Devekuşu…
Başı bir tuhaf…
Tavuk diyecektim ki deveye daha çok benziyor.
Sırtı kambur.
Boynu leylek misali ince ve uzun…
Gurgurası ortada.
Nefes borusuyla yemek borusunun hatları tüysüz boynundan rahatça görülüyor, birbirleri içine girmiş.
Ayaklarına eşek de denebilir, katır da.
Ama en çok kumda yürüyen deve...
Tüyleri var.
Kanatları var.
Yeniden boyutlandır, onda bire düşür.
Karşına al bak…
Tıpkı tüylerle kanatlarla yolunmuş tavuk.
Yaradan çok mu düşünmüş bunu yaratırken?
Yoksa tavukla deve mi birleşmiş?
Kapıda koca tabela…
Devekuşu üretim çiftliği…
Böyle bir yaratığa bakıp geçmek olmazdı.
İndim, ona doğru yürüdüm.
Beni gördü.
Koşarak geldi.
Tellerin arkasından boynunu yukarı kaldırarak ellerime baktı.
Ellerimde fotoğraf makinesi...
Yenecek bir şey değil demiş olmalı.
Geri döndü, otlara karıştı, gitti.
Dünyada, doğada her şey olabilir.
Denizin bilmem kaç katı aşağısında…
Güneş ışıklarının geçemeyeceği kadar uzakta…
Göz gözü görmez ortamda canlılar var.
Zaten onların da güneşe ihtiyaç değiller, gözleri yok.
Biz güneşsiz, oksijensiz hayat olmaz derken o güneşle burundan alınan oksijenle işim olmaz, der.
Bize tuhaf gelenler onlarda normal.
Karşılıklı bakıştığımızda o bizim için ne hissederse artık biz de onun için aynı şeyleri hissediyoruz.
Empati falan olmaz anlayacağınız.
Ve RTE Akıncı’ya özel uçak göndererek “zirve yemeğine gel” dedi.
Anastasiadis “RTE sözünde durmadı” dedi, yemeğe katılmadan döndü.
Çoğu kişiler, “aynı masada çözüm üreteceklerini söylerler ama gördünüz işte bir yemekte bile bulunamazlar” diyerek Anastasiadis’i eleştirdiler.
Ve ben…
Akıncı evinde otururken bir telefonla kalkıp gitmesine şaşırdım.
Daha önce olmayan böyle bir programa koskoca “cumhurbaşkanıyım” diyen birisi neden gitsin?
İşim var demeliydi, gitmemeliydi.
Ayrıca.
Bu olay aklıma Annan Planını getirdi.
Bugün çağrılmayacak dendiği halde özel uçakla Akıncı’yı masaya getirtenler, Annan Planı ile bozulmuş olacak Kıbrıs Cumhuriyeti sonrası sözlerinde duracak mıydılar?
Bazen iyi ki Rumlar hayır dediler de diyorum.
Bazen ise ya daha iyi olsaydı diye üzülüyorum.
Neticede…
Tüylerine bakıyorum, devasa tavuk.
Boynuna bakıyorum kocamam leyler.
Kafası, ayakları, bilhassa sırtındaki kamburluğa bakıyorum, cüce deve.
Hem cüce, hem dev…
Bu nasıl iş?