Her zamanki gibi vaktinden önce gittiğim için biraz etrafta dolanmaya karar veriyorum.
Alt kata iniyorum, orada bir oyun parkı var . yaş ortalaması beş olan çocuklar anneleri ile birlikteler.
Kimi keyif alıyor, kimi hoşlanmıyor anlamamak zor değil.
Bir anne çarpıyor gözüme. Belli ki genç anne olmuş. Bir kızı var ve kız üç yaşlarında olmalı.
İçi top dolu bir havuza koyuyor çocuğu. Çocuk topların arasına düşüyor, çıkmak için uğraşıyor, debeleniyor; yok çıkamıyor.
Annenin elinde cep telefonu çocuğun güzel pozlarını yakalamaya çalışıyor. Belli ki bir kaç dakika içinde sosyal medyada paylaşacak ve muhtemelen açıklama olarak; " Kızımın oyun parkı keyfi " ya da " Kızım oyun parkında " gibi şeyler yazacak. Arkadaşları, eş ve dostları onu beğenecekler falan filan. Çocuğun o top havuzunun içinde sıkıldığını, korktuğunu bilmeyecekler muhtemelen !!!!
Ben o gün orada sosyal medyanın esiri olduğumuzun resmini gördüm.
Her şey güzel, şahane, keyif dolu. Bi kere içilen kahveler, yenen pastalar hep keyifli. Dert yok, tasa yok. sosyal medyada hep beraber tatlı hayat yaşıyoruz. Sanal alemde işler yolunda yani.
Sonra arkadaşlarla buluşuyoruz. Kendimize kahve söylüyoruz. Kahve cidden çok şık bir sunumla geliyor masaya. Arkadaşlardan biri hemen fotoğrafını çekiyor; ben onlara belli etmeden az önce düşündüklerimi hatırlayıp, sessizce gülümsüyorum ...
GÖRSEL : PICSART