Այսօր հոգեկան ցնծության, հրճվանքի, հպարտության օր է, որովհետեւ մենք մտովի ետ ենք գնում դեպի 451 թվական, և մեզ տեսանելի են դառնում մեր եկեղեցու, մեր ժողովրդի մեծերի, հոգևոր հայրերի, մեր հայրենասեր զորավարների ու նախարարների, թեև փափկասուն, սակայն քաջարի հայ կանանց, հերոսացած պարզ շինականի կերպարները, որոնք միասնական ու հաստատակամ էին Ավարայրում: Այսօր էլ փորձում ենք Ավարայրի հերոսական ոգին վերստին ապրեցնել նոր սերնդի հոգում՝ իբրև հայրենասիրության, եկեղեցասիրության, աստվածսիրության խորհրդանիշ: Կրկին դիմենք շարականագրին, որ ասում էր, թե Վարդանանք իրենց արյունը թափեցին նորոգելու համար, վերակենդանացնելու համար Եկեղեցին հայոց, հավատը մեր, որ Հայաստան բերեցին մեր առաջին լուսավորիչները՝ Ս. Թադեոս և Ս. Բարդուղիմեոս առաքյալները, որը Սուրբ Լուսավորիչ հայրապետի օրոք 301թ. մեր պետական կրոնը դարձավ, և որը հայրերի լույսով պայծառակերպեցին նրանց հետնորդները՝ իրենց ազգապահպան ու եկեղեցաշեն գործունեությամբ: