02.01.2005 - 01:00 | Son Güncelleme: 02.01.2005 - 01:00
Görüşmek için üç şart!
Bir gün nur yüzlü, ihtiyaç sahibi bir insan kılığında birisi tarafından Ahmed Kuseyrînin evinin kapısı çalınır. Kim olduğu sorulunca, Ahmed Kuseyrîyi görmek istediğini söyler. Evde olmadığı bildirilince; Size bir emânetim var diyerek bir dağarcık, bir torba ve küçük bir çıkını bırakıp almalarını söyleyerek ayrılıp gider.
Bir gün nur yüzlü, ihtiyaç sahibi bir insan kılığında birisi tarafından Ahmed Kuseyrînin evinin kapısı çalınır. Kim olduğu sorulunca, Ahmed Kuseyrîyi görmek istediğini söyler. Evde olmadığı bildirilince; Size bir emânetim var diyerek bir dağarcık, bir torba ve küçük bir çıkını bırakıp almalarını söyleyerek ayrılıp gider. Giderken de; Sonra uğrarım der. Ahmed Kuseyrî hazretleri geç vakit eve gelir. Hanımı da kapıya gelen ziyâretçiden ve bıraktıklarından bahsetmeyi unutur.
Gece yarısı mutfaktan sesler işiterek gidip bakarlar. Bırakılan küçük kaptan kazanlar dolduracak kadar bal taşıyor. Torbadaki bir avuç darı çuvallar dolduracak kadar artıyor. Çıkından ise çil çil altınlar taşıp yerlere dökülüyor. Ahmed Kuseyrî; Nedir bu hâller? diye sorunca hanımı şaşkın ve hayretler içinde; Bilmiyorum der; Bugün bize gelen oldu mu? diye sorar. Hanımı hatırlayıp; Evet bir ihtiyar geldi. Sizi sordu. Sonra uğrarım diyerek bunları bıraktı. Bereketlenip taşan bu şeyler ona âittir dedi. Ahmed Kuseyrî hazretleri bir an düşünüp; Bu gelen Hızır aleyhisselâm mıydı yoksa? deyince, bırakılan kaplardaki artmalar ve taşmalar durdu. Böylece Hızır aleyhisselâmın bereketine kavuştular.
Şemseddîn Attâr anlatır: Mevlânâ Celaleddin Rumi hazretleri bir gün câmide vaaz ederken, mevzû; Hızır ile Mûsâ aleyhimesselâmın kıssasına gelmişti. Bu kıssayı, öyle fesâhat ve belâgat ile anlatıyordu ki, herkes nefesini kesip, can kulağı ile dinliyordu. Benim yanımda bir şahıs başını önüne eğmiş bir şeyler mırıldanıyordu. Kulak verdim, dediklerini anladım. Sanki yanımızda idin, sanki üçüncümüz sen idin diyordu. Bunun Hızır olduğunu anladım. Yanına sokuldum. Anladım. Sen Hızırsın, ne olur, bana ihsân eyle! dedim. Cevâben; Burada hazret-i Mevlânâ varken, benim sana ihsânda bulunmam deniz yanında teyemmüm gibi olur. Senin bütün müşkillerini o halleder dedi ve gözümden kayboldu. Ben bu hâli Mevlânâ hazretlerine anlatmak için yanına gittiğimde, ben daha söze başlamadan; Ey Attâr! Hızır aleyhisselâmın sözleri doğrudur diyerek benim sözümü kesti.
Ali bin Cemâl, Hızır aleyhisselâm ile görüşürdü. Buyurdu ki:
Hızır aleyhisselâm, kendisinde üç haslet bulunan kimse ile görüşür. Eğer bu üç haslet yok ise, meleklerin ibâdetini yapsa bile onunla görüşmez. Üç haslet şunlardır: Birincisi; kişinin her haliyle sünnet-i seniyyeye uyması. İkincisi; kalbinde müslümanlara karşı kin, düşmanlık, hased ve diğer kötülükleri beslememesi. Üçüncüsü; dünyâya düşkün olmamasıdır.