Դեպի ծերություն՝ ապահով ծերություն: Հասարակության ծերությունը բարեկեցիկ ու ապահով դարձնելը պետության պարտքն է և Հայաստանի «իշխանությունը», բնականաբար, այդ հարցը հարթելու լուծումներ չէր կարող չփնտրել ու չգտնել: Փնտրեց, փնտրեց, փնտրեց…………………………ու գտավ: Իսկական էվրիկա.կենսաթշակային կուտակային համակարգ: Սա չտեսնված է, այսինքն՝ այսպիսի խայտառակություն ոչ մի տեղ չեք գտնի: Այնտեղ, ուր բնակչության 70%-ը սովամահ է լինում, այնտեղ, ուր միայն օլիգարխների եկամուտն է բավականացնում, որ գումարը օրվա հացը ձեռք բերելու վրա միայն չծախսվի, այնտեղ, ուր լացացնող է անցյալը, ողբալի՝ ներկան ու անթափանց՝ ապագան, չի կարող խոսք գնալ խոստումների մասին. «մի՛ խոստացեք այն, ինչ չեք կարող կատարել»: Չեք կարող, քանի որ չկա հաստատուն պետականություն, եկամտի անսպառ աղբյուր, նախադրյալներ երկիրը ոտքի կանգնեցնելու համար, չծախու հասարակություն ու չվաճառվող հողեր: Ի՞նչ ծերության թոշակի մասին է խոսքը գնում, եթե արդեն ողջ ժողովուրդը «թոշակի է անցել», եթե «ՆԻՍՅԱՅՈՎ» ենք գոյատևում ու ջարդուփշուր անում պետության առանց այդ էլ կոտրված ողնաշարը: