Defne buyuyor, buyudukce de bize kimi zaman komik, kimi zaman sinir bozucu, arada bir de baska biri gorse “iiiyyyykkk, igreeeennncc” diyebilecegi ilginc hareketler sergiliyor.
Sonuncusu icin bir ornek vermem gerekirse, bu aksamki yemegimizden baslayabilirim. Babamiz geldikten sonra hep beraber sofraya oturup balik sefasi yapalim dedik. Defne de baligi cok seviyor ama asil bu aralar yedigimiz salatalara merak sardi. Bu aksam da baligin yaninda roka vardi. Defne baligini yedikten sonra catalini rokaya batirip kocaman bir yaprak alip agzina atti. Once cignemeye basladi, fakat yaprak onun minik agzina gore cok buyuk oldugu icin bogazina takildi ve biraz panik oldu. Ben de hemen mudahale edip yapragi agzindan cikardim ama bizimki agzinda kalan parcaciklardan da kurtulmak istedi ve biz hicbir sey anlamadan kalanlari yuzunde tiksinmis bir ifadeyle roka kasesinin icine upuzun bir tukuruk esliginde ativerdi. Sonra mutlu mesut catalini kaseye koyup tukurugunu rokayala bir guzel karistirdi.
Biz babasiyla sok olmus bir sekilde once bakistik sonra ikimiz de ayni anda kahkaha attik. O kadar komik bir hali vardi ki!
Bunu baska bir cocuk yapsa, hele ki biz cocuk sahibi olmadan once, inanilmaz tiksinirdim. Ben oyle herseyden tiksinen tiplerdenim cunku. Mesela yillar once iki yasindaki yegenimin yemegini yedikten sonra kusmasindan etkilenip ayni saniyede kendimi tuvalete atip cikarmam kardesilerim arasinda epey alay konusu olmustu. Hatta sen nasil cocuk bakacaksin diyorlardi hep. Ama sunu anladim ki , insan en igrenc seyleri yapsa bile kendi cocugundan tiksinemiyor. Hatta her sey komik geliyor.
Bunlar da anne baba olmanin bir parcasi degil mi? Yoksa size yaptiklari her sey tatli gelmiyor mu?
Defne buyuyor, buyudukce de bize kimi zaman komik, kimi zaman sinir bozucu, arada bir de baska biri gorse “iiiyyyykkk, igreeeennncc” diyebilecegi ilginc hareketler sergiliyor.