سوخت هاي فسيلي بزرگترين منبع گازهاي گلخانه اي ناشي از فعاليت  انساني شناخته مي شوند. بنابراين مي توان روي كربن خروجي از اين سوخت ها قيمت گذاشت و بتدريج آن را بالابرد. بنا به گفته دانشمندان اقليم شناس اين قيمت گذاري بايد جهاني شود. آلن ميلز مي گويد:«تدوين هر برنامه اي براي دور شدن از تغييرات خطرناك آب و هوايي به پاسخ اين پرسش نياز دارد كه هند، چين، روسيه و ايالات متحده امريكا با ذغال سنگ هايي كه در زير زمين دارند چه مي كنند. مسئله اين است كه اگر آنها از اين ذغال سنگ استفاده نكنند چگونه بايد ضرر آنها را جبران كرد و اگر آنها به استفاده از اين ذغال سنگ ادامه دهند چه كسي  مي تواند حجم كربني كه آنها به جو مي فرستند را متوقف كند؟» راه ديگر كنترل گازهاي گلخانه اي، كند كردن روند نابودي جنگل ها از برزيل گرفته تا اندونزي است. نابودي جنگل ها مسئول به وجود آمدن 12 درصد گازهاي گلخانه اي ناشي از فعاليت هاي انساني است. با ادامه روند جنگل زدايي كار به جايي مي رسد كه يك تا دو ميليارد تن كربن در هر سال به جو مي رود. در حالي كه اين جنگل ها براي تنوع زيستي، پخش آب در طبيعت و ... مهم هستند. اينها گنجينه هايي هستند كه ما آنها را براي دستيابي زمين هاي ارزان مي سوزانيم، درحالي كه مي توانيم  اقتصادمان را به شكل ديگري مديريت كنيم كه نيازي به اين كارها نباشد. واضح است كه زمين ارزان براي افزايش توليد غذا خوب است. مي توان غلات و محصولات ديگر را در آنها كاشت يا به عنوان چراگاه دام ها از آنها استفاده كرد اما كشاورزي و توسعه به بهاي از بين بردن جنگل ها، گرم شدن دماي زمين را در پي دارد. اين در حالي است كه چشم انداز آينده همچنان غذا دادن به جمعيت در حال رشد است بدون اين كه تنوع كشت به وجود آيد بازده محصولات هم پائين مي آيد. همه غلاتي هم كه ما آنها را كشت مي كنيم، در ماكسيمم گرمايي شان هستند و افزايش دما به  كاهش بازده آنها مي انجامد.