ព្រោះ​ថ្ងៃ​ស្អែក… រស់​គ្មាន​ឯង(២៧) | សួនសុបិន
« ព្រោះ​ថ្ងៃ​ស្អែក​… រស់​គ្មាន​ឯង(២៦)
ព្រោះ​ថ្ងៃ​ស្អែក… រស់​គ្មាន​ឯង(២៨) »
ព្រោះ​ថ្ងៃ​ស្អែក… រស់​គ្មាន​ឯង(២៧)
ខែ​កុម្ភៈ 1, 2010 ដោយ សុបិន
ពីរ​ថ្ងៃ​កន្លង​ផុត​ទៅ គ្មាន​អ្វី​ប្លែក​កើត​ឡើងនៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​យើង ​​ក្រៅ​ពី​«​សេចក្តី​សុខ»ឡើយ​ ។… ខ្ញុំ​និង​លោក​សន្សើម​​ប្រើ​ជីវិត​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​ ហាក់​ដូច​ជា​​គ្មាន​តម្លៃ​​អ្វី​សោះ​នៅ​ក្នុង​ខ្សែ​ភ្នែ​ក​អ្នក​ដទៃ​។ ពេល​ព្រឹក​ដែល​កំលោះ​តែងតែ​​​ភ្ញាក់​មុន​ខ្ញុំ អ្នកប្រុស​​មិន​ភ្លេច​​ត្រៀម​ថ្នាំ​និង​កែវ​ទឹក​ទុក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទេ​… ​ តែគួរ​ឲ្យ​សោក​ស្តាយ​ដែល​​ខ្ញុំ​បានសម្រេច​ចិត្ត​​​ឈប់​លេប​វា​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​ម្ល៉េះ​។​ បុរស​នាំ​ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​រត់​លេង​ក្រោយ​ពី​ញ៉ាំ​អាហារ​ពេល​ព្រឹក​ជា​មួយ​មុខ​ម្ហូប​​ស៊ុបបន្លែ​​រួច​រាល់​។ ក្រោយ​ពី​នោះពេល​​ត្រឡប់​មក​ផ្ទះ​វិញ​ គេ​ក៏លេង​​ហ្គី​តា​បទ​ដដែល​គឺ​Jingle Bell Rock ដែល​គេ​អាច​លេង​បាន ​ព្រោះ​ជា​បទ​​ដំបូងដែល​គេ​ហាត់​រៀនលេង​​ហ្គី​តា… ពេល​រសៀល​ក៏​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​​ហែល​ទឹក ហើយ​នៅ​មាន​ពេល​ល្ងាចទៀត​ ​ដែល​គេនាំ​ខ្ញុំ​ដើរ​លំហែតាម​សួន​ឧទ្យាន។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​គេ​ថា​ ខ្ញុំ​ចង់​ចិញ្ចឹម​កូន​ឆ្កែដល់​ហើយ តែ​គេ​បែរ​ជា​បដិសេធ​មុខ​មាំ​ថា ខ្ញុំ​មិន​ស័ក្តិ​សម​នឹង​លេង​ជាមួយ​សត្វ​ដែល​មាន​រោម​វែង​ៗ​គ្រប់​ប្រភេទ​ទាំង​អស់​ ព្រោះ​វា​​អាចធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​​ចាញ់​រោមសត្វ​ ឬ​​កើត​រោគ​ហឺត​​​ធ្ងន់​ធ្ងរ​បាន។ អស្ចារ្យ​ណាស់​ដែរ… ​ម្ចាស់​ជីវិត​​របស់​ខ្ញុំ​ក្រៅ​ពីជា​តន្រ្តី​ករ​ដ៏​សង្ហា​ម្នាក់​ហើយ គេ​នៅអាច​ធ្វើ​​ជា​លោក​គ្រូពេទ្យ​ដ៏​ល្អ​ម្នាក់​ទៀត។
ហើយ​ថ្ងៃ​នេះ…​​ រាប់​​ទុក​ថា​​ជា​ថ្ងៃដែល​ប្រជាជន​​អង់គេ្លស នាំ​គ្នា​សប្បាយ​រីករាយជាមួយគ្នាបាន​ហើយ! ថ្ងៃ​បុណ្យ​គ្រីស្តម៉ាស​ដ៏​សែនវិសេស… ព្រិល​ពណ៌​ស​បាន​ចូល​ខ្លួន​មក​ជំនួសបរិយាកាស​ចាស់​​ដែល​មាន​​ស្លឹក​ឈើ​ជ្រុះពី​ថ្ងៃ​ម្សិល​មិញ… ពេល​នេះ​គ្រប់​យ៉ាង​នៅ​ក្នុង​វីត​ប៊ី​ក្លាយ​ជា​ពណ៌​ស… ព្រិល​ចាប់​ផ្តើម​​ធ្លាក់​យ៉ាងពេញ​ទី​ហើយ! ដែល​នេះ​​ជា​សញ្ជា​នៃ​រដូវរងាដ៏​ពេញ​លក្ខណៈ។
កណ្តឹង​យ៉ាងច្រើន​ត្រូវ​បាន​នាំ​មក​តុប​តែង ​តាម​ផ្ទះ​សំបែង​នានា​ក្នុង​​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ និង​អាច​​ទូ​ទាំង​​​កោះ​អង់គ្លេស​ផង។ ចេញ​ចូល​ហាង​ណា​ក៏​ឮ​សូរ​តែ​ភ្លេង​​ Jingle Bell ​ឬ​បើ​មិនមែន​​ក៏ ​Merry Chrismas​ and Happy New Year ​ឬ​អាច​ជា​ភ្លេង​ក្លាសិក​របស់ ​Amy Gaint និង​ Jingle Bell Rock​ដែលកំពូល​ស្នេហ៍​​របស់​ខ្ញុំ ​ធ្លាប់​ច្រៀង​ឲ្យ​ស្តាប់កាល​ពី​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​មុន​។ … ពិត​មែន​ហើយ! សំឡេង​បុរស​បែប​គេ​​ ស្តាប់​ទៅ​ក៏​ពិរោះ​ម្យ៉ាង​ និង​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​មួយ​បែប​ទៀត។
«​អរគុណ​ព្រះ​ជាម្ចាស់!»
