Her çeşidi zordur vedaların. Talihsiz bir kelimedir Veda. Hüzün barındırır, tam da bu yüzden kimseler yanaşmak istemez pek yanına. Ama nafile! Ne kadar bizden uzak olsun desek de, gelmişse eğer günü gitmelerin, veda ile yaşamasını da bilmektir bize kalan.
İşte böyle bir geceydi dün gece. Koca bir salon dolusu insanla birlikte bize eşlik ediyordu Veda. Sevgili arkadaşımız Bayzar'ı bundan sonraki hayatını sürdüreceği Avustralya'ya yolcu etmeden önce son bir kez daha bir araya gelmişti tüm dostlar. Evlenmişti ve onu orda bekleyen sevdiği adama kavuşmakla bizlerden ayrılıyor olmanın burukluğu arasında şekillenmişti yüzü.
Çok kalabalıktık ve benim için Veda'nın hüznünü bastıran bir güzellik olmuştu bu kalabalık. Dost olmanın, dost kazanmanın, önemsemenin ve önemsenmenin, karşılıksız sevginin Veda'ya baskın çıkmasıydı. Başrolu kapmayı bir türlü beceremedi Veda, ta ki gecenin sonu gelene kadar. Benim için dört senelik, ama çoğu arkadaş için yaklaşık yirmi senelik bir dostluktu söz konusu olan.
Resimde görülen pasta, tüm dostları adına tarafımdan yapılmış bir uğurlama armağanıydı. Hepimizin yürekten inandığı ve dilediği bir şey vardı: Geride bıraktıklarından çok daha büyük mutlulukların ve güzelliklerin eşiyle paylaşacağı yeni hayatında onu bekliyor olması. Yüreklerindeki tüm iyi niyetle bunu dileyen onca dostun enerjisiyle tüm bunların gerçek olacağına inanıyorum. Bir kez daha, her şey gönlünce olsun arkadaşım:)