Як вы верагодна ўжо заўважылі на прыкладзе толькі што прыведзеным мной вышэй, санскрыцкія дзеясловы маюць звычку спрагацца без займеньнікаў, бо самі формы дзеяслова настолькі гнуткія, што маюць на ўвазе адпаведныя займеньнікі нават калі такія фізічна адсутнічаюць. Трэба меркаваць, што і славянскія мовы не асабліва маюць патрэбу ў займеньніках пры спражэньні дзеясловаў, хаця мы іх чамусьці й прывыклі пісаць. Мяркуйце самі - калі мы замест Я раблю - Ты робіш - Ён / Яна робіць і г. д. напішам проста Раблю - Робіш - Робіць, то і ў гэтым выпадку кожнаму будзе вычарпальна зразумела, якім асобам адпавядаюць прыведзеныя формы дзеяслова. На жаль, сучасны збор правілаў многіх славянскіх моваў, уключаючы і мову беларускую, з прычыны бясконцых рэформаў, праводзімых на працягу стагодзьдзяў пасля прыняцьця так званага хрысціянства, не захаваў ніякага ўспаміну аб спрадвечнай структуры унікальнага славянскага спражэньня, выставіўшы напаказ і незаўсёды патрэбныя займеньнікі. Чаму гэта было зроблена? Перш за ўсё таму, каб унесьці блытаніцу ў гарманічнае адзінства славянскага сьвету шляхам унясеньня лінгвістычных адрозьненьняў у яго асобныя дыяспары з мэтай пасварыць потым раз'яднаныя часткі некалі адзінага народа паміж сабой. Па-другое, "хрысьціянізатары" мелі звычку ўводзіць новую мову на "ахрышчанай" тэрыторыі з тым, каб вытруціць зь свядомасці насельніцтва ўсялякую памяць аб сістэме іх ранейшых дахрысціянскіх каштоўнасцяў, бо гэтыя каштоўнасьці па сваёй дасканаласьці і чалавечнасьці ня йшлі ні ў якае параўнаньне з каменнавечнай хрысьціянскай маральлю (вышэй: ўзор тыповага горадабудаўніцтва славян-арыяў у Індыі, калі збудаваньне хутка высякалася прама ў скале пры дапамозе невядомай тэхналогіі. Магараштра, 1000 да н. э.). Так, напрыклад, на тэрыторыю цяперашняй Расеі на ўсход ад Смаленскай вобласці, якая спрадвечна называлася Тата-Арыяй (ад слоў "тата" -бацька і "арыя" -краіна арыяў, то бок, высакародных людзей) і якая кіравалася на працягу многіх тысячагодзьдзяў Славянамі-Арыямі, якія гаварылі на архаічнай старажытнаславянскай мове блізкай як да санскрыту, так і да беларускай мовы, каля 300 гадоў таму была гвалтоўна укаранёна штучна створаная версія мовы, што ўяўляла сабой сумесь руса-славянскіх (Ноўгарад, некаторыя рэгіёны Польшчы і Беларусі), балканскіх (перш за ўсё Балгарыя) і царкоўна-славянскіх формаў, багата перасыпаную запазычаньнямі з латыні і грэцкай мовы, якую пазней назавуць "руская мова". У некаторых выпадках гэтая мова была настолькі нязграбнай і чужой для жыхароў Расеі, што для таго, каб зразумець яго "тонкасьці" ў сказы сталі дадавацца дадатковыя часткі, якія аблегчвалі разуменьне сэнсу сказанага альбо напісанага. Каб лепш зразумець, пра што ідзе гаворка, я прапаную ўсім праспрагаць, скажам, дзеяслоў "быць" на санскрыце, якой-небудзь гістарычна славянскай мове - няхай гэта будзе мова польская і на рускай мове. Такім чынам, санскрыцкая версія дзеяслова "быць" будзе выглядаць наступным чынам - як вы памятаеце, у санкрыце спражэньне праходзіць без займеннікаў і каб вы зарыентаваліся аб якой асобе ідзе гаворка, я прывяду для прастаты расейскія займеньнікі ў дужках: