Osmanlı’nın Adaleti
Ecdadımız Osmanlı’nın üç kıtaya hükmetmesinin en büyük nedenlerinden birisi Adil olması, yani kim olursa olsun adaletle davranılması gösterilir.
Günümüzde de her insanın bir şekilde adalete ihtiyacı vardır. Adil olmayan kararlar ve hızlı çalışmayan adalet her zaman sıkıntı olmuştur.
Yine geç gelen adalet, adalet değildir sözü de önemli bir tespittir.
Adaletin tecellisi yönünde hiç kimse hiç kimseye etki, baskı yapmamalıdır. Günümüz hakim ve savcıları tarafsız, adil, kanun ve vicdanlarına uygun şekilde kararlarını verirse inanıyorum ki, adalet sistemi daha sağlıklı ve gerek suçlu, gerekse şikayetci bundan bir şekilde razı olacaktır.
İşte yine literatürümüze gelen bir söz buna en iyi örnektir.
“Şeriatın kestiği parmak acımaz.”
Şimdi size Ulu Hakan Fatih Sultan Mehmet zamanında bir adaletten bahsetmek isterim. İstanbul’un fethinden sonra mahkumları serbest bırakan Fatih Sultan Mehmet Han’ın huzuruna, zindandan çıkmak istemeyen iki papaz getirilir. Bunlar Bizans İmparatoru Konstantin’e adaletli olmasını söylediklerinden dolayı zindana atılmış ve “Böyle adaletsiz bir dünyada içerisi dışarıdan daha rahat” deyip hapisten çıkmamaya yemin etmişler. Fatih Sultan Mehmet Han onlara der ki:
“Memleketimizi geziniz. Müslüman hakimlerin ve Müslüman halkın davalarını dinleyiniz. Bizde de sizdeki gibi adaletsizlik ve zulüm görürseniz hemen gelip bana bildiriniz ve sizde böylece uzlete çekilme hakkı olduğunuzu ispat edersiniz.!”
Bu teklifi kabul eden iki papaz Bursa’da şöyle bir davaya şahit olmuşlardır :
Bir Müslüman, bir Yahudi’den at satın almış. Ancak ilk akşam atın hasta olduğu görülmüş. Müslüman sabah erkenden Bursa kadısına gitmiş. Fakat kadı dairesinde yokmuş. Bir müddet bekleyen davacı, kadının geleceğinden ümidin kesip oradan gitmiş. At ikinci akşam ahırda ölmüş. Bursa kadısı bu haberi duyunca mağdur olan at sahibine:
“Madem ki, atın elinizde ölmesine benim vazife başında olmayışım sebep oldu. Atın bedelini ben veriyorum” demiş.
Papazlar İslam kadısının bu derece adil kararı karşısında hayretler içinde kalmışlar. Başka yere gitme ihtiyacını duymadan hemen İstanbul’a gelmişler. Fatih Sultan Mehmet Han, huzuruna çıkan papazlara:
“Ne gördünüz, anlatın” demiş. Papazlar :
“Yüce Padişahımız tarafından vilayetlerde kurulan mahkemeler dahi, İstanbul’da kurulan mahkemeler gibi adalet icra ediyorlar. Bundan sonra biz zindana girmeyeceğiz. Çünkü sizde böyle adalet tatbik edildikçe, Müslüman olmayanların dahi zulme uğramayacağına inanmış bulunuyoruz” deyip Müslüman olmuşlar.
İşte size Osmanlı’nın adaletinden bir örnek sundum. Dileyelim günümüzde de aynı işlerlik devam etsin. Güçlülerin adaleti değil, haklıların adaleti tecelli ederse, toplum huzur bulur.