Daha Tuna kreşe falan gitmezken Nurturia'daki "yılsonu gosterileri çocukları çok fazla strese sokuyor" tezlerinin yanında yer alırdım. Zaten koala modunda yapışık yaşadığımız için kreşe uyum sağlasa bile sahneye çıkınca koyvereceğinden öyle emindim. Henüz yaşamadığın konu hakkında tavırlı olmak ya da büyük konuşmak ne denli anlamsızmış bir kez daha gördüm.
Tuna balığımın ilk sahne deneyimi 23 Nisan'daydı. Ağlayarak bizden ayrılmasına ve hafif hasta olmasına rağmen en azından gosteriyi tamamlayabilmişti.
Geçtiğimiz haftalarda da yılsonu gosterisi düzenlediler. Bildiğim kadarıyla 3 farklı gosteri için hepi topu 2-3 hafta prova yaptılar. Bu arada son hafta dışında gunluk rutinlerinde pek şaşma olmadı. Sadece son hafta provalar yogunlaştıgı için bir kez gunduz uyutmayıp dansettirmişler. O gün de serviste uyuyarak gelmişti.
Gösteri günü salona girerken biraz ağladı. İkna etmeye çalıştık öğretmeniyle ama fena halde paçama yapıştı. Kucağıma alıp kulise götürdüm. Çişini yaptırdım. Arkadaşlarını ve öğretmenlerini bulduk. Babasıyla seyircilerin arasında olup onu izleyeceğimizi, onun çok eğleneceğini ve alkışlayacağımızı, video çekeceğimizi soyleyip olayı fazla dramatize etmeden yerime oturdum. Eşim bu arada sürekli söylendi. Bu kadar küçük çocuğu zorlamaya ne gerek var, falan filan.....
Tüm yaş grupları yavaş yavaş sahneye çıktı. Sıra bizimkilere gelince kocaman bir kahkaha attım önce. Kostümlere bayıldık :) Cazdan hazetmeyen biri olarak sevdiğim tek cazcı Louis Armstong'un şarkısını çok beğendim, çook....
Geçen gösteriden hazırlıklıydık. Ağlayan arkadaşı olursa sırtını sıvazlayıp "ağlama, annen orda seni izliyor" diyecekti ama ağlayanları bana ispiyonlamaktan ona fırsat bulamadı :) Çan çan konuşmaktan çoğu hareketi yapamadı.
Velhasıl kelam, 2 saat boyunca toplam 3 gösteriyle sahneye indi çıktı. Ağlayarak girdiği salondan zor çıkardık. Bahçede her gördüğü arkadaşını bize tanıştırdı:
- Anne bak bu Ahmet Tuna
- Anneeaaa anneeee bak bak Kaan ooorda
- Annne anne anneeeee bak bu Deyda (Ceyda)
Daha önce yatır-kaldır postlarımda da yazmıştım. Çocukları boyle zorlayan ve bir sonraki adıma itekleyen faaliyetlerden sonra beyinlerine birşeyler oluyor diye. Tuna son haftalarda sabaha karşı anne-baba yatağına gelmeye başlamıştı. Sabah 6:30 da sektirmeden yanımıza geliyor 2 saat orda uyuyordu. Tüm gün görmediğimden, birlikte uyumaktan zevk de aldığımdan ve en onemlisi gece boyu kendi kendine deliksiz uyudugu için ses etmeden sarılıp uyuyorduk. Gösteriden sonra yani kendi sınırlarını zorlayan ve duygusal anlamda sonraki levela geçiren bu olaydan sonra hiç yanımıza gelmek istemedi. Özgüveninde kırık olan her neyse, bu şekilde tamir ettiğine inanıyorum.
Madalyonun öte yüzünde ise sahnede ağlayan çocuğun anne-babası olmak var elbette. 23 Nisan'dan sonra Tuna günlerce "off Damla bebek bidi(gibi) ağladı yaaa" diyip durmuştu. Belli ki okulda kızcağızla alay etmiş arkadaşları. "Olabilir oğlum, korkmuştur belki. Bir daha ağlarsa sarılıp ağlama Damla'cım dersin, tamam mı?" dedim. Bebek gibi olduğundan değil annesini görmek istediği için ağlamıştır falan diye anlattım ama anladı mı bilmiyorum. Zira bebeklik üzerinden aşağılama ve aşağılanma trendinin etkisindeyiz fena halde.
Neticede yılsonu gösterilerinin aslında hem iyi hem kötü olabileceğine kanaat getirdim. Tıpkı paraşutle atlamak gibi, scuba diving yapmak gibi.
Yapmaktan korktuğunuz ne varsa onun gibi.
Yapana dek içi içini yiyor insanın ama başardıktan sonraki muzaffer his, insanı bambaşka yerlere taşıyor.
Ağlayan ve alay edilen çocuk olmak zor. Ama çocuklar böyle böyle büyüyor.
Böyle böyle gerçek yaşamın acımasızlıklarıyla mücadele etmeyi, kendilerini savunmayı, bir dahaki sefere "başarmayı", bu seferlik kaybetmeyi öğreniyor.
Ve en güzeli bu yolculuklarında onların yanında olup kendi geçmişimizle yzleşmek ki bu aslında başlı başına yeni bir post konusudur :)