neşe mi gelmiş? derhal oturup yazmalı, o neşe hep olsun, işleyişine bir türlü vakıf olamadığım ruh hallerim için açık, kesin ve otoriter bir örnek teşkil etsin, diye. bende yerleşik bir öğrencilik var ya hep, bilgi mi veriyor biri, bu budur mu diyor, zihnim derhal hazırola geçer, pürdikkat dinler. öğrendiklerine uygun davrandığı hiç ama hiç söylenmez, çünkü sanki yaşam denenmemiş yerdedir. yürüyelim.
şöyle: seslerle dolu ev. bir kısmını ben yapmadım. dışarda, 9. kattaki evimden beş altı metre uzağımda iki işçi görüyorum. ev yapıyorlar ve ben ev yapanlara, evi ev yapanlara huşu içinde saygı duyarım. kutsaldır benim için. aramızda uçurum olmasa kahve ikram edeceğim. işlerine gömülmüş, ne yaptıklarına emin, ses çıkarıyorlar.
pazar günü evde çamaşır makinesi sesi hüzünlüdür, tamam ama, herkesin belleğinin bir açlıkla hatırladığı ve yaşamak istediği şey de bu makina sesidir. işler yolunda gidiyor demektir bu. bu dünya ne korkunç bir hale geldi birader, evet ama pazar günü çamaşır makinen çalışıyor mu, çırpa çırpa yayılıyor mu ondan çıkan deterjan kokuları, öyleyse, kıyamete daha çok var. devam.
çiğ bir aydınlıkla ama epey yukarıda olan bulutlarla kapalı hava ve rüzgar esiyor. bakıyoruz, gece yağmur da yağmış, belkli sabaha karşı. akşama yine yağar mı? yağsın. düdüklüde mercimek çorbası yapalım mı? yapalım. düdüklü ötüyor mu (ydu)? ötüyor(du).
tıkır tıkır, tıkır tıkır... her şey olması gerektiği gibi. neşeliyiz. ne dinleyeceğiz? blues brothers. şu. dinleyelim.
bir an müthiş sessizlik. düdüklüyü kapatmıştım. makina susmuştu. işçiler durmuştu. müzik bitmişti. ben kalakalmıştım sessizlikte. hmmm... burada mola veriyoruz. duralım.
...
siz üç nokta kadar dururken, mutfağa gittim. çay kötü olmuş bugün. onu bırakıp kahve hazırladım. banyoya gidip yıkanan çamaşırları (nevresimleri) sepete koydum. çıktım. (hadi tam olsun, gitmişken çişimi de yaptım. çünkü biz ev hanımları müthiş bir hareket ekonomisine sahibiz. bir odaya gireceksek, orda yapılması gereken her şeyi tasarlarız. buzdolabını açmışsak, çıkarılması gereken her şeyi daha açarken düşünmüşüzdür. iki yemek yapacaksak, soğanları, domatesi ikisi için de doğrarız elimiz değmişken.) siz hala üç noktanın hipnozu altındayken ben bir şey daha yaptım. kitap falı baktım. hangi kitaptan? en yakın adorno-minima moralia idi şansımıza. çok güzel ama üşeniyorum yazmaya. biraz uzun. çok güzel ama... durun yazayım, hoşunuza gider.
sera bitkisi.- erken ve geç olgunlaşan kişilerle ilgili sözlerde -kiilkine karşı ölümcül bir haset içermeyenine pek az rastlanır- hiçbir doğruluk payı yoktur. erken olgunlaşan kişi bir bekleyiş duygusu içind eyaşar. deneyimleri önselci bir nitelik taşır: sezgici bir duyarlık, imgelerde ve sözlerde, eşyanın ve insanların ancak daha sonra gerçekleştireceği şeyleri yakalıyordur. deyim yerindeyse kendisiyle dolmuş böyle bir bekleyiş dış dünyadan çekilir ve onunla ilişkisine nörotik bir cilvelilik tonu kazandırır. erken olgunlaşan kişide bazı becerilerin sahibi olmanın ötesinde birtakım özellikler varsa eğer, her zaman kendi hatalarını yakalama zorunluluğunu duyacaktır- normal insanların ahlaki bir yükümlülük olarak sunmayı sevdikleri bir takıntı. hayalgücünün kapladığı alanda nesnelerle ilişkisine de bir yer açmaya çabalarken acı duyacaktır: acı çekmeyi bile öğrenmesi gerekiyordur.
geç olgunlaştığı söylenen kişide en ufak bir içsel sarsıntıya uğramadan sürüp giden ben-olmayanla temas, erken olgunlaşanda hep son derece acil bir ihtiyaç durumundadır. dürtülerinin narsistik yönelişi -ki deneyimlerinde hayalgücünün tuttuğu yerin büyüklüğünden de anlaşılabiliyordur- olgunlaşmasını pozitif olarak geciktirir.hayalgücünde büyük ölçüde yumuşatılmış durumları, korkuları, tutkuları çıplak şiddetleriyle ancak daha sonra yaşar; bu korku ve tutkular, onun narsizmiyle çatışma içinde, tüketici bir hastalığa dönüşürler. böylece o da vaktiyle fazla külfetsizce aşmış olduğu ve şimdi bedelini talep eden çocuksuluğa geriler, olgunlaşamamış bir kişiye dönüşür- olgunlaşabilenlerse her aşamada göstermeleri beklenen davranışları gösteren, çocukken çocuksu olan ve şimdi de sabık erken-olgunlaşan üzerinde kurulan ölçüsüz otoriteyi bağışlanmaz bulanlardır. tutku çökertiyordur erken olgunlaşan kişiyi; kendine yeterliliğinin güveni içinde fazla uzun süre uykuya yatmıştır ve bir zamanlar havai köprüler kurmuş olduğu uçurumların önünde çaresizce çırpınmaktadır. erken gelişmişlerin el yazılarındaki çocuksu özellikler boş bir uyarı değildir. çünkü doğal düzeni tahriş eden ve kızdıran sivriliklerdir erken gelişmişler; diş bileyen sağlık da onlara yönelen tehditten beslenecektir., tıpkı toplumun da onları başarıyı külfete eşitleyen denklemin gözle görülür bir yadsınışı sayarak hiç güvenmemesi gibi. hep hak ettikleri düşünülen ceza, kendi iç ekonomilerinde, bilinçsizce ama amansızca, uygulanır onlara. vaktiyle aldatıcı bir iyilikseverlikle onlara verilmiş olan her şey geri alınır. psikolojik kaderde bile bütün bedellerin sonunda ödenmesini sağlayan bir otorite vardır. bireysel yasa, eşdeğerlerin mübadelesinin yap-boz parçalarıyla yapılmış bir resmidir.
s.166
aşkolsun! mavi bölümü atladınız mı? hadi, dönüp okuyun, öyle gelin... yazdım o kadar, söz veriyorum, çok hoşunuza gidecek. hadi, lütfen.
siz okurken, ben önce tina'ya bakacağım. nerde? sonra çamaşırları asacağım, yeni çamaşır koyacağım makinaya (perdeler). çorbayı blendırdan geçireceğim, içine bir avuç pirinç ve biraz daha su ve baharatları ekleyip tekrar pişmeye bırakacağım. biber dolması yapacağım. kıymanın bir kısmını ayıracağım, ki onunla da ıspanak yemeği yaparım yarın. yanına da patatesli börek iyi olur. ıspanağı sevmeden yiyen arçil için sofrada bir şenlik hem. ancak biter işim, hadi bana eyvallah.