Ambulanstan indirildiğimde Burdur Devlet Hastanesi’ndeki acil doktoru ne şikayetim olduğunu söyledi. “Bize bir ceza verildi; ondan sonra dizlerimden aşağısını oynatamıyorum“ dedim. “Dur bakalım içerde anlarız.“ dedi. Sürekli bir yalancı muamelesi görüyordum. Ayaklarımı oynatamadığıma mı yanmalıydım yoksa milletin alaycı hareketlerine mi?
İçerde sedyede uzanırken ayaklarıma his kontrolü yapıldı, serum bağlandı. Sonuç mu ? Yine negatif. Bunun üzerine ambulansla 23:45 sularında Isparta Süleyman Demirel Araştırma Hastanesi’ne sevk edildim. Hastanenin acil bölümünde şikayetim soruldu. “Dizlerimden aşağısını oynatamadığımı”söyledim."Belimden sıvı alınacağı, bunun biraz baş ağrısı yapacağı" söylendi.Bunun üzerine Acil bölümünde belimden sıvı ( BOS ) alındı. Böyle bir ağrı daha önce hiç yaşamamıştım. Ama yinede dişimi sıktım, çünkü korktum. Nedeni de ayaklarımı oynatamıyordum.
Daha sonra 23 Ağustos 2014 saat 07:30 sularında nöroloji bölümüne yatışım yapıldı. Öğlen saatlerine doğru ilk ve son defa olmak üzere yanıma Başçavuş….*geldi. Nasıl olduğumu sordu*? Ve yanında sadece eşofmanlarımı getirmişti. Can dostlarımın hazırladığı iç çamaşırı torbası çok ağır gelmiş olmalı ki sadece eşofmanlarımı getirmekle yetinmişti. Ailemiz bizi bu ülkeye teslim etmişti, bir sağlık sorunu yaşıyordum fakat daha ilk günden kimsenin umrunda olmamaya başlamıştım. ( Yanımda kalan refakatçi üzerine meyve suyunu döktüğü için benim eşofmanımı giymek zorunda kaldı ve bende 10 gün kamuflajlarla kalmak zorunda kaldım. )
Ailemi aramam gerektiğini söyledi. Ailemi aradığımızda onlara “gripten yattığımı, önemli bir şey olmadığını“ söyledim. Oysa ki ben ayaklarımı oynatamamıştım. Ben bunları onların yüzüne nasıl söyleyebilirdim ? Bize ceza verdiler o yüzden yatıyorum nasıl diyebilirdim ?
Bunun üzerine ……, bir daha hiç uğramamak üzere yanımızdan ayrıldı. Ve 10 günlük hastane serüvenim başladı. Öyle bir 10 günlük hastane serüveniydi ki… Belimden sıvı alınmıştı ve günde sadece 1 litrelik serum takılıyordu. Oysa ki günlük 3.5-4 litre su tüketmem gerekiyordu ve ben bunu tüketemiyordum. Tüketme kelimesini kafamı dahi kalkamıyordum. Doktorlara söylediğimde “Tüketirsin, tüketirsin” cevabı alıyordum. ( Spinal anestezi yiyen hastalara bile 4 litre takılan serum bana günde 1 litre takılıyordu. Aslında bunun sebebide çok basitti :ASKER YALAN SÖYLERDİ! )
Hayatım boyunca deprem olduğunda korkmamıştım hep sükunetimi korumuştum. 24 Ağustos 2014 günü gözlerimi yeni kapamıştım. Hastanenin en üst katında yatıyordum. Birden yatağım sallandı. Yanımdaki çocuk geçerken çarptı zannettim, göz ucuyla sağıma soluma baktım kimse yoktu. Şaşırmıştım, ortada bişey yoktu. Birden bina sallanmaya başladı. Hani derler ya hayatım film şeridi gibi geçti gözümün önünden diye, tamda öyle oldu ! Hayatım film gibi geçti gözümün önünden. ÖLÜMÜ BEKLEDİM ! Yapabildiğim tek şey sedyeye tutunup Kelime-i Şehadet getirebilmekti. Bina sallandıkça ölüme daha da çok yaklaşmıştım. Artık ne olacaksa