bu illetin tadı çok acıdır. ama işte en çok para eden satılık hastalık depresyonu delicesine sömürmek isteyen ilaç firmaları bunun ağızda dağılan tabletini *
yapmak için kolları sıvarlar. tatlı olsun diye de maddeyi kaplayıp çoluğu çocuğu, yaşlıyı şizofreni kandırmaya kalkışırlar. o sırada ortamda safın biri -ki ben oluyorum- yeterince tatlı olmuş mu diye serçe parmağının ucuyla tozdan bi lokma alır ağzının içine sürmeye başlar. olmuş olmuş süper olmuş diyip ikinci lokmaya serçe parmağını uzatır.
15 dakika geçer geçmez derken oturduğu yerden kalkması icap eder. ama gel gör ki beyin emreder ayaklar dinlemez. beyin kalk len derken popo kısmı bok yeme otur peşindedir. bu münakaşayı beyin kazanır. tatlı bir uykuya dalar bünye. yaklaşık 3 saat sonra ofiste ayakları masaya uzatmış bürositte döne döne uyuyan bir organizma vardır.
demem o ki, bilimsellikten uzak bir şekilde, madde bünyeyi uyutarak depresyonda olduğunu unutturuyor. uyurken anormal rüyalar ve kabuslar şeklinde seyreden yan etki profili uyandığında halüsinasyonlara dönüşüyor, sonunda da uyku bir yaşam biçimi haline geldiğinde sonsuz uyku haline doğru adım atılıyor.
(bkz: intihar
)