La Chine incarne par exemple ce que l’on pourrait appeler l’État de la sécurité économique, en ce qu’elle s’efforce de recanaliser l’épargne domestique en direction d’une consommation des ménages afin d’appuyer la croissance du PIB et de susciter le soutien populaire, tout en faisant usage de sa puissance d’investissement à l’étranger pour mieux se ménager les matières premières et énergies que nécessite son industrialisation.
China vertegenwoordigt iets wat de 'Economische Veiligheidsstaat' genoemd zou kunnen worden: een staat die probeert de binnenlandse besparingen naar de consumptie van de huishoudens te sluizen, om de bbp-groei te schragen en de steun onder de bevolking te behouden, terwijl de financiële macht in het buitenland wordt gebruikt om grondstoffen en energie voor de industrialisering zeker te stellen.