Son 23 yılda ve sayımlarda, Wes Anderson ve Robert Yeoman sinemanın en önemli yönetmen ve görüntü yönetmeni ikililerinden biri oldular. Bu ikilinin çabaları, Anderson’ı film tarihindeki en tanınmış yönetmenlerden biri haline getiren bir imza stili ortaya çıkardı. Çerçeveden bakış, bir hiper stilize set tasarımı, bir kompozisyonun titiz simetrisi veya yanal kamera hareketlerinin hassasiyeti olsun, bir Wes Anderson filmi izlediğinizi bilmek için gereken her şey bu karelerde saklı.
Anderson’ın şu anda kemerinin altında 10 uzun metrajlı film var ve şu an yaklaşmakta olan “The French Dispatch” sayesinde onbirinci için çalışıyor. Bu yazımızda 25 mükemmel kareyle efsanevi kariyerine geri dönüyoruz.
“Bottle Rocket” (1996)
Wes Anderson’ın uzun metrajlı ilk yönetmenlik denemesi 1996 yılında Owen ve Luke Wilson’ın oynadığı “Bottle Rocket” ile geldi. Anderson senaryoyu Owen Wilson ile birlikte yazdı. Film, Anderson ile Gus Van Sant’in sinematograf Robert Yeoman arasında önemli bir ilk işbirliğiyle ilerledi. Anderson ve Yeoman, ilk ustalıklarında etkileyici bir alan kullanımı göstererek, etraflarındaki alanı artıran fakat belli engellemelerle karakterlerinin izolasyonunu ve yalnızlığını artırmanın farklı yollarını buldular.
”Bottle Rocket” (1996)
Karakter ilişkilerini engelleme yoluyla temsil etmek, Anderson ve Yeoman için uzun zamandır en büyük öncelik olmuştur. Kare’de İkilinin nasıl aşık olduklarına bakarken ikilinin Anthony (Luke Wilson) ve Inez’i (Lumi Cavazos) nasıl engellediğine bakın. Anthony’yi Dignan’dan (Owen Wilson) ayırmak için korkuluğu kullanmak, ilişkinin arkadaşlıklarını nasıl etkileyebileceği konusunda görsel olarak dramatik bir gerilim yaratmış.
”Rushmore” (1998)
Anderson ve Yeoman’ın çivileme görsel kalıpları konusundaki hassasiyeti sinemada eşsizdir. Anderson’ın 1998’de coming-of-age tarzi komedi filmi “Rushmore” da keyifli bir yapım. Ana karakter Max Fisher (Jason Schwartzman) tarafından yönetilen tüm kulüpleri detaylandırıyor, her birinde Max’in mükemmelliğini ve kontrol ihtiyacını görselleştirmek için onu tam çerçevenin merkezine konumlandırıyor.
“The Royal Tenenbaums” (2001)
Anderson’un, Ben Stiller, Gwyneth Paltrow, Anjelica Huston ve Gene Hackman’ı büyük rollerde gördüğümüz üçüncü uzun metraj filmi “The Royal Tenenbaums.” Anderson ve Yeoman, özellikle canlı prodüksiyon tasarımına geldiğinde, set tasarımını engellediğinde (genç Margot ve Chas’ı bölen pencerelerin bu resmine bakın) ve kamera açılarını konuşlandırdıklarında yöntemsel stilleri ile daha da agresif oldular. Her üç unsur da Anderson’ın tarzının ticari markaları haline geldi.
“The Royal Tenenbaums” (2001)
Anderson’ın en kapsamlı çekimlerinden birini, Gwyneth Paltrow’un Margot Tenenbaum’u Yeşil Hat otobüsünden inip Luke Wilson’ın Richie Tenenbaum’una doğru yola çıktığında görürüz. İki karakter gizli aşıktır. Anderson’ın kamerası, Margot’u önden izler, otobüsün haşhaş yeşili ve Margot’un paltosunun bejiyle birleşince rüya gibi hissettiren bu görüntü karakter için kayma etkisi yaratır. Nico’nun “Bu Günleri”nin kullanımı Anderson’ın en iyi müzikal ipuçlarından biridir.
“The Royal Tenenbaums” (2001)
Anderson’ın şiddeti genellikle eğlenceli olabilir (bkz. “Fantastik Bay Fox” ve “Moonrise Kingdom”), ancak “Kraliyet Tenenbaumları”nda Richie’nin intihar girişimini yeniden canlandırdığında akla grafik anlarından biri gelir. Richie’nin bakış açısıyla çekilen saçları ve kanlı bileklerini incelerken bu görüntü, saçlarının beyaz lavaboda yaptığı titiz kaosdan daha da şok edici. Anderson’ın mavi aydınlatması da güzel bir ürperti sağlamış ve kariyerinin en ilginç çekimlerinden biri ortaya çıkmış.
