"Hayatıma girdi mi çıkmayacak adamı arıyorum" deyip her karşıma çıkanla seviştikçe aslında dibe doğru gittiğimi farketmemiştim ve geçen hafta gittiğim sikindirik barda, sürekli aklıma gelip duran "acaba ben sex bağımlısı mıyım?" sorularının ardından oturup düşününce kabullenmiştim ya, aslında evet doğruymuş. "Aşk yaşıyorum, adamımı arıyorum" derken yaptığım tek şey; sexmiş.
İşte bu yüzden geçen hafta pazartesi günü iş yerinden izin aldım ve doktora gittim. Sağolsun, patron hemen "hayırdır önemli bir şey mi var?" deyip üstüme üstüme geldi. Bi ara "evet patron bi şey var. Seni görünce sevişmek istiyorum, taşşaklarını ağzıma alıp, bi yandanda osbir çekmek istiyorum. O müthiş dudaklarının tadına bakmak, o geniş omuzlarına yatıp nefesini kulağımda hissetmek istiyorum ve bu isteklerimden artık bıktığım içinde doktora gitmem lazım" diyemedim tabii. Bunun yerine "yok yok sadece gitmem lazım" falan demekle yetindim.
Hastaneye sabahın köründe gitmeme rağmen anca 42 numarayı alabildim ve 42 numaraya da artık sıra ne zaman gelirdi bilinmez bi şekilde öyle oturdum etrafı izlemeye başladım. Anasıyla gelenler, babasıyla gelenler, kocasıyla gelenler derken, ebesiyle gelenlerde eksik değildi. Hele küçük çocuklar. Hey allahım herkese şifa ver tamamda, çocukları ne diye daha en başından hasta ediyorsun tam olarak bi anlasam. Lütfen insanları çocuklarının hastalıklarıyla sınama allahım. Çünkü bazı beyinsizler, seninde kendileri gibi bir işletim sistemin olduğunu sanıp, senin de onlar gibi düşünmediğin gerçeği işlerine gelmediği için, senin çocuklara hastalık vermeni anlayamıyorlar ve bunu anlayamadıkları içinde seni yok sayıyorlar. Hayır biliyorum sen varsın, orda bi yerdesin. Ben hoşlandığım adamlara götümü siktirirken, sende orda bi yerden bana bakıp kıs kıs gülüyorsun. Hatta önceleri neden kıs kıs güldüğünü anlamamıştım. Ama şimdi anlıyorum. Beni tam bi sex bağımlısı yapmışsın ve şimdi de dalga geçer gibi "hadi bakalım bunu yen" diyorsun. Sırf sana inat bunu yenicem ve görceksin; seni, bana güvenmediğin için yarattığına bile pişman edcem.
Neyse işte numaramı aldım ve oturdum. Bekle bekle bi türlü sıra bana gelmedi. Bende çok sonra kalkıp danışmaya "sıranın bana ne zaman geleceğini" sordum, onlarda "öğleden sonra anca gelir" dediler ve bende çıkıp eve geldim. Öğleden sonra tekrar gittiğimde 1 saat sonra anca bana sıra geldi. İçeri girdiğimde biraz çekindim çünkü kadın doktordu. Aslında çekinmek değilde işte sex bağımlısı olduğumu bi kadına söyleyemedim. Çünkü o an utandım kendimden. Doktora da "ya kadın olduğunuz için rahat olamıyorum" falan dedim. Aslında tuhaf bi durum. İnsan sex bağımlısı olmasa belki bi kadınla rahatlıkla sex bağımlılığı hakkında konuşabilir, ama bağımlısı olunca kalkıp "ben sex bağımlısıyım" diyemiyor. Garip gurup bi durum yani.
