Ἡ λευκοντυμένη τόλμη | Το σπιτάκι της Μέλιας\nἩ λευκοντυμένη τόλμη\nΦεβρουαρίου 4, 2017 in περιοδικό Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ, Mέλια | Tags: ἀνθισμένη Μυγδαλιά, περιοδικὸ Σαλπίσματα, ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΥΡΕΛΗΣ\n† ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΥΡΕΛΗΣ (ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Σαλπίσματα)\nΠρόκειται γιὰ τὴ Μυγδαλιά! αὐτὴ ποὺ τολμάει, ὅταν ὅλα λουφάζουν.\nΤὴν παρακολουθῶ ὁλάνθιστη μέσ’ στὸ καταχείμωνο, τὴν κυρὰ τῆς τόλμης.\nὙψώνει τὴ λευκή της παντιέρα ὁλομόναχη μέσα στὴ χειμωνιάτικη κατοχή.\nἉπλώνει τὰ πανιὰ τῆς ἐλπίδας κόντρα στὸν δισταγμὸ τῶν πολλῶν.\nΠετάει τὴ φωτοβολίδα τῆς Ἄνοιξης μέσα στὴν καταχνιά.\nΤεντώνει τὸ λάβαρο τῆς ζωῆς μέσα στὴ χειμωνιάτικη νέκρα.\nΓίνεται ὁ μεγάλος προπομπός! Χαμογελάει τὴ στιγμὴ ποὺ χρειάζεται· ἐλεεῖ τὴ στιγμὴ ποὺ πρέπει.\nΔείχνεται σπάταλη σὲ ὥρα ἀκρίβειας. Αὔριο ἡ ἀφθονία θὰ ἔχει ρίξει τὴν τιμὴ τοῦ χαμόγελου.\nΣήμερα τὸ χαμόγελο εἶναι ἡ μεγάλη ἀπουσία.\nἩ μαύρη ἀγορά.\nΑὐτὴ τὴ μαύρη ἀγορὰ τοῦ χαμόγελου εἶναι ποὺ σακατεύει ἡ τόλμη τῆς Μυγδαλιᾶς.\nΕὔλογο γεννιέται τὸ ἐρώτημα: Ἀπὸ ποῦ ἀντλεῖ τὴν τόση τόλμη;\nΤὴ βλέπω, νύφη λαχταριστή, καὶ κατάπληκτη ἡ ἀπορία μου γίνεται ἀγέρας χειμωνιάτικος καὶ τὴ ρωτάει:\n– Ἀπὸ ποῦ;\nΤαράζεται σύγκορμη. Ἀεροχτυπιέται. Μπατσίζει τὸ πρόσωπο τοῦ βοριᾶ μὲ λουλούδια.\n– Ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι; ἐπιμένω.\nὉ ἀέρας πέφτει· ἡ Μυγδαλιὰ ξεκουράζεται.\nΡὸζ ἀποχρώσεις ἀποθέτουν στὰ μάγουλά της πινελιὲς ντροπῆς. Λέτε νὰ ντρέπεται γιὰ τὴν τόλμη της;\nΘυμᾶμαι τὸ χάι-κάι:\n«Εἴπανε στὴ Μυγδαλιὰ γιὰ τὸν Θεό καὶ κείνη λουλούδισε!»\nΑὐτὸ εἶναι. Ζητῆστε τὸν Θεό! Πίσω ἀπὸ τὴν τόλμη τῆς Μυγδαλιᾶς ζητῆστε τὸν δημιουργὸ τοῦ θαύματος!\nΑὐτὸν ποὺ μόνος μπορεῖ νὰ σπέρνει τὴν ὀμορφιὰ μέσ’ στὴν ἀσχήμια! Τὸ φῶς μέσ’ στὸ σκοτάδι.\nΤὸ χαμόγελο μέσα στὴ νέκρα. Τὴν ἄνοιξη μέσ’ στὴν ἀντάρα. Τὰ ἄνθη τῆς Μυγδαλιᾶς μέσα στὴ βαρυχειμωνιά.\nἩ μιὰ ἐξήγηση. Ἡ ἄλλη τὰ θέλει ἀλλιῶς τὰ πράγματα.