Mekruha haram katıyorlar
Sigara içmenin savunulacak hiçbir yanı, hiçbir yönü olmamasına rağmen, içenler pek çoktur.
Zira tiryakilik, yaygın bir hastalık, yahut alışkanlık halini almıştır.
Gerek sağlık ve gerekse maddiyat açısından yüzde yüz zararlı olması, müzmin tiryakilerin umurunda bile değil.
Tiryakiler, sıhhatlerini bozduğunu ve israfa yol açtığını bile bile tüketiyor bu mereti.
Tabiî, bu "tüketme aşkı" kesinlikle karşılıklıdır: Tiryaki sigarayı, sigara da tiryakiyi tüketiyor, zamanla...
Müzmin tiryaki, sigarayı kolay kolay bırakmaz; tâ ki, sigara kendisini bırakıncaya kadar...
Dünkü yazıda da misâlini verdiğimiz gibi, kimileri ölümünü hızlandırmak için sigara tüketimini arttırıyor.
Acep bu nasıl bir hâl ve ahvâldir ki, Allah'ın ihsan ettiği vücut emanetine, bile bile ve göz göre göre ihanet ediliyor?
Bu ruh haletini anlamak, hele hele kişiye hak vermek, hiç de kolay değil.
Burada "tiryakilik"ten öteye daha vahim bir durumun varlığı söz konusu: Ne gibi? Meselâ "bağımlılık" gibi...
Soruyoruz: Hakikaten bu raddeye varmış bir zehirli duman tiryakiliğini dinen sadece "mekruh" olmakla sınırlamak ve ikrah yönünü bu fıkhî çerçevede izah etmek mümkün mü?
İşte, bu noktada durup iyice düşünmek lâzım.
Dünkü "Balyozla iftar" başlıklı yazı üzerine bizi arayan okuyucularımız oldu. Görüşlerini, düşüncelerini, sıkıntılarını, ıztıraplarını aktardılar.
Bunlar arasında, kendisine hürmet ettiğimiz "sağlık uzmanı" bir ağabeyimizin anlattıklarını cidden dikkate değer bulduk.
Literatürü de takip eden sağlık uzmanı ağabeyimiz özet olarak diyor ki: Dünya piyasasına yayılan bazı sigaraların içinde bağımlılık meydana getiren "uyuşturucu esans"lar var. Bunlar dinen haramdır. Ama, üretici firmalar bunu yazmaz, ya da hiç anlaşılmayacak bir formülasyon içinde zikreder. Tıpkı, bazı kola'lı içeceklerde olduğu veya "alkolsüz bira" yutturmacasında ifade edildiği gibi... Oysa bu esanslar, tüketicide sadece tiryakilik değil, aynı zamanda bağımlılık da meydana getiriyor. Dolayısıyla, burada mekruhluk sınırı aşılarak harama giriliyor. Bunu bilmek her tüketicinin hakkı. Ancak, bazı firmalar ne yapıp ediyorlar, tüketiciyi bu haktan mahrum ediyorlar. Hâsılı, esasında içmesi mekruh olan tütün maddesinin içine, günümüzde artık haramın da bulaştırıldığını açıkça ilân etmek gerekiyor. Evet, gerçekten de çok vahim bir durumla karşı karşıyayız demektir.
http://www.yeniasya.com.tr/2006/09/2...lsalihoglu.htm
SİGARAYLA İNTİHAR
Sigara tiryakilerini nasihatle caydırmak zor; sigara bağımlılarını bu alışkanlıktan vazgeçirmek ise, adeta imkânsız...
Eskiden daha çok tiryakilik iptilâsı vardı. Şimdi ise, ortalığı bağımlılık felâketi istilâ etmiş durumda.
Evet, bilhassa dünya piyasalarında rekabete tutuşan fabrikasyon türü sigaralara gayet sinsî ve hileli bir şekilde sindirilen, emdirilen, yahut enjekte edilen öylesine korkunç ve dehşet verici unsurlar vardır ki, bu mereti kullananı tiryakilik seviyesinden bağımlılık derecekesine adım adım sürükleyip götürüyor.
