Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, ἕνας εὐλαβέστατος ἄνθρωπος, ἀπό τήν Καλαβρία τῆς Κάτω Ἰταλίας, σέ ὅλη του τή ζωή ἀφιερώθηκε σέ ἕνα μόνο : νά φροντίζει, νά καταπραῢνει καί νά ἐπουλώνει τίς πληγές τῶν κατατρεγμένων, τόσο τίς σωματικές ὅσο καί τίς ψυχικές. Δέν ἄντεχε νά βλέπει στό πρόσωπο τῶν πλησίον του, τῶν ἀδελφῶν του, νά διώκεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Μέχρι πού ἔγινε Πατριάρχης, αὐτός ἦταν καί ὁ κύριος σκοπός τῆς ζωῆς του : νά ἀφιερώνεται μέ ἀγάπη στούς ὁμοπίστους του. Διωγμοί πολλοί ἐξόντωναν τούς χριστιανούς. Ὁ ἕνας πιό ἀπηνής ἀπό τόν ἄλλο : τοῦ Δεκίου, τοῦ Μαξιμιανοῦ, τοῦ Διοκλητιανοῦ. Ὅσο ὅμως ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἐδιώκετο, τόσο αὐξανόταν.