

|Anasayfa | Haber Ara | Foto Galeri | Videolar | Anketler | İletişim ||


DERNEĞİMİZ
ELAZIĞ
KÜLTÜRÜMÜZ
HABER ARA
EN ÇOK OKUNANLAR


TABİP TUĞGENERAL NİHAT İLHAN
TABİP TUĞGENERAL NİHAT İLHAN
İLHAN ailesinin dördüncü çocuğu olarak 1924 yılı temmuz ayında Harput’ta doğdum. Kış mevsimlerinde Elazığ İzzetpaşa Mahallesi’nde oturur, yaz aylarında ise merkeze
1944 yılında liseyi bitirip İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne askeri tıp öğrencisi olarak kaydımı yaptırdım. 1951 yılı haziran ayında tıp fakültesini zamanında ve derece ile bitirdim. 1951-1952 yılları arasında Ankara Gülhane Askeri Tıp Akademisi’nde (GATA) tabip stajyer teğmen olarak staj yaptım. 1952 yılı haziran ayında tabip üsteğmenliğe yükseltildim ve kıta hizmeti için Zonguldak 29. bağımsız ağır uçaksavar topçu taburuna atandım.Üç yıllık kıta hizmetimin bitiminde 1955 yılı ekim ayında Ankara GATA hariciye kliniğinde asistan olarak çalışmaya başladım.
1956 yılında Mürüvvet Hanım ile evlendim.1957 yılında İhsan Murat ve 1959 yılında Kutsi isimli iki oğlum oldu. İhtisasım sırasında mesaiye bağlı olmaksızın “İntizam ruhun meşgalesidir.” prensibi ile çalıştım. 1958 yılında genel cerrahi uzmanı oldum. Yüzbaşılığa terfi ettim ve aynı klinikte başasistan olarak göreve başladım. Başasistanlığımın bitiminde 1960 yılı temmuz ayında ABD Washington DC.’ye gönderildim. Washington’da Walter Reed Army Medical Center, Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği’nde iki yıl süreyle çalıştım.
1961 yılında binbaşılığa terfi ettim.1962 yılı ağustos ayında yurda döndüm. Aynı yıl eylül ayında Haydarpaşa Askeri Hastanesi’ne genel cerrah ve ortopedist olarak tayin edildim. Genel cerrahi ve travmatoloji kliniklerinde muvazzaf ve yedek subay uzman arkadaşlarımla birlikte yatak sayısını artırdık ve çok başarılı çalışmalar yaptık.
20 Mart 1963’te Kıbrıs Türk Kuvvetleri alayı baştabipliği ve cerrahlığına tayin edildim. Aynı gün özel uçakla Kıbrıs’a giderek göreve başladım. Kıbrıs’a ilk başta eşimi ve oğullarımı götürmedim. Mayıs ayında üçüncü oğlum Hakan dünyaya geldi. Kıbrıs’ta Kumsal mevkiinde bahçe içinde tek katlı bir ev kiraladım ve eşim ile üç çocuğumu Kıbrıs’a aldırdım. Anavatandan uzak olsak da yavruvatanda mutlu bir yaşantımız vardı.
1963 yılı aralık ayında “Kanlı Noel”de Makarios ve EOKA’CI Grivas,huzur ve düzeni bozma gayretine girdiler.18 Aralık perşembe günü Türk Kuvvetleri alayı teyakkuz durumuna geçti. Aynı gece alaya, görevimin başına gittim. Müteakip günlerde alay, Gönyeli’ye intikal ettirildi. İlkokulu revir haline getirerek, çevreden gelen yaralıları tedavi ettik.
24 Aralık çarşamba gecesi Kumsal’daki evimin dış kapısının kilidi Rumlar tarafından taranmış. Rumlar evimize girince, eşim üç oğlumuzu yanına alarak banyoya sığınmış, çocuklarımızı küvete koyarak vücudunu üzerlerine siper etmiş. Vicdansız, insafsız, gözü dönmüş yaratıklar eşimi ve çocuklarımı makineli tüfeklerle taramışlar, küvet kan gölüne dönmüş ve hepsi o anda şehit olmuşlar.
Katillere yaratık diyorum, insan olamazlardı, çünkü insanlık dışı bir olayı gerçekleştirmişlerdi.27 Aralık 1963’te şehit eşim ve üç oğlumun cansız bedenlerini ve yaralı Türkleri, Türk Silahlı Kuvvetleri’nden tahsis edilen iki uçakla anavatana getirdim. Yaralılar GATA’ YA gönderildi. Şehit eşim ve çocuklarımı Elazığ Askeri Şehitliği’nde toprağa verdim. Onları yalnız bırakmamak için tayinimi Elazığ Askeri Hastanesi’ne istedim ve şubat 1964’te Elazığ’da göreve başladım.
1966’da yarbay, 1968’de albaylığa terfi ettim. 1964’ten 1977 yılına kadar Elazığ Askeri Hastanesi’nde 14 yıl süreyle genel cerrah ve ortopedistlik, dokuz yıl süreyle de baştabiplik yaptım. Hobilerim bu hastanede tahakkuk etti. Arkadaşlarımla birlikte hastane arazisine çok sayıda çam ağacı diktik. Çevreyi ve hastane binasını her zaman temiz tuttuk. Hastaneye gelen hastaları sevgiyle kucakladık, dertlerini giderdik. 14 yılda sekiz bin ameliyat yaptım. Muayenehanemde, doğup büyüdüğüm, ekmeğini yediğim, havasını soluduğum memleketimin evlatlarına bilgi ve gücüm yettiğince sağlık desteği verdim.Bu arada Muş-Varto, Bingöl, Palu, Van ve Diyarbakır-Lice depremlerinde çalıştım.
