Beatissime pater. Nuper s. v. deuoto oratori vestro Magno Nicolai, presbitero Aboensis [diocesis], magistro in artibus ac jllustrissimj regis Suecie et Dacie etc:a capellano, de quadam perpetua vicaria, prebenda corporis Christi nuncupata, in ecclesia Aboensi, que ex illius fundacione personalem requirit residenciam, et de qua, tunc per liberam resignacionem cuiusdam Johannis Tawest jn manibus reuerendi patris dominj Conradi, moderni episcopi Aboensis, extra Romanam curiam sponte factam et per ipsum episcopum ordinaria auctoritate admissam vacante, ipsi Magno per dictum episcopum auctoritate ordinaria prouisum fuerat et illam assecutus extiterat jn forma noue prouisionis, per suas litteras mandauit prouideri ac sibi indulsit, ut vsque ad septennium extunc computando litterarum studio jn loco, vbi illud viget generale, jnsistendo aut in Romana curia residendo personalem residenciam huiusmodi facere minime teneretur nec ad id compelli posset, certis super hoc executoribus deputatis, prout in eisdem litteris, in quibus, quod fructus etc:a dicte vicarie seu prebende septem marcharum argenti secundum communem extimationem valorem annuum non excedebant, expressum fuit, et quarum tenores habere dignemini pro sufficienter expressis, plenius continetur. Cum autem, pater sancte, fructus huiusmodi ipsius vicarie premissum excederent atque excedant valorem ac in eisdem litteris per inaduertenciam non fuerit facta mencio, qualiter vicaria ipsa per bone memorie Magnum, olim episcopum Aboensem, fundata et dotata extiterat et quod illius presentatio, collatio etc:a ad episcopum Aboensem ex huiusmodi fundacione post fundatoris mortem pertinebat, et in ea cauebatur expresse, quod occasione eius vacacionis, si heredes dicti episcopi fundatoris pro aliqua persona ydonea ex eius cognatione supplicarent, ipsa in assecucione ipsius vicarie omnibus alijs foret preferenda, prout in dicta fundacione, cuius etc:a tenorem habere dignemini pro expresso, plenius continetur, et propterea ac ex certis alijs causis de viribus dictarum litterarum et processus (= –uum) desuper habitarum a nonnullis hesitetur, ne igitur, pater sancte, littere ipse de surreptione notari [possint], pro parte dicti Magni s. v. humiliter supplicatur, quatenus dignemini sibi concedere, decernere ac declarare, quod littere et processus huiusmodi ac jllorum vigores ipsi Magno siue collatio et prouisio ac jndictum (= jndultum) huiusmodi et jnde secuta quecunque valeant plenamque roboris firmitatem obtineant jn omnibus et per omnia, ac si in illis, quod fructus etc:a dicte vicarie viginti marcharum argenti similium secundum extimationem predictam valorem annuum non excedant, prout re uera non excedunt, expressum fuisset ac de huiusmodi fundacione plena et expressa mencio facta fuisset prelibata [et] quod v. s. illi specialiter et expresse derogasset, attento quod prefatus orator in propinquo consanguinitatis gradu fundatori predicto coniunctus existat et quod nullus heredum usque modo pro aliquo supplicauit, dignemini pro hac uice derogare, non obstantibus premissis ac constitucionibus apostolicis necnon omnibus alijs, que e. s. v. in prefatis litteris voluit non obstare, et [cum] clausulis oportunis. Concessum ut petitur in presencia domini nostri pape. Pe. Tirasonensis. Et cum derogacione superdictorum(?) huiusmodi. Et quod omnes non obstantes dicti Magni etc:a. Et cum absolucione ad effectum etc:a. Concessum. Pe. Tirason. Datum Rome apud Sanctum Marcum sexto kalendas decembris anno secundo.