Çamaşırhane denen kavramla TRT’nin tek kanal olduğu dönemde yayınlanan Amerikan dizi ve filmlerinde tanıştım. Kirlenenlerini yüklenip bu dükkanlara gelen müşteriler dizili çamaşır makinalarına bozuk paraları yerleştirip çamaşırlarını yıkatıyordu. Beklerken kimi çıkıp dolaşıyor, kimi dükkandaki koltuklara kuruluyor ve ne hikmetse hep aradığı aşkı buluyordu.
Onca varlıklı görünen insanların neden evine bir çamaşır makinası almadığını bir türlü anlayamazdım. Peki bizde niye yoktu böyle şeyler? Gerçi o yıllar bizde geçtim çamaşırhaneyi; cebimizdeki bozuk parayla hizmet alınabilen bir hayat bile çok uzak bir hayaldi. Enflasyon yüzünden bozuk para hep yenisi çıkan ve giderek unutulan bir nesneye dönüşüyordu.
Bozuk para olmayınca telefona ayrı, vapura ayrı jeton taşınırdı. Biletler bile her toplu taşıma aracı için farklıydı. Bugün o dönemi hatırlamak zor. İnsan güzel şeylere ne de kolay alışıyor.