Geçtiğimiz ağustos ayı içerisinde Hande Kader isimli bir trans kadın katledildi. Buna karşın, ne yazık ki Özgecan Aslan için gösterilen toplumsal duyarlılık(!) ve kitlesel tepki Hande için gösterilmedi. Üzülerek belirtmem gerekir ki bunun bir tek açıklaması var; Toplumsal ikiyüzlülüğümüz.
Hande’nin yaşı da, Özgecan’dan Münevver’den farklı değildi. 22 yaşındaydı. Yakılarak öldürüldü. Hem katledilmesinin hem de katlinden sonra toplumsal refleks gösterilmemesinin sebebi ise; trans bir kadın olması ve geçimini bedeni üzerinden sağlamasaydı.
Peki, translar neden sadece seks işçisi olarak çalışmak zorundalar hiç düşündünüz mü? Bunun sebebi çok açık. Toplumda cinsel kimlikleriyle meslek sahibi olmalarına, bir işyerinde çalışmalarına hiç kimse müsaade etmiyor. Buna karşın, ne yazık ki aynı toplumu oluşturan insanlar konu trans bireylerin bedeninden faydalanmak olunca kuyruğa giriyorlar. İşte, bu bizim, toplumumuzun ikiyüzlü ahlak anlayışından kaynaklanmaktadır.
Sabah-akşam karısını kızını dövüp; karısının kızının namusu(!) için cinayet işleyen erkek de; kızını sakınacağı kadar oğlunun nefsine sahip çıkması, başkalarına el kaldırmaması gerektiği yönünde eğitim vermeyen kadın da aynı ikiyüzlülüğün bir parçası.
Üniversitede tanıştığım eşcinsel bir öğrenci vardı. Cinsel tercih kelimesini zikrettiğimiz anda bize tepki göstermişti. “Bu bir tercih değil; kimlik…” diye. “Çünkü Türkiye gibi bir ülkede eşcinsel olmayı ben tercih etmedim. Etmem de. Ben buyum. Böyle doğdum. Kimliğim bu. “ diyerek de açıklama yapmıştı. İşin özü bu. Toplumu oluşturan bireylerdir. Ve her ne şartlar altında olursa olsun başkalarının haklarına gasp etmedikçe her düşüncenin, her kimliğin, her türlü mezhebin ya da mezhepsizliğin bir arada yaşayabilmesi ortak amacımız olmalı. Toplum bütün bu çeşitliliğiyle, farklılıklarıyla güzel.
Bu sebepledir ki; toplumsal duyarlılığımız(!) başkasının hakkını gasp edene, başkalarını katledene, hırsızlık yapana, görevini kötüye kullanana, kendinden güçsüz gördüğüne zulmedene karşı nüksetsin. Tek dertleri cinsel kimliklerini özgürce ifade edebilmek olan insanlara karşı değil. Sevdiği erkekle evlenme hakkı elinden alınan kadına karşı de değil. Veya istemediğinde ilişkiyi bitiren eski eşe karşı da değil.
Mesela Hrant Dink katledildikten sonra eline Türk bayrağı verip; katil sırtı sıvazlayanlar ve bu duruma sessiz kalanlar kadar namussuzlaşmayalım. Öldürmeyi ve yok etmeyi değil, yaşatmayı ve var olmayı kutsayalım.
“Zulme sessiz kalan dilsiz şeytan” değil mi? Ama üzülerek söylemeliyim ki; hepimiz suçluyuz. Sessiz kaldık. Ne yazık ki; ülkemizin değişmez gerçeği bu:
“Herkes eşittir; bazılarımız daha da eşit…”