טרױמענדיק װעגן אַ װעלטס־באַפֿרײַונג האָט דער „אחד הרבנים המרגישים“, פֿאַרשטײט זיך, סימפּאַטיע צו די סאָציאַליסטישע באַװעגונגען, װעלכע פֿאַרנעמען זיך אױך מיט דער זעלבער זאַך. אָבער מער ניט װי סימפּאַטיע. וואָרעם מיטגײן מיט זײ — װי ס'איז שױן אױבן דערמאָנט — קאָן ער ניט. פֿאַר אים איז דער „מאַרקסיזם“ אַ צו טרוקענער מאכל… ער ליבט דעם האַרץ־סאָציאַליזם אָבער ניט דעם ציפֿער־סאָציאַליזם. אַז די סאָציאַל־געשטימטע ליטעראַטור שילדערט דעם טרױעריקן לעבן פֿון אָרעמען שוסטער, װי אַזױ ער זיצט אין זײַן פֿײַכטער קעלער־װױנונג האַלבע נאַכט מיט קלעפּעדיקע אױגן אײַנגעבױגן איבער דער פּאָדעשװע פֿאַר אַ קלײן קאָפּטשערל און טרעפֿט קױם װי צו טאָן דעם שטאָך, פֿון אײן זײַט, און דעם סטראַשנעם ראָסקאָש, די װײַנען מיט די געזאַנגען װאָס װערט געגאָסן דערבײַ אַנטקעגן אין די גרױסע באַלױכטענע צימערן פֿון באַנקירס װױנונג, פֿון דער אַנדערער זײַט — דער דאָזיקער טײל ליטעראַטור, װאָס האָט די אױפֿגאַבע אױפֿצוּװעקן דעם רחמנות־געפֿיל צום לײַדנדיקן און אַ געפֿיל פֿון עקל צום אױסגעפֿרעסענעם עגאָיִסט, פֿאַרנעמט זײער דעם „אחד הרבנים המרגישימס“ האַרץ, װײַל דאָס איז זײער נאָענט צו זײַן נשמה און צום ייִדישן מוסר־ספֿר, פֿון װאַנען זײַן נשמה ציט איר יניקה.