Şehir hayatına hiçbir zaman adapte olamadım. Anne ve babamın mesleklerinden dolayı köyde doğup büyüdüm. Orta birinci sınıftan sonra nihayet merkeze atandılar. Aslında kırsal zorunluluk, annemlerin siyasi duruşlarının devletçe bir faturası gibiydi. Otuzlu yaşlarında annemi ara ara ağlarken hatırlıyorum. Şehre çok uzak dağ köyünde kapana kısılmış gibi hissedip, bir mağaza dolaşmaya bile özenir olmuştu. Şimdi ise aksine o ve yaşıtları emeklilikte sakin hayatın hayalini kurmakta.
Bense köyde yaşamayı hiçbir şeye değişmem. Bir domatesi dalından koparıp, hemen salatada kullanmak benzersiz bir mutluluk. Aslında yaşadığım yer diğer illere nazaran yeşil ve tarım için uygun. Alanya, ilçe olmasına rağmen burayı gelip gören çoğu insan gibi benim gözümde de il statüsünde. Her şeye kolaylıkla ulaşabileceğim, hayatının bir an durmadığı kozmopolit bir yer. Ancak ben burayı kışın daha çok seviyorum, nüfus bir nebze azalıyor ve bütün o kıyı şeridi yalnızlığa bürünüyor.
Köy hayatı hayali bir kenarda dursun, yeni evle birlikte ormana biraz daha yaklaştım. Bu, beni teselli ediyor. Meyve bahçemizdeki henüz hasada gelmemiş bu güzelliklerin büyümesine günbegün tanıklık etmek ise beni mutlu etmeye yetiyor.