Şu filmi cnbc-e’de yayınladıklarından beri izlemek istiyordum ama nasip değilmiş diyelim.Dün sonunda oturdum izledim ama ya alt yazı yetersizliğinden olsa gerek ya da gerçekten filmin “kendisinden” olsa gerek pek bir şey anlamadım.Aslında anladıklarımı da pek anlatmak istemiyorum, garip geldi azizim. Bana da garip gelen şeyler varmış işte, bir de böyle sanatsal filmler benim düz mantığı baya zorluyor, yüzümde garip bir ifade, şimdi ben bundan ne anlamalıyım diyerek bakınıyorum sanki..
Adından da anlaşılacağı üzere, baba ve oğlun ilişkisini anlatıyor film; ama daha ilk sahneden insanı tabiri caizse “dumur” etmeyi de biliyor.Sanki çok düşünmeyin, “işte aralarında ki ilişki bu şekilde” der gibi, neyi izleyeceğimizin ilk işaretini atıveriyor ortaya.Şimdi filmi izlemeyenler için bu kız ne diyor diyebilirsiniz; bende o zaman filmi azcık anlatırım.Anne ölünce baba oğlunu tek başına büyütüyor ama çocuğu öyle çok seviyor ki – sonradan da diyeceği gibi ölmüş karısına çok benzediği için- onu kimseyle paylaşamıyor.
Çocukta da aynı durum söz konusu; kendisi orduda tıp eğitimi görüyor, kavgalı olduğu bir kız arkadaşı var , aralarını düzeltmek istiyor ama babasından da vazgeçemiyor..İkisi de bu çarpık durumun farkında; ve filmin geneline hakim olan durum, artık bundan vazgeçmeleri gerektiği.Birbirleriyle savaşıyorlar, kendileriyle savaşıyorlar, ama yine de biri üzülmesin diye diğeri elinden gelen her şeyi yapıyor.Çocuk, babasını tek başına bırakmak istemiyor, hatta yaptığı çoğu hareket –orduya katılması gibi- babasını memnun etmek için.Baba da, oğluna özgürlük vermek istiyor ama onu bir dakika gözünün önünden ayırmak istemiyor.
Ve film aslında, bütün bu çekişmeleri, sıkışmışlığı anlatıyor.Oldukça enteresan bir filmdi ama ben yine de belki de çeviri de hatalar ve eksikler vardır diyerek bu garipliği azcık başka unsurlara yüklemek istiyorum..Anlatmak istediği “çıkmazlar” açısından başarılı ama insan izlerken de buna bakmıyor ki..Neyse efendim, bu da öyle bir film..