26 Şubat 2008 Salı
25 Şubat 2008 Pazartesi
Tam 7 ay karnımda taşıdım onu. Tek başıma, hiç yardım almadan taşıdım. İlk duyduğumda ürkmüştüm. Tek başıma nasıl büyütürüm nasıl can veririm ona diye düşünmüştüm. Ama korksam da vazgeçemedim ondan. Zamanla alıştım varlığına. Hatta son zamanlarda içimden hiç çıkmasın, hep benimle kalsın, bana arkadaş olsun istedim. Dünyaya gelip ne yapacaktı ki? Paramız yoktu, istediği kıyafetleri alamayacaktık ona. Komşunun kızı gibi kırmızı bisikleti olmayacaktı hiç. Verecek bir tek sevgimiz vardı. Belki yeterdi o. Belki de yetmezdi. O yüzden hep içimde kalmalıydı.
Bir kış günü ekmek almaya giderken düştüm. Karnımda koca bebekle. İşte o zaman daha fazla karnımda kalamayacağını anladım. Daha küçüktü oysa. Daha 9 ayını tamamlayamamıştı, ben de hazır değildim üstelik. Ama doğumdan çıkıp da onu elime verdiklerinde ismini hiç tereddütsüz söyleyiverdim, en sevdiğim mevsim, "Bahar"..
Kaç gün düşündüm bu konuda :)
Konu : Yaptığım en aptalca alışveriş
Sıralayayım hemen :
1- Fiyatı çok uygun diye aldığım topuklu beyaz ayakkabılar. Modelini beğenmedim sonradan. Şimdiye kadar 1 kez giydiğim (en iyi ihtimalle) ve bundan sonra giymeyi düşünmediğim bu ayakkabıları almam salakçaydı.
2- Tavşan tüyü görünümlü dokunduğunda insanı gülümseten çanta : Çok tüy döktüğü için çok kullanamadım. O yüzden o çantayı almam da salakçaydı.
3- 10 larca tişörtüm varken hala yenilerini aldığıma ve daha önce aldıklarıma hatta yeni aldıklarıma bile giyme sırası çok zor gelirken ve hatta bazen sıra bile gelmezken yaptığım her yeni tişört alışverişim salakça oluyor aslında. Ama giyiyorum işte değişik değişik (Akıllanmaz Çınar).
4- Akıl almaz pijama ve pantolon tutkumu salakça saymasak olmaz mı? Artık çekmecelere ve askılara sığamıyorum. Bir yandan ben bir yandan Öykücüm pijama koleksiyonuma kattıkça kattık. Hala da gözüm dışarda :)
Alışveriş konusunda bazen kendimi aşıyorum :) Aslında alışveriş ederken dili dışarda dolaşanlardan değilim. Bir şey gereksizse genelde almam (yukarıdaki maddeleri okumadınız inşallah? :) ). Alışveriş yaparken fiyatlara da çok dikkat ederim ve mal karşısında ölüp bitmediysem ki böyle bir durumla henüz karşılaşmadım indirim haricinde alışveriş yapmam. Çoğu dükkanın vitrininde yaz kış indirim yazıyor olmasını kastetmiyorum tabi. Ara sıra dolanıp fiyat araştırması yaptığım ve daha önce fiyatını bilip de gerçekten indirime girmiş olan şeylerin üzerinde akbaba gibi dolanırım :)) Nerde güzel ve ucuz şeyler var, hemen arkadaşlarımı haberdar ederim. Calgonit için bizim kızlara elektronik posta atmışlığım bile vardır. Puhahaha :))
Esracım sugarım ve Çakılım vaktiniz olursa sizi sobeleyebilir miyim? :p
24 Şubat 2008 Pazar
22 Şubat 2008 Cuma
20 Şubat 2008 Çarşamba
Öykücü'mden bilmem kaçıncı paketimi almış bulunuyorum bugün :)
İş yerinde sıkıntı içinde işlerle cebelleşirken, hatta depolarda fellik fellik malzeme aranırken, malzemeyi bulup da rafından malzeme çıkarma işinin bile sana kalmasının verdiği fenalık içinde masa başına geldiğinde, taaa ordan kocaman bir paketin masanın yanı başında durduğunu görmek, paketin Öykücü'den gelmiş olduğunu bilmek, içindekileri görmeden bile tarifi zor mutluluklar yaşatıyor bana.
