Psalm 18 Bedeitung Verse fir Versen | GEBEDSPUNKTEN
Home Bibel Liesplang Bibelstudium Psalm 18 Sinn Verse vum Vers
Haut hu mir et mat Psalm 18 ze dinn, dat heescht Strophe fir Strof. Dëse Psalm ass eng Kombinatioun vun Thanksgiving an Bewäertung fir wat Gott gemaach huet a Saachen déi hie kéint maachen. Wann Dir d'Natur vu Gott wierklech versteet, wësst Dir d'Realitéit an dësem Psalm.
Mir bieden datt wa mir dës Schrëft analyséieren, de Geescht vum Här eis Verständnis am Numm vum Jesus opmaacht. Ech dekretéieren vun der Autoritéit vum Himmel, Fleesch fënnt keng Plaz an eise Käpp am Numm vum Jesus. De Geescht vun der Gottheet, deen déi déif Saache vu Gott weist, wäert mat eis schaffen, wa mir am Numm vum Jesus virgoen.
Ech wäert dech gär hunn, o Här, meng Kraaft. Den Här ass mäi Fiels, a meng Festung a mäi Retter. mäi Gott, meng Kraaft, op déi ech vertrauen; mäi Buckler, an den Horn vu menger Erléisung, a mäin Héichtuerm. Ech ruffen den Här un, dee wiirdeg ass ze luewen: sou soll ech vu menge Feinde gerett ginn. D'Schwieregkeeten vum Doud hunn mech ëmgaang, an d'Iwwerschwemmunge vu ongottleche Männer hunn mech Angscht gemaach. D'Leed vun der Häll hunn mech iwwergaang: d'Strenge vum Doud hunn mech verhënnert. A menger Nout hunn ech den Här geruff an hunn zu mengem Gott geruff: hien huet meng Stëmm aus sengem Tempel héieren, a mäi Gejäiz koum viru sech, och an seng Oueren. Dunn huet d'Äerd gerëselt a geziddert; d'Fundamenter vun den Hiwwele sinn och geréckelt a si gerëselt ginn, well hie war rose. Do ass e Rauch aus de Nuesen eropgaang, an e Feier aus sengem Mond huet verschléckt: Kuelen goufen entzündegt. Hien huet den Himmel och gebéit an ass erofkomm an d'Däischtert war ënner senge Féiss. An hien ass op en Cherub gefuer an ass geflunn: an hien ass op d'Flilleke vum Wand geflunn. Hien huet Däischtert zu senger geheimer Plaz gemaach; säi Pavillon ronderëm hien waren däischter Waasser an déck Wolleke vum Himmel. Bei der Hellegkeet, déi viru him war, sinn seng déck Wolleken eriwwer gaang, Hagelsteng a Feierkuelen.
Dës éischt puer Verse hu Schwéierpunkt op d'Kraaft vu Gott gemaach. De Psalmist huet seng Léift fir Gott deklaréiert wéinst de wonnerschéine Saachen, déi den Här gemaach huet. Hien huet erkläert datt hien den Här a senger Nout geruff huet an den Här huet hie gerett. Mat Stäerkt vu senger rietser Hand huet Hien seng Feinde konsuméiert.
Gott ass sou mächteg an Hien ass ëmmer bereet säi Vollek ze retten. Déi, déi den Numm vum Här nennen, däerfen net Ashame sinn. Wa mir a Probleemer sinn, ass dëst eng Psalm vun der Hoffnung fir eis all, wat Gott fäeg ass eis aus eise Probleemer ze retten. Mir brauche just säin Numm ze ruffen a mir wäerte gerett ginn.
Den Här huet och an den Himmel gedonnert, an deen Héchsten huet seng Stëmm ginn; Hagel Steng a Kuelen aus Feier. Hien huet seng Feiler erausgeschéckt, a gestreet; an hien huet de Blëtz erschoss an huet se descomfittéiert. Da goufen d'Kanäl vu Waasser gesi gesinn, an d'Fundamenter vun der Welt goufen bei Ärem Bestrofung entdeckt, o Här, beim Héichuewen vun den Otem vun dengen Nuesen. Hien huet vun uewen geschéckt, hien huet mech geholl, hien huet mech aus ville Waasser gezunn. Hien huet mech vu mengem staarke Feind befreit, a vun deenen, déi mech gehaasst hunn: si ware fir mech ze staark. Si hunn mech am Dag vu mengem Ongléck verhënnert: awer den Här war mäin Openthalt. Hien huet mech och op eng grouss Plaz bruecht; hien huet mech geliwwert, well hie sech iwwer mech freeë konnt. Den Här huet mech belount no menger Gerechtegkeet; no der Propperheet vun mengen Hänn huet hien mech zréckbezuelt. Well ech hunn d'Weeër vum Här gehal an sinn net vu mengem Gott béis fortgaang. Fir all seng Uerteeler ware viru mir, an ech hunn seng Statute vu mir net ewechgeholl. Ech war och oprecht virun him, an ech hu mech vu menger Ongerechtegkeet gehal. Duerfir huet den Här mech no menger Gerechtegkeet zréckbezuelt, no der Propperheet vu mengen Hänn a senger Siicht.