ខ្ញុំ​និយាយ​បណ្តើរ ​ងើយ​មើល​ផ្ទៃ​មេឃ​​សល្វឹងល្វើយ​​បណ្តើរ… ព្រម​​ជាមួយ​នឹងព្រិល​ដែល​ធ្លាក់​រុះ​រោយ​ចុះ​មក​ឥត​ឈប់។ កំលោះ​ដែល​ដើរក្បែរ​ខ្ញុំ​នៅ​តាម​សួន​ឧទ្យាន ក៏ងា​ក​មុខ​មក​ធ្វើ​ញឹមៗហើយ​សួរ​បណ្តើរ​ថា៖
«​អរគុណ​រឿង​អ្វី?»
«គឺ​អរគុណ… ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​រស់​នៅ​អង់គ្លេស​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ​…»
ខ្ញុំ​តប​នឹង​កំលោះយ៉ាង​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ ហើយ​​រំភើប​នឹង​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​នៅ​ក្នុង​ពេល​នេះ​។ បើ​ខ្ញុំ​ឃ្លាត​ចាក​លោក​ទៅ​​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​នោះ​… ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ជា​គ្មាន​​ឱកាស​បាន​ឃើញ​ ភាព​ស្រស់​ត្រកាល​របស់​អង់​គេ្លស​​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ដាច់​ខាត។
«​ថ្ងៃ​នេះ​ចង់​​ទៅ​មើល​​គេ​ប្រគុំ​តន្រ្តី​ នៅ​សាលា​របស់​អេម៉ា​ជាមួយ​គ្នា​ទេ?»
«​ហ៊ឹមមម… ប្រគុំ​តន្រ្តី​ប្រចាំ​សាលា​ឬ?»
«​មែន​ហើយ! អេម៉ា​បបួល​ទៅ​ថ្ងៃ​ត្រង់​នេះ… ឯង​ចង់​ទៅ​មើល​ឬ​ទេ?… ឮ​នាង​ប្រាប់​ថា​ នាង​នឹង​ឡើង​រាំ​ចង្វាក់​Jingle Bell Rock ទៀត​ផង​!»
«ហា៎ស! ហា៎ស! ហ៎ា! ប្រហែល​ជា​គួរ​ឲ្យស្រឡាញ់​មិន​ធម្មតា​ទេ!… លោក​យក​ចម្រៀង​នេះ​ទៅណែនាំ​ប្រាប់​នាង​ឬ?»
«​អត់​ទេ… ភាគ​ច្រើន​បទ​នេះ​ អាណាព្យាបាល​និង​គ្រូ​បង្រៀន​ចូលចិត្ត​យក​ទៅ​​ឲ្យក្មេងៗ​រាំ​លេង​ខ្លាំង​ណាស់ ព្រោះ​ចង្វាក់​​ស្តាប់​ទៅ​ពិរោះ​ត្រចៀកនិង​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​​ជាង​Jingle Bell​ច្បាប់​ដើម​ទៅទៀត​ ហើយ​បើ​បាន​អេមីហ្គែន(Amy Gaint)​មក​ច្រៀង​ទៀត​នោះ កាន់​តែ​ពិសេស​ហើយ!»
«​អ៊ីចឹង​… ទៅ​ក៏​ទៅ!»
«​បើ​ទោះ​ជា​ឯង​ប្រាប់​ថា​មិន​ទៅ… ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​អូស​ឯង​យក​ទៅ ​ទាល់​តែ​បាន​ដែរ!»
«អេ៎… ហេតុ​អី​ទៅ?»
កំលោះ​ធ្វើ​មុខ​ញឹមៗ។
«… ឯង​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ឲ្យ​ឯង​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ទៀត​ទេ?…»
សំណួរ​នេះ​… ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អត់​មិន​ញញឹម​មិន​បាន… ​នេះ​ខ្ញុំ​ជិត​បាន​ឃើញ​អ្វី​ ដែល​​ពិសេស​​ទៀត​ហើយ​មែន​​​ទេ​នៀកកក…កក???
«​អូហូ… អ៊ីចឹង​ទៅ​តែ​ម្តង​ទៅ ល្អ​ជាង!!»