অসমত ৰাজ্যখনৰ অনগ্রসৰতাৰ কাৰণে আৰু জনগোষ্ঠীসমূহৰ সংবেদনাত নিৰাপত্তাহীনতাৰ ভাব প্রবল হৈ পৰা কাৰণে নানাধৰণৰ অসন্তোষৰ সৃষ্টি হৈ আহিছে৷ আৰু যোৱা শতিকাৰ আশীৰ দশকৰ মাজমানৰ পৰা পুঞ্জীভূত অসন্তোষবোৰৰ পৰা কেইবাধৰণৰ বিচিছন্নতাবাদী সংগ্রামে ৰাষ্ট্রৰ সংহতিৰ ওপৰত জটিল প্রশ্ন উত্থাপন কৰি আহিছে৷ অসম যে কেন্দ্রৰ দ্বাৰা অৱহেলিত এই ভাবটো কিন্তু স্বাধীনতাৰ পিছৰ পৰাই অসমীয়াৰ মনত শিপাই আহিছে আৰু তাৰ প্রধান কাৰণ আন্তঃগাঁথনিৰ শোচনীয় অৱস্হা, উন্নয়নৰ গতি অন্য ৰাজ্যৰ তুলনাত স্হবিৰ হৈ ৰোৱা, জনমূৰি আয়ৰ হাৰ স্বাধীনতা-পূর্বৰ সময়তকৈ স্বাধীনতা-পৰৱর্তী সময়ত অন্য ৰাজ্যৰ তুলনাত হ্রাস পাই যোৱা আৰু ভূমি আৰু বাণিজ্য ক্ষেত্রত বহিৰাগতৰ হেঁচা আদি৷ কেন্দ্রৰ দৃষ্টিভংগীৰ প্রতি সন্দেহ প্রবল হৈছিল দুটা সময়ত৷