Bütün, parçalardan oluşur. Parçalar tek başına bazen anlamlı bazen anlamsız ama bir araya geldiklerinde; hele de bir anlamı olsun diye birleştirilmişlerse; bir araya gelmiş parçalar olmanın ötesine geçer.
Harfler, notalar, renkler, rakamlar, sesler, insanlar...
Tek başına zaten anlamı olan insan, diğerleriyle yan yana iken; başka anlamlara bürünür, başkalaşır. Bazı yönleri daha vurgulu hale gelirken bazı yönleri törpülenir. Tek başınayken öne çıkmayan bir yanı, diğerleriyle bir araya geldiğinde belki de en görünür tarafı oluverir.
Birbirinin aynı notaları, sesleri, harfleri yan yana koyunca; aaaaaaaaaaaaaaa, bbbbbbbbbbbbbbbbb, ceeeeeeeeeeeeeeeeeee, deeeeeeeeeeeeeee, lalalalalalalalala, solsolsolsolsolsol, dododododododo diye tekrar veya uzatma oluyor, değil mi?
Peki birbirine benzer insanları yan yana koyduğunda yine tekrar mı oluyor? Benzer dedim çünkü aynılık insanlarda geçersiz. Her insanın ne olursa olsun ayrı olduğunu ve bir araya geldiklerinde farklı sonuçlar doğduğunu düşünüyorum. Benzerler birleştiğinde ya farklılıkları traşlanır ya da bazılarınınki daha öne çıkar ama ne olursa olsun tek başınayken olmayan bir şeyler olur.
Farklılıklar, tabloyu değiştirir, derinleştirir. Hayat bir tablo ise; içinde ne kadar farklı renk, ton, şekil olursa o kadar keşfedilesi olur. Bir noktaya dalıp, odaklanmak ve içinde kaybolmak da bir seçimdir ama tercihe bırakılmalıdır. Dayatmadan, her rengi, tonu olan bir tablonun içinde bir noktaya odaklanmak isteyen, kendi farklılığını yaşayabilmelidir. Ama o oraya bakacak diye diğer renklerden vazgeçmek ve başkalarının görmesini engellemek de iş değildir.
Bu yazının gittiği bir yer var mı derseniz, vardı ama kayboldu.
Merak etmeyin, benimle beraber.
Ama kaybolduK.