Certainly, for people who have been affected by leprosy, who have been through what you might describe as a trauma they have had very specific experiences going through that, and I think there was a sense of catharsis in being given an opportunity to talk about those. And to talk about them also in a way that went beyond these set, synoptic kind of stories that people told about themselves.
இவையெல்லாவற்றையும் அவர்களை வெளிப்படையாக பேச வைப்பது என்பது அவர்களுக்கு தங்களுடைய உள்மனது ஆழ்ந்த எண்ணங்களை வெளியே கொட்டுவதற்கு ஒரு வாய்ப்பாக இது அமையும். இவை பற்றி பேசுவதால் இந்த மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றி ஏதோ சுருக்கமாக ஒரு கதையை சொல்வது போல் அல்லாமல் அவர்கள் தங்களைப் பற்றியே சொல்வதாக நான் கருதுகிறேன்.