İçimdeki Yağmur. Geoff Dyer. Çeviren Uğur Mehter. Hitkitap 2008.
Dyer’ı hayranı olmadığım bir köşe yazarının (Serdar Turgut) övücü yazısı üzerine tanıma gereği duydum. Merakım, bir ölçüde, Dyer’ın Tarkovski’nin Stalker filminden çok etkilenmiş olduğu bilgisine dayanıyordu. Ortalama izleyicinin sıkıntıdan patlayacağı kesin olan bu hem sovyet hem metafizik filmi seven postmodern bir İngiliz yazar! Oh, my god! Bu adamı okumam gerek dedim. İki kitabını aldım Dyer’ın; öteki, sırasını bekliyor. (Stalker’ı da bu günlerde yeniden izleyeceğim).
Kitap, görünürde, gezi yazılarından oluşuyor. Ancak, gezilen yerler dekor değilse bile; ilginç, karmaşık zihinsel yolculukların bahanesi oluyor. Dyer, kendini ipe sapa gelmez, güvenilmez ve esrarkeş bir adam gibi sunsa da, aslında sanat tarihi ve yazın yönlerinden dopdolu. Esprili, daha doğrusu ironik bir yazış tarzı var; hayli ingiliz. Bunu kazıyınca, özde depresif değilse bile; nihilist, hiç değilse küskün denebilecek bir karakter çıkıyor ortaya… Serdar Turgut ile bir ortak noktası da var Dyer’ın: Pipisinden söz etmeyi seviyor!
Çeviri, kitabın havasına ve Dyer’ın tarzına çok uygun gibi görünüyor. İngilizce olan öteki kitabını okuduktan sonra, bu konuya yeniden dönebilirim. Kitabın İngilizce ve Türkçe adları arasındaki fark (uçurum!) aslında basit ve bir ölçüde mantıklı bir nedene dayanıyor: Her ikisi de, kitabı oluşturan onbir ayrı yazıdan birinin adı… Bu yazılar her ne kadar birbirinden ayrı ve bağımsız olarak okunabilir biçimde yazılmış (belki de öyle yayımlanmış) olsa da; kitap, yazılar arası göndermelerle dolu. Bu da, onu, bir yazılar toplamı olmanın ötesine götürüyor.
Kolay okunan bir kitap. Sizi nereye götürebileceği büyük ölçüde size bağlı. Uyar mı?