Erkeklerin Derinlikli Sex and the City’si; Losers Club
"Caddeye çıktı. Ağır ağır. İçinde kabaran kederi bastırmak için bir yıldırım zaferi kazanan şüphenin gururuna sarılmak istedi, nafile. Simeranya kızlarını düşündü, faydasız. Kadınlar orada güzel, ince, saf, leylidir. Nafile, nafile.” (Prolog, Yalnızız, Peyami Safa) 1951’de bir kaybeden olmak nasıl bir şeydi? Peyami Safa, Yalnızız’da Samim’in iç karartılarını, yalnızlık duygusunu, insanlardan / şehirden / dünyadan kopuşunu, bunlara paralel olarak kendi küçük dünyasında yarattığı Simeranya’yı o kadar derinlikli anlatırken “kaybeden, kaybedenler” kavramları hiç aklına gelmiş miydi acaba? Bir çeşit erkek muhabbeti içeriği taşırmış filme ismini veren radyo programı. İki kafadar, “birbirinin muhabbetini seven” iki kafadar sanki kamuya açık bir yayında değil, kendi günlük yaşamlarında ...
Uykusuz ve Gevşeklik
İnsana sormazlar mı haftalardır yazmıyorsun, kalkmışsın Uykusuz'daki gevşeklikten bahsediyorsun diye? Ama bahsedeceğim. Bildiğiniz gibi Uykusuz Türkiye'nin (sanırım) en fazla satan ve okunan mizah dergisi. Penguen'deki yazar çizer bolluğu ve belki bilmediğimiz başka sebepler Uykusuz dergisinin doğmasına zemin hazırlamıştı. Benim en beğendiğim çizer ve yazarların kurduğu Uykusuz benim de yeni mizah dergim olmuştu böylece. Umut Sarıkaya başta olmak üzere Uğur Gürsoy, Ersin Karabulut ve diğer yetenek abideleri adeta müptela ettiler beni dergiye. Aklıma geliş sırasıyla küçük bir analizini yapmak istiyorum çizerlerin. Analizime dergide bu aralar kol gezen gevşekliğe de değineceğim. Umut Sarıkaya Favori çizerimdir Umut Sarıkaya, iddiasızlığın ve tevazunun, yeteneğin hesapsızca kullanılmasıyla nasıl bir ...
İşe/okula gidip gelirken ipod şarkı listesi
Sabahları gıy gıy şarkılarla güne başlanır. Uyanık ve ayakta gibi gözüksen de aslında ruhun halen uyuyordur ve sen kendini güne hazırlarken geçiş aşamasındayken bu şarkılar sana yardımcı olur. Evden çıkarken türküler, klasik müzikler, damar şarkılar gibi geneline “slow” müzik dediğimiz ninni kıvamında ve sözlerinin çok önemli olmadığı ve hatta bazen İsmail Y.K.’nın bile araya sıvışmasının söz konusu olacağı ve fark edilmeyeceği yavaş şarkılar dinlenir. Tabi ipod şarkı listesinde kimin İsmail Y.K. şarkısı var onu da bilemem ama geçen gün bindiğim dolmuşta tam 6 kere art arda “bomba bomba, 90-60-90…..” diye bir şeyler dinledim ve 7. kere başa sardığında şarkı kendimden ...
Ne beyân-ı hâle cu’ret ne figâna tâkatim var
Yine, yeni bir yağmurlu gün ve ben yine “şu yağmur hele bi’ dursun da öyle çıkayım” modundaydım. baktım yağmur yok attım kendimi masal şehrim, canım, balım dediğim şehrin yollarına. bu sefer pozitif olmayı çok denedim ancak bu yağmurlu havalar beni hep geriyor. botumu montumu şemsiyemi donanıp sakin sakin yürüdüğüm halde bu yağmur neden hep en çok beni ıslatıyor? kendimi metroya attığımda derin derin nefes almaya çalışırken neden insanlar dönüp bir kez olsun bana bakma gereği duyuyor? Cevap veriyorum: çünkü hep ben çok ıslanıyorum.
bir arkadaşım ” yağmurda çok koşturma o zaman daha çok ıslanırsın” demişti. söz dinledim yavaş yürüdüm de ne oldu? hem yağmur beni hep yorar biliyor musun? böyle, garip bir ağırlık çöker ve aklıma hep aynı cümle gelir: “manav tezgahında sürekli ıslatılan marullar gibisin Nisan!”
insanların yağmur yağınca evlerine çekilip, sallanan sandalyelerine oturup çaylarını yudumladıklarını, huzurlu bir şekilde bir şeyler yazdıklarını, okuduklarını ve dinlediklerini sanırdım eskiden.(çizgifilmler böyle öğretmişti bize) Sanmaktan da öte, hiç evde oturup bunları yapamamanın verdiği eksikliği tüm hücrelerimde yaşar, her insana da bu hayali giydirirdim. ıslanırken ne kadar da çok düşündüğümü, isanlara içten içe bir düşmanlık beslediğimi, reklam afişlerine bile laf söylediğimi fark ettim. Ama yahu siz de fark etmediniz mi önünde diz çöküp evlenme teklifi eden kıza, minik bir çocuğu selamlar gibi bakan çocuktaki hainliği? öyle mi durur insan? bu mudur yani reklamın gerçekliği? yeterince saydıktan sonra abartmamam gerektiğini düşünüp gözlerimi önüme çeviriyorum. yine bir gerçekle karşı karşıyayım! biz insanlar, aşkı öyle yoğun yaşıyoruz ki yürüyen merdivenlerde öpüşmezsek kendimize gelemiyoruz. sevgilimizi o kadar çok seviyoruz ki o bant boyunca düşer falan diye -mazallah!- elini belini sımsıkı sarıyor, bırakmıyoruz.Allahım onları gördükçe İskender Hoca’nın “çünkü gerçek aşk gizili olandır” dediği kitabı geliyor aklıma. Hey yahu!
Dedim ya her şey bu yağurun suçu. ıslatıyor, yoruyor,kızdırıyor beni. Evet evet, her şey yağmurun suçu. Tek sorunlu o. Ve ben, o kadar tembel küçük bir çocuğum ki ellerim cebimde “yemleriniz kafa yapıyor ama gördüm geçici, dişleriniz canıma batıyor ama can da uçucuuu” diyerek evimin içinde dolanıyor, yapmam gereken kapsamlı bir “Köktürkçe” ödevim varken burda aklıma gelen ilk cümleleri sıralıyor, kendi kendime iç döküyorum. Canım ben.
bugün 0, toplam 385 defa okundu...Bu yazı için Google'dan Gelen Aramalar
- ne beyani hale cüret (40)
- ne beyanı hale curet ne demek (4)
- ne beyanı hale curet ne figana takatim var (3)
- beyani hale curet kelimesinin turkce acikladi (1)
- ne beyan-ı hale curet (1)