Siz de benim gibi bir nişan pastasını bir hafta öncesinden konuşup detayları esas kızla netleştiremediğiniz için''Olmayacak herhalde bu pasta''deyip kendinizi ağırdan almaya,nişana bir gün kala''Pastamı yapıyorsun di mi?''diye şok bir telefon alıp iki ayak bir pabuçta herşeyleri jet hızıyla hazırlayıp,geceyi sabah etmeye pek hevesli değilsinizdir umarım...Aman da olmayın.Lütfen...Alana da mani olmayın;) Çok zor iş valla.
Ben evleniyorum dediğinde çok şaşırmıştım.Hatta onca kat-i duruşlarına rağmen bu kadar çabuk evlenebileceğini asla düşünmemiştim.
Oysa hayat onu çok yormuşdu.Semelenmiş,güvensiz,hatta kuşkuluydu onu yıllar sonra gördüğümde.Kaybettiği yıllarını aramakla meşgul bu kadının genç yaşına rağmen o kadar ertelenmiş mutlulukları ve kaybettiği koskoca bir 10 yılı vardi ki hani insanın al benden 2 yıl,biraz o çok sevdiğin dostlarından 3'er yıl diyesi geliveriyordu ama maalesef:(
İşte ''Ben evleniyorum''dediğinde hatırıma bunlar geldi ve buna benzer şeyler...Mutlu olmak herkesin hakkı.Kim olursa olsun.Özünde taşıdığı her ne olursa olsun.İnsan mutlu yaşamalı.
Bana çok değer veriyor,özel hissettiriyor,en önemlisi saygı duyuyor dediğinde sadece ''İyi düşündün mü?''diyebildim.''Aslına bakarsan çok da korkuyorum:)''dediğinde onun yerinde asla olmak istemezdim dedim kendi kendime.Bu ayakları yerden kesilmiş genç kadın korktuğunu söylerken aşık değilim demeye mi getiriyordu ne?Kestşremedim...
İnsan sevince korkmaz.Aşık olunca kahraman kesilir.Olmayanı oldurur,ermeyeni erdirir.Yokuşları düz eder seven insan,her anı bahar bahçe eyler.Güvendedir dünyanın onca çetrefeline rağmen onu dağlar gibi koruyacak bir omuz bulduğu için.Ama?Ya o omuz aradığı omuz değilse?
Tüm gecemi uyumadan geçirdim desem abartmadım sayın:)İşi de o kadar rast gitti ki ne diyeyim artık.Şeker hamuru bir çırpıda kaplandı,erimedi,sıcaktan gevşemedi.Velhasıl onca modellemesizliğe rağmen sular seller gibi aktı işi billur gibi...Kakolu yaptım pastasını öyle istedi ya.Çilekler muzlar sarmaş dolaştı vanilyalı kremanın içinde;)Kelebeklerini koydum.Organze kurdelalarını da.Sonra yüzüklerini.Sonra isimlerini:(Sonra çiçeklerini,incilerini....
Çok özendim.Zordu ama dar zamanımda elimden geldiğince iyisine çabaladım...Sabah ezanı okunurken yattım.Pastam hazırdı...Çok şükür..
Sabah 09 30 'a kurdum saati.Kalktım.Straforu,montesi derken pastam tamamdı artık.Aaa o da ne yüzüklerden biraz küçük yapıp esas kıza ithaf ettiğim simlisi kırılmış:(
Hemen yeni bir yüzük yaptım...Ama?İşareti de bilemedim:(
Annesini aradım.Daha gelmedi dedi.Peki gelince arasın dedim.Telefonu kapadım 2 dk da aradı.''Geldin mi?''dedim.''Yok gelmedim''dedi ama sesi dün''Pastamı yapıyorsun di mi?''diyen esas kızın sesi gibi değil de nasıl diyeyim durgundu işte.''İşe gitmeden pastanı getireyim.Kaldı ki pasta bu haliyle dolaba da sığmıyor''dedim.''Bizimkiler muhafaza edemez''.
''Nişan olmuyor''dedi.
''Nasılll ???:(dedim
''Olmuyor işte!''
''Şimdilik mi?''diyebildim.
''Hiçbir zaman''dedi
Şok oldum.
''Çok üzüldüm''diyebildim.Telefonu kapadık...
Sonra Pembe Kalbi...
Ve Beyaz Kalbi....
Ve Beyaz Kalbi....
Bulunduk-
ları yerden söküp aldık:(((