Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω, Άγιος Κοσμάς Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω, Άγιος Κοσμάς\nΣυναξαριστής Αγίου Νικοδήμου4 Αυγούστου\nΤων Αγιων επτά Παίδων των εν Εφέσω, Ευδοκίας, Θαθουήλ, Κοσμά Ιερομάρτυρος και Ισαποστόλου\nΤῷ αὐτῷ μηνὶ Δ΄, μνήμη τῶν Ἁγιων ἑπτὰ Παίδων τῶν ἐν Ἐφέσῳ, Μαξιμιλιανοῦ, Ἐξακουστωδιανοῦ, Ἰαμβλίχου, Μαρτινιανοῦ, Διονυσίου, Ἀντωνίνου (1), καὶ Κωνσταντίνου.\nΔείξαντα ἀνάστασιν νεκρῶν τῷ κόσμῳ.\nΟὗτοι οἱ Ἅγιοι ἦτον κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Δεκίου, ἐν ἔτει σνβ΄ , οἵτινες ἀφ’ οὗ διεμοίρασαν εἰς τοὺς πτωχοὺς ὅλα των τὰ ὑπάρχοντα, ἐμβῆκαν μέσα εἰς ἕνα σπήλαιον καὶ ἐκρύφθησαν. Παρακαλέσαντες δὲ τὸν Θεὸν νὰ λυθοῦν ἀπὸ τὸν δεσμὸν τοῦ σώματος, καὶ νὰ μὴ παραδοθοῦν εἰς τὸν βασιλέα Δέκιον, παρέδωκαν τὰς ψυχάς των εἰς τὸν Θεόν. Ὅταν δὲ ὁ βασιλεὺς Δέκιος ἐγύρισεν εἰς τὴν Ἔφεσον, ἐζήτησεν αὐτοὺς διὰ νὰ ἔλθουν νὰ θυσιάσουν εἰς τὰ εἴδωλα, καὶ μαθών, ὅτι ἀπέθανον μέσα εἰς τὸ σπήλαιον, ἐπρόσταξε νὰ φράξουν τὴν πόρταν τοῦ σπηλαίου. Ἀπὸ τότε λοιπὸν ἐπέρασαν τριακόσιοι ἑβδομηνταδύω χρόνοι, ἕως εἰς τοὺς τριανταοκτὼ χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ μικροῦ Θεοδοσίου, ἤτοι ἐν ἔτει υμς΄  (2). Τότε γὰρ ἐβλάστησε μία αἵρεσις, ἡ λέγουσα, ὅτι δὲν εἶναι ἀνάστασις νεκρῶν. Ὁ δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος βλέπωντας τεταραγμένην τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ νὰ ἐπλανήθησαν ἀπὸ τὴν αἵρεσιν αὐτὴν πολλοὶ Ἐπίσκοποι, ἀποροῦσε τί νὰ κάμῃ. Ὅθεν ἐνδυθεὶς τρίχινον φόρεμα, ἤγουν ὑφασμένον ἀπὸ γηδίσσας τρίχας, ἔστρωσε τὸν ἑαυτόν του εἰς τὴν γῆν καὶ ἐθρήνει, παρακαλῶντας τὸν Θεὸν διὰ νὰ τοῦ φανερώσῃ τὴν λύσιν τῆς αἱρέσεως ταύτης. Δὲν ἐπαράβλεψε λοιπὸν ὁ Κύριος τὰ δάκρυά του, ἀλλ’ ἐπήκουσεν αὐτοῦ μὲ τοιοῦτον τρόπον. Ὁ οἰκοκύριος τοῦ βουνοῦ ἐκείνου, εἰς τὸ ὁποῖον ἦτον