Doyurucu gibi, leziz gibi genelde yemek literatüründen gelmiş kelimelerle bezenmiş konuşmalar çok etkiliyor beni. Öyle veya böyle değil bu. Mecazı güzel oluyor böyle şeylerin, inanamayacağınız kadar somutlaşıyor bir anda sohbet. Zaten şunun şurasında kaç kişi kaldık ki kelimeleri gerçek anlamlarıyla kullanan. Lafı nereye getiriyorum? Aslen burada bitmiş olması gerekse de kendime ve kısmen de olsa ralph'e verdiğim söz hasebiyle yazmak yazmak yazmak zorunda hissediyorum.
Ağzıma çok dolanmış olsa da aslen benim için önemi bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar olan çakra'dan ziyade, ortalıkta gezerken açık olmasına özen gösterdiğim tek özelliğim "farkında"lığım. Genelde birşeye ciddi ciddi cephe almam için çok fazla nedene ihtiyaç duymuyorum, "isteseydi arardı" gibi şarkı sözlerine malzeme olan erkeklerdenim evet. Ama belki de içgüdüsel olarak bazısına giydirmeden önce duraklıyorum. Beni tanıyanlar da bilir ki bu çok nadir oluyor. Lafı bi yere getirirken haber vermeden edemiyorum anlaşılan ama söylemeden edemeyeceğim: Bugün itibariyle idrakine vardım ki ben elindeki slr kamera bile olsa kendini çeken insan halinden nefret ediyormuşum. Belki bu lisedeyken falan bi nebze de olsa "olacak o kadar"lık bir şeymiş benim için ama yeryüzünde geçirdiğim 21 yılın ardından ne o hale ne o insana tahammülüm kaldı. Ya da gibi birşey. Tabi yine çok yakın arkadaşlarım kendilerini bu açıklamamdan sonra ciddi manada tehlikede hissetsinler istemem, elbette onlar stratejik olarak iki kıtayı birbirine bağlayan bir noktadalar; ama çok risk almayı sevmeyen arkadaşlarımı uyarmadan edemeyeceğim. Eğer ben bugün bütün enerjimi İzmir'in Yılmaz Özdil'in kaleminde can bulan sokaklarında bu pozu sarkastik bir şekilde taklit etmekle harcadıysam biraz dikkati, biraz "acaba ne bu çocuğun derdi, biz bunun gördüğü neyi göremiyoruz?" gibi birkaç reaksiyonu hakediyorum gibime geliyor.
Volkan Konak gibi her mikrofon uzatıldığında duygusallığımdan, duyarlılığımdan dem vuruyor olmak da istemiyorum ama yine söylemeden edemeyeceğim. Son dönemde çoğu köşesiz tepkimi 9 Temmuz'daki Sezen Aksu Konseri'ne ve şu sıralar çıkarmış olduğu Yürüyoruz Düş Bahçelerinde albümüne borçluyuz insanlık olarak. O yüzden dileyenlere o albümden birer şarkı armağan edebilirim. Ancak çok da heveslenmeyin, zira albümün kendisinin çıkışını bir arkadaşıma ve onun en yakınına armağan ettim daha en baştan.
Öte yandan şu sıralar "yaz gününde evin önüne dökülen su"ya atfen birşeyler yazasım var. Bilemedim.