همين زمان جناح راست که برخي از آرمان هاي خود  را در افکار شريعتي مي ديد و قدري هم به خاطر مقابله با چپ و همين طور حسي که بخشي از جريان انقلابي راست از قديم نسبت به شريعتي داشتند، به تدريج به دفاع از شريعتي پرداخت. شاهد آن اين بود که گهگاه در سيما بخش هايي از سخنراني هاي وي پخش مي شد، که تقريبا به جز سال هاي اول انقلاب کم سابقه بود. اين وضعيت اکنون هم ادامه دارد.  اما آنچه اکنون رخ داده، اين است که جريان روشنفکري ديني به طور جدي به نقد دکتر پرداخته است. اين جريان تقريبا هيچ نقطه مشترکي با شريعتي ندارد و انديشه هاي او را در هيچ زمينه اي برنمي تابد.  نه تفکر انقلابي او را مي پذيرد و نه روش احساسي او را مطلوب مي داند و نه نگاه اجتماعي و سياسي او را به دين درست مي داند و خيلي مطالب ديگر که جاي بيان آن ها در اينجا نيست.