Geçmiş dönemlerde şampiyonluklara ambargo koyan Trabzonspor'un, son yıllarda çok sevdiğimiz oyunun kirlenmesi ve endüstriyel bir hal alması sebebiyle, eski gücünü kaybettiğini görmekteyiz.
Mücadele ettiklerimizin, futbola maddiyat olarak bakmaları ve bunun vermiş olduğu etkiyle de, hak ve adalet hissiyatını içinde barındırmayan bir duruş sergilemeleri, Trabzonspor'un güç kaybetmesinde fazlasıyla etkili olmuştur.
Ahlâki olgunun, temizliğin, dürüstlüğün ön planda tutulduğu dönemlerde Trabzonspor için futbol, yapılması kolay bir iş gibiydi.
Lakin şimdilerde, ''başarıya giden her yol mübah'' anlayışının savunulduğu ve parasal manyetizmanın yoğun bir şekilde çalıştığı bir düzende, mücadele etmenin zorluğunu yaşıyoruz.
Bu meşakkatli, bir o kadar da onurlu mücadelenin gelecek nesillere aktarılmasının, Trabzonspor'un gelecekte ki başarılarına büyük katkı sağlayacağı düşüncesindeyim.
Bunun için illa başarılı saha sonuçlarının ve kupaların gerekli olduğunu düşünmüyorum.
Trabzonspor'un büyüklüğü aldığı kupalardan değil, sergilediği duruştandır.
Sıradan bir sevgiyle bağlanmadığımız, bizim için dik duruş, başkaldırış gibi anlamlar taşıyan Trabzonspor ;
Bazılarımız için Trabzon'dan ayrılamama sebebi olduğu gibi, bazılarımız için de Trabzon'a yerleşme sebebidir.
Bizler için böylesine anlamlar ifade eden Trabzonspor'u gelecek nesillere aktarmak çok zor olmasa gerek.
Velhasıl kelam ;
Büyüklerimizden bizlere kalan bu kimliği, bu duruşu gelecek nesillere aktarmak en önemli görevimiz olsun.
Eve götüreceği ekmek kadar, ''bu hafta maça nasıl gidebilirim'' diye düşünen ve bunun hesabında olan taraftarlarımız geçmişte vardı, bugün de var ve gelecekte de olmalı.
Unutulmasın ki ;
Büyük Trabzonspor, bizim sesimizin yankısıyla daha da büyüyecektir...