Deeptone mimlemiş beni..
Silmeden yazacakmışım. Olur yazarım .. Ne olacak ki.. Yazmak yaşamak gibi değil mi zaten? Yaşarken silemiyoruz, yazarken de silmeyelim. Belki daha gerçek , daha içten olur. Ben zaten kolay kolay silemem. Ne yazdıklarımı , ne yaşadıklarımı.
Çok mu yaşadım.. Çokk hem de çok. Ama az yazdım. Yaşananlar yazılmıyor ki bazen. Yaşadığının karşılığı herhangi bir kelime bulamıyor insan.
Dedim ya yaşarken silemiyoruz. Keşke silebilseydik. Bazen öyle keşkeler oluyor ki insanın hayatında, her kapı aralığında, her rüzgar uğultusunda karşısına çıkıveriyor apansız. İşte o zaman bir silgi istiyor insan. Eline alsın ve o yapışkan keşkeleri hayatından silsin diye.
Hayat garip. Bin tane doğru yaparsın da bir gün yaptığın bir yanlış hepsini alıpp götürür. Ondan sonraki hayatın o yanlışın hesabını vermekle geçer. Kime? En çok kendine..
Ben en çok kendiyle hesaplaşanlardanım. Herkesi affederim de bir kendimi affetmem şu hayatta.
Bütün iğneleri çuvaldızları batırır dururum kendi etime. Kendimi kanatır hep sözlerim. Kendime suçlu suçlu bakar gözlerim. Ama yine de gülerim. Hem bu halime, hem deliliğime.
Severim hayatı herşeye rağmen. Hem acılarımdan hem sevinçlerimden beslenirim. Yazıyorum işte silmeden ve düşünmeden. Aklıma geldiği gibi. Belki o yüzden kopuk kopuk cümlelerim. Biri diğerini tamamlamıyor. Ama birbiryle tam olarak örtüşen ne var ki bu dünya da onu söyleyin bana?