Lectio prima. Regnante illustrissimo rege sancto Erico in Suecia venerabilis pontifex beatus Henricus, in Anglia oriundus, conspicuus vite sanctitate et morum honestate preclarus, Vpsalensem regebat ecclesiam. Quibus quasi duobus magnis luminaribus populus terre illius ad veri Dei noticiam et cultum magis magisque illustrabatur iugiter ac informabatur. Sanctus autem rex insignem pontificem, vita, moribus et ecclesiastice dignitatis culmine prepollentem, intimi amoris complectebatur affectu et sue specialis familiaritatis gracia plurimum honorabat. Felix patria quam diuina maiestas concessit talium ac tantorum eodem tempore moderamine gubernari. Non erat tunc formidini, vt regnum in se diuisum desolaretur, dum ad gloriam Dei et iustum tranquillumque regimen subditorum capita populorum tam concorditer conuenerunt. Lectio secunda. Edificabatur illo in tempore ecclesia crescens in timore Dei, rectificabantur leges, quas antiquitas uel minus recte condiderat uel obliquauerat peruersitas malignorum. Studebatur paci et iusticie subditorum, lupi rapaces dentes venenatos in insontes acuere non audebant, cum rex sedens in solio intuito suo omne malum dissiparet et bonus pastor viriliter vigilaret super custodiam gregis sui. Cum vero plebs Finlandie, tunc ceca et crudelis gentilitas, habitantibus in Suecia grauia dampna frequenter inferret, sanctus rex Ericus assumpto secum ab ecclesia Vpsalensi beato Henrico, collectoque exercitu, contra nominis christiani et populi sui inimicos expedicionem dirigit. Quibus potenter fidei Christi et suo subiugatis dominio batizatis plurimis et fundatis in partibus illis ecclesiis, ad Sueciam cum gloriosa victoria remeauit. Lectio tertia. Beatus igitur Henricus, vinee Domini cultorem et custodem se diuinitus constitutum considerans, ad irrigandum imbre celestis doctrine nouellas neophitorum plantulas et ad corroborandum Dei cultum, in partibus illis audacter remansit, non metuens se quibuslibet adversis exponere, ut posset gloriam Dei dilatare. O quantus fidei feruor, quantus ardor diuini amoris altare aureum cordis deuotissimi pontificis accenderat, qui postpositis opulentiis rerum et amicorum solaciis et Vpsalensis presulatus sede sublimi, pro pauperum et paucarum ovium salvacione multis se mortis periculis exponebat. Illius imitacione pastoris, qui relictis nonaginta nouem ouibus in deserto vnicam errantem requisiuit, et inuentam ad ouile propriis impositam humeris reportauit. Lectio quarta. Cum vero edificacioni et confirmacioni Finlandensis ecclesie prudenter et fideliter insudaret, accidit ut homicidam quendam ob ipsius facinoris immanitatem ecclesiastica disciplina vellet corrigere, ne facilitas nimia venie incentivum delinquendi preberet. Quod salutis remedium infelix vir ille sanguinum contempsit et in sue vertit dampnacionis augmentum, odio habuens se salubriter arguentem. In ministrum itaque iusticie et in sue salutis zelatorem funestus insiluit ipsumque crudeliter trucidauit. Sic sacerdos Domini, acceptabilis hostia, diuinis oblata conspectibus, occumbens pro iusticia templum superne Ierusalem cum gloriosi palma triumphi feliciter introiuit. Lectio quinta. Postmodum scelestus ille occisor tollens de capite sancti pontificis buretum, quod gestare consueuerat, imposuit suo capiti. Et regressus domum de commisso flagicio se iactans quod vrsum prostrasset, per hoc significans occisionem sancti viri, letabatur cum male fecisset et exultabat in rebus pessimis. Dum autem buretum, quod in suo posuerat capite, amouere temptaret, cutis et caro bureto coheserunt et illa insimul a testa capitis amouebat. Congrua perfecto divine ulcionis vindicta, vt tali pena miserabiliter torqueretur, qui non est veritus Christum domini truculenter impetere et occisum spoliare. Lectio sexta. Digitus martyris gloriosi in hyeme abscissus in vere, cum vbique glacies tota liquefacta et resoluta esset, coruo super ipso crocitante cum annulo ipsius est inuentus in quadam particula glaciei. In villa Kaisalum pater et mater, cum filium mortuum pararent ad inuoluendum, inuocabant patrocinium beati Henrici, cumque sancto pro eo votum fecissent, qui iacebat mortuus mox reuixit. Filia Antonis de Wemo, Lucia nomine, cum defuncta a parentibus deplangeretur, ad inuocacionem beati Henrici subito restituta est vite pariter et saluti. Mulier quedam de Sastamalum, per triennium graui languore detenta, sanctum Henricum inuocauit, votum fecit et sanitati restituta plene conualuit sine mora. Lectio septima. Frater quidam ordinis minorum, sacerdos et predicator officio, Erlendus nomine, per sex annos passus dolorem capitis vehementem. Qui in vigilia beati Henrici votum fecit, quod si ab illa passione per ipsius auxilium liberaretur, ante corpus sancti in signum sibi gracie facte caput de cera factum suspenderet, et martyrem deinceps in reuerencia ampliore semper haberet, a longo languore fuit protinus liberatus. Quedam mulier in Kyro grauem cecitatem passa est per annum. Vouens peregrinacionem et inuocans sanctum Henricum visum recepit. Quidam in Kyro, habens vnum pedem contractum grauiter, vouit peditando visitare reliqvias beati Henrici, si meritis eius curacionis beneficium obtineret, quem martyr insignis ab illa contractione miserabili misericorditer mox sanauit. Lectio octaua. Cum filia primogenita Ingonis, seruitoris cuiusdam ecclesie, letali infirmitate laboraret ad mortem, pater dolens diuersis sanctis pro curacione filie votum fecit, nec affuit remedium. Et cum filiam quasi mortuam ad terram posuisset, ei prefatigacione et merore velut obdormienti quedam persona spectabilis in visione dixit: quare non inuocas sanctum Henricum? Cui vigilanti eciam quedam mulier provecte etatis que assistebat dixit: Fac votum sancto Henrico, ipse enim vult habere votum tuum. Vouit ille quod filia sua annis singulis semper vigilia martyris ieiunaret at corpus sancti cum oblacionibus visitaret, et ipse et mater puelle vsque ad annos discrecionis ipsius puelle pro ea votum complerent. Quo facto surrexit puella sanitati plene restituta. Lectio nona. Quidam homines de Kumo in captura focarum in medio maris existentes, quassati nimia tempestate, personarum perdicionem et amissionem rerum timentes, sanctum Henricum inuocauerunt, et continuo tranquillitas facta est in mari, et ipsi mortis periculum evaserunt. Gudhmundus, famulus domini Aboensis, cum venisset in Vestgothiam ad sacerdotem in Sandeem, et in sero post cenam bibisset memoriam sancti Henrici, sacerdos hoc audiens derisit et dixit: Si ille sanctus est, irascatur mihi, si potest. Seqventi vero nocte iacens in lectulo nimio cepit cruciare timore corporis et dolore. Et intelligens derisionis aduenisse, quam optauerat, iram, predictum Gudmundum vocauit et de facta derisione penituit. Sanctum Henricum ad sui curacionem inuocauit, votum fecit, quod vigilia eius ieiunaret omnibus diebus vite sue, et continuo fuit sancti Henrici auxilio liberatus. His et aliis quam plurimis signis et prodigiis mirificauit Dominus sanctum suum, et venerabilem ac colendum exhibuit vniuersis.