Bayılıp ayılıp bittiğim bir pijama, ne zamandır uzunbacaklarla seyretme hayalleri kurduğumuz bir
film (Akasya), bir film daha (May), en sevdiğim renkli uzun hırka, boncuklu kürdanlar (süslü
pakize :) ), kırmızı kalp şeklinde romatik bir termofor (sıcak su torbası), paketlerin vazgeçilmezi buzdolabı süsü ve mumlar veeeeee Öykücü'nün de benim de bayıldığımız hediye paketleme süsü :)) Bunun bir
kısmını en yakın zamanda göndereceğim pakette geri yollayacağım Öyküm :)))
Umarım kimse dostsuz kalmaz. Paket falan bahane. İnsanın sevildiğini, düşünüldüğünü ve özlendiğini bilmesi kadar güzel bir şey var mı?
İnan bana, taa ordaki varlığın bana da güç veriyor sevgili dostum. Bu da sana özel mektubum gibi oldu değil mi Öyküm :)
Hamiş 1 : Bu güzel paketin üzerine Tanju Okan'dan çok sevdiğim Koy Koy Koy şarkısını dinletmek istedim size. Gerçekten bayılıyorum o şarkıya. Tanju Okan'dan bulamadım ama Sefarad da oldukça eğlenceli seslendirmiş. Tanju Okan'ınki kadar olmasa da bunu da beğendim.
Hamiş 2 : Derken Öykücüm bir yorum bırakmış. Nasıl da unutmuşum minik kaktüsümü. Dün paket gelince, içinde çiçek de olduğunu bildiğim için, ilk olarak saksıyı bantlarından söküp masama yerleştirmiştim. Biraz iş yerimde masamda kalsın ve iş dünyama renk katsın diye düşünüp eve götürmedim giderken. Tabi diğer paket içeriğini masaya yayıp da fotoğraftan tek tek yazdığım için iş yerindeki kaktüscüğümü unutmuşum. Bu arada yaprakları buruşmuş dünden bugüne. Normal mi Öykücüm?
19 Şubat 2008 Salı
11 Şubat 2008 Pazartesi
En son yazımda buraya sık sık tiyatro gelmez demiştim ya, Allah'ım sanki bu yazı beni yalancı çıkarmaya çalışıyor! Son zamanlarda tiyatro haberinden fazla bir şey duymadım desem yeridir :) Önümüzdeki hafta Metin Serezli ve Özlem Tekin'in bir tiyatrosu var mesela. Tabi ki biletlerimiz hazır cebimizde bekliyoruz :) Sonra bu cumartesi günü Musiki Derneği'nin Türk Sanat Müziği konseri var. Elbet ona da gideceğiz. Burda Musiki Derneği'ne çalışan kadınlar, ev hanımları, müzikle ilgisi olan her türlü insan gidiyor. İçlerinden bazıları o kadar iyi ki dinlerken mest oluyorum.
3 Mart'ta da Turgut Özakman'ın "Şu Çılgın Türkler"i Samsun Tiyatrosu tarafından sahnelenecekmiş Atatürkçü Düşünce Derneği'nin katkılarıyla. Şimdiden büyük heyecan duyuyorum.
Bu arada Şu Çılgın Türklerden seneler evvel Romantika adlı kitabını okumuştum. Öyle çok beğenmiştim ki o kitabı. Daha önce yazmış mıydım bilmiyorum ama hakikaten çok beğenmiştim. Bu aralar okumak için kitap düşünüyorsanız onu tavsiye ederim.
Aa en güzel haberlerden bahsetmedim daha. Hollywood senaristleri sonunda grevi bırakmış! :) Evet evet, artık dizilerimizin devamı gelecek. Biz Lost'un 4. sezonunun ilk iki bölümünü seyrettik bile. Gerçi onlar zaten çekilmişti de sonrası umutsuz vakaydı. Neyse sonunda sorun çözülmüş ve senaristler en kısa zamanda işlerinin başına dönecekmiş. Yaşasın yaşasın! :) Lost'ta hala bir şey çözümlenmiş değil bu arada. Meraklısına da söylemiş olayım.
