Kıskançlık iç güdüsel olduğu hatta genlere şifrelenmiş olduğu söylenen sevilen birini başkaları ile paylaşamama durumundaki hissedilen duygunun genel adıdır.
Her yaşta kendini gösteren kıskançlık insanın içini kemiren bir his olup yaşa bağlı olarak bastırılması, dışa vurulması denetlenebilen bir durum iken çocuklarda daha yoğun yaşanan ve mutsuz ettiği için ne yapacağı tam olarak kestirilemeyen bir durumdur.
Bu duygunun her bireyin yaşadığı doğal bir dürtü olmasına rağmen, boyutu açısından değerlendirildiğinde insan psikolojisinde yarattığı acı ve mutsuzluk hissi herkeste değişmektedir. Özellikle çocuklarda bir kardeşi olacağı duygusu ile yaşanan sevilmeme düşüncesi kıskançlığın sebebi olmaktadır.Bu düşünce çocukta kalıcı hasarlar vererek davranış bozukluklarına yol açacak ve gelecek yaşantısını etkileyecek kadar büyük boyutta da olabilir.
Çocuklarda kardeş kıskançlığı doğal bir duygu göstergesi olmasına rağmen burada anne babanın çocuğun psikolojisini anlayıp ona göre davranmasının önemi büyüktür.
Kıskançlığa neden olan en sevdiği iki kişiyi yani anne babasını paylaşmak zorunda kalması ve artık eskisi kadar sevilmeyeceği düşüncesidir.Zamanla büyüyen küçük kardeşte büyük kardeşi kıskanması söz konusu olabilir.
Ayrıca cinsiyetleri farklı olan bebeklerin istenen bebek olması ve bunu hissettirmeleri de kıskançlığın diğer bir sebebi olacaktır. Kıskançlık temelde güvensizlikten kaynaklanır.
Yeni doğan bebeğe gösterilen ilgi alaka ve onla geçirilen zaman içerisinde büyük kardeş kendini terk edilmiş, önemsiz, güvensiz hissederek kızgın ve kırılgan olacaktır.
Kardeşler arasında gereksiz sözlerin sarf edilmesi ile kardeşler arasında bir rekabet ortamının oluşmasına sebep olabilir o yüzden çocukların yanında özellikle kardeşler arasındaki görsel, fiziksel, bedensel mukayeselerden kaçınmak gerekir.
Böyle zamanlarda her iki kardeşte kendisini yetersiz görerek diğer kardeşe kıskançlık ve öfke duymasına sebep olur.