afrógr sb. m. (ONP)
af·rógr sb. m. [; dat. -um]
Janual varðe sec með morgum af rogum. at alldri gerðe hann sinum herra sviuirðing Streng 21835
fullriette greindum sygurde ... vtan þeir synie med logum at þeir hafe adur sagdann affrog ecke giort DI X (1538) 36535
Forms: affrog (1); af rogum (1);
Gloss.: ClV -róg n.; Fr -róg m.; FrErr1 -róg m. lege n.; Fr4 -róg n.; NO -róg n.