דער מאַטעמאַטיקער ראָבערט קאַפּלאַן האָט מיט עטלעכע יאָר צוריק פֿאַרעפֿנטלעכט אַ האַלב־היסטאָריש, האַלב־פֿילאָסאָפֿיש בוך, "The Nothing that Is: A Natural History of Zero" ("דאָס גאָרנישט, וואָס עקזיסטירט: אַ נאַטירלעכע געשיכטע פֿונעם נול"), וווּ ער באַטאָנט, אַז די קאָנצעפּציע פֿונעם נול האָט ראַדיקאַל געביטן דעם געדאַנקען־גאַנג פֿון דער גאַנצער מענטשהייט. אין דער קריסטלעכער וועלט האָט דער נול, אַפּנים, טאַקע געבראַכט אַ גאַנצע רעוואָלוציע. בײַ די ווײַט־מיזרחדיקע פֿעלקער, אָבער, איז די מעשׂה געווען דווקא אַ פֿאַרקערטע: אַזוי ווי די ייִדן, האָבן די אינדיער זיך געפֿילט גאַנץ באַקוועם מיט דער אידעע פֿון טראַנסצענדענטאַלער "פּוסטקייט"; ווען זיי האָבן אַנטוויקלט די דעצימאַלע חשבון־סיסטעם, האָט זי, אַפּנים, נישט אַרויסגערופֿן בײַ זיי קיין גרויסע "פּאַראַדיגמע־ענ­דע­רונגען" אין זייער פֿילאָסאָפֿיע.