Deuota pedum oscula beatorum. Beatissime pater, cum alias Christiernus rex Dacie ecclesiam regni Suecie miserabili tirannide opprimeret pluresque ecclesiastici ordinis viros episcopos, abbates et sacerdotes morte vel exilio condempnaret, tunc Aboensis episcopus Aruidus per insuperabiles gotici maris procellas cum pluribus sui collegij canonicis a facie persecutionis diffugere conatus, inter medias vndas vitam vnacum comitibus canonicis infeliciter finiuit, quod cum pauci illi canonici, qui superstites remanserant, plene cognouissent et ad electionem futuri episcopi processissent nostreque clementie obnixe supplicauerunt, quod eis et dicte viduate ecclesie Aboensis permittere vellemus venerabilem virum magistrum Ericum Svenonis, canonicum cancellarium nostrum eiusdem ecclesie decanum, in episcopum et predicti Aruidi sueccessorem [eligere?], quorum precibus in primis egre consensum prestitimus, quia consiliis et opera eiusdem Erici in rebus ardius uti consueuimus, sed commiseratione, quam super dicta ecclesia gerimus, virum nobis valde necessarium ipsis permisimus. Ille vero attenta paupertate et desolutione, quam dicta ecclesia per danicum bellum nuper passa fuerat, consensum negauit, donec ci promisimus, quod Sanctitati Vestre preces pro eo feceremus, ne pro hac vice tam desoluta ecclesia quam modo non secus ac a primis fundamentis erigendam assumeret, ad alicuius annate aut debitorum camere apostolice solutionem obligari deberet; quare, Beatissime Pater, pro parte eiusdem electi et omnium aliorum, qui ad ecclesias cathedrales per regna nostra vacantes electi sunt supplices preces effundimus, ne quicquam Rome pro infulis episcopalibus in tanta eorum pauperie et desolatione, quam ab hostibus multipliciter passi sunt, ab eis exigatur; jam satis diu, in quartum annum vacuerunt et ideo vacuerunt, quia pecunia caruerant. Dicitur nobis a nonnullis hominibus, talem curam de earum vacatione apud sedem apostolicum manere, quod si in perpetuum pauperes essent, etiam perpetuo in caritate essent episcopis, quod nobis nec apostolicum nec christianum videretur. Ideoque talibus relatoribus paruam fidem prestamus donec Sanctitas Vestra ad presentes nostras literas responderit; tunc si ipsam confirmationem eorundem electorum negauerit aut distulerit, cogitabimus desolutas et viduatas ecclesias alio modo restituere earumque electos a solo et summo pontifice Christo confirmari faciemus, quam ob sedis apostolice negligentiam ecclesias illas et religionem illam corruere patiamur. Preterea, Beatissime Pater, relatum est nobis per nonnullos lubicenses, quendam italum Ffranciscum de potentia ordinis predicatorum ex Dacia Romam rediisse et informationes quasdam pro iustificanda tyrannide Christierni regis Dacie, qua venerandos episcopos regni nostri immanissime occidit, attulisse et Sanctitatem Vestram illi in pretium talium laborum ecclesiam Scarensem contulisse, quod, si verum est, tunc sedes apostolica nobis et predicte ecclesie parem iniuriam cum predicto Dacie rege inferre contendit, quam nos cum Dei adiutorio per sanguinem nostrum, si opus fuerit, auertere volumus. Nec sibi persuadeat Sanctitas Vestra, quod exteros homines ecclesiis regnorum nostrorum vnquam preesse [sin]amus. Diu et feliciter valeat Beatitudo Vestra, tantumque nostris votis apostolica pietas fauent quantum iustitie et equitatis coram Deo in se contineat. Ex ciuitate nostra regia Stocholm anno Domini Mdxxiij, secunda nouembris, nostro sub sigillo. Gostauus, Dei gracia Sueorum Gotorumque rex electus L. Andree, secretarius subscripsi. Adress: Sanctissimo domino nostro Pape.