Buğulandıkça yüzü her aynanın,
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın,
Göğe uzanır - tek, tenha - bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış,
Büyük yalnızlığını dünyanın.
Bir bahar gününde âşık olmuştum
O günü yâd etti gönlüm kaç bahar
Bir bahar gününde unutulmuştum
O günü dert etti gönlüm her bahar...
Baharlarda kalbim inler, bundandır...
Neden ölemiyorum ecel gelmeden
Her gün yeniden başlıyorum hayata
Oysa nerelerde vuslatın son durağı
Akıyor mu tövbeler dillerime gönül sayfalarımdan
Neden yıkayamıyorsunuz gözlerimi gözyaşları
Mevsim yaz
Kavruluyor her şey biraz biraz...
Sonbahar-ki acının değişmez dipnotudur-
Sesinin solgun göğünde
Küçük bir yıldızla bir harfi tutuşturur.
Savrulur her yana kavruk kelimelerle,
Yüreğini acıyla buruşturur.
Bakışının pasıyla zırhlanan dünya,
Binlerce pıtrak yapıştırır yüzünün kumaşına
Sonbahar-ki doyumsuz bir aşkın sonudur.
-Alıntı-
.