Diyanet İşleri Başkanı Görmez: Bu insanlık dışı cinayeti işleyenler hem bu dünyada hem de ilahi adalette her türlü cezayı göreceklerdir
Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Mehmet Görmez, Pakistan’ın Lahor kentinde düzenlenen Milletlerarası Siret Konferansı’nda yaptığı konuşmada İstanbul’daki terör saldırısında şehit olanlar için başsağlığı dileğinde bulunarak, “Bir mevlit kandili arifesinde bu insanlık dışı cinayeti işleyenler er geç ayrıca bu dünyada ayrıca de ilahi adalette her türlü cezayı göreceklerdir. Şehit olan bütün kardeşlerimize Allah’tan rahmet, zarar görmüş kardeşlerimize ivedi şifalar diliyorum. Milletimiz büyük bir millettir. Bütün bu badireleri en kısa zamanda atlatacaktır. Bundan hiç kimsenin şüphesi olmasın. Türk halkı dünyadaki tüm mazlumların umudu olmaya devam edecektir” diye konuştu.
Pakistan Din İşleri ve Armoni Bakanlığınca düzenlen Milletlerarası Siret Konferansında konuşan Diyanet İşleri Başkanı Görmez, “Bizleri engin rahmetinin bir tecellisi olarak yoktan var eden, tanışmamız için öbür dillerde ve farklı renklerde yaratan, ilim, hikmet ve marifetle inkişafı olası kılacak akılla, sevgi ve muhabbete mekân olacak kalple donatan Ulu Rabbimize nihayetsiz hamd ü senalar olsun!” diyerek sözlerine başladı.
Tarihte barıştırma ve güven yurdu olarak tanıdık İslam coğrafyasının bugün, savaş, baskı ve vahşetle anılmakta olduğunu gösteren Başkan Görmez, Müslümanların kaybettiği birlikte yaşama ahlakının baştan nasıl tesis edilebileceğinin düşünülmesi gerektiğini dile getirdi.
Başkan Görmez, küresel ve bölgesel sorunların sebebinin, birey olarak insanların kendisiyle barışık olamamasından kaynaklandığını belirtti.
Sonraki nesillere iyi bir gelecek ve yaşanabilir bir dünya bırakmanın en kayda değer sorumluluklardan biri olduğunu vurgulayan Başkan Görmez, “Bu bilinçle, gelin defalarca birlikte ve gücümüz yettiğince kötülükleri bertaraf olabilmek, her türlü ayırımcılığın önüne geçebilmek ve beraberce kolaylık içinde yaşayabilmek için saygı, haz, acıma ve adalet öncelikle almak üzere tüm ahlaki erdemleri hayatımıza baskın kılalım. Gündemi barışma ve sevgi olan selim fikir ve kalp sahiplerinden olmaya çabalayalım.” ifadelerini kullandı.
Diyanet İşleri Başkanı Görmez’in “Hz. Peygamber ve Birlikte Yaşama Ahlakı” ilk önce edinmek üzere konuşmasında öne çıkan başlıklar şöyle:
“Dünya durdukça insanlık, Hz. Peygamberin rahmet pınarından kana kana içecektir…”
Bugün 11 Rebiülevvel ve 11 Aralık! Güneş ile ayın bir ahenk içinde seyretmesini hatırlatan hoş bir tecelli olarak Hicri yıllık ile Miladi takvimin birlikteliğini yaşıyoruz. Resûl-i Ekrem efendimiz Hicri takvim hesabı ile bundan tahminen 1490 yıl önce dünyamızı aydınlatmıştı. O âlemlere rahmet olduğu için öğretilerindeki rahmet parıltıları geçmişte olduğu gibi bugün de her yanı aydınlatmaya devam ediyor, davetindeki berraklık her türlü çabaya rağmen arı ve duruluğunu koruyor. Dünya durdukça insanlık onun rahmet pınarından kana kana içecektir. Bugün yaşadığımız huzursuz günler, tahammülü güç acılar, iç dünyamızı tutsak almaya çalışan kasvet gün gelecek dağılıp gidecektir.
