Letzte Nacht keem een Schipp hier langs de Küst,  Een Schipp ohne Segel, keeneen hett dat wüsst,  Dat keem vun Norden, vun de hooge See  Mit Masten ut Ies un Möven ut Snee.    Dat Schipp is de Winter, sein Fracht is de Küll.  Dat leggt jümmer dor an, wo de Wind dat so will.  Meist kummt dat nachts  över de See  Un achteran fleegen Möven ut Snee.    De Kaptein steiht an Deck un mit em 12 Mann,  Sien Ogen de funkeln, he hett ieskohle Hannn  Sien Hoor is so wild - un sein Bort is al gries,  Sien Mannschopp steiht fast in Stevel ut Ies.  Ref.  He gifft een Kommando, se folgen opt  Wort.  De Wind geiht vöran, so gahn se vun Bord,  De Nevel, dat Ies  de Frost un de Snee  Trecken ganz sachen över Land und de See.    Dat Schipp ohne Segel kannst du nich sehn  Man de Möven ut Snee, de kannst du hörn  Ehr Stimmen de klingen  ieskolt un kloor,  Se roopen di to  de Winter is dor !    De Kaptein blifft an Deck un he höllt de Wacht.  He fohrt wedder rut, wenn vörbi de Nacht.  Sien Heimathaven is wiet buten op See  Un achteran  fleegen Möven ut Snee.  Ref.