آچر، جون 6، 2021. |\nآچر، جون 6، 2021.\nمضمون — خدا صرف هڪ ئي سبب ۽ پيدا ڪندڙ آهي\nگولڊن جو متن: زبور 139: 14\n”مان تنهنجي تعريف ڪندس. ڇالاءِ جو مون کي خوفناڪ ۽ حيرانيءَ سان بنايو ويو آھي ، حيرت آھي توھان جا ڪم ؛ ۽ منهنجو روح صحيح طرح اڻي ٿو.۔\n10 مان خداوند سان گھڻو خوش ٿيندو ، منھنجي روح خدا تي خوش ٿيندا. ڇاڪاڻ ته هن مون کي نجات جو لباس پهچايو آهي ، هن مون کي صداقت جي چادر اوڑھائي آهي ، دولہا پنهنجو پاڻ کي زيور سان سينگاري ٿو ، ۽ جيئن دلہن پاڻ کي پنهنجي زيورن سان سينگاريو آهي.\n11 ڇالاءِ جو زمين زمين کي ڪي ڇڏي ٿي. تنھنڪري خداوند خدا سڀني قومن جي اڳيان نيڪالي ۽ صلح جو سبب بڻائيندو.\n18 تو هزارن کان شفقت ڪئي ، ۽ انھن کان بعد ۾ ابن ڏاڏن جي بداخلاقي کي پنھنجي ٻارن جي ٻني ۾ بدلو ڏيان ٿو: وڏو ، زبردست ۽ زبردست خداوند ، لشڪر جو خداوند ، سندس نالو آھي ،\n19 صلاح ۾ وڏي ۽ زبردست ڪم: ڇو ته توهان جي اکين جا انسانن جي سڀني طريقن تي کليل آهن: هر هڪ کي پنهنجي طريقن جي مطابق ۽ پنهنجي عمل جي ميوي موجب.\n1. پيدائش 1: 1 ، 3 ، 4 ، 10 ، 12 ، 14 (جي طرف؛) ، 16 ، 18 ، 21 ، 24-26 (جي طرف:) ، 27 ، 30 ، 31 (جي طرف 1.)\n3 ۽ خدا چيو ، روشن ٿي ڏي: ۽ اتي روشني هئي.\n4 ۽ خدا نور کي ڏٺو ، اھو سٺو ھو.۽ خدا اونداھيءَ کان نور ورهايو.\n10 ۽ خدا خشڪ زمين کي سڏيو زمين؛ ۽ پاڻي جي گڏجاڻي هن سمنڊ کي سڏيو ، خدا ۽ ڏٺو ته اهو سٺو هو.\n12 ۽ زمين زمين مان ڪي ، جڙي ٻوٽي ۽ انجيم کانپوءِ پوکيندي ، ۽ رندڙ ميوو ، جنهن جو ٻج پنهنجي ذات ۾ هو ، خدا کان ڏٺو ، ۽ خدا ڏٺو ته چو آهي.\n14 ۽ خدا چيو ، روشنين جي آسمان جي روشنين کي روشن ڪرڻ لاءِ ڏينهن کي رات کان جدا ڪرڻ ڏيو.\n16 ۽ خدا ٻه وڏيون روشنيون ٺاهيون. ڏينهن تي حڪمراني ڪرڻ لاءِ وڌيڪ روشنيون ، ۽ رات جو حڪمراني ڪرڻ لاءِ گهٽ روشنيون: هن تارن کي پڻ بڻايو.\n18 ۽ ڏينھن ۽ رات تي حڪومت ڪرڻ لاءِ ، ۽ اونداھين کان روشنيءَ کي ورھائڻ: ۽ خدا ڏٺو ته اھو سٺو ھو.\n21 ۽ خدا عظيم کيڏيون پيدا ڪيون ۽ سڀ جاندار کي ، جيڪا حرڪت ڪندو آهي ، جنهن مان پاڻي گهڻو اڳتي وڌيو آهي ، هر قسم جا ۽ هر قسم جا چهرا هن جي قسم جا. ۽ خدا ڏٺو ته چو آهي.\n24 ۽ خدا چيو ، زمين کي پنهنجي جان ، مال ۽ مخلوق ۽ وري جان وارو جانور ۽ هن جي قسم پوڻ کان پوءِ ، هن کي وڻي ٿو. ۽ ائين هو.