Dün İzTv’de bir belgeselde izledim.
Datça Hurması Dünya’da sadece Girit Adası, Datça, Bodrum ve Kumluca’da doğal olarak yetişen Türkiye’nin tek doğal hurma türüymüş. Sürekli bir yer altı suyuna ihtiyaç duyan, meyvelerinin küçük olması ve meyve salkımlarının dik durumda bulunmasıyla diğer hurma türlerinden ayrılan bu nadide tür, en çok Datça’da karadan yolu olmayan, kuzeyi tepeciklerle çevrili bir koyda bulunuyormuş. Görüntüler cennet gibiydi.
Ne var ki, Datça Hurması’nı tanıtan uzmanın anlattıkları içimi acıttı. Bu güzel ağaçlar insanların yerleşim alanlarını genişletmesi ile hızla yok oluyormuş. Yani kıyılar yağmalandıkça, başka bir deyişle bir yere insanlar el atınca, doğal güzelliklerimiz de yok oluyor. Bunun geri kazanımı da mümkün değil. Çünkü türler yok oluyor, yapılaşma doğanın canına okuyor.