À l’issue des longues et douloureuses campagnes d’Irak et d’Afghanistan, je comprends pleinement la tentation de rester à l’écart de la tourmente, d’observer sans intervenir, de hausser le ton plutôt que de s’engager dans cette démarche difficile voire violente consistant à refaçonner la réalité sur le terrain.
Na de lange en pijnlijke campagnes in Irak en Afghanistan begrijp ik iedere impuls om uit de buurt te blijven van de onrust, om wél te kijken maar niet tussenbeide te komen, om ons taalgebruik te verharden maar ons niet in te laten met het harde, soms zelfs uiterst onaangename handwerk van het veranderen van de realiteit ter plekke.