Hangi çağda olursa olsun, asıl mesele kötülük ve çirkinliklerin ayyuka çıkmış olması değil, çağı arındıran, saadetli kılan insan-ı kamilden mahrum olunmasıdır, insanlığın bu mana sultanlarına kulak tıkamasdır.
Nitekim asrımızın maddi yahit manevi bunalım ve buhranda olması, en kamil olan Hz. Peygamberin (sav) varislerinin azalması ve beşerin bu varislere, bu kamil insanlara ters düşmesi sebebiyledir. Zira neticede, cahiliyet çağını, Saadet Asrına çeviren en kamil insana ve hakikatlere ters düşülmüş olur. Bu manada o kamil insanın taşıdığı ve takdim ettiği hakikatlere ters düşmek, saadeti temin etmede kainatı şekillendiren mimarlardan mahrum olmak demektir.
Resulü Ekrem (sav), son peygamberdir. Peygamberlik kapısı, nübüvvet kapısı Onunla mühürlenmiştir. Ancak Onun asrındaki insanlar kadar, Ondan sonrakiler de kamil ve rehber insanlara ihtiyaç duymaktadırlar. Bu fıtri ihtiyaç ve müşahhas örneğin lüzumu devam ettiği gibi, kamil insan esprisi de Asr-ı Saadet'ten sonraki çağları kuşatmaktadır. Bu kuşatıcı mana, İslam'da velayet ve veraset yolu olarak kendini gösterir. "Âlimler, peygamberlerin varisleridir" (Buhari, Müslim, Ebu Davut, Tirmizi) gerçeği bu anlamda ilahi bir lütuf ve kemal örneğinin her devirdeki varlığının ganatisi demektir.