τὸ σπήλαιον τῶν Ἁγίων ἑπτὰ Παίδων, ἠθέλησε κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον νὰ κάμῃ μάνδραν τοῦ ποιμνίου του. Εἰς καιρὸν λοιπὸν ὁποῦ ἐκύλιε πέτρας ἀπὸ τὸ σπήλαιον διὰ τὴν οἰκοδομὴν τῆς μάνδρας, ἀνοίχθη ἡ πόρτα τοῦ σπηλαίου, καὶ κατὰ προσταγὴν Θεοῦ, ἀνέστησαν οἱ ἐν τῷ σπηλαίῳ ἀποθανόντες ἑπτὰ Παῖδες, καὶ ἐσυνωμίλουν ἕνας μὲ τὸν ἄλλον, ὡσὰν νὰ ἤθελαν κοιμηθοῦν τὴν χθεσινὴν ἡμέραν, χωρὶς τελείως νὰ ἀλλοιωθοῦν, ὥστε ὁποῦ οὐδὲ αὐτὰ τὰ ἐνδύματά των ἐφθάρησαν ὁλοτελῶς ἀπὸ τὴν φυσικὴν νοτίδα καὶ ὑγρασίαν τοῦ σπηλαίου. Ἀναστηθέντες δέ, ἐνθυμοῦντο, ὅτι ὁ βασιλεὺς Δέκιος ζητεῖ νὰ τοὺς βασανίσῃ, ὅθεν καὶ ἐσυνωμίλουν περὶ τούτου. Ὁ δὲ Μαξιμιλιανὸς ἔλεγεν εἰς τοὺς ἄλλους, ἀνίσως, ἀδελφοί, πιασθῶμεν ἀπὸ τὸν Δέκιον, ἂς σταθοῦμεν ἀνδρείως, καὶ ἂς μὴ προδώσωμεν τὴν εὐγένειαν τῆς πίστεώς μας. Σὺ δὲ ἀδελφὲ Ἰάμβλιχε, πήγαινε νὰ ἀγοράσῃς ψωμία, πλὴν ἀγόρασον περισσότερα, ἐπειδὴ ἐχθὲς τὸ βράδυ ἀγόρασες ὀλίγα ψωμία, καὶ διὰ τοῦτο ἐκοιμήθημεν πεινασμένοι. Μάθε δὲ καὶ τί βουλεύεται ὁ Δέκιος διὰ λόγου μας.\nΠηγαίνωντας λοιπὸν ὁ Ἰάμβλιχος εἰς τὴν πόλιν τῆς Ἐφέσου, εἶδε τὸ σημεῖον τοῦ τιμίου Σταυροῦ εἰς τὴν πόρτα καὶ ἐθαύμασε. Βλέπωντας δὲ αὐτὸ καὶ εἰς ἄλλους τόπους, καὶ στοχαζόμενος τὰ κτίρια τῶν ὁσπητίων ἀλλαγμένα, καὶ τοὺς ἀνθρώπους διαφορετικούς, ἐνόμιζεν, ὅτι βλέπει ὅραμα, ἢ πῶς ἦλθεν εἰς ἔκστασιν. Πηγαίνωντας ὅμως εἰς τοὺς ψωμοπούλους, ἐπῆρε ψωμία, καὶ ὅταν ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς τὰ ἄσπρα, ἐσπούδαζε νὰ γυρίσῃ εἰς τὸ σπήλαιον. Πλὴν ἐθεώρει τοὺς ψωμοπούλους, ὁποῦ ἔδειχνον τὰ ἄσπρα ἕνας εἰς τὸν ἄλλον, καὶ ἔβλεπον εἰς αὐτόν, λέγοντές του, ὅτι εὑρῆκε θησαυρόν, καθότι ἡ μονέδα ὁποῦ ἔδωκεν, ἐμαρτύρει φανερά, ὅτι εὗρε θησαυρόν, ἐπειδὴ καὶ εἶχεν ἐπάνω τυπωμένην τὴν εἰκόνα τοῦ πρὸ πολλῶν χρόνων βασιλεύσαντος Δεκίου. Ὁ δὲ Ἰάμβλιχος τοῦτο ἀκούσας, ἐτρόμαξε, καὶ ἀπὸ τὸν φόβον δὲν ἐδύνετο νὰ ὁμιλήσῃ, νομίζωντας ὅτι ἐγνωρίσθη ἀπὸ αὐτούς, καὶ παρεδόθη διὰ μέσου αὐτῶν εἰς τὸν βασιλέα Δέκιον. Ὅθεν παρεκάλει αὐτοὺς λέγων, σᾶς παρακαλῶ κύριοί μου, ἔχετε καὶ τὰ ἄσπρα μου, λάβετε καὶ τὰ ψωμία σας, καὶ ἀφήσατέ με νὰ ἀναχωρήσω. Οἱ δὲ ψωμοποῦλοι τοῦ ἔλεγον, δεῖξόν μας τὸν θησαυρὸν ὁποῦ εὗρες, καὶ κάμε καὶ ἡμᾶς κοινωνοὺς τοῦ εὑρέματος, εἴτε μή, ἔχομεν νὰ σὲ παραδώσωμεν εἰς θάνατον. Βλέποντες δὲ τὸν Ἅγιον νὰ στέκῃ συλλογισμένος, ἔβαλαν ἁλυσίδα εἰς τὸν λαιμόν του, καὶ ἐτράβιζον αὐτὸν εἰς τὸ παζάρι. Πηγαίνοντες δὲ αὐτὸν εἰς τὸν ἀνθύπατον τῆς Ἐφέσου, τὸν ἐπαράστησαν εἰς ἐξέτασιν. Βλέπωντας δὲ τοῦτον ὁ ἀνθύπατος, διηγήσου, εἶπεν, ὦ νεανία, πῶς εὗρες τὸν θησαυρόν, καὶ πόσος εἶναι, καὶ ποῦ. Ὁ δὲ Ἰάμβλιχος ἀπεκρίνατο, ὅτι ποτὲ δὲν εὑρῆκεν εὕρεμα, ἀλλὰ τὴν μονέδα ὁποῦ ἔδωκε, τὴν ἔχει ἀπὸ τοὺς γονεῖς του. Τί δέ, ἔλεγεν, εἶναι τὸ συμβεβηκὸς τοῦτο, ὁποῦ ἠκολούθησεν εἰς ἐμέ, δὲν ἠξεύρω.\nὉ δὲ ἀνθύπατος πάλιν ἐρώτησεν αὐτόν, ἀπὸ ποίαν πόλιν εἶσαι; Ὁ Ἅγιος ἀπεκρίθη· ἀπὸ ταύτην εἶμαι, ἐὰν αὐτὴ ᾖναι ἡ Ἔφεσος. Καὶ ὁ ἀνθύπατος· ποῖοι εἶναι οἱ γονεῖς σου; ἂς ἔλθουν εἰς ἡμᾶς, καὶ ὅταν φανερωθῇ ἡ ἀλήθεια, τότε θέλομεν σὲ πιστεύσει. Ὁ Ἰάμβλιχος ἀπεκρίθη· ὁ δεῖνα εἶναι πατήρ μου, ὁ δεῖνα εἶναι πάππος μου, καὶ ὁ δεῖνα συγγενής μου. Καὶ ὁ ἀνθύπατος πρὸς αὐτόν, ξένα καὶ ἀνυπόστατα εἶναι τὰ ὀνόματα ὁποῦ εἶπες, καὶ ἔξω τῶν λεγομένων κατὰ τὴν τωρινὴν συνήθειαν. Ὅθεν μὲ αὐτὰ δὲν δύνασαι νὰ πιστευθῇς. Ὁ Ἰάμβλιχος εἶπεν· ἐὰν ἐσὺ δὲν πιστεύῃς ἐμὲ λέγοντα τὴν ἀλήθειαν, ἐγὼ πλέον δὲν ἠξεύρω τί ἄλλο νὰ εἰπῶ. Ὁ ἀνθύπατος ἀπεκρίθη· ἀσεβέστατε, ἡ μονέδα σου μαρτυρεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιγραφήν της, ὅτι ἐτυπώθη πρὸ τριακοσίων χρόνων καὶ ἐπέκεινα, κατὰ τοὺς χρόνους Δεκίου τοῦ βασιλέως, καὶ σὺ νεώτερος ὤντας σπουδάζεις νὰ μᾶς γελάσῃς; Τότε ὁ Ἰάμβλιχος πεσὼν εἰς τοὺς πόδας τῶν