Гары сціснуў пяро зубамі і палез пад падушку за чарніліцай і скруткам пергаменту. Марудна і вельмі асцярожна ён адвінціў вечка, абмакнуў пяро у чарніліцу і пачаў пісаць, увесь час астанаўліваючыся і прыслухоўваючыся – калі б нехта з Дурсляў па дарозе ў ванны пакой пачулі срып пяра, то Гары, хутчэй за ўсё, закрылі б у каморы пад лесвіцай да самага канца вакацыяў.