ΠΑΙΔΙΑ ΕΚΤΟΣ ΓΑΜΟΥ - Ενωμένη Ρωμηοσύνη\n11 Ιουνίου 2016 σε ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ, ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ\nἸωάννη – Ἀλέξανδρου Χριστόπουλου\nδικηγόρου, εἰσηγητῆ σεμιναρίων Δικαίου\nἈξίζει βέβαια νὰ ἀναφερθεῖ πὼς στὴν πρώτη περίπτωση δὲν σπανίζει καὶ ἡ κατάληξη τὸ ζεῦγος νὰ παντρευτεῖ, προκειμένου νὰ προχωρήσει ὁμαλὰ τὸ συζυγικὸ του βίο, ἀφοῦ ὅμως προηγηθεῖ, πολλὲς φορές, ἡ νέα μόδα τῆς «γάμο-βάπτισης», ὅπως περιπαικτικὰ πλέον, δυστυχῶς, ὀνομάζεται ἀπὸ πολλούς. Στὴν δὲ δεύτερη περίπτωση (ἀκούσια γέννηση), παρατηρεῖται ἡ ἐκφορὰ τῆς φράσης «ἀνεπιθύμητη ἐγκυμοσύνη», παραγνωρίζοντας τὴ Θεία βούληση. Ἄν τὸ παιδὶ καταφέρει νὰ γεννηθεῖ καὶ δὲν σφαγιαστεῖ μὲ τὸ ἰατρικὸ νυστέρι τοῦ γυναικολόγου, καθίσταται ζυγὸς γιὰ τοὺς γονεῖς.\nΜετὰ τὴν ἑκούσια ἤ δικαστικὴ ἀναγνώριση τοῦ τέκνου, ὁ πατέρας του σπεύδει συνήθως νὰ ἐξαφανιστεῖ ἀπὸ τὴ ζωὴ του καὶ νὰ ἀποποιηθεῖ τῶν εὐθυνῶν του μὲ ἀποτέλεσμα τὸ παιδὶ καὶ κατ᾿ ἐπέκταση ἡ μητέρα του νὰ ὑφίστανται μία ἐπιπλέον ἠθική, ψυχολογικὴ καὶ οἰκονομικὴ καταρράκωση. Ἡ δὲ μητέρα, ἀνήμπορη πολλὲς φορὲς νὰ ἀνταποκριθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου στὸ ρόλο της, ἐναποθέτει ὄχι μόνο τὶς ἐλπίδες της, ἀλλὰ καὶ τὸ παιδὶ της τὸ ἴδιο στὸν παπποῦ καὶ τὴ γιαγιά, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τοῦ ἀναβαθμισμένου ρόλου ποὺ ἔχουν στὴν ἀνατροφὴ του συμβάλλουν καὶ αὐτοί, ἠθελημένα ἤ ἄθελα, στὴν πολυδιάσπαση τῆς προσωπικότητάς του.\nΤέλος, ἄς προστεθεῖ πὼς ἡ μητέρα δικαιοῦται νὰ λαμβάνει προνοιακό, πολυτεκνικὸ ἤ οἰκογενειακὸ ἐπίδομα. Ἀφήσαμε γιὰ τὸ τέλος τὴν κοινωνικὴ καὶ πνευματικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος. Ἄν καὶ τὰ ἰδανικὰ δὲν ἐξέλιπαν ἐξ ὁλοκλήρου, ἀπουσιάζουν ὡστόσο τὰ πρότυπα, τὰ ὁποῖα καλούμαστε νὰ ἀναζητήσουμε ποῦ ἀλλοῦ, παρὰ στὸν κόσμο τῆς Πίστης, τῆς Ἀγάπης καὶ τῆς Ἐλπίδας. Ὁ παραλληλισμός, ἐλπίζουμε, νὰ μὴν σκανδαλίσει τὸν ἀναγνώστη: Θαρροῦμε πὼς ὁ Στ΄ Οἶκος τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο περιλαμβάνει τὴν πεμπτουσία τῆς πνευματικὰ ἐπι­τρεπτῆς καὶ κοινωνικὰ ὀρθῆς ἀντιμετώπισης τοῦ θέματος. «Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων λογισμῶν ἀμφιβόλων, ὁ σώφρων Ἰωσὴφ ἐταράχθη• πρὸς τὴν ἄγαμόν σε θεωρῶν καὶ κλεψίγαμον ὑπονοῶν Ἄμεμπτε• μαθῶν δὲ σοῦ τὴν σύλληψιν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, ἔφη Ἀλληλούϊα».\nὉ Ἰωσήφ, μνηστήρας τῆς Παρθένου, ἀμφέβαλε μόλις πληροφορήθηκε τὸ γεγονὸς τῆς κύησης, πλὴν ὅμως, μόλις ἔμαθε ἀπὸ τὸν Ἄγγελο Κυρίου γιὰ τὸ μυστήριο τῆς Θείας Ἐνανθρωπίσεως, ὑποτάσσεται στὸ Θεῖο Θέλημα. Γιατὶ ὅμως ὑπακούει; Γιατὶ ὅπως ἀναφέρεται στὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιο (Ματθ. 1, 19) ἦταν «δίκαιος», δηλαδὴ εὐσεβής. Μὲ ἄλλα λόγια δὲν διακατείχετο ἀπὸ φαρισαϊσμὸ καὶ μία ἠθικίστικη συμπεριφορά, ἡ ὁποία πολλὲς φορὲς κάνει τὴν ἐμφάνισή της στήν, κατὰ τὰ ἄλλα, χριστιανικὴ μας κοινωνία. Δὲν στάθηκε μὲ ἀναπεπταμένο τὸ δείκτη τοῦ χεριοῦ του, ὡς ἄλλος κήνσορας, προκειμένου νὰ διδάξει ὑποκριτικὰ τὸ σωστό. Στάθηκε δίπλα στὴν Εὔα τῆς Χάριτος καὶ τῆς Σωτηρίας, τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο . Ὁ λογισμὸς τοῦ ἦρθε καὶ ἔφυγε. Ἀνέλαβε τὶς ὑποχρεώσεις του καὶ συμπαραστάθηκε στὴ Γυναίκα, τὴν «περιβεβλημένη τὸν ἥλιον» (Ἀπ. 12,1). Δημιουργήθηκε ἔτσι ἡ Ἁγία Οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἔμελλε νὰ ἐπηρεάσει καθοριστικὰ τὸν ροῦ τῆς Ἱστορίας.\n«Σήμερα νομίζεται καλὸς σὲ ὅλα ὅποιος εἶναι ἀδιάφο...\nΕΡΩ ΤΕΥΧΟΣ 16 Ἰωάννη – Ἀλέξανδρου Χριστόπουλου ΠΑΙΔΙΑ ΕΚΤΟΣ ΓΑΜΟΥ