БэшIагъэу хагъэунэфыкIыгъ стилистикэм иIофыгъохэр античнэ гъэсагъэхэм бзэ тэрэзым ишапхъэхэр, стиль дэгъум ишапхъэхэр къэгъэнэфэгъэнхэм къараIолIагъэхэм къазэращежьэхэрэр. Арышъ, бзэшIэныгъэм иIэхьэ анахьыжъхэм стилистикэр ащыщ. Ау ащ емылъытыгъэу игъэхъагъэхэр бэкIэ анахь макI. Ащ ишыхьат школ ыкIи научнэ грамматикэхэм, фонетикэм, лексикологием, морфологием, синтаксисым бэшIагъэу чIыпIэу ащаубытырэмэ афэмыдэу стилистикэр джы къызнэсыгъэми «дэдзыхыгъэу» зэрэщытыр. Ар къызхэкIырэр «стилистикэр наукэу зэрэщытымкIэ джыри уцупагъэу зэрэмыхъугъэр ары: джы къызнэсыгъэми стилистикэр зыфэгъэзагъэр, ащ къыубытырэмрэ ипшъэрылъхэмрэ къызэхэфыгъэхэп. Аужым понятиеу «стиль» зыфиIорэмкIэ джыри зэдэштагъэ щыIэп» (Брандес, 1997:7).