Podle Le Bona „jedinec v davu“ – nejen v rozzuřeném zástupu v ulicích, ale i v jiné vzájemně psychologicky spojené skupině osob – „je zrnkem písku mezi mnoha dalšími, jež vítr po libosti víří“.
Voor Le Bon was een ‘individu in een massa’ (en dan niet alleen in woedende volksmassa’s, maar ook in andere psychologisch onderling verbonden groepen mensen) ‘een zandkorrel te midden van andere zandkorrels, waar de wind mee doet wat hij wil’.