"Сабийр нэмысыншэу, Iэдэбыншэу, къуейщIейуэ къэхъумэ, нэхъыбэм ар зилажьэр адэ-анэращ, ахэм ар къазэрыфIэмыIуэхуаращ, диным зэрыщIамыпIыкIаращ.
ЩыцIыкIум зэремылIэлIам къыхэкIыу, ин хъуа иужькIэ езыри адэ-анэм елIэлIэжкъым, уеблэмэ, и щхьэм зэрелIэлIэжын хуей щIыкIэр ищIэкъым.
Хъыбархэм къыхощыж: ужыIэдаIуэкъым,жиIэурэ, адэр къуэм ехъурджауэти, къуэм жиIауэ: «Ди ядэ! СыщыцIыкIум сэ стеухуауэ жыIэмыдаIуэу ущытати, си балигъыпIэм сэри мис сынодэIуэжкъым. Си сабиигъуэм укъызэгугъуатэкъыми, сэри мис уи жьы хъугъуэм сыногугъужкъым". (Ибн Iэл-Къэйим).

Анзор Шхануко (с).