Merhaba,
Bugün de sıra 22. güncemizde ve ben yine buradayım. Bugün mutluyum. Ama öylesine söylemiyorum bunu, gerçekten mutluyum. ( Aman Allah'ım bir günüm bir günümü tutmuyor! :] )
Dün gece yatmadan önce iyice bir düşündüm de neden mutlu olamayayım? Sırf başkalarının yaptıkları için neden kendimi üzüp kızayım, ve ya gelecek için neden şimdiden kaygılanmaya başlayayım. Boş boş kaygılansam da, kafama takmayıp anı yaşasam da neler olacağını sadece zaman ile görebilirim. O halde bu mutsuzluk niye? Her neyse işte sadece kendimi düşünmem gerektiğini kafama iyice oturtup, öyle başladım yeni güne. Ama söz verdim ya kendime bugün eğleneceğim diye, bir kaç sevdiğim insan ile birlikte çıktım alışverişe. Evet aradığım gibi bir etek bulamadım, saatlerce mağaza mağaza gezmekten ayaklarıma kara sular indi. Ama günler sonra bir şeyleri sadece kendim için yaptım. Yetmez miydi? Tabi ki yeterdi. Aslına bakarsan mutlu olmak için, camdan küçük çocukları izlemek bile yeterdi. Anıları gözünde canlandırmak da yeterdi. Ama bir yerlere çıkıp buralardan uzaklaşmaya da ihtiyacım vardı. Bu dört duvardan, devamlı aynı insanlardan uzaklaşmaya da ihtiyacım vardı. Gezdim ve geldim, iyi de oldu. Fakat bu sefer gezdim yeter diyerek eve kapamayacağım kendimi. Karar verdim ki hayat bir şeylere kızıp da, kendini eve kapamakla harcanmayacak kadar kısa. Evet yaşım ölmek için erken olabilir, fakat ölüm bu kime ne zaman çatacağı belli değil. Hem ölmeyip 90 yaşıma kadar bile yaşasam, torunlarıma anlatacak güzel anılarım olsun istiyorum. İleride en güzel yıllarımı hatırlarken sadece bu dört duvarı ve bilgisayarı hatırlamak istemiyorum.
Unutmayın yaşadığımız her gün boşa harcanmayacak kadar değerli. İnsan üzüntüleri aşıp hayatına devam edebilmeli..
Kendinize değer verin!
-Bayanbilen-