Η Ανώτερη Πίστη | Σημεία Καιρών\nἝνας προβληματιζόμενος νέος πολὺ συχνὰ «πέφτει στὰ χέρια» ἑνὸς βαρετοῦ θεολόγου, ὁ ὁποῖος ἐπειδὴ ποτὲ δὲν πῆγε πέρα ἀπὸ τὰ σχολικά του βιβλία, ἔχει κατανοήσει ἀτελῶς τὰ πράγματα. Ξεχειλίζει ἀποσπασματικοὺς κανόνες, χωρὶς νὰ ἔχει συλλάβει τὴν ἀρχὴ κανενὸς ἀπὸ αὐτούς. Ὁ νέος τὸν πλησιάζει ὑποκινούμενος ἀπὸ ἕνα ἀσυνήθιστο αἴσθημα, ἀπὸ μία σπίθα μιᾶς ζωντανῆς ἐλπίδας, ἀπὸ μία ἀπέραντη φαντασία ποὺ χωράει μέσα στὸν κύκλο τῆς θεολογίας, τὸν κόσμο τῆς φύσης καθὼς καὶ τὸν ἀκόμα μεγαλύτερο κόσμο τῆς ἀνθρωπότητας. Γιατί γιὰ τὸν νέο τὰ ἔργα τοῦ Πατέρα καλύπτουν τὰ πάντα. Δὲν ἔχει μάθει ἀκόμα νὰ ξεχωρίζει τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν φύση, τὴ Θεία Πρόνοια ἀπὸ τὴ χάρη, τὴν ἀγάπη ἀπὸ τὴν κακία. Ἔρχεται, θὰ λέγαμε, μὲ τὴν καρδιὰ του γεμάτη, καὶ ἡ ἀπάντηση ποὺ παίρνει ἀπὸ τὸν βαρετὸ θεολόγο εἶναι:\n– Δὲν μπορῶ, ἀπαντάει ὁ νεαρός. Ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις αὐτῶν τῶν ἐρωτήσεων ἐξαρτᾶται, ὄχι μόνο ἡ ἀπαραίτητη «ἡσυχία» τοῦ μυαλοῦ μου, χωρὶς τὴν ὁποία καμία πράξη δὲν εἶναι δυνατή, ἀλλὰ καὶ καθαυτὸς ὁ τρόπος ζωῆς μου.\nἈπεναντίας, ἡ ἴδια ἡ Βίβλος διαψεύδει αὐτὴ τὴν ἀντίληψη. Σὲ κανένα σημεῖο δὲν ζητᾷ νὰ τὴν δοῦμε σὰν τὸν Λόγο, τὴν Ὁδό, τὴν Ἀλήθεια. Ἡ βίβλος μᾶς ὁδηγεῖ στὸν Ἰησοῦ, τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο «βρίσκονται κρυμμένοι ὅλοι οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσης», καὶ ὄχι ἡ Βίβλος, ποὺ λειτουργεῖ μόνο ὡς καθοδήγηση σὲ Ἐκεῖνον. Καὶ γιατί μαθαίνουμε ὅτι αὐτοὶ οἱ θησαυροὶ εἶναι κρυμμένοι σὲ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ θεοῦ; Δὲν εἶναι ἄραγε κρυμμένοι σὲ Αὐτὸν μὲ σκοπὸ νὰ φανερωθοῦν σέ μᾶς στὸν κατάλληλο χρόνο; Δηλαδὴ ὅταν τοὺς ἔχουμε ἀνάγκη; Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ἀπόκρυψή τους σ’ Αὐτόν, τὸ ἐνδιάμεσο βῆμα πρὸς τὴν ἀποκάλυψή τους σὲ ἐμᾶς; Δὲν εἶναι αὐτὸς ἡ Ἀλήθεια• Ἡ Ἀλήθεια γιὰ τοὺς ἀνθρώπους; Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ ἀνώτατος Ἱερέας τῶν ἀδελφῶν του; Αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει σ’ ὅλες τὶς ἔντονες ἀνησυχίες ποὺ τοὺς ζώνουν; Γιατί εἶναι ἡ καρδιά Του ποὺ περιέχει τὴν τέλεια μορφὴ τοῦ καλοῦ, τῆς σοφίας, τῆς δικαιοσύνης!