7 Haziran 2017 Çarşamba
6 Haziran 2017 Salı
Sevgili dostlar, ''Bahçe Meraklıları'' adı ile bir grup kurdum.
...Küçük, büyük fark etmez, bahçelerin bir yaşam tarzı olduğuna inanıyorsanız ve bahçenize zaman ayırabiliyorsanız ne mutlu size! Bahçeniz olmasa bile bir gün olabilir. Balkonunuzda, terasınızda bir şeyler yetiştirmeniz bile bu güzel hobinizi destekleyebilir. O halde grubumuza katılın ve oluşturduğunuz güzellikleri, deneyimlerinizi bizimle paylaşın.
...Küçük, büyük fark etmez, bahçelerin bir yaşam tarzı olduğuna inanıyorsanız ve bahçenize zaman ayırabiliyorsanız ne mutlu size! Bahçeniz olmasa bile bir gün olabilir. Balkonunuzda, terasınızda bir şeyler yetiştirmeniz bile bu güzel hobinizi destekleyebilir. O halde grubumuza katılın ve oluşturduğunuz güzellikleri, deneyimlerinizi bizimle paylaşın.
Begonvil aşkım çok uzun yıllar öncesine dayanır. İlk yetiştirmem, bir Kıbrıs Seyahatimde, oradan aldığım fideyi saksıya dikmemle başladı. Antalya'da yedinci kattaki apartman dairemizin balkonunda fuşya rengi begonvillerimiz, koşulların elverdiğince büyümüş balkondan taşmaya başlamıştı. Aşağıdan apartmana bakanlar bu begonvillerden gözlerini alamıyordu. Daha sonra blog yazmaya başlayınca bloğuma isim kaynağı olan begonviller işte bu begonvillerdir. Daha sonra bahçeli bir evde oturmak kısmet oldu. Havuzunun etrafı muhteşem begonvillerle dolu güzel bir sitenin sakinlerinden olduk. Tabi ki bahçeye ilk diktiklerim, farklı renklerdeki begonvillerdi. Diğer güzel bitkilerle birlikte bahçemiz sitenin en güzel bahçelerinden biriydi. Site yaşamının kısıtlamaları patili canlarımız için uygun olmadığı için, daha fazla özgürlük uğruna ve şu an karşımda uzanan çam ormanının büyüsüne kapılarak bu köy evini satın aldık. Bahçe berbat durumdaydı. Temizleyip düzenlemeye çalıştık. Yine ilk dikilenler rengarenk begonviller oldu. Kış sonunda dikilen begonviller öyle bir gelişip açtılar ki; ''işte gerçek Begonvilli ev bu'' diye düşündüm. Ne var ki begonvillerin ilk kışında hepsi dondular. Kış sonrası yeniden fideler alıp diktim. Bu kez önlem alıp korurum diye düşünüyordum. https://begonvilliev.blogspot.com.tr/search?q=begonvillerim
Hava durumunu takip edip don beklenen gecelerde, begonvillerimi eski çarşaflarla sardım. Sonuç: Hayal kırıklığı. Tek canlı kalan bu fotoğraflarda kalan koyu mor, diğerlerine göre küçük çiçekleri olan yerli cins tabir edilen begonvil oldu. Zaten geldiğimizde bahçede bakımsız halde bulmuştum onu. Artık tüm dikkatimi ve sevgimi ona yoğunlaştırdım. Bakımını titizlikle yaptım. Kısa sürede toparlandı ve çok gelişti. İlk kez balkon demirlerine ulaştıkları gün adeta kutlama yaptım. Duygularımı bir yazı ile anlatmıştım. https://begonvilliev.blogspot.com.tr/2015/12/begonvilimi-optum.html
Budamasını kendim yaptım. Bahçenin uygun yerlerine yavrularını diktim. Onlar da büyüyorlar. Çok soğuk günlerde uç dalları zarar görse de gayet güzel bir şekilde kışı atlatabiliyorlar. Begonvillerimi çok seviyorum.
4 Haziran 2017 Pazar
Ama...
