Biz beyaz yakalılar saatlerce bir kurumun çatısı altında, neferi gibi çalışıyoruz. Müşterilerin derdini dinliyor, çalışanlarla mesai harcıyoruz. Bir klişe olarak ‘ailemizden çok çalışma arkadaşlarımızı görüyoruz’. Dolayısıyla bu kuruma karşı bir bağlılık hissetme gereği duyuyoruz. Bu bağlılığı da ortak “değerlerimiz” ile bir nebze tutuşturmaya çalışıyorduk. Bu güne kadar ortak müşterekte bir şekilde buluşuyorduk. Üzülsek de hayal kırıklığı duymuyorduk.
Artık bireysel değerlerimizin kurumsal değerlerle uyuşmadığı bir döneme girdik. Ve durum böyle olunca bu kurumlarda siz ne yaparsanız yapın bu anket sonuçlarını yükseltemezsiniz.
‘Gezi’ ile beyaz yakalılar ve kurumlar arasındaki bağ çok derin bir uçurumla açıldı.
Ve temel nedeni de safları tutan beyaz yakalıların şirketlerinden bekledikleri desteği görememiş hatta yarı yolda bırakılmış olmaları idi. Bu hareketsizlik hali de inançsızlığa dönüştü.
Sorun ‘itibara’ geldi dayandı. İtibar etmedikleri şirketlerin kapılarından içeri girince çalışan elçiliğini üstlenemediler artık. Bir yük haline geldi. O yük de ağır geldi. Tükendi.
Şimdi bu şirketler ne yapsa bu çalışanların gönlünü alamıyorlar.
İşte bundandır bu patır patır yurt dışı gidişleri.