“Kendimize düşeni en iyi bir şekilde yapmaya çalıştıkça gam ve kedere, yılgınlık ve ümitsizliğe bizim dünyamızda yer olamaz…
Bundan 1400 yıl önce Hint dünyası ile ilgili olarak “Vakit gelecek bu münbit coğrafya İslâm’ın gür sesi olacak, Muhammed Mustafa aşkı için en güzel şiirler ve en etkili eserler burada kaleme alınacak, onun sözlerinin en güzel şerhleri burada yapılacak” deselerdi acaba kaç tane inanan çıkardı? Lakin bu coğrafya Resûlullah (s.a.) aşkını şiire döken Mir Muhammed Takî, Mü’min, Mirza Esedullah Gâlib, Dikte Mînâyî, Hâlî, Muhammed İkbâl, Gulam Server gibi şairler gördü, herkesi hayran bırakan siret kitapları yazan Muhammed Sıddîk Lahorî’yi, İnâyet Ahmed Kâkûrî’yi, Şiblî Nu’mânî’yi, Muhammed Süleyman Mansurpûrî’yi, Seyyid Süleyman Nedvî’yi ve Pir Kerem Şah Ezherî’yi fark etti. O halde Müslümanların bir adının da “rahmetten ümidini kesmeyenler” olduğunu haykırırcasına ümit içinde olalım. Bizler kendimize düşeni en iyi bir şekilde yapmaya çalıştıkça gam ve kedere, yılgınlık ve ümitsizliğe bizim dünyamızda yer olamaz.
“Biz Müslümanların bir ve beraber olmadan, problemlerimizi elbirliği ile çözmeden diğer alternatifimiz yoktur…”
Tarihte selamlama ve emân yurdu olarak tanıdık İslâm coğrafyası bugün, savaş, baskı ve vahşetle anılmaktadır. İnsanlığı topyekûn barışa gösteri eden bir dinin mensuplarının; cihanşümul bir rahmetin temsilcisi olan Hz. Peygamber’in (s.a.) müntesiplerinin, bugün ortaya koyduğu davranışlar ve sergilediği tavırlar sebebiyle kaybettikleri birlikte yaşama ahlakını yeniden tekrar nasıl tesis edebileceğimizi dikkate almak durumundayız. Bu konuyu küresel ölçekte koyulmak istiyoruz, zira Batı dünyasının İslamofobik dalgalarla tez fazla kültürlülükten uzaklaşması, Batı’da yaşayan Müslüman kimliğinin karşısında karşıya kaldığı önemli sorunların başında gelmektedir.
Birlikte yaşama dediğimizde maksadımız kin ve korku yerine merhamet ve adaleti; düşmanlık ve husûmet yerine arkadaşlık ve kardeşliği; riyakârlık ve gösteriş yerine içtenlik ve samimiyeti ikame etmek; zedelenen insan asalet ve onurunu gururlandırmak, birlikte yaşama etik ve hukukunu bitmiş denetlemek olmalıdır. Biz Müslümanların bir ve beraber olmadan, problemlerimizi elbirliği ile çözmeden diğer alternatifimiz yoktur. Müştereklerimiz farklılıklarımızdan kat kat fazladır.
“Bizler, ülkemizin ve bütün ülkelerin sorunları ile uğraşırken kendi ceset ülkemizi, ruh ve gönül dünyamızı, öz vicdanımızı ihmalkârlık ediyoruz…”
Fakat ben bugün konuşmamda küresel ölçekte ulusların, dinlerin, kültürlerin, medeniyetlerin aralarında birlikte yaşama ahlâkı açısından yaşadığımız krizlerden söz etmeyeceğim. Ben bugün, Müslüman, Hıristiyan, Yahudi, Hindu, Budist vs. din mensupları arasındaki sorunlardan söz etmeyeceğim. Ben bugün, İslamofobyanın nasıl bir nefret ve düşmanlığa dönüştüğünü, Batı dünyasının çok kültürlülük iddiasını nasıl kaybettiğini uzun uzun anlatmayacağım. Ben bugün, İslâm coğrafyasında yanan ateşi, mezhep çatışmalarını, İslâm toplumlarının birlikte yaşama ahlakı ve hukukunu niçin kaybettiğini, bunların sebeplerini saymayacağım.
