Last week marked four years since the start of the conflict in Syria… I shared with the BBC Fifth Floor one of my most memorable experience of reporting on the conflict… Lina Sinjab of BBC Arabic also has a very moving story to tell… You can reach the programme on this link: http://www.bbc.co.uk/programmes/p02lxkwt For Turkish speakers, this is the story I told about: http://www.bbc.co.uk/turkce/haberler/2014/10/141022_ypj_sarisaclar In October 2014 I was reporting from the Turkish Syrian border, facing Kobane on the other side of the fences. At the top of a hill which was once called ‘Love Hill’ because of the beautiful view of the city we were now witnessing the heavy shelling, bombing.. and then smoke coming out of the wreckages. Witnessing the war had become a daily routine for weeks. When I was in Suruc, a border village, I met a family sheltering in an abandoned warehouse near the local hospital. A mother of 9, Hacer Abdul was breastfeeding her newly born daughter Bawer. Her name translates as ‘homeless’ from Kurdish. It had been only 2 months since they have left their home and only 1 month since the arrival of their new baby. Hacer, the mother, had very determined eyes, deep blue and sharp as a knife… This is also how she described her 16 years old daughter Hannin to me, who had left her family three months ago to join the Kurdish forces fighting against ISIL. Read more…
Çağdaş Gazeteciler Derneği 2014 Yılının Başarılı Gazeteciler Ödülü’nü ‘Kobani sınırından izlenimler’ haber dizisiyle İnternet Medyası dalında aldık…
ÇGD’ye tekrar teşekkür eder, diğer tüm meslektaşlarımı da kutlarım…
Bana, yaşananları sahada izleme fırsatı tanıyan BBC Türkçe editoryal ekibine de bu vesileyle tekrar teşekkür etmek isterim…
Ödüle layık görülen haberlere bu link’ten ulaşabilirsiniz:
ÇGD’nin ödüle değer gördüğü diğer çalışmaların listesi de burada:
Kobani sınırında tanık olduklarımı aktarmak oldukça güçtü…
Bu ödülü de savaşın yarım bıraktığı hayatlar, her türlü zulüm ve baskıya direnen, boyun eğmeyenler adına kabul ettim…
“Bir, benim kitaplarımı okuyan katil olmasın, savaş düşmanı olsun. İki, insanın insanı sömürmesine karşı çıksın. Kimse kimseyi aşağılayamasın. Kimse kimseyi asimile edemesin. İnsanları asimile etmeye can atan devletlere, hükümetlere olanak verilmesin.
“Benim kitaplarımı okuyanlar bilsinler ki, bir kültürü yok edenlerin kendi kültürleri, insanlıkları ellerinden uçmuş gitmiştir.
“Benim kitaplarımı okuyanlar yoksullarla birlik olsunlar, yoksulluk bütün insanlığın utancıdır. Benim kitaplarımı okuyanlar cümle kötülüklerden arınsınlar.”
Yaşar Kemal
Çağıl Kasapoğlu
BBC Türkçe
Haberin BBC Türkçe’de sayfası için tıklayın.
Türk Silahlı Kuvvetleri’nin (TSK), Suriye’ye girerek Süleyman Şah Türbesi’ni Kobani’nin batısındaki Eşme köyüne taşıması, Türklerin bölgedeki Kürt güçlerin desteğini ne ölçüde aldığı tartışmasını da doğurdu.
Türkiye, Rojava bölgesinde savaşan Kürt grupları uzun süredir tehdit olarak görüyor ve muhatap almayacağını vurguluyordu.
Şah Fırat operasyonu olarak adlandırılan bu harekâtta ise Kürt yetkililer Ankara’nın izin ve güvenlik taleplerine olumlu yanıt verdiklerini söylerken, Türkiye yardım ve izin alınmadığını savunuyor.
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan operasyonla ilgili bugünkü açıklamasında, “Türkiye bu operasyonu hiç bir örgütle işbirliği içinde veya onların izni ile yapmamıştır. Bizim örgütle işbirliği yapmamıza ihtiyaç yoktur. Bu operasyon başından sonuna kadar Türkiye’nin kendi kararı, kendi kabiliyeti ve imkanları ile yürütülmüştür” dedi.
Diğer yandan, bu harekat Suriyeli muhalifler için ‘Eğit-Donat’ mutabakatına ABD ile ortak imza atılmasından birkaç gün sonrasına denk geliyor.
Bu iki gelişme yan yana getirildiğinde, Türkiye’nin Suriye politikası açısından ne anlama geliyor?
Türkiye gelecekte Kürt birlikler ile ortak hareket eder mi? Harekatın, Eğit-Donat anlaşması ile bir ilgisi var mı? Türkiye’nin Suriye’deki yeniden konumlandırılan topraklarının jeostratejik önemi nedir?
Sabaha kadar dünyayı, Türkiye’yi beklediğimiz oluyor bazen.
Londra karardığında çıkıyorsun ortaya. Ofiste tek başına.
Özgecan ölüyor, Nuh ölüyor, baş başa kalıyorsun onlarla öyle. Uzanamadığın acıları yazıyorsun. Mesafeni koyuyorsun. İşini yapıyorsun. Onların öldüğünü kendi dilinde, kendi dilini konuşmayanların arasında yazıyorsun.
Yalnız kalıyorsun. Yalnız başına acıyorsun. Bir de… uzaktasın, daha çok acıyorsun.
Birileri ölürken, o birilerini temsil etmesi gerekenler de birbirlerini meclis tokmağıyla kovalıyor.
Nefret ettiriliyor insanlar birbirilerinden. Şiddet sıradanlaşıyor.
Elini uzattığında dokunamadığın acıları yazıyorsun. Ama gece olmuş, sabahı bekliyorsun, Londra’da tek başınasın.
