Sadeleşme yolunda minik adımlar/ Gardrobunu sadeleştir
Okuduğum kitapların hayatım üzerinde büyük bir yaptırım gücü olduğunu fark ettim. Son okuduğum kitaptan bahsetmiştim size geçtiğimiz günlerde: basit ve mutlu yaşam. Beni bu konuda cesaretlendiren o oldu.. Aslına bakarsanız ben kendimi sade yaşayan, sadeliği benimsemiş biri olarak bilirdim/ addederdim. İnanır mısınız; o kadar da değilmişim.
Gerçekten sade bir hayat istiyorsak; biraz daha cesaretli olmak, evdeki bir çok şey ile vedalaşmak gerektiğini sonradan öğrendim.
Geçenlerde gardrobumun başına geçtim ve bir süre sadece seyrettim kıyafetlerimi. Hiçbirine dokunmadan, askısından çıkarmadan.. Öyle benim değillermiş gibi, uzaktan. Sorsanız iki üç parça eşyam vardır derim. Fakat, nelerim vardı benim böyle?
*Tam dört yıl önce, hamile iken alıp giydiğim sonra yeniden hamile olduğumda giyerim diye beklettiğim şifon büyük beden üstlerim,
*Sabahları kıyafet seçerken, nedense bir türlü sıranın onlara gelmediği bluzlerim,
*Yine moda olur diye bi ümit beklediklerim,
*Zayıflayınca giyerim diye benim beklettiklerim,
*Hiç kullanmadığım, hangi kıyafetimde kullanırım diye düşünmeden satın aldığım kemerlerim..
Dönüp dolaşıp, yıkanıp kuruyup aynılarını giydiğim pijamaların yanında sanki pijama partisi verecekmiş gibi biriktirdiğim alt üstlerim,
Aman Yarabbim!
Azaldıkça çoğalır insan diye bir söz vardır, hep kulağıma takılır. İşte bu sözün doğruluğunu o gün kendi kendime kanıtladım ben. Çünkü bunları ayırdıkça gerçekten kullandığım eşyalarla burun buruna geldim, ve hakikaten benim giyecek ne çok şeyim varmış dedim. İnsan azaldıkça, çoğalıyor ne doğru. Çok ironik ama böyle.
Sıra ayakkabılara geldiğinde neredeyse ”imdaaat” diye bağıracaktım.
Önce hepsini kutu kutu üst üste kule yaptım. Ve hayatında sadece bir düğün görmüş abiye ayakkabılarımla, 6 cm’den yukarı yüksek topuklularla, çok şık fakat çok ölümcül olarak nitelendirdiğim stilettolarımla bir bir vedalaştım. Ve yine geriye yalnızca özel günler için en çok tercih ettiğim iki çift ayakkabılarımla gündelik ayakkabılarım kaldı. Bir gün işime yarar diye beklettiğim, ama işime yaradığı bir günü görmediğim her şey ama her şeye veda ettim kısaca..
Geçenlerde, ayakkabılarımı paylaştığım bir yakınımdan telefon geldi. Hepsini dağıtmış. İçlerinden birini genç bir kız mezuniyetinde giyecekmiş, bir başkası da kına gecesinde! Duydum, havalara uçtum.
”Kafanızın içinin nasıl olmasını istiyorsanız evinizi de o şekilde düzenleyin” diyor klinik psikolog Deniz Bolsoy kitabında. Zihnimle evim örtüşsün, ben daha ne isterim..
Sıra zihnimi sadeleştirmeye geldi, o da bir sonraki yazının konusu olsun 🙂
Görsel alıntıdır 🙂