Mert BLW’ye Başlarken
Son derece heyecanlı bir anne olarak ben, en az 2 aydır bu konuyu araştırsam da, kendimi bu fikre alıştırmaya çalışsam da, endişelenmekten kendimi alamıyordum. Ek gıdaya başlama zamanı yaklaştıkça, kafamda alışılmış korku filmi ses efektleri yankılanıyor, acabalarım çoğalıyordu.
Vaz mı geçsem ki?
Şu çocuğa pirinç unlu mama versem de kurtulsam mı?
Sonra bir gün, vakit geldi dedim. Hazır cesaretim de varken başlayayım da kurtulayım diye düşündüm. Koydum Mert’in önüne haşlanmış havucu. Bekledim. Mert’te, yemeğe dair herhangi bir hareket yoktu. Birkaç defa eline aldı. Bıraktı. Sonra sol eliyle tutup, tepsinin sol tarafından yere attı. Birkaç kez bu hareketi tekrarladı. Ama hepsi bu. Yani bunun için mi bu kadar endişelenmiştim. Biraz rahatladım. Parmağımla bir çimdik havucu ezip verdim ki havucun alerjen olup olmadığını anlayabileyim.
Havuç, balkabağı, tatlı patatesi denediğimiz günler böyle geçti. Şeklinden mi, renginden mi yoksa el becerisi geliştiğinden mi bilinmez brokoliyi yemeğe karar verdi Mert. Brokoliyi öyle çok sevdi ve yedi ki bezinde ilk kez o renk ve şekilde kaka ile karşılaştık. 🙂
Yeşilinin aksine minik beyaz ağaç karnabaharda o kadar başarılı olamadı. Galiba ben de kıvamını tutturamadım ve biraz sert oldu. İlk kez öğürdü. Tabi ki çok korktum. Birkaç kez öksürdükten sonra kucağıma aldım, öne doğru eğip sırtına hafifçe vurdum. Aslında ben bunları yaparken o rahatlamıştı ama ben yine de müdahale ettim. Başka bir gün köfte denememizde de öğürdü. Bu defa biraz daha fazla. Böylelikle karnabahar ve köfteyi erteledim.
Bu arada tabi ki yoğurda da başladık. Yoğurdu çok seviyor. Kaseden ya da kendi kaşığı ile anında hüpletmeye bayılıyor. Hatta kendi kaşığındaki yoğurt bitince, kaşığı tepsiye atıyor ve içini doldurmamı bekliyor.
Şunu anladım; aslında bebeklerin doğasında kendi kendine beslenme var. İçgüdüsel bir durum yani. Sadece alışması ve öğrenmesi için onlara fırsat vermek gerekiyor. Tabi kesinlikle gözünüzün önünde olmalılar.
Mert’in ve aslında benim BLW maceramız böyle başladı.
Sevgiyle kalın..
NERGİZ TEZCAN – 21.04.2015