شاعیربوون، له‌ ڕوانگه‌ی ڕامبۆوه‌ له‌ ئه‌شكه‌نجه‌ و خۆئازاردان، كه‌ هه‌میشه‌ خۆكوشتنێكی سه‌ركێشانه‌‌ بۆ ڕێكردن و دێوانه‌بوون له‌ گۆڕێدایه‌، خۆكوشتنێك ئاڵووده‌بوو به‌ “ئازادیی ئازاد”(1) ، بێزراو له‌ هه‌دادانی ژیانێك، كه‌ مرۆڤگه‌ل خوازیاریه‌تی بێهه‌ژمار قه‌وانه‌كه‌ی لێبداته‌وه‌، بۆیه‌ په‌یامێكه‌، كه‌ ژیانێكی به‌خته‌وه‌رانه‌ به‌ شاعیر ڕه‌وا نابینێت و لای ڕامبۆ لای لێناكرێته‌وه‌؛ هه‌رچی ئه‌وه‌یش، كه‌ له‌ سه‌ره‌تای خۆخه‌مڵاندنی خۆیدایه‌ ده‌بێت تف بكاته‌ پێشه‌نگه‌كانی پێش خۆی، چونكه‌ ڕێگه‌ بۆ ئه‌و سه‌ره‌تایه‌ و “یه‌كه‌م كاری نووسه‌ر ئه‌وه‌یه‌، كه‌ به‌ باش و بە ته‌واوی شاره‌زایی سه‌باره‌ت به‌ خودی خۆی به‌ده‌ست بێنێ: پێویسته‌ خودی خۆی پاكژبكاته‌وه‌ و بیخاته‌ به‌رده‌ستی خۆیه‌وه‌، لێی بكۆڵێته‌وه‌، تاقی بكاته‌وه‌، فێری ببێ، كه‌ چاك شاره‌زایی سه‌باره‌ت به‌و خوده‌ په‌یدا كرد، جا ده‌ست به‌ چاندنی ده‌كا…”{ڕامبۆ. 2007؛ 21}