Uzun boylu, iri ve atletik yapılı, gözünün kenarındaki nişaneden meydanlarda savaştığı belli olan, esmer bir adam, ağır ve kendinden emin adımlarla Kûfe pazarından geçiyordu. O esnada dükkanında oturan bir adam, arkadaşlarını eğlendirmek için eline geçen bir çöpü dükkanın önünden geçen adama fırlattı. Ama oradan geçen o adam, dönüp bakmadan, yine ağır ve kendinden emin adımlarla yoluna devam etti. Oradan uzaklaşır uzaklaşmaz dükkancının arkadaşlarından biri:
-Saygısızlık ettiğin o adamın kim olduğunu biliyor musun, diye sordu.
Dükkancı:
-Hayır, tanımıyorum dedi. Her gün dükkanın önünden geçen binlerce insandan biriydi herhalde.
-Allah, Allah! Tanımadın mı? O adam, Hz. Ali’nin meşhur komutanı Malik Eşter en-Nehaî idi.
-O adam, Malik Eşter miydi? Aslanların yüreğine korku salan ve adı geldiğinde düşmanlarını titreten Malik mi?
-Ta kendisi…
-Eyvah! Mahvoldum. Ne yaptım ben? Şimdi cezalandırılmam için emir verecektir. Hemen gidip yalvarıp yakarıp, kendimi affettirmeliyim, diyerek Malik Eşter’in peşinden gitti.
Malik Eşter’in camiye girdiğini görünce, o da peşinden camiye girdi. Onun namaza başladığını görünce, bir köşede namazının bitmesini beklemeye başladı. Namazdan sonra Malik Eşter’in yanına giderek yalvarmaya ve:
-Ben cahillik edip sana karşı saygısızlık eden kimseyim, diyerek kendisini tanıttı ve af dilemeye başladı.
Bunun üzerine Malik:
-Andolsun Allah’a camiye senin için geldim, dedi. Çünkü gördüm ki sen çok cahilsin ve sebepsiz yere insanlara eziyet ediyorsun. Sana acıdım ve Allah’a seni hidayet etmesi için dua etmeye geldim. Asla zannettiğin gib iseni cezalandırmayı düşünmedim.[1]
———————
1-Sefinetu’l-Bihar, “Sutur” kelimesi
———————
“Doğruların Öyküsü-1” kitabından alıntıdır.
Derleyen: Murtaza Mutahhari
Sayfa:53