နောက်ပြီးဗိုလ်မှူးဗထူးကျောက်တိုင်လဲရှိနေပါတယ်။ ကျနော်တို့ကျောင်းသားများဟာ ဆရာဦးခိုင်ရှင်းဦးဆောင်မှုအောက်မှာ\nရပါတယ် …..ကွင်းဆင်းနေရင်း မကြာခဏကြားလေ့ရှိတဲ့ သေနတ်သံဟာ ကျနော်တို့အတွက်မထူးဆန်းတော့ပါဘူး…..\nသူ့အသက်သတ်ခြင်းကိုဘုရားကတားမြစ်ထားပေမယ့်လည်း ၀မ်းရေးအတွက်ရှာဖွေနေရသော မုဆိုးတွေအတွက် ဒီအကုသိုလ်အလုပ်ကို မလုပ်ချင်ပေမယ့်လည်းလုပ်နေရတာဖြစ်မှာပါ…..\nမိသားစုစားဝတ်နေရေးအတွက် ဒီအကုသိုလ်အလုပ်ကိုလုပ်နေကြတဲ့ တောလိုက်မုဆိုးတွေအပေါ် ကျနော်တို့အပြစ်တစ်ခုလို့ မမြင်မိ ခဲ့ပါဘူး…..\nကိုယ့်ကိုကိုယ်သာအပြစ်ရှိတယ်လို့ ကျနော်တို့ယူဆထားပါတယ်…. ကျောင်းတက်နေတဲ့ကာလတွေမှာ မိဘတွေကလိုလေသေးမရှိ ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်…..ဒါပေမယ့်ကျနော်တို့ဟာစာကိုလည်းကောင်းကောင်းမဖတ်ဘဲနဲ့ ဂစ်တာတီးလိုက်၊ပျော်လိုက်၊မူးလိုက်နဲ့ မနှစ်ကစာမေးပွဲ ကျခဲ့ပါတယ်….ဒီနှစ် ကျနော်တို့တွေ အုပ်စုအချင်းချင်းတစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုက်ထိမ်းနေကြပါတယ်….\nမူးယစ်ပြီးမှဂစ်တာတီး၊သီချင်းဆိုတာကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေကလဲ ကျောင်းသားတွေ ကြားထဲမှာပြန့်နေတော့ ဒီမူးယစ်သံသရာထဲက ရုန်းထွက်လို့မရသေးပါဘူး…..ဒီမူးယစ်စေတဲ့အရာတွေ ဟာဘုရားတားမြစ်ချက်ထဲမှာလဲပါပါတယ်။ဒါကြောင့် ကျနော်တို့အုပ်စုလဲ အကုသိုလ်ကောင်တွေပေါ့ဗျာ…… နေလဲနဲနဲစောင်းလာပြီ၊ ကွင်းဆင်းရတာလဲပမ်းလာပြီ.. နားပါရစေဆရာရယ်…. နှုတ်ကမထွက်ပေမယ့် စိတ်ထဲကပြောနေမိပါတယ်…..ရှေ့မှာခြုံတောသံနဲ့ လူသံတွေကြားလိုက်ရပါတယ်…..မရှေးမနှောင်းမှာလူ တစ်အုပ်နဲ့ ကျနော်တို့ ဆုံမိပါတယ်…..နှစ်ယောက်တွဲက တောဝက်သေကိုခြေလက်တုတ်ချည်ပြီး ၀ါးနဲ့လျှိုထမ်းလာတယ်။ နောက်နှစ်ယောက်တွဲက ၀ါးလုံးမှာ ချည်စောင်ကို ပုခက်ဆင်ပြီးလူတစ်ယောက်ကိုထမ်းလာတယ်…..နောက်တစ်ယောက်ကသေနတ်နှစ်လက်ကို လွယ်ထားတယ်….. ကျောမှာ စားအိုးစားခွက်တွေပိုးထားတယ်…..ကျနော်တို့ကိုတွေ့တာနဲ့ ၀မ်းသားအားရနဲ့ " ဆရာလေးတို့ဆီမှာ ဆေးတွေပါခဲ့လား"လို့ မေးကြပါတယ်.. ကျနော်တို့ အုပ်စုတွေလည်းပင်ပမ်းနေတာနဲ့အားလုံးထိုင်ချလိုက်ကြပါတယ်… အသက်မရှိတော့တဲ့ တောဝက်သေကို ဘုတ်ကနဲ ပစ်ချလိုက်ပါတယ်…. ပုခက်ထဲကလူတစ်ယောက်ကို သူတို့အားလုံး ဖေးဖေးမမနဲ့ အောက်ကိုချလိုက်ကြပါတယ်… မြတ်စွာဘုရား……. ခြေထောက်တစ်ခုလုံးကို သွေးတွေရွဲနစ်နေတဲ့ပုဆိုးနဲ့ ပတ်တီးစီးထားတယ်…… သွေးတွေကလဲတစ်စက် တစ်စက်ကျနေဆဲ….. နှုတ်ကလည်းငြီးငြူနေရှာတယ်…. စောင်ပုခက်မှာလည်းသွေးတွေအများကြီး…..