” Aptallığın en büyük kanıtı, aynı şeyi defalarca yapıp, farklı bir sonucu ummaktır”, diyor izafiyet yani görecelilik kavramının babası bilge şahsiyet Albert Einstein. Bu söz, sanki bizim için, bizi yönetenler için söylenmiş anlam yüklü bir söz. Tarihten , geçmişten, somut olarak yaşananlardan ders çıkarmayanlar, dahası an’ı yakalamayanlar ve çıkarsamalar yapamayanlar, devekuşu misali başlarını kumdan çıkaramazlar. Bu nedenlede dün uğradıkları akibeti hem bugün hem de yarın yaşamak zorunda kalırlar.
Türkiye’yi yönetenlerin, yada yönetmeye aday olanların bu temel ve çıplak gerçeği görmeleri ve bilince çıkarmaları gerekiyor. Somut olarak, iktidarı ve muhalefetiyle tüm politik partilerin bu gerçeği kabullenip , yaşamın reel politik düzleminde siyaset yapma gerekliliği kendini dayatıyor. Ülkeler, toplumlar ulaşılması olanak dışı olan hayallerle yönetilemez. Hayallerle ülkeleri yönetmeye çalışanlar her defasında başlarını taş duvara çarparlar.
İnsanlık tarihi bunun örnekleriyle doludur.
Osmanlı yayılmacılığı, Hitler faşizmi, Amerikan emperyalizminin uzak doğudaki ve günümüzde Ortadoğu’daki maceracı siyaseti bunun gözle görülen elle dokunulan somut göstergeleridir.
Yeryüzünde birlikte ve kardeşçesine yaşamak ve birbirimizi tolere etmek zorundayız . Yaşayacak bir başka gezegenimiz, yeryüzü yok.
Türkiye, son 30 yıldır ilan edilmemiş kirli bir savaşı, kardeşin kardeşi öldürdüğü bir savaşı yürütüyor. Bunu, istisnasız tüm hükümetler; darbe hükümetleri, Özal’ın milliyetçi muhafazakar hükümetleri, Demirel – Erdal İnönü koalisyonları ara vermeksizin sürdürdüler. Kürt sorununu çözeceğiz diyen AKP ve RTE Kürt halkının özgürlük mücadelesini geri püskürtmek ve boğmak için asimetrik bir savaş başlattı. Heryerde sokağa çıkma yasakları uyguluyor. Köylerden sonra ilçeler ve şehir mahalleleri boşaltılıyor. Halk göçe zorlanıyor. İnsanlar yerinden , yurdundan ediliyor. Analar ağlamasın deyip oy alanlar, her gün artan bir şiddetle gencecik insanların öldürülmesinin talimatını veriyorlar .
Bu, böyle gitmez. Bu, bir çıkmaz sokaktır.
Aklı selimin öne çıkması hayati bir önem arzediyor.
Önce yürütülen bu kirli savaşı ve onun öznelerini tanımlamak ve ona göre çözüm üretmek gerekiyor. Evet görülüyor ki savaşla , silahla kardeş hukuku çözülemiyor . Kardeş hukuku yemek masasında, müzakere masasında çözülebilir. Gün artık müzakere masasında buluşma günüdür. Eğer kardeşler oturup bunu çözemezlerse, başkaları gelir kendilerine göre çözerler. O zamanda boşuna hayıflanmış oluruz.