Bir tarafta, 60 liraya ikinci el bir televizyonu alabildiğine sevinen bir aile; diğer tarafta, babası ona tablet almıyor diye kapris yapan ve devam ederse dizüstü bilgisayarına el konulacak olan bir kız çocuğu…
İlk aile için üzülmüyorum, her şeye rağmen mutlulardı, ama aradaki fark canımı yaktı. Kim bilir kaç aile daha var böyle dedim. Evet, hayat adil olmuyor her zaman ama bu kadar da adaletsiz olmamalıydı..
Çok uzaklardan geliyoruz..
Çok uzaklardan..
Ve artık
saçlarımızı tutuşturarak
gecenin evinde yangın çıkaracağız ;
çocuklarımızın başlarıyla kıracağız
karanlık camlarını!..
Ve bizden sonra gelenler
demir parmaklıklardan değil
asma bahçelerinden seyredecek
bahar sabahlarını, yaz akşamlarını..
Ben sadece fazlasıyla ciddiye almıştım, küçükken babamın bana birini üzdüğümde söylediği o sözü. “Kendini karşındakinin yerine koy” ve ilk başlarda bunu o kadar çok yapmıştım ki, bir gün dönüş yolunu yani kendimi bulamadım.
Anlatacak çok şeyim vardı. Dinleyecek kimsem.. Ben dinlerim o zaman, bana da sıra gelir dedim. Gelmedi. Yoruldum dinlemekten, okudum. Okudukça anlatmış oldum derdimi kitap aralarına. Yazarlarımla dertleştim. Derdimi anlatamaz oldum bu yüzden. Gerçek insanları arkadaş edindiğim için, insanlardan soğudum. İnsanlar soğuk dediler arkamdan, çekingen dediler, tuhaf dediler. Uzak durdum. Dinledim ama hep. Anlatmama fırsat verilmediği için düşüncelerime yetişmiyor kalemim. Benim yerime anlatanlardan alıntı yapıyorum bazen anlat dediklerinde. Anlamıyorlar. Hep anlattıkları için anlamaya çalışmamış insanlar.. Ben de dostlarıma dönüyorum. Kitap sayfalarından kendime büyükçe bir ev kurdum, sonsuzluğa uzanan. Yasladım sırtımı bir hikâyeye, oradan “insanları” izliyorum. Ve devam ediyorum dinlemeye, anlatabilmek için.
Vaktiyle zirvelere âşık olan, sonra da hayal kırıklığına uğrayan bizler, sonunda düşüşümüze canı yürekten bağlanırız; tuhaf bir infazın aletleri olarak, koyu karanlıkların sınırına, geceye bağlı alın yazımızın hudutlarına dokunma yanılsamasıyla büyülenerek, düşüşümüzü tamamlamak için acele ederiz. Boşluk korkusu hazza dönüştüğünde, güneşin aksi yönünde ilerlemek ne şanstır! Tersine sonsuz, tabanlarımızın altında başlayan tanrı, varlığın yarıkları önünde vecde geliş ve kara bir hâle susuzluğu olan Boşluk, içine gömüldüğümüz alaşağı edilmiş bir rüyadır.
E. M. Cioran - Çürümenin Kitabı / “Geceye Direnmeme “
Her insan sevilmek isterdi. Doğaldı bu. Ama ihtiyaç duyardı sevilmeye babası bir kez olsun kızım deyip sarılmamış, saçlarını okşamamış kızlar.. Bu yüzdendi çırpınışlarım beni sevdiğini söyleyen biri çıktığında karşıma. Korkuyordum kaybetmekten deli gibi. Ve beni seven birini bulduğumda sevebileceğimden daha fazlasıyla sevmiştim. “Bazı adamlar bazı kadınları çok seviyor.” dedim, ben neden sevilmeyeyim? Unutmuştum. Ben babamın sevgisinden bile mahrumken elin oğlu nasıl severdi! Aptaldım. İnanmıştım. Şimdi elimde yalanlar var. Beynimde dönen sorular. Ruhumda sancılar ve içimde kocaman boşluk var.. Ayağımın altından çekilmiş gibi dünya, her şey yerle bir. Çok yorgunum. Kırgınım. Ve mahcubum kendime.