18.10.2003 - 01:00 | Son Güncelleme: 18.10.2003 - 01:00
Vah Azerbaycan vah!
Tarihi boyunca yüzü bir türlü gülmeyen Azerbaycan... Yeraltı zenginlikleri sebebiyle her zaman emperyalist güçlerin hedefi ve oyun sahası olan ve bu yüzden de halkı hep ezilen talihsiz Azerbaycan.
Tarihi boyunca yüzü bir türlü gülmeyen Azerbaycan... Yeraltı zenginlikleri sebebiyle her zaman emperyalist güçlerin hedefi ve oyun sahası olan ve bu yüzden de halkı hep ezilen talihsiz Azerbaycan. Önceki gün Baküdek Azadlık Meydanında, sopalarla acımasızca kemikleri kırılan Azeri kardeşlerimizin yürekler acısı halini görünce, doğrusu bu meydanın Azadlık değil de sanki Azaplık diye isimlendirilmesi gerekir diye düşündüm. O ne acımasızlıktı öyle! Yediği dayaktan baygın düşmüş insanlara bile öylesine vurmak. Azerbaycan güvenlik güçleri, eğer Ermeni işgal ordusuna karşı bu kadar şiddet uygulayabilseydi, her halde şu sıralarda milyonlarca Karabağlı azeri hâlâ daha kaçkın olarak mülteci kamplarında iç karartan, yürek parçalayan şartlar altında yaşıyor olmazdı. Evet olmazdı! Bundan aylarca önce, Haydar Aliyevin bitkisel hayata girdiği sırada, hukuk ve demokrasi ölçüleri içerisinde izahı olmayan yöntemlerle başbakanın istifa ettirilip yerine oğul İlham Aliyevin getirildiği gün bütün bu faciaların yaşanacağı apaçık ortada idi. O günden beri muhalefet partileri, ülkede kanunsuzluğun hakim olduğunu bağırıp duruyorlar. Ancak ne yazık ki, seslerini kimseye duyuramadılar. Daha doğrusu, kimselerden doğru dürüst bir tepki alamadılar. Ve Azerbaycan Establishmenti yani kurulu düzeni hükmünü icra etmekte hiçbir engelle karşılaşmadı. Ve ne yazık ki, ilerideki günlerde korkarım ki, bu kardeş ülkede çok daha can sıkıcı olaylar cereyan etme istidadında... 1990lı yıllara girerken, dönemin Halk Cephesi Lideri, müteveffa Cumhurbaşkanı Ebulfez Elçibey ve arkadaşlarının kararlı mücadeleleri ve uğruna gerçekten büyük fadakârlıklara katlandıkları vatanperverlikleri sayesinde, özgürlük rüzgarları Azerbaycan coğrafyasında esmeye başladı. Her ne kadar, bu dönemde Sovyet güdümündeki devlet başkanı Ayaz Muttalibov, bağımsız Azerbaycanın yolunu tıkamaya çalıştı ise de, özgürlük cephesi ağır bastı ve Muttalibov soluğu Moskovada aldı. Sovyetler Birliğinin dağılma sürecine girmesi, Azerbaycanın özgürleşmesini sağlayan en önemli faktör oldu. Ancak Sovyetler Birliğinin tarih sahnesinden çekilmesi ile her şey bitmedi. Onun mirasçısı Rusyanın desteği ile Ermenistan, Yukarı Karabağ problemini kardeş Azerbaycanın başına sardı. Henüz devletleşemeyen, düzenli-disiplinli ordusu bulunmayan Azerbaycan, özgürlüğünün tadını çıkaramadan kendisini bir kaos içinde buldu. Bir taraftan ermeni işgali, diğer yandan içerdeki bölünmüşlük ve başıboşluk Azerbaycanı parçalanmanın eşiğine getirmişti. Düşünün ki, dönemin başbakanı olan Suret Hüseyinov, Elçibeye karşı Gencede isyan başlatmıştı. Ve Azerbaycan, geçmişte olduğu gibi hanlıklara bölünmek üzere idi. Hatta birileri Talış-Mugan Cumhuriyetini ilan etmişti bile... Bu şartlarla başa çıkamayan ve zaten şahsi karizmasına rağmen, ne siyasi tecrübesi ne de ekibi bulunan Elçibey, yerini Haydar Aliyeve bırakmak zorunda kaldı. Haydar Aliyev, kendisini Sovyetler Birliği Politbüro üyesi yapacak kadar olan siyasi birikimini iyi kullandı. İşgal altındaki Karabağ topraklarını kurtaramadı ama, içeride ülke bütünlüğünü muhafaza etmeyi bildi. Ve otoriter bir düzen kurdu. Ancak her otoriter düzenin ayrılmaz parçası olan nepotizmi de siyasi yapının temeli haline getirdi. Yani daha Türkçesiyle, bütün devlet imkanlarını, makamlarını kendi ailesine ve yakınlarına tahsis etti. Ülkenin zengin petrol kaynaklarını, uluslararası kartellerle anlaşarak yeniden işletmeye açtı. Bu vesile ile hem ABD hem de Rusya ile dengeli ilişkiler geliştirdi. Ancak Aliyevin yaşı ve fiziki durumu elvermeyince, Hafız Esatın Suriyede yaptığı gibi o da oğlunu adeta veliaht gibi ülkenin başına geçirdi. Ve böylece Can Azerbaycan yendien muhataralı bir döneme girdi. Evet, göstermelik seçimin sonucu çok önceden belli idi. Daha doğrusu bunun adına seçim demek de pek doğru değil. AGİT gözlemcilerinin raporu, sandık başlarında dönen dolapları çok çarpıcı bir şekilde uluslararası kamuoyuna duyurdu. Ama şu gün itibariyle İlham Aliyev iktidar koltuğunu elde etmiş durumda. Oradan ayrılmamak için de her yolu deneyeceği, Azadlık Meydanındaki polis şiddetinden anlaşılıyor. Yalnız şunu ifade edelim ki, Haydar Alyev ile oğul Aliyev arasında yönetim becerisi açısından dağlar kadar fark var. Dolayısıyla Establishment ne kadar zorlarsa zorlasın Azerbaycan İlham Aliyev ile bir yere varamaz. Fakat olan yine Azerbaycana ve Azeri kardeşlerimize olacak. İktidar için mücadele ülkeyi Ermenistana karşı çok güçsüz düşürecek. Yazık, çok yazık!..