Кишиларимиздаги лоқайдлик, ортиқча ўзини уринтирмаслик касали аслида бизни бугунги мушкул кунларга олиб келди. Бироқ феълимиздаги бу қусурлардан хали бери халос бўладиганга ўхшамаймиз. Халқимиз М. С. Горбачевнинг республика кишилари билан мулоқотини диққат билан кузатиб турди, Бош секретарь «Альгоритм» заводида бўлганида тўпланганларга «Менга қандай истак ва илтимосларингиз бор?» дея мурожаат қилди. «Йўқ!», «Раҳмат!», «Ҳаммаси яхши!» дея жавоб қилишди ишчилар. Эшитяпсизми? йигирма миллионлик Ўзбекистонда, икки миллионлик Тошкентда ҳеч қандай муаммо йўқ экан!.. Наҳотки одамларимизни партиянинг етакчи раҳбарига айтадиган, бирор оғиз таплари бўлмаса?! Наҳотки бирор кишининг тилига «Орол!» деган сўз келмаса?!