Puisse-t-on, en France par exemple, ne pas céder au chant des sirènes d’un apaisement qui, du Front National à l’extrême gauche en passant par un nombre grandissant de républicains des deux bords, est en train de devenir le signe de ralliement de ce parti aux frontières invisibles mais, finalement, assez cohérentes qu’il faut commencer d’appeler le Parti Poutine.
Wanneer Poetins partij alleen maar de voor de hand liggende Europese populistische demagogen zou aanspreken, van Nigel Farage in Groot-Brittannië tot Viktor Órban in Hongarije, zou dit al erg genoeg zijn. Maar als zelfs leiders, zoals de Italiaanse premier Matteo Renzi, die normaal gezien worden als verantwoordelijke staatslieden, Poetins acties beginnen te verdedigen, riskeert Europa precies die veiligheid te verkwanselen waar zijn hele welvaart op gebouwd werd.