Kapıyı açtım.
içeri delice dolan mutluluk;
omuzlarıma bir yük gibi biniyordu.
Kaldırım taşları ve genç kız havaisi yürekler
yolcular ve o katran karası akşam
beni anlamıyordu.
Beni anlamıyordu muavin,
ve doğadaki delice ışık;
takipten başka birşey bilmiyordu.
Bir adam uzakta bir kadının düşüyle avunuyordu.
Bir adım iki kişi arasında azalıp çoğalıyordu.
Koptu bağı ipimin
ufalıp kalbimin en es yerinden.
Kapıyı açtım.
doldu içeri mutluluk.
ama mutluluk da bir yük oluyordu sevmeyi unutunca.
Beni anlamıyordu uzadıkça uzuyan zaman,
ve gökteki karpuz dilimi;
takipten başka birşey bilmiyordu.
Bir kadın uzakta bir adamın yüzünü seviyordu.
Bir adım;
hâla,
haala
gelinemiyordu.