ददर्श त्रिशङ्कुर्मातङ्गराजो ब्राह्मणं पुष्करसारिणं तूष्णीभूतं मद्गुभूतं स्रस्तस्कन्धमधोमुखं निष्प्रतिभं प्रध्यानपरं स्थितम्। दृष्ट्वा चपुनरिदमब्रवीत्- यदपि ते ब्राह्मण एवं स्यादसदृशेन सह संबन्धो भविष्यतीति। न पुनस्त्वया ब्राह्मण एवं द्रष्टव्यम्। तत्कस्य हेतोः ? ये प्रमाणश्रुतिशीलप्रज्ञादयो गुणा अग्र्या लोकस्य ते मम पुत्रस्य शार्दूलकर्णस्य संबिद्यन्ते। यदपि ते ब्राह्मण एवं स्यात्-ये वाजपेयं यज्ञं यजन्ति, अश्वमेघं पुरुषमेघं शाम्यप्राशं निरर्गडं यज्ञं यजन्ति, सर्वे ते कायस्य भेदात्सुगतौ स्वर्गलोके देवेषूपपद्यन्त इति। न पुनर्ब्राह्मण त्वयैवं द्रष्टव्यम्। तत्कस्य हेतोः ? वाजपेयं ब्राह्मण यज्ञं यजमाना प्राणिहिंसां च प्रवर्तयन्ति। तस्मात्ते ब्राह्मण ब्रवीमि- न ह्येष मार्गः स्वर्गाय। अहं गे ब्राह्मण मार्गं स्वर्गाय व्याख्यामि। तच्छृणु-