Bakıyorum da, galiba öyle. Belki farkında değiliz ama her anımızda bir şeylerin olmasını, gerçekleşmesini bekliyoruz. Bir şeylere kavuşmak odaklı yaşadığımızı düşünüyorum. Dolayısı ile hep ileri tarihler, sonraki günler oluyor aklımızda. Basitçe bir kaç örnek verecek olursak;
Şu okul bitse..
Oysa bunun gerçek anlamı şöyle: o bir an önce bitmesini istediğiniz yıllar, ileride hayatınızın en güzel yılları olarak anımsanacak. Benim gibi epeyce yaş almış olanlar, lise, üniversite yıllarına ait fotoğraflara bakarken o duyguyu çok güçlü yaşarlar.
Çocuklar büyüse de rahat etsek.. Böyle bir isteği dile getiren birine verilecek yanıtım şu: Avucunuzu yalarsınız. Neden mi? Birincisi, onlar büyürken sizler yerinizde saymayacaksınız. O bir an önce geçsin dediğiniz yıllar aslında çocuğunuzun büyüyüşünü görmeyi doya doya yaşayacağınız, o yıllardaki enerjinizle bir takım zorluklarla kolayca baş edebileceğiniz yaşlar. O özlediğiniz ileriki yıllarda ise belki boş zamanınız olacak ama enerjiniz de azalmış olacak. Ayrıca büyük çocukların aileye hiç sıkıntı vermemesi ütopik bir beklenti. Ne yazık ki gerçek bu.
Şimdi daha yanı başımızdaki her an iç içe olduğumuz beklenti türlerinden örnek vereceğim,
Şu taksit(ler) bitse, bütçemiz biraz daha rahatlasa, biz de rahatlasak. Böyle diyorsanız çok safsınız. Eğer üst gelir grubundan değilseniz taksit sorununuz hep olacaktır. Ben böyle gördüm, böyle yaşadım, yaşıyorum. Sistem sizi taksit taksit yolmak üzere düzenlenmiş. Aslında ederi çok daha düşük olan ve üstelik gereksinim duyduğunuza inandırıldığınız ürünler ya da hizmetler her türlü yöntem ve teknikle taksitle sizi kendine çekiyor. Aslında ilk bir kaç taksitte onun bedelini ödediğiniz halde taksitle almanın bedelini daha aylar hatta yıllar boyu ödemeye devam. Bir de sürekli yenilenen teknolojiyi düşünürsek, sizin taksitleriniz asla bitmez. Ama asıl konumuz taksit tuzağı değil, taksitler bir bitse düşüncesi ile kendinizi yiyip bitirmeniz. Bitirmeyin efendim. Sistemin dışında yaşayamayacağımıza göre taksitlerimiz olacaktır. İhtiyaçlarınızı iyi belirleyip gerekeni iyi bir araştırma ile uzun vadeli olarak düşünerek almakta yarar var. Stres yapmadan, tadını çıkara çıkara kullanın, ya da tüketin, değerini bilin ve başkalarının ne aldığı, ne kullandığı pek de umurunuzda olmasın. Taksit nasıl olsa biter de arada çekilen sıkıntılar sağlığınızda kalıcı hasarlar bırakabilir.
Örnekler çoğaltılabilir ama bu yazı da okunmayacak kadar uzun ve sıkıcı olur. Ama konu ile çok ilgili bir beklentiden söz etmeden edemem;
En basitinden, maaş günü gelse.. (Gelecek de ne olacak sa..) Maaş gününden sonra genel durumun değişmesi olası mı.. Yok öyle bir şey.. O halde mevcut olan durumla baş etmenin yollarını kendimizi yıpratmadan, paralamadan bulmak zorundayız. Bunca laftan sonra şunu demek istiyorum; beklentilerle bir ömür tüketmek akıllıca mı?