ကျနော်တို့ တော်တော်ထိတ်လန့် သွားပါတယ်…\nပထမတစ်ချက်ဟာတောဝက်ကိုချက်ကောင်းမထိလို့တောဝက် ဒဏ်ရာနဲ့ပြေးထွက်သွားတယ်။ ပြေးထွက်သွားတဲ့ တောဝက်နောက်ကို အုပ်စုနဲ့ ပြေးလိုက်ကြတာ၊မှီလုမှီခင်မှာ တစ်ယောက်က တောဝက်ခြေထောက်ကို ဒိုက်ထိုးပြီးဖမ်းတယ်။ နောက်ကလိုက်လာတဲ့ တစ်ယောက်ကတောဝက်လွတ်သွားမှာစိုးလို့ တောဝက်ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်…..\nဒီတော့ တောဝက်နဲ့ လူနှစ်ယောက်လုံးကိုကျည်သင့်တယ်….. ယမ်းမှုန့်ကိုထောင်းပြီးပစ်ရတဲ့တောပုန်းသေနတ်ကျည်ဟာ\nထွက်ရင် ဖြာပြီးထွက်တာ။ တောဝက်ကသေရော၊လူက ခြေထောက်တစ်ဖက်ကိုထိတယ်….. နာတယ်နာတယ် …. ဆေးရုံကို အမြန်ပို့ပေးကြပါ….. လူနာကငြီးငြူနေတယ်။ သူတို့တွေက ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲဆိုတာကို ဆရာဆီကအကြံဥာဏ်တောင်းနေကြတယ်…. အကုသိုလ် အကျိုးချက်ချင်းပေးတယ်လို့လဲပြောမထွက်ပါဘူး…..\nကျနော်တို့ အရှေ့မှာ လဲနေတဲ့ လူနာကိုကြည့်ပြီး သနားလာပါတယ်….သူလဲတော်တော်နာနေရှာတယ်….နှုတ်ကလည်း တဟင်းဟင်း မြည်နေရှာတယ်….\nကျနော်တို့ဆီမှာလည်း ကြက်ခြေနီ ဆေးဝါးလည်းမပါဘူး၊အိတ်ထဲကပါလာတဲ့ ဓါးတွေဘာတွေထိရင်ကပ်ဘို့ယူလာတဲ့ ပလာစတာ သုံးခုဟာ သူဒဏ်ရာကြီးနဲ့ဆိုရင်သေးသေးလေး…..ဒါပေမယ့်လိုရမယ်ရသူတို့ကိုပေးလိုက်ပါတယ်…..\nအဖြစ်အပျက်ကိုပြောပြနေတဲ့ ရွာသားတွေရှေ့မှာ ကျောင်းသားတွေ စုနေကြပါတယ်….. ကျနော်တို့သုံးယောက်ရှေ့မှာ လူနာရယ် ရွာသားနှစ်ယောက်ရယ် ဒါဘဲရှိတယ်… ဘေးကဆေးသမားဂန်ဂါးက လွယ်အိတ်ထဲလက်နှိုက်ပြီး ဆေးပေးရှူလိုက်ရင် သက်သာ သွားမလားလို့ကျနော်တို့ကိုမေးနေပါတယ်…..သူ့လက်ထဲမှာဆေးခြောက်နဲ့ လိပ်ထားတဲ့ ဖက်စိမ်းဆေးလိပ်……မဖြစ်ဘူး၊ မင်းဆေးခြောက်\nကျနော့်ဘေးလွယ်အိတ်ထဲက ဖင်ဆီဒိုင်းတစ်လုံး ကိုနှိုက်ထုတ်လိုက်ပါတယ်၊ကျနော်တို့ ဒါသောက်ပြီး ဂစ်တာတီးလေ့ရှိပါတယ်…. ဖင်ဆီဒိုင်း အိန္ဒိယချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးရည်၊ ဘေးကရွာသားတွေကိုပြောပြနေရင် ရှုတ်ကုန်မယ်…..ဒီဆေးဟာအိပ်ဆေး၊ ဒါသောက်လိုက်ရင် သူအိပ်ပျော်သွားမယ်၊ သူအိပ်ပျော်သွားရင် အနာ၊နာတာသိတော့မှာမဟုတ်ဘူး….ပေးသောက်လိုက်ရမလား……\nသက်သာဘို့ အရေးကြီးတယ်… တိုက်လိုက် ………ရွာသားကပြောတယ်….\nကျနော့်ဘေးကအရက်သမားရှကီး ကရွှေလိမ္မော်အရက်ထည့်ထားသောရေဘူးကို တမော့၊မော့ချလိုက်ပါတယ်…. အရက်နံ့ရလို့ ရွာသားနှစ်ယောက်တောင်းသောက်ကြပါတယ်…\nလူနာက ငါ့ကိုလဲ….တငုံတိုက်ကွာ… တဲ့….တိုက်လိုက်ကွာ….