ပေဒသရာဇ္၏ သားေကာင္ျဖစ္ရသူ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ ~ သမုိင္းပံုရိပ္
မင္းေခါင္ေနာ္ရထာႏွင့္ ေတာင္ငူသတုိးသခၤသူ တုိ႔သည္ စစ္ပြဲကို တူတူတုိက္ဖူးရာ ေသြးေသာက္နီးပါး ခင္မင္ ၾကေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ လည္း မင္းေခါင္ေနာ္ရထာသည္ သတိၾကီးစြာျဖင့္ ဆင္ေတာ္ ၾကိဳးၾကာကန္ ကိုစီးျပီး ေနာက္လုိက္ေတာ္ ၂၀ ဦး ျဖင့္ ေတာင္ငူျမိဳ ႔၀န္ အိမ္ေတာ္တြင္ တရားနာ ေလ၏။ တရားနာမည့္အခ်ိန္တြင္ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာသည္ လက္စြဲဓါးကို မခ် ဘဲ လက္တြင္ခ်ပ္ထားရာ ေတာင္ငူျမိဳ ႔၀န္မွ "တရားနာရာမွ ဓားၾကီးတခ်ပ္ခ်ပ္ႏွင့္ မသင့္ပါ၊ ဓားဦးခ်ပါဦးေတာ့ " ဟု ဆုိရာ မင္ေခါင္ေနာ္ရထာလည္း " ကၽြန္ေတာ္သည္ အမူထမ္းျဖစ္၏၊ ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ မေရာက္သမွ် ဓားခ် မျဖစ္ႏုိင္ပါ " ဟု ျပန္ေျပာကာ ဓားႏွင့္ တရားကို ဆက္နာေလ၏။
တရားေဟာ ရဟန္းေတာ္လည္း မူလက အခ်ိန္းအခ်က္အတုိင္း တရားကို အရွည္ၾကီးေဟာေလ၏။ ထုိအတြင္း မင္းေခါင္ေနာ္ရထာကို ၀င္ဖမ္းရန္ ေစာင့္ေနေသာ ေတာင္ငူျမိဳ ႔၀န္၏ လက္ရုံးၾကီး ၆ ေယာက္သည္ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာကို ျမင္လွ်င္ ငယ္ေၾကာက္မ်ား ျဖစ္သျဖင့္ ငါ အလ်င္ ထြက္သင့္သည္၊ စသျဖင့္ ျငင္းခံုေနသျဖင့္ အခ်ိန္ ၾကာသြားေလ၏။ ေတာင္ငူျမိဳ ႔၀န္မွ တရားနာခ်ိန္တြင္ မ်က္ေစာင္းထုိးျပီး ၾကည့္ၾကည့္ေနရာ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ ရိပ္မိသြားျပီး ရုတ္တရက္ " အရွင္ဘုရား၊ ကၽြန္ေတာ္မွာ ခရီးမတ္တတ္ျဖစ္ပါသည္၊ တရားျပီးေအာင္ မနာသာပါ၊ သြားရပါဦးမည္" ဟု ေလွ်ာက္ျပီး ခါးေတာင္းက်ိဳ က္ကာ မိမိဆင္ေတာ္ထားရာ ဆင္ယွဥ္အိမ္သို႔ သြားျပီး ၾကိဳးၾကာကန္ဆင္ကို ေခၚေလ၏။
ဆင္ဦးစီးလည္း ဆင္ကို အျပင္းကပ္ေပးရာ ဆင္ေပၚသုိ႔ ခုန္တက္ျပီး မိမိေနာက္လုိက္မ်ားျဖင့္ အျပင္းထြက္ေလ၏။ သတုိးသခၤသူႏွင့္တကြ အိမ္ေတာ္ရွိ အမူထမ္းမ်ားလည္း အျဖစ္အပ်က္မ်ားမွာ ျမန္လြန္းသျဖင့္ အံ့အားသင့္စြာျဖင့္ က်န္ရစ္ေနၾကေလ၏။ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ သည္ မိမိကို ဖမ္းခုိင္းေနသည္မွာ ထင္ရွားေနျပီဟု သံုးသပ္ျပီး မိမိတပ္ကို ျပန္ကာ လူသူ ဆင္ျမင္းအင္အား ျဖည့္တင္းကာ ကန္သစ္ရြာတြင္ တပ္စြဲ ေနေလ၏။