Dir hutt héieren datt vill d'Leed vun de Gerechte sinn, awer den Här ass trei fir hie vun allem ze retten. Hie géif Är Feinde mat Hagelsteng a Kuelen u Feier zerstéieren. Allerdéngs muss een dem Här trei sinn a gerecht sinn. Een Deel vun der Schrëft huet gesot datt Gott dech no menger Gerechtegkeet a Propperheet a mengen Hänn belount.
Mir musse sécherstellen datt d'Aarbechte vun eisen Hänn propper sinn. D'Schrëft huet uginn datt wann de Wee vun engem Mënsch Gott gefält, wäert hien him d'Gnod an de Gesiichter vu Männer féieren. Wann eis Weeër de Papp gefalen, wäerte mir net nëmmen an de Gesiichter vu Männer, awer och a Gott gesinn.
Mat der Barmhäerzeger wäert Dir Iech Barmhäerzeg weisen; mat engem oprechte Mann weis du dech oprecht; Mat dem rengen du wäerts dech reng weisen; a mat der froward wësst Dir Iech froward. Fir datt Dir déi verletzte Leit rett; awer bréngt héich Aussiichten erof. Fir datt Dir meng Käerz beliicht: den Här mäi Gott wäert meng Däischtert opklären. Well duerch dech sinn ech duerch eng Trupp gerannt; a vu mengem Gott sinn ech iwwer eng Mauer gesprongen. Wat Gott ugeet, säi Wee ass perfekt: d'Wuert vum Här gëtt probéiert: hien ass e Buckler fir all déi, déi op hie vertrauen. Fir wien ass Gott den Här? oder wien ass e Fiels ausser eise Gott? Et ass Gott, dee mech mat Kraaft gürt, a mäi Wee perfekt mécht. Hie mécht meng Féiss wéi d'Féiss vum Hënner, a setzt mech op meng Héichten. Hien léiert meng Hänn am Krich, sou datt e Béi aus Stol vu menge Waffen gebrach gëtt. Du hues mir och d'Schëld vun Denger Erléisung ginn: an deng riets Hand huet mech opgehalen, an deng Gentness huet mech grouss gemaach.
Gott beschäftegt sech mat eis déiselwecht Manéier wéi mir anerer behandelen. Dir wësst datt en Deel vum Herrgott säi Gebied erkläert huet, dat eis eis Trëtze verzeie wéi mir déi verzeien, déi géint eis iwwergräifen. Wa mir aner Leit verzeien, wäert Gott eis Sënnen och verzeien. Och wann mir aner Leit Barmhäerzegkeet weisen, wäert Gott eis och barmhäerzeg sinn.
Dës Verse hu just gesot wéi Gott eis bezunn huet wéi mir eis viru Him presentéieren.
Dir hutt meng Schrëtt ënner mir vergréissert, datt meng Féiss net rutschen. Ech hunn meng Feinde verfollegt an hunn se iwwerholl: Ech hunn och net erëm gedréint bis se verbraucht goufen. Ech hunn se blesséiert datt se net konnten opstoen: Si sinn ënner meng Féiss gefall. Fir datt Dir mech mat Kraaft un de Kampf gegierd hutt: Dir hutt déi ënner mech ënnerworf, déi géint mech opstinn. Dir hutt mir och den Hals vu menge Feinde ginn; datt ech déi zerstéiere kënnen, déi mech haassen. Si hu geruff, awer et war keen deen se rette konnt: och zum Här, awer hien huet hinnen net geäntwert. Dunn hunn ech se kleng geschloe wéi de Stëbs virum Wand: Ech hunn se erausgedréckt wéi den Dreck an de Stroossen. Du hues mech aus de Striewe vum Vollek befreit; an du hues mech zum Kapp vun den Heiden gemaach: e Vollek, dat ech net kannt huet, soll mech déngen. Soubal si vu mir héieren, solle se mir follegen: déi Friemer solle sech bei mir ënnerwerfen. Déi Friemer solle verschwannen a fäerten aus hiren enke Plazen. Den Här lieft; a geseent mäi Fiels; a looss de Gott vu menger Erléisung héich ginn. Et ass Gott dee mech rächen a d'Leit ënner mech ënnerworf. Hien befreit mech vu menge Feinden: jo, du hiews mech iwwer déi op, déi géint mech opstinn: Du hues mech vum gewalttätege Mënsch befreit. Dofir wäert ech Iech Merci soen, o Här, ënner den Heiden, a sangen Ärem Numm Luef. Grouss Befreiung gëtt hien zu sengem Kinnek; a weist Barmhäerzegkeet zu sengem gesalbten, zum David a sengem Som fir ëmmer.
Wéinst de grousse Segen a Befreiung vum Här, seet de Psalmist Gott. Thanksgiving späert d'Dier vum iwwernatierlechen Duerchbroch fir eis op. Wa mir dem Herrgott Merci soen, entléisst et aner Segen déi eis nach verëffentlecht ginn.