Certainly, just by looking at somebody particular, somebody who has an invisible disability, in conversing with them, you do not necessarily get a sense of experiencing that. That does not come through the visual. I think in a more general sense it comes through being, through intersubjectivity, for example, through spending long periods with those people, so that you understand what their lives are actually like.
யாரோ ஒருவரை நாம் பார்க்கிறோம் குறிப்பாக அவருக்கு பார்வை குறைபாடு இருக்கிறது, அவர்களோடு நாம் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறோம் அதனாலேயே அவருடைய அனுபவங்கள் நமக்கு கிடைத்துவிடும் என்று கூற முடியாது அதை காட்சிகளாக வெளிப்படாது பொதுவாக நாம் பார்ப்போம் என்றாள் அவள் அந்த வாழ்க்கை மூலமும் ஒருவரோடு ஒருவர் கலந்து இருக்கும் அந்த மனரீதியான நினைத்துதான் அதனை செயல்படுத்த முடியும் உதாரணத்திற்கு அவர்களுடன் பல காலங்கள் ஒன்றாக நேரம் செலவிட வேண்டும் அப்பொழுது தான் அவனுடைய வாழ்க்கை என்று புரியும்.