Ve Bitti!
14 Haziran 2014 | Kategori: Yemek Kitabı
Son yedi aydır neredeyse her günüm kitabın bir ayrıntısına takılıp sinir harbiyle geçtiğinden, artık kendimi daha hızlı bir şekilde rahatlatabiliyor olmam gerek ama nafile. Önce karnım ağrımaya başlıyor. Sonra ev üzerime üzerime geliyor. Hemen ardından kendimi dışarıya atmaya karar verip 5. dakikada vazgeçiyorum, kafam değişsin diye evde saçma sapan bir iki iş yaptıktan sonra da koltuğa çöküp boş boş etrafa bakıyorum. Karnımdaki ağrı boynumdan ağzıma doğru çıkmaya başlıyor ve hemen sonrasında kulaklarım kızarıp başım ağrımaya başlıyor. Nefes almak için balkona çıkıyorum; gözlerimi kapatıp San Francisco‘yu, Carmel’i ve Big Sur’ü düşünüyorum.
Bazen aklıma Özlem‘le San Francisco’dan Los Angeles’a yaptığımız araba yolculuğu geliyor. “Özlem olsa ne yapardı? Ne derdi?” diye düşünüyorum. Boynum bükük bir şekilde odasının kapısını çaldığımı hayal ediyorum. Kendimi iyice acındırarak anlatmaya başladığım anda gözlerini açıp kafasını sallayarak dinlemeye başlıyor. Daha dudağının kenarındaki ilk gülümseme kıvrımında şikayetimin ne kadar boş olduğunu anlayacağım. Zaten ikinci cümlemden itibaren yarım yamalak dinleyecek. Asıl derdimin ne olduğunu bildiği için sözümü kesmemek için kendini zor tutacak. Ben sustuktan sonra kendimden şüphe ettiğim için haşlamaya başlayacak, konuşması giderek tatlılaşacak ve bittiğinde nasıl olup da konuya bu kadar takıldığıma hayret edeceğim. Yenilenmiş bir şekilde ayağa kalkacağım, o anda odasının ne kadar dağınık olduğunun farkına varacağım, yine düzen hastalığımın ne kadar büyük vakit kaybettirdiğini hatırlayıp Özlem’in bu kadar rahat olmasını kıskanacağım ve kös kös odama döneceğim.
Bazen 30 yıl sonrasını hayal etmeye başlıyorum. Seneler boyunca topladığım tabak çanakla Carmel’de bir eskici dükkanı açmışım. Saat akşamüstü 6. Birazdan dükkanı kapatıp Big Sur’deki evime doğru yola çıkacağım. Her gün yaptığım gibi, eve gitmeden önce, Fernando, Diego ve Consuela’yla sahile doğru yürüyoruz. Tasmalarını çıkardığım anda Diego’yla Consuela suya doğru koşmaya başlıyor. Fernando, garibim yaşlı, yanımda tıngır mıngır yürüyor. Sahile sanki tarçınlı pudra şekeri serpmişler gibi. Kum incecik, varla yok arası. Consuela sırtını kaşıyacak diye debelenirken yavaş yavaş kuma gömülüyor. Okyanusun kokusunu içime çekerken 30 yıl öncesi geliyor aklıma. “Ne kadar aptalmışım. Nelere takılmışım.” diyorum içimden. Öyle ya da böyle buradasın işte; buzluğun çikolatalı dondurmayla dolu, koltuğuna gömülmüşsün, ekranda Altın Kızlar, dizinin dibinde çoçoların…
Bazen de öyle bir şey oluyor ki, ne San Francisco, ne Big Sur, ne kafanın takıldığı problemler, ne de son dört seneni adadığın kitabın zerre kadar umurunda olmuyor. Her şey duruyor. Her şey önemini kaybediyor. Bir önceki yazının yorumlar kısmına göz attıysanız belki de biliyorsunuz… Ocak ayında babamı kaybettik. Tarifi olmayan bir his. Narlı sorbe fotoğrafındaki tabağın mavisi, fotoğrafı CMYK’ya çevirince çamur gibi olsa ne yazar, olmasa ne yazar? Babam göremeyecek ki.
Sonra zaman geçiyor, bir bakıyorsun, bu dersleri unutmuşsun. Son zamanlarda yine ayrıntılarda kaybolmaya başladım. Gözüme çarpan her hatada kendimi yiyip bitiriyorum. Hep o hiç bitmeyecek hissi. Geçtiğimiz seneydi sanırım… “Hiç bitmesin istiyorum. Bıraksalar üzerinde üç sene daha çalışırım.” dediğimde, Çağatay, “Hiç merak etme. Gün gelecek, bir an önce bitsin, çıksın isteyeceksin.” demişti. Haklıymış.
Öyle ya da böyle, kitap bitti. Son dört sene ne kadar da kolay özetlenebiliyor. İki kelime. “Kitap” ve “bitti”. Kitap bittiğinde neler yazıp çizeceğimi o kadar fazla düşündüm ki nereden başlayacağımı bilmiyorum. Tariflerden mi başlasam yoksa kitaba emeği geçen dostlarımdan mı?
O kadar çok insan seferber oldu ki… Senelerdir blogumu taçlandıran Mustafa Pilevneli’nin resmi, “İstanbul’da Aşk Başkadır”, sırf fotoğrafını çekebileyim diye Bursa’dan geldi.
Yarım saatliğine de olsa duvarıma astım. İyi ki de geldi; o olmadan kitap eksik olurdu.
Ayşe ve Murat. Kitaba en çok emeği geçenler. Dünyanın en zevkli insanları. Tabakları, örtüleri, çatalları, bıçakları… İstisnasız her konuda danıştığım, sabır küpleri. Kitabın ruhunu ikisine borçluyum.
Başım ne zaman sıkışsa arayıp fikir aldığım Çağatay, aklıma takılan her konuda yazıştığım, beni sürekli yüreklendiren Banu, bir diğer sabır küpü olan editörüm Işıl, kitabın dizgisini yapan, bir milim sağa kaymış, bir milim yukarıda kalmış gibi bitmek bilmeyen düzeltilerime rağmen yüzündeki gülümsemeyi hiç eksik etmeyen Deniz…
Kitabın tasarımı bile başlı başına bir hikâye. Hiç aklımda yoktu, aklıma girdiğinde de becerebileceğime pek emin değildim ama yaptığım denemelere yayınevinden onay çıkınca kitabın tasarımını da ben yapmaya karar verdim.
Ufak bir detay: Tarif başlıklarında kullandığım renk, Golden Gate Köprüsü turuncusu!
Matbaaya her şeyi teslim ettikten sonra da iş bitmiyor. Neredeyse bir aydır kitabı baskıya hazırlıyoruz. Beni en çok hırpalayan kısım sanırım bu oldu. Fotoğrafların RGB’den CYMK’ya çevrilme süreci en büyük kâbusumdu. Teknik konularla sizi sıkmak istemiyorum; yüzlerce sayfa prova sonrasında onu da atlattık. Bir aksilik olmazsa kitabın baskısı yarın başlıyor. Fotoğraf makinem ve ben, sabahın köründe matbaada hazır ve nazır olacağız. Ve eminim, yarın yaşanacaklar da başlı başına bir hikâye olacak.
Hepsine sıra gelecek ama sanırım mantıklı olan kitapta neler olduğuyla başlamak.
İçindekiler kısmına bakınca, tatlı ve hamurişi tariflerinden oluşan bir yemek kitabı gibi gözükse de, aslında “Cafe Fernando – Bir pasta yaptım, yanağını dayar uyursun”, Bilkent Üniversitesi’nin yurt mutfağında oda arkadaşlarımla yaptığım domatesli makarnadan Dolce & Gabbana için tasarladığım brownie’ye kadar uzanan bir hikâye.
Bu yolculuğun demirbaşları olan tarifler var. Hangilerinin olduğunu çok iyi biliyorsunuz. Bilmeyenler ilk defa karşılaşacak ama siz de eski tariflerle karşılaşmayacaksınız. Blogdan kitaba kılına dahi dokunmadan aldığım tek tarif Anjelik Erikli Galette (blogda Kırmızı Erikli Tart olarak geçiyor). Onun dışında tanıdık gelen tarifler olursa, bilin ki hepsi sayısız deneme sonunda güncellendi.
Kitaptaki bölümler ve içlerindeki tariflerden bazıları şöyle:
Kurabiye
Kitap, sizden sakladığım ilk ve tek tarif olan Cenk’in Ev Kurabiyesi ile başlıyor. Ama ne başlangıç! Kitabın belki de en tatlı sürprizi olan Esin Hanım’la ve onun bakmaya kıyamayacağınız örtüleriyle tanışacaksınız. Yukarıda bir bölümünü gördüğünüz, desenini babasının çizdiği, Esin Hanım’ın bundan 60 küsur yıl önce işlediği kelebekli örtü, kitabın büyük bir parçası. Ev kurabiyelerinin altındaki, Esin Hanım’ın 10 yaşındayken işlediği örtünün bendeki yeri ise bambaşka. O da sürpriz olsun. Kitabı aldığınızda görün istiyorum. Belki de dayanamam, kitap çıkana kadar paylaşırım.
Kurabiye bölümü, üzerine kaç tane çay içerseniz için tadı damağınızdan gitmeyecek Vanilyalı Un Kurabiyesi ve oldu da beş çayına uzaylı misafirleriniz gelirse gururla ikram edebileceğiniz Fıstıkella ile devam ediyor.
Sonlara doğru ise birçoğunuzun senelerdir beklediği macaron tarifleri. Kısa bir macaron çılgınlığı yazısıyla başlayıp olası hata ve aksiliklerden en az düzeyde etkilenecek şekilde geliştirdiğim, ilk defa deneyecek birinin bile anlattığım püf noktaları ve adım adım fotoğraflar eşliğinde başarılı bir sonuç alabileceği 3 farklı macaron kabuğu tarifiyle devam ediyorum.