Bu yazıyı bitirmeden komik bir şey anlatayım size (trajikomik desem daha doğru olur):
Bize temizliğe gelen Sezen 6 aylık hamile. Artık işi bıraktı dolayısıyla. Biz de yeni bir kadın arıyoruz. Sezen 1 seneyi aşkın zamandır geliyordu, hani çok süper memnun olmasak da artık evi biliyor falan diye idare ediyorduk, anahtar veriyorduk sonuçta ona. Anahtar verince herkese güvenmek pek de kolay değil. Her neyse 1 aydır falan yeni birini arıyoruz. Daha doğrusu annem arıyor. Çevresinden iyi diye duyduğu her kadına ulaşmaya çalıştı. En son, yine çok methedilen bir kadının kapısına kadar gitmiş.
Kızı için bir kadın aradığını söylemiş önce, sonra benden bahsetmiş işte şurda çalışıyor eczacı diye. Kadın da "ben de eczacıyım" demiş. Annem dumur tabi. Ay ben yanlış geldim heralde falanlar dönmüş ortada. Derken bizim kadın hastaneden emekli bir eczacıyla birlikte eczane açtığını söylemiş. Tabi bizde öyle biri yok. Bahsettiği de emekli bir hemşire. Kızı eczacı ve eczane açtı. Neyse bizim kadın eczanede işinin çok rahat olduğunu, birkaç ay içinde bir kalfa bulabilirse kendisinin de eczane açmak niyetinde olduğunu söylemiş, dolayısıyla artık temizliğe falan gitmeyecekmiş!
Annem eve gelince bir hızla beni aradı tabi. Kadının sözlerinden kalfa olduğunu anlamam çok uzun sürmese de insanların cahilliği karşısında gülsem mi ağlasam mı bilemedim. Çoğu zaman eczanelerinde durmayan, durduklarında da bir köşeye çekilip sadece para işine bakan "Dangoz" meslektaşlarım sayesinde eczacı sayılan kalfaların sayısı oldukça fazla. Halk da eczacı yerine kalfayı eczacı diye bilip her soruyu ona soruyor. Böylece de kalfalar mesleklerini söylerken büyük bir güven ve gurula eczacıyım diyebiliyorlar.
Bizim burda bir eczane vardı. Kalfası öyle bilmiş bir şeydi ki, evlenirken nikah davetiyesine Eczacı Hüseyin diye yazdırtmıştı. Kompleksin bu kadarı yani :)
10 Şubat 2008 Pazar
Öncelikle tiyatrodan bahsedeyim biraz. İsmi Semaver Kumpanyası idi. Saat 20:00 da başlaması gerekirken 20:30'a doğru başlayarak benden eksi notla sahneye çıktı. Aralarda güzel şeyler olsa da bir ara saate bakıp da 21:50 yi görünce ara olmayacak heralde diye düşündüm. 22:00 da ara oldu!! Oyun çok da insanı içine çeken cinsten olmadığı için aralarda uyuklamış bile olabilirim! Bir ara kafamın yana düştüğünü çok net hatırlıyorum. 23:00 e doğru oyun bitti ve evlerimize döndük.
Çok ahım şahım bir oyun olmasa da gittiğime pişman değilim, yanlış anlaşılmasın. Buraya çok sık tiyatro gelmez, çok sık konser olmaz. O yüzden bulduğumuz her fırsatı değerlendirmeye çalışırız eşimle birlikte. Çok sık gelmez dedim ama ondan 1 ay önce falan da Zuhal Olcay'ın Nathalie'si gelmişti, onu seyretmiştik. Aslında iki kişilikti oyun. Zuhal Olcay'ın diyerekdiğer kadının hakkını yemeyeyim. Zaten Zuhal Olcay'dan ziyade diğer oyuncu, Tilbe Saran çok iyi bir iş çıkardı bence. Tabi ben Zuhal Olcay'ı bildiğim, sevdiğim ve ondan çok şeyler beklediğim için de bana öyle gelmiş olabilir. Ne bileyim böyle sahneye çıksın ve bana en güzel tiyatro anımı yaşatsın istedim belki de. O duyguyu yaşamasam da oyun bittikten sonra güzeldi diye düşündüm. Konudan bahsetmek gerekirse kısaca eşinden boşanan bir opera sanatçısı (Tilbe
Saran) bir kadın kiralayarak (Zuhal Olcay) eski kocasını baştan çıkarmasını istiyor. İntikam peşinde gibi oldu :) Fahişe kadına önce bir isim ve yeni kıyafetler veriliyor. Sonra adamla tanışmak üzere adamın sürekli gittiği yerlere gönderilerek yaşananlar bir bir anlattırılıp dinleniyor. Yorumlarda çokça geçtiği kadar küfürlü bir oyun değildi bence. Tabi fahişe ve adamın sevişme sözcüklerini saymazsak :) Biz fahişenin yalancısıyız bu durumda. Çünkü sadece onun anlattıklarını biliyoruz :)
Oyunu Işıl Kasapoğlu yönetiyormuş. Kendisinin tiyatronun dahi çocuğu lakabı var. Yani fırsatınız olunca görebilirsiniz.
