Шоирнинг таъкидлашича, унинг лирик қаҳрамони тимсолидаги донишманд одам бу оламдаги ҳудудсиз бир номутаносибликлардан, адолатсизликлардан дарғазаб бўлиб, бундай жаҳоний иллатнинг сувратини улуғ бир жасорат билан чизадиган даражада оқил ҳамда довюракдир. Рубоий: