בעת אַן אינטערוויו מיטן „פֿאָרווערטס‟, האָט נײַמאַן באַטאָנט, אַז זי איז זייער איבערגעגעבן דער מאָדערן־אָרטאָדאָקסישער באַוועגונג, און האָט בכלל נישט געקלערט צו ווערן אַ גײַסטיקע פֿירערין. ווי איז עס געשען? אַ צאָל ייִדן האָבן זי געבעטן צו ווערן דער רוחניותדיקער מנהיג פֿון זייער קהילה, און אַ טייל אָנגעזעענע פֿיגורן, ווי הרבֿ יונה רײַס, הרבֿ שאול בערמאַן און הרבֿ דוד זילבער האָבן זי געמוטיקט. דער מנין איז אָבער נישט אַנדערש ווי אַ סך אַנדערע אָרטאָדאָקסישע שילן די טעג. די מענער פֿירן אָן מיטן גאַנצן דאַווענען און תּורה־לייענען. איין אויסנאַם: פֿרויען העלפֿן יאָ בײַם לייענען מגילת־אסתּר פּורים, קהלת — סוכּות, און איכה — תּשעה־באָבֿ. אויף דער פֿראַגע, ווי אַזוי איז דאָס מגילה־לייענען אַנדערש ווי לייענען פֿון דער תּורה, האָט נײַמאַן געענטפֿערט: „ווײַל לייענען מגילות איז נישט קיין חיובֿ‟. דערצו שטייען נישט די מגילה־לייענערינס בײַ דער בימה; זיי טוען עס, זיצנדיק אין עזרת־נשים. „ווען אַ פֿרויס קול ווערט געניצט פֿאַר הייליקע זאַכן, דערהייבט עס די קדושה,‟ האָט זי צוגעגעבן.