Ali Baturay
Akıntıya kapıldık gidiyoruz
Ülkede çok fazla olumsuzluk var.
Ancak bu olumsuzluklar içerisinde yaşamaya alıştık.
İşin kötü tarafı da budur aslında.
Olumsuzluklar, adaletsizlikler, çarpıklıklar, kötülükler, arsızlıklar normalmiş gibi geliyor artık.
Sık sık duyduğum sözler var.
“Yeme canını oğlum da değiştiremezsiniz ya bu memleketi...”
“Söylersiniz, yazasınız ama değişmez ya...”
“Böyle geldi böyle gider, biz mi düzelteceğiz bunları?”
“Boş veeerrr, bunları konuşmak istemiyorum artık. Politika konuşmayalım, başka işe bak...”
Bu sözler aslında teslimiyetin göstergesidir.
Hiçbir şeyin değişmeyeceğini düşünerek, kendini akıntıya bırakmak kadar tehlikeli bir şey yoktur.
Bu akıntı hepimizi aldı götürüyor.
Oturduğu yerden sosyal medyayla dünyayı değiştireceğini sananlar var...
Evet yapabilirsiniz, sosyal medyayla da etkili olunur ama biz onu bile beceremiyoruz.
Yasaları takmayanları, rüşvet alanları, vergi vermeyenleri, yolsuzluk yapanları, gece kulüplerinden ve kumarhanelerden çıkmayan muteber insanları, devletten nemalananları, torpille iş yapanları, tümünü ama tümü herkes biliyor ama kimsenin sesi çıkmıyor...
Çukurlu yollarda yolculuk yapmak artık bizi rahatsız etmiyor.
Kötü yollardan dolayı araçların lastikleri parçalanıyor, sustaları kopuyor ama biz bunu normal karşılıyoruz, sanki “olacağı vardı” gibi düşünüyoruz.
Her taraf leş gibi, çöpten pislikten geçilmiyor ama gözümüzde perde var, çevre felaketlerini göremez olduk.
Çöplüğe çevrilen Boğaz Piknik Alanı’nda insanlar tertemiz bir ortamdaymış gibi piknik yapabiliyor.
Taş ocaklarının uğruna dağlar acımasızca katlediliyor, vahşice doğaya müdahale ediliyor, dağın şekli değişiyor ama “Ne yapalım taşı da mı yurt dışından getireceğiz?” diyebiliyoruz.
Umurumuzda mı ki?
Güzelyurt Barajı, çöplüğe dönüşmüş, barajdan yer altı sularımıza mikrop akacak ama kılını kıpırdatan yok...
Kirletilen denizlerde gölümüzce yüzüyoruz.
Torpille, münhalsiz, sınavsız personel alınıyor devlet kadrolarına ama “Olur böyle şeyler, her gelen parti kendi adamını yerleştirir zaten” diyebiliyoruz.
Mahkeme kararına rağmen duvarları yıkamıyor, yasaya rağmen fazla kat çıkanları durduramıyoruz, sahillere döşenen betonları kaldıramıyoruz.
Yasaların çalışmadığı bu kesimler için ise “Bravo adama, bak kimseyi takmıyor” diyebiliyoruz.
Dayak atan polise de normal bakıyoruz, gece kulübüne giden milletvekiline, çek yasağına düşen bakana, tümüne olur gözüyle bakıyoruz.
Trafik kazalarındaki ölümlere, iş kazalarındaki ölüm ve yaralanmalara, kanser vakalarının her aileye ulaşmasına da alıştık.
Fahiş fiyatlarla bizi kazıklayanlara, kötü mal satanlara, mafyalaşmış insanların kaba kuvvetle yaptıklarına, küçük yaşlardaki kişilerin alkol ve uyuşturucu almasına alıştık...
Hükümetin üreticiyi ödeyememesi bile başka kesimleri ilgilendirmiyor, hatta kıs kıs gülenler bile var.
Limanlardan silah, sigara ve benzeri şeylerin kaçakçılığının yapılması da normal.
Dayatılan paketlere, onların içinden çıkan yaptırımlara, ülkemize, kültürümüze uymayan yasalara, ofislere direnme isteği yok.
Direnenler yine aykırı, yine deli...
Normalmiş gibi geliyor bize bu yakıcı sorunlar...
Her şeye ama her şeye normalmiş gibi bakıyoruz.
Dedim ya, gerçekleri haykıran, sözünü sakınmayan kesimlere de deli muamelesi yapılıyor.
Aykırı deniliyor onlara...
Peki onlar deliyse, susan kaderine razı olan, yalnızca kahve köşelerinde, dost sohbetlerinde söylenen pısırıklar nedir?