Depremlerle ilgili birkaç anımdan da bahsetmek istiyorum.
Muş-Varto depreminde bir pikapla ekmek ve bir kamyon dolusu kavun-karpuz gönderilmişti. Varto’ya yakın mesafede araçları durdurduk. Dağıtımı becerebileceğine inandığımız bir şahsı görevlendirdik ve dedik ki “İki ekmek isteyene bir kavun; dört ekmek isteyene bir kavun, bir karpuz vereceksin.” Bir saat sonra kontrole gittiğimizde dağıtım bitmişti. Yerde serili bez üzerinde bir miktar para vardı. Sorduğumuzda para alarak dağıttığını söyledi.
Varto’da bir evin damı çökmüştü. Orta yaşlı adam ağlıyordu. Sorduğumuzda çocuklarının göçüğün altında kaldığını söyledi. Askerler kısa sürede enkazı kaldırdılar, canlı ya da cansız kimse yoktu.Ağlayan adam koşarak duvardaki küçük dolabı açıp bir beze sarılı paralarını alıp, teşekkür bile etmeden fırlayıp gitti.
Kurduğumuz bovman çadırlarını depremzedelere tahsis ettik. Sabahleyin sarışın,yeşil gözlü yirmili yaşlarda bir genç, kızın elinden tutmuş yanımıza geldi. Ne istediğini sorduk: “Bu kızı eş olarak seçtim, ama söylediklerimi anlamıyor, lehçe farkı var, yardımcı olun.” dedi. Konuşmaları anlayan birini bulduk, ama kız evlenmek istemedi.
Bingöl’de ebe okulunun ikinci katı, birinci ve üçüncü katın arasından dışarı çıkmış; üçüncü kat birinci katın üzerindeydi. Yerde genç bir kız Rizeli olduğunu, okulda okuduğunu, sağ ayağının dizinin altından kopmak üzere olduğunu söyledi.Hemen Elazığ Asker Hastanesi’ne sevk ettik. Adı Fatoş olan kızın sağ bacağını dizinin altından ampüte ettim. Hacettepe Hastanesi’nde protez yaptırıldı. Okulunu bitirdi, evlendi, iki çocuğu oldu. Ebe olarak çalışıp emekli oldu. Çocukları üniversiteyi bitirmişler.Her zaman bizi arar, hatırımızı sorarlar.
Van’da mevsim soğuktu. Uyku tulumları dağıtmıştık. Uyku tulumlarını koyunlara giydirmişler. Gecenin karanlığında nöbetçiler dağdan aşağı gürültü geldiğini fark etmişler. Karanlıkta sadece gözleri parlayan birilerinin yattığımız yere doğru geldiklerini görmüşler. Hemen kalktık, gerekli tedbiri aldık. Biraz sonra gördüğümüzün koyunlar olduğunu fark ettik.
Diyarbakır-Lice depreminde cesetlerin ayak bilekleri ve el bileklerine yaptırdığımız künyeleri bağladık. Kısa süre için elbiseleriyle dozerle açtığımız
Van depreminde bir tarlayı parselledik.Bovman çadırlarını kısa sürede kurduğumuzu gören Amerika’dan çadırları getiren askerler, şaşkınlık geçirerek bu şekilde kurmayı nasıl ve kimden öğrendiniz diye sorduklarında “Türk aklı” diye cevap verdik.
Mazisi şan ve şeref dolu Türk Silahlı Kuvvetleri’nin bir mensubu olarak disiplin,vatan sevgisi depremlerde çalışırken bizim başarılı olmamızı sağladı.
1970 yılında Elazığ’da İzzetpaşa Sağlık Ocağı doktoru Tülay Hanım’la evlendim.1971 yılında oğlum Mustafa Necmi doğdu.
1977 yılı ağustos ayında tabip tuğgeneralliğe terfi ettim ve ailemle birlikte Ankara’ya geldim. Ankara 600 Yataklı Mevki Asker Hastanesi’nde iki yıl başhekimlik;Kara Kuvvetleri Komutanlığı Sağlık Daire Başkanlığı’nda üç yıl daire başkanlığı yaptım. 1978 yılında kızım Ayşe Şebnem doğdu. 1982 yılı ağustos ayında emekli oldum.
Emekli olduktan sonra 1984-1989 yılları arasında Başbakanlık Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu’nda beş yıl süreyle genel müdürlük yaptım. Bu süre içinde Türkiye’de mevcut kreş, çocuk yuvası, yetiştirme yurdu ve huzur evlerini her yıl ziyaret ettim. 1986-1992 yılları arasında altı yıl süreyle Başbakanlık Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu’nda üye olarak görev yaptım.
1992 yılından beri hiçbir yerde çalışmamakta, tüm zamanımı aileme ayırmaktayım
Kaynak:Zekeriya BİCAN - SEKİZİNCİ ŞEHİR İZ BIRAKANLAR
Aşağıdaki formu doldurak Yorum Yapabilirsiniz


GALERİ
ANKET


Tüm Hakları Marmara Elazığlılar Derneği'ne Aittir.
Acıbadem Caddesi Gayretli Sokak Demirciler Apt No:20/2 Daire 8
Acıbadem-Üsküdar/ İstanbul (E-5 Karayolu Üzeri Acıbadem)
0216 34 000 23