Teknoloji ilerledikçe ve veri miktarı arttıkça, işyerinde yapay zeka ve otomasyon daha da yaygınlaşıyor. Dijital dönüşüm yoluyla artan verimlilik, ekonomik büyüme için arttırıcı bir unsur olmalıdır. Terminatör’ü görmüş olan herkes, makinelerin kimin için çalıştığını unutamadığı zamanı kolayca hatırlayacaktır.
En çok kazanacak ekonomilerde, işyerinde insanların kaybedeceği çok şey olabilir. Bu yüzden yarının çalışanlarının dijital dünyada rekabet etme becerisine sahip olmalarını sağlamak için düşünceli, merhametli bir vizyona ihtiyaç bulunuyor. İnsan dostu bir inovasyon ekonomisi yaratabilmek bugünün meydan okuma ve fırsatlarını tanımlamaktan geçiyor.
Bu zorluğa değinmek, çeşitli nedenlerini tanımlamak zorunda olmamız demektir. Herhangi bir inovasyon ekonomisi, henüz mevcut olmayan birçok girdi içereceğinden, bunu yapmak oldukça zor. Ancak geçmiş ve günümüzdeki analizler, teknolojinin çalışmalarımız üzerinde iki etkisi olduğunu göstermektedir: geliştirmek ve değiştirmek. İnsan dostu bir inovasyon ekonomisinin her iki dinamiği de ele alması gerekiyor.
Değişim, teknoloji var olduğu sürece insan emeğinin yerini aldı. İnsanlar olarak sınırlarımızı aşma ihtiyacımıza kadar geri dönülebilir. Tekerleğin bir kişinin 10 kişinin kaldırdığı şeyi itmesine izin vermesi gibi, motor da bir kişinin yüzlerce insanı itmesi için harekete geçirmesine izin verdi.
- yüzyılın başlarındaki gelişmeler ümit vericiyken, son on yılların üssel dijital ilerlemesi ümitsizlik oluşturdu. Bu, kısmen anlamadığımızdan, teknolojiden özellikle yapay zekâdan korktuğumuz için kısmen eğitim eksikliğinden kaynaklanıyor. Ama aynı zamanda çok gerçek ve önemli bir insan işgücü maliyetinden kaynaklanıyor. Örneğin ABD’de üretim, 1996’da işgücünün% 16’sından 2016’da % 8’e düşmüştür. Bu, büyük bir düşüştür. Endişe bundan etkilenmeyecek kadar az, bizi korkutmamalı. İlerlemenin faydaları var, onları gerçekleştirmek için kendimizi hazırlamalıyız.
Bu faydalar, teknolojinin ikinci tarihsel etkisi ile büyük ölçüde fark ediliyor: insan emeğinin arttırılması. Kitlesel işsizlik korkusuyla sık sık gölgede kalsa da, teknolojik ilerlemenin faydalarının abartılması neredeyse imkânsızdır. Dijitalleşme, şirketlerin müşterilerinin ne istediğini daha iyi daha hızlı ve daha ucuz yapmalarını sağlar. Gerçekten, çalışanların dijital olarak büyütülmesi onları ‘süper kahramanlara’ dönüştürebilir: robot destekli bir hat işçisi daha fazla mal üretebilir, gerçek zamanlı vaka analizi ile bir avukat daha güçlü bir argüman üretebilir, verilere dayalı genom modellere sahip bir biyokimyacı daha fazla hastalığı tedavi edebilir. Üretim engellerinden geçen bu çalışanlar, bugünümüzün ve geleceğimizin dijital gerçekliğinin ürünleridir.
BT CIO Raporuna göre dört tepe yöneticinin üçü, dijital dönüşümü en önemli öncelik olarak tanımlarken, büyük şirketlerin% 86’sı Tepe Dijital Yöneticiler görevlendirmiş ve kurumların % 72’si, son iki yıl içinde Baş Bilgi Yetkilisi rolünün yönetim kurulu odası için daha merkezi hale geldiğine inanmaktadır…
Dijital faydaların evrensel olarak kabul edilmesine rağmen, beceri boşluğunun anahtar bir faktör olması nedeniyle onu tam olarak benimsemeye isteksiz gibi davranıyoruz. BT becerilerinin eksikliği zaten dijital dönüşümü geride tutuyor.
Sürdürülebilir teknolojik gelişme ve yetersiz eğitim ile bu uçurum sadece şu sorulara cevap verecektir: İnsanların bu dijital iş ortamında rekabet edebilmeleri için ne gibi beceri ve niteliklere sahip olmaları, bir inovasyon ekonomisi yaratmaları ve ekonomik katılımı teşvik etmeleri gerekiyor?
Cevap eğitimde yatıyor. Teknolojik ilerleme daha somut hale geldikçe, daha fazla ilgili eğitim vermemiz gerekiyor. STEM müfredatları, uzun süren ileri eğitim standardı STREAMD (Bilim, Teknoloji, Robotik, Mühendislik, Sanat, Matematik ve Tasarım) olmalıdır. Bu genişlik ve eğitim derinliği, tasarım ve deneyim becerileri, sistemler ve sayısal düşünme, dijital ekonomi, sosyoloji, davranışsal ekonomi ve ileri matematik konularında giderek artan bir vurgu ile, BT’nin ötesinde bir inovasyon ekonomisinin gelişimini yansıtıyor.
Genişletilmiş bir müfredatı dar bir popülasyona öğretmek yeterli olmayacaktır. Hizmet verdiğimiz dünyayı daha iyi yansıtmak için, teknolojide kadın ve diğer az temsil edilen grupların da dahil olduğu daha çeşitli bir yetenek grubunu harekete geçirmeliyiz.
Bu takdire değer idealleri eyleme geçirilebilir ilerlemeye çevirmek çoğu zaman zor. Eğitim reformu ve istihdam eğitimine dair kuşkuculuk doğru olsa da, geçmişteki başarısızlıkların gelecekteki hazırlıklarını tanımlamak için çok fazla olumlu durum var. Şirket liderleri yasal başarısızlıklara ve yasa koyuculara özel sektörün kötülüklerine işaret ederken, ilerleme kaydedemedi. Artık bu durumu değiştirmek gerekiyor.
Otonom çalışma faaliyetleri ile çalışanların katılımı arasındaki dengenin göze çarpması, hem hükümetlerin hem de şirketlerin sahip olduğu çok paydaşlı bir yaklaşıma ihtiyaç duymaktadır. Şirketler, özellikle teknoloji şirketleri, STREAMD eğitim girişimlerini destekleme sorumluluğunu taşıyor; bu da kısmen sürdürülebilir bir işgücünü sağlamak için hissedarların sorumluluğundadır.
Dijital dönüşüm, ekonomik büyümeyi teşvik etmek için her türlü fırsatı yaratacak ve gelecekteki iş gücümüzün doğru becerilere sahip olması için eğitim inisiyatiflerinin hayata geçirilmesi gerektiriyor. Ancak o zaman, daha fazla insanın ekonomik kazanımlardan yararlanacak şekilde konumlandırılmasını sağlayabiliriz. Ancak o zaman haklı olarak ilerleme iddia edebiliriz.
Diğer türlü her zaman ki gibi konuşuruz, sadece konuşuruz…