Meğer hiç tanımadığı birisi tarafından da kırılabiliyormuş insan!
Daha suçunun(!) ne olduğunu bilmeden, kırıyorlarmış kalemini..
Susuyormuşsun
Öyle bir susturuluyormuşsun ki
Konuşurken kalbin titriyormuş
Öyle bir susturuluyormuşsun ki
Meleklere bırakıyormuşsun,savunamadığın hakkını savunsunlar diye.
Kırılıyor muşsun bin bir yerinden pervasızca,
Yetim kalıyormuş kalbin..
Umursanmıyormuşsun lakin..
En acı bir şekilde çarpıyormuş gerçekler suratına
Sen sesini bile çıkartmaya mecal bulamazken
Bir kez daha öğreniyormuşsun güvenin yitik bir kelimeden ibaret olduğunu.
Öyle çok kırılıyormuşsun ki
Boğazında düğümlenen kelimeler,ancak kalem aracılığıyla çıkıyormuş gün yüzüne.
ve elinde olmadan, sen daha "ne oluyor" bile diyemeden kırılıyormuş kalemin.
İnciniyormuşsun..
Kırıyorlarmış acımasızca.
Dünü geride bırakıp,
Bir çizik attırıyormuşsun bir daha kırılmamak üzere yapıştırdığın yaranın içinde saklanan isme.
Öyle bir çizik ki.
Telafisi mümkün olmayan...