\nἬτανε, λέει, κάποτε ἕνας μακρὺς χειμώνας.\nἈτέλειωτος! Ὅλα, τὰ πάντα εἴχανε πάψει πιὰ νὰ ἐλπίζουν πὼς θά ’ρθει ἡ Ἄνοιξη.\nἩ Ἄνοιξη ἔστειλε ἕνα χελιδόνι:\n– Σύρε πὲς σὲ ὅλα τὰ πάντα πὼς θά ’ρθω.\nΤὸ χελιδόνι πῆγε, τὸ εἶπε, δὲν τὸ πίστεψε κανείς.\nΜόνο ἡ Μυγδαλιά.\n– Ἐγὼ σὲ πιστεύω, τοῦ εἶπε, κι ἀνθοφόρησε!\nἈπὸ τότε, λέει, ἡ Ἄνοιξη χάρηκε τόσο πολύ, ὥστε κάθε χρόνο στέλνει μήνυμα στὴ Μυγδαλιά, καὶ κείνη ἀνθίζει καὶ σκάζει τὸν χειμῶνα στὸ περίπαιγμα. Μερικὲς φορὲς ὅμως ἐκεῖνος τὴν ἐκδικεῖται, τῆς καίει τὰ ἄνθη.\nΟἱ δυὸ ἐξηγήσεις. Ὄμορφες, χωρὶς ἀντίρρηση. Δὲν εἶναι, ὅμως, αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει. Πέρα ἀπὸ τὰ λογικὰ σχήματα καὶ τὶς μυθικὲς κατασκευές, ὑπάρχει ἡ ὀμορφιά: ἡ ἀνθισμένη Μυγδαλιά.\nἩ τρελὴ ἀνθισμένη Μυγδαλιά, ὅπως τὴ θέλει ὁ ποιητής.\nἩ Ἁγία Λαύρα τῶν δέντρων. Ἐκεῖ ὅπου πρῶτα ὑψώνεται τὸ μπαϊράκι τῆς Ἄνοιξης.\nἩ Μυγδαλιὰ εἶναι ἡ Σημαιοφόρος. Κάτω ἀπὸ συνθῆκες ἀφόρητα δυσμενεῖς, περιφρονεῖ τὸν δισταγμὸ καὶ λέει τὸ ναὶ στὴν τόλμη.\nἜτσι ἔχει τὴν τιμὴ νὰ σέρνει αὐτὴ κάθε χρόνο τὸν χορὸ τῆς Ἄνοιξης. Ἡ μοῖρα τῶν τολμηρῶν· οἱ ἄλλοι, οἱ διστακτικοί, ἔρχονται δεύτεροι.\nΤὴν εἴπανε εὔπιστη. Καὶ εἶναι. Ἔχει τὴν εὐπιστία, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄλλοι ἔχουν τὴν ἐπιφύλαξη. Ἔχει τὴν κατάφαση, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄλλοι ἔχουν τὸν φόβο. Ἐνάντια στὴ φτώχεια τοῦ φόβου, τεντώνει τὸν πλοῦτο τῆς τόλμης.\nΕὐπιστία· τὸ δεχόμαστε. Ἀλλὰ καὶ μεγαλεῖο!\nΜὴν τὸ ἀρνεῖστε.\nἩ Μυγδαλιά, ἡ κυρὰ τῆς τόλμης, ἔρχεται μέσ’ στὸν Φλεβάρη καὶ παραδίδει μαθήματα.\nΜαθήματα Ἐλπίδας καί Μαθήματα Θάρρους.\nΦροντίστε νὰ μὴν τὰ χάσετε.\nΟ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ\nἔτος, 59ο • Μάρτιος – Ἀπρίλιος 2013 • Ἀρ. 596\nΕἰκόνα ἀπὸ: dachanaladoni.ru\n« Μικρές στάσεις στην Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου (3)\nΚυριακή Τελώνου και Φαρισαίου (Αρχή Τριωδίου) «Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς» »