Ben bugün, Peygamberimizin (s.a.) Ensar ve Muhaciri nasıl kardeşler topluluğu haline getirdiğini, Yahudiler ve gayr-i Müslimlerle Medine Vesikasını imzalayarak birlikte yaşama ahlakı ve hukukunu nasıl oluşturduğunu ve sonra Müslümanların tarih her tarafında bunu misal alarak nasıl fazla aydın medeniyetler inşa ettiğini, Hz. Ömer’in, Selahaddin-i Eyyübi’nin emannamelerini, Fatih Sultan Mehmed’in ahitnamesini uzun uzadıya anlatmayacağım.
Ben bugün, konuşmamda bu konunun bölgesel ve küresel ölçekteki boyutları yerine bütün bunların yegâne sebebi olan, tüm bunların biricik kaynağı olan kişisel ve bireysel boyutuna şive yerine getirmek istiyorum.
Biz ara sıra büyük söylemlerle sorunlarımızın küresel ve evrensel boyutları üzerinde yoğunlaşırken kişi olarak nefsimizden, gönül dünyamızdan kaynaklanan sebepleri dikkatsizlik ediyoruz.
Ülkemizin ve bütün ülkelerin sorunları ile uğraşırken kendi beden ülkemizi, ruh ve gönül dünyamızı, öz vicdanımızı ihmalkârlık ediyoruz. Cisim ülkesine hapsettiğimiz ruhumuzu, masiva ile doldurduğumuz kalbimizi unutuyoruz. Biz bazen dışımızdaki öteki ile ve bütün ötekilerle uğraşırken içimizdeki en büyük ötekiyi, nefsimizi, nefs-i emmâremizi unutuyoruz.
“Tüm bu küresel ve yöresel sorunların sebebi, birey olarak her insanın kendisiyle barışık olamamasıdır…”
Gerçekten tüm bu küresel ve yöresel sorunların sebebi, birey olarak her insanın kendisiyle barışık olamamasıdır. Birlikte yaşama ahlakının başlayacağı yer her birimizin kendi nefsidir. Fıkıh ve Kelâm geleneğimiz ötekiyi fısk u fücurda, cevr u zulümde, tekfirde ve küfürde ararken, irfan geleneğimiz her birimizin ötekisinin kendi içinde yaşadığına uyarı çeker. Oysa o da nefs-i emmaredir.
Haddi zatında birlikte yaşamanın en temel ilkelerinden biri affetmektir. Affetmek, bize yapılan kötülüğü unutmaktır. Bağışlamak, adaletin fevkinde bir erdemdir. Bağışlamak, katiyen kötülüğü onaylamak değildir. Affetmek, sen yaptıklarından daha değerlisin demektir.
“Allah’a tövbe etmesini haberdar olan, kardeşinden özür dilemesini de bilir…”
Birlikte yaşama ahlakının küresel ölçekte yeryüzünde hakim olması için her şeyden önce yaptığımız bir hatadan, işlediğimiz bir kusurdan nedeniyle kardeşimize aleyhinde özür dilemesini bilmeliyiz. Affedici olan, özür dilemesini de bilir. Özür dilemenin Allah’a karşı yapılanının adı tövbedir. Allah’a pişmanlık etmesini bilen, kardeşinden özür dilemesini de bilir. Özür arzu etmek, katiyen hakkı çökertmek değildir. Özür dilemek insanı kötülüklerin üstüne yükseltmektir.
“Yüreklerde sevgi, muhabbet, şefkat üretmek, kocaman fabrikalar kurup tabanca üretmekten daha mı masraflı ve külfetli?”
