Roşan Lezgîn: Mîyanê tirkan de, çekuya “welat”î dereceyêka berze de yena şuxulnayîş. No îmajêko wina yo ke, bi hawayêko pêroyî şekil dano cuya sîyasî, cematkî, hunerî û kulturî yê tirkan. Sey nimûne, sêneyê koyan û giran ra, her ca de sloganê “Verê Welat” ameyo nuştiş. Bêguman, nê çîyî dekerdê mîyanê mezgan û xorînîya hîsan zî. Garnîzonanê leşkerîyan de, talîmgehanê polîsan û leşkeran de, wendegehan û zaf cayanê bînan ê sey nînan de, sloganê sey “Her çî seba welatî”, “Welato, canê mi to rê fîda”, hertim debenê mîyanê mezgê merdiman. Êdî wina beno ke, çi kesê ke wina perwerde benê, “welat” înan de beno refleksêko fehş, beno yew nêweşîye. Destêpêkê na lebate agêreno heta Kongreya Selanîkî ya Îttîhat we Tereqqî. Sey nimûne, kadroyanê Îttîhad we Tereqqî, serra 1911 de, Îstanbul de, komeleyêka bi nameyê Türk Yurdu Ocağı (Ocaxa Welatê Tirkan) akerdibî û nameyê weşanê aye zî Türk Yurdu bî. Na kovare de, hertim îmajê “Welat”î ameyne şuxulnayîş. Hewna, vanê ke Mistefa Kemalî 1918 de Şam de yew rêxistina nimitikî ya bi nameyê “Welat”î viraşta. Nika zî, îbareya ke tewr zaf roşnvîran, kesanê sîyasîyan û îdarekeranê tirkan tersnena, îbareya “Welat parçe beno, welat dest ra şino!” ya. Tersê “welat dest ra şino”yî ver, hertim telîyan ser o yê, hertim têvgêrenê, hertim halê amadebîyayeyî de û engişta înan ha tetike ser o, nîşanî ser o yê. Sey nimûne, wina vanê: “Eke mesele welat bo, çîyê bînî teferuat o!. . .”