Yettinchi sinfda o‘qirdim. O‘zimga o‘xshagan bir nechta bo‘yinsalarim bilan maktabga elburittan kelib olardikda, hali o‘qituvchi zoti dorimagan ikkinchi qavatdagi zal yo‘lagida tanga tepib o‘ynardik. To‘g‘ri, goho tanga qay birimizningdir oyoqlarimiz tagida yuqolib ko‘zga chalinmay qolar, lekin, bu hol biz g‘ayrati ichiga sig‘mayotgan bolalarni bir-birimizni siltab tortqilashimizga imkon yaratib, o‘yinimizni yanada qizitardi. O‘shanda men qayoqdandir oyoqlarim ostiga kelib qolgan tangani duch kelgan tarafga tepib yubordimu, tanganing joyidan shiljiganiga ishonchim komil bo‘lmasdan yulqinib shu yoqqa otildim. Tezligim juda baland bo‘lganidanmi, yo ko‘zlarim tangani qidirish bilan bandligidanmi, bilmayman, oyoqlarim chalishib ketdi. Gandiraklab borib kimgadir to‘qnashdimu, o‘zimni o‘nglab oldim. Ko‘zlarim esa yerdan tangani izlaydi… Asli ro‘y bergan voqea shu, xolos, men hozirgina suyanib muvozanatimni saqlab olganim qiz bola ekanini ham, u yig‘lab sinfxonasi tamonga yugurganini ham keyin bildim. Ammo bolaligim bor ekanda, shu dam meni bu emas, boshqa bir hol sergak torttirdi: guyo men biror ishni do‘ndirib bajarganday haligina tala-to‘p bo‘yinsalarimning bari tirjayib menga tikilishmoqda edi. «Qoyi-il!», «Yomonsan-yey!» qabilidagi so‘zlar bilan hazil ham qilishardi. Men esam shanimga yog‘ilayotgan bu olqishlarning sababini aniq bilmasamda og‘zim qulog‘imda, taltayib-taltayib qoldim. Qovun tushirganimni esa oshnalarimdan bittasi qulog‘imga uyat bir gapni hiringlab shipshiganidan keyingina tushundim. Gapining ma’nosidan… tavbalar qildim, endi men ota bo‘larmishman, anovi yugurib ketgan sepkilli xunuk qiz esa… ena! Eshitganim bemazzadan-bemazza bu so‘zdan badanlarim jimirlab ketdi. Dars oldi sinfxonamizga kirganimda bundanda besh battar bo‘ldim: sinfdosh qizlarimiz menga ma’noli-kinoyali qarashadi, oshnalarim tirjaygani, tirjaygan. Hamma eshitib bo‘libdi! O‘qituvchining kelmaganidan foydalanib zalga chiqdim. Zalga chiqqanimda esa axvolim besh emas, o‘n battarlar bo‘ldi-ya! Qarasam, zal oxiridagi haligi qiz kirib ketgan eshik oldida qo‘yni qumalog‘idikkina keladigan Kamol degan bola o‘zi tengi bir bolaning badanini paypaslab-paypaslab ko‘rsatayapti, yonidagi bo‘yinsalari qiqirlashayapti. Ular bizdan bir sinf past o‘qishardi. Menga ko‘zi tushib jimib qolganidan tusmolladim, haligina men bilan bo‘lgan voqeani hangomalashayapti, bachchag‘arlar. Ahmoq bola, yolg‘onchi qitmirlgidan shunaqa bo‘yi o‘smay qolganda buning! Bir xayolim shu shopirma, o‘n gapidan to‘qqiztasi yolg‘on bo‘lsa, qolgan bittasi gumon ostida qoladigan Kamol mishqini tutib pachag‘ini chiqaray dedimu, yana o‘quvchilar orasida «Hanifa chiyildoq» deb nom olgan sinfrahbaridan cho‘chib indamay sinfimizga qaytdim. Darsimiz boshlandi, men dilgir. Ko‘nglim sezgan ekan, bir mahal sinfimiz eshigi qo‘qisdan sharaqlab ochildiyu, Hanifa muallimning qorasi ko‘rindi. U yosh, halimdek yumshoq ko‘ngilli adabiyot o‘qituvchimizga mensimaygina qarab olgach, menga ko‘zini tikdi: