Sabah cep telefonun sesi ile uyanıp, yarı açık gözlerle giyindikten sonra gün doğmadan çıktık yola. Gölyazı ‘da çekim gezisi planıyla karanlıkta yol alırken, iç sesim uyumak varken ne işimiz var yollarda diyordu oraya varana dek. Sabah araçtan inerken yerel halkın, hoşgeldiniz diyerek başlayan sıcak karşılaması, soğuk havaya rağmen içimizi ısıttı.
Ege bölgesinden, Aydın ‘a ait olduğu söylenen Avukma hem çok hafif hem çok sağlıklı bir salata çeşidi. Baharın geldiği şu günlerde yaza hazırlık yapıp form tutmak isteyenlere de alternatif bir öğün. Ben pazar sabahı kahvaltıya çeşni olarak hazırladım, loru çok seven oğlumun da seveceğini düşünerek.
Taşınma öncesi boya-badana telaşında, evi dolaşmaya geldiğimizde kapı çaldı. Henüz kimseyi tanımazken, oturmaya bile başlamamışken, site görevlisi servise çıkmış olabilir düşüncesi ile kapıya koştum.
Kereviz çorba olarak, salata içine, zeytinyağlı yemek formunda ve yaprakları ile dolması yapılarak çok çeşitli şekillerde tüketilen yararlı bir yiyecek. Fransız mutfağından, Çin mutfağına bir çok farklı tarife eşlik eden, şifa kaynağı ve tarihi Homeros’un İlyada destanına kadar uzanan bir sebze çeşidi.
Son bir hafta, telaş, heyecan ve sabırsızlıkla atölye çalışmamızı beklerken, rüya gibi geçti…Atölye çalışmamızın ilk ürünü Sıcak Çikolataydı, seretonin hepimizde tavan yaptı, sıcak çikolatalarımızı fondip yapıp sağlımıza içtik …
TSE nin Kalite Zirvesi Kapsamında, TV programıcısı, radyocu, eski TRT spikeri, köşe yazarı ve gazetecilik yapan Güler Kazmacı ‘yı dinlemeye gittik. Diksiyon konusunda aldığı Devlet ödülleri ve yıllardır; Diksiyon ve İletişim üzerine verdiği derslerden birini dinledik.
Geçen gün okuduğum, çok etkilendiğim Yaşar Kemal’in sözüyle başlamak istiyorum, “İnsan evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar “. Bir çok insan kapladığı yeri, arsasının ebatları, evinin büyüklüğü, banka hesabındaki yatay uzantı yada yaptığı kariyerle ölçer…hep bunlar için mücadele verir.. Oysa akıp giden hayatta kaçırdığı, asıl önemli şey sevgiye yapılan yatırımlardır…fani olmayan, sonsuzlukta yankılanacak tek şey aslında sadece yüreğinin büyüklüğüdür…
Koca bir yıl sanki Ocak ayından bu yana ışınlanıp içinden geçivermişizcesine hızla aktı yanıbaşımızdan. Birşeyleri getirip yaşantımıza eklerken bi şeyleri de alıp götürüverdi.
Şirketin hamarat hatunları, yemek grubu üyelerimizle, yılbaşı kurabiyeleri etkinliğimizi yaptık. Yaratıcı fikirler, şirinmi şirin modeller çıktı. Yılbaşı ağaçlarını tamamladığımızda, hepimizin dikili bir ağacı da olmuş oldu şu fani dünyada…
Geçen sene yeni yılı karşılarken, canım annem ve babam için elimden gelen en özel şekilde bir yılbaşı sofrası hazırlamıştım.
Bir önceki yazımda, Yılbaşı akşamı için keçe ile yaptığım runnerı anlatmıştım. Sıra sofrayı donatmaya geldi. Kırmızı, yeşil ve beyaz konseptimize, küçük sağlıklı ve konsepte uygun atıştırmalıkları hazırlamak sadece beş dakikanızı alacak.
Yılbaşı soframızı renklendirmek için; renkli keçeler, kurdeleler, silikon ve evdeki malzemelerle başladım hazırlıklara…Kalın dergi kapaklarından çam ağaçları kestim kalıp olarak.
Şirkette benim gibi farklı tariflerle ilgilenen , sevgili Nilgün ‘ün yolladığı tarifi cuma akşamı denerken mutfakta buldum kendimi. Aslında bizim gibi ilgili 25 arkadaşımız ve hatta İstanbul’daki üyelerimizle 29 lezzet düşkünü ve yöneticilerimizin desteği ile Yemek Grubumuzu kurduk. Artık tutmayın biziii….yeni tarifler , yeni fikirler, yeni denemeler ve etkinlikler geliyorrr….
Mutlu aile mutfağı, tüm aile üyelerinin denemelerine açık olmalı…Geçenlerde bir arkadaşım, “mutfağında lezzetli yemekler pişen ev mutlu evdir” diyordu…Lezzetli yemekler birlikte hazırlanınca, mutluluk katsayısı logaritmik artıyor….Çocuğunuzla birlikte çırptığınız kek yada birlikte şekillendirilmiş kurabiyeler yada eşinizin elinde yoğrulmuş çiğ köfte ile yiyebileceğiniz dürümlerrr…mutluluk bu
Ege kıyılarından dönerken, önünden her geçişimizde durakladığımız Güvenal’ın taze peynirli Kemalpaşasını Damla sakızlı muhallebi ile birleştirince kaymaklı ekmek kadayıfımsı bir denge ile birbirini tamamlayan hatta daha da hafif bir lezzete büründü, Bursa Klasiği Kemal Paşa tatlısı.
Pazar sabahı erken uyanıp, annem ve babamla birlikte başlayacağım güne, kahvaltıda çocukluğuma dair bir lezzet hazırlığıyla başlıyorum mutfakta. Onlarla birlikte çocukluğumun lezzetlerini anımsıyorum. Yüzlerce bisküvi, onlarca cips çeşidinin olmadığı, jelibonların tadıyla Almanya ‘dan gelen arkadaşların ikramı ile tanıştığımız, onların yerine okul çıkışı leblebi tozu, evde petibör arası lokum veee anne eli lezzetiyle yapılan atıştırmalıkların dönemiydi bizimkisi…
Pazar sofrasına , çok sevdiğimiz dostlarımızı beklerken, küçük bir farkla, nefis bir sucuklu yumurta çıktı ortaya…
Dost davetine hazırlık telaşında çocukluktan kalma bir pasta tarifini yaparken buluverdim kendimi mutfakta. Annemin davet sofralarını, o dönemde yaptığım denemeleri hatırlayarak, çok kısa zamanda, fazla detayı olmayan ama tadına da doyamadığım mozaik pasta çıkıverdi sofraya.
Bu gün ki tarifimiz, Bateri çalan, Rekor sanat merkezi üyelerinden, farklı lezzetleri denemeyi seven, Barselona ‘da lise , Amerika ‘da üniversite planları olan , henüz 10′ lu yaşlardaki yakışıklı Batuhan’dan…Tabii sahne arkasında Aras ailesi teknik desteği ile…Öncelikle kendisini bu dinamizmi ve her konuda çok aktif olması sebebiyle kutlamak istiyorum.
Canım oğlum, şimdi sen 14 ünü doldururken, gözümün önünde ; henüz 1.yaşında minicik baba modelinde gömleğin ve snoopy’ li papyonlu halin, ilk adım ayakkabılarınla badi badi yürüyüşün.
Evvel zaman içinde kalbur zaman içinde, zamanın birinde, sarı saçlı, mavi gözlü pamuk tenli bir kız çocuğu dünyaya gelmiş. Ailesine mutluluk getirmiş. Büyümüş, serpilmiş, şirinmi şirin, tatlı mı tatlı dilli güzel bir kız olmuş…derslerinde başarıları ve çalışmaları ile hukuk fakültesine giriş için ilk adım olan sınavı aşmış…..günün birinde, uzak diyarlarda yaşayan teyzesini ziyarete gelmiş ve teyzesi de onun pamuk yanakları gibi pamuksu bir sütlü tatlı yapmış….
Bir varmış, bir yokmuş…. İnsan oğlu bir kuş misali…Odorhei den, Targu Mures ‘e, Targu Mures ‘ten, Bükreş ‘e, Bükreş ‘ten İstanbul konmak…Pırpırlı uçaklara olan fobime karşın, kendi kendime yaptığım telkinlerle karaya ve yurda ayak basış…
Kapadokyada peri bacalarını, mağara kiliseler-evleri ve dünyada eşi benzeri olmayan vadi özelliklerini gördükten sonra durağımız yer altı şehriydi. Bu kısım bana daha da etkileyici geldi, çünkü çok büyük emekle yumuşak tüfün aşağıya doğru derinlemesine oyulmasıyla inşa edilmiş. Yapıldığı dönemde savaşlardan, düşmandan korunmak için yapılan yeraltı şehirlerinin yerel tur rehberimizin verdiği bilgiye sayısı 200 den fazla ve tüm yeraltı şehirleri toplamda binlerce insanın yaşayabileceği alana sahipmiş. Yeraltı şehirleri aynı zamanda birbiri içinde ve yörede bulunan bazı evlerle gizli geçitlerle bağlantılı yapılmış.
Bu gün kurtuluş savaşının 95. yılını ve Soma felaketinin acısını aynı günde yaşıyoruz. Annelerin acısını hayal bile edemezken, baba özlemi çeken evlatların duygularını henüz 4 ay önce kaybettiğim babama duyduğum özlemle yaşadıkları trajedi çok farklı olsa da baba hasreti anlamında hissedebiliyorum.
New York’taki Brasserie Les Halles ’in baş şefi ve dünya çapında farklı lezzetlerin tadımcısı Anthony Bourdain’ in, Türkler ıslak hamburger var iken neden Mcdonalds ‘a giderler dedirten Kızılkayalardaydık geçen hafta.