Cuma gecesi kulüpteki programına yetişebilmek için hazırlanan Semiramis Pekkan birden sancılanmış. Zaten öteden beri doktorlar, «Semiramis Hanım, apandisitini aldırmanız şart. Bir gün bu apandisit başınıza iş açabilir,» derlermiş, ama Semiramis, «Ha bu yıl, ha bir dahaki yıl,» diye işi savsaklarmış. Küçük kızını sancıdan kıvranır gören annesinin aklı başından gitmiş. Hemen sağa – sola telefonlar edilmiş, doktorlar, taksiler çağırılmış. Gelen doktorlar da, «Gün bugün, vakit bu saat, ameliyat şart oldu artık,» demişler. Haydii, anne Pekkan tekrar telefon başına koşmuş, hastanede yer ayırtmış ve hep birlikte hastaneye doğru yollanmışlar. Tabii bu arada evdekilerden biri gece kulübüne telefon edip durumu anlatmış ve Semiramis’in sahneye çıkması gereken saatlerde ameliyat masasında olacağını söyleyip onun namına özür dilemiş.
Hastaneye kadar durumu gayet iyi organize eden ve metaneti ile herkesin takdirini kazanan Ajda ve Semiramis Pekkan kardeşlerin annesi Nevin Hanımın hastanede morali altüst olmuş. Birkaç defa bayılmış. Doktorlar da tedaviye kızdan mı, anasından mı başlayacaklarını şaşırmışlar. Neyse, Allahtan hastanede dcktor da, hemşire de çokmuş. Doktorlardan birkaçı Nevin Hanımın yanında onun tedavisi ile uğraşırlarken, diğerleri de Semiramis’i ameliyathaneye almışlar ve tam 1 saat süren zorlu bir ameliyatla onu uzun süreden beri çektiği dertten kurtarmışlar.
Bu arada aklınıza, «Bütün bunlar olurken Ajda neredeymiş?» diye bir soru gelebilir. Efendim o sırada Ajda evde değilmiş. Durum bildirilince üstünü başını değiştirmeden hastaneye koşmuş ve sabaha kadar kardeşiyle annesinin başından ayrılmamış.
Ameliyattan tam bir gün geçtikten sonra doktorlardan izin alıp Semiramis Pekkan‘la konuştuk. Hareketlerindeki «bitiklik» ten, yüzündeki solgunluktan, sesindeki hafif titremeden ameliyatın onu bir hayli sarstığını anladık. Önce, «Geçmiş olsun,» dedik, sonra da dışarıda yakınlarından öğrendiklerimizi bir de kendi ağzından öğrenelim diye, «Nasıl oldu?» diye sorduk. Semiramis de anlatmaya başladı:
– «Cuma gecesi kulüpteki programıma yetişmek için hazırlanıyordum. Birden tahammül edilmez bir acıyle kıvranmaya başladım. Sonrasını hiç hatırlamıyorum. Kendime geldiğim zaman da çok şaşırdım… Hastaneye getirilmişim, ameliyat olmuşum… Neyse, şimdi öğreniyorum ki müdahale biraz daha gecikseymiş apandisitim patlarmış. Artık Şeker Bayramına kadar çalışamayacağım. İnşallah o vakte kadar tamamen iyileşip kendimi toparlarım da, bayram sonu Ankara’daki işime başlayabilirim.»
O sırada ameliyatı yapan Dr. Selçuk Kanatlı ödaya girip bize vaktin geldiğini hatırlattı, biz de tekrar «Geçmiş olsun» deyip hastaneden ayrıldık.
Kategoriler: Ana Sayfa