παρευρεθέντων, τοὺς ἐπαρακάλει λέγων. Σᾶς παρακαλῶ κύριοί μου, νὰ μοῦ εἰπῆτε, ποῦ εἶναι ὁ βασιλεὺς Δέκιος, ὁποῦ ἦτον εἰς τὴν πόλιν ταύτην; Οἱ δὲ εἶπον εἰς αὐτόν, εἰς τοὺς χρόνους τούτους δὲν εἶναι ὁ Δέκιος, ἐπειδὴ αὐτὸς ἐχρημάτισε προτίτερα ἀπὸ πολλοὺς χρόνους. Καὶ ὁ Ἰάμβλιχος· διὰ τοῦτο κύριοί μου ἐξεπλάγητε; ἀλλ’ ὅμως ἀκολουθήσατέ μοι νὰ ὑπάγωμεν εἰς τὸ σπήλαιον, καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ σημεῖα, θέλουν πιστωθοῦν οἱ λόγοι μου. Διότι ἐγὼ ἠξεύρω, ὅτι ἐφύγαμεν ἐξ αἰτίας τοῦ Δεκίου, καὶ ὅτι χθὲς ἐρχόμενος διὰ νὰ ἀγοράσω ψωμία, εἶδον, ὅτι ὁ Δέκιος ἐμβῆκεν εἰς τὴν πόλιν ταύτην.\nΤαῦτα μὲν εἶπεν ὁ Ἅγιος. Ὁ δὲ Ἐπίσκοπος τῆς Ἐφέσου Μαρῖνος ὀνόματι, ἀκούσας ταῦτα, λέγει εἰς τὸν ἀνθύπατον· ἐγὼ νομίζω, ὅτι θαυμάσιον πρᾶγμα ἠκολούθησεν εἰς τὴν ὑπόθεσιν ταύτην, ὅθεν ἂς ἀκολουθήσωμεν εἰς αὐτόν. Ἠκολούθησαν λοιπὸν ὁ ἀνθύπατος καὶ ὁ Ἐπίσκοπος καὶ πολλοὶ λαϊκοί, καὶ ὅταν ἔφθασαν εἰς τὸ σπήλαιον, πρῶτος ὁ Ἰάμβλιχος ἐμβῆκεν εἰς αὐτό, ἔπειτα ὁ Ἐπίσκοπος. Ὁ ὁποῖος γυρίσας εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τῆς πόρτας τοῦ σπηλαίου, εἶδεν ἕνα σεντοῦκι βουλλωμένον μὲ δύω βούλλας, τὸ ὁποῖον σεντοῦκι ἔβαλον ἐκεῖ ὁ Ῥουφῖνος καὶ ὁ Θεόδωρος οἱ Χριστιανοί, οἵτινες ἐστάλθησαν ἀπὸ τὸν Δέκιον μαζὶ μὲ ἄλλους, διὰ νὰ φράξουν τὴν πόρταν τοῦ σπηλαίου. Ὅθεν οἱ αὐτοὶ ἔγραψαν καὶ τὰ Συναξάρια τῶν Ἁγίων, καὶ ἐσημείωσαν τὰ ὀνόματά των εἰς πλάκας μολυβένας. Ὅταν λοιπὸν ἐσυνάχθησαν ὅλοι οἱ ἔγκριτοι ἄρχοντες μαζὶ μὲ τὸν ἀνθύπατον, ἄνοιξαν τὸ σεντοῦκι, καὶ εὑρῆκαν εἰς αὐτὸ τὰς μολυβένας πλάκας. Καὶ ἀναγνώσαντες δὲ τὰ γράμματα αὐτῶν, ἐξέστησαν ἅπαντες. Ἐμβαίνοντες δὲ εἰς τὸ ἐνδότερον μέρος τοῦ σπηλαίου, εὑρῆκαν τοὺς Ἁγίους, καὶ ἔπεσον εἰς τοὺς πόδας αὐτῶν. Εἶτα καθίσαντες, ἐρώτουν αὐτούς. Οἱ δὲ Ἅγιοι ἐδιηγήθηκαν, πρῶτον μέν, τὴν ἐδικήν τους ὑπόθεσιν. Ἔπειτα δέ, καὶ τὰ ἀνδραγαθήματα