باشتا ۋىسال بۇرادىرىمنىڭ ئۇرۇمچىلىك ئىكەنلىكىنى ئاڭلاپ ھەيران قالغان ئىدىم. كېيىن ئىستانبۇلدىكى بىر غۇلجىلىق ئاغىنىمىزنىڭ تويىدا كۆرۈشكىنىمىزدە قارىسام ئۈرۈمچىدە ئوتتۇرا مەكتەپتە مېنىڭدىن بىر سىنىپ يۇقىرى ئوقىغان ساۋاقداش، مەكتەپداش چىقىپ قالدۇق. شۇنىڭ بىلەن ئۇنىڭ يۈزىگىلا: ئاغىنە ما دىن ئىشى چاقچاق قىلىدىغان ئىش ئەمەس. ھەم ئەزەلدىن بىزنىڭ ئۈرۈمچىدىن دىنى خىزمەت قىلىدىغان ئادەم چىقىپ باقمىغان. شۇڭا دىنغا ھەقانچە ھەۋىسىڭلار بولسىمۇ، خىزمەتنى ئەھلىگە بېرىپ، باشقا ئىش قىلساڭلار بولمامدۇ؟ پەندىمۇ مەكتەپ بويىچە ئەلاچى بولۇپ ئوقىغاندىن كېيىن، دىنغا ئىسىلۋالغىچە ئۆزەڭلار بىلىدىغان ئىشنى قىلساڭلار بولمامدۇ، دىگەن ئىدىم. ھەتتا چاقچاق ئارىلاشتۇرۇپ: دىن دىگەن قەشقەر، خوتەنلىكنىڭ قولىدىن بىزگە ئىشىپ باقمىغان. شۇڭا دىنى خىزمەتنى قەشقەلىككە تاشلاپ بېرىپ، ئۈرۈمچىلىكتەك ئۆزەڭگە ماس كىلىدىغان ئىشنى قىلغىن دىگەن ئىدىم. ھازىر ۋىسال ئاغىنەمنىڭ خىزمەتلىرىنى كۆرۈپ دىگەن گەپلىرىمگە خىجىل بولۇپ قالىمەن. خۇدايىم يولىنى ئوچۇق قىلسۇن.