Na dat Fröhstück gah ik denn in unsen lütten Goorn un kiek, wat de Snicken wedder anstellt hebbt. Ik freu mi an de Rosen, so fein hebbt de lang nich blöht, un denn stah ik för en ganz egen Bloom orrer Plant orrer wat dat sünst sien kann.  De hett Franz, uns Naver, mal mitbröcht un inplant. He seggt, dat weer en Zippel, so as bi de Tulpen, blots en  beten dicker. Dor wasst nu en Stengel rut, goot so dick as en Dumen (as mien Dumen!) un enen halven Meter hooch. Hübsche Bläder sitten dor an, gröön mit en beten witt un en beten kruus.  Denn kümmt en Knubben, meist as en Straußenei so dick.  Un denn kriggt de Plant so wat as enen Dolch, un de warrt jümmers lä nger, de wasst un wasst bet an de veertig Zentimeter.  Un denn, enen Morgen, is de Hüll butenrüm afplatzt, hangt so'n beten an de Siet hendal, is ganz root un süht ut as roh Fleesch.  De Dolch is nu meist en Tung. Un keen dat nich kennen deit, de geiht ganz dicht ran, dit Wunner to bekieken. -  Doot dat nich! Ik wohrschu all. Dat Beest stinkt! Nich uttohollen! Lütte Käfers un Flegen krabbelt dor an rüm, de stöört de "Duft" nich. Man normale Minschen - as Se un ik - de kriegt dat  Grusen.