КIэрэщэ Тембот игеройхэм нэIуасэ тызафэхъукIэ а зекIолIмэ адыгэмэ къараIолIагъэхэр тыгу къэкIыжьых. ГущыIэм пае, повестэу «Шапсыгъэ пшъашъ» адыгэ шыум исурэтэу къытырэр мыщ фэд: «Шыур, узэреплъынымкIэ, зекIолI шыоу, бэ зынэгу кIэкIыгъэу, бэ зытехъыкIыгъэ цIыфэу зэрэщытыр нэфагъэ... Шэу зытесыгъэр...адыгэ зекIош шъыпкъэу, гъогу чыжьэ гъогу хьылъэм фэгъэпсыгъэу...Тесым изэхэлъыкIи иш изэхэлъыкIэ фэдэ хьазырыгъ: ыплIэIухэмкIэ кIочIэшхоу зэIугъэкIотыгъ, ыбг псыгъоу зэпыфызыкIыгъ...Iуплъэ гоIоу гъучIышъоу тыгъэм ыжъагъ, ыпакIэхэри, псыцубжъэ шIуцIэу, дахэу гъэщыгъэу – лIы пкъышIо-нэгушIу» [П, 355-356]. Мы зисурэт къытыгъэр адыгэ лIыхъужъэу Хьатх Мыхьамэт ары.