କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏକ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ଏକ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଚିତ୍ରର ଆବିର୍ଭାବ ଘଟିପାରେ। ଆଜିର ପୃଥିବୀରେ ଆମେ ଶିଳ୍ପବାଣିଜ୍ୟର ଯେଉଁ ଅଭ୍ୟୁଦୟ ଦେଖୁଛୁ ଏବଂ ଯାହା ପୃଥିବୀର ପ୍ରାୟ ସାତଶହ କୋଟି ଜନସଂଖ୍ୟାକୁ ଜୀବନଧାରଣର ସାଧନ ଯୋଗାଇଛି ତାହା ମୂଳରେ ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ରଟି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ ତାହା ହେଉଛି ‘ସୀମିତ ଦେୟ’ (ଲିମିଟେଡ୍‌ ଲାଏବିଲିଟି) ନିୟମ। ଏହି ନିୟମ ଆଧାରରେ କମ୍ପାନି ମାନଙ୍କର ସେଆର୍‌ ବା ଅଂଶପତ୍ର ସେଆର୍‌ ବଜାରରେ ବିକ୍ରି ହୋଇଥାଏ। ଏହା ଅଗଣିତ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କୁ ନିବେଶକ ହେବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥାଏ ଏବଂ ସମ୍ପୃକ୍ତ କମ୍ପାନିକୁ ଋଣ ବୋଝରୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ। ଶିଳ୍ପ ବିପ୍ଳବରେ ସୀମିତ ଦେୟ ଅଂଶପତ୍ରର ଭୂମିକାକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ପ୍ରଦାନ କରି ମର୍ଯ୍ୟାଦାଜନକ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ଅର୍ଥନୈତିକ ପତ୍ରିକା ‘ଦି ଇକୋନୋମିଷ୍ଟ’ ୧୯୨୬ରେ ଏହାକୁ ବାଷ୍ପୀୟ ଇଂଜିନ୍‌ର ଉଦ୍ଭାବକ ଜେମ୍‌ସ ଓ୍ଵାଟ୍‌ କିଂବା ରେଳଗାଡ଼ିର ଉଦ୍ଭାବକ ଜର୍ଜ ଷ୍ଟିଫେନ୍‌ସନ୍‌ଙ୍କ ସହିତ ସମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପ୍ରଦାନ କରାଯିବା ଉଚିତ ବୋଲି ମତ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା।