Нима бўладию Наби ака стационарга тушиб қолади. Ўн беш кунча даволанади. Ўшанда Миллий театр ҳали эски биносида бўлган. Репитициядан чиққан актёрлар ҳовлида айланишиб турган экан. Наби ака бошида машҳур шляпаси, қўлида папка билан кириб келади. Кўпчилик гурра унинг пешвозига юради. Салом-аликдан кейин Наби ака томоқ қириб олади-да, қора сумкасидан бир даста қоғоз чиқаради. “Хўп, мен ҳозир тўғри радиодан келяпман. Мана сценарий. Янги постановка. Жуда зўр, ўттизта рол бор. Лекин, – дейди Наби ака яна маъноли томоқ қириб олиб, – фақат мени балинсага ооооооооооооооооокўргани борганларга рол тегади, бормаганларга йўқ!” Шундай деб орқароқда “айбдорона” қўл қовуштириб турган актёрларга қараб қўяди. Шунда ҳалиги “айбдорлар” – Шариф Қаюмов, Лутфулла Назруллаев ва Саъдихон акалар: “Э, э, Набижон, бизни маъзур тутинг, тўғри, биз боролмадик. Лекин, биз дуо қилиб турдик, ҳа, биз дуода эдик”… дейишармиш бараварига.