+Nedir bu?
– Icinde yaramin kabugu var..
+ Yaranin kabugu mu?
– Dusundum ki fotograftan iyidir, fotografa bakar bakar alisirsin, ama yara oyle degildir, etimden bir parcadir, ne zaman baksan acirsin.
+ Insan sevdigine yarasini verir mi?
Vizontele
Insan unutuyor dogdugunda herkesin tertemiz ve esit dogdugunu. Herkesin hayatin farkli yollarindan gecerek bugun olduklari insan oldugunu unutuyor. Belki de kolayimiza geldiginden dolayi sucu baskalarina atiyoruz hep. Oysa suclu yok sanirim. Sonuc olarak hepimiz koskocaman bir okyanustayiz aslinda. En guclu olan kazaniyor. Hayat zorlastikca biz de daha kalin bir kabuga siginiyoruz. Hayat bize bir sinav sundukca biz de hayatta kalabilmek icin daha cetin oluyoruz. Sonrasinda firtina durulunca biz de yaralarimizla, kabuklarimizla, hic kesfetmedigimiz yepyeni yonlerimizle kosemize cekiliyoruz. Ne zaman hayat mucadelesi durulsa, biz baskalarina odaklanmaya basliyoruz yeniden. Elestiriyoruz…Unutuyor insan, hayat bizi yoguruyor bir hamur gibi. Olmak istemedigimiz veya tercih etmeyecegimiz sekillere sokuyor. O yuzden “hirsli”, veya “kiskanc”, veya “ciddi”, veya “somurtkan”, veya “soguk”, veya “kotu” oluyoruz. Sanki biz hic kendimizi savunmak zorunda kalmamisiz, sanki biz hic kendimize zirh gibi kabuklar ormemisiz gibi baskalarinin kabuklarini yargiliyoruz. Unutuyoruz dogdugumuzda hepimiz tertemiz ve esittik. Bugune kadar gelirken karsilastigimiz yollar, cikmazlar, zorluklar her birimizi bugunku kisiligimize getirdi.
Unutuyor insan kimse istemez “hirsli”, veya “kiskanc”, veya “ciddi”, veya “somurtkan”, veya “soguk”, veya “kotu” olmayi.
Unutuyoruz.
Dogrulmak gerekli,
Ben buradayım demek gibi degil, otekine.
Sadece dogrulmak:
Ben buradayım demek gibi,
Kendine.
Baskasina degil.
Once kendi durusunla,
Kendine ispat etmek belki de,
Varligini ve varolma istegini.
Dogrulmak gerekli.
Egri durmaktan kurtulmak.
Durus.
Nefesini hissetmek.
Ve aldigin nefesi ozgurce geri vermek.
Nefes alabilmek ve aldirabilmek icin dogrulmak.
Once sessiz,
Sonra cumlenle.
Hayatimda en deger verdigim iki insan,
eger simdiye kadar yazdiklarimi okumus olsaydiniz, cok uzulurdunuz, biliyorum. O yuzden duruyorum, durduruyorum kenarindan kosesinden sizi mutsuz edecek dusuncelerimi.
Nokta
.
Ne oldu da ben buluttan nem kapar oldum bilmiyorum.
Hangi gun hangi saatte yalniz hissettim kendimi ki, baskalarinin hayatindaki yerimi merak eder oldum.
Ne zaman basladim yanlis anlamaya herkesi.
Hangi gundu mantigimin beni terkedip gidisi.
Ne olmustu da tak etmisti canina bulamiyorum.
O gun bugundur biri kanatsin diye yaralarimi acik tutuyorum.
Onlar istemeseler bile ben kendi kendime kanatip, onlara kiziyorum.
Ne zamandan beri ben bu kadar kirilgan, baskalari bu kadar duyarsiz oldu gozumde bilmiyorum.
Hic bir fikrim yok ne oldu sapasaglam attigim temellere, baskalarina dayanmayan sutunlarima…
Ne oldu da mutlulugu baskalarinda arar oldum.
Dusunuyorum, dusunuyorum bulamiyorum.
Kucuklukten beri hicbir zaman sevmemisimdir “birinin birseysi” olmayi…Birileri beni anlatirken kendi adimla ansin, adim onlara gerekeni anlatsin istemisimdir. Bahsettigim sey ” Seref amcanin torunu” olmak degil tanimadiklarinin arasinda. Bahsettigim, seni taniyanlarin gozunde “birinin birseysi” olmak.
Tam da kendimi kendi kendime “birsey” olduguma ikna etmisken, sanki yeniden “birinin birseysi” olacakmisim gibi geliyor. Tanimadigim, bilmedigim belki hic karsilasmayacagim insanlarin beni sadece “birinin birseyi” olarak goruyor veya gorecek olmasi fikri deli ediyor beni.
