इमान्दारितां नं सम्पत्ति मुंके फइ – नेपालभाषा टाइम्स\nमनूया जीवनय् नयेत्वने जक दयां मगाः । थुकिया नापनापं पुनेत वसः व च्वनेत थाय्बाय् नं माः । थ्व सकतांया लागिं कमे यायेमाल । कमे यायेत ज्या यायेमाल । थःगु सकतां आवश्यकता पूवंकेत, थः सुखी व सम्पन्न जुइत । आरामदायी जीवन हनेत धन मुंकी । धन मुनेगु मूल श्रोत लजगाः खः । थौंया सुविधा सम्पन्न समाजय् छेँजः लही उलि अःपू मजू । मचाखाचा ब्वलंकेगु। इमित ब्वंकेगु। नके त्वंके अझ इमिगु बांलाःगु भविष्यया लागिं यक्व खर्च माः । थुकिया लागिं फयांफछि आपाः ध्यबा मुंकेत स्वइ । उकिं थन इमान्दारीकथं थःगु लजगाः याइपिं म्हो । इमान्दार जुयाः ज्याखँ यायेवं धन मुंके फइमखु, बांलाक जीवन हने फइमखु, धइगु धारणा दु। तर थःगु लजगाः निष्ठापूर्वक यानाः नं सम्पत्ति मुंके फु धइगु बौद्ध ग्रन्थय् न्ह्यथनातःगु दु ।\nदकलय् न्हापां बुद्धकालया छम्ह वैद्यया खँ न्ह्यथने । जीवक वैद्य बुद्धकालया छम्ह वैद्य खः । झिंखुदँ दुबलय् विद्या सयेकेत व गुरुया आश्रमय् वन । अन न्हय्दँ तक च्वन । थःगु विद्या सयेकल । अनंलि थःगु विद्या क्वचायेकाः थःगु नगरपाखे लिहां वल । थुगु इलय् वयात वया गुरुं म्हो जक लँ खर्च बियाः छ्वयाहल ।\nजीवक साकेत नगर थ्यन । अन थ्यनेवं वयाके दुगु लँ खर्च नं फुत । उकिं वं थम्हं सःगु वैद्य ज्या यानाः लँ खर्च मुंकेगु विचाः यात । दकलय् न्हापां वं नगरया छम्ह सेठया छ्यं स्याःगु ल्वय् लायेकल । थुकिं लय्ताया सेठं वयात झिंखुद्वः दां दासदासी व अशोरथ नं बिल । थुगु हे ध्यबां व थःगु नगरय् याउँक थ्यंकः वल । नगरय् थ्यनेवं वं आपालं मनूतय् ल्वय् लायेकल । जीवकं राजगृह नगरया सेठया छ्यंया शल्यक्रिया यात । थुकिं वं छगू लख दां कमे यात । अथेहे बाराणसिइ सेठया पुत्रया प्वाःया शल्यक्रिया नं यात । शल्यक्रिया सफल जुइवं वयात झिंखुद्वः दां बिल । प्रजातय् जक मखु वं अज्वेन जुजु चन्द्रप्रद्योतया ल्वय् तकं लाये काबिल । उकिं वयात न्यासः गाडा नापं अन्न, भिंगु बांलाःगु दोसल्ला छज्वः नं बिल । थुकथं जीवक वैद्यं थःगु लजगाः इमान्दार जुयाः यात । थुकिं वं आपालं आपाः धन सम्पत्ति मुंकल । म्वायेत, नयेत्वने यायेत लजगाः याइगु खः । लजगाः यायेगु नं थःगु हे तरिका दइ । गुलिसिनं नोकरी याइ । गुलिसिनं ब्यापार । ब्यापार यायेगु इलय् नं गुलिं आपाः लबः कायेत स्वइ । गुलिं म्हो जक लबः कयाः ज्या याइ । इमान्दार जुयाः ज्या यानाः नं थःगु जीवन हनेफु धइगु खँ घटिकार ब्राम्हणं क्यं ।\nघटिकार बुद्धकालया छम्ह ब्राम्हण खः । वया मिखां मखंपिं मांबौपिं दु। इमित लहीगु ज्या वं हे याइ । वं थः व मांबौया म्वायेया लागिं कुम्हाःया ज्या यात। व बुद्ध, धर्म व संघया शरणय् वंम्ह । ब्रम्हाचार्य नापं शील नं पालना याःम्ह ब्राम्हण खः ।\nघटिकार कुम्हानं थःगु लजगाः इमान्दारकथं याः । वं चाया थलबल दयेकी । न्ह्याबलें बांलाःगु बल्लाःगु थलबल दयेकी । तर उकिया मू तइमखु। उकियात छेँखापतिकं वनाः मिउ नं वनीमखु। वं थम्हं दयेकागु दक्व थलबल छगू थासय् तया बी । थः अन च्वनी नं मखु। थः जंगलय् वनी । जंगलया सिँ घाँय् मुनी ।\nम्वायेत, नयेत्वने यायेत लजगाः याइगु खः । लजगाः यायेगु नं थःगु हे तरिका दइ । गुलिसिनं नोकरी याइ । गुलिसिनं ब्यापार । ब्यापार यायेगु इलय् नं गुलिं आपाः लबः कायेत स्वइ । गुलिं म्हो जक लबः कयाः ज्या याइ ।