Kung ang iba ay mananatili sa salad, siguro ay magagawa mo rin. Rawpixel.com/Shutterstock.com
Psychologist na si Walter Mischel sikat na mga resulta mula sa "marshmallow test" tila na iminumungkahi ang pagpipigil sa sarili ay relatibong matatag at hindi madaling natutunan. Sa pagsusulit na ito, ang mga bata ay umupo sa isang mesa sa isang walang laman na silid at binibigyan ng isang pagpipilian: Maaari silang magkaroon ng isang marshmallow kaagad, o, kung maaari nilang maghintay para sa eksperimento upang makakuha ng higit pang mga marshmallow mula sa ibang silid, maaari silang magkaroon ng dalawa sa halip . Nakita ng karamihan sa mga bata na ito bilang isang no-brainer at nagpasyang maghintay para sa dalawang marshmallow.
Ang mga bata na sinusubukan ang kanilang pinakamahirap na huwag kumain ng marshmallow:
Ang tunay na pagsubok ay naghihintay. Ang mga bata ay nag-iisa sa silid para sa hanggang sa 15 minuto o hanggang sa matikman nila ang marshmallow. Ang mga bata ay nag-iiba kung gaano katagal sila ay maaaring tumagal ng walang sampling ang masarap na gamutin sa harap ng mga ito, at ito ay lumabas na ang mas mahabang maghintay, ang mas mahusay na sila ay pamasahe mamaya sa buhay - sa lipunan, damdamin at academically. Ang iba pang mga pagsubok ay may katulad na mga pattern. Ang mga taong nagpapakita ng higit na pagpipigil sa sarili sa pagkabata ay, bilang matatanda, mas malusog, mayaman at higit pa sa masunurin sa batas.
Sinabi ni Mischel na ang mga bata na nagpakita ng higit na pagpipigil sa sarili ay gumamit ng iba't ibang mga estratehiya na maaaring matutunan - tulad ng pagkagambala sa kanilang sarili sa pamamagitan ng pag-awit at pagtalikod sa marshmallow o pagpapalayo ng kanilang sarili mula sa marshmallow sa pamamagitan ng pag-iisip na ito bilang isang hindi nakakain, mahimulmol na ulap.
Ang mas murang pananaw na pananaw ay nagpapahiwatig na ang mga batang mabait sa kanilang sarili ay may higit na pagpipigil sa sarili upang magsimula, na tumulong sa kanila na gawing aktibo ang mga saloobin at pag-uugali sa sarili kaysa sa pag-aayos sa matamis na gamutin sa harapan nila. At bagaman natagpuan ni Mischel na ang mga bata ay maaaring sapilitan maghintay nang mas matagal kung tinuruan sila ng mga ganitong estratehiya, walang katibayan na ang naturang mga pang-eksperimentong interbensiyon ay nagbabago sa pag-uugali ng pag-uugali sa sarili ng mga bata sa labas ng lab.
Ngunit huwag itapon ang iyong mga kamay sa pagbibitiw at maabot ang ikalawang hiwa ng tsokolateng cake pa. Ang isang bagong alon ng mga pag-aaral ay nagpapahiwatig na marahil ang pagkontrol sa sarili ay maaaring matutunan, sa kondisyon na pinasisigla ng mga pwersang panlipunan ang pag-aaral na ito. Sa isang bagong pag-aaral, aking kasamahan at ako nalaman na ang mga bata ay gagamit ng pagpipigil sa sarili kung naniniwala sila sa iba na kanilang nalalaman.
Ginagawa ito ng lahat
Sa kabila ng napakalaking interes sa pagpapabuti ng pagpipigil sa sarili, ang mga mananaliksik ay nagkaroon ng limitadong tagumpay (sa ngayon) sa pag-uunawa kung paano magsanay para dito. Ang pangkalahatang diskarte ay upang i-target ang mga proseso ng cognitive - na tinatawag na executive function - na sumusuporta sa pagpipigil sa sarili.
