Im rhoifrängische Lodringische isch die neihochdeitsche Diphthongierung nit oda zumindescht nit vollständig oigetrede, sondan es isch bei de mittelhochdaitsche Lautstände gebliebe. Des hoißt de Wechsel vun  î (/i:/) - uff gut daitsch gesaacht, ä lòng gesprochesnes i - zu ei, de Wechsel vun û (/u:/)  - sowas wie ä lónges u -  zu au un de Wechsel vun iu (/y:/) - des isch ä longes ü - zu  eu oda äuisch nit bassiert. Es sinn also die hochdaitsche Laute eu/äu, ei, un au betroffe. Wo ma uff schriftdaitsch deutsch saacht, duht ma im Pälzische daitsch/däitsch saare, im rhoifrängische Lodringische awwer (oft) ditsch, wo ma uff schriftdaitsch Rhein saacht, duht ma im Pälzische Rhäin/Rhäi(n)/Rhai(n)/Rhoi(n) saare, im rhoifrängische Lodringische awwer Rhiin, grad so duht ma anschdatt schriftdaitsch sausen bzw. pälzisch sause/souse suse saare. Fiers Mosellodringsche gelt das weit wennicher. Fär des Niedlodringische fehlt die neihochdaitsche Diphtongierung norre fär die Geechend um Bolche, des Weschtmittelhochdeitsche hott se komplett mitgriehd.