Бундай ҳолатда тил ва тафаккур нажоткор кучга айланади, ҳиссиётга берилиб, ғазаб отига минган киши эса оддий муаммо қаршисида ҳам ожиз қолиб, ноўрин сўзи ёки хатти-ҳаракати билан уни баттар мураккаблаштиради.