— Ismi Akmal edi. U uzoq qo‘shnimiz, ham akamga do‘stiligidan birga o‘sgandik. Ko‘p urishardik. Lekin uy ishlariga kelganda supir-sidirmi, pol yuvishmi, chang artishmi qaytmasdi, yordamlashardi. Yo‘q desam ham qo‘ymasdi. Yana hammamiz birga dars tayyorlardik. Otam o‘qishimizga qattiq qarab, haftaning oxirida kundaliklarni tekshirardi. Men ko‘pincha rus tilidan “uch”im sabab burchakda yashirinib, yig‘lab o‘tirardim. Akmal “bilmasvoy” deb ustimdan kulardi-yu, keyin yoniga o‘tqazib o‘zi o‘rgatardi. Aqli balo edi uning, shundaylar bo‘ladi-ku – hamma narsaga ulguradi. Keyinroq, katta bo‘lib, akam o‘qishda, men kursda o‘qiganimda u bizni yo‘qlab tez-tez kelardi. Tilida akam bo‘lsada, dilida men bilan ko‘rishish, gaplashish. Shu yerda ham eski ahvol – jig‘imga tegib to‘ymaydi. Lekin amaliy mashg‘ulotlarim uchun ukolmi, sistemami, bilsin deb qo‘rqmay mendan olaverardi. Men u bechorani qiynab ko‘p narsa o‘rganganman. Yana o‘qishimga kuzatib qo‘yardi. Ba’zi kunlari u yoq-bu yoqqa aylanishga chiqardik. Akmal sovuq, yomg‘irli kunlari doim “Bilaman seni, ko‘zimga chiroyli ko‘rinaman deb yupun kiyinma” der, keyin baribir ko‘ngli to‘lmay ustidagini yelkamga tashlardi. Bu uch-to‘rt marta takrorlangach men “Qo‘ysangizchi, axir qanday qilib mujskoy kiyim bilan yuraman” deb oyoq tiraydigan bo‘ldim. Bilasizmi, keyin u nimaga o‘tdi? Shu kundan boshlab ustiga qizlarning kurtkasimi, sportivkasimi ilib kelib, menga uzatardi. Men esa kular, uning jahli chiqardi. Mehribonchiligini qarang. U kunlarmi…