“The Life Aquatic with Steve Zissou” (2004)
“The Royal Tenenbaums” ve gene 2004 yılında “The Life Aquatic with Steve Zissou” ile devam eden Anderson, renk ustalığına gerçekten önem verdi. “Aquatic” okyanus öncülleriyle uyumludur ve de Anderson karakterlerinin iç durumlarını yansıtmak için önemli anlarda gene bu öncül mavi tonları kullanır. Bill Murray’in Steve Zissou’nun rıhtımın en ucunda duran ve fotoğraf makinesinden uzağa baktığı bu kare, depresif durumunu, koyu mavi gökyüzüyle birlikte güzelce ortaya çıkarmış.
“The Life Aquatic with Steve Zissou” (2004)
Anderson’ın yıllar boyunca mükemmelleştirdiği güçlü yanlardan biri de, kadrajda yayılan oyuncuları iyi bir ahenkle tek bir çerçevede toplamasıdır. Anderson ve Yeoman, mürettebat arasında artan gerilime katkıda bulunması ve de görsel bir triptik oluşturmak için burada teknenin direklerini yararlanmışlar.
“The Life Aquatic with Steve Zissou” (2004)
Anderson ve Yeoman, karenin ortasındaki çeşitli karakterleri gösteren “The Life Aquatic” boyunca çekilen bu portre deliklerini tekrarlar. Görsel motif, mavi suyun soğukluğunda süzülen Jane (Anjelica Houston’)gibi karakterler için ortamın büyüleyici doğasını çağırmada etkilidir.
“The Darjeeling Limited” (2007)
Anderson’ın sıradaki güzel karesi, “Darjeeling Limited” filminden, özellikle Owen Wilson, Adrien Brody ve Jason Schwartzman’ı Hindistan genelinde bir tren yolculuğuna yeniden bağlanma umuduyla üç kardeş olarak bir araya getirmesi de ayrı bir yetenek. Anderson yapay setlerle göz kamaştırabilir, ancak Hindistan’ı yakalamak için akıllıca dış çekimlerinin çoğunu doğal yolla çekmeye karar vermesi sonuçların nefes kesici olmasını sağlamış.
“The Darjeeling Limited” (2007)
The Telegraph’a verdiği demeçte Yeoman, “Wes sizi, içinde bulunduğunuz comfort-zone’dan çıkarmayı sever ve bazen çok zor durumlarda kalırsınız” demişti. “The Darjeeling Limited”i yaptığımızda bir trene ateş ediyorduk ve trenin her zaman hareket etmesi gerektiğinde gerçekten ısrar etti. Ve bir sette değil, gerçek bir trende çekim yapmak zorunda kaldık, bu yüzden belli bir miktar lojistik problemi doğmaya başlamıştı. ”
“Fantastic Mr. Fox” (2009)
İlk stop-motion animasyon işini yönetmek için Wes Anderson, Yeoman ile çalışmayı bıraktı ve “Chicken Run” ve Oscar gibi stop-motion klasikleriyle bilinen Tristan Oliver’ı işe aldı. Bu ilginç çekimi yakalamak için, ikisi şelale efekti oluşturmak için sera sargısı kullandı. Yalnızlık hiç bu kadar yüreksiz olmamıştı.
“Fantastic Mr. Fox” (2009)
“Fantastik Bay Fox” setindeki kilit mürettebat üyesi, filmin unutulmaz görünümünü kurmak için Anderson ve Oliver ile yakın bir şekilde çalışan yapım tasarımcısı Nelson Lowry idi. Lowry’nin çiftliği tasarlama çalışmaları, Anderson’ın kaliteli çekimler yapabilmesinin çok önemli bir nedeni.
“Fantastic Mr. Fox” (2009)
Lowry ve Anderson, artamları hayata geçirmek için gereken renk teorisine öncelik vererek “Fantastic Mr. Fox” dünyasını tasarlamaya başladı. Lowery, 2009’da Coming Soon’da “Animasyon filmi için oldukça sıra dışı bir renk paletiydi,” dedi. “Mavi veya yeşil yoktu. Çoğunlukla sonbahar renkleriydi. ” Bu seçim zaten, Anderson’ın çekimlerinin çoğuna, hikayenin merkezinde geçen aile temaları için mükemmel olan rustik ve sıcak bir atmosfer veriyor.
“Moonrise Kingdom” (2012)
Anderson, Rhoman Adası, Narragansett Körfezi’nin çeşitli yerlerinde çektiği “Moonrise Kingdom” için Yeoman ile tekrar bir araya geldi. Anderson’ın en tuhaf dokunuşları, bu dürbünlü çekim gibi, gerektiğinde eleştirmenleri bölebilecek yeni şeyler. Muhtemelen Anderson hayranları için, bu çekimler de tamamen keyifli.
“Moonrise Kingdom” (2012)
Wes Anderson ve Roman Coppola, En İyi Orijinal Senaryo dalında Oscar’a aday gösterildi, ancak Yeoman’ın sinematografisi bir şekilde Akademide başarısız oldu. Anderson ve Yeoman ustalıkla (bu geniş çekimde olduğu gibi) aşıklarının hikayesini anlatmak için alanla oynuyorlar ve Yeoman’ın renk deseni, sarıların ve yeşilliklerin tozlu ve zamansız bir his yaratması “Fantastic Mr. Fox” u akla getiriyor.