\n25 ۽ خدا پنھنجي قسم جي زمين مان جانور ۽ پنھنجن قسم جي جانورن کي ۽ ھر انھيءَ شيءِ جيڪا زمين تي چرپر ڪندي آھي پنھنجو قسم بڻايو ۽ خدا ڏٺو ته چو آھي.\n27 تنھنڪري خدا انسان کي پنھنجي شڪل ۾ پيدا ڪيو ، خدا جي تصوير ۾ ھن کيس بڻايو ؛ نر ۽ مادي کيس ٺاهيا.\n30 ۽ زمين جي هر جانور کي ، ۽ هوا جي هر پکي ۽ هر شيءَ کي جيڪي زمين تي رڙيون ڪري ٿو ، جتي زندگي آهي ، مون هر گوشت جي ٻوٽي کي گوشت لاءِ ڏني: ۽ اهو ائين هو.\n2. يسعياه 11: 1 ، 10\n1 ۽ يساي جي تري مان رڻ ڪي نڪرندي ، ۽ شاخ پنھنجي پاڙن مان وڌندي:\n10 ۽ انھيءَ ڏينھن ۾ ھڪڙو جيسي جو روٽ ھوندو ، جيڪو ماڻھن جي ھڪڙي جھيڙي لاءِ بيٺل رھندو. انھيءَ لاءِ غير قومن کي ڳولھڻ گھرجي: ۽ سندس آرام شاندار ھوندو.\n3. لوقا 4: 1 (۽ عيسي) صرف ، 17 (مليو) ، 18\n1 ۽ عيسي\n17 … ڳولي لڌڻي جي جاءِ جتي اها لکڻي هئي ،\n18 خداوند جو روح مون تي آھي ، ڇالاءِ جو ھن مون کي ھڪڙو خوشخبري ڏني آھي جيڪا غريبن کي خوشخبري ڏياري ؛ هن مون کي موڪليو آهي زخمي دل کي شفا ڏيڻ لاءِ ، قيدين کي نجات ڏيارڻ ، ۽ انڌن کي اکين تي روانو ڪرڻ ، انهن کي آزادي ڏيڻ جي لاءِ آزاد ڪرڻ جي لاءِ ،\n4. متي 4: 23 ، 24\n24 ۽ هن جي شهرت سي شام ۾ هلي وئي: ۽ اهي هن کي تمام بيمار ماڻهن ڏانهن وٺي آيا جيڪي مختلف بيماريون ۽ عذاب کڻي ويا هئا ، ۽ اهي جيڪي شيطانن سان گڏ هئا ، ۽ اهي جن کي لٽينڪ هئا ، ۽ اهي جن کي پيري هئي. ۽ هن انهن کي شفا ڏني.\n5. متي 9: 18-25\n18 جڏهن هن انهن شين کي پاڻ ڏانهن ڏٺو ، ڏس ، اتي هڪ خاص حڪمران آيو ، ۽ هن جي عبادت ڪندي چيو ، ”منهنجي ڌيءَ هاڻي مري چڪي آهي: پر اچي ۽ پنهنجو هٿ هن تي وجهي ، ۽ هوءَ زنده رهندي.\n19 ۽ عيسيٰ اٿيو ، ۽ ان جي پٺيان ، ۽ پوءِ پنھنجي شاگردن کي.\n20 ۽ ، ڏسو ، هڪ عورت ، جيڪا ٻارهن سالن جي رت جو مسئلو هو ، هن جي پويان آئي ، ۽ هن جي لباس جي چوٽي کي ڇڪايو:\n21 هن چيو ته هوءَ پاڻ اندر چوي ٿي ، جيڪڏهن مان هن جي لباس کي ڇڪي سگهان ، مان مڪمل هوندس.\n22 پر عيسيٰ مھر کي ريو ، ۽ جنھن مھل ھن کي ڏٺو ، چيائين تہ ڌيءَ ، سٺا ٿيءُ. توهان جي ايمان توهان کي سو بڻائي ڇڏيو آهي. ۽ عورت انهي ڪلاڪ کان مڪمل ڪئي وئي.