Èn arinnoe pout esse fwait d' on seu mot, on mot-arinnoe (ki n' a pont d' ôte sôre di croejhete). Sovint, c' est on mot-arinnoe, shuvou d' on prono d' atôtchance (vos, twè, ti, ti-minme), d' on sustantif (cwålité di l' arinnêye djin), ou d' on no prôpe (pitit no del djin).
L' atuze a stî atåvlêye li dvant-z-ouve do tôme I d' «Ene båke so les bwès d' l' Årdene» dizo l' noûmot «aduzoû» («aduzoe»).