Eğer bugün, uzun mesafeler katederek geldiğim ve aranızda bulunduğum Resûl-i Ekrem’in (s.a.) bu Mevlid gününde, velâdet ikliminde kalbimin dili olsaydı; eğer bugün nefesim yetip de sesimi tüm yeryüzüne duyurabilseydim bütün kardeşlerime şöyle seslenmek isterdim:
Ey halk!
Hepimiz yeryüzünde büyük insanlık ailesinin birer ferdi yok miyiz? Hepimiz Hz. Âdem ve Hz. Havva’nın kızları ve oğulları yok miyiz? Hepimiz bir Allah’ın kulları yok miyiz? O halde nedir birbirimizden alıp veremediğimiz?
Birlikte rahat ve güven içinde yaşayabilmek için ihtiyacımız olan erdem ve faziletler fıtratımıza nakşedilmiş iken bunları fiiliyata devretmek, söylem ve eylemlerimize yansıtabilmek ve ikincisi olmayan bu dünyayı daha güzel, yaşanabilir bir dünya olabilmek bu dek baskı mu aslında?
Saygıyı, hoşgörüyü, merhameti, adaleti, affetmeyi, dürüstlüğü, paylaşmayı, sabrı hayatımıza hâkim kılmak, ilişkilerimizin mihveri yapmak gökdelenler yapı etmekten, devletler, şirketler kurup yönetmekten, bilişim teknolojileriyle düş ötesi buluşlara imza atmaktan, uzayın derinliklerinde ya da DNA moleküllerinde incelemeler yapmaktan daha mı zorlama, daha mı külfetli?
Kalplerdeki kin ve korku duygularını, hırs ve intikam arzularını karışıklığa itmek, atomu atomaltı parçacıklara ayırmaktan daha artı mı mücadele gerektiriyor? Yüreklerde sevgi, muhabbet, şefkat üretmek, kocaman fabrikalar kurup silah üretmekten daha mı masraflı ve külfetli?
“İnsan üst kimliğinde birleşerek, her bireye insan olduğu için hürmet duymamız gerekmez mi?”
Ve sonra asıl en yüksek sesimle, en kaslı nefesimle benzer dini, benzer imanı, benzer sevdayı paylaştığım; aynı rükûa eğildiğim, benzer secdeye kapandığım, aynı kıyama kurduğum, benzer kıbleye yöneldiğim, Müslüman kardeşlerime seslenmek isterdim:
Ey din-i mübin-i İslam’a intisap etmiş; Hatemü’n-nebiyyîne imanla şereflenmiş Müslüman Kardeşlerim!
Ey yeryüzünde barışı, huzuru ve kardeşliği tesis etmekle mesul olanlar!
Bizim Peygamberimiz belli bir zamana, mekâna ya da topluma değil, tüm insanlığa kılavuz olarak gönderilmedi mi? O’nun vasıtasıyla bütün vakit ve insanlığa duyurulan evrensel mesaj, dillerin ve renklerin farklılığının Allah’ın ayetlerinden olduğunu bildirmedi mi?
O halde farklılıkları toplumsal bir zenginlik olarak görmemiz, “insan” üst kimliğinde birleşerek, her bireye insan olduğu için saygı duymamız gerekmez mi?
“Hangi mezhep, meşrep ve anlama bir masumun kanını akıtmayı, camileri bombalayıp, türbeleri, mezarları yakıp yıkmayı yasal görebilir?”
Ve mezhebini, meşrebini, ırkını, ideolojisini rahmet dini İslâm’ın önüne geçirme tuğyanına kapılan kardeşlerime şöyle çağırmak isterim:
Ey asabiyetini insanlığının ve Müslümanlığının önünde tutanlar!
Ey mezhepçilik, hizipçilik, ırksa kimlik asabiyetiyle birbirine düşman olanlar!
