O’shanda Iskandar o’z boyliklarini saxiylik bilan odamlarga ulashar ekan, mamlakat tepasida turganlarning, o’z xal­qining baxtu saodatini o’ylab, uni boshqarmoqchi bo’lganlarning boylikka, hoyu-havasga, hashamatli saroylarga, ayshu ishratga, ayollarga ruju qo’yishlarini o’taketgan pastkashlik, qabihlik deb hisoblaganidan shunday yo’l tutayotganiga shama qilayotgandek ham bo’lardi. Zeb-ziynatga g’arq bo’lgan yalqovlik qullarga xos, shijoatga to’liq mehnat shohlarga yarashadi, der edi Iskandar. O’z mamlakati va uning shon-shavkati, o’z xal­qining baxtu saodati uchun nainki boyliklarini, balki jonini ham lahza orasida berib yuborishga tayyor podshohgina shunday deya olar edi.