In the absence of this social context, participants are de-individualized and they tend to behave in ways which are rather self obsessed because they do not have the opportunity to look at the behaviour of others and receiving the cues and at the same time it can be aberrant.
આ સામાજિક સંદર્ભની ગેરહાજરીમાં, સહભાગીઓ ભેગા હોય છે અને તેઓ એવી રીતે વર્તન કરવાનું વલણ ધરાવે છે જે પોતાનામાં ઘૂસેલા હોય છે કારણ કે તેમની પાસે અન્યના વર્તનને જોવાની અને સંકેતો પ્રાપ્ત કરવાની તક નથી અને તે જ સમયે તે પથ ચૂકેલ હોય શકે છે.