22 May 2010
Hayat Sana Nanik Yaparken...
Bugün, iki haftadır gideceğim için isyan bayrakları açtığım, durmaksızın söylendiğim toplantıya gittim.
Bitti ve evdeyim. Söylenerek geçirdiğim zamana ne oldu?
Ne olacak, yazık oldu!
Toplantıda çok kötü bir haber aldık. İş yerinden hiç tanımadığım ama adını defalarca duyduğum gencecik bir çocuk, toplantıya gelmek için havaalanına giderken trafik kazası geçirmiş ve toplantı sonunda ölüm haberi geldi. Herkes yıkıldı, ailesinin acısını düşünüp, mahvoldu.
En son neye üzülmüştü ya da neye sevinmişti acaba Emre? Bir önemi var mı? Artık yok, onun için yok. Etrafındakiler için, onu sevindirdilerse veya üzdülerse önemi olabilir ama Emre için yok.
Hiç gitmeyecekmiş gibi sahipleniyoruz ya eşyalarımızı, sevdiklerimizi, gururumuzu, menfaatimizi. Sonra birden hayat bize bir nanik yapıyor ve puf! Yoksun.
Bu kadar söylendin, zırladın ama döndün o toplantıdan Aslı. Dönmemek de vardı gidememek de. Bunu hiç düşünmedin, boş yere kaç gün sinirlendin. Kendime yolda, dönerken bunları söyledim, azıcık sakin ya, gerçekten hiç bir şey hayatın kendisi kadar ciddi değil, dedim.
Yarın yine toplantı var ama ben şu anda sadece Emre'nin ailesine sabır dileyebiliyorum.
Görsel