Kendini anlamak hakkında bilgi Kendi kişiliğimizde bize ait olmayacağını düşündüğümüz huylarımız konusunda kaçınılmaz bir gerçek var, ki bunları kabullenmeyi öğrenmediğimiz sürece onlar asla gözden kaybolmayacaklardır. Dışarıya uzanan yolda, yolu yürümeden dışarıya ulaşmak biraz imkansız gibi.. Bütünlüğümüzdeki ''çürük'' olduğunu düşündüğümüz parçaları, bütünü oluşturan diğer ''taze'' parçaları kabullendiğimiz gibi kabul etmek zorundayız. Çıkmaza sokarak ''kötü'' olduğuna inandığımız yönlerimizi, içine attığımız karanlıktan çıkartıp tekrar kullanılabilir hale getirmek zorundayız. Karanlığa hapsedilmiş şeyler aynı kalmaya mahkumdur. Varlığını reddederek karanlığa hapsettiğimiz kendi özümüzü tamamlayan bu parçalar giderek kendi doğallıklarını da yitirirler gömülü kaldıkları karanlığın içinde, fakat daha da tehlikelisi yaşamın anlamını anlamamızı sağlayan ruhsal gücümüzü de alıp götürürler. Adeta sülük gibi benliğimize yapışarak kendimizi değersiz, suçlu ve her an saldırı tehlikesi altında hissetmemize neden olurlar. Onları bilinçaltımıza hapsetmeye çalıştıkça daha da güçlenerek, tüm yaşamımızı kontrol altına almakla tehdit ederler bizi! Onlar üzerinde yapacağımız baskılar ise onları kuvvetlendirmekten başka bir işe yaramaz. Nesnel ve imgesel dünyalarımıza, rüyalarımıza girerek iyi olduğuna inandığımız yönlerimizi yok etmeye çalışırlar. Kişisel olgunluk kazanabilmek, kendimizi sevebilmek gibi kavramlar gerçekliğini sadece kendimizi olduğumuz gibi kabullenebilmek kavramıyla birlikte bulabilir.