Tarihin akışı içerisinde kırılma noktaları vardır. Bu kırılmalar bu şekilde olmasaydı tarih başka türlü yaşanır ve devamında bugünkü yerleşimler ve olaylar çok farklı olabilirdi. Endülüs'ün düşmesi, İstanbul'un Fethi, Amerika'nın keşfi, Viyana kuşatmasının yarılması, Abdülhamit'in tahttan indirilişi, Çanakkale'nin geçilememesi gibi sayısız örnekler verebiliriz. Geçmişe dönük olmuş bitmiş olaylar değerlendirirken, bugünkü mücadeleleri ve gelişmelerin seyrini etkileyecek çalışmaları yapabilmek için misal olarak ele alabileceğimiz tarihi gelişmelerin seyrinin olduğu şekliyle değil de farklı gerçekleşmesi halinde neler olabileceğini düşünmek; bugün de olabilecek olumlu ve ya olumsuz kırılmalar için neler yapılabiliri ortaya koyması bakımından önemlidir. Avrupa'nın ortasında Endülüs Devleti düşmese ve devam edebilse idi bugünkü Avrupa'nın ve insanlığın geleceği nokta elbette çok farklı olabilecekti. Buna kimse 'hayır' diyebilir mi? Elbette diyemez.
Son yıllarda olan olaylardan da bir kaç örnek verebiliriz; Refah Partisi'nin kapatılması. Kırk bin kişinin katili Öcalan'ın yaka paça ve aniden Türkiye'ye iade edilmesi. Kemal Derviş'in Türkiye'ye getirilerek on beş günde on beş kanunu çıkarttırıp geri gitmesi. Bu örneklerde arttırılabilir. Ancak şunu iyi bilmemiz lazım ki, tarihi olaylar kendi kendine doğal bir döngü içerisinde tesadüfi olarak gerçekleşmiyor. Bu durum, Küresel Çağ öncesinde güçlerin çarpışması sonucu olurken günümüzde ise bir yerlerden planlanılarak, birileri vasıtasıyla etkileme ve ya farklı müdahale yoluyla sonuca ulaşılıyor.
Bugün şunu düşünebilmeliyiz. Elli yıl sonrasında acaba var olacak mıyız , var olacak isek ne halde var olacağız? Bölgemizdeki gelişmelere ve ülke içerisindeki gelişmelere baktığımızda geleceğe güvenle bakabiliyor muyuz? Ülke yönetiminde sürekli kandırılan, yanıltılan hatta bir sözün, kararın mürekkebi kurumadan tersinin yapılmadığı hiç bir uygulama ile neredeyse karşılaşamıyoruz.
İnsanımızın algıları medya aracılığıyla sürekli kontrol altında tutuluyor. Havuz Medyası olarak adlandırılan iktidara yakın medya grubunda üst düzey yöneticilik yapan Levent Gültekin bu durumu en anlaşılır bir biçimde şu şekilde dile getirdi: En yandaş yazarın ağzından “Bu adam bizi yakacak” cümlesini duydum. Bunu açıklamıyorlar. Çünkü bu arkadaşların yani Erdoğanistler’in birinci görevi Tayyipçiler’e yalan söylemek. Çünkü bu yalanları karşılığında gazetelerde köşe alıyorlar. Bu yalanları karşılığında TV’lerde program kapıyorlar. Havuz’da yüz bin lira maaş alan devşirmeler var. Bin liraya ev geçindirmeye çalışan o temiz insanların emeğini harcayarak kazanıyorlar. Bu yalanları sürdürdükleri oranda pastadan pay kapabiliyorlar. Bir anlamda gönüllü kölelik yaparak ülkenin uçuruma gitmesine ortak oluyorlar.
Gizlenen ve uçuruma götüren bazı gerçekler
- Ekonomik olarak Türkiye'nin Batıya bağımlı hale getirilmesi.
- Ekonomik temelli toplumsal bozulma.
- Seksen yılda 130 milyar dolar borç oluşurken, on üç yılda 400 milyar dolar borçlanma yapılması.
- Türkiye'de her yıl en az 100 büyük şirket yabancıların eline geçiyor.
- Anadolu'dan Büyükşehirlere sürekli göç verdirecek politikaları uygulayarak ülke insanını toprağından uzaklaştırıp bir kaç şehre sıkıştırmak.
- Ülke içinde birlik beraberlik ve kardeşlik yerine ötekileştirme ve de etnik kimliklerin öne çıkarılması.
- Gün geçtikçe toplumsal değerlerin içinin boşaltılması, ahlak ve maneviyatın yerini dünyevileşmenin alması.
- Küresel Irkçı Emperyalizmin bölgemiz ve ülkemiz üzerindeki emellerine yönelik çalışmalarına -iktidarda kalma uğruna- destek verilmesi.
- Yasama, yürütme ve yargı gibi anayasal organların sürekli yetki ve sınır karmaşası yaşaması.
- Çıkarılan kanun ve yönetmenliklerin ülke insanın ihtiyacına yönelik veya ülke çıkarları yerine AB/D'nin isteği doğrultuda olması.
- Yolsuzluk, usulsüzlük, rüşvet ve adam kayırmacılığın ayyuka çıkması.
- İnsanları örtülü veya açıktan tehdit ederek iradelerine ipotek konması.
Bu olumsuzlukları yok sayan üstelik 'Osmanlı geri geliyor' imajı veren bir medyanın oluşu ülke için bir talihsizlik belki ama asıl talihsizlik insanımızın iradesine sahip çıkamayışı ya da elinden alınışıdır. Yeni tarihi bir fırsatı yakalayabiliriz. Öyle karadan gemileri yürüten Fatihin dehasına erişmemize de elbette gerek yok. Yapılacaklar bellidir. Ülkesini, milletini, vatanını, memleketini, evladını ve de geleceğini düşünen mutlaka aklı selim düşünerek seçim öncesi iradesini stratejik yanılgılara düşürmeden en iyi şekilde kullanmalıdır. Bunun adı ittifak mı olur, feragat mı olur, yoksa toptan Milli Görüş'e sarılma mı olur? Ne olursa olsun bu olumsuz gidişe karşı bir kırılma mutlaka gerçekleşmelidir.