Ἡ ἐπίσκεψή μας αἰφνίδια. Ὁ σκοπός τῆς παρουσίας μας κοινωνικός. Ὡστόσο, τά βήματα μᾶς ὁδηγοῦν στό ἐκκλησάκι τοῦ χωριοῦ γιά τήν ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ. Ἦταν ἀπόγευμα καί ἡ δροσούλα κρύα ὀρεινή. Μέσα στό ἐκκλησάκι νιώσαμε ζεστά καί φιλόξενα. Λίγος ὁ φωτισμός, λίγοι καί οἱ πιστοί. Ὁ παππούλης λειτουργός, βγαλμένος\nμέσα ἀπό φύλλα κιτρινισμένα παλιῶν διηγημάτων. Ἡ φωνή του μελωδική, ἀντηχοῦσε ὡς φωνή ἐξ οὐρανοῦ.