প্রাথমিক স্তৰত মাধ্যম মাতৃভাষা নহৈ ইংৰাজী হ’লে শিশুৰ বাবে সহজ বিষয়ো ভাষাৰ প্রাচীৰখনৰ বাবে জটিল বা দুবোর্ধ্য হৈ পৰিব পাৰে৷ বুজিব নোৱাৰিলে ছাত্র-ছাত্রীৰ বাবে শিক্ষা ব্যৱস্থাটো বিভীষিকা হৈ পৰিব পাৰে৷ ১৮৩৫ চনত মেক৲লেই দিয়া ৰায় অনুসৰি ভাৰতবর্ষত ইংৰাজী শিক্ষা প্রৱর্তন কৰা হয়৷ মেক৲লে মিনিটছত উল্লেখ কৰা হৈছিল যে ভাৰতীয় আঞ্চলিক ভাষাসমূহ চহকী হৈ যেতিয়া জ্ঞান-বিজ্ঞানৰ কথাবোৰ নিজৰ ভাষাত প্রকাশ কৰিব পৰা হ’ব তেতিয়া ইংৰাজীক লাহে লাহে উঠাই লোৱা হ’ব৷ সেই দিনটো অহা নাই৷ ইংৰাজীৰ গুৰুত্ব বাঢ়িহে আছে৷ ব্রিটিছৰ শাসন কালতো কিন্তু নিম্ন শ্রেণীত শিক্ষাৰ মাধ্যম মাতৃভাষা হ’ব লাগে বুলিহে কোৱা হৈছিল৷ ১৯০৪ চনত শিক্ষা বিষয়ক প্রস্তাৱত ছাত্র-ছাত্রীৰ তেৰ বছৰৰ পাছতহে শিক্ষাৰ মাধ্যম ইংৰাজী কৰাৰ কথা কোৱা হৈছিল৷ শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে সম্ভৱপৰ হ’লে সকলো স্তৰতে যে মাতৃভাষা হ’লে ভাল সেই কথা সকলো শিক্ষাবিদে স্বীকাৰ কৰে৷ ভাৰতত ইংৰাজ শাসনৰ অৱসানৰ আগতেই মাতৃভাষা শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে স্বীকৃত হৈছিল৷