Amerika’daki Asheville Balarısı Araştırma Enstitüsü Başkan Yardımcısı ve doğal arıcılık eğitmeni Debra Roberts, Yeryüzü Derneği’nin Kent Kovanları Projesi kapsamında İstanbul’da bir günlük bir seminer verdi.
Seminerde ele alınan ilk konu bir kent arıcısı olmanın getirdiği sorumluluklardı. Kovanların yerleşimi ile ilgili temel kurallar var: Kovanların ağzı güneye bakmalı ve önlerinde en az 3 metre açıklık bulunmalı. Kovanların koyulduğu yerde komşuların da ihtiyaçları gözetilmeli. Teras arıcılığı yapılacaksa terasa insanların gelme sıklığı ve ne amaçla geldikleri araştırılmalı. Yerin fiziksel konumu, fazla rüzgar alıp almadığı bilinmeli.
Debra Roberts ayrıca Amerika’nın ilk arı şehri seçilen kendi şehirlerinde yapılan kent kovancılığından örnekler verdi. Arıcılık Enstitüsünün bulunduğu Kuzey Karolina’da bir genç , otelin terasında kovanlarını koyup elde ettiği balı otele satıyor ve bu şekilde bir döngü oluşturuyormuş. Böylece çevredeki insanlarla da güzel bir iletişim gerçekleştirmiş. Arıcı bir de kovanın içine bir kamera yerleştirmiş ve ‘Arı TV’ oluşturmuş. Otelin müşterileri istedikleri takdirde bu kanalı seyredebiliyorlarmış. Hatta arılara karşı sempati oluşmuş ve pek çok kişi bu vesileyle arıcılık enstitüsü ile bağlantıya geçmiş.
Kent arıcılığının dezavantajlarından biri, çoğu insanın arılara karşı önyargılı olması. Debra, seminerde Sarıca arı ya da Eşek Arıları ile Bal Arısı arasındaki farkı insanlara anlatmak gerektiğinin önemini vurguladı.
‘Bal Arıları bal üretirken Sarıca Arı ve Eşek Arısı üretmiyor ayrıca iki tür de arı olmalarına rağmen aynı zamanda arı zararlısı. Bal Arısı tehlike karşısında soktuğunda iğnesini kaybettiği için ölüyor; Sarıca arı ve eşek arısı ise ölmüyor. Bal arısı ihtiyaç duyduğu şeyleri karşılamak için kovanından dışarı çıkıyor, aslında kendisini en emniyette hissettiği yer kovan. Bunlar: Nektar, polen, propolis ve su. Bal arısı ihtiyacı olan suyu; kovanı serinletmek, kovanda bir fan etkisi yapmak ve larvaları beslemek için kullanıyor. Arıların su ihtiyacının larvalar için olduğunu söyleyince, halk bize daha olumlu yaklaşıyor, biliyorlar ki su bebek arılara gidecek.’ Açıklama yapılmadan önce kent halkı arılara karşı uzak bir tutuma sahipmiş.
‘Arıların onlarla bir işi olmadığını, tek işlerinin ihtiyaçlarını toparlayıp kovana geri dönmek olduğunu insanlara anlattık’ diyor Debra.
Debra Roberts, ayrıca kent arıcılığının gelişmesi için bazı önerilerde bulundu:
-Şehirlerde arılara karşı duyarlılık geliştirecek kampanyalar düzenlemek, çocuklarla çalışmalar yapmak, arı festivalleri organize etmek
-Oğul verme dönemlerinde haberleşme ağı kurarak arıcılar arası destek sağlamak,
-Her bir kovanın yaklaşık 30 kilo olduğundan hareket ederek kovan taşırken gerekli koşulların uygun olup olmadığına bakmak ( kovanlar otelin terasına çıkarılacaksa yoğun olmayan saatlerde asansör kullanma gibi)
-Kovanlar için gereken fiziki koşulların uygun olup olmadığını kontrol etmek ( ışık, rüzgar vb…)
İkinci bölümde ise Debra; Top Bar kovan, kara kovan ve dikdörtgen çerçeveli kovan uygulamalarından bahsetti, yurt dışında sevdiği Top Bar kovan modellerinden, Datça ve Karadeniz’de yapılan arıcılıktan örnekler verdi . Türkiye’deki arıcılarla tanışmak istediğini ve salonda bulunan arıcılara kendisine her konuda yazabileceklerini belirtti.
Debra Roberts’ı ilk kez 2014 yılında Bodrum’da verdiği bir seminerde tanıdım. Bendeki arı aşkının sebebi kendisidir, güzel enerjisi ile bana hep ilham vermiştir. İlk kez ondan duymuştum, arıları bilmek için arıcı olmanın şart olmadığını, içinde yaşadığımız dünyada arıcılık yapmasak bile öğrendiklerimizle doğal arıcılığa katkıda bulunacağımızı.
Kent kovanları projesi kutlu olsun, şehirlerde kovanlar çoğalsın !
|Yurtdışındaki bazı örnekler:


-Ferry Schutzelaars (on facebook)/ Hollanda
-Fortheloveofbees.com/ABD-Texas
-Gaiabees.com-Michael Thiele/ABD-California
-Backyardhive-Corwin Bell/ABD-Colorado
Debra Roberts ile geçen sene yaptığım röportajı buradan okuyabilirsiniz.