Alıştırmalar
Son günlerde bir alıştırmadır almış başını gidiyor.
Türkler "Kürdistan" kavramına kendilerini alıştırıyorlar, Kürtler ise yapılan Konferanslar ile "Ulusal birlik' ile kendilerini yeni sürece hazırlıyorlar.
Türkler, pragmatik tarihin politik versiyonu olan "engelleyemiyorsan kabul et, içine alarak yönet' merdiven stratejisi ile Kürtdistan'ı önce kendilerine, sonra Kürtlere alıştırıyorlar.
Kısa bir zamandan beri Türk yazarların Kürdistan kavramını BDP lilerden daha fazla kullanmaları bu süreci anlatmaya yeten basit bir örnek.
Yani Abd'nin Irak seferinde olduğu gibi "Kuzey Irak" yok, "Güney Kürdistan" var, bu gün ise "Kuzey Suriye" yerine, "Rojava" var.
Türkler belirledikleri merdivenden tırmanmak için, bu merdivenden inmeleri gerekiyordu, yaptıkları bu. Kısacası olası ama kendi himayelerindeki yeni Kürdistan'a kendilerini alıştırıyorlar. Kürtlerin de buna alışmasını istiyorlar. Salih Müslim'in Türkiye'ye getirilmesi buna yorumlanabilir.
Erdoğan "özerklik için ikaz ettik" demesi ile Salih Müslim'in "prensipte anlaştık" sözleri iç politikaya dönük alıştırmaydı. İşin özünü daha tam bilmesek de, görüşmelerin "bağımlılık-entegrasyon" politikasıyla sonuçlandığını tahmin etmek zor olmayacaktır.
Kürtler ise yapamadıkları, başaramadıkları bir süreci yaşıyorlar. Bir araya gelip ittifak kuruyorlar; parti-parça örgütçülüğünden ortak stratejide buluştuklarını deklere ediyorlar. Daha dün Türklerin tehdit ve şantajlarıyla Güney Kürtleri Ulusal Konferansı ha bire ertelerken, hatta yapılsa dahi Türklerin gözlemci olarak katılmasını istenirken, bu gün alenen ifşa ediyorlar!
Olası Konferans bir ulusal konferans mı, yoksa uluslararası konferans mı olacak sorusunu sormadan edemeyeceğiz.
Neyse.. Kürtlerin yapamadığını Küresel güçler yapıyor. Küresel güçlerin Kürt sorununu masaya yatırmaları ve Kürtlerin bu süreçte kendilerini bulmaları bile isabetli bir durum.
Kürt sorunu Parti-Parça çözümleriyle çözülecek dar bir sorun olmadığı artık anlaşılmıştır. Uluslararası sermaye güçleri dikkate almayan, konjüktürel durumu görmezden gelen öznel ideolojik tanımların artık geçerliliği kalmamıştır.
Akp bu çözümde daha fazla inisiyatif sahibi olmak için "Kürdistan'a" kendini alıştırıyor; Kürtler ise Konferanslarla birlikte yaşamaya kendilerini alıştırıyorlar. Kuzey ve Güney Kürtlerinin birlikte yaşamaya KDP ve PKK'nin birlikte siyaset yapmasına alışmasında, bu konferansların büyük bir rolü olacaktır.
Konferansların anlamı, Kuzey ve Güney Kürtlerinin birlikte yaşamaya alıştırılması iken, diğer bir anlamı ise Kürtlerin uluslararası zeminde meşruiyet kazanması olacaktır.
Daha açık bir dille; Küresel güçler için PKK, PYD ve KCK güçlü ama meşru değildiler. Üstelik, NATO'nun önemli bir gücü olan Türkiye'ye karşı savaşıyorlar.
Güney Kürdistan Federe yönetimi ve özel de KDP meşru, ama dört parçanın birliğini sağlayacak kapasiteden yoksundur.
Dolayısıyla birinin meşruiyeti, diğerinin gücü ve kapasitesinin buluşturulması gerekiyordu.. Güney Kürdistan ya da özelde KDP'nin meşruiyeti ile PKK/PYD'nin "terörist" damgası ile gölgelenecek. Yani "teröristlerle görüşmüyoruz, ama teröristleri etkisizleştiren mekanizmalar ile işbirliği yapıyoruz" diplomatik formu, PKK-KCK ve PYD için meşruiyetin yolunu açacaktır.
Bu nedenle, ulusal birlik tartışmaları ulusal ruh olarak algılanması ne kadar önemli ise, bu sürecin arkasındaki uluslararası güçlerin Kürt sorununa el atmış olması ve meşruiyetin yolunu açması da bir o kadar tarihsel bir fırsattır.
Bu gün, KDP'nin meşruiyeti, ve Hevler'in "ortak ulus ruhu" Kürt siyasetinin uluslararası siyasetle buluştuğu anlamına geliyor. Kürtlerin uluslararası siyasetle buluşması, Kürtlerin meşruiyetini sağlayacaktır.
Kürt dünyasında sıkça tartışılan "PKK niye devlet istemiyor" tartışmaları kadar, iki de bir "biz devlet istemiyoruz" söylemleri artık geri, geçersiz ve anlamsız bir tartışma haline gelmiştir. Kimin ne dediği ve ne istediğine değil nelerin olabileceğini öngörerek, talepleri değerlendirmek gerekiyor. Yarın elinize bir devlet geçtiğinde, "hayır ben istemiyorum" deme şansınız yoktur.
Türkler merdiven stratejisi demiştiler, Kürtlerin bir merdiven stratejisi var mı, çok belli değil, ama konjüktürel olarak Kürtlere sunulan bir merdiven fırsatı hali hazırda ortalıkta duruyor.
Nedir diye sorarsanız?
Birinci basamak, Uluslararası konjüktürde meşrulaşma..
İkinci basamak, kendini yönetebilecek politik, ekonomik kurumların belirginleşmesi...
Ve üçüncü basamak, Kürtlerin kendi kedini uygun politik yönetimlerle yönetmesi...
Bazı Kürtler "biz devlet istemiyoruz" , Türkler ise "biz karşı çıkarız" deseler de, her şey olacağına varır, öz deyişinin vuku bulacağı konusunda artık şüphe yoktur.
Uluslararası güçlerin konjüktürel alıştırması da bundan ibaret!
Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.