Ah Nereden Geldik Buraya
18.02.2009 - 21.02.2009 35 °C
Lima'nın 5 saat güneyindeki İca, bizi dur durak bilmeden düt-dütleyen taksileriyle karşıladı. Aslında bu küçük ve gece gündüz karışık şehire gelmemizin nedeni, kum tepeleri arasına kurulu Huacachina'yı görmek istememizdi. Nasca çizgileri de yalnızca 2 saatlik mesafede bulunduğundan konaklamak için iyi bir nokta olduğunu düşünerek Hotel Arameli'ye bir gece kalmak üzere yerleştik.
Ica'nın sürekli dütleyen taksileri, arka fonda kumarhanelerle
İca'ya yolunuz düşecek olursa kaçırmamanız gereken tek yer ne Huacachina ne de Nasca çizgileri; yalnızca Museo Regional Adolfo Bermudez Jenkins'i görseniz yeter. Müzede bölgede yaşamış eski medeniyetlere ait seramiklere ve dokumalara yer verilmiş, ancak en ilgi çekici kısım, mumyaların ve deforme edilmiş kafataslarının bulunduğu oda. Etnik ve estetik nedenlerle bebeğin doğumundan itibaren düz bir tahtanın kafaya bağlanması suretiyle kafatası yukarı doğru uzatılıyormuş. (Aynı uygulamanın Arequipa civarında da olduğunu gördük, Aymara dili konuşan Collagua'lar kafataslarını aynı şekilde yukarı uzatırken, Quechua dili konuşan Cabana'lar arkasını düzleştiriyormuş. Şu an bu uygulama kafataslarına değil, şapkalarının şekline yansımış durumda.)
Müzenin bahçesinde Barış ve minik hayranları
Ertesi gün taksiyle 5 dakika mesafedeki Huacachina'ya gittik. Kum tepelerinin arasında minicik ve aşırı turistik bir yer olduğunu görünce geri dönmeden evvel bari şu sıcakta bir bira içelim dedik, demez olaydık. Yanında söylediğimiz keçi peynirli patates kızartması akşam Barış'ı fena etkiledi (ben tok olduğum için yememiştim). Ertesi gün doktora gitmek durumunda kaldık ve dolayısıyla bir gün kalmayı düşündüğümüz İca'da üç gece kalmış olduk.
Huacachina
Bu arada, kumarbazla dolu olduğunu düşündürtecek kadar kumarhanesi bulunan İca'da biz de meraktan bir kumarhaneye girdik ve 5 sol'lük jeton aldık. Kazanmak şöyle dursun, makinelerin başında jetonları bitirene kadar canımız sıkıldı ve neden bu kadar ilgi gördüğünü anlayamadık, çünkü eğlenceli değildi.
Ica'nın motor-taksileri
Nazca şehrine ulaşır ulaşmaz terminalde yanımıza gelen bir kadınla anlaşarak uçak turuyla çizgileri görmek üzere havaalanına hareket ettik, etmez olaydık. Hayatımızda daha önce hiç bu kadar küçük -pilot dahil altı kişilik!- bir uçağa binmemiştik. Hava rüzgarlıydı ve altı kişinin ikisi, uçağın taşıyamayacağını düşündürtecek kadar gürbüzdü. “Tor tor tor” diye taka benzeri sesler çıkararak çalışan uçak nasıl olduysa güvensizlik hissi yaratmadı, ama havalandıktan sonra pilotun atik dönüşleriyle g-force'u fazlasıyla hissettiğimizden ben yarım saatlik uçuş boyunca önümde oturan Barış'ın koltuğunu seyretmekten ve bir an önce bitmesini dilemekten başka bir şey yapamaz hale gelmiştim. Yanımdaki kadın sürekli kustu, ben de elimde torbayla o anı bekledim, ama olmadı. Aşağı indiğimizde poliklinikte bir süre ayaklarımı havaya dikerek tansiyonumun düzelmesini beklerken işkence çekmek için 60 dolar verdiğime yandım. Neyse ki Barış daha iyiydi ve fotoğraf çekebilmişti. Paraty'deki kukla gösterisinden sonra seyahatteki en büyük ikinci hayal kırıklığımız buydu, çünkü çizgilerin uçaktan daha iyi göründüğü tamamen safsata: Belgesel seyretmek ya da Internet'te araştırma yapmak daha net sonuçlar veriyor.
Nazca kolajı
Akşam Nazca'da kalmayıp Peru'nun ikinci büyük şehri Arequipa'ya devam etmeye karar vermiştik. Böylece La Paz öncesi yükselişimize başlıyorduk, El Misti'nin kıyısındaki Arequipa'nın rakımı 2335 m. idi.
Deniz Koç