sergiye gelince ise, "altın çağ"a bizzat tanık olduğumu söyleyebilirim. özellikle de portrelerdeki gerçeklik, hislerin yüzlere bunca yansıtılabilmiş olması çok başarılı!
ara güler'in “rembrandt o zaman değil de bu zamanda yaşasaydı resim sanatçısı değil fotoğraf sanatçısı olurdu.” derken ne demek istediğini anladım.
remrandt'ın pek mavi boya kullanmadığını, çünkü o dönem mavi boyanın pahalı olduğunu (ki hala yüksek kalitedeki boyalarda renge göre fiyat değişiyor imiş) kemal iskender hoca'nın derslerinde öğrenmiştim. hakikaten de, hem rembrandt'ın hem de çağdaşlarının, resimlerinde, sarı, kahverengi ve kırmızı tonlarını yoğunlukla kullanmış olduklarını görmek mümkün.
sergiyi gezerken, bittabi, o dönemin gündelik hayatına, ekonomik hayatına, sosyolojik durumuna, yaşam koşullarına, giyim tarzlarına, yeme biçimlerine ve daha pek çok şeye de tanık olma fırsatını bulmuş oldum. ki sergi gezmenin en sevdiğim yanı, bu çok yönlü öğrenmelerdir..
dikkatimi çeken/ yeni öğrendiğim bilgileri sizinle de paylaşayım:
* delft şehrinin mavi seramiği ünlü
* lavta: uda benzeyen telli bir çalgı
* ont bijtjes: balık ekmek
* banketjes: zarif sofra
* pieter de ring isminde bir ressam, imzasını yüzük figürü ile atıyor.
önemli not: sergi çarşamba günleri 18:00-22:00 arası ücretsiz gezilebiliyor!
ayrıca müzede kulaklık ve vestiyer hizmeti ücretsiz;)
bir alt katta da müzenin kendi koleksiyonu olan "bir ülke değişirken" konulu sürekli sergi var. biz zamansızlıktan ve biraz da açlıktan (bir an önce sütiş'e gitme aşkıyla:)) gezemedik ama, biz ettik, siz etmeyin, siz gezin;)
sergiyi gezmemiz bitince vestiyerden eşyalarımızı alıp çıkarken köşkü gezebileceğimizi söyledi görevli ve ardından bize ipad verdi. sabancı ailesinin 1998'e kadar yaşamış olduğu köşkü gezdik.
bana pek bir ihtişamlı, biraz rahatsız ve boğucu geliyor öyle yerler. hani "yaşa" deseler yaşamak istemem. daha minimalist ve modern dekorasyonları seviyorum sanırım. ya siz? ;)
cumartesi klasiği:cihangir, istiklal, gezi parkında otistikler derneği ile spor, cremeria milano, kule dibi (ceneviz), mano burger vs. arasına, bir adet afilli oyun sıkıştırmak istedim.
akşamüzeri, ne zamandır görmeyi istediğimiz "limonata" oyunu için bilet almaya gittim.
fakat, gişede, internet sitelerinde görünenin aksine, "yalnızlar kulübü"nün oynayacağını öğrendim. oyunun broşürünü biraz inceleyince, bu oyun da dikkatimi çekti ve biletleri aldım.
sonra saat 9 oldu, oyun başladı ve başlamasıyla beraber yaklaşık 90 dk. son derece keyifli zaman geçirmemi sağladı.
festival oyunu olan "yalnızlar kulübü"nde, hasibe eren, duygu tüzün, çağlar gençtürk, bedir bedir, güçlü yalçıner ve tevfik şahin oynuyor. her biri de son derece başarılı. ben özellikle hasibe eren, çağlar gençtürk ve bedir bedir'in performansını çok çok iyi buldum.
bakmayın siz, oyunun adının son derece klişe oluşuna; oyun, gerçekten eğlenceli.
ve bence en iyi yanı da, çok "bizden".
direkt "modern şehir insanı"nın derdine odaklandığından, çok yakın hissedebiliyorsunuz izlerken.