ထုိအေၾကာင္းကုိ ေနာင္ေတာ္ၾကီး ၾကားလွ်င္ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ၏ မိတ္ေဆြရင္းျဖစ္ေသာ မင္းလွေနာ္ရထာကို သြားေရာက္ကာ နားခ်ေစေလ၏။ မင္းလွေနာ္ရထာလည္း မိမိ၏ မိတ္ေဆြရင္းဆီကို သြားေရာက္ကာ နားခ်ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း မင္းေခါင္ေနာ္ရထာမွ လက္မခံသျဖင့္ လက္ေလ်ာ့ကာ ျပန္လာရေလသည္။ ေနာင္ေတာ္ၾကီး မွ လက္မေလ်ာ့ေသးဘဲ ငယ္ဆရာ ျဖစ္သည့္ ေဇတ၀န္ဆရာေတာ္ၾကီးကို ေလွ်ာက္ထားကာ နားခ်ရန္ ေလွ်ာက္တင္ရာ ဆရာေတာ္လည္း မင္းေခါင္ေနာ္ရထာရွိရာသုိ႔ ၾကြျပီး နားခ်ေသာ္လည္း မရဘဲ လက္ေလ်ာ့ ျပန္လာရေလ၏။
ထုိအခါ ေနာင္ေတာ္ၾကီးသည္" ငါေခၚသည့္ အၾကိမ္မ်ားျပီး ေရွ႔ေတာ္သုိ႔ မလာ၊ ငါ၏တာ၀န္ ေက်တံုျပီ" ဟု ဆုိျပီး မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ လာေရာက္တုိက္ႏုိင္ေသာ အင္း၀ျမိဳ ႔ကို အင္အားျဖည့္တင္းထားေလ၏။ သုိ႔ျဖင့္ တဖက္ႏွင့္ တဖက္ စကားျပတ္ျပီး အတိအလင္း စစ္ေၾကညာသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္လာေလသည္။ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ လည္း ယခုမူကား ေသလွ်င္ ေျမၾကီး ရွင္လွ်င္ ေရႊထီး ကဲ့သုိ႔ေသာ ဘ၀ကို ေရာက္ေလျပီ ဟု သံုးသပ္ကာ မိမိကို သစၥာခံေသာ ဗုိလ္မွဴ းမ်ားႏွင့္ တုိင္ပင္ကာ အင္း၀ကုိ သိမ္းပုိက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ေလ၏။ အင္း၀ကို မရလွ်င္ တုိက္ရင္း ႏွင့္ပင္ ေသၾကမည္ဟု ေသြးသစၥာေသာက္ၾကေလ၏။
တုိင္ပင္ထားသည့္အတုိင္း အင္း၀ျမိဳ ႔ကို စတင္တုိက္ခုိက္ေလသည္။ အင္း၀ျမိဳ ႔ေစာင့္တပ္မ်ားသည္ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာကို ေၾကာက္ရြံ႔သျဖင့္ ၾကာရွည္စြာ မခုခံ၀့ံဘဲ အရူံးေပးၾကေလ၏။ ျမိဳ ႔၀န္ျဖစ္ေသာ ရာဇဓမၼ သည္ ျမိဳ႔ မွ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ေလသည္။ေအဒီ ၁၇၆၀၊၆ လပုိင္း၊ ၂၇ ရက္ေန႔တြင္ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ၏ တပ္မ်ား အင္း၀ျမိဳ ႔ကို အလြယ္တကူပင္ သိမ္းပုိက္ႏုိင္ေလသည္။ ထုိလ ၇ ရက္တြင္ ေနာင္ေတာ္ၾကီးမွ ဘုရင္အျဖစ္ ဘိသိတ္ခံထား၏။ ထုိေၾကာင့္ ပူပူေႏြးေႏြး ဘုရင္ကို ပုန္ကန္ေသာ သတင္းသည္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္သုိ႔ ျပန္႔ႏွံသြားေလ၏။
