Mert Bey oğlu ile birlikte okuyabilmek için hevesliymiş. Bu yüzden üniversite sınavında birlikte dirsek çürütmüşler. İkisi de sınavları başarılı bir şekilde geçmiş ve şehirlerindeki üniversitenin ekonomi bölümünü kazanmışlar. Üniversitede dört yıl baba- oğul geçirdikten sonra artık bir işe atılma zamanı gelmiş.
Yakındaki fabrikada üç tane ekonomist aranıyormuş. İkisi de iş başvurusu için randevusunu almış, takım elbiselerini giymişler. Artık ekonomist olarak çalışmaya hazırlarmış. Çok şanslılarmış ki ikisi de işe alınmış. Bilgilerini, günlük hayatta bilgiyi nasıl kullanabileceklerini gösterince işverenler onları büyük memnuniyet ile işe almışlar.
Mert Bey ve babası zaman geçtikçe farklı statülerde olmuşlar. Mert Bey çabucak ilerleyip yeni sorumluluklar alırken, babası ekonomist olarak kalmış. Babası bu duruma üzülmemiş, Mert'in ne kadar parlak bir çocuk olduğunu biliyormuş fakat insan doğası gereği merak etmiş.
Yönetim kurulundaki yöneticilerden birisi ile sohbet etme fırsatı bulmuş. Sormuş Mert'in babası, "Biz de Mert ile birlikte işe girdik. Fakat şaşırdım, Mert nasıl bu kadar kısa sürede ilerledi de ben ilerleyemedim?". Yönetim kurulu yöneticisi söylemiş "Biz bu fabrikada gelişecek, gelecekte bizim için daha yararlı olacak insanları diğerlerini etkilemesi, diğerlerine de öğretmesi için yeni sorumluluklarla donatırız. Mert çağı gereği birçok şey öğrenmiş. Bilirsiniz, ağaç yaşken eğilir, bu yüzden birçok şey öğrenmiş. Aslında her ne kadar genç olsa da birçok şeyi kolay öğrenebilmesi onun için çok yardımcı oldu." demiş.
İşte böylece Mert ve babası mutlu bir şekilde üreten, mutlu bir şekilde çalışan ekonomistler olmuşlar.