Hemen ardından da onlarla hazırlanmış dört farklı macaron.
Brownie
Ardından brownie’ler. Malzemeleri üç aşağı beş yukarı aynı ama hazırlık aşamaları blogdakinden farklı olan Klasik Brownie tarifi, artık onlarca yıl geçse de kılına dahi dokunamayacağım hâle geldi. Üzerinde erimiş çikolata ve Antep fıstıklarıyla Brownies My Way, tepesine sürmek için son moda başka bir malzemede karar kıldığım, görüntüsü de biraz değişen Brownie Dantel Giyer, sonra içinden süt reçeli akan ve likörde bekletilmiş vişne taneleri fışkıran iki tarif daha ve son olarak da dünyada brownie yemeyen kalmasın diye geliştirdiğim, glütensiz, klasik tariften hiçbir eksiği olmayan, Leblebili Brownie tarifi. Evet, leblebili!
Kek, Muffin, Cheesecake & Pasta
Hepinizin pek sevdiği Çikolatalı Kek ve Şeytan Çikolata Giyer’in yeni versiyonları, kitaptaki en lezzetli şey dediğim, kek kısmı mutfak robotunda 5 dakikada hazırlanabilen Vişneli & Bademli Kek ve Altın Kızlar maratonuna layık, hayalimdeki çikolatalı cheesecake.
Tart, Galette, Pie, Quiche, Cobbler & Crisp
Bazılarınızı ellerinde bıçaklarla pazarlara döken Anjelik Erikli Galette ve adını Altın Kızlar’ın en süslüsünden alan, kitabın arka kapağında yer alacak olan Blanche (baştaki fotoğraf).
Ekmek & Hamurişi
Paris’tekilere taş çıkaracak, yapım aşamalarını adım adım fotoğraflarla anlattığım Kruvasan ve senelerdir beklediğiniz Pamuk Ekmek ve Profiterol tarifleri.
Dondurma, Donmuş Yoğurt & Sorbe
Ben kitap yazarım da içinde dondurma olmaz mı?
Issız bir adaya düşsem yanıma alacağım üç şeyden biri olan Çikolatalı Dondurma, İzabella üzümüyle hazırladığım iki tarif ve ipek gibi bir kıvamdaki Böğürtlen Soslu Donmuş Yoğurt.
Çikolata, Şekerleme & İçecekler
Dizlerinizin bağını çözecek Vanilyalı Caramel Beurre Salé ve Çikolatalı Cheesecake’i taçlandırdığım Fernando Rocher! Arada bir yerde de, oturduğu apartmanın altındaki “orman”ının ortasında, Esin Hanım ve neredeyse asırlık, Mürver Şerbeti ve Vişne Likörü tarifleri.
Reçel, Jöle & Pestil
Klasik reçel tarifindeki beyaz şeker miktarını %65 oranında azaltarak hazırladığım jöle, pestil ve reçel tarifleri.
Temel Tarifler
Vanilya özütü, adım adım fotoğraflar eşliğinde tart ve pie hamurları, cheesecake’lerde kullandığım ev yapımı Bisküvi Kırıntıları ve madalya almaya layık Ekşi Krema.
Kitap sadece tariflerden ve hikâyelerinden oluşmuyor. Tariflerden hemen önce, okumadan geçmemenizi rica edeceğim “Başlamadan Önce” kısmı var.
Hem mutfakta geçirdiğim zamanı daha keyifli bir hâle getiren hem de denediğim tariflerin başarıyla sonuçlanmasında büyük rolü olan, seneler içinde edindiğim bazı ilkeleri paylaştım.
Tarifler bittikten sonra ise malzemeleri ve ekipmanı derinlemesine anlattığım iki bölüm var. Tariflerde kullandığım kalıpları mı merak ediyorsunuz? Fotoğrafları, hacimleri, ebatları ve bazen de markaları bu bölümde mevcut. Tariflerde geçen “tel süzgeç” ve “ince delikli tel süzgeç” arasındaki farkı mı merak ettiniz? Sayfa 397’ye bakabilirsiniz!
Çikolata ve vanilyanın bendeki yeri ayrı olduğu için bu iki malzemeyi diğerlerinden ayrı olarak, daha kapsamlı bir şekilde inceledim. Senelerdir soruyorsunuz, ben de cevabının yorumlar kısmına sıkıştırılamayacak kadar uzun olduğunu söylüyorum ya… “Çikolata nasıl tavlanır?” sorusunun hakkını ayrı bir bölümde vermeye çalıştım.
Kitabın sonunda da hazırlaması bir haftamı alan dizin ve kısa bir biyografi.
412 sayfanın özeti bu. Eğer bir aksilik olmazsa, kitap 11 Haziran’da raflarda.
Yarın için şans dileyin.
RSS ile üyelik Takip et