Úmluva OSN o právním postavení uprchlíků z roku 1951 přiznala právo na azyl lidem, kteří se nemohli vrátit do své domovské země kvůli „podloženým“ obavám z pronásledování.
Het Vluchtelingenverdrag van de Verenigde Naties uit 1951 erkent het recht op asiel voor zij die niet in staat zijn om terug te keren naar hun geboorteland vanwege een ‘gegronde’ angst voor vervolging.