\nမျက်စိရှေ့မှာ သွေးရဲရဲသံရဲရဲ ငြီးငြူနေတဲ့လူနာကိုမြင်နေရတာ စိတ်မချမ်းသာပါ။ ကျနော်တို့ ဆရာဝန်တွေမဟုတ်သလို၊ ဆေးဝါးတွေလဲမပါခဲ့လို့ လူနာအနာ သက်သာပါစေတော့ဆိုပြီးတော့ ဖင်ဆီဒိုင်းနဲ့ အရက်ရောတိုက်လိုက်မိတယ်…..လုပ်သင့်သလား မလုပ်သင့်ဘူးလားဆိုတာကိုတော့ ကျနော်တို့ မစဉ်းစားမိခဲ့ပါ……\nသူတို့တွေတောင်ခြေပြန်ဆင်းတော့မယ်လို့ နှုတ်ဆက်ချိန်မှာလူနာဆီကငြီးငြူသံမကြားရတော့ပါ….. စိတ်ထဲမှာမသန့်သလိုဖြစ်လာပြီး လူနာလက်ကို စမ်းကြည့်တော့သွေးခုန်နေတယ်၊ အိပ်ပျော်သလိုဖြစ်နေပြီ။ ဖင်ဆီဒိုင်းနဲ့အရက်ရောသမလိုက်တာ လူနာတော့ နတ်ပြည် ရောက်လောက်ပြီထင်ရဲ့….။ ဒါဆိုရင်သူ့ဒဏ်ရာကိုနာမှန်းသိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး…..\nဒီလိုနဲ့ဘဲ ကျနော်တို့အိမ်ပြန်ရမယ့်ရက်နီးလာပါပြီ….. တမနက်ကွင်းဆင်းဘို့လူစုနေကြတုန်းမှာ လူနာထမ်းလာတဲ့ရွာသားနှစ်ယောက် ရောက်လာပါတယ်…. သူတို့ကို မြင်တော့ကျနော်တို့ သုံးယောက်တော်တော်လန့်သွားပါတယ်…..သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကဗျာကယာ အပြင်ကိုဆွဲခေါ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်…. ကျနော်တို့စိတ်ထဲမှာ ဖင်ဆီဒိုင်းနဲ့ အရက်ရောတိုက်လိုက်လို့ လူနာတော့သွားပြီလို့ထင်နေကြတာ….\nတောင်ပေါ်ကဆင်းလာပြီး ရွာငံဆေးရုံရောက်ထဲအထိလူနာအိပ်ပြီးလိုက်ခဲ့တာ…..အိပ်ပျော်နေတော့နာကျင်တာတွေမသိတော့ဘူးပေါ့……အခုလိုကူညီပေးလိုက်တာ အရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်….. လူနာလဲဆေးရုံမှာ သက်သာနေပြီ…ညီလေးတို့အတွက်အာလူးတွေ ကြက်သွန်နီတွေယူလာပေးခဲ့တယ်… ကျနော်တို့သုံးယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းမသိမသာ ချလိုက်ကြပါတယ်။\nအကုသိုလ်သမားအချင်းချင်းရိုင်းပင်းကူညီတယ်လို့ဘဲပြောကြပါစို့….လူနာဟာဆေးရုံထိအိပ်ပြီးလိုက်သွားတာဆိုတော့ သူ့ဒဏ်ရာကိုနာမှန်း သိတော့မှာမဟုတ်ဘူး….. ဒါကိုကျနော်တို့အရမ်းကျေနပ်မိပါတယ်…. ဒါပေမယ့် ကျနော်တို့အဖြစ်က ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့လုပ်ရပ်က အရပ်တကာလှည့်ပြီး လက်မထောင်ဂုဏ်ယူစရာအလုပ်လိုမျိုး မလုပ်ရဲခဲ့ပါ။ နဂိုကမှအမြင်မကြည်ကြတ သူငယ်ချင်းတွေက ငမူးတွေပေါက်ကရလျှောက်လုပ်လိုက်ပြန်ပြီဆိုတဲ့အပြောမျိုးအပြောခံနေရအုန်းမယ်။ဒါကြောင့်ဘယ်သူ့ကိုမှဖွင့်မပြောရဲခဲ့ပါ။\nလူနာရယ်၊ရွာသားနှစ်ယောက်ရယ်၊ ကျနော်တို့သူငယ်ချင်းသုံးယောက်၊ အားလုံးခြောက်ယောက်သာ ဒီကိစ္စကိုသိကြတယ်…. ကျနော်တို့သုံးယောက်လဲဒီကိစ္စကို ဘယ်တော့မှမပြောဖြစ်ခဲ့ပါ…။. ဒီအဖြစ်အပျက်ကိုရင်ထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့တာနှစ်ပေါင်းတော်တော် ကြာနေခဲ့ပြီ……။