Tveir hundar héldu á mér hita um nóttina, annar var í fangi og hinn andaði niður í hálsmálið. Dagur kom en Katla ekki. Í morgunskímunni náði ég að losa bílinn, ók af vegi á næsta hrygg og fram hjá sköflum. Vitund um ógnina fylgdi mér alla leið heim. Þegar vinir mínir heyrðu söguna sögðu þeir: Velkominn, nú ertu Skaftfellingur. Þá skildi ég, að þó að stórkostlegt væri að búa í stórbrotinni náttúru, er menning fólksins þar eystra enn merkilegri, viska sem það hefur mótað og trúartraust, sem það hefur miðlað. Saga Skaftfellinga er eldsaga. Eldmenningin miðlaði raunsæi á mátt náttúrukrafta, að menn ættu að rækta með sér virðingu fyrir þeim og sjá þá í stóru sköpunarsamhengi. Það sló mig hve samstaða fólks var ósvikul þegar á reyndi. Sú menning, sem tók mig í fangið, var traust menning náttúrvirðingar og mannvirðingar.