FRATO LORENZO.- La auroro ridas a la obskura nokto dum ke la klareso jorneskala striizeskas la nubi kun rozea lumo. Foriras la nokto da lua senforca pedi kun mispazanta marchado quale olta di la ebrii. Foriras la ombri di la nokto vinkita da la charioto di Helios. Ante ke suno apertez lua okulo flamifanta por gayigar la jorno e desaparigar la pruino me devas plenigar ta oziera korbo de domajiva herbi e kuraciva flori. Tero esas bersilo e tombo di la naturo, sempre rinaskigas vivo de sepultajo. De lua ventro naskas diferanta filii qui ulamaniere esas utila. La vertui di ula filii esas extraordinara, ma omna filii havas ula vertuo. Nulo esas neutila, mem desprizinda enti. Maxim bona kozo povas esar domajiva se olu maluzesas, e tote kontree maxim abomininda kozo povas esar, se bonuzesas, maxim utila. En la sama floro kunvivas veneno e plezuro, la du kun la sama origino; bonodora parfumo por la nazo ma mortigiva veneno por la labii. Anke en la anmo kunvivas samatempe du reji sempre interbatalianta, la vertuo di la humileso e la ardoroza amoro. Se la mala rejo vinkeskas la altra rejo lore hungroza raupo devoreskas ta planto.