olsun istiyordum. Hayatım boyunca ilk defa depremden KORKUYORDUM! Sonra deprem durdu. Merkez üssü Burdur olan 5.1 büyüklüğünde bir depremdi. Sanırım fiziksel savaşın yanına birde psikolojik savaş eklenmeye başlıyordu. Ama buna izin veremezdim sonuçta ben ayağa kalkıp askerliğimi bitirecektim. ( Bu ülkenin doğal güçleri engelleyebilecek bir durumu tabikide yok ancak bu hikayeleri zamanı geldiğinde gerekli doktorlara anlattığımda, ne kadar korktuğumdan bahsettiğimde kapalı klinik adı altında üzerime kapılar kilitlendi. )
Yapayalnızdım. 10 gün içerisinde 63 kilodan 55 kiloya düştüm. Ailem her aradığında “ iyi olduğumu, hiçbir sıkıntımın olmadığını “ söylüyordum.Oysa ki ben yataktan kalkamıyordum, yavaş yavaş eriyordum ! Ne eşya nede başka bi konuda destek geldi. Eşyayı geçtim ilk günün dışında bir tane komutan dahi uğramadı*!*10*gün boyunca kamuflajlarımla yatmak zorunda kaldım. Artık üzerimden çıkan kokudan rahatsız oluyordum . Hemşireler gelmeden önce çıkan kokuyu örtmek için kolonyayı üzerime döküyordum. Duş alamıyordum. Artık hayat zindan olmuştu bana. “Yeter artık !” diye bağırasım geliyordu.
31 Ağustos 2014 günü. Taburcu olmadan bir gün öncesi. Çok sevdiğim bir Ali Amca vardı karşımda yatan. Bana evliliğin ne kadar güzel bir şey olduğunu gösteren iki çift. Yaza düğün yapma isteğim 2*kat, 3*kat artmıştı. Kendileriyle neredeyse 1 hafta aynı odada kalmıştık. Derken içeri doktorlar girdi “Ali Amca buraya biraz sorunlu hasta gelecek seni başka odaya alıcaz“ dediler. Şaşırdık ve üzüldük. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen Ali Amca bizden uzaklaşacaktı. Ama aklımı kurcalayan birkaç soru daha vardı “Acaba nasıl bir hasta gelecekti ve neden bizi de başka yere almadılar? “ ve daha sonra cevap çok geçmeden geldi: biz ASKERİZ.Bize herşey çektirilmek mübahtı. Ali Amca başka odaya gitti bizde yeni gelecek hastanın kim olacağını bekliyorduk. Birden odanın kapısı açıldı ve içeri bir hasta girdi;adam sedyeye bağlanmış, ağzı yüzü kanlar içinde, heryeri paramparça, sürekli inliyor, sürekli bağırıyor, ellerindeki ipleri koparmaya çalışıyor. Adam 75 yaşında ve Alzheimer hastası.
Şoka uğramıştım. Ne diyeceğimi, ne söyleyeceğimi ne yapacağımı bilemedim. Bende orada hastaydım, bende bu ülkenin bir vatandaşıydım, ben neden başka odaya alınmadım*? Cevap yine çok geçmeden geldi : ÇÜNKÜ BEN ASKERDİM ! Zar zor boynumu ve başımı tutarak doktorun yanına çıktım. Beni kimse sahiplenmedi ancak ben kendimi sahiplenmek istedim. “Ben o odada kalmayacağım, gerekirse yatağımı koridora çıkartırım ama ben orada kalamam, ben insan evladıyım sahipsiz değilim ! “ dedim. Doktor allem etti kallem etti ama en sonunda beni başka odaya aldı. Fakat beni bu durumdan ötürü çok sevmemiş olsa gerek, bel, boyun ve baş ağrılarım devam ederken beni taburcu etti. Defalarca yalvarmama rağmen “ağrılarımda hiçbir azalma yok” diye, “geçecek geçecek, bol bol su iç“ deyip 1 eylül 2014günü beni taburcu etti. Nede olsa “ASKER YALAN SÖYLER !“di.
