Canım kitap da okumak istemiyor bu aralar.
Yürüyüşü de çıkmadım. Kahve de içmedim bugün.
Kafam tamamen durdu.
Geç de olsa farkına vardım yanlışlarımın. Öyle de olsa hiç keşke demedim.
İnsanlardan, düşüncelerden, yorgunluktan, kısacası beynimde dört dönen hayattan geriye bana bir şey kalmadı.
Dışarıda gürül gürül çağlayan bir hayat varken ben kendi kalabalık karanlığıma gömülüyorum.
Bunu kendime neden yapıyorum? Uzun zamandır aynaya da bakmadım.
Artık bir şeyler değişsin istiyorum.
Kendimi seveyim.
İnsanları seveyim.
Bulutları seveyim.
Yeniden doğmuş gibi...
Hayatta nereye istersem uçup gideyim.