Ahad Esuk ing Jabalkat
Kategori: Cerita Cekak - Dibaca: 309 kali
Saupama aku isih urip kumpul Sarni, bisa uga anakku wis loro utawa telu. Saupama aku isih urip kumpul Sarni, anakku mesthi wis padha sekolah es-dhe lan es-em-pe. Saupama aku isih urip kumpul Sarni, mesthine manganku sa­ben dinane kopen, ora sak ana­ne ngene iki. Saupama aku isih urip kumpul Sarni, bisa uga sa­iki iki aku lagi piknik sak kula­warga nyang Bayat kana, mung­gah Gunung Jabalkat, padha bareng mangan-ma­ngan sak anak bojo ing cedhak kompleks makame Ki Ageng Pandanarang. Saupama .....
Ah, dakpikir-pikir aku iki kok mung kaya urip ing alam pa­nga­ngen-angen, kabeh-kabeh mung saupama … saupama … ora ana wujude.
Dakeling-eling lan dakitung-itung wis ana nem sasi aku urip tanpa wujud nyata ngene iki. Mung angen-angen lan saupa­ma-saupama thok. Lelakon kok kaya ngene. Iki kabeh ora liya akibat saka pa­trape bapak maratuwaku sing (nuwun sewu) kurang pendhidhikan, kurang pe­ngalaman, satemah kurang jembar wa­wa­sane. Aja kleru tampa, dianggep aku wong sing ora ngajeni maratuwa. Ora ngono. Aku ki ngajeni banget karo mara­tuwa. Nanging iki kepeksa aku ngrasani bapak maratuwaku, awit aku kepengin nyritakake lelakonku. Ngene.
Limalas taun kepungkur aku dadi guru wiyata bakti ing sekolah dhasar, nikah karo Sarni uga guru wiyata bakti. Wong loro guru kabeh, ning kabeh ora entuk blanja. Jenenge wae guru wiyata bakti, dadi ya mung berbakti marang ma­syarakat, kanthi pangarep-arep sawiji­ning dina diangkat pamarentah dadi guru pegawe negri entuk blanja saben sasi.
Kanyatane nalika semana, setaun sa­wise nikah, Sarni katut diangkat pegawe negri sipil, ning aku ora katut. Wong loro rumangsa bungah, saorane salah siji wis duwe blanja ajeg saben sasi, mesthi uripku sakulawarga bakal luwih bagya mul­ya. Batinku surak nanggepi nasibku sakloron sing mujur awit saka keparenge Gusti.
Nanging sing tinemu tangis kasedhih­an nempuh awakku. Esuk-esuk dina Ahad, sire wong loro arep rekreasi nyang Candhi Prambanan, jebul aku ditimbali bapak maratuwa.
“Aku takkandha, rungokna Sardi,” ucape bapak maratuwa kanthi polatan sereng.
“Wonten dhawuh menapa, Pak?” ta­kon­ku kepengin ngerti.
“Nek wong jejodhowan iku lumrahe wong lanang sing golek guna kaya, ban­jur menehi nafkah marang pawestri. Ku­wi sak ngertiku lho. Aku ki ngrumangsani wong bodho ora tau mangan sekolahan, ning sak ngertiku wong lanang iku wajib aweh nafkah marang wong wadon. Ya ngono ora?”
“Leres, Pak,” aturku kanthi rasa wiwit ora kepenak.
“Lha gene ngerti. Njur awakmu iki ke­piye? Kowe ki wong lanang malah dadi…………..