Sizin de dikkatinizi çekti mi bilmiyoruz ama sanki son günlerde, “Böyle dostluk mu olur?” diye yakınanların sayısı bir hayli artmış gibi görünüyor!
Bu serzeniş, bu sitem sanırız “her yüze güleni dost sanma” gafletinden kaynaklanıyor olmalı!
Muhtemelen iyi niyetlerinin kurbanı oluyorlar!
Birlikte “oturmuşlarsa”, hele bir de “çay kahve içmişlerse” sanıyorlar ki karşılarındaki insanlarla aralarından su sızmayacak!
Sonra bir de bakıyorlar ki bırakın aralarından su sızmamasını geçmedik kara kedi kalmamış!
Şimdi “dost” bildikleri insanların nasıl birer acımasız “düşman” haline geldiğini görüyorlar.
Kuşkusuz böyle bir durum ile karşı karşıya kalmaları biraz da tecrübesizlikleri yani acemilikleri nedeniyle oluyor.
Böyle böyle eşlerini dostlarını tanıyacaklar ve “yüzlerine gülen” herkesin dost olmadığını anlayacaklar.
Belli ki bugün “böyle dostluk mu olur” diye serzenişte bulunanlar “beraber oturdukları, çay kahve içtikleri” insanlara aşırı güven duymuşlar.
Elbette birilerine güven duyabilmek çok önemli!
İlişkilerde “güven duyma” söz konusu olunca da bir dostumun sosyal medyada güvenle ilgili olarak paylaştığı sözler aklımıza geldi.
O paylaşımda deniliyor ki:
“Güvenmek sevmekten daha önemlidir.
İnsan güvendiğini sever.
Güvenin bittiği yerde sevgi de kuş olup uçar gider.”
Öyle zannediyoruz ki bu paylaşım bugün dost zannettiklerinin ihanetine uğrayanların içinde bulunduğu ruh halini çok güzel anlatıyor. Anlaşılan serzeniş sahipleri birlikte oturup “çay kahve içtikleri ve sohbet ettikleri” insanlara aşırı güvenmişler.
Güvenince de sevmişler ve onları gerçek dostları olarak kabul etmişler.
Sonrasında ise gerçek dost sandıklarının kuyularını kazdığını görünce güven duyma bitmiş, sitemler başlamış.
Evet, “güven duyma” duygusu bitince aralarındaki sevgi de “kuş olup” uçup gitmiş.
Peki, bu hale “dost kazığı” denilebilir mi?
Bu halin “dost kazığı olması” için önce ortada “bir dostun olması” gerekir.
Ama ortalıkta dost most yok!
Demek ki her yüze güleni dost sanmamak gerekmiş.