Of course, when one had conversations and spent time with people, you could ascertain whether they really thought they were or not, but there was a sense in involving that original kind of judgment; you met somebody on a bus for example, he is suddenly spotted at one leg, and we would go and try conversing.
തീർച്ചയായും, ഒരാൾ സംഭാഷണങ്ങൾ നടത്തുകയും ആളുകളുമായി സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവർ ശരിക്കും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് നിർണ്ണയിക്കാനാകും, എന്നാൽ ആ യഥാർത്ഥ വിധിയെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ഒരു അർത്ഥമുണ്ട്; നിങ്ങൾ ഒരു ബസ്സിൽ ആരെയെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടി, അയാൾക്ക് ഒരു കാൽ മാത്രം ഉള്ളു എന്ന നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു, ഞങ്ങൾ പോയി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.