דעם 17טן סעפּטעמבער 1939, בלויז אַ פּאָר וואָכן נאָכן נאַצי־סאָוועטישן אָפּמאַך, וווּ די צוויי רעזשימען האָבן שטילערהייט באַשלאָסן, אַז זיי וועלן נישט  אַטאַקירן איינער דעם צווייטן אינעם פֿאַל פֿון אַ מלחמה, האָבן די סאָוועטן פֿאַרכאַפּט דעם מיזרחדיקן טייל פֿון פּוילן. ביז 1940, איידער די נאַציס האָבן אָנגעהויבן פֿאַרשיקן ייִדן אין די טויט־לאַגערן, האָט סטאַלין דעפּאָרטירט 200,000 ייִדן - פֿון די אַן ערך 500,000 פּוילישע בירגער, וואָס האָבן דעמאָלט געלעבט אינעם סאָוועטיש־אָקופּירטן טייל פֿון פּוילן - טיף אין סאָוועטן־פֿאַרבאַנד, אויף שטראָף־אַרבעט. אָבער נישט געקוקט אויף דעם, וואָס סטאַלינס גזירה האָט דעמאָלט אויסגעזען ווי דאָס גרעסטע פֿאַרברעכן, זעען מיר הײַנט,  אַז צוליב די דאָזיקע דעפּאָרטירונגען, זײַנען אַ סך פּוילישע ייִדן געבליבן לעבן נאָכן חורבן. ביז 1945, זײַנען בלויז 300,000 פּוילישע ייִדן געבליבן לעבן, און צווישן זיי זענען 80% געווען ייִדן, וועלכע זײַנען דעפּאָרטירט געוואָרן אונטער סטאַלין.