Daha sonra Burdur’a gitmek için otobüse bindik. O 50 dakikalık yolculuk bana 15 sene gibi geldi. Bütün gücümle boynumu sıkarak Burdur otogarına kendimi zor attım ve atar atmaz banklarda yattım. Daha sonra Başçavuş ……’u telefonla arayarak “komutanım benim durumum çok kötü, otogardayız. Gelebilecek durumda değilim“ dedim. Oda “şu an işimiz var, atlayın otobüse gelin” dedi. Bizde apar topar tekrar o halimle 30 dakika yol çektim. Zaten nizamiyeden girer girmez direk revire çıkıp, serum yedim. ( Bizi ailemiz bu ülkeye teslim etmişti ancak kimse bizi sahiplenmek istemiyordu. )
Ağrılarımda hiçbir azalma yoktu. Serum bitti, koğuşa çıktım, traşımı oldum, akşam yemek içtimasına yetiştim. Arkadaşlarla özlem giderdik. …..’nin benimle görüşmek istediğini duydum. Hemen yanına gidip “ komutanım ben geldim, benimle görüşmek istemişsiniz“ dedim. Kendisi “yemeği ye, yemekten sonra görüşelim” dedi. Saat 18:00 sularında …..’nin yanına gittim ve kendisi bana “bütün heryeri yaygaraya vermişsin, benim kimseden korkum yok, heryere şikayet edebilirsin“ gibi konuşmalarını dinledim. ( Ailem bile benim gripten yattığımı biliyorken nasılda heryeri yaygaraya vermiştim anlayamadım ! ) Daha sonra ağrılarım devam ettiği için izin istedim ve koğuşuma çıktım. 2 Eylül günü ağrılarımın halen devam etmesi üzerine revire çıktım. Revir tabip Yüzbaşı …… bana bakarak “ohooo seninle işimiz var, sen iyice abartıyorsun“ diyerek bana kas gevşetici vurdurup geri yollattı. Daha sonra 5 Eylül günü Türkiye haritasından sildiğim Burdur’dan ayrıldım.
8 Eylül 2014 günü Lüleburgaz’a teslim oldum. Geçmeyen bel ve bacak ağrılarım sebebiyle 10 Eylül 2014*günü revire çıktım. Bel ve bacak ağrılarım olduğundan bahsettim, belimden sıvı alındığını söyledim. Bunun üzerine revirde Dikloron-Muscoril adlı ilaç vuruldu ve Lüleburgaz Devlet Hastanesi’ne sevk edildim. Dr. …… tarafından yapılan muayenemde basit bir bel ağrısı olmadığını bu yüzden beni Çorlu Askeri Hastanesi’ne sevk ettiğimi söyledi. Sevk tarihim 16 Eylül 2014’tü ve sürekli revirde o tarihe kadar Dikloron-Muscoril yedim. En sonunda 16 Eylül 2014 günü oldu ve Çorlu Askeri Hastanesi’ne gittim. Çorlu Askeri Hastanesi’ndeki Uz. Tabip Yüzbaşı …….. ’e bel ve bacak ağrılarımın olduğunu artık dayanamadığımı söyledim. Bunun üzerine Isparta Süleyman Demirel Hastanesindeki MR’a bakarak “Gergin Omurilik Sendromu” şüphesiyle beni Kasımpaşa’ya sevk etti.Kesin tanı kısmına bel ağrısı yazıldı. Herhalde gergin omurilik sendromundan dolayı bel ağrısı oluyordu. Şaşırmıştım. Hayatımda ilk defa böyle bir rahatsızlık duyuyordum. Acaba bu neydi*?
Daha sonra 17 Eylül 2014*günü Kasımpaşa’da Uz. Tabip Kıdemli Binbaşı ………’ın yaptığı inceleme sonucunda Gergin Omurilik Sendromu tanısı konuldu.“Cerrahi işlem gerektiği, ancak bu işlem için dışarıda 3-4 bin liralık makinelerin geldiğini ve bunun için burada ödenek olmadığını ve beni bu yüzden GATA’ya sevk ettiğini” söyledi. Kesin tanı kısmına Spinal kord hastalıkları yazılmıştı.*Çok şaşırmıştım. Sanırım ameliyat olmam şarttı bu ağrılardan kurtulmam için.
