Til xalqning og’zida yashaydi, odamlar bir so’zni aytmay qo’ysa, u til oldiniga kambag’allashadi, bora-bora o’ladi, dedik. Chindan ham, bir narsa yo hodisaga mustaqil ot qo’ya olmagan til ojiz va notavondir. Ollohga shukr, o’zbek tilimiz hali juda unaqa ojiz, notavon bo’lib qolgani yo’q. Unga ilgarigi qudrati, qobiliyati eslatilsa, bir silkinib, tezda o’zini o’nglab olishiga ishonchim komil. Mana, bir misol: uch-to’rt yil burun bir jiyanim juda mayda, oqish bir xashoratni «kepakchivin» deb atadi. Oldin kepakchivin haqida eshitmagan edim. Aytishicha, bu hasharot g’o’zalarga bog’liq bir sabab bilan qishlog’imizda keyingi zamonlarda paydo bo’libdi. O’zi kepak zarrasiday kichkina, ko’zga elas-elas ko’rinadi, tovushi ham yo’q, lekin chaqishi chivinnikadan battar. Shu narsaga hamqishloqlarim «kepakchivin» deb ot qo’yishibdi. Qoyil! Hali tilimizda ot qo’yish qobiliyati so’nmabdi. Demak, tilimiz o’lmaydi. Ko’ngillarimizni yayratib, aqllarimizni shoshirib to qiyomatgacha yashaydi.