Ağızla kulak arasındaki mesafenin niceliksel olarak hiçbir zaman değişmeyeceğinin farkındayız. Zaten bu mesafenin değişmemesinde bir hikmet vardır. Aklına her geleni konuşan bir ağız hem sözün değerini düşürür hem de kulağı tahrip eder. Kendine her sunulanı dinleyen bir kulak da sözle beraber düşmeye mahkumdur.
Günümüz tiyatrosunda seyirciyle oyuncular arasındaki niceliksel mesafe değişmemiş olsa da niteliksel bir mesafe kaybı olduğu açıktır. Biz, bu fikre günümüz tiyatro oyuncularının tiyatro ile aralarındaki mesafeyi netleştiremediklerini görerek ulaştık. Tiyatrocular yaptıkları işlerde ya seyirciyi eğlendirdiler ya da kendileri eğlendiler. Seyirciyi eğlendiriyor olmaları onları çok popüler lakin gündelik ve sıradan yaptı, para kazandılar. Kendilerini eğlendiriyor olmaları onları kibrin kıskacına düşürdü ve yalnızlaştırdı. Mesafesizlik.
Biz bu mesafe kaybının çağın bir sorunu olduğunu düşünüyoruz. Hiçbir şey yerinde değil ve her şeyle, her şey arasındaki mesafe kaybolmuş durumda. Çekirge sürüsünün buğday başakları üzerinde yayılması gibi; kirlilik de her şeye sirayet etmiştir. Acaba bu kirlenmenin dışında kalmak mümkün müdür? Kirlenmek kollektiftir ve güzel değildir. Bir çocuktan herhangi bir şeyle arasındaki mesafeyi ayarlayamaması beklenebilir ve makul karşılanır. Çocuk konumunu bilmez. Lakin iddia ile ortaya çıkan insanların bir çocuk şımarıklığıyla her şeyi kırıp dökmesi ve bunu da sanat, sevgi ve benzeri kelimelerle meşrulaştırmaları hoş değildir.
Biz kelimelerle aramızda nitelikli bir mesafe oluştuğunda, aklına her geleni konuşan bir ağız, her söyleneni dinleyen bir kulak olmaktan kurtulabileceğimizi umut ediyoruz. Yakînlıktan kastımız niceliksel bir mesafe değil yalınlıktır. İnsan bulunduğu her durumda yaptığı işe tutunarak olgunlaşabilir.
Tiyatro bir ışıktır. Biz de o ışıkla aramızdaki mesafeyi iyi belirleyerek olgunlaşmak istiyoruz...
HABERLER ve YORUMLAR
HABERLER
Halk Bank Kültür Sanat
Dostoyevski’nin büyük romanlarından “Ecinniler”, Yakîn Tiyatro tarafından oyunlaştırıldı. Kentpark AVM Sahne’de sahnelenen oyun, bir grup genç ve idealist Rus gencinin çevresinde dönen çarpıcı bir hikâye anlatıyor. Ruslara özgü ateşli bir mizaçla dünyayı değiştirmek için yola çıkan, fakat yol üstünde hem birbirleriyle hem de dünyayla sert çarpışmalar yaşayan gençler, idealleriyle bu sert gerçeklik arasında sıkışırlar. Özellikle edebiyat uyarlamalarından hoşlanan, edebiyatla tiyatronun karşılaşmasından ortaya çıkan yeni dile ilgi duyan Ankaralı seyirci için kaçırılmaması gereken bir oyun "Ecinniler". Fırsat bulursanız kaçırmayın. Haber için...
YORUMLAR
Mutlak Töz Okuyucusundan Bir Yorum
Yakîn Tiyatro Ecinniler romanını tiyatroya uyarlamış. Ankara’da Kentpark’ta oynuyordu en son. Gittiğimde şoka uğradım, bu yazıyı okuduktan sonra da oyunu daha iyi anladım. Hepinize tavsiye ederim, çok değişik bir yorumlama ve tarz vardı sahnede. Oyunculuklar da baya iyi.