ေနာင္ေတာ္ၾကီးသည္ မင္းလွေနာ္ရထာကို ထပ္မံလႊတ္ျပီး နားခ်ျပန္ေလ၏။ မင္းလွေနာ္ရထာမွ တကယ္၍ "ဘုရင္အမိန္႔ျဖင့္ ေသဒဏ္ေပးေသာ္ ကုိယ္စားခံေပးမည္ " ဟု သူရဲေကာင္းကဲ့သုိ႔ ကတိေပးရာ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာမွ " ေသြးေသာက္ ငါ မလုိက္၀ံ့ျပီ၊ ျဖစ္လုိရာ ျဖစ္ေစ၊ အင္း၀ျမိဳ ႔ကို ငါ တလား ျပဳေတာ့မည္၊ ျပန္ေလေတာ့ " ဟု ဆုိလုိက္ေလသည္။ မင္းလွေနာ္ရထာျပန္ေရာက္ေသာ္ ေနာင္ေတာ္ၾကီးသည္ စစ္တပ္ကို အလံုးအရင္း
ျပင္ဆင္ထားျပီး ျဖစ္၏။ မင္းလွေနာ္ရထာမွ အေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္လွ်င္ ေနာင္ေတာ္ၾကီးသည္ ျပင္ဆင္ထားေသာ စစ္တပ္ အင္အား ၅ ေသာင္းေက်ာ္ကို အင္း၀ျမိဳ ႔ကို ခ်ီတက္ရန္ အမိန္႔ေပးေလသည္။ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း စစ္ကုိင္းျမိဳ ႔တြင္ ေနေတာ္မူကာ ကြပ္ကဲေလ၏။
(မွတ္ခ်က္။ ။ မင္းေခါင္ေနာ္ရထာမွ ဘုရင့္စကားကို ယံုျပီး လုိက္လွ်င္ ေသဒဏ္သည္ ၾကိမ္းေသ၏။ သုိ႔ေသာ္ သူရဲေကာင္းပီပီ တုိက္ရင္းႏွင့္သာ အေသခံေသာ လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာင္ေတာ္ၾကီးသည္ မည္မွ်ပင္ သူရဲေကာင္းကို အေလးထားေသာ္လည္း မွဴ းမတ္မ်ား၏ ေလွ်ာက္ထားမူမ်ားကို ပယ္သတ္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ေပ၊ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ေနာင္ေတာ္ၾကီး၏ ညီေတာ္ေျမဒူးမင္းသားသည္ မွဴ းမတ္မ်ားထဲတြင္ အေတာ္အသင့္ လႊမ္းမုိးမူ ရွိ၏။ အမတ္မ်ားသေဘာမက်လွ်င္ အလြယ္တကူ လုပ္ၾကံခံရႏုိင္၏။ မွတ္တမ္းမ်ားအရ ေျမဒူးမင္းသား သည္ ယုိးဒယားမွ အျပန္လမ္းတြင္ ေနာင္ေတာ္ၾကီး၏ ထီးနန္းကုိ သိမ္းပုိက္လုိေသာ အၾကံမ်ားျဖင့္ မွဴ းမတ္မ်ားႏွင့္ တုိင္ပင္ဖူးသည္။ သုိ႔ေသာ္ အမတ္အမ်ားစု သေဘာမတူသျဖင့္ မေအာင္ျမင္ျခင္းျဖစ္၏။ ထုိအေၾကာင္းကို မင္းေခါင္ေနာ္ရထာ အေရးအခင္းျပီးမွ ေနာင္ေတာ္ၾကီးသိရျခင္းျဖစ္ေလ၏။ )