τοῦ βασιλέως Δεκίου. Ὅθεν ἐξίσταντο ἅπαντες καὶ ἐδόξαζον τὸν τῶν θαυμασίων Θεόν. Τότε ὁ ἀνθύπατος μαζὶ μὲ τὸν Ἐπίσκοπον, ἔγραψαν ἀναφορὰν εἰς τὸν βασιλέα Θεοδόσιον, καὶ ἀνήγγειλαν εἰς αὐτὸν ὅλα τὰ ἀνωτέρω. Ὁ δὲ βασιλεὺς λαβὼν τὰ γράμματα, ἐπλήσθη ἀπὸ χαρὰν διὰ τὴν τοιαύτην εἴδησιν, καὶ μὲ σπουδὴν πολλὴν ἐπῆγεν εἰς τὴν Ἔφεσον. Ἐμβαίνωντας δὲ μέσα εἰς τὸ σπήλαιον, ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν καὶ ἔπλυνε τοὺς πόδας τῶν Ἁγίων μὲ τὰ δάκρυά του. Καὶ ἔχαιρε καὶ ἠγαλλιᾶτο ἡ ψυχή του, ὅτι δὲν ἐπαράβλεψε Κύριος τὴν δέησίν του, ἀλλ’ ἔδειξεν εἰς αὐτὸν ὀφθαλμοφανῶς τὴν τῶν νεκρῶν ἀνάστασιν. Εἰς καιρὸν δὲ ὁποῦ ἐσυνωμίλει ὁ βασιλεὺς μὲ τοὺς Ἁγίους, καὶ οἱ Ἐπίσκοποι καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἄρχοντες, ἐνύσταξαν ὀλίγον οἱ Ἅγιοι, καὶ οὕτως ἔμπροσθεν πάντων, παρέδωκαν τὰς ψυχάς των εἰς χεῖρας Θεοῦ.\nΤότε ὁ βασιλεὺς ἔδωκε φορέματα πολύτιμα, καὶ χρυσίον καὶ ἀργύριον ἱκανόν, καὶ ἐπρόσταξε νὰ γένουν ἑπτὰ σεντούκια, διὰ νὰ βαλθοῦν μέσα εἰς αὐτὰ τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων. Εἰς ἐκείνην ὅμως τὴν νύκτα, ἐφάνηκαν οἱ Ἅγιοι εἰς τὸν βασιλέα καὶ εἶπον. Ἄφες μας, ὦ βασιλεῦ, εἰς τὸ σπήλαιον τοῦτο, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ἀνεστήθημεν. Γενομένης λοιπὸν συνάξεως πολλῆς Ἐπισκόπων καὶ ἀρχόντων, ἔβαλεν ὁ βασιλεὺς τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων μέσα εἰς τὴν γῆν τοῦ σπηλαίου, καθὼς ἐκεῖνοι δι’ ὀπτασίας τοῦ ἐφανέρωσαν. Καὶ ποιήσας χαρμόσυνον ἑορτήν, ἐφιλοξένησε μὲ φιλοξενίαν μεγάλην τοὺς πτωχοὺς τῆς Ἐφέσου, καὶ ἐχαροποίησεν ὅλον τὸν λαόν, φιλοτιμήσας αὐτὸν πολυτελῶς καὶ βασιλικῶς. Ἐλύτρωσε δὲ καὶ ἀπὸ τὰς φυλακὰς τοὺς φυλακωμένους Ἐπισκόπους, διατὶ ἐκήρυττον τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν. Καὶ ἀκολούθως ἔγινεν εἰς ὅλους κοινὴ ἑορτή, δοξάζοντας καὶ εὐλογοῦντας τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν (3).