ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ ΛΟΥΚΑ – 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018 | Ιερα Μητροπολις Σερβίων-Κοζάνης\nΔεκέμβριος 5th, 2018 imsk.gr\nΚλῆρος τοῦ ἀνθρώπου, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στὸν κόσμο αὐτὸ μετὰ τὴν πτώση τῶν πρωτοπλάστων εἶναι ἡ θλίψη. Δὲν θὰ βρεθεῖ ἄνθρωπος ποὺ νὰ ἔζησε ἐπὶ τῆς γῆς καὶ νὰ μὴν δοκίμασε θλίψη. Αὐτὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ νὰ ἔγινε υἱὸς ἀνθρώπου, δοκίμασε καὶ γεύθηκε τὸ ποτήριο τῆς θλίψεως περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο ἄνθρωπο. «Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντες με!» λέγει περὶ αὐτοῦ προφητικῶς ἡ θεία Γραφή. Καὶ δὲν παρέλειψε νὰ προειδοποιήσει τοὺς Ἀποστόλους περὶ τῆς θλίψεως καὶ αὐτῶν καὶ τῶν χριστιανῶν γενικῶς: «ἐν τῷ κόσμω θλίψιν ἔξετε», εἶπε. Ἀλλὰ ἡ θλίψη σὰν κοινὸς κλῆρος τῶν ἀνθρώπων, μετὰ τὴν πτώση βρίσκεται μέσα στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία μας.\nΠαιδαγωγικὸ μέσο στὴ ζωὴ εἶναι ἡ θλίψη. Στοὺς ἁμαρτωλοὺς ἐπάγει τὴ θλίψη ὁ Θεός, γιὰ νὰ ἀνανήψουν καὶ νὰ συνέλθουν. Στοὺς δίκαιους ὁ Θεὸς παραχωρεῖ τὴ θλίψη, γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν δοκιμώτεροι. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ δοκίμασαν μεγάλη θλίψη στὴ ζωή τους, καθὼς τὸ βεβαιώνει ὁ Ἀπόστολος: «ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι». Ἡ ἐξήγηση δίδεται στὴ θεία Γραφή, ἡ ὁποία λέει ὅτι «ὅν ἀγαπᾶ Κύριος παιδεύει», παιδαγωγεῖ ὁ Θεός, διὰ τῆς θλίψεως ἐκείνους ποὺ ἀγαπᾶ. Ἡ θλίψη, σὰν μία δύναμη ἀνασχετική, ἀνακόπτει τὴν πτώση τοῦ ἁμαρτωλοῦ, καὶ συγκρατεῖ τὸν δίκαιο γιὰ νὰ μὴν πέσει. Καὶ ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ὁ δίκαιος σὲ ὥρα τῆς θλίψεως τὸν Θεὸ ἐνθυμοῦνται: «Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου», λέει ὁ προφήτης. Γνωρίζουμε ἀπὸ τὴ ζωή μας πὼς ἡ θλίψη μᾶς πλησιάζει πρὸς τὸν Θεό. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος σὲ μία ὁμιλία τοῦ ἀναφωνεῖ: «Μέγα θλίψις ἀγαθόν! παιδαγωγὸς ἡμῖν ἡ θλίψις». Καὶ ὁ μέγας Βασίλειος ὀνομάζει τὴ θλίψη καλὸ φάρμακο γιὰ τὴ σωτηρία μας «φάρμακον ἀγαθὸν εἰς σωτηρίαν ἡ θλίψις». Ὁ πόνος καὶ ἡ θλίψη μαλακώνουν τὴν ψυχὴ καὶ πλησιάζουν τὸν ἄνθρωπο πρὸς τὸν Θεό. Καὶ ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτει τὴν παρουσία του καὶ ἀποκρίνεται. Ὁ Θεὸς ὁ «ζῶν» δὲν εἶναι κωφὸς γιὰ νὰ μὴν ἀκούει, καὶ δὲν εἶναι σκληρὸς γιὰ νὰ μὴν ἐπικάμπτεται στὴν κραυγὴ τοῦ ἀνθρώπου.\nὉ τυφλός, ποὺ φώναζε πίσω ἀπὸ τὸ Χριστὸ «Ἰησοῦ υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησόν με», ὅπως ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο, ἐχειραγωγεῖτο ἀπὸ τὴ θλίψη του. Δὲν ἦταν μικρὸ τὸ πάθημά του. Ἦταν ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ποὺ μπορεῖ νὰ πάθει ὁ ἄνθρωπος. Ἡ τύφλωσή του τὸν εἶχε βυθίσει σὲ βαθὺ σκοτάδι. Πῶς ἐμεῖς, ποὺ ἔχουμε τὰ μάτια μας, μποροῦμε νὰ περιγράψουμε τὴ θλίψη καὶ τὸν πόνο τοῦ τυφλοῦ; Μὰ οἱ τυφλοί, ποὺ δὲν βλέπουν τὸ φῶς τοῦ ἥλιου, ἔχουν ἕνα ἐσωτερικὸ φωτισμό, ἐκεῖνο ποὺ ζωγραφίζεται στὸ πρόσωπό τους. Σὲ ὅλων τῶν τυφλῶν τὰ πρόσωπα εἶναι ἀποτυπωμένη μία θλιμμένη χαρά. Αὐτὸς ὁ ἐσωτερικὸς φωτισμὸς ὁδηγεῖ καὶ τὸν τυφλὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ αὐτὸς φέρνει στὸ στόμα του τὴν ἱκετευτικὴ κραυγὴ «Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησόν με»!