\n23 ۽ جنھن مھل عيسيٰ حاڪم جي گھر ۾ آيو ۽ ڏٺائين ۽ منڊين ۽ ماڻھن کي گوڙ ڪندي روانو ڪيو.\n24 هن کين چيو ته ، جاءِ ڏيو: ڇوته مري نه مرجي ، پر سمهي ٿي. ۽ انهن کيس گولي هڻي هڻي کاڌا.\n25 پر ماڻھن کي اڳيان ڪيئن ويھي رھيو ، ھو اندر ويو ، ۽ ھن کي ھٿ کان پڪڙيائين ، ۽ نوڪر اٿي.\n6. 2 ڪورٿينس 4: 6 ، 8 ، 9 ، 16-18\n6 خدا جو ، جيڪو اونداهي کان ٻاهر روشن ڪرڻ جو حڪم ڏئي ٿو ، اسان جي دلين ۾ روشن ٿيو آهي ، خدا جي جلال جي علم کي روشن ڪرڻ جي لاءِ حضرت عيسيٰ مسيح جي مقابلي ۾.\n8 اسان ھر طرف پريشاني آھيون ، اڃان پريشاني ناھي ؛ اسان پريشان آهيون ، پر نااميد ناھي\n9 ظلم ڪيو ، پر اڪيلو نه ڇڏيو ويو آهي ؛ هيٺ اڇلايو ، پر تباهه نه ڪيو ويو ؛\n16 ڪن سببن جي ڪري اسان بيچ نٿا ڪريون ؛ پر اسان جو ظاهري ماڻھو ماري ٿو پر پوءِ به اسان جو اندرئين انسان کي ڏينهون ڏينهن نئون ٿيو وڃي.\n17 اسان جي نور جي تڪليف لاءِ ، جيڪو آهي ، پر هڪ لمحي لاءِ ، اسان لاءِ جلال جي تمام گهڻي ۽ دائمي وزن جي لاءِ ڪم ڪري ٿو.\n18 جڏهن ته جيڪي شين کي اسان ڏٺو ويو آهي انهن جي نظر سان نه ٿا ڏسون ، پر نظر نه اچڻ واريون شيون آهن: پر جيڪي شيون نه ڏٺيون ويون آھن سي دائمي آھن.\n7. متي 5: 48\nعظيم استاد سبب ۽ اثر ٻنهي کي ،اڻي ٿو ، اڻي ٿو ته سچائي پاڻ سان ڳالهائي ٿي پر ڪڏهن به نقص کي نٿي پهچائي.\nپيدائش 1: 31 ۽ خدا اھو سڀ ڏٺو جيڪو ھن کي بڻايو ھو ، ۽ ، ڏسي ، اھو تمام سٺو ھو. ۽ شام ۽ صبح جو ڇهين ڏينهن هو.\nخدائي اصول ، يا روح ، سڀني کي سمجھي ٿو ۽ ان جو اظهار ڪري ٿو ، ۽ سڀني کي لازمي طور تي ايترو ئي پورو هئڻ گهرجي ، جيتري خدائي اصول ڪامل آهي. ڪا شيءَ لاءِ نئون ناهي. ڪابه شيءِ دائمي ذهن لاءِ ناول نٿي ٿي سگهي ، هر شيءَ جو ليکڪ ، جيڪو هميشه لاءِ پنهنجن خيالن کان آگاهه ٿئي. ديوتا پنهنجي ڪم مان مطمئن هو. هو ٻي صورت ۾ ڪيئن ٿي سگهي ٿو ، ڇاڪاڻ ته روحاني تخليق ان جي لامحدود خود ساخته ۽ فتويٰ واري حڪمت جي واڌ ، واڌ هئي.\n3. 472: 24 (سڀ) -30\nسموري حقيقت خدا ۽ سندس تخليق ۾ آهي ، همٿ ۽ دائمي. جيڪو هو پيدا ڪندو آهي هو سٺو آهي ، ۽ هو جيڪو ٺاهيندو آهي سڀ اڻي ٿو. ان ڪري گناهه ، بيماري يا موت جي اصل حقيقت اها ئي بڇڙي حقيقت آهي جيڪا حقيقتون انسان کي حقيقي ، غلط عقيدو معلوم ڪن ٿيون ، جيستائين خدا پنهنجو چهرو لڪايو. اهي سچا نه آهن ، ڇاڪاڻ ته اهي خدا جو نه آهن.