„ასე, რომ პირველ ადგილზე მე განვათავსებ უფრო და უფრო მეტი ძალაუფლების მარადიულ და განუწყვეტელ სურვილს, როგორც კაცთა მოდგმის საერთო მიდრეკილებას, რომელიც მხოლოდ სიკვდილთან ერთად წყვეტს არსებობას… და ამით აიხსნება, რომ მეფენი, რომელთა ძალაუფლებაც უდიდესია, საკუთარ ძალისხმევას მიმართავენ მისი (ძალაუფლების) უზრუნველყოფისაკენ: ქვეყნის შიგნით კანონების გზით, ან გარეთ ომების მეშვეობით. და როცა ეს მიიღწევა, მაშინ აღმოცენდება ახალი სურვილი: ნაწილში – ახალი დაპყრობებით დიდების მოპოვებისა; ზოგში – სიმშვიდისა და გრძნობითი სიამოვნებისა; სხვებში – რომელიმე ხელოვნებასა თუ სხვა ტალანტში საკუთარი უპირატესობისათვის თაყვანისცემისა და პირში ქებისა.“