\nὉ τυφλὸς πῆρε ἀπάντηση ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ἔλαβε ὅ,τι ζητοῦσε. «Τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω; ὁ τυφλὸς ἀπάντησε: Κύριε, νὰ ξαναδῶ τὸ φῶς μου». Στὸν λόγο, λοιπὸν τοῦ τυφλοῦ, ποὺ δὲν εἶναι μία ἁπλή, ἀλλὰ μία ἱκεσία διάπυρη, ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ξαναδὲς τὸ φῶς σου».\nὍλα αὐτά, ποὺ στὸ εὐαγγέλιο εἶναι γεγονότα, ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ τὰ καταλάβουμε, ἂν δὲν τὰ ζήσουμε. Αὐτὸς ὁ δραματικὸς διάλογος μεταξύ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ τυφλοῦ δὲν μᾶς κάνει ἐντύπωση ποὺ πρέπει καὶ δὲν συγκινεῖ τὴν ψυχή μας, δὲν ὁμιλεῖ στὴν καρδιά μας καὶ δὲν κερδίζει τὴν ἀγάπη μας. Εἶναι φυσικό, διότι δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε τὸ δράμα τοῦ τυφλοῦ, διότι δὲν εἴμαστε πρόθυμοι νὰ συμμετάσχουμε στὴ θλίψη τῶν ἄλλων, διότι μόνο τὴ δική μας θλίψη αἰσθανόμαστε καὶ τὴ θεωροῦμε μεγαλύτερη καὶ βαρύτερη καὶ ἀπὸ τὰ παθήματα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἀπόστολος, ὅμως, γράφει: «κλαίειν μετὰ κλαιόντων». Τότε ἡ θλίψη εἶναι φάρμακο, ὄχι μόνο τῶν θλιβομένων, ἀλλὰ καὶ ἐκείνων, ποὺ συμμετέχουν στὴ θλίψη τους καὶ τὴν μοιράζονται μ’ αὐτούς.\nΠαράλληλα πρὸς τὸ «κλαίειν μετὰ κλαιόντων» ὁ Ἀπόστολος θέτει τὸ «χαίρειν μετὰ χαιρόντων»· ἀλλὰ εἶναι γεγονὸς ὅτι, ἂν κάπως δύσκολα κλαῖνε οἱ ἄνθρωποι μαζὶ μ’ ἐκείνους ποὺ κλαίουν, πολὺ δυσκολώτερα χαίρουν μαζὶ μ’ ἐκείνους ποὺ χαίρουν.\nἩ παραγγελία τοῦ Ἀποστόλου πρὸς τοὺς χριστιανοὺς εἶναι νὰ ὑπομένουν, δηλαδὴ νὰ ἀντέχουν στὴ θλίψη «τῇ θλίψῃ ὑπομένοντες». Ὁ ἀνθρώπινος ἐγωισμὸς καὶ ἡ φιλαυτία δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ καταλάβουμε τὸ μέγα αὐτὸ μάθημα, ἀλλ’ ἀκριβῶς εἶναι ἀνάγκη νὰ περάσουμε ἀπὸ θλίψη, νὰ δοκιμάσουμε πόνο, γιὰ νὰ κλαδευθεῖ ὁ ἐγωισμὸς καὶ νὰ ξεριζωθεῖ ἡ φιλαυτία.\nΒαθύτατος πόθος μας, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι ἡ σωτηρία, ἀλλὰ ὁ δρόμος πρὸς τὴ σωτηρία δὲν εἶναι ἡ πλατειὰ λεωφόρος, ἀλλὰ ἡ «στενὴ καὶ τεθλιμμένη ὁδός». Αὐτὸν τὸν δρόμο πορεύονται οἱ χριστιανοὶ γιὰ νὰ φθάσουν στὴ χαρὰ τῆς σωτηρίας «ἐρχόμενοι ἐκ θλίψεως τῆς μεγάλης». Σὲ κάθε βῆμα τους, ὅταν συναντῶνται μὲ τὴ θλίψη, ἐπικαλοῦνται τὴ βοήθεια καὶ τὴ χάρη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, μὲ τὰ ἴδια ἐκεῖνα λόγια τοῦ τυφλοῦ: «Ἰησοῦ Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησόν με». Ἀμήν.\n« Εορτή Αγίας Αικατερίνης\nΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ – 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018 »