“Düşünmenin ne demek olduğunu ancak bizzat kendimiz düşünürsek anlayabiliriz. Böylesine bir çabanın muvaffakiyeti, düşünmeyi öğrenmek için hazır olmamızı gerektirir...
Felsefeye ilgi duyulması, düşünmeye hazır olunduğunu göstermemektedir. Şüphesiz her yerde felsefe ve sorularına ilişkin çok ciddi çalışmalar bulunmaktadır. Bilim adamlarının, felsefe tarihinin araştırılmasına yönelik olarak gerçekleştirdikleri övgüye değer zahmetli çalışmaları var. Bu alanda oldukça faydalı ve takdirle karşılanacak vazifeler oluşmaktadır. Bu vazifelerin icra edilmesi için, yalnızca en iyi araştırmacılar, bilhassa büyük düşünmenin örneklerini gözler önüne serdiklerinde, ancak yeterli gelmektedirler. Fakat yıllar boyunca büyük düşünürlerin araştırmaları ve yazıları ile enerjik biçimde meşgul olduğumuz gerçeğinin kendisi bile, bizim bizzat düşündüğümüze veya sadece düşünmeyi öğrenmeye hazır olduğumuza dair kefil olmamaktadır. Tam tersine: Felsefeyle meşgul olmak, bilakis bizim mütemadiyen “felsefe yapıyor“ olmamız dolayısıyla, düşünüyor olduğumuz zannına kapılmamıza sebep olmaktadır.
Fakat yine de, “kaygı uyandıran zamanımızda en kaygı verici olan, bizim daha henüz düşünmememizdir“ biçiminde bir iddiada bulunmak tuhaf geliyor ve küstahlık gibi görünüyor. Bu sebeple bizim bu iddiayı ispatlamamız gerekiyor. Belki de daha iyisi, bu iddiayı öncelikle açıklamamız gerekiyor. Zira böylece, iddianın ifade ettiği şey yeterince aydınlığa kavuşunca, delil talebi de pekala gücünü yitirebilir. İddiamız şuydu:
Kaygı uyandıran zamanımızda en kaygı verici olan, bizim hala düşünmememizdir.“
(Arka Kapak)