Další kategorie akademických teorií následuje Bernankeho (a ještě dříve Michaela Dooleyho, Davida Folkertse-Landaua a Petera Garbera) v tom, že připisuje nízké dlouhodobé úrokové sazby rostoucímu významu rozvíjejících se ekonomik, avšak s velkým důrazem spíše na soukromé úspory než na úspory veřejné.
Een andere groep theorieën volgt Bernanke (en, nog eerder, Michael Dooley, David Folkerts-Landau en Peter Garber) door de lage langetermijnrente toe te schrijven aan het groeiende belang van opkomende economieën, waarbij ze de nadruk leggen op de particuliere besparingen in plaats van het sparen door de overheid.