YENİDÜZEN Gazetesi’nde dün yayımlanan bir haber, tam da bugünlerde tartıştığımız konulara son derece çarpıcı bir örnek teşkil ediyordu.
Haber, KKTC’nin yer alıp katılamadığı olimpiyatların Trabzon’da Kıbrıs Cumhuriyeti’nin katılımıyla gerçekleştiğini anlatıyordu.
Sami Özuslu, öğleden sonra KANAL SİM’deki programında konuyu tartışmaya açtı ve bu organizasyonun nasıl düzenlendiğinden, içeriğine kadar çeşitli boyutlarını konuştu. Ama bu konuşmaların arasındaki en dikkat çekici bilgi, Eğitim Bakanı Kemal Dürüst’ün de KKTC’nin yer alamadığı bir organizasyona “tanımayız” denilen Kıbrıs Cumhuriyeti’ni alkışlamak üzere katılmasıydı.
Tabii davet, Türkiye Eğitim Bakanı’ndan gelmişti ve Bakan Dürüst de bu daveti geri çevirmek için geçerli sebep görmemişti.
Kıbrıs üzerinden artık açıklığı ayyuka çıkmış hamasi siyaset saklı yapılamıyor.
“Tanımayız Kıbrıs Cumhuriyeti yoktur, KKTC VARDIR” diyebilir ve bu sözlere alkışlar toplayabilirsiniz. Peki tanımamanın hangi gereklerini yerine getiriyorsunuz?
Ticaret Odası, Türkiye Başbakan’ı Erdoğan’a sunduğu raporda, Güney Kıbrıs ile Türkiye’nin gelişen ekonomik ilişkilerine dair de bilgiler paylaşıyor. Bizzat Oda Başkanı Günay Çerkez, iş insanlarının bu gelişen ilişkiden duyduğu rahatsızlığı YENİDÜZEN için gerçekleştirdiğimiz röportajda da dile getirmişti.
Sadece 2 yıl önce Güney Kıbrıs’taki Türkiye Pazar payı, 20-30 milyon Euro iken, bu yıl 40-50 milyon Euro’ya yükselmesi iş insanlarının endişelerini pekiştiriyor. Çünkü “sorun yoktur” denilerek, göz ardı edilse de Türkiye, tanıdığı KKTC’ye Mersin Limanı’ndan geçit vermezken, tanımadığı Kıbrıs Cumhuriyeti ile her geçen gün Pazar hacmini büyütüyor.
Son olarak Türk arabalarının da Güney’de son derece büyük rağbet gördüğü bilgisi, bu endişelerin haklılığını bir kez daha gözler önüne seriyor.
Yıllardır söyleniyor, tanımayız denilen ülkeyle türlü karşılaşmalar ve organizasyonlar gerçekleştirirken, tanıdıklarınızı kerhen bile olsa, hiçbir resmi ortamda ağırlayamıyorsunuz.
O yüzden aslında bu topraklarda “tanı(n)ma” siyaseti çok da para etmiyor. Yine de hala kullanılıyor. Çünkü para eden siyaset değil, bu siyasetin gücüdür.
Bugüne kadar genellikle sağ cenahtaki siyaset söylemleriyle değil ama vaat ettiklerinden aldığı güçle bu söylemleri korudu. Bugün de aynısını yaşıyoruz.
Sadece buradaki sorumluluğun bu siyaseti yürütenlerin yanında, buna zemin verip, karşı siyaset üretemeyenlerde olduğunu da unutmamak gerekiyor.
Artık sağın şükran edebiyatı ve hamasi boş vaatlerin ötesine geçip, ayaklarını yere basması gerekiyor. Zira seçimde oy edecek bütün enstrümanlar kamunun da kelepçelenmesiyle elinden alınmıştır.
Sol ise, öfkeli mazlum taraftan, sırf eleştirerek ve sırf öfkelenerek sloganlarla bir süreç geçiremeyeceğinin bilincine varmalıdır. Zira zaman var olma zamanıdır.
Ve bu sınav sadece Kıbrıs Türkü’nün kimlik ve özlük sınavı değil, Kıbrıs Türk siyasetinin de varoluş sınavıdır.
Ya gerçekten seçimimizi, meclisimizi anlamsızlaştıracak bir süreçte basiretsizliği kabulleneceğiz ya da irade ortaya koyup, kendi reçetelerimizle kendi siyasetimizi üreteceğiz.
Heba edilen bir toplumsal hareket süreci yaşandı.
Ama belli ki kimse bundan da ders almamış, hala sendika ve partiler ortak bir payda yaratıp bunu genişletebilme erkini yaratamıyor, günü birlik didişmelerin içinde resmin bütününü kaçırıyor.
Bugün UBP hükümetinin siyaseten fazladan ödeyeceği bir bedel olmaz. Zira, başından beri evin sahibinin sözüne uyarak varlık kazanan bir siyaset izleniyor.
Ama bugün söyleminin temelini kendi kendini yönetmek üzerinden kuran siyaset için bu bedel ağır olur.
Hem kendi siyasetini kaybeder, hem de kendiyle birlikte yitirilen bir toplumun vebalini de sonuna kadar tek başına taşır.
Kaynak: Yenidüzen Gazetesi
Tanıma ve vebal!
YENİDÜZEN Gazetesi’nde dün yayımlanan bir haber, tam da bugünlerde tartıştığımız konulara son derece çarpıcı bir örnek teşkil ediyordu.