Doğduğundan itibaren ilgili annenin en büyük kaygısıdır bebeğinin açlığını gidermek. Anneler görürüm AVM’lerde, kahve dükkanlarında; bir yandan sosyalleşmeye çalışır annecik, öte yandan da annelik içgüdüsüyle bebeğini emzirmeye çalışır ya satılan özel dikilmiş muşamba örtü ya da bir tülbentin altından. Bebek açar onu eliyle, ya da hava alamaz hazır yapım birşeyse- ya da etraftan birilerinin göz ucuyla da olsa annenin göğsünü görme ihtimali olur, hicap duyarsın NORMALDE. Ama anneysen eğer takmazsın hiçbir şeyi, bebeğinin ağzının memenle buluşmasıdır önemli olan. O doyunca sen de yemiş kadar olursun.
Büyür bebeğin, dördüncü ya da sütünün bebeğini doyurmasına göre altıncı ayda ek besine başlarsın. Bu gıdalar devam sütüyle başlar, katı gıdalarla devam eder. Muhallebi yaparsın bebeğine. Bilemezsin de nasıl muhallebi yapıldığını, benim gibi ilgisizsen bilhassa buğday nişastası ve pirinç unu diye besinlerle karşılaşırsın. Dibini tutturursun ilk yaptığında, dökersin bazen de sütü çok olur vb. Yoğurt mayalarsın. “Amaaan ne gerek var şekerim. Hazırı var” cümlelerinde kulağının üstüne yapıp mümkün olduğunca doğal yollardan yoğurt yapmaya çalışırsın. Yapamazsın tutmaz, haydi bir daha. Bu zamanlarda eşimin annesinin ve kendi annemin katkılarını unutamam. Deneyim her şeydir arkadaşlar. Ukalalık etmeyin, büyükleri dinleyin . Poyraz’ın ilk şeftalili yoğurt yiyişini hatırlarım. Benim sütümden bıkmış tabi ki, şarkılar söyleyerek “Mmmmmmmm” diye diye yemişti.
Tüm bunların yanında aslında asıl akılda tutulması gereken şey, bebeğinizin onun midesini ve daha yeni fabrika çıkışlı organlarını yormadan her şeyden “tattırmak” tır. Ama “tattırmak” yani. Abartmadan. Bir yaşına kadar tuz yok mesela, çünkü böbrekleri daha gelişimini tamamlamamış oluyor, yedirirsen gözünden sakındığın bebeğinin zararına olur.
Oğlumla geçtiğimiz yollardan birkaç deneyim aktarmak isterim.
1. Gerçekten hijyeni ve yapıldığı malzemeleri tam olarak bildiğimiz (acı vb. olmamak kaydıyla) her şeyin tadına baktırdık beşinci aydan itibaren. Bazen ekmekciğin ucundan suyuna bandırarak, bazen de yemeğin kendisinden kaşığın ucuyla vererek. Amaç sadece tadını tanıtmak elbette ve gerçekten şu anda Poyraz bir çok yeni verdiğimiz gıdayı sorunsuz yiyor. Sonradan öğrendim ki bu yöntem doktorlar tarafından da tavsiye edilen bir yöntemmiş. İlerki yaşlarında bebeklerin yemek seçme problemlerinin psikolojik olanlarının dışında, erken aylarda değişik tatlarla tanıştırmamaktan kaynaklı olduğunu söylüyorlar. Annenin koruma iç güdüsüne sonsuz saygım var ama annecik biraz da akl-ı selimi elden bırakmayacak.
2. İlk altı ayda sadece anne sütü diyerek zavallı annelere baskı yapan zihniyeti esefle kınıyorum . Annenin üzerindeki baskı yetmezmiş gibi bir de “Aaa..Falanca hanımın kızı ek gıdaya başlamamış daha” gibi cümleler duyuyorum, annecikler maruz kalıyor. Aman diyeyim kulak asmayın sevgili anneler. Siz en iyisini bilirsiniz. Herkesin lafını dinleyeceğiniz zaman da var ama o zaman bu değil. Eğer bebeğiniz doymuyor ve ağlıyorsa devam sütü, muhallebi artık Allah ne verdiyse vereceksiniz tabi yavrunuza.
3. Muhallebi konusunda ben biraz eski kafalı davrandım . Bu tamamen size ve içgüdülerinize kalmış bir durum bence. İlk başlarda biraz sulandırdığım sütü pirinç unuyla pişirmiştim, sonra tamamen süte döndürdüm onu. Şimdi yatmadan önce bazen bu öğünü yapıyorum oğluma. Ama bir ara bir hayli yedirmiştim.
4. Diyelim, katı gıdaya geçtiniz. Lütfen ama lütfen blender’dan geçirmeyin. Sizi çok zorlar ve yemezse bir kaç sefer için yapılabilir bence ama geri kalan zamanlarda çatalla iyice ezerek verin ki bebeğinizin ağız ve dil koordinasyonu bizimki gibi olsun. Diliyle sürekli memeyi sıkıştırmaya meyilli olduğu için, katı gıda bebeğe kusturan bir şey gibi geliyor. Aslında kırmaya çalıştığımız şey onun bebeklikten beri geliştirdiği bir reflekstir.
Yazacak çok şey, az zaman var. Haftaya devam. Sevgiyle kalın…
Bu yazı toplam 822 kişi tarafından okundu.