Fakat kendileri için kendine güvenen bu ekonomileri kimler alıyor - Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin ve Güney Afrika?
Böylece, BRICS ülkelerinin Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu'na meydan okuyabilecek yeni bir kalkınma bankası oluşturmayı düşündükleri bir zamanda Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa ve Japonya'daki duyguları özetleyebilirsiniz. Bunların hepsi, geçen yıl ölen Massachusetts Institute of Technology'de bir ekonomist olan Alice Amsden'i ve “Yılın Dinlenmesini Kaldırmak” adlı kitabının Yılın 2001'i kitabını hatırlatıyor.
Zengin ülkeler, dünya ekonomik sisteminin etrafındakiler kendilerini çekirdeği olarak görmeye başladığında böyle bir olay dönüşümü için endişelenebilirler. Veya gelişmiş ülkeler aynaya bakabilir ve eylemlerinin bu değişiklikleri hızlandırmaya nasıl yardımcı olduğunu düşünebilir.
Örneğin, Japonya’nın, ihracatını teşvik etmek için yen'i son altı ayda% 17 oranında zayıflatmadaki başarısını değerlendirin. Bu, Çin ve diğer ülkelerde döviz savaşlarının iadesi hakkında konuşmayı tetikledi. Döviz kurundaki dalgalanma konusundaki endişeler, ticaret ve ekonomik büyümeyi baltalayan endişeler, BRICS ülkelerinin, geri kalanının öncüsü olan, toplam döviz rezervlerini 4,4 trilyon dolar cinsinden, ekonomilerini korumak ve uluslararası etkilerini artırmak için kullanmak istemelerinin nedenidir.
Yen'deki keskin düşüş, kaçan IMF'nin çarpıtılması ve avronun nasıl kurtarılacağı ile aynı zamana denk geldi. Avro Bölgesi'nin onu kurtarmak için fazla dağınık ve uyumsuz olabileceğine dikkat etmeli miyim? Kıbrıs’ın bu girişime hiç dahil edilmemesi gerektiğini veya İspanya’daki gençler arasında% 50’teki işsizlik oranının bu dördüncü avro bölgesi ekonomisini potansiyel bir zaman bombası haline getirdiğini unutun. Eski Fransız Maliye Bakanı Christine Lagarde tarafından yönetilen IMF’nin Avrupa’da yaşayabilirliği elverişsiz kılmaya kararlı olduğu belirlendi.
Algı sorunu
Bu IMF ve Dünya Bankası'nın bildiğinden daha büyük bir algı sorunu yarattı. Brezilya'dan Dilma Russef, Rusya'dan Vladimir Putin, Hindistan'dan Manmohan Singh, Çin'den Xi Jinping veya Güney Afrika'dan Jacob Zuma gibi bir dünya lideri iseniz, böyle bir Avrupa merkezli sistemi desteklemek ister misiniz? Bretton Woods'tan doğan ve geçen yüzyılın ortalarında oluşan sistemimiz, dünya nüfusunun% 43'ine sahip hala gelişmekte olan beş ülkenin çıkarları için mi? IMF'nin Hindistan'da bir kriz meydana gelmesi durumunda herhangi bir şeyi olacak mı?
1997’tan sonra Asya’daki Avrupa’ya oldukça farklı davranıldığı gerçeğiyle farkedilmedi. O zaman, IMF krizini şiddetlendiren zorlu reformları kabul etmeden önce Asya'yı korkutuyordu. Fon, faiz oranlarında artış, para birimlerinin güçlenmesi ve maliye politikasının sıkılaştırılmasını talep ederken, aynı zamanda Tayland, Endonezya ve Güney Kore'yi zayıf bankaların iflas etmesine izin vermeye zorladı. Malezya sermaye kontrolleri getirdiğinde, şiddetle eleştirildi. Avrupa yukarıdakilerin tümü için indirim bileti aldı.
Aynı şey Wall Street’in daha on yıl sonra çökmesiyle oldu. ABD Hazine Bakanlığı pasif bir seyirci olmaya devam ederken, kontrol ve denetim otoriteleri, bankalar ve önde gelen şirketler Asya, Latin Amerika ve Doğu Avrupa'daki yöneticilere verdiği reçetelerden neredeyse tamamen uzak durdu. Bu, önde gelen bankacıların birkaç yıl sonra Wall Street'e geri dönmeleri için federal hükümetteki yüksek rütbeli pozisyonlara taşınmaları durumunda klan kapitalizmini de içerir. Sorunu çözmenin bir yolu olarak, Dallas'taki Federal Reserve Bankanın başkanı Richard Fisher uzun zamandır iflas edemeyecek kadar büyük bankaların bölünmesi gerektiğini önerdi.
IMF neden Obama yönetiminden aynı talep etmiyor? IMF neden her zaman hatalarından bir şey öğrenmemiş olan Yunanistan ekonomisinin kurtarılmasını destekliyor? Kıbrıs, Vermont eyaletinin ekonomisinin büyüklüğü ekonomisiyle, finansal ve politik risklerle dolu bir dünyada bölünmemiş dikkatini çekmeye nasıl başladı? “Yedi grup” ülkesi, Japonya’yı yen ya da Avrupa'nın’nın sorunların ölçeğini reddetmesine ilişkin politikası nedeniyle suçlamamalı mıdır? BRICS ülkelerinin neden kendi ikiyüzlülüğü olmayan ekonomileri destekleyen bir organizasyon olan IMF'yi istediklerini şimdi görebilirsiniz.
Önce çin
Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin ve Güney Afrika’nın, üyelerinin reklamını yapmak için hala geçerli bir ekonomik bloktan uzak olduğu doğru. Yatırımcılar BRICS ülkeleri hakkında konuştuğunda, genellikle Çin'in parası ve diğer emtialar için doyumsuz bir iştah anlamına gelir. Siyasi sistemleri ve ekonomik felsefeleri, ülkeler gibi acil ihtiyaçları kadar farklılık gösterir.
Bu, bloğun üyelerinin, Goldman Sachs grubundaki bir ekonomist olan Jim ONil'in icat ettiği kısaltmayı almalarını engellemedi, bu yüzden ciddiyetle zaten beşinci zirvelerini gerçekleştirdiler. Ayrıca, beşinci üyeyi eklemelerini de engellemedi. Güney Afrika olmaları ve çok daha fazla ekonomiye sahip olan Endonezya ya da Güney Kore olmadığını söylemek garip.
Yine de, bu gelişmekte olan ekonomiler bağımsız hareket etmeye başlarken, zengin ülkeler bunun için bir sorumluluk üstlenir. Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa ve Japonya'daki yetkililer, küresel ekonomideki dengeyi değiştirmek konusunda çok konuşuyor; gelişmekte olan ülkelerin karar vermedeki etkisinin artması; piyasaların döviz kurlarını belirlemesine izin verilmesi gerektiğini; ticaret ve sermayenin önündeki engelleri azaltmak; ve daha fazla şeffaflık. Ancak, en azından 2007'ten beri, genellikle farklı kurallarla oynuyordular.
Ekonominiz, geçen yüzyılın çoğunda küresel ekonominin büyümesini sağlayan ülkeler arasında olsa bile güven kazanılmalıdır. G7 üyeleri bugünün üst düzeylerinin gelecekteki refah ruhu içinde kendilerine katılmasını istiyorsa, samimiyeti yaymalıdırlar. BRICS ülkeleri, küresel ekonomik mekanizmaların onlar için çalıştığına inanmalıdır. Aksi takdirde, "dinlenme" nin bir parçası olanlar kendi alanını yaratacaktır.