Aynı gün içerisinde GATA’ya gittim. GATA’da Uz. Ög. Üst. …….. aynı teşhis onaylandı.Kesin tanı kısmına Spinal kord hastalıkları yazılmıştı.Ürodinami ve MR için randevular verildi. Ve sormamam gereken soruyu, doktora sordum:“ Bu ameliyatın riski nedir ? “ . Cevap doktor için çok basitti : “ İKİ BACAĞINIDA KAYBEDEBİLİRSİN, FELÇ KALIRSIN ! “
Evlilik hazırlığı yapan birisiydim ve bildiğiniz dünyam yıkılmıştı. Yanımda amcamla beraber gitmiştim GATA’ya. Şaşkın şaşkın birbirimize baktık. Ben GATA’dan çıktım, vapura bindim, otogara gittim, ordan Lüleburgaz’a gittim, birliğime teslim oldum o süre zarfı nasıl geçti hiçbir fikrim yok. Yüzüme “FELÇ KALIRSIN” denmişti birkere. Askeriyede ne yediğimi biliyordum, ne içtiğimi ;artık ben bir yaşayan ölüydüm.
Geçmeyen bel ve bacak ağrılarım devam ediyordu. Her Allah’ın günü gidip iğne yaptırıyordum revirde ancak hiçbir şekilde faydasını görmüyordum. Lüleburgaz Devlet Hastanesi’ne sevk ediliyordum. Beyin Cerrahi doktoru ameliyat ol demekten başka bir şey demiyordu. En sonunda komutanlar tarafından ağrılarım fark edilince 24 Eylül’de tekrar GATA’ya acil olarak sevk edildim. 25 Eylül’de klinik konsey tarafından 10 gün istirahat raporu yazıldı ve bu raporu aile hekiminden bile uzatabileceğim söylendi. Buna kimsenin itiraz etmeyeceği belirtildi.Kesin tanı kısmına Spinal kordun konjenital malformasyonu yazılmıştı.25 Eylül’de evime döndüm.
Tarih 29 Eylül 2014 gününe geldi. Ürodinami için randevu verilmişti. Ürodinaminin nasıl bişey olduğunu az çok araştırmıştım. Bir erkek evladının hayatı boyunca göreceği en büyük işkenceydi ve benim buna katlanmam gerekiyordu. İçeri girdim. Yanlara doğru iki kolu uzanan bir koltuk vardı. Böyle bir şey beklemiyordum. Kendi kendime sordum “bu bir şaka mıydı ? “. Tabi ki de değildi. Soyunmam istendi. Koltuğa oturtturulup bacaklarım iki yana doğru açıldı ve test hakkında bilgiler verilmeye başlandı.“ Önce penise hortum takılıp mesanenin boşaltılacağı, daha sonra o hortumun çıkarılacağı, daha sonra başka bir hortumun penise takılıp mesanenin tekrar doldurulacağı, bununla birlikte makattanda bir hortum takılacağı, test bittikten sonra hepsinin çıkarılacağı“ söylendi. Ve hemen akabinde “ilk his, normal sıkışma, çok sıkışma ve maksimum sıkışma da elimi kaldırararak uyarmam gerektiği” söylendi. Ve test aşamasına başlandı. Ben daha önce böbrek ağrısı çekip, böbrek taşı düşürmüştüm ancak canlı canlı penisime hortum sokuluyordu. İnanılmaz canım acımıştı ama hertürlü acıya dayanmalıydım. Çünkü yüzüme “FELÇ KALIRSIN“ denmişti. Mesanem boşaltılıp penisten hortum çıkartıldı. Daha sonra tekrardan yeni bir hortum penisten içeri sokuldu. Ve aynı zamanda bir başka hortumda makattan sokuldu. Bütün bunların yarattığı acının yanına birde testi yapan doktorların “ ÜROLOJİ BU, ADAMI MADAM YAPAR ! “ gülüşmeleri canımı acıtıyordu. Ama sesimi çıkartamıyordum, çünkü onlar komutanlardı. Test ağrılar, acılar, üzüntüler içerisinde tamamlandı. Doktor sonucu alıp odaya gitti.
