Benim bamya dediğim ”Banyan Ağacı” meğer gölgesine yedi bin kişiyi sığdırabilen, devasa bir Hint ağacıymış.. Tek bir ağaç; fakat neredeyse bir orman.. Banyan Ağacı; ruhani liderleri Buddha ?Ben banyan ağacıyım? dediği için Hintlilerce kutsal kabul ediliyor ve her bir dalının yere doğru uzamasıyla toprakta kök salarak yeni gövdeler oluşturduğu için ölümsüzlüğü simgeliyormuş.. Kitabın ilk sayfalarında da sık sık adı geçiyor.. Çok anlamlı.
Konusu ise şöyle:
”7 yaşındaki Raami için çocukluğunun yıkıcı sonu babasının gün ağarmadan eve dönmesiyle başlar. Babası, Kamboçyanın başkenti Phnom Penh sokaklarını istila eden iç savaşın ayrıntılarını beraberinde getirir. Çok geçmeden ailenin muazzam derecedeki imtiyazlı dünyası devrim ve zorunlu göç karmaşasına karışır.
Sonraki dört senede Raami, ailesinin ölümü, açlık ve acımasız zorunlu çalıştırmaya göğüs gererken, çocukluğundan kalan tek bir ize dört elle sarılır. Babasının ona anlattığı hikâyeler ve şiirler. Hafızanın dertten ve idam için bir gerekçeden başka bir işe yaramadığı sistematik bir şiddet ortamında Raami, olasılık dışı bir hayatta kalma mücadelesi vermeye başlar.”
Heyecanlı geliyor değil mi? Maalesef burada yazılan kadar değil.. Konu öyle yavaş işleniyor, öyle çok yabancı kelime geçiyor ki okurken sık sık kopuyorum. Bıraktığım bir sayfada, ancak günler sonra devam etme isteği ile elime alıyorum. Çünkü ilk kez bir kitapta sonraki sayfaları hiç merak etmiyorum, sonu için heyecanlanmıyorum.. Öyle ya da böyle bir bırakıp, bir başlayıp sonunda kitabı bitirebildim. Ama açıkça söylemeliyim ki sevemedim.. Okuyanlar varsa onların da yorumlarını duymak isterim..