1 Haziran 2011 Çarşamba
bu aralar herkes kadar(cık) sevmeyi öğreniyorum, herkes kadar(cık) özlemeyi, herkes kadar(cık) düşünmeyi, herkes kadar(cık) sevinip herkes kadar(cık) üzülmeyi öğreniyorum. Bunu bana öğreten sevdiklerime övgüler mi ? Yoksa sövgüler mi yağdırmalıyım bilmiyorum? Sadece başkalaşıyorum . Mutluluğu da, mutsuzluğu da; endişeyi de, huzuru da; aşkı da , nefreti de uçlarda yaşayan ben şimdi aralarda bir yerlerde yalpalanıyorum. Garip bişey insanın yıllardır engel olamadığı şeyler karşısında farklı durabilmesi. Bu geçici mi kalıcı mı bilmiyorum. Bir gün geçmesini isterken böyle kalmasından da korkuyorum. Bu ben değilim çünkü, benim hayatı yaşama şeklim bu değil. Herşeyi uçlarda yaşamayı severim ben. Mutsuzsam gizleyemeyecek kadar çaresiz, mutluysam herkesin görebileceği kadar coşkuluyum, kızgınsam ateş gibi yakarım karşımdakini, suçluysam yerin dibine kadar yolu var. Peki şimdiki beni sevmeli miyim? Sevmemeliyim nasıl bilcem ki ? Hadi ben sevmedim bunu karşımdakilere nasıl öğreticem? Öğretemediğim her an için extra mutsuzluğa değer mi o çocuksu sevinç? Yoksa bununla yetinmeyi öğrenip ...cık larlamı yaşamayı öğrenmeliyim. aza tamah etmeyen çoğu bulamaz derlerya bu azla yetinmek için bir avuntu mu sadece? Yoksa hayat sadece ...cık yaşayanlar için mi güzel hakkaten ?
6 Mart 2011 Pazar
Bi başlığa ithiyacı yoktu bu yazının sadece o tarihte ne hissettiğim önemliydi onu yazdım.
insan her geçen gün bir başka hissedermi bir önceki günden. yada bir anı bir anına uymazmı hiç.??? saatler içinde değişirmi insanın duyguları? mutlulukla mutsuzluk tek bir ip üzerinde yürüyebilirmi??? bizmi beceremiyoruz mutlu olmayı, mutlulukmu kaçıp elimizden kurtulmak için elinden geleni yapıyo bilmiyorum. en çok mutsuzlukmu yoruyor yoksa bir maske takıp mutlu taklidi yapmakmı onada cevabım yok. bir insan sadece başkalarını mutlu ederek mi mutlu olabilir??? Alışkanlıkmı bu sadece başkalarıyla gülebilmek yoksa yanlızlık zehirli bi dikenlikmi içimizde büyüyüp duran ? insan kendisinden kaçmaya çalışırmı??? Düşüncelerinden , umutlarından , hayallerinden , beklentilerinden hatta bazen korkup sevgisinden... Benmiyim bu kadar zehirli olan? Herkesin güzelliğini övdüğü şeyleri kötü kılan?? yoksa düşüncelerim sadece olumsuzluklar üstüne kurulduğu içinmi hayal kırıklıkları yanıbaşımda bitiyor hep. yoksa aslında birileri tarafından anlaşılmamakmı insanı bu uçuruma sürüklüyo. aslında istediğim ve kimilerinin eksikliğini hissettiği bir çok şeye sahibim . bir aile, bir iş, iyi bir sevgili ve iyi arkadaşlar... peki ne tüm bunları eksik kılan hiç bi yere kaçıp gidemiyor olmakmı sıkıldığında?? ruhumun derinliklerinde bi yerlerde çoookk uzaklara gitmek olduğu halde buraya çakılı olmakmı zehirliyo beni ?? yoksa hepsinden biraz paymı var içinde. anlaşılmamak, taktir edilmemek , hatta bazen sevildiğine bile emin olamamak mı insanlar tarafından? hangisinin varlığında yüzüne gülüp, arkadan kötü düşündüğünü bilememek mi? Bazen beyninin çıkmazlarında kaybolmakmı, sık sık kırılıp susmakmı her defasında??? Hayırlı ve hayırsız her dostuna aynı yakınlıkta davranmakmı? Hatta bazen sen aramadan aramayan dostluklar mı en çok can yakan yoksa dostum dediklerinin aslında bunu haketmediklerini bildiğin halde değer vermekmi beklentisiz?? Yada en nefret etmen gereken insanlara kızamamakmı herşeye rağmen??? Çok zaman yüreğinin hep yumuşak tarafının çarpması mı insanlara? Yüzünün hep gülen tarafını sergilemek mi insanları nankör kılan?? Hangileri zehirledi beni?? Hangileri içimdeki mutlu olmak için çırpınan, ve hep başaran o küçük kızı öldürdü??? O ne zaman gitti yüreğimden. ve ben ne zaman farkettim yüreğimden gidenleri???
Peki öyelyse hayat ölüpte arkandan ağlayanın olmamasımı???
PINAR AKSU