A causa d'aquel manca d’aiga, Ramon de Tèrme deguèt començar de negociacions. Simon de Montfòrt, al meteis en dificultat cercava tanben a se sortit d'aquela situacion. Ramon de Tèrmes prepausèt de liurar lo seu castèl, mai que pòsca gardar lo rèsta de la seuna tèrra, e que lo castèl de Tèrmes li siá tornat lo jorn de Pascas de l’an seguent. Aquela proposicion pron avantatjosa pels defensaires èra encora en discussion quand los contingents dels comtes de Dreux, de Ponthieu, de l’arquevesque de Bordèu, dels evesques de Beauvais e de Chartres comencèront a se n'anar, avent acabat lor quarantena. Simon vesent la seuna armada mermar avant la rendeson efectiva, los supliquèt de demorar qualques jorns suplementaris, mas sol Renaud de Bar, evesque de Chartres acceptèt de demorar. Vesent la situacion, Simon de Montfòrt deguèt acceptar las condicions prepausadas per Ramon de Tèrmes. Simon ensagèt d'obtenir una rendeson d'efècte immediat, mas Ramon li prometèt de liurar lo castèl l'endeman matin. La nuèch seguenta, un auratge esclatèt e empliguèt las cistèrnas del castèl.