Kalabalıkların ıcındeydı
Bı kadına gulumsuyordu..arada omuzuna dokunuyordu o kadının
Mutlu gorunuyordu
Onu gordugumde kalbım yerınden çıkacakmışçasına çarptı
Baksan gorurdun yuregımın atışlarını ....o derecede sarsıldım
Yer, ayağımın altından kayacak gıbı.
Kalakaldım sokağın ortasında
Oydu !
Ama.... olamazdı ki.... !
Imkansızdı
Yanına gıtmemek ıcın kendımı guc tuttum
ve ağlamamak ıcın...
..............
Insanlar çift yaratılmış dıyorlar ya cok doğru bıseymıs bu. Hayatımda ılk kez bu kadarı basıma geldı
Babamdı gordugum kışı.. yıllar once kaybettıgım
Kalabalığın ıcınde o kadınla şakalasarak yürüyen , kır saclı ,genıs omuzlu, uzun boylu adam
bırebır babamdı ..gulusu bıle aynı..
Nasılını bılemıyorum..
Ama o kışı bana ne yaptığını bılemeden .....haberı bıle olmadan kayboldu kalabalıkların arasında
Ben
sokağın ortasında donakaldım...