Ve ipeklim minik bebeğim, 2 yaşına girdi!
İpeğin, geçen seneki doğum günündeki gibi ”Allah aşkına ne yapıyor bunlar burda” bakışı atmadığı, arkadaşlarıyla hediyelerini açtığı, mumları defalarca yaktırdığı, gönlünce hönkürerek ağladığı, elbisesini uçura uçura dolaştığı, paaaaapppppaaaa diye her tatlıya ağzını açıp her sağlıklı besine ağzını kapadığı, balonların üstüne oturup ısırmaya çalıştığı, (evet o fotoğraflardaki masum çocuk bunları yapıyor) şımartıldığı, hoplatıldığı, ve tabi ki uyumadığı, uyumadığı, uyumadığı bir doğum günü idi 🙂
Veee annesinin geçen seneden farklı olarak, en geniş halde, en rahat anne modeliyle işin sadece mercimekli köftesi ve patates püresi ile ilgilendiği bir doğum günüydü de aynı zamanda 🙂 Şuan bunu yazarken, ben bile hayret ediyorum 🙂 ”Ay bide konsept mi bulucam bunca iş arasında” diye başladığım bu uzun ve meşakkatli yolda benim tek gün ışığım pinterestti 🙂 Neyse ki çok elime yüzüme bulaştırmadan sadece fikir alma amaçlı yararlandığım bir kaynak olarak hatıralarda kaldı 🙂
Herkes her şeyi yapamaz, iki iki daha dört!
Hele ki çocuklu bir kadın her şeye aynı anda koşamaz, birilerinin el atması, dur şunu da ben halledeyim demesi anneye verilecek en güzel hediyedir.. Ve işini titizlikle yapan insanlar, işte onlar iyi ki varlar. Bu fotoğraftaki bütünlüğün mimarı onlar aslında, ben sadece hayal ettim, anlattım, onlar bana hayalimdekini resmettiler, sonra ortaya bu görüntü çıktı.
Daha ortada doğum gününün do’su bile yokken, elbisemiz bizim çıkış noktamız oldu. Onun pırıltısı tüm konsepti bir anda şekillendirdi. Madem elbisesinde gümüş payetler vardı, diğer detaylara da biraz pırıltı katılabilirdi. Madem pırıltı vardı, o halde bir tacı olabilir, ve o tacın bir benzeri pastanın üzerine konabilirdi 🙂
Beni tek endişelendiren daha önce de bahsettiğim güneş almayan salonumuzdu. Böyle günlerde ha diyince fotoğraf çekmek mümkün olamıyor, hazırlık ve mutfak kısmı zamandan çok yiyor haliyle. Eh birde hava kararmaya başladığında iyice eteklerim tutuşmaya başladı. En güzel fotoğrafların gün ışığına ihtiyacı var fakat bizim için artık saat 4buçuk olduğu için bu mümkün değildi. Neyse ki kurtarıcı abajurum bana o istediğim sarı ışığı verebildi 🙂
Masadakilerden sadece yıldızlı çubuk süsleri elimde hazırladım, çokça kolay yapımı, başka bir yazıda anlatırım isterseniz..
Pastamız ve cupcake’lerimiz canım Neval’in ellerinden (Atölye nev)
Flamamızı, ve ipeğin tacını Pelin hanım hazırladı (Çocuklara Mucizeler)
Pırıltılı runner (Pink deco)
İpeğin elbisesi (Mürdüm kids)
Tüm yaşamın pırıltılar içinde geçsin canım kızım..