Tam üzerimi giyinip, tuvalete koşturmak için gitmeye hazırlanırken tekrardan doktor içeri girdi ve “ Giyinme giyinme, testi tekrarlayacağız ! “.Şaşırmıştım. Bütün bu acıları tekrar mı yaşayacaktım ? Ama katlanmak mecburiyetindeydim. Çünkü yüzüme “FELÇ KALIRSIN“ denmişti. Test başlamadan önce içeri 2-3 komutan daha girererek “Gerekirse bu hortumların daha büyüklerini kullanacaklarını, olmadı penisin içerisinden parça alabileceklerini, hatta diyalize bağlanabileceğim” yüzüme söylendi ve psikolojik baskı kurarak test tekrarlandı. İkinci testte, ilk testteki gibi ağrılarla, üzüntülerle, utanmalarla bitmişti. Ve elime sonuç normaldir kağıdı verilip evime gönderildim.
Ürodinami beni o kadar çok zorlamıştı ki 1 hafta boyunca idrarımı yapamıyordum. Basit bir eylemi ağrılarla, gözlerimden yaş gele gele yapabiliyordum. Daha sonra 10 Ekim’deki MR randevusu için beklemeye başladım. Fakat bel ağrılarımda hiçbir azalma olmuyordu aksine gün geçtikçe ağrı şiddetleniyordu. En sonunda 10 Ekim geldi. MR çekildi ve sonucunu 17 Ekim’de alacağım söylendi. Bu süre zarfında bel ağrılarında hiçbir azalma yoktu. Sürekli evimde yatıyordum, kalkamıyordum.
17 Ekim günü sabahı erkenden kalkıp Bursa-İstanbul Deniz Otobüsüne atlayıp gittim. Konulan teşhise göre ne yapılacağını öğrenecektim. MR sonucumu alıp Uz. Ögr. …..’un yanına çıktım ve raporları verdim. Raporlara bakıp “Kim dedi sende Gergin Omurilik Sendromu olduğunu*? Nerden çıktı böyle bişey*? Biz sana neden rapor verdik*? Senin hiçbirşeyin yok ftr baksın“ dedi. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Ben doktor değildim, gittiğim ilk günden beri "bel ve bacak ağrılarım olduğunu söyledim", sürekli bi teşhisler tanılar koyan sizlerdiniz.Kendisine “raporu sizin klinik konseyde verdiğinizi, benim bel ve bacak ağrılarımın geçmediğini, ftr’ye görünmem gerekiyorsa en azından bugün orayada görüneyim“ diye ifade ettim. Kendisi “Hayır birliğindeki ftr bakacak sana“ diyerek bildiğiniz odadan kovuldum. Neye uğradığımı şaşırmıştım. ( Aslında bu eylemlerin yine yine yine çok basit bir açıklaması vardı :ÇÜNKÜ BİZ ASKERDİK !)
10 günlük iznimi kullanıp evime döndüm. Sadece askeri hastaneler değil, devlet hastanelerininde “Gergin Omurilik Sendromu” teşhisi koyduğu rahatsızlık nasıl oldu da GATA MR’la yok olmuştu ? Artık fiziksel olarak bitmişliğimin yanına psikolojik olarakta yıkılmak üzereydim. Neden sonuçlar, söylenenler sürekli değişiyordu ? Bursa Bahar Hastanesi’ne gittim. Böyle bir durum var bakarmısınız dedim. “Sen askersin, biz sana bakamayız, sadece telkinde bulunabiliriz” diye bir tepkiyle karşılaştım. Paramla bakınmak istiyordum, ağrılarım var diyordum kimsenin umrunda değildim. İyice çıldırmak üzereydim. Ne askeri hastanelerde, ne devlet hastanelerinde, nede özel hastanelerde bakınabiliyordum. BİMER’e başvuruda bulunmaya karar verdik. BİMER’e yaptığımız başvuruda; artık dayanacak gücümün kalmadığını, gereken tedaviyi kimsenin üstlenmek istemediğini belirten bir yazı yazarak başvurduk.