İman ettiğimiz Resulümüz; “Müslüman müslümanın kardeşidir; ona zulmetmez, onu yardımsız bırakmaz ve onu hor görmez.” buyurmadı mı?
“Irkçılığa çağıran bizden değildir. Irkçılık davası uğruna savaşan bizden değildir. Irkçılık davası uğruna ölen bizden değildir.” buyurarak, müminin sadece dünyasını yok ukbasını da mahvedecek olan bu cehaletten ümmetini sakındırmadı mı?
Hangi mezhep, meşrep ve kavrayış bir masumun kanını akıtmayı, camileri bombalayıp, türbeleri, mezarları yakıp yıkmayı meşru görebilir?
“Yoksullukla kıvrananlara gözleri açlıktan inleyenlere, kulakları soğuktan donanlara, kapıları işsizlere, aşsızlara, çaresizlere yürekleri kapatarak mutlu olunabilir mi?”
Ve sonra yalnızca yığınla mal varlığı toplamak için yaşayanlara bir çift laf bildirmek isterdim ve derdim ama:
Ey Allah’ın ölümsüz hazinesinden kendilerine lütufta bulunduğu mal varlığı sahipleri!
Ey dünyanın tüm zenginliklerini arasında bölüşen mutlu (!) azınlık!
Merak ediyorum, yoksullukla kıvrananlara gözleri, açlıktan inleyenlere, kulakları, soğuktan donanlara kapıları işsizlere, aşsızlara, çaresizlere yürekleri kapatarak mutlu olunabilir mi doğrusu?
Paylaşmamız için veren, infak etmemiz için ihsan eden Mevla’ya bencilliğin, cimriliğin ve tamahkârlığın hesabını verebilecek miyiz? Verdiklerini bir gün geri alırsa olur ya o vakit kimin kapısına gideceğiz?
“Hedefine ulaşmak için her yolu mübah sayanlar, körü körüne itaat kültürüyle iradeleri teslim alanlar, tüm bunların vebalini, hesabını Allah’a verebilecekler mi?”
Ve eğer bugün, sesim, nefesim yetseydi bir seslenişimi de ilim sahiplerine, ilmini öğretmeyen, ilminin gereğini yapmayan, hakkı ve hakikati söylemeyen bilginlere, aydınlara, âlimlere, mütefekkirlere, âriflere gerçekleştirmek isterdim ve derdim oysa:
Ey âlimler! Ey bilginler! Ey siyah sarıklılar! Ey beyaz sarıklılar! Ey yeşil sarıklılar!
Nefsimi de katarak söylüyorum. Rasul-i Ekrem (s.a.) “Âlimler, peygamberlerin vârisleridir” buyurmamış mıydı? Sizler peygamberlerin mirasçısı yok miydiniz?
Sizlerin görevi, ümmete rehberlik yapmak iken nasıl oldu da Müslümanlar arasındaki kavgada taraf oldunuz? Dökülen günahsız kanların vebalini, hesabını Allah’a verebilecek misiniz?
Bugün coğrafyamızın en neşeli’î cürümlerini dini öğretilerle temellendiren kan dökme heveslisi insanlık düşmanlarının yaptıklarında, işledikleri cinayetlerde sizin verdiğiniz gayesiz, mesnetsiz heva ve hevese dayanan indi fetvaların, sözüm ona cihat çağrılarının hesabını nasıl vereceksiniz?
İslâm uleması olarak bizler hac menasikini ifa içinde karınca öldürmenin hükmünü uzun uzun izah ederken günahsız insanları katletmeyi ve bir insanı öldürmenin tüm insanlığı öldürmek olduğunu haykırmayı dikkatsizlik etmedik mi?
Özellikle İslâm’ın ulu hakikatlerini şiddet devşirmeye ve çıkar sağlamaya matuf bir araca dönüştürenler, hakikati sadece kendinde görenler, hedefine gelmek için her yolu mübah sayanlar, körü körüne itaat kültürüyle iradeleri teslim alanlar, bütün bunların vebalini, hesabını Allah’a verebilecekler mi?
