...Еллар узды. Кадриянең әтисе белән әнисе, дәү әниләре – берәү дә, үсеп җиткәнче бу тарихны аңа бәян итмәделәр. Үги әни белән үскәнлеген ул белмәде дә. Авыл халкы телен йозакка бикләп, бу тарихны яңартмады. Тик сандыкта яткан түфлиләрне алып аягына кигәч һәм: «Әни! Син модница булгансың икән. Хәзер шундый түфлиләр модага керде бит», – дигәч, ана кеше җайлап кына бу түфлиләрнең һәм сандыкта яткан күлмәк һәм җылы кофтаның кемнеке булуын сөйләп бирде. «Көя кисмәсен» дип, Хәерниса аларны ел саен җәй айларында кояшта җилләтә, арасына исле үлән тутырып куя торган иде... Хәерниса әни дә, ни хикмәт, алмагачлар чәчәк атканда, ямьле, җылы май иртәсендә, бер ел элек ахирәткә күчте.