Ünlü siyaset bilimci Maurice Duverger, Siyaset Sosyolojisi adlı kitabının bir yerinde Napolyonun şu sözlerine yer vermiştir:
Din olmazsa bir devlette düzen nasıl korunabilir?
Servet eşitsizlikleri var olmadan toplum var olmaz; din olmadan da servet eşitsizliklerini sürdürmek olanaksızdır. Karnı tıka basa dolu bir adamın yanı başında bir başkası açlıktan ölmekte ise berikinin bu durumu kabullenebilmesi için bir makamın çıkıp ona ne yapalım Tanrının dileği böyle demesi gerekir...
Napolyon dinin niye siyasallaştırıldığını ve siyaset - din ilişkisini çok güzel anlatmış
Marks din halkın afyonudur diye yazarken de farklı bir şey anlatmamış.
Hiçbir ideoloji ya da sihir halkı kandırmakta din kadar etkili değildir. Napolyon güzel bir ironi ile dinin kullanılışını insanları gözüne sokmuş ama imamlarla papazlar ve de hahamlar bildiklerini okumayı sürdürmüşler.
Türkiyenin % 95 Müslüman olduğu söylenir.
Geride kalan % 5 oldukça dar bir alandır.
2005te Avrupa Birliğinin önemli kamu oyu araştırma kurumlarından Eurobarometeri yaptığı ankette ülkemizde Tanrıya inanmayanların oranı % 5. Bu oran en az 3 milyon beş yüz bin kişi demektir.Ortodokslar, Katolikler, Süryaniler, Museviler eklendi mi Müslümanların nüfusa oranı biraz daha aşağılara iner. 2013 başı itibariyle Tanrı tanımazların sayısı artarken, din değiştirenler de ciddi rakamlara ulaşmıştır. Camilerin sayısını çoğaltmak, minarelerdeki hoparlörlerin sesini insanları oturdukları yerden zıplatacak düzeyde açmak, sadakayı yaygınlaştırmak Müslüman sayısını arttıracağına azaltıyor. Napolyonun yaklaşık 200 yıl önce gördüklerini halkımız da görmeye başladı. Daha önceleri yaşamlarını orta karar sürdürenler iktidar nimetlerinden yararlanmaya başladıktan sonra 500 milyarlık otolara binmeye başladılar. Tanrı bazı yurttaşlarımıza, koşarsan yetişemezsin Harley motorla yola çık demiş olacak ki, oluşan baş döndürücü zenginliği medyamız bile izleyemiyor. Dolar milyarderi sayısı 20den 28e çıkmış. Bir yandan dolar milyarderi sayısı artıyor, bir yandan dolar milyarderlerinin zenginlikleri artıyor ama diğer yandan da açlık ve yoksulluk sınırı yükseliyor. Yoksul sayısı da hızla çoğalıyor. Yoksulluğun artması önlenemediği gibi yoksullaşma özendiriliyor. Sonunda iktidarın bir bakanı, yapılan sosyal yardımların uyuşturucu etkisi yaptığını açıklamak zorunda kalıyor.
Gelir dağılımındaki uçurumun yükselmesi, yoksulluğun hızla artması eskiden olduğu gibi insanları dine sarılmaya yöneltmiyor.
Yoksullar, artık Tanrının verdiği nimetlerden kendilerine düşen payların birileri tarafından çalındığını fark ediyorlar. Yoksul kitleler, bunun Tanrı yazgısı olmadığını ve Tanrının böyle bir dengesizlikte rolü bulunmadığını da geç de olsa anladılar. Siyasi iktidarların görevi imanları eşitlemek değildir. Bunu yapmaya çalışan eski bir deyimle abesle iştigal eder..
Nedir ki iktidarlar bunu yapmak için çırpınıyorlar. Dini bütün oldukları sanıldığı için halktan oy alanlar Müslümanlıkla, Müminlik arasındaki farkı bilmiyorlar ya da bilmek istemiyorlar.
Dolaylı veya doğrudan zorbalıkla insanlar Müslüman olurlar ama iman sahibi olmazlar.
Müslümanlık yüzeyseldir.
Müminliğin ise derinliği vardır.
Müminler yokluk ve yoksulluğa karşıdırlar.
Müslümanların ise durumları ortada.
400 milyarlık Jeeplere binip, 2 milyarlık baş örtüleri takarak imanın kapısının önünden bile geçilmez. Tanrının dileği yoksulluk olmadığı gibi başkalarının sırtından kazanılan zenginlikler de değildir. Tanrı, Kuran, Peygamber ve din ile kandırmanın kazancı çok büyük olabilir.
Cezasına gelince;
İşte onu dini bütünler hepimizden iyi bilirler
Bilirler ama aptala yatarlar.
Ne zamana kadar, derseniz, işte Tanrının takdiri orada görülecektir.