De'nov'e oni leg'is vers'aĵ'o'j'n aŭ aŭskult'is dialog'o'j'n, en kiu'j aĉ'a strang'ec'o anstataŭ'is sprit'ec'o'n. Post'e fam'a mim'ik'ist'o, Par'is, prezent'is la aventur'o'j'n de Ion'o, la fil'in'o de Inaho. Al la gast'o'j, precip'e al Ligia, ne kutim'int'a al simil'a'j spektakl'o'j, ŝajn'is, ke ili vid'as mirakl'o'j'n kaj sorĉ'o'j'n. Par'is sci'is per mov'o'j de la man'o'j kaj de la korp'o esprim'i afer'o'j'n, ŝajn'e ne'esprim'ebl'a'j'n en danc'o. Li'a'j man'plat'o'j nebul'ig'is la aer'o'n, form'ant'e nub'o'n lum'a'n, viv'a'n, trem'ant'a'n, volupt'em'a'n, ĉirkaŭ'ant'a'n du'on'e sven'int'a'n knab'in'a'n figur'o'n, sku'at'a'n de volupt'a spasm'o. Ĝi est'is bild'o, ne danc'o, bild'o klar'a, mal'kaŝ'ant'a la mister'o'j'n de am'o, sorĉ'a kaj sen'hont'a, kaj kiam post ĝi'a fin'o en'ir'is cibel'pastr'o'j kaj komenc'is kun siri'a'j knab'in'o'j, ĉe akompan'o de citr'o'j, flut'o'j, cimbal'o'j kaj tambur'il'et'o'j bakĥ'a'n danc'o'n, plen'a'n de sovaĝ'a'j kri'o'j kaj de pli sovaĝ'a ankoraŭ mal'ĉast'o, ŝajn'is al Ligia, ke viv'a fajr'o ŝi'n brul'ig'os, ke tondr'o dev'us frap'i ĉi tiu'n dom'o'n, aŭ plafon'o dev'us fal'i sur la kap'o'j'n de la festen'an'o'j.