bir de, ben geleneksel ya da klasik mi demeli bilmiyorum, ama, şu alışıldık tarz tiyatrolardan haz almıyorum sanırım artık. daha önce de yazmıştım:
* avam kahvesi (cihangir ara sokaklardan istiklal'e yürürken)
nostaljik ve zevkli dekorasyonu ile keyifle oturabileceğiniz bir mekan.
yerel gazozları destekleme gibi bir misyon edinmişler kendilerine:) gazozla ilgili bir paragraf var menülerin üzerinde (bir maniniz yoksa annemler size gelecek kitabından bir alıntı- bu arada bu kitap bu ara sıklıkla karşıma çıkıyor, sanırım listeme almalıyım).
her masada bir solo test bulunuyor:) bir köşesinde de çocukluğumuzun plastik topları var bir filede.
duvarlarda eski film afişleri..
ev yapımı kurabiyeler, kekler...
öyle hoş bir ortam işte!
* pandora kitabevi (kelepir kitap)
büyük parmakkapı sokak'ta uygun fiyata kitap ve ikinci el eşyalar bulabileceğiniz, şanslıysanız müzayedeye rastlayabileceğiniz (eski kartpostalların, mektupların açık artırmaya çıkarıldığına rastladık biz!) orijinal bir kitapçı.
* hazzo pulo pasajı (danışman geçidi)
aznavur pasajının yanında. içinde takıcılar, çantacılar, kitapçılar, orijinal dekoratif eşyalar satan dükkanlar var.
sonunda da "grand boulevad" isimli tahta tabureli kahve.
pasajın çıkışında da "edo fashion gift" adında japonya'dan gelen ürünlerin satıldığı çok güzel bir dükkan var. * edit: işbu ilginç klip burada çekilmiş imiş:
yolunuz düşerse her birini ziyaret etmenizi -naçizane- önerir, herkese mutlu pazarlar dilerim;)
bu ara, ziyadesiyle yoğun ve bir o kadar güzel geçiyor günlerim. (aslında istanbul'a geldim geleli, 3 yıldır, böyle yaşıyorum diyebilirim... bu şehirde herkes mi böyle yaşıyor?)
bildiğiniz üzere haftanın 5 günü çalışıyorum, pazar günü tam gün resim kursuna gidiyorum. 3 haftadır da otistikler derneği'nin "alternatif gelişim programı" kapsamında 8 aylık bir gönüllülük sürecine başladım. cumartesi günlerimi de o şekilde geçiriyorum artık. yani boş günüm yok.
son 10 gün içinde de, annem ve ablam izmir'den ziyaretime geldi ve "istanbul kazan biz kepçe" bir güzel gezdik yine. ardından vücudum tepki verdi sanırım, ağır grip olup yataklara düştüm. hemen ardından kalkmak zorunda kaldım, çünkü ankara'dan çok çok yakın arkadaşım geldi, yine gezmeye devam ettim.
sanat tarihi konuşmaları serisinde "rembrandt" konusu vardı. ressamın ağırlığından olsa gerek salonda boş yer yoktu. seminer de çok keyifliydi.
ardından dilek'te yemek yiyip, asmalımescit'teki gemi'ye geçtik. orayı çok seviyorum. bilmeyenlere kesinlikle denemelerini öneririm. http://www.gemideyiz.com/. benim gibi, bar sevmiyorsanız (karanlık, sigara dumanı, gürültü!!!), güzel müzikler eşliğinde rahat rahat sohbet edebileceğiniz ferah bir mekan arıyorsanız orayı çok seveceksiniz. (hemen altındaki manoburger'i pas geçmek de hiç kolay değil, aman dikkat ;))
konudan konuya geçerken, en önemli mevzuuya gelemedim gitti!
bu kadar aradığım kitabı, kendi mahallemden birinden bulmak ayrıca mutlu edici! kendisine bir kez de buradan teşekkür ediyorum! yaşadığım bu güzel olayı, yarın 2. yılını devirecek olan blogumun bana bir hediyesi olarak görüyorum:) blogumu ve blogları çok seviyorum!