167. Sed nos, accuratiore harum rerum enucleatione omissa, ad id quod instituimus redeamus. Tanta itaque cum sit divini contuitus atque administrationis facultas, summo nobis studio cavendum est nequando quicquam in nos quod illius oculos offendat admittamus. Et quando adversum nihil non illius ordinatione contingit, afflictiones et angustias placide et citra querelam aut ullam offensi animi significationem toleremus. Quoties flagitiosa aliqua res ad se pellicit (ut honestissime praeceptum est) πάντων δὲ μάλιστ᾿ αἰσχύνεο σεαυτόν, hoc est, omnium maxime teipsum reverere. Singularis enim laudis res est aliquem non sustinere ut sibiipsi turpitudinis alicuius (ut caeteros fugiat) sit conscius, ut quicquid vel se solo teste facit, id populo spectante credat. Verum sanctior est illa religio et reverentia adversus Deum immortalem, qui cunctos gressus tuos quocunque eas dinumerat, qui etiam molitionum occultarum animi idem est et inspector et censor. Ab improbitate si abstines, non poenae metu sed nequando illius lacessas bonitatem, ad virtutis omnis atque praestantiae culmen pervenisti. Si propter eundem (non ignarus hunc esse parentem ut optimum, ita et sapientissimum, adeoque et cruciatibus ipsis consulere rationibus tuis), aerumnas generose perfers, virtute tua inter heroas tibi locum parasti. Quod si non callidus uti rebus obmurmuras et indignaris, dupliciter miser eris, et corpore, quod nihilominus excruciatur, et animo, quod impotenter et cum indignatione doloribus divinitus immissis succumbas.