Anno Domini mcdxxiiij, secunda die pentecostes, vir quidam nomine Gudmundus Jacobson, peregrinus ad defixionem Domini, homo seriosæ conditionis, ætate quasi quadragenarius, de fundo aquilonari, parochia Nerpis Aboensis dyocesis, villa Lappawijk, non longe a dicta ecclesia Nerpis sita, narravit infra scripta fideliter & constanter, videlicet quod ipse cum aliis decem una erat in mari aquilonaris fundi actualiter in captura focarum existens, & cum jam multas cepissent focas, quarta feria, quæ media erat illius anni quadragesimæ, irruente tempestate divisisque per longam distantiam sociis super glaciem maris, hinc inde rapiebatur eorum navicula (ex) in tempestatis atque glaciei congeriis cum quatuor tantummodo sociis, reliqui autem tres viri super una parte glaciei convenerunt; ceteri vero eorum tres socii supra singulas partes glacierum ab invicem sunt divisi in ipso turbido maris. Sicque vagabundi ad varios ventorum impetus tota sequenti nocte jactabantur. Mane autem facto tres prædicti simul in una glaciei particula existentes & oculos levantes viderunt unum de sociis prædictis remote in mari in quadam alia particula modo altius levari ab undis, modo per longam moram depressum a conspectu eorum tolli. Sed tandem omnes quatuor insimul conveniunt, quorum unus non diu post moriebatur ex algore. Tunc duo ex reliquis tristissime ululando dixerunt: Ecce nos miseri, heu jam videmus ante oculos nostros profundum maris hujus debere fieri sepulcrum nostrum, de animabus vero nostris ignoramus si salventur an damnentur. Videntes autem glaciem, super quam sederunt, ex maris conquassationibus nimis imminutam, cum jam non haberet nisi ix ulnas in longitudinem & sex in latitudinem, in spissitudine vero duas tantum palmas, amplius desperati sunt. Tunc alius eorum, supradictus scilicet Gudmundus, alios duos sic affatur: Non debemus desperare, quod ante aliquot annos ego Stokholmis existens in monasterio nigrorum fratrum audivi prædicare, quod quidam submersus sive naufragus per longam moram steterat in profundo maris, sed corde tenus invocato adjutorio Dei, cum ore non posset, per memoriam defixionis Dominicæ salvatus est; unde & nos per Dei misericordiam salvari poterimus eandem defixionem Dominicam invocando. Sic quisque uno animo, si liberarentur, se peregrinaturos ad locum prædicte memoriæ voverunt cum oblationibus, scilicet quod unusquisque eorum imaginem ceream ibidem offerre debeat duarum marcarum in pondere. Et sic mirabiliter & super omnem humanam æstimationem, cum per septum dies & totidem noctes sic per mare jactati fuissent nec alicubi terras conspexissent, tandem octava die, scilicet quarta feria sequenti, ad quoddam littus maris vita comite pervenerunt. Tractantes vero de discriminibus suis cum incolis ibidem invenerunt, quod per quindecim magna milliaria a loco primo periclitationis super glaciem per illam septimanam usque ad prædictum littus fuerant devoluti, sed hoc mirabilius reputabant, quod circumquaque circa se cotidie viderunt terribiles undas maris & fluctuum alevari, sic tamen nequaquam eorum glaciem diluebant, quod nullo modo creditur fuisse factum, nisi ex divina pietate ineffabili fuissent ad vitam specialiter reservati. Hæc omnia & singula narrans præfatus Gudmundus socios secum super glaciem commorantes & ad littus pervenientes nominavit, unum eorum Olaff Jacobsson, alium Jonis Saxa; processu autem temporis inventum est, quod ceteri eorum quatuor, qui cum navicula prædicta inter congeries glacierum maris evaserunt, naviculam ipsam cum omnibus rebus perdiderunt & vix cum maximis difficultatibus mortem evaserunt corporalem. Et ego frater Gregorius, qui hæc scribo, satis recordor me audivisse narrari de præalligato naufrago submerso & liberato, sed in hoc scripto non commendavi, eo quod per negligentiam meam testimonium sufficiens minime conotavi.