Bu detaylar benim 41 yıllık can'ımın evinden, yani canevi nden.
Biraz kafe adı gibi oldu ama, Ona arkadaş, dost yada kardeş demeyi denedim.
Hiç biri bendeki yerini anlatamadı.
Arkadaştan yakın, dosttan acımasız, kardeşten daha nazlıyız birbirimize çoğu zaman.
İçiçe geçmiş hayatlar yaşadık biz, yaşıyoruz da.
Uzak adreslerde, bazen bambaşka yollarda, başka telaşlardayız.
Yine de her gün birbirimizin duasında, gözyaşında, kahkahasındayız.
Çalıkuşu'na :
Biliyorum okuduğunda önce şaşıracak, sonra açıp telefonu ne gerek vardı falan diyeceksin. Deme!
Sonra bana ,"gel" de deme, "gelemem" derken çok üzülüyorum. Sen görmüyorsun ama bazen ağlıyorum.
Her söylediğime de inanma bundan böyle. Bazen sana yalan söylüyorum," iyiyim" diyorum.
Hani geçen gün kar yağdı ya burada, bir gece demir yolunda yıldız yıldız yağan kar altında zıplayarak tabelalardaki karları düşürmeye çalışan kız çocukları gitmedi gözlerimden.
Hatırlamaktan yoruluyorum bazen biliyor musun ?
Yine de sen bunlara boşver...Git pencerenin önündeki koltuğa kurul, ışıklara karşı bir kahve iç.
O pencere önünde ne çok güldüğümüzü hatırla. Sadece onu...