"උන් අපි දකියි" සුගුණා අඬන්නට වූවාය. "දැන් වෙන කරන්ඩ දෙයක් නෑ.. ගොයං ගස් යටට පාත්වෙමු" මම කීවෙමි. ටිකිරි මාමාගේ කුඹුරේ ගොයම් පැසී ඉහළ නැඟී තිබුණු අතර අපි තවත් අඩියකුදු නොතබා ගොයං ගස් යට වැතිර ගතිමු. කන්දෙන් බැස ආ එළි පේළි හෙල්මළු වෙල් ලියදි පසු කොට පහළට ඇදී එනු පෙනේ. මම හිස බිමටම හොවා ගතිමි. මගේ හිත එහෙත් බෙරයක් මෙන් හඬ නඟන හැටි! අප සිටි වෙල් ලියැද්දට ආවොත් ඔවුන් අපව දකිනු නිසැකය.