Acı çeken ruh mu beden mi?
Sevgi BOZAN (KÖŞE)
Çünkü sadece kendimizi bu söylediklerimizin et yığınlarından ibaret görürüz. Oysaki düşüncelerimizin, bedenimize hayat veren ruhun güzelliğini tartmayız. Nede olsa ruhumuzu bedenlerimizle kamufle ederiz ve bu sayede kirli düşüncelerimizi bedenlerimizin arkasına saklarız. Bu tabir insanlar arasında çok kullanılır ve deriz ki ‘İçindeki kötülük yüzüne vurmuş’. Evet, insanın içindeki ruhu da yer yer kişinin davranışlarıyla somut bir şekilde kendini gösterebilir. Yani insan kötülük yaptıkça, ruhunun şekli de yüzüne vurabilir.
Bizler bedenlerimizden ibaret değiliz. Bize ses veren, mimiklerimizi oluşturan bedenimizin diri kalmasını sağlayan, yüzümüze renk veren ve bizi biz yapan ruhumuzun varlığını da unutmamamız gerekir.
İnsanoğlu öldüğünde bedenini yanında götürmeyecektir. Ancak düşüncelerini, yaptıklarını, yaşadıklarını, yaşattıklarını ve günahlarını yanında götürecektir. Ve ölüm, ruh ve beden acısını o zaman anlar belki. Bence ruh fiziksel acılarda var ama ruhun acıdığı kadar acımıyor sanki. Önemli olan nedir? Tabiki ruhumuzun güzelliğidir. Ruhen sevilmeyen, hiç bir sevginin gerçeklik payı yoktur ve bir oyundur.
Bir insan neden hasta olur? Belki farkındayız belki de değiliz ama şu bir gerçek. Bir insanın ruhu hasta olmayınca bedenleri yatağa düşmezmiş. Önce ruhumuz darmadağın olur sonrada bedenler bitap düşer. Bedenen çekilen açılar geçicidir. Bunların bazıları kalıcı olan rahatsızlıkları sayarsak bitmez ama onu ruh güzelleştirir. Mutluysa beden mutluluğu hisseder ve engelleri sevgiyle aşar. Allah insanların ruhunu hasta etmesin sürekli mutlu ve huzurlu kılsın.
Okan Durgunkaya’nın çok güzel sözlerinden biri olan "Ruh bir nefestir hakka gider, O'nu kirletme, açma can da keder!!!