Un as he dat uutsungen hadd, do deed he de Flünk von eenanner un hadd in de rechte Klau de Kede un in de linke de Schö un üm den Hals den  Mählensteen und floog wyt wech na synes Vaders Huse.    In de Stuw seet de Vader, de Moder un Marleenken by Disch, un de Vader säd:    »ach, wat waart my licht, my is recht so good to Mode.« - »Nä«, säd de Moder, »my is recht so angst, so recht, as wenn en swoor Gewitter kummt.« Marleenken awerst seet un weend un weend; da köhm de Vagel anflegen, un as he sik up dat Dack sett't:    »ach«, säd de Vader, »my is so recht freudig, un de Sünn schynt buten so schöön, myis recht, as schull ik  enen olen Bekannten weddersehn.« - »Ne«, säd de Fru, »my is so angst, de Täne klappern my, un dat is my as Führ in den Adern.« Un se reet sik ehr Lyfken up und so mehr, awer Marleenken seet in den Eck un weend un hadd eren Platen vör de Ogen un weend den Platen ganß meßnatt. Do sett't sik de Vagel up den Machandelboom un süng: