Ὀδύσσεια ΚΓ | Μιχάλης\n← Ὀδύσσεια ΚΒ\nΕξηγήσεις από τον Πρωθυπουργό για βιβλίο που προτείνει η ιστοσελίδα του →\nἈναρτήθηκε στὶς 13/04/2010 | Σχολιάστε\n“ἔγρεο, Πηνελόπεια, φίλον τέκος, ὄφρα ἴδηαι 5\nκήδεσκον καὶ κτήματ᾽ ἔδον βιόωντό τε παῖδα.”\nτὴν δ᾽ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια· 10\n“μαῖα φίλη, μάργην σε θεοὶ θέσαν, οἵ τε δύνανται\nτίπτε με λωβεύεις πολυπενθέα θυμὸν ἔχουσαν 15\nἀλλ᾽ ἄγε νῦν κατάβηθι καὶ ἂψ ἔρχευ μέγαρόνδε. 20\nαὖτις ἔσω μέγαρον· σὲ δὲ τοῦτό γε γῆρας ὀνήσει.”\nτὴν δ᾽ αὖτε προσέειπε φίλη τροφὸς Εὐρύκλεια· 25\n“οὔ τί σε λωβεύω, τέκνον φίλον, ἀλλ᾽ ἔτυμόν τοι\nἀλλὰ σαοφροσύνῃσι νοήματα πατρὸς ἔκευθεν, 30\nὄφρ᾽ ἀνδρῶν τίσαιτο βίην ὑπερηνορεόντων.”\n“εἰ δ᾽ ἄγε δή μοι, μαῖα φίλη, νημερτὲς ἐνίσπες, 35\nμοῦνος ἐών, οἱ δ᾽ αἰὲν ἀολλέες ἔνδον ἔμιμνον.”\n“οὐκ ἴδον, οὐ πυθόμην, ἀλλὰ στόνον οἶον ἄκουσα 40\nεὗρον ἔπειτ᾽ Ὀδυσῆα μετὰ κταμένοισι νέκυσσιν 45\nκείατ᾽ ἐπ᾽ ἀλλήλοισιν· ἰδοῦσά κε θυμὸν ἰάνθης.\nἀθρόοι, αὐτὰρ ὁ δῶμα θεειοῦται περικαλλές, 50\nἦλθε μὲν αὐτὸς ζωὸς ἐφέστιος, εὗρε δὲ καὶ σὲ 55\nμνηστῆρες, τοὺς πάντας ἐτίσατο ᾧ ἐνὶ οἴκῳ.”\n“μαῖα φίλη, μή πω μέγ᾽ ἐπεύχεο καγχαλόωσα.\nοἶσθα γὰρ ὥς κ᾽ ἀσπαστὸς ἐνὶ μεγάροισι φανείη 60\nοὔ τινα γὰρ τίεσκον ἐπιχθονίων ἀνθρώπων, 65\nὤλεσε τηλοῦ νόστον Ἀχαιΐδος, ὤλετο δ᾽ αὐτός.”\n“τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων, 70\nτὴν ἀπονίζουσα φρασάμην, ἔθελον δὲ σοὶ αὐτῇ 75\nαἴ κέν σ᾽ ἐξαπάφω, κτεῖναί μ᾽ οἰκτίστῳ ὀλέθρῳ.”\nτὴν δ᾽ ἠμείβετ᾽ ἔπειτα περίφρων Πηνελόπεια· 80\n“μαῖα φίλη, χαλεπόν σε θεῶν αἰειγενετάων\nδήνεα εἴρυσθαι, μὰλα περ πολύϊδριν ἐοῦσαν.\nἄνδρας μνηστῆρας τεθνηότας, ἠδ᾽ ὃς ἔπεφνεν.”\nὣς φαμένη κατέβαιν᾽ ὑπερώϊα· πολλὰ δέ οἱ κῆρ 85\nτοίχου τοῦ ἑτέρου· ὁ δ᾽ ἄρα πρὸς κίονα μακρὴν 90\nἄλλοτε δ᾽ ἀγνώσασκε κακὰ χροῒ εἵματ᾽ ἔχοντα. 95\nΤηλέμαχος δ᾽ ἐνένιπεν ἔπος τ᾽ ἔφατ᾽ ἔκ τ᾽ ὀνόμαξε·\n“μῆτερ ἐμή, δύσμητερ, ἀπηνέα θυμὸν ἔχουσα,\nοὐ μέν κ᾽ ἄλλη γ᾽ ὧδε γυνὴ τετληότι θυμῷ 100\nσοὶ δ᾽ αἰεὶ κραδίη στερεωτέρη ἐστὶ λίθοιο.”