Tiryakiler, doktor raporuyla teşhis edilen ölümcül hastalıkların pençesine düşmemek için, iradesini kullanarak kendini bir derece muhafaza edebiliyor.
Sigara bağımlıları ise, ne yazık ki bu cihetten de birer ümitsiz vak'a halini sergiliyor. Bunlar, âdeta göz göre göre kendilerini ölümcül hastalıkların pençesine terk ediyor.
Evet, yakînen tanıdığımız bazı dost ve arkadaşlarımız var ki, doktorlarının bu mânâdaki açık beyanlarına ve ısrarlı ikazlarına rağmen, bildiklerini okumaya, tüttürdüklerini solumaya aynen devam ediyorlar.
Hatta öyle ki, bu gruba giren dostlarımızdan birinin "Bu meret yüzünden yarın öleceğimi bilsem, bugün yine içerim" tarzındaki sözlerine hayret ve dehşet içinde şahit olduk.
İşte, bu bir nevi "madde bağımlılığı"dır... İşte, bu bir nevi "intihar vak'ası"dır...
Velhasıl, her iki vaziyet de, gerek dinen ve gerekse tıbben haram kılınmıştır.
Mekruh–haram tartışması
Sigara içmenin mekruh mu, yoksa haram mı diye tartışılıyor olması, daha ziyade çağımızın bir meselesi. Zira, eski asırlarda, husûsen Saadet Asrında sigara içilmediği için, böyle bir mesele üzerinde herhangi bir tartışma da yoktu.
Sigaranın fabrikasyon şeklinde yaygınlaşması ise, yaklaşık bir buçuk asırlık bir zamana uzanıyor.
Osmanlı'da "Tekel"in kurulması tarihi 1862'dir. Aynı tarihte başka ülkelerden tütün ithal edilmesi yasaklandı.
İlk tütün fabrikasının Cibali'de kurulması tarihi ise, 1884'tür. Hemen ardından da İzmir, Adana ve Samsun tütün fabrikaları kuruldu.
Buna rağmen, toplumda sigara içenlerin çoğu, yine de eski usûlle, yani elde, yahut mengenede kıyılmış tütünleri kullanıyordu.
İslâm âlimlerinin ekseriyeti, bu şekilde, yani başka herhangi bir katkı maddesinin katılmamış olduğu tütünü "kerahât"tan saymışlar, içilmesi mübah veya mekruh demişler.
Nitekim, bir kardeşimizin hatırlattığı Üstad Bediüzzaman'ın da 40 yaşına kadar içmiş olduğu sigara bu türdendir. Kıyılmış olan tütünü cep tabakasında taşıyor ve sarma şeklinde içiyordu.
Esaretten döndükten sonra bu alışkanlığı tümüylü terk ettiğini beyan ediyor.
Üstad Bediüzzaman, esasında bu hususta da çarpıcı bir örnek teşkil ediyor. Tiryaki olduğu halde, sigarayı terk etmenin mümkün ve hatta gerekli olduğu dersini veriyor.
* * *
Geçmişte kullanılan sarma sigara ile, günümüzde tüketilen fabrikasyon imalatı sigara arasında büyük farklar var.
Sigara tüketimi, günümüzde hemen her yönüyle dehşetli bir seyir takip ediyor. Kısmen bahsettiğimiz için, tekrara girmiyoruz.
Ama en mühimi, dev üretici firmaların, sigaranın içine tüketicide bağımlılık ve hatta ölümüne bir alışkanlık meydana getirmesi için, helâl–haram demeden ellerinden geleni yapmalarıdır.
Firmalar, hasis menfaatleri için, maalesef rekabete giriyor ve bu mekruh nesneye çaktırmadan haram katıyorlar.