Bibbi bloggar úr Evróputúr Skálmaldar: Ljublijana
Greinasafn|Bibbi bloggar úr Evróputúr Skálmaldar: Ljublijana
NæstPæling dagsins: 3,5 prósent launahækkun flugmannna fyrir aðra?|
Snæbjörn Ragnarsson 12. desember 2014
Við áttum alveg ein­stak­lega góðan tíma hérna í Lju­blj­ana. Robert keyrði strax eftir giggið á sunnu­dag og við lentum hérna um miðjan dag í gær, á frídeg­in­um. Og við þrum­uðum okkur lóð­beint niður í bæ.
Lju­blj­ana er óskap­lega fal­leg borg og mið­bær­inn er eins og í ævin­týra­bók. Krútt­leg á og lítil hús, allt eitt­hvað svo vina­legt og svo auð­vitað þessi ótrú­legi kast­ali sem gnæfir yfir af hæð­inni. Þetta er eig­in­lega hálf­óraun­veru­legt allt sam­an. Við þrum­uðum okkur sum sé á fæti niður í bæ og Flexi mið­aði út veit­inga­stað með hjálp Trip Advis­or. Gott tól það. Við röltum aðeins upp úr pytt­inum og sett­umst inn í svona ljóm­andi ver­elsi. Þegar við flettum mat­seðl­inum reynd­ust verðin svo sem aðeins hærri en við höfum almennt sett okkur að borga fyrir mat, en miðað við lýs­ing­arnar á matnum leit þetta út fyrir að vera mjög ódýrt. Svona miðað við. Við létum slag standa og sáum svo sann­ar­lega alls ekki eftir því.
Ég borð­aði björn og villisvín. Og svo auð­vitað alls­konar ann­að, en svona helst af öllu þetta tvennt. Og mikið óskap­lega var þetta nú allt saman gott. Fjór­réttað og voða­legt, rautt, hvítt, kaffi­svart og hvað sem hug­ur­inn girntist, og verðið hlægi­legt. Já aftur svona miðað við. Við fundum allir fljót­lega að við höfðum hitt vel á, við erum allir ger­sam­lega úr okkur gengnir eftir túr­inn og þetta hlóð raf­hlöð­urnar eins og hægt var. Þarna sátum við sjö, sögðum sög­ur, rifj­uðum upp nýja tíma og gamla, hlógum og skemmtum okk­ur. Við náum bráðum sex vikna mark­inu. Að þetta skuli vera staðan eftir þetta ótrú­lega návígi, allan svit­ann og táfýl­una, það er ótrú­legt. Þetta eru fal­leg­ustu menn í heimi.
Svo röltum við aðeins og rák­umst á pöbb. Þar var að byrja fót­bolta­leikur sem Þrá­inn vildi endi­lega sjá, Manchester United gegn Sout­hampton. Eða reyndar öfugt, Manjú víst á úti­velli. Við getum allir horft á fót­bolta svo þarna ent­umst við yfir Guinness og öðru í sirka tvö tíma. En þá kom kall­ið.
Marci hafði fengið að fljóta með Rússa-rút­unni hingað yfir en stóra rútan lagði svo ekki af stað fyrr en miklu seinna. Hann og Anton voru með plan því í Lju­blj­ana-­borg voru tón­leikar í gær með hljóm­sveit­inni Onyx. Fljótt á litið fannst mér ótrú­lega slæm hug­mynd að fara á slíka skemmt­un, ver­andi túr­andi band á frídegi. Var nú ekki nóg komið af tón­leika­há­vaða? Onyx? Af hverju klingdi það bjöll­um? Jú! Onyx er goð­sagna­kennd Hip Hop-hljóm­sveit frá Queens-hverfi í New York-­borg. Og hvernig þekkti ég nú nafn­ið? Aft­ur, jú! Besta soundtrack úr bíó­mynd sem komið hefur út er úr kvik­mynd­inni Judgement Night. Þetta er nætís­mynd og ekki slæm en þetta umrædda tón­list­ar­pródjekt var bylt­ing­ar­kennt. Þar leiddu saman hesta sína ann­ars vegar þung­arokks­flóran og hins­vegar rapp- og Hip Hop-­geng­ið. Tvö bönd um hvert lag, sitt úr hvorum geir­anum og þannig varð til ein­hver ótrú­leg sam­suða. Og viti menn, næstum hvert ein­asta lag alger­lega stór­kost­legt. Þennan disk hlust­uðum við Óli vinur minn á nán­ast óslitið í ein­hver ár og spil­uðum á meðan tölvu­leiki á borð svið Stunts, Wol­fen­stein, Doom, Doom II, Police Quest og ég veit ekki hvað og hvað. Þessi aðgerð var svo sterk að hún hefur litað vin­áttu okkar tveggja síð­an. Þetta var voru góðir tímar, maður minn, og Óli maður sem ég tel enn til minna bestu vina. Og Onyx átti einmitt til­til­lag­ið, Judgement Night, í sam­vinnu við Biohaz­ard. Stór­kost­legt lag, ekk­ert minna.