\n“τέκνον ἐμόν, θυμός μοι ἐνὶ στήθεσσι τέθηπεν, 105\nσήμαθ᾽, ἃ δὴ καὶ νῶϊ κεκρυμμένα ἴδμεν ἀπ᾽ ἄλλων.” 110\n“Τηλέμαχ᾽, ἦ τοι μητέρ᾽ ἐνὶ μεγάροισιν ἔασον\nνῦν δ᾽ ὅττι ῥυπόω, κακὰ δὲ χροῒ εἵματα εἷμαι, 115\nφεύγει πηούς τε προλιπὼν καὶ πατρίδα γαῖαν· 120\nκούρων εἰν Ἰθάκῃ· τὰ δέ σε φράζεσθαι ἄνωγα.”\n“αὐτὸς ταῦτά γε λεῦσσε, πάτερ φίλε· σὴν γὰρ ἀρίστην\nμῆτιν ἐπ᾽ ἀνθρώπους φάσ᾽ ἔμμεναι, οὐδέ κέ τίς τοι 125\nἀλκῆς δευήσεσθαι, ὅση δύναμίς γε πάρεστιν.”\n“τοιγὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα. 130\nὥς κέν τις φαίη γάμον ἔμμεναι ἐκτὸς ἀκούων, 135\nφρασσόμεθ᾽ ὅττι κε κέρδος Ὀλύμπιος ἐγγυαλίξῃ.” 140\nμολπῆς τε γλυκερῆς καὶ ἀμύμονος ὀρχηθμοῖο. 145\n“ἦ μάλα δή τις ἔγημε πολυμνήστην βασίλειαν·\nσχετλίη, οὐδ᾽ ἔτλη πόσιος οὗ κουριδίοιο 150\nεἴρυσθαι μέγα δῶμα διαμπερές, ἧος ἵκοιτο.”\nἀμφὶ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα· 155\nἴδρις, ὃν Ἥφαιστος δέδαεν καὶ Παλλὰς Ἀθήνη 160\nἀντίον ἧς ἀλόχου, καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε· 165\n“δαιμονίη, περί σοί γε γυναικῶν θηλυτεράων\nἔλθοι ἐεικοστῷ ἔτεϊ ἐς πατρίδα γαῖαν. 170\nλέξομαι· ἦ γὰρ τῇ γε σιδήρεον ἐν φρεσὶ ἦτορ.”\n“δαιμόνι᾽, οὔτ᾽ ἄρ τι μεγαλίζομαι οὔτ᾽ ἀθερίζω\nοὔτε λίην ἄγαμαι, μάλα δ᾽ εὖ οἶδ᾽ οἷος ἔησθα 175\nκώεα καὶ χλαίνας καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα.” 180\n“ὦ γύναι, ἦ μάλα τοῦτο ἔπος θυμαλγὲς ἔειπες·\nκαὶ μάλ᾽ ἐπισταμένῳ, ὅτε μὴ θεὸς αὐτὸς ἐπελθὼν 185\nθάμνος ἔφυ τανύφυλλος ἐλαίης ἕρκεος ἐντός, 190\nκαὶ τότ᾽ ἔπειτ᾽ ἀπέκοψα κόμην τανυφύλλου ἐλαίης, 195\nδαιδάλλων χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἠδ᾽ ἐλέφαντι· 200\nἀνδρῶν ἄλλοσε θῆκε, ταμὼν ὕπο πυθμέν᾽ ἐλαίης.”\nὣς φάτο, τῆς δ᾽ αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ, 205\n“μή μοι, Ὀδυσσεῦ, σκύζευ, ἐπεὶ τά περ ἄλλα μάλιστα\nἀνθρώπων πέπνυσο· θεοὶ δ᾽ ὤπαζον ὀϊζύν, 210\nαἰεὶ γάρ μοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισιν 215\nεἰ ᾔδη ὅ μιν αὖτις ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν 220\nνῦν δ᾽, ἐπεὶ ἤδη σήματ᾽ ἀριφραδέα κατέλεξας 225\nπείθεις δή μευ θυμόν, ἀπηνέα περ μάλ᾽ ἐόντα.” 230\nῥαίσῃ, ἐπειγομένην ἀνέμῳ καὶ κύματι πηγῷ· 235\nδειρῆς δ᾽ οὔ πω πάμπαν ἀφίετο πήχεε λευκώ. 240\nζεύγνυσθ᾽ ὠκύποδας, φάος ἀνθρώποισι φέροντας, 245\n“ὦ γύναι, οὐ γάρ πω πάντων ἐπὶ πείρατ᾽ ἀέθλων\nπολλὸς καὶ χαλεπός, τὸν ἐμὲ χρὴ πάντα τελέσσαι. 250\nὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ ταρπώμεθα κοιμηθέντε.” 255\n“εὐνὴ μὲν δή σοί γε τότ᾽ ἔσσεται ὁππότε θυμῷ\nἀλλ᾽ ἐπεὶ ἐφράσθης καί τοι θεὸς ἔμβαλε θυμῷ, 260\nπεύσομαι, αὐτίκα δ᾽ ἐστὶ δαήμεναι οὔ τι χέρειον.”\n“δαιμονίη, τί τ᾽ ἄρ᾽ αὖ με μάλ᾽ ὀτρύνουσα κελεύεις\nεἰπέμεν; αὐτὰρ ἐγὼ μυθήσομαι οὐδ᾽ ἐπικεύσω. 265\nἀνέρες, οὐδέ θ᾽ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν· 270\nφήῃ ἀθηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ φαιδίμῳ ὤμῳ, 275\nἀθανάτοισι θεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι, 280\nὄλβιοι ἔσσονται· τὰ δέ μοι φάτο πάντα τελεῖσθαι.”\nτὸν δ᾽ αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια· 285\n“εἰ μὲν δὴ γῆράς γε θεοὶ τελέουσιν ἄρειον,\nἐλπωρή τοι ἔπειτα κακῶν ὑπάλυξιν ἔσεσθαι.”\nἐσθῆτος μαλακῆς, δαΐδων ὕπο λαμπομενάων. 290\nἐς θάλαμον δ᾽ ἀγαγοῦσα πάλιν κίεν. οἱ μὲν ἔπειτα 295\nτὼ δ᾽ ἐπεὶ οὖν φιλότητος ἐταρπήτην ἐρατεινῆς, 300\nἔσφαζον, πολλὸς δὲ πίθων ἠφύσσετο οἶνος· 305\nἤρξατο δ᾽ ὡς πρῶτον Κίκονας δάμασ᾽, αὐτὰρ ἔπειτα 310\nκαὶ πέμπ᾽, οὐδέ πω αἶσα φίλην ἐς πατρίδ᾽ ἱκέσθαι 315\nπάντας· Ὀδυσσεὺς δ᾽ οἶος ὑπέκφυγε νηῒ μελαίνῃ· 320\nμητέρα θ᾽, ἥ μιν ἔτικτε καὶ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα· 325\nἠδ᾽ ὡς νῆα θοὴν ἔβαλε ψολόεντι κεραυνῷ 330\nἐν σπέσσι γλαφυροῖσι, καὶ ἔτρεφεν ἠδὲ ἔφασκε 335\nκαὶ πέμψαν σὺν νηῒ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν, 340\nὁππότε δή ῥ᾽ Ὀδυσῆα ἐέλπετο ὃν κατὰ θυμὸν 345\n“ὦ γύναι, ἤδη μὲν πολέων κεκορήμεθ᾽ ἀέθλων 350\nκτήματα μὲν τά μοι ἔστι, κομιζέμεν ἐν μεγάροισι, 355\nὀψόμενος πατέρ᾽ ἐσθλόν, ὅ μοι πυκινῶς ἀκάχηται· 360\nἧσθαι, μηδέ τινα προτιόσσεο μηδ᾽ ἐρέεινε.” 365\nὤϊξαν δὲ θύρας, ἐκ δ᾽ ἤϊον· ἦρχε δ᾽ Ὀδυσσεύς. 370