भांगरभूंय » आत्म चैतन्याचो साक्षात्कार घडोवपी कवी: भरत नायक\nआत्म चैतन्याचो साक्षात्कार घडोवपी कवी: भरत नायक\nकवी भरत नायक हांचो ‘मना मना’ हो पयलो कवितांचो झेलो शणै प्रकाशनाचे वतीन 1982 ह्या वर्सा उजवाडायिल्लो. भरत नायक हो कोंकणी नाट्य चळवळींतलो बुन्यादी वावरांतलो एक म्हालगडो चिरो. आयज मेरेन ताच्या व्यक्तिमत्वाक सृजनशील साहित्यीक आनी नाट्य कलाकार अश्या गुणांनी तेज आयलां. ताणें कितलेशेंच पुरस्कार जोडले, तरीय ताचो लख्ख फुडार पारखुवपाक कोणा ज्योतिशाची गरज ना, असो आपलो अभिप्राय नाट्य कलाकार पुंडलीक नायक दितात. कवी म्हणटा-\nतशें मना, तूं म्हाका…\nज्या मनशाक मन आसा. तो मनीस. निमाणे खंयच्याय तत्वगिन्यानाचें मेज माप करपी मनिसूच आसता. कितशींच वर्सां उलगलीं तरीय अजूनय मना मनशांच्या मनाचो थाव घेवंक शकले नात. देखून मनशाचें मन हें अजून गूढच आसा. दिसान दीस, खिणा- कणकणी तें कुवाडीं घालींत आसता. देखून आयज भरत नायका सारको कवी अंतर्मनांचो सोद घेवपाक मुखार सरता.\nशिरगांवच्या जात्रेतल्या होमखणाच्या इंगळ्यांची\nचित्रकलेक आदार रंगांचो जाल्यार शिल्पकलेक फातराचो. उतरांक मात खाशेलो असो अर्थ आसता. तिका आकार नासता आनी घाटूय नासता, तशेंच जिवूय नासता. असल्या निर्जीव उतरां प्राण फुकून कवीक संवेदनां जागोवच्यो आसता. देखून काव्याक सदांच श्रेश्ठ कला मानल्या अशें कवी पांडुरंग भांगी म्हणटात. कवी म्हणटा-\nकेनाय म्हज्या मना दोळ्यांत कुसळ पडटा,\nहिमालय लेगीत विरगळटा…\nमनां सारके थिल्लार आनीक कोणूच ना. केन्ना तें तरेकवार विकल्प तयार करता. दुस्वासान फुस्कारता. येसान सुखावता. अपेसान निरशेंता. तरीय निर्धारान चलत वता. देख-\nना मास ना हाड\nना रगत ना कुड\nतरी तुजें अस्तित्व\nएक सत, एक गूढ…\nकेन्ना केन्ना जशें मनाक उलोवंक येना. तेन्ना आपल्या मनांतलो कल्लोळ सांगूंक कळना. कुड्यांक संवसार पारखूक कळना. तेच वरी आपलेंय मन कोणेंय पारखुवंचें अशें ताका दिसप सहाजीक आसा.\nकाळ्या कुपांचें घांटार घांट,\nम्हज्या मनां आड झगझगायलें, कांठान कांठ..\nमन हें अर्थांग दर्या. तांचो अजून मेरेन थांग लागना.\nदेखून ते मनाकूच विचारता!\nदोळ्यांत म्हज्या नदर कुडीत आत्मो खंय! रे मनां.\nसांग म्हाका, तुजो आस्पाव खंय.\nतुकाच लागून उरता हांव.\nसंवसारांत घुस्पून अशें तें मनाक शिटकायता.\nभरत बाबाचे कवितेंत रंग आसात. घाट आसा तसोच भावनांचो उमाळोय आसा.\nमन रंगीत पिशोल कर, मेळत ताजेर, ओडित चल…\nरातच्या काळखांत मनां म्हजीं संप करतात.\nव्हडा व्हडा नारे दिवन, मोर्चे काडटात,\nघेराव घालतात, बंड करतात,\nफातर मारतात, उजो घालतात,\nउजवाडाच्या येरादारींत दंग जातात!\nमन, कूड आनी जीव हांच्या मदलो भायलो- भितरलो खेळ म्हळ्यार जीण.\nजिवाच्या आरुड जावन मन कुडक घट्ट वेंगावन घोडेस्वार जाता. मुळांत वस्तू एकूच आसा. ताकाच लागून खात्रेन आत्म्यांक आत्म वस्तू म्हळां. देखून कवी म्हणटा-\nएक मन म्हजें दोन व्हडी,\nदोनूय चल्ली पलतडी!\nआत्म चैतन्याचो साक्षात्कार जावप, हेच मानवी जिणेंचे ध्येय आसूंक जाय. ह्या ध्येया पासत मनीस केन्ना- केन्ना प्रयत्न करता खरो. पूण तो हेर प्रपंचात आनी शरीर भोगांत आडखळटा. तेन्ना भरत म्हणटा-\nमनाची कूड रिती करपाक सगल्यो मुर्त्यो,\nफोडून मोडून भायर उडयल्यो\nतरीय वण्टीर उल्योच एकेकांच्यो खुणो!\nमनशाक जीण ही सैमान दिल्या. पूण मन हें फकत एक कल्पना आसा. कूड ही जरीय पंच महाभूतांनी जल्मल्या तरीय, कवी भरत अशी जाप दिता.\nमना मना. दोंगर नाका\nफोंड जा, पावस पडचो आसा!\nजशें परी दर्यांतल्या उदकांत नुस्तें पेंवता. ताकाच खबर नासता. उदका बगर ताची जीण व्यर्थ आसता म्हूण. तरीय उदकाच्या उस्वासान तें जियेंता. मनीस रमला सुखांत, ताका अजून आपल्या मनाची वळख घडची आसा.\nमना मना चल सोडून\nयेवं नाका परतून उरतां हांव\nमुळांत, मना मना म्हळ्यार आत्म चैतन्याचो साक्षात्कार.