Omnibus et singulis presentes litteras inspecturis Magnus, Dei gracia Sueorum Gotorumque rex, salutem in Domino sempiternam. Deo a[u]ctore terreni regni fastigium, quod nobis a celesti maiestate traditum esse recognoscimus, sic gubernare intendimus, sic animos nostros ad Dei omnipotentis adiutorium erigere, vt neque armis, neque militibus nostris, neque bellorum ducibus aut nostro ingenio confidamus, sed omnem spem nostram ad solam principaliter referamus summe prouidenciam trinitatis, cui non in fortitudine equi voluntas, nec in tibiis virj beneplacitum est. Sperantibus in misericordia eius sue virtutis magnitudine[m] donare et consum[m]are potest res penitus desperatas; quas siquidem laudes aut gracias sibi exhibere debeamus, nec mens nostra potest concipere, nec lingua referre. Cum a potentibus inimicis et variis insidiis ipsius sola gracia sumus actenus sepius liberati, et omnem solicitudinem nostram in ipsum proiicientes firmam spem fiduciamque gerimus, nos ad hec (ͻ: adhuc) suo auxilio posse pacem subditis nostris voluntariis Iaboribus, quos assummimus (ͻ: -sumpsimus), preparare, eapropter dignum ducimus [ipsum in omnibus], precipue tamen tam in rebus quam personis ecclesiasticis, venerari suo obsequio peculialiter (ͻ: -liariter) deputatis, quos fidei domesticos ac operis sui et ouilis vicarios preesse voluit et pastores. Sane cum, sicut digne, a memoria non excidit (memoria), prius in nostra coronacione omnes possessiones ecclesiasticas in regno nostro a causis omnibus et iuribus regalibus reddidimus liberas; jta tamen quod bona, que deuoluerentur ad ecclesiam post prouinciale concilium, cui Thelgis personaliter cum uenerabilibus patribus, domino archiepiscopo Vpsalensi et suis suffraganeis, interfuimus, cum suis oneribus transferentur. Dignum arbitrati sumus in festo coronacionis predilecte coniugis nostre circa predicta dona nostra beneficia cumulare; que enim differencia inducitur quare honoris [pre]rogatiuas a Deo sibi collatas, quam nobis iungunt lex, thorus et affectus maritalis, nostras non debeamus in omnibus et per omnia reputare. Indulsimus itaque tunc temporis indulgencia in posterum valitura, ut omnes ecclesie et ecclesiastice persone in regno nostro constitute sub nostra proteccione maneant, plena securitate gaudentes, acerbissima contra transgressores nostra vindicta procedente. Concedimus eciam eisdem omnia bona sua mobilia et immobilia, que ecclesiarum nomine possidentur, siue fuerint ecclesiarum cathedralium siue inferiorum ecclesiarum, cum famulis in eisdem commorantibus, siue per villicos regantur, siue per colonos, siue per inquilinos, siue eciam per noualium excultores, ab omni iure regio et causis regalibus, solucionibus quoque wlgariter dictis skiphwister, spannemaale, ettergiæld, ledunxlame ac talliis, muneribus, exaccionibus seu quibuscunque tributis, rebus uel personis impositis uel imponendis, quibuscunque nominibus censeantur acsi nominatim et specialiter essent expressa, libera penitus et exempta; quod generaliter accipi et intelligi volumus eciam de illis, que ecclesiis post dictum consilium accesserunt iuris communis obseruando tramite et depostmodum acquirendis. Quascunque igitur causas pecuniarias in dictis bonis emergentes ab episcopis et eorum officialibus exigi volumus et recipi, voce cuiuslibet alterius preterclusa. Eciam si transgressores apparuerint aliqui regii iuramenti, huiusmodi tamen [persone] paci vel communioni nullatenus restituantur, nisi hii, contra quos deliquerant, intercesserint pro eisdem. Si vero contingat, aliquos inhabitare bona ecclesiastica in parte, et in parte bona propria aut alterius alicuius priuate, pro rata bonorum, que tenent ab ecclesia, teneantur personis ecclesiasticis respondere de iuribus et causis omnibus et in reliquis regi, qui pro tempore fuerit, se in omnibus recognoscant et intelligant debitores. Datum Sudhercopie anno Domini 1271 (ͻ: 1281) die coronacionis predicte coniugis nostre, videlicet in die beati Olaui regis et martiris.]