Wek di nav pir pîşeyan (meslek) de heyî, hin helbestvan jî hevdu baş naecibînin û baş napejêrin. Hin helbestvan bi helbestên hev, hev du nizm dikin. Ez dixwazim du helbestvanên bi esle xwe Kurd bûn, lê bi zimanê beyanî helbestên xwe nivîsandine wana dixwazim mînak bidim. Rastî jî di dema wan de li Bakurê welat Kurdî qedexe bû. Di wan salan de nivîsek Kurdî dîtin ne mimkun bû. Her du helbestvan jî îro di nav me de nîn in, lê nav û dengê wan maye. Ahmed Arîf bi eslê xwe Amedî ye. Enwer Gokçe jî, ji Erzincanê ye. Xortaniya xwe di salên 1940 î de li zanîngeha Enqerê de derbas kirine û hevra dibin rêheval. Bes di rêhevaliya wan de zîndan, têda û îşkence ji wan re dibe jiyanek hawbeş. Paşê riya wan ji hevdu dûrdikeve û bi hevdu re jî qise nakin...