En effet, à l’approche de l’échéance du rehaussement du plafond de la dette, Henry Aaron, membre principal distingué de la Brookings Institution, a rappelé que la Constitution des États-Unis exigeait du président qu’il « dépense ce que le Congrès l’enjoint à dépenser, qu’il n’augmente les impôts que dans la mesure autorisée par le Congrès, et qu’il n’emprunte pas plus que ce que le Congrès l’autorise à emprunter. » S’il est impossible de se conformer simultanément à ces trois obligations juridiques lorsque le Congrès refuse de rehausser le plafond de la dette, le fait d’avoir relevé ce plafond sans l’approbation du Congrès – violation pourtant illégale et susceptible d’impeachment – a constitué le moins mauvais des choix possibles.
Terwijl de deadline voor het verhogen van het schuldenplafond dichterbij kwam, wees Henry Aron, een eminent lid van de Brookings Institution, er inderdaad op dat de grondwet van de VS de president verplicht ‘om uit te geven wat het congres hem geïnstrueerd heeft om uit te geven, om alleen die belastingen te verhogen die het congres hem geautoriseerd heeft om op te leggen en om niet meer geld te lenen dan het congres toestaat’. Om tegelijkertijd aan alle drie die wettelijke verplichtingen te voldoen is onmogelijk als het congres weigert het schuldenplafond te verhogen, maar het verhogen van het schuldenplafond zonder toestemming van het congres was, ondanks dat het illegaal is en een ‘impeachable’ delict, de minst slechte keuze.