Su për la val, a sentìo l'armor dël travaj dël fre, ch'a arsonava fin-a a strasora. Ës fre-sì a l'era l'òm ch'a l'avìa fàit da pòrta-vos për coj ch'a j'ero andàit na vira ant ël longh salon ross ëd lë Sgnor d'Erl. E tùit coj òmo a j'ero ancó viv, convnù che 'l temp, bele ch'a passèissa an sla Val d'Erl tant 'ma 'n sle tère cognossùe, contut a-i ësglissava con pì bel deuit che an nòste sità. Peui Alverich e Lirazel a son andàit a la gesiòta dël Preciàire. E cand ch'a l'han trovalo, Alverich a l'ha ciamaje 'd marieje conforma ij rit cristian. Ma dël moment che 'l Preciàire a l'ha s-ciairà la blëssa 'd Lirazel splendrì trames a le ròbe 'd tùit ij di drinta a sò cit leu sacr, dont a l'avìa archincane le muraje con ëd ciarafiòt che mincatant a catava a le fere, a l'ha avù dun-a tëmma che chila a fussa pa 'd na sëppa mortal. A l'ha donca ciamaje dont ch'a vnèissa, e cand che chila a l'ha rësponduje giojosa: "dal Pais ëd j'Arfaj", anlora 'l pòvr òm a l'ha gionzù le man e a l'ha dije con convinsion che tut an cola tèra a l'era fòra dla Redension. Ma chila a l'ha tutun sorijuje, da già che, antant ch'a l'era ant ël Pais ëd j'Arfaj, a l'era sempe stàita urosa bele sensa savèj përchè, tramenté che àora tut lòn ch'a jë stasìa a cheur a l'era mach Alverich. Anlora ël Preciàire a l'é andàit a compulsé ij sò lìber për vèje lòn ch'a ventèissa fé.