\nὉ Δίδυμος ὁ τυφλός μᾶς λέει: «Χωρὶς ἀμφιβολία, ὅσα δὲν ξέρουμε τώρα, θὰ τὰ μάθουμε στὴ μέλλουσα ζωή». Φυσικὰ καὶ μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν πράγματα ποὺ ἡ μετάβαση σὲ μιὰ ἄλλη ὑπαρκτικὴ κατάσταση θὰ τὰ διαφωτίσει. Ὅμως γιὰ τὶς ἐρωτήσεις πού μᾶς παιδεύουν ἐδῶ, πρέπει νὰ ψάξουμε τὶς ἀπαντήσεις ἐδῶ, καὶ ἂν δὲν βροῦμε ἀπαντήσεις ἐδῶ, τότε πρέπει νὰ ψάξουμε ἐκεῖ μέχρι νὰ βροῦμε τὶς ἀπαντήσεις. Ὑπάρχουν πολὺ περισσότερα πράγματα κρυμμένα στὸν Χριστὸ ἀπ’ ὅσα θὰ μπορέσουμε ποτὲ νὰ μάθουμε, εἴτε ἐδῶ εἴτε στὴν μέλλουσα ζωή. Ἐκεῖνοι ὅμως ποὺ ξεκινᾶνε πρῶτοι νὰ ἀναζητοῦν, θὰ γευτοῦν πιὸ γρήγορα τὴ χαρὰ τῆς Ἀποκάλυψης. Καὶ μ’ αὐτοὺς Ἐκεῖνος θὰ εἶναι περισσότερο εὐχαριστημένος, ἀφοῦ ἡ βραδύτητα τῶν μαθητῶν Του ἦταν αὐτὴ ποὺ Τὸν στενοχωροῦσε ἀπὸ παλιά. Τὸ νὰ λέμε πὼς πρέπει νὰ περιμένουμε γιὰ τὴν ἄλλη ζωή, γιὰ νὰ κατανοήσουμε Αὐτὸν ποὺ ἦρθε στὸν δικό μας κόσμο νὰ θυσιάσει τὸν ἑαυτό Του γιά μᾶς, μοῦ μοιάζει μὲ ἠλιθιότητα ἀνάλογη ἑνὸς ἐκκοσμικευμένου καὶ ρᾴθυμου πνεύματος. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Διδάσκαλος τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ τοὺς ἔδωσε τὸ Πνεῦμα του, τὸ Πνεῦμα διὰ τοῦ ὁποίου γνωρίζουμε τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ ὁποῖο Πνεῦμα λειτουργεῖ στὸν ἄνθρωπο ὡς τὸ μυαλὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ μεγάλη αἵρεση τῆς Ἐκκλησίας σήμερα εἶναι ἡ ἀπιστία σὲ αὐτὸ τὸ Πνεῦμα. Τὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας δὲν πιστεύει ὅτι τὸ Πνεῦμα ἔχει μία Ἀποκάλυψη γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο ξεχωριστά, μία Ἀποκάλυψη τόσο διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν Ἀποκάλυψη τῆς Βίβλου, ὅσο διαφέρει καὶ τὸ φαγητὸ σὰν ὑλικὸ τὴ στιγμὴ ποὺ περνάει στὸ μυαλὸ καὶ στὰ νεῦρα, ἀπὸ τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρέας. Ἂν γιὰ μία στιγμὴ γεμίζαμε μὲ τὴ σκέψη τοῦ Χριστοῦ θὰ βλέπαμε πὼς ἡ Βίβλος ἔχει κάνει τὴ δουλειά της, ὁ σκοπὸς της ἔχει πληρωθεῖ, καὶ ἔχει περάσει στὴν ἄκρη γιά μᾶς. Πὼς ἀπὸ τὴ Βίβλο καὶ μετὰ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ μείνει μαζί μας γιὰ πάντα. Ἡ μόνη χρήση τῆς Βίβλου εἶναι στὸ νὰ μᾶς δείχνει τὸ Χριστό, μέσῳ τοῦ ὁποίου μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε τὸν Πατέρα του καὶ Πατέρα μας, τὸν Θεό του καὶ Θεό μας. Μέχρι λοιπόν, νὰ Τὸν γνωρίσουμε, ἂς ἔχουμε τὴν Βίβλο σας τὴ σελήνη στὰ σκοτάδια μας διὰ τῆς ὁποίας ταξιδεύουμε πρὸς τὴν Ἀνατολή, καὶ ὄχι σὰν τὸν ἥλιο ἀπ’ ὅπου προέρχεται τὸ φῶς της, καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ πηγαίνουμε ἔτσι ὥστε, ὅταν τὸν συναντήσουμε, νὰ μὴν ἔχουμε πλέον ἀνάγκη τὸν «καθρέφτη» ποὺ ἀντανακλοῦσε τὴν λαμπρότητά του.\n«Ὅμως αὐτὸ δὲν εἶναι ἕνα ἐπικίνδυνο δόγμα; Δὲν θὰ ὁδηγήσει ἕναν ἄνθρωπο νὰ πιστεύει ἐκεῖνα ποὺ τοῦ ἀρέσουν περισσότερο, ἀκόμα καὶ νὰ προσεύχεται γιὰ ἐκεῖνα ποὺ τοῦ ἀρέσουν περισσότερο; Καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ αὐτοπεποίθηση δὲν θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν ἀλαζονεία;»\nἈμφιβάλλω ὅμως ἐὰν κάποιος ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ζητήσει κάτι κακὸ ἀπὸ τὸν Θεό. Σίγουρα κάποιος ποὺ ἄρχισε νὰ προσεύχεται σ’ αὐτὸν εἶναι ἀρκετὰ μεγάλο παιδὶ ὥστε νὰ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό, ὅταν ἔχει φτάσει τόσο κοντά του, καὶ δὲν τολμᾶ νὰ προσευχηθεῖ γι’ αὐτό. Ἄν μοῦ πεῖτε γιὰ τὸν Δαβὶδ ποὺ προσευχόταν μὲ τόσο φοβερὰ λόγια ἐνάντια στοὺς ἐχθρούς του, ἀπαντῶ πὼς πρέπει νὰ τὸν διαβάσετε ἔχοντας πλήρη γνώση γιὰ τὸν ἄνθρωπο τὸν ἴδιο καὶ τὴν ἱστορία του! Θυμηθεῖτε, πὼς εἶναι αὐτὸς πού, κουβαλώντας τὴν φλογισμένη καρδιὰ ἑνὸς ἀνατολίτη, ὅταν ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός του ἔπεσε στὰ χέρια του, ἀντὶ νὰ πάρει τὴν ἐκδίκηση ποὺ ἅρμοζε σὲ ἕναν ἀνατολίτη, ἀρκέστηκε στὸ νὰ τοῦ σκίσει τὸ ἔνδυμα. Αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦσε στὴν ψυχὴ του ἦταν δικαιοσύνη, ἔστω καὶ ἂν οἱ προσευχὲς του περιεῖχαν βαριὲς λέξεις. Ὁ Θεὸς τὸν ἄκουσε καὶ τοῦ ἔδωσε αὐτὸ ποὺ τὸν εὐχαριστοῦσε. Γιὰ ἕναν καλὸ ἄνθρωπο τελικά, «ἡ ἐκδίκηση εἶναι», ὅπως λέει ὁ Λόρδος Μπέικον, «ἕνα εἶδος ἄγριας δικαιοσύνης». Καὶ εὔκολα ἱκανοποιεῖται.