Amsterdam uzun zamandır ziyaret etmeyi düşündüğüm bir şehirdi. Fakat Amsterdam’da bir gün geçirmem gerekeceğini önceden bilmediğim için oldukça plansız, gelişigüzel bir ziyaret oldu. Aktarma için havaalanına indiğimizde bineceğimiz uçağın 5-6 saatlik bir rötar yapacağını öğrendik. Bunun üzerine sırtımızdaki çantaları havaalanınndaki dolaplara koymayı bile akıl edemeden şehir merkezine doğru yola koyulduk. Aslında havaalanına indiğimizde uykusuz ve oldukça yogunduk. Bunun üzerine bir de şehir turu yapmayı göze almamız o şehrin Amsterdam olmasından kaynaklanıyordu.
Hava durumu bizim lehimizeydi. Ne kadar süreceğini bilmediğimiz şehir turuna başlamadan önce karnımızı doyuralım diye bir çorbacıya girdik. “Türk ekmeği”yle servis edilen birer kâse çorba içtik. Söz konusu “Türk ekmeği” benim daha önce gördüğüm hiçbir “Türk ekmeği”ne benzemese de oldukça lezzetliydi. Bizim turladığımız bölgenin “turistik” özelliği hemen göze çarpıyordu. Caddeler boyunca karşılıklı sıralanmış hediyelik eşya dükkânları ve erotic shop‘lar şehrin en iyi bilinen iki özelliğini vurguluyordu: Red Light District ve esrar tüketiminin serbest olması. Hediyelik eşya sektörü bu kadar gelişmiş bir başka kent daha var mıdır, diye sormadan edemedim kedime. Bir planımız olmadığı için biz de gezintimizi bu en iyi bilinen iki özellik üzerine kurmaya karar verdik. Hem şehrin kabasını almış olacaktık hem de bir sonraki ziyarette zamanımızı başka şeylere ayırma şansımız olacaktı.
İlk hedefimiz Red Light District oldu. Gündüz saatlerinde pek işlek olmamasını bekliyorduk. Vitrinlerin çoğunun perdesi henüz kapalıydı. Yine de çocuklu ailelerin burada yürüyüş yapıp vitrinlerdeki iç çamaşırlı kızları seyretmelerini biraz yadırgadığımı söylemeliyim. Akşam saatlerinde kalkacak uçağımız nedeniyle bu bölgenin gece ne kadar hareketli olduğunu görme şansımız olmayacaktı. Biraz da bu nedenle gezinin “eksik” kaldığını düşünüyorum.
Red Light District‘in hareketsizliği hayal kırıklığına neden olsa da yorgunluğumuzu atmak için o ünlü coffee shop‘lardan birine oturup “o” işlerin nasıl yürüdüğünü gözlemlemeye çalıştık. Bob Marley resimleri, tişörtleri , posterleri ve tabii müziği hemen göze çarpıyor. Öyle ki, bilmeyen Bob Marley’in aslen Amsterdamlı olduğunu falan düşünebilir. “Göze çarpan” bir başka şey de kahvehanelerin loşluğunu aydınlatan kırmızı ve mor neon ışıklar. Bu ışıkların esrarla bağlantılı bir işlevi olduğunu sanıyorum (halüsinasyonları renklendirmek gibi). Bu kahvehanelerin müşterileri esas olarak ot içmek için oradalar. Eğer sigara içmeye alışkın değilseniz kahvenizin yanında bir dilim “özel kek” de alabilirsiniz. Özel keke sonra değiniriz, ama kahve tek kelimeyle harikaydı. Hattâ, diyebilirim ki, bu kahve hayatımda içtiğim en güzel kahveydi. Özel bir terkibi olduğundan mı, yoksa başka bir nedenle mi, bilemiyorum, ama yolu oralara düşenlere bu kahveyi denemelerini hararetle öneririm.
Özel kek, ne yazık ki, etkisini hemen göstermiyor. “Ne yazık ki,” diyorum çünkü ilk dilimden sonra hiçbir şey hissetmeyince kazıklandığımızı düşünüp daha düzgün görünümlü başka bir kahvehanede tekrar denedim. Orada da etkisini görmeyince bu kek işinin benim gibileri keklemeye yarayan bir yalan olduğunu düşünmeye başladım. Ne yalan söyleyeyim, biraz da sinirlendim. Bu arada bu kahvehanelerin az şey tüketip uzun uzun oturmak isteyen müşterilere pek sıcak davranmadığını da anlamış olduk. Yorgunluğumuzu atabilmek için sürekli bir yerlere oturup dinleniyorduk, ama bir süre sonra işletmecinin gözü üzerimize dikiliyordu. Kekleri yedikten yaklaşık 2-3 saat sonra ot kendini göstermeye başladı. Kazıklandığımı sanarak haddinden fazla yemiş bulunduğum kekin etkisi bayağı yoğun oldu. Halüsinasyonlar giderek arttı ve bir noktada artık kendi algıma güvenemez hale geldim. İşin kötü yanı artık havaalanına dönmemiz gerekiyordu ve eğer tek başıma olsaydım bunu yapamazdım gibi geliyor. Otun etkisiyle yaşadıklarımı uzun uzun anlatmayacağım. Merak edenler için The Doors grubunun isim babası olan meşhur kitap Algı Kapıları‘nı (Aldous Huxley) önermekle yetinmek istiyorum. Huxley’in o muhteşem anlatımına öykünmek bile benim için kendini bilmezlik olur.
Gecenin sürprizi, akşamki uçağın da iptal edildiğini ve geceyi Amsterdam’da geçirmemiz gerekeceğini öğrenmemiz oldu. Ama biz artık o kadar yorulmuştuk ki uyumaktan başka bir şey düşünemiyorduk. Zira en kısa yoldan otele gidip akşam 8 gibi kafayı vurdum. Sabah 7’de uyandığımda kafam dinçti ama ayaklarım hâlâ ağrıyordu. Amsterdam, gördüğüm kentler arasında kendine has bir atmosferi en çok hissettiren kent olarak kişisel tarihimdeki yerini almış oldu.
Not: 2008 yılı başında gerçekleşmiş bir gezinin izlenimleridir.