anacım yok, kaçış yok.
onlar her yerde.
duruşuna bakıyorsun;
işini bilen, altyapısı sağlam, bilgisi görgüsü yetkin.
sonra gözlüklerini takıyor bir daha bakıyorsun,
içinden canavar çıkıyor sanki.
tek amacı sabah geldim, akşam gittim, mesaimi doldurdum diyen,
rica minnet iş yapan ki onu da yarım yamalak yapan,
elinde bir tek örgüsü eksik canavar ama giyim kuşam sağlam.
diğer bir versiyon da
akça pakça yüzüne bakıp aldandığınız ağzını açınca ego kusanı.
iki tiplemenin ortak özelliği ise,
üstlerine vazifeymiş gibi,
"o iş ne oldu, bitti mi, gitti mi?"
"ben geçen gün gördüm eşim bile dedi bu ne biçim fotoğraf böyle,
kim ilgileniyorsa söyleyelim de kaldırsınlar"
deyip bir de avırlı tavırlı haller.
ben sessizimdir, sakinimdir, uyumluyumdur, şevkatliyimdir ama...
herkes yerini bilecek, tavrına dikkat edecek,
egosuna ve tribine hakim olacak.
aman dikkat...