Fırsat bulmuşken dün seyrettiğimiz filmden de bahsetmek istiyorum "Persepolis". Günümüz Türkiye'si için ders olabilecek nitelikte bir filmdi. İran'ın bundan seneler önceki hali ve sonradan dönüştüğü hali ile ilgili bir çizgi filmdi aslında. Yok canım bize bir şey olmaz diyenler seyretmeli.
3 Şubat 2008 Pazar
Sabahattin Ali'nin okuduğum ilk kitabı bu. Şimdi elimde başka bir kitabı var. Bu kitapta beni rahatsız eden bir şey var ama. Yusuf ve Muazzez her ne kadar kan bağı olan insanlar olmasa da aynı yerde kardeşmişçesine büyüyüp sonra evlenmeleri beni rahatsız etti. Biri evlatlık biri öz de olsa her ikisinin de babası Kaymakam olmuştu sonuçta.
@ Ablam terfi etmiş. Departmanına yönetici olmuş. Sevinçle ilk olarak annemi aramış ve "Ben yönetici oldum" demiş. Annemin cevabıysa buraya yazacak kadar hoş : "Apartmana mı?" :))
@ Dün ananemle konuştum telefonda. Ablası vefat etmişti. Ondan da bahsettik biraz. Sıra yaşa gelince ablasının 78 yaşında olduğunu söyledi. Sen kaç yaşındasın diye sorduğumda bilemedi canım benim. Ben de gülümsedim. Sen ekinlerin ekildiği zaman falan doğmuşsundur kesin dedim. Yok kızım ben temmuzda doğdum diyince şaşırdım. Bilmesine şaşırdım yani. E hangi sene diyince bilemedi ama ablasından 10 yaş küçük olduğunu söyledi. Sonra da bana sordu :
- Ablam 78 yaşındaymış. Ben ondan 10 yaş küçük olunca kaç yaşında oluyorum yavrum?
- 68 oluyorsun anane.
- Amaaaaaaan o kadar olmuş muyum?
:))
Ananemler de babanemler de aynı köyde yaşıyorlar. Biz küçükken her sene, her bayramda seyranda, her ekin zamanında mutlaka giderdik köye. Hem tarla işine yardımcı olmaya hem onları görmeye. Biz ablamla otururduk evde. Annemler de tarlaya. Bazen biz de gider çayda oynardık. Ya da domates tarlalarındaki çamurlarla oynardım ben. Ablamın toprakla çok işi olmazdı. Bir de ceviz ağaçlarına ve dut ağaçlarına çıkar ellerim kapkara oluncaya kadar yer yer eğlenirdim :)
Şimdi işten güçten eskisi kadar çok gidemiyoruz köye. Annemler yine gidiyorlar da biz ancak senede bir kere. Ananemler de ordaki hayvanlarını bırakıp gelemiyorlar. Her seferinde gelin en azından soğuk kış günlerini bizim sıcak evlerimizde geçirin diyoruz ama nafile. Hayvanlarını çocuklarını gibi gördüklerini ve onları bırakamayacaklarını söylüyorlar. Konu komşudan da uzun süreli yardım isteyemiyorlar. Ananem gelmiş 68 yaşına, dedem 73. Babanemse 75 falan sanırım. Diğer dedem rahmetli olmuştu 2004'te. O yaşlarına rağmen hala tarla işlerine koşuyorlar. Kendi işlerini görüyorlar. Keşke imkan olsa da daha rahat şartlarda yaşatabilsek onları. Ama buraya geldiklerinde 1 günde bile hemen sıkılıyorlar. Toprağa bağlı insan topraksız kaldığında mutsuz oluyor. İnanmazdım eskiden. Ama gerçekten ineklerini, tavuklarını görmek onlara ayrı bir mutluluk veriyor, sürekli çalışır halde olmaları da daha dinç yapıyor onları.
