Her halükarda engelli olmak zor. Ancak bu engelli bir bayan ise bu iki kat zor demek oluyor.
Merhabalar,
ben 26 yaşımdan sonra özürlü oldum.
Sonradan özürlü olmanın avantajı bence hayattayken gerçek dostlarınızı farkediyorsunuz. Özrünüzden dolayı dost sandığınız insanlar sizden uzaklaşıyor. Gerçek dostlar sizinle kalıyor. Bunu farktmek bence önemli.
Benim merak ettiğim, sonradan mı yoksa doğuştan mı özürlü olmak zor?
Yaşadıklarınızı bizimle paylaşırsanız sevinirim.
lady1260
Her halükarda engelli olmak zor. Ancak bu engelli bir bayan ise bu iki kat zor demek oluyor.
Doğuştan itibaren tüm hayatın boyunca engelle yaşamak, her yaş evresinde farklı sorunlar getiriyor. ilkokula başlamak ayrı sorun, ergenlik dönemin ayrı... Üniversiteye hazırlık döneminde de belli kısıtlamalar yaşanıyor , her bölümde okuyabilme özgürlüğün olmayabiliyor. Beden Eğitimi öğretmeni olmak istiyorum veya balerin olmak istiyorum diye ortaya çıkamıyorsun. Absürd bi'durum
Kısacası kendini kabullenip, yapabileceğinin en iyisi olabilme savaşı veriyorsun -kısıtlı imkanlar içerisinde-
Sonradan engelli olmanın zorluğu yine engelle tanıştığın yaşla ilgili. Kişilik gelişiminin tamamlandığı bir yaş ise kolay atlatılabiliyor.
Ben giderek artan engelliğin en zoru olduğunu düşünüyorum. Her gün bir uzvunun işlevini yavaş yavaş kaybetmesi... öfff en zoru bu galiba.
Zorluklar varsa arada
İnsansın!
Engellere harcanmayan güçler ne güne
Dayat ki yaşadığını anlayasın!
Behçet Necatigil
Simdi hayatta olmayan ama bana çok yak1n biri dogustan hasta idi. belki ilk okul 4 e kadar okuyup yürüdü ama zorluklarla, ve ne olacagini bilerek.
Bense lise bitti hala yürüyodum yavas yavas kaybetmeye baslamis olsam bile.
Bu soru ile maziye söyle bi dalip düsünüyomda sanirim o kisi benden daha saglam ve daha güleçti.Bu durumu ben söyle açikliyom
1-Ben bazi seylerin hayalini kurmaya baslamisdim bunlarin olmamasi beni yikti
2-Çevrenin, arkadaslarin bana karsi tutumu degisti
3-Ve en önemlisi belki kabul etmekde zorlandim.
Doğuştan engelliler genelde içine kapanık, pasif ve toplum içinde çekingenler.
Sonradan engelli olan kişilerin genelde aktif, hırslı ve amaçlarına ulaşmak için ellerinden geleni sarfeden yani başarılı olmak için uğraşan kimseler olduklarını düşünüyorum. Toplumun önyargılarına sertçe tavır koyabiliyorlar.
Doğuştan engellilerde ise bir kabullenme var. İstisnalar kaideyi bozmaz ama çoğunlukla böyle bence.
Ya sizce??
aslı dediğin çok doğru bende doğuştan engelliyim ailemde bana çok destek ama yinede insanlardan korkar halim vardı sanki bu dünyaya ait değilmişim gibi kendimi hep geri çekerdim okulda problemler ,arkadaş ortamında problemler(arkadaş ortamım var bile sayılamazdı)her adımım problemdi ama kendimde yarattığım problemdi artık aşıyorum.insanlar birşey dedikçe kendimi eve kapatırdım.
bence doğuştan engelli olmak daha zor
sonradan engelli olan insan en azından bizim hiç yaşayıp tat alamıyacağımız olayları tatmıştır en azından bir hatırası vardır onda ama bizlerde hep hayal olarak kalır.
merhabalar bence sonradan engelli olmak zor benim yaşadığım durum gibi geçmişe dönüp baktığınızda kendinizi iç çekmekten alıkoyamıyorsunuz..
bütün yazılanları okudum ve şaşırdım arkadaşlar. yau engel engeldir sonuçta. yani bir yanınız hep eksik ve bu doğuştan yada sonradan olmuş ne önemi varki.
Aslında polemiğe girmeyi hiç sevmem yani herkes kendince haklıdır yani.
Ama birşeyler yaşamış olmak vardır (sinemaya gitmek,sevdiğinin yüzünü görmek,seviyorum demek veya duymak), bunları hiç yaşamamış olmak vardır.
hayallerini gerçekleştirememek onların hayel olarak kalmasını görmek yada hiç hayal bile kurmamak herşeyi kabullenmiş olmak mücadele edememek vardır.
bence çok fark vardır..
az önce bülent yılmazın yazısınada cevap yazarken yazdım da bence sonradan engelli olmak daha zor....benim engelim sanırım sonradan ama öylesine unutmuşumki işitmeyi,normal insanların nasıl duyduklarını benim anlayabilmem mümkün değil....anlayabilen bir işitme engelli için daha zor olurdu diye düşünüyorum..
Bir de doğuştan engel durumu başlamış (hastalığa bağlı ve ilerleyici) olan insanlar var ki o durumda kötü. Her yeni gün başka zorluklar, güçlükler ve imkansızlıklar... Bazen hayat cazibesini yitiriveriyor. Ne oluyor??.. Zaman geçiyor, onada alışıyorsun Gökyüzü yeniden maviye dönüyor. Allah herkese dayanma gücü versin.
bencede özürünle barisik olmadigin taktirde ikisiylede ama yinede sonradan agir basiyor
Bence tam manasıyla inandıktan sonra ikiside kolay çünkü inanıp şükür ettikten sonra bu da bir ibadettir
Bence her ikisi içinde zor.Önemli olan kabullenebilmek.Çünkü kişi ister doğuştan ister sonradan engelli olsun,durumunu önce kendi kabullenerek yaşamalı.Beden ile ruh ne kadar engellilikle ilgili çatışırsa o kadar kötü olur kişi için.
Gözyaşı demiş ki: Bence arada çok fark olmalı.Çünkü insanların sinemaya gitmek gibi hayalleri var. Sevgili gözyaşı sağlıklı olupta ömrü billah bir kere dahi sinema,bi akşam yemeği veya pikniğe dahi gitmeden sadece evi veya işi için yaşayan insanları sende görmüşsündür.
O yüzden hayal kurmak veya hayalimizi gerçekleştirmek için sağlıklı olmamız yeterli değil.Bence isteğimizi kaybetmemeliyiz.Bu neye dair olursa olsun.
Bu soru biraz farklı geldi bana çünkü ben sonradan ayaklarımın işlevini kaybettim.Yani daha 1 sene ama gerçekten zor ben bu zorlukları asgariye indirmek için elimden geleni yapmaya çalışıyorum.Eğer doğuştan olsaydı onunda çok farklı algılanacaktı yani bu sorunun cevabı benim fikrim özürlü olmak çok zor ama sonradan olduysanız daha da zor...