Ok stünn dar jümmern Licht obn Lichenbarg, und wenn  se dor hinkömen, üm to sen, wat dar los wör, denn wör dor nix. Wat min Nober wör, den hür dat Grundstück to, wo dat Licht ob stünn. He kunn dat von sin Hus ut jümmer sehn und har an sin Birnbom Pfeil annogelt, de genau dorhin wis, wo dat Licht stün. Loder hät he sik ob dat Grundstück en Hus bod und wenn dann in dat neie Hus in de Kök de Lamp brennen de, wis de Pfeil genau ob disse Lamp. Und wegen dit Spöklicht, heit dat dor »tom Lichenbarg«. An disse Geisterstrot ligt ok min Hus. Grode Geister sünd öber  noch nicht bi mi wen, blas vel Litje. Is jo egentlich scho, dat man nich ok hexen kann, har jo mol Lust de, de dat mol nödig hebt, so bedn zappeln to lotn. Oder ist dat nix, denn wöt wi dat man lotn. Öber wenn mi ole vernünftige Lüh vertellt hebt, dat jümmer Kind ganz krank wen is, und se nich wetn hebt, wat dor mit los wör, hät blos jümmer weend, de Doktor het ok nich hülpn kunnt, dor hebt se in jümmer Not den Geisterbeschwörer ropn. As de sine Entgeisterarbeit mokt het, hebt se dütlich hürt, wi de böse  Geist son komischen Lud mokn de und dör dat Luftlok, dat jo in jede Döns wür, verschwunden is. Is nich to glöben, dat Kind wör mitn mol gesund. Mud öber jo wahr wen, sonst harn se dat jo nicht vertelln kund.