Ne lidhje me ne të gjithë ka një hije të kësaj çmendurie të shkretë dhe jemi të aftë, herë pas herë, ashtu si Jakobi të thërrasim, “e tërë kjo rëndon mbi mua.” Mënyra e ecjes së besimit është të hedhësh çdo shqetësim mbi Zotin dhe më pas të parashikosh rezultate të mira prej fatkeqësive më të këqija. Ashtu si njerëzit e Gedeonit, besimi nuk e vret mendjen prej shtambës së thyer, por gëzohet se llamba flakëron më shumë. Jashtë prej guaskës së ashpër të vështirësisë besimi nxjerr perlën e nderit dhe prej shpellave oqeanike të thella të trishtimit ai ngre lart koralin e çmueshëm të përjetimit. Kur ujërat e begatisë tërhiqen, ai gjen thesare të fshehura ne rërë dhe kur dielli i kënaqësisë perëndon, ai kthen teleskopin e shpresës te premtimet yjore të qiellit. Kur vetë vdekja shfaqet, besimi tregon dritën e ringjalljes përtej varrit, duke bërë kështu Ben-onin tonë shpirtdhënës të jetë Beniamini ynë i gjallë.