“अपरः केशवस्यायं प्रादुर्भावो महात्मनः। विख्या-तो माथुरे कल्पे सर्व्वलोकहिताय वै। यत्र शाल्वञ्चमैन्दञ्च कंसं द्विविदमेव च। अरिष्टं वृषभं केशिं पूतनांदैत्यदारिकाम्। नागं कुबलयापीडं चानूरं मुष्टिकंतथा। दैत्यान्मानुषदेहस्थान् सूदयामाम वीर्य्यवान्। छिन्नं बाहुसहस्रञ्च वाणस्याद्भुतकर्म्मणः। नरकश्च ह-तः सङ्ख्ये यवनश्च सहाबलः। हृतानि च महीपानांसर्वरत्नानि तेजसा। दुराच्चाराश्च निहताः पार्थिवाये महीतले”। तस्य च कृष्णनामता गर्गेण तथा नामकरणात् यथाहभाग॰