Yorum için...
Başkent Üniversitesi Türk Dili Edebiyatı Bölümü
Başlangıçta tiyatronun 3 saat olacağını duyunca sıkıcı olabileceğini düşünmüştük; ama oyunun müzik eşliğinde başlamasıyla bu düşüncemizin yersiz olduğunu anladık. Oyunun içeriğinde tanrı tanımazlık olması şahsım adına ilgi çekiciydi, bunu hem kostüm hem makyajlarla mükemmel bir şekilde izleyiciye sundunuz.
Başkent Üniversitesi Türk Dili Edebiyatı Bölümü
Eser, karakter çeşitliliği bakımından sahne uyarlamasının güç olacağını düşündürse de çok doyurucu bir görsel ve zihinsel zevk veriyor.
Oyunun genel atmosferi, kafa karışıklığı yahut oyunun ruhundan kopma yaşatmıyor. Aksine oyuncuların, eseri ve dönemi; oyuncu kimliklerine, zihinlerine ve sahneye iyi yedirmiş olmaları 21. yüzyıl insanının klasik başyapıtlara olan yabancılığını ve ön yargısını yenmesine imkan veriyor. insanın her dönemde insani dürtüler ve çelişkiler içinde egosuna yenilebildiğini gösteriyor. Sonuç olarak eser, bize, insanlığın ortak ruhunda buluşmanın hazzını yaşatıyor.
Başkent Üniversitesi Türk Dili Edebiyatı Bölümü
Merhaba, Yakîn tiyatro ekibi öncelikle çok güzel bir oyun izlediğimi söyleyerek başlamak istiyorum. Açıkçası, Dostoyevski'nin romanından oyunlaştıran bu oyunu izlerken,her an pür dikkat izlemeye,dinlemeye, özen gösterdim.Bir yerleri kaçırmamak için çok dikkatli izlememe rağmen kendimi metnin içinde bulamadım. İzlerken hep bir önceki sahne ile özleştirmeye çalıştım. Yalnız zaten ilk sahne ile en başka çok iyi bir oyun izleyeceğimizin sinyallerini verdiniz. Oyun tam anlamıyla bir bütün içinde idi. Kostümler,müzik,ses-ışık her şey birbirini tamamlıyordu. Oyunculuk çok gerçekçi idi.
Başkent Üniversitesi Türk Dili Edebiyatı Bölümü
Oyuncular rolü öyle inandırıcı canlandırdılar ki, görünmez bir mekanizmaya kapılarak seslerle ve diyaloglar arasında kayboldum. Gerçekleri göremedikleri için onları yöneten şeytani dürtüleri, itibar hırslarını, gözü dönmüş güç tutkularını, cehaletlerini ve kontrol edemedikleri dürtülerini sergilerken yapılan hareketler nefis bir göz banyosu yaptırdı. Oyun insanı düşündürücü ve sorgulayıcı nitelikli sözleriyle derinden sarsıcı ve insanın en kutsal olana inanma düşkünlüğünün boyutlarını gösterdi. Özellikle Tanrı tanımazlık konusunun da farklı bir pencereden bakmamızı sağladı. Oyun farklı ideolojileri temsil eden karakterler üzerinden yaşamın felsefesini sorguluyor ve bir yandan da ülkenin içinde bulunduğu karmaşıklığı anlatıyor. Oyun karakterlerinden Stephan, Şatov gibi isimlerin oyuncuları toplumsal sıkışmanın oluşturduğu basıncın patlamasını çok güzel canlandırmışlardır. Oyun beni derinden etkiledi. Kullanılan küçük simgeler, diyaloglar, jest ve mimiklerle uzun zamandır bu kadar keyif alarak izlediğim ve bitişinde üzüldüğüm enfes bir tat yaşamamıştım.