Sonraya dair bir garantimiz yok. Az sonrayı bile bilemiyoruz. O beklenen sonralar olmayabilir. Ya da olsa bile yeni beklentiler otomatik olarak devreye girer.. Bu defa yeni beklentilerin gerçekleşmesine odaklıdır yaşam.. İyisi mi, şu beklentileri fazla yüksek tutmamakta fayda var diyorum. Bu benim görüşüm. Bekle bekle, nereye kadar. Yaşam sonsuz güç değil, sonsuz hiç değil. Sürekli (ileride) olmasını istediklerimize odaklı yaşamak yerine içinde bulunduğumuz anda nelere sahip olduğumuzun bilincine varıp o anlardan azami keyif alarak yaşamak emin olun çok daha avantajlı olacaktır. Böylelikle, belki de hiç yaşayamayacağımız beklentiler için harcanacak enerji ve zaman daha makul, daha mantıklı ve getirisi daha fazla olacak şekilde değerlendirilebilir. Getiri dediğim maddi getiri değil. Sağlık, huzur, insan ilişkilerinde doygunluk....
16 Mayıs 2017 Salı
Her yer yemyeşildi.
Doğa en güzel halılarını sermişti.
En güzel görüntülerden biri de çiçek açan kekik kümeleriydi.
Etrafta birbirinden ilginç bitkiler, kır çiçekleri vardı.
Bizim buraların meşhur kaplumbağalarını görmek beni fazlası ile mutlu etti.
Dönüşte buğday tarlalarının yanından geçtik. Fosfor yeşili tarlaların sarıya dönüştüğünü gördük.
Ve mis gibi çam havasının verdiği rahatlama ile evimize döndük..
28 Nisan 2017 Cuma
Şu günlerde bahçemiz güllerle dolup taşıyor. En erkenciler, pembeler ve sarılar.. Çok yakında kadife gülleri, rubi kırmızısı, koyu pembe ve turuncular da geliyor.
Hiç kolay olmadı, epeyce emek ve zaman harcadık ama değdi bence, öyle değil mi? Sevgiler selamlar Begonvilli Ev'den..
9 Nisan 2017 Pazar
Bizim buralarda bahar bir vardır, bir yoktur. O yüzden ''Bir varmış, bir yokmuş'' diye başlayan masallar gibi büyülü, renkli ve inanılmazdır...
Kış boyunca özleyip hasretini çekersiniz. Öyle bir gelir ki; renkleri, kokuları, sesleri ile gözünüzü gönlünüzü şenlendirir.
Ne var ki
daha güzelliklerine doyamadan, takvimler yazı göstermeden bunaltıcı sıcaklar başlayıverir.
Bu papatyalar doğanın bize armağanı. Yürüme taşlarının arasında kendiliğinden çıktılar. Bahçıvana sıkı sıkı tembihledim. ''Bir tanesini bile ziyan etme'' diye.
Son olarak sizlere, aramıza yeni katılan Kara'yı tanıtmak istiyorum. Kara bize sokaktan geldi. Bizim köpek kızlar ve Minik onun varlığına aşırı tepki gösterip avazları çıktığı kadar havladıkları için çareyi, ona bitişikteki boş evin bahçesinde bakmakta buldum. Ev sahipleri yazları geliyorlar. Yine de izin aldım. Bu arada yan evde tadilat başlayınca bizimkiler havlasa da bizim bahçeye, Badem'in kulübesine yerleştirdim. İki gün önce kısırlık operasyonu geçirdi. Aşıları yapıldı. Yalnız, bu kara kızın inanılmaz iyi huylu bir köpek olduğunu gördüm. Meğer ben bizim delilerden neler çekiyormuşum.. Kara'cık, sanki eğitim almış gibi tasmaya hemen alıştı, bütün komutlarıma anında uyuyor. Yürüyüşlerde tasmasını çıkarınca, bir an bile yanımdan ayrılmıyor. Hiç havlamıyor. Her fırsatta mutlu mutlu kuyruk sallayıp gözlerimin içine bakıyor. İşte böyle dostlar. Veterinere çok güvenilir bir aile çıkarsa Kara'yı yuvalandıralım dedim ama bu kız çok ama çok özel bir köpek. Nasıl ayrılırım bilemiyorum.
Bugün sanki sizlerle hasret giderir gibi uzun uzun yazdım. Umarım sıkılmadan okunmuştur yazdıklarım. Hepinize esenlikler ve güzelliklerle dolu günler diliyorum. Begonvilli Ev'den sevgiler, selamlar.