Ang mga mananaliksik ay may mga bata na nagsasagawa ng mga aktibidad na nagpapagana ng mga prosesong ito. Ang pagsasanay ay maaaring humantong sa ilang mga pagpapabuti sa mga katulad na gawain, ngunit karaniwan ay hindi pangkalahatan sa iba pang hindi pinag-aralan na mga gawain o kinalabasan. Ito ay isang tunay na problema sapagkat ang isang pangunahing layunin ng pagsasanay sa pagpipigil sa sarili ay upang ma-transfer ang pinalakas na mga kasanayan sa mga sitwasyon sa real-world.
Ang aking kasamahan at ako ay nagtaka kung ang impluwensya ng grupo ay maaaring maging susi. Maaaring magkaroon ng mas malawak na impluwensiya ang pag-capitalize sa mga sosyal na proseso tulad ng mga halaga at pamantayan ng grupo sa pagpapaunlad ng kasanayang kontrol sa sarili. Kaya dinisenyo namin ang isang pag-aaral upang masubukan kung ang pag-uugali ng grupo ay nakakaimpluwensya sa pagpipigil sa sarili ng mga bata.
Regular naming inatasan ang mga preschooler ng Amerikano sa isang grupo - halimbawa, na sinasabi sa kanila na nasa "berdeng grupo" at binibigyan sila ng berdeng T-shirt na isinusuot. Pagkatapos ay sinabi namin sa kanila na ang kanilang grupo ay naghintay o hindi naghintay ng dalawang marshmallow. Sinabi rin namin sa kanila ang tungkol sa isa pang grupo (ang "out-group") na naging kabaligtaran ng kanilang grupo (ang "in-group"). Ang hakbang na ito ay dinisenyo upang mapahusay ang kanilang pagkakakilanlan sa kanilang sariling grupo. Ipinakita ng iba pang mga pag-aaral na ang ganitong uri ng pamamaraan ay humahantong sa paborismo sa loob ng grupo sa mga preschooler at mga matatanda magkatulad.
Nalaman namin na ang mga bata ay naghihintay ng dalawang marshmallow kung sinabi sa kanila ang kanilang mga miyembro sa loob ng grupo na naghintay at ang mga miyembro ng labas ng grupo ay hindi kumpetensiya kung sinabi sa kanila na ang kanilang mga miyembro sa grupo ay hindi naghintay at mga miyembro ng labas ng grupo. Ang mga bata na sinabi sa kanilang mga miyembro sa loob ng grupo ay naghintay din na mas matagal kaysa sa iba pang mga bata na hindi nag-aral ng anumang bagay tungkol sa pag-uugali ng kanilang grupo.
Bakit sinunod ng mga bata ang kanilang grupo? Sa isang follow-up na eksperimento, natagpuan namin na ang mga bata na ang mga miyembro ng grupo ay naghintay pagkatapos ay ginustong ibang mga grupo ng mga nongroup na naghihintay ng mga bagay tulad ng mga sticker, kendi at pera. Ito ay nagpapahiwatig ng mga bata ay hindi lamang pagkopya kung ano ang ginawa ng kanilang mga miyembro ng grupo. Sa halip, tila na ang pag-uugali ng grupo ay naimpluwensiyahan ang halaga na ipinagkatiwala ng bata sa pagpipigil sa sarili.
Mula nang isulit namin ang mga natuklasan na ito sa ibang kultura, natuklasan na ang mga batang Hapon ay pipiliin na maghintay para sa higit pang mga sticker kung naniniwala sila sa mga miyembro ng grupo na naghihintay at hindi miyembro ng grupo. Sa kahanga-hanga, sinusunod pa rin ng mga batang Hapon ang kanilang grupo kahit na sila ay may dahilan upang makilala ang mga out-group.
Sa labas ng impluwensya sa panloob na kontrol
Ang pananaliksik na ito ang unang nagpapakita na ang kilos ng pag-uugali ng grupo ay nakapagpapalakas ng sariling mga aksyon ng mga bata na may kinalaman sa pagpipigil sa sarili. Ang pagtukoy sa isang grupo ay maaaring makatulong sa mga bata na gamitin at kahit na pinahahalagahan ang pagpipigil sa sarili kung hindi naman nila ito magawa.
