Then they start evaluating things even before hand they come to early judgments and make things present in such a manner as if the speaker does not know anything, rather the need of the hour is to have a sort of compassion for the speaker and listen to him intently perhaps something new will always come out.
നേരത്തേയുള്ള വിധിന്യായങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ അവർ കാര്യങ്ങൾ വിലയിരുത്താൻ തുടങ്ങുകയും സ്പീക്കറിന് ഒന്നും അറിയില്ലെന്ന രീതിയിൽ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, പകരം സമയത്തിന്റെ ആവശ്യം സ്പീക്കറോട് ഒരുതരം അനുകമ്പ കാണിക്കുകയും അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ഒരുപക്ഷേ പുതിയ എന്തെങ്കിലും എപ്പോഴും പുറത്തുവരും.