28.TEMMUZ………..
AYŞE
SIKILDIM ARTIK
Arkadaşlar yine birinden bahsettiler bugün. Ay yeter! Dedim evlenmemeye karar verdim artık. Onlar da şaşırdılar doğrusu. Bu kıza neler oluyor dediler sanırım. Evde kalma sendromu yaşadığımı düşünüyorlar artık. Acaba ben böyle bir sendrom yaşıyor muyum sahiden? Ben evde mi kaldım şimdi? Evde kalma yaşı kaç ki? Böyle bir yaş var mı sahiden? Ay deli olacağım. Hayatımın akışı bir tuhaf oldu sanki. Sendromların içinden çıkamıyorum. E güzeli evlenme fikrini tamamen kafadan atmak. Böyle olunca, beynimin içi de rahat edecek, bende rahatlayacağım…
Daha evlenip bir çocuk bile doğuramadık. Hayat o kadar zor ki ! Düşündükçe dengem bozuluyor valla. Arkadaşlarım birer birer evlendiler, çoluk çocuğa karıştılar. İr tanesinin 3 çocuğu olmuş. Belli bir yaşı geçince çocuğunun olması da zorlaşıyormuş. Belki de olmaz. Öfff ! Niye olmasın canım? Tıp çok ilerledi artık. Ben neden böyle abuk sabuk şeyler düşünüyorum ki. Sanki evlenecek birini buldum da, çocuk kusur kaldı. Daha da olmadı evlat ediniriz bir tane.
Yaş 30 oldu. Yaş otuz beş yolun yarısı eder şiiri doğruysa eğer, yolun yarısına 5 var. Ömrüm tükendi. Yok, yok 18 yaşımdayken iyi kötü birini bulup evlenmeliydim. O zaman bir şey anlamayacaktım, kısmetime razı olup sesimi çıkarmayacaktım. Kızları erkenden evlendirmek gerek sahiden de. Yaş ilerledikçe üzümün çöpü, armudun sapı diye kimseleri beğenmez oldum valla.Hızlı bir şekilde birini bulmaya çalışırken bir hata yapmasam bari. Yani bu kadar beklemişim, biraz daha bekleyeyim ne olur ki? Ama karar verdim artık bir müddet kimseyle görüşmeyeceğim.
Bu arada Arzu geldi yanıma. Bir mühendis arkadaşı varmış, benimle görüşmek istiyormuş. Öyle söyledi. Annem mühendis damadı olsun isterdi mutlaka.Zaten annelerin tümünün kategorisi içindedir doktor ve mühendisler. Hayret bir şey, hiç biri adam olmuş mu diye merak etmiyor da, doktor olmuş mu diye merak ediyor. Annem duyarsa çok kızacak ama ben yeni biriyle buluşmaya ve görüşmeye hazır değilim galiba.
Ben böyle düşünüp dururken Arzu o arkadaşını çağırmış. Adam 40 yaşlarında, yakışıklı da bayağı, işi gücü de yerinde sanki ama elektrik yok yine. Yani iş yerinde görür görmez çarpılmadım. Alelade biri gibi geldi bana. Arzu’ya elektrik yok Arzu, hiçbir şey hissetmedim dedim.
Arzu başlatma elektriğine dedi bir ara. Adam mühendis bir yerden bir elektrik bulur bağlar, dedi. Doğru söylüyor belki de 30 yaşımdayım bende. Belki de o elektrik denilen şey bende yok kim bilir? Adı Nevzat’mış. Görüşelim dedi. Yarın akşam yemeğe çıkacağız. Belki bir şeyler değişir kim bilir?
AŞKI BÖYLE ARAYARAK BULABİLECEK MİYİM ACABA? AŞK ISMARLANACAK BİR ŞEY DEĞİL Kİ BÖYLE ARIYORUM. KALBİME SORSAM, O BİLİRMİ ONU NEREDE BULABİLECEĞİ Mİ?