Her sabah iş yerime giderken saat altı kırkta, bir atölyenin önünden geçiyorum. Körfez civarında. Atölyede bir sürü kadın sıra sıra dizilmiş, dışarısı camekandan görülebiliyor, ayakkabı bağcıklarının plastik kısımlarını monte ediyorlar. Soruşturdum, bir tür seri montaj tesisiymiş orası. Tencere kulbundan ayakkabı bağcına kadar, el işi gerektiren montajlar yapılırmış. Mesaileri kaçta başlıyor bilmiyorum ama sanırım o saatten çok önce orda oluyorlar. Ben işten çıktıktan sonra saat 17:45 civarı da yine onları görüyorum. Asgari ücretten çok kazandıklarını sanmıyorum.
O bölgede böyle bir sürü atölye var. Yol üstü olduğu için en çok göze batan yer orası. Şimdi bunları niye anlattım,çok duyarlı biriyim bilin diye değil.
Günde 12 saat karın tokluğuna çalışan bir milletten çok şey bekliyoruz biz. Bu milleti sık sık aşağılıyoruz cahildir,hakkını savunmaz, eyleme katılmaz, okuma yazma bilmez,diş fırçalamaz, kitap okumaz, karşıdan karşıya geçmeyi bilmez....
Günde 12 saat çalışan biri neyi,nereye,ne zaman koysun. Ben de günde 10.5 saat çalışıyorum dostlar, iş yerime varıp eve dönmem 10.5 saati buluyor ortalama. Böyle bir yaşamda aşk mı olur,sosyallik mi olur, dünyayı keşfetmek mi olur,alemi anlamak mı olur ? Neyi ne ara anlayım. Neyse ki, baba parasıyla yaşadığım bir dönem oldu hayatımda. Üniversitede de çok zorlamadılar. Yaşadık o ara yaşayacağımızı. Sonrası böyle,kıran girsin büyük şehir denen çöplüğe geldiğime.
OECD rapor yayımlamışlamış, İŞ-ÖZEL hayat dengesinde sonuncu çıkmışız.
BİZİM MİLLETİMİZ EN ÇOK ÇALIŞIP EN AZ KAZANAN MİLLETMİŞ.
Artık başka dertleri olan insanlara imreniyorum ben. İşleri güçleri var mı bilmem ama varsa da bence çok esnek,harika işleri var. Yorumuna atılan eksiden, tweetine yapılmayan rt'ye, facebook'taki like sayısına falan kafayı takabilen biri harika bir yaşama sahiptir. Kıymetini bilsin.
Ayda 230 lira yardım ödeneği ile yaşamaya çalışan bir teyzenin yanından geldim bugün, valla içime oturdu. Ne şerefsiz,ciğersiz bir ülkedeyiz biz. Söyleyecek çok da anlayacak insan kaç tane,bilmiyorum.