Valla billa eniştenin evine gittim, enişte siyah önlük yapıyordu, beyaz yaka yapıyordu, buraya da mendil, satıyorlardı, valiliğin önünde. Gittim evlerine, hep zarar ediyorlarmış. Eniştenin, bir gün bile Allah bereket versin kar yaptım dediği yok.
Yanında atmış tane kadın çalışıyor. Hep zarar. Atmış tane de makine var haa. Yerleri de, kuruyemişçinin olduğu apartmanın çatı katı ile onun bir altıydı. Napiyim napiyim napiyim dedim düşündüm, enişteme sordum, düğmeyi nereye yaptırıyorlar, yakayı nereye, bunların bütün hepsini öğrendim. Fiatları öğrendim.
Çıktım evden, çantayı elime aldım, bir kız önlüğü, bir erkek önlüğü, siyah, kız yakası, erkek yakası, mendiller koydum çantaya ve köylere gittim abi. Okul müdürlerine gidip anlaştım. Bir ton odun bir ton kömür karşılığında önlük verdim köylerdeki bütün öğrencilere. Önlüklerini yapıp götürüyordum. Okul açılmadan evvel kayıt yaptıranlara satıyorlardı. Önlükleri veriyordum, bir ton odun ile bir ton kömürü de götürüp yıkıyordum okulların bahçelerine.
Mesela 450 kişi var okulda 450 önlük takımı götürüyordum. Müdür satıyordu, ben de okullar açıldıktan birkaç hafta sonra gidip paramı alıyordum. Kumaşı başka yerden yakayı düğmeyi hepsini başka başka yerlerden alıyordum. Bu işi de yaptım abi. Her şeyi hep para kazanmak için yaptım. Para. Yaşamın içinde para lazım.
(Kurgu kahramanım olan bir Kavas Hüdai öyküsü)