Flexi fær mynd­málið í þennan dag­inn. Hann er mað­ur­inn á bak við hljóðið hjá Skálmöld, hvorki meira né minna.
Við vorum á gesta­lista. Það var nú eitt­hvað sem Anton hafði redd­að. Mér skilst að sömu aðilar hafi pró­móterað giggið í gær og svo okkar gigg í dag og þetta lið þekkir Anton víst. Við röltum upp í eitt­hvert hverfi sem varð svo­lítið skugga­legt og þegar að staðnum dró minnti allt saman ólík­inda­lega mikið á Krist­janíu nema já, skugga­legra. Stín­u-­sam­lík­ingin hélt svo aldeilis áfram þegar inn á stað­inn kom því þar var kanna­bis­ilm­ur­inn væg­ast sagt stæk­ur. Onyx-liðar höfðu svo sann­ar­lega hafið leika og allt ætl­aði um koll að keyra. Að því sögðu var stað­ur­inn afskap­lega smár og senni­lega ekki nema á að giska 200 manns með der­húfur að missa sig. Þarna fír­uðu menn upp í bæði uppi á sviði og fyrir fram­an. Ég þekkti varla nema eitt og eitt stef en það skipti engu, fram­koman var svaka­leg. Þetta var brjálað gigg og mér situr enn ofar­lega í hugsa loka­setn­ingin áður en þeir stigu af sviði: „We come in Peace, but we are Prepared for War. Fuck Peace!“ Ég keypti bol.
Kebap á leið­inni heim og svo í koju.
Við tókum dag­inn í dag snemma og vorum komnir út á stétt­ina fyrir tíu. Við tókum strætó niður í bæ, fengum okkur kaffi og brun­uðum svo upp í kast­al­ann. Hann er eig­in­lega mik­il­feng­legri neðan frá, en þetta var óskap­lega gaman engu að síð­ur. Þarna liggur heil­mikil saga og útsýnið var vit­an­lega frá­bært. Þetta er ekki stór­borg, langt frá því, en maður fær á til­finn­ing­una að þarna hafi hlutir svo sann­ar­lega gerst gegnum ald­irn­ar. Enn og aftur játa ég mig sigr­aðan þegar kemur að sögu og stað­hátt­um. Við fengum okkur svo meiri mat, sumir versl­uðu svo­lítið og svo var gigg.
Tón­leika­stað­ur­inn sem við spil­uðum á var alger­lega glæsi­leg­ur, risa­stór og aðstaðan öll hin besta. Allir voru með á nót­unum og við hófum leika af yfir­vegun klukkan átta. Hinn mjög svo stóri salur var langt frá því full­stað­inn þegar við slógum fyrsta tón en okkur tókst vel til við að draga fólk til okk­ar. Og svo varð kátt í höll­inni. Sló­venar eru fal­leg­ir. Fyrir það fyrsta afskap­lega mynd­ar­legt fólk, þá tók ég kannski fremur eftir kven­þjóð­inni sökum smekks, en ofan á það brosa hér allir og eru til í að skemmta sér. Þetta varð algert hörku­ball og vel þegið eftir alla Þjóð­verj­ana sem við höfum reynt að berja til hlýðni und­an­farna daga. Eftir gigg blönd­uðum við svo aðeins geði, drukk­um, sturt­uð­umst og gerðum það sem gert er eftir svona gigg.
Nú er klukkan 02.02 og við vorum rétt í þessu að renna frá venjúinu. Á morgun spilum við í Búda­pest og þangað er langt, ein­hvers staðar á milli 7 og 9 tíma akst­ur. Þar höfum við spilað tvisvar áður og þessum sama stað. Þetta er heima­bær Marci og Tibor en mér er til efs að þeir finni sér tíma til að sýna okkur stað­hætti. Fyrir það fyrsta eiga þeir sér vænt­an­lega van­rækt líf og að auki verður í ýmsu að snú­ast á morg­un. Tvö auka­bönd stíga á svið og spila á undan okk­ur. Það hefur alltaf aukið flækju­stig í för með sér.
Lang­þreyttir en stemn­ingin alveg furðu­lega góð.
Meist­ara­legt dags­ins: Onyx.
Sköll dags­ins: Eini bjór­inn sem við eigum um borð er Corona. Fal­leg gjöf frá Elu­veitie, en samt ...
Orðafjöldi: 1204 Færslan var síðast uppfærð: 20. október 2015, kl. 12:34
NæstPæling dagsins: 3,5 prósent launahækk...