\nब्राम्हणं बांलाःगु स्यल्लाःगु थलबल दयेकूगु खँ सकसिनं सिउ । उकिं थःत माःगु थलबल कायेत सकलें अन वइ । थःत माःगु थलबल ल्यइ । माःकथं थलबल ज्वना वनी । उकिया पलेसा थःके दुगु जाकि केँ अन तया थकी । वया निःस्वार्थ ज्याया निगम छगुलिं नां दं । वया थलबल कायेत महाजनपिं नं वइगु। इमिसं जाकि, चि, चिकं, धौ, कस्ति, साखः आदि हलंज्वलं त्वःतावनी । थःयाके बीगु छुं मदुपिंसं म्हो जक बिउसां वं छुं धाइमखु। छु बिल उकिइ हे व सन्तुष्ट । उकिं वःगु ज्वलंपाखें वं थः व थः मांबौया जीवन हनी ।\nइमान्दारकथं ज्या यातकि माःगु स्वयां आपाः दइ धइगु खँ जातकय् नं च्वयातःगु दु। छगू इलय् बोधिसत्व बञ्जाःया कूलय् जन्म जुल । छेँखापतिकं चाया थलबल मीगु वया ज्या । वया स्वभाव शिष्ट । शीलवान नापं इमान्दारम्ह । छन्हु व छगू नगरय् थ्यन । अन छम्ह मचां सिखः छपू माल धकाः अजियात पिरे यानाच्वन । इमिके ध्यबा मदु। तर पुलांगु देमा छपाः दु। अजिं बोधिसत्वयात उगु देमा बिल । उकिया पलेसाय् मचायात सिखः छपू माग यात । बोधिसत्वं देमा स्वल । वं लुँयागु देमा धकाः सिल । थःयाके देमाया मू वंगु थलबल मदुगु खँ कन । तर अजि माने मजू । न्ह्याथेसां म्वाःल मचायात सिखः छपू जक बिउ धाल ।\nबोधिसत्वं थःयाके दुगु ध्यबानापं थलबल दक्व बिल । उकिया पलेसाय् लुँया देमा काल । थःके दुगु म्हो ध्यबा व थलबल बियाः नं वं छगू लख मू वंगु लुँया देमा काल । गुलिं पूवंक ज्या सइ । गुलिं भचा जक । तर थेंजाःगु ज्या जूसां भिंगु मती तयाः यायेमाः । थुकिं थःयात माःगु इलय् ज्या बी । थःगु जक मखु। कतःयात नं फाइदा जुइ ।\nबाराणसिइ छम्ह मानक दु। व गुरुया तक्षशिलाय् अध्ययन याःवन। तर वं बांलाक ज्ञान लाभ याये मफुत। छन्हु वयात गुरुं जंगलय् ब्वना यंकल । अन मन्त्र छगू ब्वंकल । ‘छं प्रहार यायेत कुतः यानाच्वन। कुतः यानाच्वन। छाय् कुतः याना च्वनागु? उगु तथ्ययात जिं सिउ। जिं सिउ।’ थुगु मन्त्रयात वं सलंसःक्व धाल । अनंलि वं मन्त्र सयेकल ।\nमन्त्र वयेवं व गुरुया तक्षशिलां लिहां वल । वँवं वं छेँ छखा खन । अन बाय् च्वनेगु विचाः यात । अन हे च्वन । उगु हे इलय् जुजु नं थःगु भेष हिलाः चाःहिउ वल । उखेंथुखें चाःहिहिउँ जुजु व च्वनाच्वंगु छेँपाखे थ्यन । अन खुँतय्गु पुचः वल । थ्व खनाः जुजु छगू किचलय् च्वं वन । जुजुं खुँतय् चर्तिकला स्वयाच्वन । खुँतय्सं अनच्वंगु छेँ तछ्यायेगु विचाः यात । उकिं इमिसं छेँय् पिने गाः म्हुल । गाः म्हुम्हुं इपिं छेँया दुने थ्यन । थुगु इलय् छेँय् च्वनाच्वंम्ह मानकया न्ह्यलं चाल । न्ह्यलं चायाःकथं वं थःम्ह गुरुं स्यना बिउगु मन्त्र ब्वन । ‘छं प्रहार यायेगु कुतः यानाच्वन । कुतः यानाच्वन । छाय् कुतः याना च्वनागु? उगु तथ्ययात जिं सिउ ।’\nथ्व खँ तायेवं खुँत ग्यात । इपिं अनं बिसिउँ वन । थ्व सकतां ज्याखँ जुजुं स्वयाच्वंगु जुयाच्वन । जुजु नं लिहां वन । कन्हय्कुन्हु सुथ न्हापां जुजुं मानकयात सःतके हल । मानक जुजुयाथाय् वन । वया ज्या खनाः जुजु लय्ताल । जुजुं वयात द्वःछि दां बिल । वपाखें मन्त्र नं सयेकल । लिपा वयात सेनापति पद तकं बिल । थन मानक पूवंक ज्या सःम्ह मखु। तर वं निःस्वार्थ भावं थम्हं सःगु मन्त्र ब्वन । थुकिं यानाः छेँय् खुँ वये मफुत । उकिं यानाः वयात जुजुपाखें यक्व धन लाभ जुल ।\nज्या खँ यायेगु तःधंगु खँ मखु। थम्हं सःगु ज्याखं बांलाःक यायेगु हे तःमि नापं तःधं जुइगु खः ।