Söylediklerimin çok somut bir kanıtı var.
Education First kurumu, ulusların İngilizce yeterliliğini ölçüyor. Büyük bir facia: Türkiye 44 ülke içinde 43. sırada. İngilizce bilmiyor Türkiye.
Nokta!
Niye böyle? Birincisi, okullarda İngilizce derslerinin toplam süresi. Bunun vakit geçirmeden çok radikal biçimde artırılması gerek. Zor değildir, bir temel karar ve öncelik tercihidir. Ama bunun yeterli olacağını sanmıyorum. Bana göre çok daha ciddi bir kısıtlama var işin içinde: Anadil bilinçsizliği, ana dil yetersizliği ve dil yetisini geliştirmenin temel araçlarından (okuma, yazma) yoksunluk.
Gene çok bize ait bir söz edeyim: Yeryüzünde anadilini bu kadar bilmeyen bir okullu kitleye sahip başka bir ülke tanımıyorum. Hemen ekleyeyim: Ana dilini ‘konuşmak’, o dili bilmek anlamına gelmez. İnsan anadilini 30-40 sözcükle de konuşur ki, öyle. Onu akademik düzeyde geliştirmek bir iştir. Amerikan üniversitelerinde öğrenciler mezun olana kadar anadilleri olan İngilizceyi, akademik İngilizceye dönüştürmek için, yani güçlü, kapsamlı metinleri okumak, anlamak ve onlara dönük düşünceleri içeren yazıları yazabilmek için, bu melekelerini geliştirmek için ders üstüne ders alır. Güçlü, etkili bir biçimde yazamayana üniversitede yer yoktur.
Bu böyledir.
Büyük Bir Facia
Söylediklerimin çok somut bir kanıtı var.