1 Şubat 2008 Cuma
Uzunbacak, tonton ve ben rahat koltuklarımıza gömüldük ilkten. İlk sezonun heyecanla beklediğimiz o ilk bölümünü seyre daldık. Sonra sıkılmasın diye tontonun eline verdiğimiz laptopta internet olmadığı (bağlantı hatası) anlaşıldı. Bizim kız huzursuz. Ben kalktım bir bak iki bak olacak gibi degil. En son tontona da kendi seveceği bir film ayarlamaya karar verdik. Altyazılı değil Türkçe seslendirmeli film aramaya başladık bu sefer. Tonton ilkokul 5'e gidiyor çünkü. Allah'tan ben de onun gibi Harry Potter hayranıyım da arşivdeki filmlerden birini çıkardık.
Biz uzunbacakla tekrar yayıldık sevgili okur. Ama tonton yerinde duramıyor. Gençlik işte :) Bu enerji nerden geliyor hiç anlamıyorum :)) Klavyede o tuşa bas bu tuşa bas derken seslendirme işlemini birkaç kere düzenlemem gerekti. Ama bu aralarda uzunbacak'ı kaldırmadım tabi, o heyecanla seyretmeye devam etti. Onun heyecanla sevinmesi karşısında ben de çok sevindim, iyi tepkiler bekliyordum çünkü. Sonunda birlikte büyük keyifler alarak seyredebileceğimiz bir dizi daha bulduğumuz için çok sevinçliydik :) Eşler 3 saat basket oynamadıkları için tontonun filmi yarıda kaldı tabi ki. Ama giderken hiç de mutsuz ya da üzgün gibi görünmüyordu. Çok sevmedi sanırım filmi :)
Bu arada Yaprak Dökümü'nü pazar günkü tekrarda seyretmeye karar vermiştim ama misafirler gidince televizyonu açtıktan sonra yarım saatten fazlasını seyredebildim. Nasıl oldu anlamadım. Topu topu 1 saat değil miydi bu dizi?
@ Geçenlerde, hayatımda ilk defa, uyuyakaldım!! Hem de işe geç kaldım bu yüzden. Ben ki .. pireler uçuşurken diye tabir edilen zamanlarda hep uyanığımdır. Uyuma sebebiyle işe geç kaldığımı hayal bile edemezdim o yüzden. Ama nasıl olduysa oldu. Pazar günü kayınvalidemle zuzu bizdelerdi. Hatta oturup Kuzey Kutbu Aşıklar'ını seyrettik demiştim ya, o gün 11 de yattım uyudum işte. Çok geç falan değil. Üstelik sabah uyanmışım aslında. Badem öyle dedi. Ama hiiiiiiç hatırlamıyorum.
Sabah birden telefonum çaldı. Bir müddet çalmasına izin verdim. Sonra sabahın köründe kim arar ki diye merak ederek telaşla telefona koştum. Bir yandan da Badem niye hareket etmiyor bu kadar sese diye düşünüyorum. Meğer o çoktaaan kalkıp işe gitmiş, ben yalnızmışım!! İşteki arkadaşlar da geç kaldığımız görünce merak edip aramışlar :)) İyi ki de aramışlar, kimbilir kaçta uyanırdım :)
Ayıl, giyin et derken saat 9 oldu zaten. Ben ki bazı sabahlar 7 de işe gelen küçük Çınar. En kötü ihtimalle tam 8 de gelip kapıları açan Çınar. Hayretlik verici bir şeydi sevgili seyirciler..
@ Dün gidip iki tane broş aldım kendime :) Renkli şeyleri seviyorum. Siyah ve lacivert paltolarımın sol köşelerine takıverdim hemen. Biri minik bir köpek şekli biri de bir demet gül. Aslında annemden aylar önce istediğim örgü çiçekler vardı. Örmüş örmüş bir torba, renk renk, ama şimdi nereye koyduğunu hatırlayamıyor :)) Ben de dayanamadım gittim broş aldım en sonunda. Elinden örgü marifeti gelenlere örme çiçekleri şiddetle tavsiye ederim. Renk renk ve boy boy çiçekler örüp bunları uygun şekilde birleştirip paltolarınıza ya da kazaklarınıza takabilirsiniz. Çok şık ve güzel duruyor. Annemin ördüklerini bulabilirsek resim çeker buraya koyarım :)