“Moonrise Kingdom” (2012)
Anderson’ın Khaki Scouts ağaç evi, onun en yaratıcı şekilde gerçekleştirdiği setlerinden biridir. Yapım tasarımcısı Adam Stockhausen, The New York Times’a dediği gibi, “Bunun nihai fikrine ulaşmak birkaç tur aldı, çünkü onu makul, güvenli bir yükseklikte çizmeye devam ettim ve komik değildi. Wes beni çılgınca yükselene kadar daha uzun, daha uzun ve daha uzun yapmamı sağladı. ” Ağaç evi o kadar yükseldi ki Stockhausen yapıyı desteklemek için iki ağacı birbirine bağlamak zorunda kaldı.
“Moonrise Kingdom” (2012)
Suzie Bishop’un ailesinin deniz feneri üzerindeki bu çekimi, Anderson’ın en tanımlanabilir görüntülerinden biri haline geldi. Mavi gökyüzüne karşı canlı turuncu pop ve Suzie’nin çerçeveyi aynı yarıya bölmesi için engellemenin hassasiyeti, Anderson’ı dünyanın en sevilen auteurlerinden biri yapan şeyin ne olduğunu tanımlar.
“The Grand Budapest Hotel” (2014)
Yeoman sonunda Anderson’ın “The Grand Budapest Hotel” i sayesinde ilk Oscar adaylığını Sinematografide En İyi Başarı ödülüne layık görüldü. Anderson’ın en büyük başarısı olarak kabul edilen film, 21. yüzyılın en iyi üretim tasarımını ve sanat yönünü en üst düzeye çıkaran ezici bir mükemmel çekim ziyafeti.
“The Grand Budapest Hotel” (2014)
“Kiralanmak üzere olan ve o sırada kimsenin işgal etmediği Görlitz, Almanya’da eski bir mağaza vardı, bu yüzden Wes onu ziyarete gitti ve beş kat yukarıda ve güzel bir ışıklık vardı üst, ”Yeoman The Telegraph’a otelin yerini bulmasını söyledi . “Mükemmel bir yerdi çünkü prodüksiyon ofislerini, gardırop çalışanlarını ve kamera odasını en üstteki iki kata koyuyorlardı, diğer katlar da otelimiz haline geldi.
“The Grand Budapest Hotel” (2014)
Anderson, minyatürler için gerçek setleri sık sık değiştirerek izleyicinin “Grand Budapest” boyunca hayal gücü ile oynuyor, film fantastik bir şey üstleniyor. Filmin dokuz Akademi Ödülü adaylığı arasında En İyi Prodüksiyon Tasarımı yer aldı.
“The Grand Budapest Hotel” (2014)
Anderson ve Yeoman bir karaktere aşık olmanız gerektiğinde, bunun gerçekleşmesi için mükemmel yakın planın nasıl yapıldığını biliyorlar (bkz. Margot, “Kraliyet Tenenbaumları). Saoirse Ronan’ın Agatha’nın bu çekimi belki de Anderson’ın en hayalperestidir. Ronan’ın melek yüzünü çerçevenin merkezinde tutmak ve etrafında dönen ışıklar pusuna sahip olmak, Anderson’ın Agatha’nın sıfırda olduğu gibi izleyiciye aynı büyüyü vermesini sağlar.
“The Grand Budapest Hotel” (2014)
“The Grand Budapest Hotel” deki sanat tasarımı o kadar görsel olarak tutkulu ve Anderson’ın simetrik çerçeveye olan sevgisiyle uyum içinde ki çoğu zaman kameranın nereye baktığı önemli değil çünkü mükemmel çekimler her yerde. Otelin konsiyerj masasındaki bu Tanrı’nın göz atışı, Anderson’ın aldığı gibi Anderson-Ian’dır.
“Isle of Dogs” (2018)
Anderson, ikinci stop-motion animasyon filmi “Köpekler Adası” nın yapımında “Fantastik Bay Fox” görüntü yönetmeni Tristan Oliver ile tekrar bir araya geldi. Batı türünün geniş ekran fotoğrafını birleştiren ikilinin en iyi çekimleri (bu altın kaşif görüntüsü gibi), klasik kompozisyonları Anderson’ın çalışmalarının lynchpin haline gelen stilistik tazeliğiyle birleştirir.
“Isle of Dogs” (2018)
Anderson etti yatırıldı sonra En İyi Animasyon Film dalında ikinci Oscar adaylığını yönetmen kazandı “Köpekler Adası,” görünümünü ilham ile Akira Kurosawa ve Hayao Miyazaki’nin eserlerini “Fantastic Mr Fox.” Filmin en iyi dizilerinden biri olan rakip köpek paketleri arasındaki bir gösteri, klasik bir Batı düellounun görsel kompozisyonuna sahip.