Խանութից դուրս եկանք և գնացինք դիտելու տաճարը։ Կոնը կարծես ասում էր, թե դա ինչ֊որ բանի հիանալի նմուշ է, սակայն ինչի՝ չեմ հիշում։ Տաճարը գեղեցիկ էր, բայց ոչ շքեղ և աչքի ընկնող, ինչպես իսպանական բոլոր տաճարները։ Հետո մենք անցանք հին ամրոցի կողքով, հասանք տեղական նախաձեռնող կազմակերպության գրասենյակին, որտեղից պետք է մեկներ ավտոբուսը։ Այնտեղ մեզ ասացին, որ ավտոբուսները կսկսեն երթևեկել հուլիսի մեկից ոչ շուտ։ Տուրիստական գրասենյակում իմացանք, թե որքան է պետք վճարել մինչև Փամփլոնա մեքենայով մեկնելու համար, և քաղաքային թատրոնի մոտ գտնվող մեծ գարաժում մեքենա վարձեցինք չորս հարյուր ֆրանկով։ Մեքենան քառասուն րոպեից պետք է գար մեր ետևից հյուրանոց, և մենք մտանք հրապարակի վրայի այն նույն սրճարանը գարեջուր խմելու։ Օրը շոգում էր, սակայն օդի մեջ դեռ զգացվում էր վաղ առավոտի զովը, և սրճարանում նստելը հաճելի էր։ Զեփյուռ փչեց, և զգացվեց, որ զովը գալիս է ծովի կողմից։ Հրապարակում լիքը աղավնիներ էին, տները դեղին էին, ասես արևից շիկացած, և ես չէի ուզում սրճարանից դուրս գալ։ Սակայն այլևս ժամանակ չկար, պետք էր գնալ հյուրանոց, իրերը դասավորել և վճարել ըստ հաշվի։ Վիճակ գցեցինք, թե ով է վճարելու գարեջրի համար, կարծեմ վճարեց Կոնը, և գնացինք հյուրանոց։ Ես և Բիլլը վճարեցինք ամենքս տասնվեց ֆրանկ, գումարած տասը տոկոս՝ ծառայությունների համար, մեր ճամպրուկները ցած ուղարկեցինք ու սկսեցինք սպասել Ռոբերտ Կոնին։ Մինչ սպասում էինք, պարկետի վրա տեսա մի ուտիճ, ամենաքիչը մի երեք մատնաչափ երկարության։ Ցույց տվեցի ուտիճը Բիլլին ու ճզմեցի կոշիկիս տակ։ Մտածեցինք, որ հավանաբար այգուց է ներս սողացել, քանի որ հյուրանոցն իսկապես շատ մաքուր էր։