O an ne yanındaki İranlı ne de yanından geçen İngiliz, kimse anlamıyor ama içinden ağlıyorsun.
Diline yabancılaşmamak için uğraştığın memlekette duyguların kendi dilini arıyor. Bulamıyor kızarıyorsun. Gözün yaşarıyor, İranlılar görmesin diye ekrana daha çok yaklaşıyorsun, sıktığın dişlerin birbirine sürtünüyor tam o sırada.
Sabah olsun.. Sabah olsun da bitsin diye bekliyorsun.
Hafif gün ağardığında da “Ne olur bu bir rüya olsun” diyorsun…
Türkiye… Geceleri hiç çekilmiyorsun…
Ece Temelkuran ile yeni romanı Devir’i ve Türkiye’nin politik hafızasını konuştuk…
BBC Türkçe’de yer alan 10 Şubat 2015 tarihli söyleşi:
Ece Temelkuran yeni romanı ‘Devir’ ile, Türkiye’yi 12 Eylül 1980 darbesine götüren olayları iki çocuğun gözünden anlatıyor.
Ebeveynleri, kimlikleri, siyasi inançlarıyla varoluş mücadelesi verirken, bu iki çocuk, Ankara’nın Kuğulu Park’ındaki kuğuları kurtarma gayretiyle, onlara sunulan gerçekler ve kurgular arasında kendi doğrularının peşinden gidiyor.
Roman, 80 darbesi dönemi için bir politik hafıza tazeleme çalışması yaparken, aslında bir yandan da Türkiye’nin şimdiki politik hafızasının nasıl oluştuğuna dair soru işaretleri doğuruyor.
Neleri biliyoruz, neleri bilmemiz istenmiyor, bizden ne saklanıyor? Ya da bizden sonrakilere biz ne devredeceğiz?
Ece Temelkuran ile romanı üzerinden sohbete başlayıp, Türkiye’deki güncel siyasi durumun hafızalara nasıl kazınabileceğini ve siyasi hafızaların nasıl oluştuğunu konuştuk.
Bu kitap 12 Eylül’ü yaşamamış birine ne söylemiş olacak?
Ben hafızanın yaşanan şeylerle ilgili olduğunu düşünmüyorum. Bir şeyi hatırlamak illa o olayları yaşamayı gerektirmiyor. Yaşamış olmak da doğru hatırlamayı da gerektirmiyor. Dolayısıyla bugünün insanlarına o dönemin ne kadar bu dönem olduğunu, o günleri yaşayanların da eksik aktardıklarını hatırlatmak istedim. O günler aslında bugünler biraz da, o yüzden “Devir”in zamanı gelmişti.
Peki o döneme dair eksik anlatılanlar neydi?
Kitabın sloganı “Unutulmayacak olanlar kalır ama ya hatırlamayacaklarımız?” bir kelime oyunu değil, bu ülkenin temel meselesi. Bugün de o gün de, o günlerden çok öncesinde de hep aynı şey oldu. Ölümlerle işaretlenmiş, insanların eksilmesiyle çentik atılmış bir tarih bu. Hepsi için “Unutulmayacaklar” diye bağırdık, bizden öncesi nesiller de bağırdı. Evet unutulmadılar, onların hepsinin ismini biliyoruz, ölümlerini unutmuyoruz ama hatırlamak sadece hesap sormak hıncıyla gerçekleşebilecek bir hedef değil. O gün sokakta süren başka bir hayat vardı ve o hayat aslında Türkiye’deki o dönemin siyasi atmosferini, ruhunu yaratıyordu. Tıpkı bugün başat olaylar dışındaki birçok şeyin, dönemin ruhunu atmosferini yaratması gibi. Hikayemizin tamamlanması için hatırlamaya değer bulmadığımız hayatın kendisine geri dönmemiz gerekiyor. İsimsiz ölülerin isimsiz hayatlarına.
Kitapta döneme devrimcilerin açısından bakıyorsun, onların hafızalarına gitmişsin. Peki o dönemi yaşayan milliyetçilerin hafızaları, o taraf eksik değil mi?
Çağdaş Gazeteciler Derneği’ne teşekkür ederim…
ÇGD ödülleri
Çağdaş Gazeteciler Derneği, haber kategorisindeki ödülünü Doğan Haber Ajansı’ndan Ferit Demir’e “TOKİ Zengine Çalışıyor” haberi ile verdi. Fotoğraf ödülü de DHA’dan ümit Kozan’a giderken, televizyon haberi ödülüne ise Haber Türk’ten IŞİD’den kaçan Ezidiler haberi ile Anıl Ergin ve Volkan Nakiboğlu layık görüldü.
Uğur Mumcu araştırmacı gazetecilik ödülüne Birgün gazetesinden Uğur Koç “Zanlının Telefonundan AKP’li Vekil Aranmış” haberi ile, röportaj kategorisinde ise Milliyet’ten Ömür Ünver ” “IŞİD Militanı Türk Çocuk” isimli haberi ile layık görüldü.
Onur ödülü ‘Soma madencilerine ve emekçilere’
Derneğin Özel Onur Ödülü ise “Manisa’nın Soma ilçesinde maden faciasından sağ kurtulduktan sonra ambulansta sedyeye yatırılırken “Çizmelerimi çıkarayım mı? Sedye kirlenmesin” diyen Murat Yalçın ve kendisi son anda faciadan kurtulan, faciada ölen ağabeyi Nuran Yankın’ın cesedini taşıdığı battaniyeyi “ihtiyacı olan başka biri kullanır” diyerek Kızılay’a iade eden, Ahmet Yankın şahsında bütün onurlu emekçilere” verildi.