Ang mga natuklasan na ito ay nagtatagpo sa iba pang kamakailang at klasikong mga natuklasan na impluwensiyahan ng mga pwersang panlipunan ang pagpipigil sa sarili sa mga bata. Ang mga bata ay maghihintay ng mas mahabang panahon para sa dalawang marshmallow kung naniniwala sila na ang taong nagpapadala sa kanila ay maaasahan at mapagkakatiwalaan. Mga bata din modelo ng pag-uugali sa sariling pagkontrol ng ibang tao. Kahit na ang mga bata ay nagtatrabaho mas mahaba upang makamit ang isang layunin kung sila tingnan ang isang adult na subukan upang makamit ang kanilang sariling layunin paulit-ulit.
Paano natutuklasan ang mga natuklasan ng mga panlipunang impluwensya sa kuwadrapiya ng pagpipigil sa sarili sa katotohanang ang pagsubok ng marshmallow at iba pa ay mapagkakatiwalaan ng mahuhulaan sa mga huling resulta ng buhay? Nangangahulugan ba sila na ang kontrol sa sarili ay hindi matatag? Hindi kinakailangan.
Maaari kang maging isang tao na gustong hintayin o i-save ang mga bagay (may mga taong 3 na tulad nito, naniniwala ito o hindi), ngunit hindi ito nangangahulugan na ang iyong pag-uugali sa isang naibigay na sandali ay hindi napapailalim sa mga impluwensya sa lipunan. Kahit ang maliliit na bata ay aayusin ang kanilang mga tendency sa pagpipigil sa sarili batay sa konteksto, mas mababa ang pag-save kapag nag-save lumiliko upang maging masama.
At ang mga impluwensyang panlipunan ay maaaring, sa paglipas ng panahon, ay may papel sa paghubog kung magkano ang isang tao ay may kaugaliang gumamit ng pagpipigil sa sarili sa pangkalahatan. Halimbawa, isipin na lumaki ang isang bata sa mga kapantay na talagang pinahahalagahan ang mahusay sa paaralan at gumamit ng pagpipigil sa sarili upang kumpletuhin ang takdang aralin bago tumakbo upang maglaro. Ang pagkakalantad sa pamantayan ng pangkat na ito ay maaaring makaimpluwensya sa bata na gawin ang pareho. Ang ideya ay ang mas maraming pagsasanay sa pagpipigil sa sarili, mas madali itong gamitin. Ang pag-uulit ay magpapalakas sa mga nakapailalim na sistema ng neurocognitive na sumusuporta sa mga kasanayang ito.
Kaya matututo ang pagpipigil sa sarili? Ang aking sagot ay oo - kung ano ang maaaring mukhang tulad ng isang inborn trait ay maaaring aktwal na naiimpluwensyahan ng malaki sa pamamagitan ng mga pwersang panlipunan. Ang mga magulang ay maaaring makatulong sa mga bata na bumuo ng kasanayang ito sa pamamagitan ng paglalantad sa mga ito sa mga modelo ng papel (sa totoong buhay o mga kuwento) na nagpapakita at pinahahalagahan ang pagpipigil sa sarili. Maaaring dagdagan ng mga matatanda ang pagpipigil sa sarili sa pamamagitan ng paggugol ng oras sa paligid ng mga kaibigan na gumagamit nito. Sa huli, ang paglilinang ng pagpipigil sa sarili bilang isang personal na halaga at pamantayan ay maaaring maging kritikal sa paggamit at pag-unlad nito, kung ikaw ay bata o matanda. Sa isang maliit na tulong mula sa iyong mga kaibigan, resisting na ikalawang piraso ng cake ay maaaring mas madali kaysa sa iyong iniisip.
Sabine Doebel, Postdoctoral Researcher sa Psychology and Neuroscience, University of Colorado
Narito ka: Home > Personal > Kaligayahan at Tagumpay > pagganap > Maari Natutuhan ang Pagkontrol sa Sarili, at Bakit Mahalaga?