Naše “aténské jaro“ bylo o něčem mnohem hlubším: o právu malé evropské země napadnout selhávající politiku, která mařila vyhlídky jedné (i dvou) generací, nejen v Řecku, ale i jinde po Evropě.
Onze ‘Atheense Lente’ ging over iets veel diepers: het recht van een klein Europees land om een mislukt beleid aan de kaak te stellen dat de vooruitzichten van een hele generatie (of twee) ten gronde aan het richten was, niet alleen in Griekenland maar ook elders in Europa.