U yana ko‘p qolmagani, yaxshi bir qo‘shnisi borligi haqida gapirib ketdiyu biroq erkak uchun vaqt go‘yo bir-ikki soniyaga to‘xtadi. Mana shu, hozir unga tez-tez qarab qo‘yayotgan, ko‘zlari yonib turgan, qora qalamda hafsala bilan bo‘yalgan uzun kiprikchalari ko‘tarilib-tushayotgan, lablari yangi pishgan gilosdek qizarib turgan, sepgan atri qachonlardir betashvish-u shodumon gulzor kezganingni yodga soladigan ayolnikiga borish… U juda chorasiz vaziyatda qolgandek o‘ziga tus berib, …bo‘lmasa haydang der ekan, ichida “Bosh iloj yo‘q edi. Hammasi o‘g‘lim uchun. Uning kasalligi uchun!” – deya qayta-qayta takrorladi.