\nΠόσο ὀλιγόπιστοι εἴμαστε! «Τὰ πάντα,» – ἀναφέρω τὰ λόγια ἀπὸ τὴ Βίβλο σου, ἤ μᾶλλον ἀναφέρω τὰ λόγια μιᾶς θείας ψυχῇς ποὺ ἤξερε τὸν Κύριό του Χριστό, καὶ μὲ τὴ δύναμή του ἀντιστάθηκε σὲ ἀποστόλους, σὲ χριστιανούς, γιατί δὲν μποροῦσαν νὰ πιστέψουν παρὰ μόνο λίγο στὸ Θεό, πίστευαν μόνο γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ ὄχι γιὰ τὰ ἀδέρφια τους, πίστευαν μόνο γιὰ τοὺς λίγους τοῦ ἐκλεκτοῦ ἔθνους, (γιὰ τοὺς ὁποίους εἶχαν τὸν ἀρχαῖο λόγο τοῦ Θεοῦ), ἀλλὰ ὅμως δὲν μποροῦσαν νὰ πιστέψουν γιὰ τὴν πλειονότητα τῶν ἐθνῶν, γιὰ τὰ ἑκατομμύρια τῶν καρδιῶν ποὺ ὁ Χριστὸς εἶχε πλάσει μὲ σκοπὸ νὰ Τὸν ἀναζητήσουν καὶ νὰ Τὸν βροῦν, – ‘Τὰ πάντα’, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ‘τὰ πάντα πρέπει νὰ τὰ κάνετε γνωστὰ στὸ θεὸ μὲ προσευχὲς καὶ ἱκεσίες καὶ εὐχαριστίες.’ Ἀναφερόμενοι σὲ αὐτὰ τὰ πάντα, τίποτα δὲν εἶναι πολὺ μικρό. Καὶ μόνο ποὺ κάτι μᾶς προβληματίζει πρέπει νὰ εἶναι ἀρκετό. Καὶ βέβαια γιὰ τὰ πάντα, τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι πολὺ μεγάλο. Ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἔρθει καὶ βρεῖ ὑπερβολικὴ πίστη πάνω στὴ γῆ, ἄς μᾶς σφάξει μὲς στὸ ἔλεός Του. Ἐν τῷ μεταξὺ θὰ ἐλπίζουμε καὶ θὰ περιμένουμε.\nΝομίζετε πὼς εἶναι μεγάλη πίστη νὰ πιστεύει κανεὶς αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ Θεός; Σὲ μένα μοιάζει, ἐπαναλαμβάνω ὀλιγοπιστία. Καὶ ἂν μείνει κανεὶς μόνο σ’ αὐτό, εἶναι ἄξιος ἐπιτίμησης. Τὸ νὰ πιστεύεις σὲ ὅσα δὲν εἶπε εἶναι ἡ πραγματικὴ πίστη καὶ εὐλογία. Γιατί αὐτὸ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ νὰ πιστεύεις Ἐκεῖνον. Μπορεῖς νὰ πιστέψεις στὸν ἴδιο τὸ Θεό; Πολλοὶ θὰ ποῦν πὼς ἀκόμα καὶ τὸ νὰ πιστέψεις σὲ ὅσα εἶπε εἶναι πάνω ἀπὸ τὶς δυνάμεις τους. Ἂν ὅμως τοὺς ρωτήσω γιατί; Δὲν θὰ εἶναι ἄραγε ἡ πραγματικὴ ἀπάντηση ἡ ἑξῆς: «Γιατί δὲ εἴμαστε ἀρκετὰ σίγουροι ὅτι τὰ εἶπε»; Ἂν πιστεύατε στὸ Θεὸ θὰ βλέπατε πὼς εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ πιστεύετε τὸν Λόγο του. Δὲν θὰ χρειαζόταν κἄν νὰ ἀναρωτηθεῖτε ἂν ἦταν πράγματι δικά του λόγια. Θὰ γνωρίζατε ὅτι εἶναι δικά του!