\n(1) Ἐν ἄλλοις δὲ ἀντὶ Ἀντωνίνου γράφεται Ἰωάννου.\n(2) Σημειοῦμεν ἐδῶ, ὅτι κατὰ τὴν χρονολογίαν τοῦ Μελετίου Ἀθηνῶν, δὲν εὐγαίνουν τριακόσιοι ἑβδομηνταδύω χρόνοι, κατὰ τοὺς ὁποίους ἐκοιμήθησαν οἱ Ἅγιοι ἑπτὰ Παῖδες, ἀλλὰ μόνον ἑκατὸν ἐννενῆντα ὀκτώ. Εὐγάνοντες γὰρ τοὺς διακοσίους πενηνταδύω, καθ’ οὓς ἐκοιμήθησαν, ἀπὸ τοὺς τετρακοσίους σαρανταέξι, καθ’ οὓς ἀνέστησαν, μένουν ἑκατὸν ἐννενῆντα ὀκτώ.\n(3) Σημείωσαι, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς Βίος τούτων σῴζεται ἐν τῇ Μεγίστῃ Λαύρᾳ, οὗ ἡ ἀρχή· «Ὁ τῶν πάντων Δεσπότης καὶ Δημιουργός».\nΤῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τῆς Ὁσίας μητρὸς ἡμῶν καὶ Μάρτυρος Εὐδοκίας, καὶ τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων αὐτῆς.\nὈσμὴ τί τοῦτο; σῶμα τῆς Εὐδοκίας,\nἈθλητικῶν ἀπόζον ἥκει χαρίτων.\nΑὕτη ἡ Ἁγία Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Εὐδοκία, ἐκατάγετο ἀπὸ τὴν Ἀνατολήν. Σκλαβωθεῖσα δὲ ἀπὸ τοὺς Πέρσας, ἐπῆγεν εἰς τὴν Περσίαν, καὶ ἐπειδὴ ἦτον πεπαιδευμένη εἰς τὴν θείαν Γραφήν, ἐδίδασκεν ὅλους τοὺς σκλαβωμένους. Ὅθεν ἔγινε γνωστὴ καὶ φίλη εἰς τὰς γυναῖκας τῶν Περσῶν, καὶ πολλὰς ἀπὸ αὐτὰς ἐμετάβαλεν εἰς τὴν θεογνωσίαν. Διὰ τοῦτο ἐδιαβάλθη εἰς τοὺς κριτάς, καὶ ἐδάρθη μὲ βούνευρα, ἔπειτα ἐρρίφθη εἰς φυλακήν, καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ μῆνας δύω. Μετὰ ταῦτα πάλιν ἐκρίθη, καὶ ἐπειδὴ ὡμολόγησε τὸν Χριστὸν Θεὸν ἀληθινόν, ἐδάρθη τόσον δυνατὰ μὲ ῥαβδία ἀκανθωτὰ τῆς ῥοδίας, ὥστε ὁποῦ αἱ μὲν σάρκες αὐτῆς, ἀνέλυσαν καὶ ἔπεσον κατὰ γῆς. Οἱ δὲ δέρνοντες αὐτήν, ἐκοκκίνισαν ἀπὸ τὰ αἵματά της. Ἔπειτα ἔρριψαν πάλιν αὐτὴν εἰς τὴν φυλακήν. Ἀφ’ οὗ δὲ ἀπέρασαν ἓξ μῆνες, εὔγαλαν αὐτὴν καὶ τὴν ἔκριναν τρίτον. Εἶτα σχίσαντες καλάμια ἰσόμετρα μὲ τὸ μέγεθος τοῦ σώματός της, ἔγδυσαν αὐτήν, καὶ ἔτζι γυμνὴν τὴν ἐσπαργάνωσαν τριγύρω