Yanlarinda kimse yokken kimse onlari gozetlemiyorken ne kadar guzel oyun kurup oynayabilen iki kuzen iken.Araya biz buyuklerden birisi girip herhangi birsey soylediginde ya da tavsiyede bulundugunda vs. birden buyu bozuluyor ve kizimin icindeki kiskanclik canavari ortaya cikiyor.Iste o andan itibaren Gokdeniz'in her aldigini almak isteme,hatta cocugun varligina tahammul edememe durumu basliyor.Ben'im Annem o,Benim Anneannem o,benim o sirasiyla surup gidiyor.
Aslinda ne guzel bir duygudur kiskanclik,sevgi ve ilgi acligidir cocukken ama bazilrinda bu durum pek degismez buyuseler de.
Kiskaclik yuzuden karilarini eve kapatanlar,balkona ,pencereye bile cikmasina izin vermeyenler,yok yok bunlari sevgi ve ilgi acligiyla aciklayamazlar herhalde!!!!Psikoloji okumus olsaydim gu bir yontemle!aciklardim elbet cekimeden.
Niye yaziyorum butun bunlari kizim kiskanc olsun istemiyorum,kizim korkak olsun istemiyorum,kizim ahlakli olsun,yetenekli olsun istiyorum.Kizim kendi degerinin hem cok farkinda hem de kum tanesi kadar degersiz varliklar oldugumuzun farkinda olsun istiyorum.Bedeninin varligii degil,ruhunun yogunlugunu yuceltsin istiyorum.Benim olduklarimi ve olamadiklarimi olsun istiyorum.Masumca istekler bunlar,bunlari oa enjekte edip ebeveynlerine karsi bunlari olmaliyim cunku ONLAR istiyor diye kendi istekleriden kendi dogrularidan vazgecsin istemiyorum.
iste biz bu isteklerimizi,her hareketimiz ve onlar icin her yaptigimiz secimle azar azar enjekte ediyoruz belki de; onlar bizim cocuklarimiz ya her hakki goruyoruz ustlerinde.
Anafikir nedir?Pedagoglari dolasip sisteme baglamak mi,yoksa biz nasil buyuduk;Allah yardim etti Ya!onlar da iste o yardimla mi buyusunler?
Daha dun bir arkadasimla(Amine) konusurken aslinda hic de yanliz olmadigimi anladim,butun gununu cocuguyla geciren,onunla beraber yemek yapan,resim cizen,cizgifilm izleyen,sarki soyleyen bir anne olmasina ragmen;hala acaba bugunu eksik mi gecirdik ,ona faydali olamiyor muyum diye dusunmekten alakoyamiyordu kendisini.