Anlamsiz gelecek bunlar bana birgun biliyorum. Su an dahi geliyor. Boyle gelmis, boyle gidecek belki de. Ben de kabul edecegim hayat boyu mutlaka birileri icin “birisinin birseysi” olacagimi ama onemli olanin deger verdiklerimin beni gormelerini istedigim gibi gormeleri oldugunu. Birgun adapte olacagim bir anda benim kontrolum disinda bana yuklenen sifatlara. Bir gun gelecek bugun koydugu kadar koymayacak.
Dusunuyorum dusunuyorum isin icinden cikamiyorum…
Dogdum, annemin babamin evladi, abimin kardesi oldum…
Buyudum, okula gittim, onceden tanimadiklarimin dostu, yoldasi oldum…
Lise bitti, universiteye gittim, muhendis oldum…
Yillarca kendimi tanimladigim kimliklerime yenilerini ekledim. Kucukken sadece annemin kiziyken, kimi zaman bir futbol takiminin taraftari olmayi kendime kimlik belledim. Sonra universitemle, sonra ulkemle ozdeslestirdim kendimi…Ama bunlarin hepsinde sabit olan birsey vardi.
Ad ve Soyad.
Altina hangi imzayi atsam da, kendimi hangi kimlikle ozdeslestirsem de ayniydi adim ve soyadim.
Sanki adim soyadim yol haritam gibi benim, nereden geldigimi gosteriyor, icinde simdiye kadar kullandigim tum kimliklerimi barindiriyor, nereye ait oldugumu gosteriyor. Insan kafa yormadikca degerini bilmiyor…
Ad ve Soyad.
Her daim dusunmeden cevapladigimiz en basit iki sorunun yaniti.
Adim ve soyadim.
Benim gecmisim, bugunum ve yarinim!
Can Dundar yazmisti birgun..
“Cok uyanik kalmak degil, uyanikken hayata deger katabilmek onemli…”
Her sabah bu sozu hatirliyorum uyanirken, kacinda hayata deger katabiliyorum bilmiyorum.
Hani birilerine ne cevap gelecegini bildigin halde sorular sorariz ya bazen, sormamizin amaci aslinda sordugumuz seyin aksini duymaktir veya o konuda hassas oldugumuzu hissettirmektir.
+ “Hic guzel olmamis saclarim, degil mi?”
– ” Aaa, hayir cok guzel olmus bence, sana cok yakisiyor bu sac…”
veya
+ “cok sismanim ya, ne giysem yakistiramiyorum kendime”
– ” hic de degil, gayet guzel gozukuyorsun” gibi…
Bir de bu diyaloglarin beklenilen cevabi alamadan sonuclananlari vardir ki hic bir zaman akil erdiremem ic rahatlatmak yerine icine kurt dusurmeyi tercih etmek nedendir diye…Mesela:
+ “Agirsa ben aliyim elindeki torbalari?”
– “Agir olsa yere koyardim zaten” demek ” Yok sagol agir degiller cok” yerine, VEYA
+ “Kusura bakma biraz gec geldi senin yemegin”
– “Onemli degil” demek ” Olur mu, lafi olmaz” yerine…
Sebebini bilemedigim bir hassasiyet ruh halindeyim uzun zamandir. Dusunuyorum dusunuyorum, aklimin hangi kapisi acik kaldi da beni bu kadar usutuyor diye, bulamiyorum. Kimi zaman kapamayi cok guzel becerdigim tum kapilar bazen tek tek aciliveriyorlar ustume. Cok usuyorum. Simdi ise bilmiyorum nereden geliyor bu ruzgarlar..Her kenari koseyi enine boyuna inceleme zamanindayim.
Farkediyorum ki, su yaziyi yazarken bile okuyanlar ne dusunecek diye dusunuyorum. Kendi istegimle kurdugum sayfa icin bile endiselenmek bana has olsa gerek.
Bu sayfayi cok da kafa yormadan, kendime not olsun diye yaziyorum, birileri de okuyup kendisine yoldas beller mi bilemem. Bellerse de sevinirim sanirim.
Aklimdan son zamanlarda oyle dusunceler geciyor ki, sonu gelmeyen yollar gibi…Bir dusunce, digerine goturuyor beni, o otekine…Biliyorum, bir yere varacagim bir gun. Daha iyi bir ‘ben’e…
Bazen aklimdan o kadar cok sey geciyor ki, keske diyorum bir ses kaydetme cihazim olsa da kaydetsem. Ama sonra anlamsiz geliyor bu dusuncem de…
Simdi de bu sayfayi kullanarak aklimdan gecenleri yazacagim, sonradan okuyunca anlamsiz gelecegini bile bile…Baskalarinin ne dusuneceginden endise etsem bile yazacagim.