—Sufiĉ'as —inter'romp'is don Quijote —. Vi'a'j laŭd'o'j ĉes'u, ĉar mi kontraŭ'as al ĉia flat'ad'o; kaj, kvankam vi'a'j ĵus'a'j dir'o'j ne est'as flat'a'j, ankaŭ ili ĝen'as mi'a'n ĉast'a'n orel'o'n. Kiom mi pov'as dir'i, sinjor'in'o, est'as, ke, kuraĝ'a aŭ ne, mi met'os je vi'a serv'o mi'a'n grand'a'n aŭ et'a'n kuraĝ'o'n, eĉ ĝis perd'o de la viv'o. Sed nun ni las'u tio'n. Sinjor'o pastr'o, bon'vol'u dir'i al mi kio konduk'is vi'n al ĉi lok'o, kie vi vid'iĝ'as sol'a, sen ia serv'ist'o kaj en tiel terur'e leĝer'a vest'o.