Ana shu voqeani yozsam ham bo‘ladi-yu, lekin o‘zingni qahramon ko‘rsatish, garchi seni hech kim tanimasa ham, baribir noqulay. Xo‘sh, bir bechorani tramvay urib ketibdi, sen uning oyog‘idan ushlab, tramvay tagidan tortib olibsan. Bor- yo‘g‘i shumi? U tramvay bosganda o‘lib, sen uni tiriltirganing yo‘q-ku! Shuning nimasi qahramonlik? Lekin boshqa tomoni ham bor, aniq esimda: tramvay tagidan ikkita oyoq chiqib turgani, sal qimirlayotganini ko‘rib, faqat men bordim, avval egilib, shu oyoqlarga qaradim, keyin sekin ushlab tortdim. Sug‘urib oldim haligi odamni. Ha, shunday ko‘z oldimda turibdi: odam ko‘p edi, lekin birortasi unga yaqinlashmadi. Bu odam turib o‘tirib, qo‘lini siltab tortib olib, menga olayib qarab qo‘ygandan keyin boshqalar atrofini o‘rab oldi. Men qilgan ish katta qahramonlik bo‘lmasa ham, harqalay, boshqalarning yuragi dov bermagan bir harakat edi-da, baribir.