Nihoyat, shu kabi mantiqsiz tasallilar bilan oʻzimni avrab ishga kirishdim. Ertasi kuni ishxonamga borarkanman, hamxonam meni xotira haqida oʻylab kelayotganimni bilganday, joyimga oʻtirgunimcha taʼqib nigohlar bilan kuzatib turdi. Balki kechasi bilan uxlamay chiqqanim uchun koʻzlarim shishib ketganmikan? Ey, nima boʻlsa boʻlar. Unga eʼtibor bermay, xona derazani katta qilib ochib qoʻydim. Tashqarida och pashshalar shuni kutib turgan ekan, jon haybatda ichkariga yopirilib kirishdi. Hamxonam bilan zoʻrgʻa pashshalarni haydab, derazani yopib oldik. Lekin xona kuzning toza havosiga toʻyib oldi…