Doktor da "isterseniz sizi X bey'e yönlendireyim yarın onunla konuşun" deyince, zaten bi gün beklemiş olduğum için 1 gün daha beklemek istemediğimden "yok yok rahatladım konuşabilirim" deyip anında "ben. ıııııımm sanırım sex bağımlısıyım. aslında sex bağımlısı olduğumu düşünüyorum. yada öyle bir şey" dedim. Doktor "neden böyle düşünüyorsun?" dedi. Önce her hoşlandığım kişiyle yatmak isteğimden bahsedemedim ve bu yüzden onun yerine "çünkü çok fazla porno izliyorum" dedim. "Nasıl yani?" dedi. "Her yalnız kaldığım anda, bazen de her fırsatını bulduğum anda" dedim. "Peki bu seni rahatsız ediyor mu, gündelik işlerini yaparken geri kalıyor musun veya sürekli aklında oluyor mu?" diye sordu, bende "yok sadece yalnız kaldığımda, fırsatını bulduğumda falan. Ama işime mani olmuyor. Hatta çalışırken aklıma bile gelmiyor" dedim. "Peki izlemediğin zaman ne hissediyorsun, bi eksiklik hissediyor musun?" diye sorunca bende "yoo izlemeyince naslısa daha sonra izliycem, müsait olunca izlerim deyip çok takmıyorum" dedim.
Öte yandan aslında sex bağımlılığını kendime itiraf ettikten sonra daha bi rahatladım ve eski stresimden eser kalmadı gibi. Sanki ruhum boşaldı gibi bir hisle yaşıyorum bugünlerde. Belkide insanın sorununu kabul etmesi asıl tedavinin başlangıcı oluyor olsa gerekki bu yüzden bende rahatladım. Öte yandan yıllardır tanıdığım bi kadın blogger arkadaşıma sex bağımlısı olduğumu söylediğim de bana güldü. Çok zoruma gitti bu durum. Zoruma gitmesinin nedeni; hani beni anladığını ve aslında laf olsun diye değil cidden anladığını sanıyordum. Yazıkki anlamamış beni. Ve insanın her şeyini bilen bi arkadaşı tarafından anlaşılamadığını öğrenmesi çok kötü bi durum. Resmen yıkılıyorsun. Oysa ben şakalarımda, her ne kadar kendimle dalga geçiyor olsam bile her zaman doğruyu söylemişimdir. O'na "gülme, ciddiyim" dedim ama bozulmuştum zaten. Ben böyle diyince beni ciddiye aldı ve zaten artık bende konuşmak istemiyordum ve konuyu kapadık.
Diğer yandan yıllardır tanıdığım bi erkek arkadaşıma da bunu söylediğimde gayet anlayışla karşıladı. Beni ciddi bir şekilde dinledi ve hatta bu bir haftadır randevu alma işiyle o da uğraşıyordu. Hatta tanıdığı bi arkadaşını bile devreye sokup o hastanede anında randevu almaya çalıştı. Hani randevu alamadı ama böylesine ilgilenmesi, beni ciddiye alması ve konuşması hoşuma gitti.
Sanırım şundan emin oldumki; erkekler birbirini daha iyi anlıyor. Ya da bunun gibi bir şey.
Basın Açık Lama'sı: Yazmayı seven ve hatta yazarken eğlenen biriyim. Blogda yazdıklarımın tamamını yaşamadım, yaşamıyorum. Yazdıklarımın içinde; arkadaşlarımdan dinlediğim güzel anılar, çevremden duyduğum konuşmalardaki küçük tatlı anlar, birinin başından geçmiş ve onu üzen olaylardan etkilendiğim için buraya yazmaya karar kıldığım şeyler de var.. Ama yazarken, sanki yaşanılanları ben yaşıyormuşum gibi hissettiğimden dolayı, birinci ağızdan yazmak beni rahatlatıyor. Başka türlü de yazamıyorum. O yüzden "hayatlarınızın küçük bir anından ilham alıyorum" deyip, bu bahsi kapatmak isterim.
Ve son olarak; eğer sizde acı veya tatlı anılarınızı benimle paylaşarak, ilerleyen günlerde (2-3 gün sonra veya 3-5 yıl sonra bile olabilir) yazılarımda yer almasını isterseniz email@example.com'a mail atabilirsiniz. Sevgiler.