\nἊς τολμήσουμε κάτι λοιπόν. Ἂς μὴν μείνουμε γιὰ πάντα ἄπιστα παιδιά. Ἂς κρατᾶμε στὸ μυαλό μας τὴ σκέψη πὼς ὁ Κύριος, χωρὶς νὰ ἀπορρίπτει ἐκείνους ποὺ ἐπιμένουν νὰ δοῦν πρὶν πιστέψουν, εὐλογεῖ καὶ προτιμᾶ ὅσους δὲν ἔχουν δεῖ καὶ παρόλα αὐτὰ πιστεύουν. Αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐμπιστεύονται περισσότερο ἀπὸ τὴν ὅρασή τους. Αὐτοὺς ποὺ πιστεύουν χωρὶς νὰ δοῦν καὶ χωρὶς νὰ ἀκούσουν! Αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους τὸ θαῦμα δὲν εἶναι ἕνα παραμύθι. Τὸ μυστήριο δὲν εἶναι παρῳδία καὶ ἡ δόξα δὲν εἶναι ἕνα ψέμα. Αὐτοὶ εἶναι οἱ εὐλογημένοι, καὶ τοὺς ἀρκεῖ νὰ ρωτήσουν, «Ταιριάζει αὐτὸ μὲ τὸν Κύριό μου;» Ὁ μικρόκαρδος, μίζερος ἄνθρωπος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἐμπιστευτεῖ ὅπως τὰ παιδιά• εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑπενθυμίζει συνεχῶς στὸν Θεὸ τὶς ὑποσχέσεις του! Αὐτὲς οἱ ὑποσχέσεις εἶναι καλὲς στὸ νὰ μᾶς ἀποκαλύψουν τὴν ποιότητα τοῦ Θεοῦ. Ἂν αὐτοὶ τοὺς δίνουν ἀξία γιατί τὶς θεωροῦν συμβόλαιο τοῦ Θεοῦ ποὺ τοὺς ἐξασφαλίζει, ἂς τὶς κρατήσουν μὲς στὴν σκληρή τους καρδιά. Προτιμοῦν τὸ λόγο ἀπὸ τὸ Πνεῦμα. Χάρισμά τους!!\nἜτσι ἐμεῖς θὰ μείνουμε μὲ τὸ «ἀσυμφώνητο ἔλεος τοῦ Θεοῦ». Δὲν ἐπιθυμοῦμε τίποτα λιγότερο, καὶ δὲν ἐλπίζουμε τίποτα περισσότερο. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔλεος ποὺ βρίσκεται πάνω ἀπό μᾶς, πέρα ἀπὸ τὰ βάθη μας, πέρα ἀπὸ τὰ ὅριά μας. Ξέρουμε σὲ ποιὸν πιστέψαμε, καὶ ψάχνουμε γιὰ ἐκεῖνο ποὺ εἰσέρχεται στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ παραμένει ἀσύλληπτο. Μποροῦν οἱ σκέψεις τοῦ θεοῦ νὰ ξεπεραστοῦν ἀπὸ τὶς σκέψεις τοῦ ἀνθρώπου; Μήπως ὁ Θεὸς δίνει ὅτι τοῦ ζητήσει ὁ ἄνθρωπος; Μήπως ὁ θεὸς δημιουργεῖ μὲ γνώμονα τὴν φαντασία τοῦ ἀνθρώπου; Ὄχι! Ἀκόμα καὶ ἂν φτάσουμε στὸ τέρμα τῶν ἐπιθυμιῶν μας. Ἀκόμα καὶ ἂν τὶς ἀφήσουμε πίσω μας καὶ φτάσουμε τὴν κορυφὴ τοῦ φιλοδοξιῶν μας. Ἀκόμα καὶ τότε θὰ δοῦμε τὸν Παράδεισο πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὴ Γῆ καὶ τὶς σκέψεις του καὶ τὰ ἔργα Του, πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τὰ δικά μας.