9 saat önce
Yazan : steven_stiffler 18 Mart 2012 Pazar
Alex'in bu maç öncesi ne kadar hırslı olduğunu hissediyordum. Keza Volkan, Yobo, Gökhan ve Emre'nin de öyle... Stoch ve Sow'un gole yakın olduklarını ve heyecanlarını gözlemleyebiliyorduk. Maçın böyle başlamasıydı beni umutlandıran... Bu isimlere ekstra olarak müthiş hırslı bir Mehmet Topuz ve Cristian vardı sahada. Bakın Galatasaray iyi takım, ben de biliyorum. Orta sahada Selçuk İnan ve Melo ikilisi bizim Emre-Cristian ikilisinden daha etkili. Ben Kasım ayında Galatasaray şampiyon olacak demiştim. Lig eşit şartlarda oynansaydı belki hakedeceklerdi. Ama şu durumda hakettiklerini düşünmüyorum. Galatasaray'ın şampiyon olması malum senaryonun final sahnesidir. Bu demek değil ki; Galatasaray kötü takım. Kadroları çok iyi. İyi futbol oynuyorlar. Fakat bizim kadromuz da iyi. Hele ki bizim kadromuz ligde bu kadar kapanacak, skoru koruyacak bir kadro zaten değil... Aykut Kocaman'ı babam gibi, abim gibi severim. Çoğu zaman oyuncu değişikliklerini yerinde bulurum. Nasıl büyük bir insan olduğunu zaten belirtmeye gerek yok. Ancak Aykut hocamla uyuşmayan tek yanımız kafamızdaki Fenerbahçe futbolu profili. Takımı oynatmak istediği zaman benim düşündüğümden çok daha iyi oynatan bir hocayken, takımı kapattığı zaman Fenerbahçe profili yerle bir oluyor.
Rüya gibi başladık, kabus gibi bitti. Tribünü terk ederken herkesin gözünde şampiyonluğu son maçta kaybetmişiz havası vardı. Herkes hayalkırıklığı yaşıyordu. Öte yandan Galatasaray'ın coşkusu vardı. 2-0 geriden gerip 2-2'yi kurtarmak kabul edilebilir bir durum elbet. Ancak Florya'da takımı karşılayan Galatasaray taraftarı bana samimi gelmiyor. Galatasaray taraftarı bu kadar takımına sahip çıkan bir profil çizseydi, geçen yıl da takımın yanında olurdu. Biz bu sezon Sivas'ta ilk mağlubiyetimizi aldığımızda bile takımı karşıladık. Yıl 2012... Türk Futbolu bitik. Türk Futbolu'nu bitiren herkesin düşündüğü gibi "Fenerbahçe'nin yaptığı iddia edilen şike" değil, Galatasaray'ın her şampiyonluğunda lobi tarafından iteklenmesi ve saf taraftarının bu oyunları gerçek zannedip çılgınca sevinmesi.