\nخدا جا خيال ڪامل ۽ ابدي آهن ، مادو ۽ زندگي آهن. مادي ۽ عارضي سوچون انسان آھن ، غلطيءَ کي شامل ڪن ٿيون ، ۽ جڏھن کان خدا ، روح ، ھڪڙو ئي سبب آھي ، اھي ھڪ خدائي سبب نٿا رکن. دنياوي ۽ مادي وري روح جي تخليق ناھن. اهي آهن پر روحاني ۽ ابدي جو جعلي.\nمتھل دماغ انساني مقصدن جي تسليم ٿيل سيٽ آھي. اهو مادي تصورات ٺاهيندو آهي ۽ جسم جي هر تڪرار عمل کي پيدا ڪندو آهي. جيڪڏهن عمل الائي دماغ کان اڳتي وڌندو آهي ، عمل همٿ آهي. جيڪڏهن اهو بدن کي خراب ڪندڙ ذهن کان اچي ٿو ، اهو بيڪار آهي ۽ گناهه ، بيماري ، موت ۾ ختم ٿي وڃي ٿو. اهي ٻه متضاد ذريعا ڪڏهن به چشمي يا نديءَ ۾ رڌل ناهن. عمده دماغ ڪمال موڪلي ٿو ، ڇو ته خدا دماغ آهي. نامناسب فاني ذهن پنهنجون ساڳي مشابهتون موڪلي ٿو ، جن مان عقلمند ماڻهو چيو ، ”سڀ باطل آهي.\nسچ کي ڪنھن غلطي جو شعور ناھي ھوندو. محبت ۾ نفرت جو ڪوبه احساس ڪونهي. زندگيءَ جو موت سان ڪوبه تعلق ناهي. سچ ، زندگي ۽ محبت پاڻ ۾ سڀ شيون وانگر فنا ٿيڻ جو قانون آهن ، ڇاڪاڻ ته اهي کان سواءِ ڪنهن جو اعلان نه ڪندا آهن.\nبيماري ، گناهه ۽ موت زندگيءَ جا ميوا نه آهن. اهي يرغمال آهن جيڪي سچائي تباهه ڪن ٿا. عيب ڪمال جي حرڪت نه ڪندو آهي. جيتري قدر خدا سٺو آھي ۽ سڀني جو جوھر آھي ، تنھنڪري ھو اخلاقي يا جسماني خرابي نٿو پيدا ڪري. تنهنڪري اها خرابي حقيقي نه آهي ، پر وهم ، غلطي جو معجزو آهي. خدائي سائنس انهن عظيم حقيقتن کي ظاهر ڪري ٿي. انهن جي بنياد تي يسوع زندگي جو مظاهرو ڪيو ، ڪڏهن به ڪنهن به شڪل ۾ ڊڻ ۽ غلطي جي اطاعت نه ڪندو هو.\nجيڪڏهن اسان انسان جي پنهنجي سڀني تصورن کي جيڪو بيدل ۽ قبر جي وچ ۾ ڏٺو وڃي ٿو ، حاصل ڪرڻ گهرجي ها ته خوشي ۽ نيڪي انسان ۾ رهي نٿي سگهي ها ۽ ڪريمون هن کي گوشت کان محروم ڪن ها. پر پولس لکي ٿو: ”مسيح عيسى ۾ زندگي جي روح جو قانون مون کي گناهه ۽ موت جي قانون کان آزاد ڪيو آهي.“\nانسان پيدائش ، پختگي ۽ زوال پذير جانورن ۽ ڀاين وانگر آهي ، - ضايع ڪرڻ جي قانونن جي تابع. جيڪڏهن انسان وجود جي پنهنجي ابتدائي مرحلي ۾ مٽي رهي ، اسان شايد هن تصور کي قبول ڪري سگهون ٿا ته هو آخرڪار پنهنجي اصلي حالت ڏانهن واپس ٿي ويو. پر انسان ڪڏهن به انسان کان وڌيڪ ۽ وڌيڪ گهٽ ڪونه هو.