μὲ τὰ καλάμια. Ἔπειτα ἔσφιγξαν τὰ καλάμια μὲ ἕνα σχοινίον λεπτὸν τόσον δυνατά, εἰς τρόπον ὅτι ἐμπήχθηκαν τὰ καλάμια μέσα εἰς τὰς σάρκας τοῦ σώματός της. Ὕστερον δὲ σύρνοντες μὲ βίαν τὸ κάθε καλάμι, ἔσυρον καὶ ἀνέσπων μαζὶ καὶ τὰς σάρκας της. Καὶ ἀκολούθως ἐπροξενοῦσαν οἱ ἀπάνθρωποι εἰς τὴν Μάρτυρα, πόνους δριμυτάτους καὶ ἀνυποφόρους. Μετὰ ταῦτα ἐκρέμασαν τὴν Ἁγίαν, καὶ δέσαντες σφικτὰ τὸ σῶμά της ὅλον μὲ σχοινία ἐσύντριψαν ὅλα τὰ κόκκαλά της. Ὅταν δὲ εἶδον αὐτήν, πῶς ἦτον μισαποθαμένη καὶ ἄλαλος, ἀπέκοψαν τὴν ἁγίαν αὐτῆς κεφαλήν, καὶ οὕτως ἡ ἀρρενόφρων ἀπῆλθε στεφανηφόρος εἰς τὰ Οὐράνια. Ὕστερον δὲ ἀνεκομίσθη τὸ ἅγιον αὐτῆς λείψανον ἰάματα βρύον τοῖς προστρέχουσιν αὐτῷ μετὰ πίστεως (4).\n(4) Περιττῶς ἐδῶ γράφεται παρὰ τοῖς Μηναίοις ἡ μνήμη Ἐλευθερίου τοῦ κουβικουλαρίου. Αὕτη γὰρ προεγράφη κατὰ τὴν δεκάτην πέμπτην τοῦ Δεκεμβρίου. Ὁμοίως καὶ ἡ μνήμη καὶ τὸ Συναξάριον τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἴας. Ταῦτα γὰρ προεγράφησαν κατὰ τὴν ἑνδεκάτην τοῦ Σεπτεμβρίου.\nὉ Ἅγιος Μάρτυς Θαθουήλ, ἐν μηλέᾳ κρεμασθείς, τελειοῦται.\nΘνῆσκε κρεμασθεὶς Θαθουὴλ ἐν μηλέᾳ,\nὩς ἂν τρυγήσῃς τῆς Ἐδὲμ μῆλα ξένα.\nΤὰ ἐγκαίνια τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει περικαλλοῦς καὶ θείου Ναοῦ, τῆς βασιλικῆς Μονῆς τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Παντοκράτορος.\nΝόμος παλαιὸς ἐκτύπου καλῶς ἔχων,\nΣὲ δεξιοῦσθαι καὶ λόγοις ἐγκαινίων (5).\n(5) Ἐν τῷ χειρογράφῳ Συναξαριστῇ γράφεται ἐδῶ μία ἔκφρασις τῆς Μονῆς τοῦ Παντοκράτορος διὰ στίχων ἰαμβικῶν, ἡ ὁποία, ὡς ἄχρηστος, παρελείφθη.\nὉ Ἅγιος νέος Ἱερομάρτυς καὶ ἰσαπόστολος Κοσμᾶς, ὁ ἐν τῇ Ἀλβανιτίᾳ μαρτυρήσας κατὰ τὸ ἔτος ͵αψοθ΄ , ἀγχόνῃ τελειοῦται.\nΕὔκοσμος ὤφθης κόσμος ὦ Κοσμᾶ μάκαρ,\nΚόσμου λόγοις σοῖς αἵμασί τ’ ἀγλαΐσας (6).\nΤων Αγιων επτά Παίδων των εν Εφέσω, Ευδοκίας, Κοσμά Ιερομάρτυρος και Ισαποστόλου