Kvart kapittel i fyrste bolk vert innleidd med nokre liner skrivne gammaltestamentleg vis, og såleis, på stor avstand, kan det typiske, det antitypiske og det negativt eksemplariske passera som dramatiske døme, men her er forteljinga dessutan lagd i munnen på ein involvert, det er altså truleg meininga at desse vonde folka i slemmingland skal verta sannsynlege eller levande for oss, og trur forfattaren at han får til noko slikt med denne boka, er det sanneleg godt trudd.