\nانهي جي سائنس ۾ هجڻ جي حقيقت ۽ ترتيب کي سمجھڻ لاءِ ، توهان کي لازمي طور تي خدا کي سمجهائڻ شروع ڪيو وڃي. روح ، زندگي ، سچائي ، محبت ، هڪٻئي وانگر جوڙيو ، ۽ خدا جا صحيفي نالا آهن. تمام مادي ، سمجهه ، حڪمت ، وجود ، امر ، سبب ، ۽ اثر خدا سان واسطو رکن ٿا. اھي ئي خاصيتون آھن ، لا محدود خدائي اصول ، ھميشه جو ابدي مظاھرو. نه حڪمت دانشمندي آھي پر سندس دانشمند ؛ ڪو به سچ سچي ناهي ، ڪا محبت پياري ناهي ، ڪا زندگي زندگي ناهي پر ديوان آهي ؛ سٺو ناهي ، پر سٺو خدا عطا ڪندو آهي.\nآخر مڃڻ جي غلطي ڪڏهن زندگي ۾ هوندي ، ۽ اهو گناهه ، بيماري ، ۽ موت خدا جون تخليقون آهن ، بي نقاب ٿي وينديون؟ اهو ڪڏهن سمجهندو ته معاملي ۾ نه عقل آهي ، زندگي ، ۽ نه احساس ، ۽ اهو مخالف عقيدو سڀني مصيبتن جو پيداواري ذريعو آهي؟\nصرف هڪ ئي عظيم سبب آهي. ان ڪري نه ئي ڪنهن ٻئي سبب کان اثر ٿي سگهي ٿو ، ۽ نه ئي اهڙي ڪا حقيقت ٿي سگھي ٿي جيڪا انهي عظيم ۽ فقط سبب کان اڳتي نه وڃي. گناهه ، بيماري ، بيماري ۽ موت جو تعلق نه هجڻ جي سائنس سان واسطو آهي. اهي غلطيون آهن ، جيڪي سچ ، زندگي يا محبت جي غير موجودگي کي مشروط ڪن ٿا.\nهجڻ جي سائنس ۾ وڏي سچائي ، اصل انسان هو ، ۽ ڪڏهن به مڪمل ڪامل هوندو ، ان ۾ ناقابل شڪ نه آهي؛ ڇالاءِ جو جيڪڏهن انسان خدا جي تصوير ، عڪس آھي ، اھا نه ٺاھي سگھي ٿي ۽ نه تخريبي ، بلڪ سڌي ۽ خداپرست آھي.\nجيڪڏھن خدا کي فقط دماغ ۽ زندگي تسليم ڪيو وڃي ، اتي گناھ ۽ موت جو ڪو موقعو ٿيڻ بند ٿي وڃي. جڏهن اسين سائنس ۾ اڻون ٿا ته ڪامل ٿيڻ ڪيئن جي برابر آهي ، جيئن ته اسان جو پيءُ جنت ۾ ڪامل آهي ، خيال نئين ۽ صحتمند چئنلن ۾ تبديل ٿي وڃي ٿو ، ـــــ شين جي خيال ڏانهن امر ۽ پري تائين مادي کان پري تائين انسان جي اصول ، جنهن ۾ هم آهنگي انسان شامل آهي.\nعيسيٰ سائنس ۾ ڪامل انسان کي ڏٺو ، جيڪو کيس ظاهر ٿيو جتي گنھگار انسانن کي گنهگار ظاهر ڪيو. هن ڪامل انسان ۾ ڇوٽڪارو ڏيندڙ خدا جي پنهنجي ساڳي شڪل ڏٺي ، ۽ انسان جو اهو صحيح نظارو بيمارن کي شفا ڏيندو هو. اھڙيءَ طرح عيسيٰ سيکاريو ته خدا جي بادشاھت برقرار آھي ، عالمگير آھي ، ۽ اھو ماڻھو پاڪ ۽ پاڪ آھي.\nخدا دماغ جي ذريعي سڀني کي پيدا ڪيو ، ۽ سڀني کي مڪمل ۽ ابدي بڻايو.