Gyotening o’zi mehmonlarga o’ta seriltifot bo’ldi. U goh unisi, goh bu-nisining yoniga borar, o’zi kam gapirar, ko’proq mehmonlarning so’zlashiga imkon berardi. Fon Gyote xonim uning yoniga tez-tez kelar, erkalanib unga suykalar, uni o’pardi. Yaqinda men unga, teatr menga katta quvonch bag’ishlayotganini, spektakllarni huzur qilib tomosha qilayotganimni, ammo ular haqida chuqur mulohazaga berilmasligimni aytgandim. U buni ma’qulladi va bu ayni damdagi kayfiyatimga mos ekanligini aytdi.