İnsan bazen bir fotoğraf görüyor ve o gördüğü şey onu bambaşka düşüncelere itiyor. Bu fotoğrafı görünce belki herkes bambaşka şeyler düşünecek. Ben sadece oynayan çocuklarını izleyen bir çift görmedim nedense.
Çocukların üzerinde oynadıkları raylar sanki hayatı simgeliyor. İnişleri, çıkışları, taşlı yerleri, tümsekleri var. Bunun yanında çevresinde açan çiçekleri var. O rayların sonu onlar için çok uzun ve çok ileride. Biz elimizden geldiği kadar o raylara takılıp düşmemeleri için ya da canları acımasın diye onların önünde, yanında olacağız. Gün gelecek biz oturma ihtiyacı hissedeceğiz. Onların o rayın nereye gittiğine dair enerjileri, merakları hiç bitmeyecek. Bazıları şanslı olup belki kardeşleri ile beraber yürüyecekler o raylardan bazıları ise tek başına devam edecek. Biz arkalarından izleyebileceğiz sadece. O da sesimizi duyurabileceğimiz noktaya kadar. Fiziken yanlarında olabildiğimiz yere kadar olacağız belki ama gün gelecek yaşlanacağız. O zaman sadece arkalarından seslenebileceğiz. Dur, yavaş, dikkatli ol, kardeşinin elini bırakma diyeceğiz. Öyle bir an gelecek ki sesimizi de duyamayacaklar belki. İşte o an geldiğinde emin olmamız gereken şey başlarına ne gelirse gelsin bileceğiz ki yanında kardeşi var ya da engebeli zamanlarda koşmayı bırakır dikkatlice yürür.
Sanırım anne ve babanın yapabileceği tek şey bu. Sadece öğrendiklerine emin olmak. Karanlık düşünceler değil bunlar tam tersi çok aydınlık düşünceler. Hayatın kabul ettiğimiz döngüsü. Ne kadar yanlarında olursak olalım biz kenara oturma ihtiyacı hissettiğimizde kulaklarında sesimizi bırakabilmek tek ihtiyacımız olan.
O yüzden o raylar onların karşısına ne çıkarırsa çıkarsın sadece raylardan gelen titreşimi duymalarını öğretmek en güzeli. Tren yanlarından gelip geçerken kenardan ona dil çıkarabilmelerini öğretmek. Ve olabildiğince arkalarından onları izlemek.