“Işkence ile abad olunamayacağı gerçeğini görebilmek için kaç zalimin, kaç ceberrutun tarih sahnesinden silinmesi lazım?”
Ve son iki asırdır İslâm coğrafyasının dini, kültürel fay hatlarıyla oynayan; İslâm topraklarını işgaller, savaşlar ve istibdatlarla tarumar eden zor sahiplerine seslenmek isterdim ve derdim fakat:
Ey gücünü zulüm ve zorbalıktan alanlar!
Ey dünyayı kan gölüne ve gözyaşı vadisine çevirenler!
Nefsine güç yetiremeyen, söz dinletemeyenlerin hakikatte hiçbir şeye muktedir olamayacaklarını anlamak için daha kaç saltanatın yıkılması, cefa ile abad olunamayacağı gerçeğini görebilmek için kaç zalimin, kaç ceberrutun tarih sahnesinden silinmesi gerekli?
Hz. Musa ve ümmetini minik ve cılız bir topluluk gördükleri için bir çırpıda yenebileceklerini, bir damla suda boğabileceklerini düşünenler kendileri boğulup gittiler. Ne itibarları kaldı ne saltanatları.
Zorlama ve kuvvetlerini kanıt edercesine Hz. İbrahim’i yanardağ sözde ateşlere atanlar, kendi doyumsuzluk ve zulmetlerinin ateşinde yanıp değil oldular. Ne kehkeşanları kaldı ne ihtişamları.
Zor ve data, ahlak ve hikmet ile buluşmadıkça, mazlumların, mağdurların hakları iade edilmedikçe, bomba ve silah seslerinin, gariplerin ah u eninlerinin yerini mutluluk ve sevinç çığlıkları almadıkça bu yapılanların hesabını Allah’a verebilecek misiniz?
“Bizden sonraki nesillere hayırla yâd edileceğimiz iyi bir gelecek ve yaşanabilir hoş bir dünya vazgeçmek en manâlı sorumluluklarımızdan yok midir?”
Ve sonradan her tarafta Resûl-i Ekrem’in Veda Hutbesinde haykırdığı gibi “Ey Ahali” diyerek bütün insanlara ve kardeşlerime aramak isterdim:
Ey yeryüzü sakinleri!
Ey 20. asrın son ve 21. asrın birincil tanıkları!
Zamanın ve mekânın hakkımızda şahitlik oluşturacağı adalet ve hesap günü geldiğinde hesabını verebileceğimiz bir maziye imza atmak, bizden sonraki nesillere hayırla yâd edileceğimiz iyi bir gelecek ve yaşanabilir güzel bir dünya ayrılmak en kayda değer sorumluluklarımızdan değil midir?
“Gelin ayrıca dünyamıza keza birbirimize sahip çıkalım ve iyiliği yeryüzüne yayalım…”
Bu bilinçle gelin defalarca birlikte ve gücümüz yettiğince kötülükleri bertaraf yapabilmek, her türlü ayırımcılığın önüne geçebilmek ve beraberce rahat içinde yaşayabilmek için saygı, müsamaha, merhamet ve adalet başta olmak üzere bütün ahlaki erdemleri hayatımıza egemen kılalım.
Gündemi barıştırma ve sevgi olan selim us ve kalp sahiplerinden olmaya çabalayalım.
Gelin Yaratanımızı darıltmayalım.
Gelin Peygamberimizi gücendirmeyelim.
Gelin Meleklerimizi, hoşnut olmayacakları hususları yazma zorunda bırakmayalım.
Gelin ayrıca dünyamıza hem birbirimize sahip çıkalım ve iyiliği yeryüzüne yayalım.
Ve unutmayalım oysa dünya bize, biz birbirimize emanetiz. Daha güzel bir dünya için sevgi, saygı ve acınacak şey diliyorum.
Fotoğraflar sizlere Turkmynet.Com farkıyla sunulmuştur