Böyle değildim ben.. Kendi halinde, hissetiği neyse o şekilde yaşayan, bolca gülen, aşk yazıları yazan biriydim..
Siyasetin hem kendisini, hemde ilgilenenleri sevmezdim.. Ama son 12 yıldır öyle tipler varki ülkemin başında, mutsuz insan haline getirdi beni.. Aslında bakıyorum etrafıma sadece ben değil hemen hemen herkez aynı durumda.. Mutsuz ülkenin insanlarıyız biz..
Komple böyle siyasete yakın bir yazı yazmayacağım meraklanmayın.. Aslında bir nevi günah çıkarma, içimi dökme yazısı niyetindeyim.. Umarım kim ne düşünür diye takmadan (eskisi gibi), olduğu gibi dökerim içimi..
Dedim ya bir zamanlar mutluydum.. Hani çevremdede dost görünen onlarca insan vardı.. Hepsi ile aklımıza ne geliyorsa onu yapardık.. 4-5 yıl önce anladımki insanın durumu iyi ise çevrende insanlar oluyormuş.. İlk hayal kırıklığımı bunu anladığımda yaşadım.. Hani söylerlerdi de inanmazdım, güler geçerdim..
Öğrendimde ne oldu? Yeni baştan, daha seçici davranarak, yeni insanları almaya başladım hayatıma.. Aslında öyle çokta insanla görüşmüyorum eskisi gibi.. İki elimin parmaklarının sayısını geçmiyor hepsi..
4-5 yıl önce batıp pek çok şeyimi kaybettiğimde, sadece ailem sahip çıktı bana.. Geri kalan onlarca insan bir anda yok oldu piyasadan.. Bir abim, bir büyük ablam, birde annem.. Babamı zaten 2002 yılında kaybetmişim.. Bu üç insandan hiçbir şekilde vazgeçemem sanırım..
Battığım dönemlerde yaptığım tek sosyal aktivite, tek başıma kadıköye inip balon cafe de çayımı kahvemi içip, gazetemi okumaktı.. Çok yararı oldu bunun bana.. Oldukça uzun süre devam ettim buna ve o günler en huzurlu keyifli günlerimdi.. Fırtınaya yakalanmışken bulduğum bir sığınak gibiydi..
Sonra birileri girmeye başladı yeniden hayatıma.. Yeni dostlar.. Yanıma gelmeye başladılar birer birer.. Balon cafe sığınağım olmaktan çıkmış, eski hareketli günlere dönüş olmuştu..
Bugün düşünüyorumda yanlış yoldayım.. Seçtiğim insanlarda farkında olmadan beni kullanmaya başladılar.. Kimi kendini mutlu etmek için, kimi dertlerini unutmak için, kimi bulunduğum konumu kullanmak için.. Ama bir fark var artık.. Bunları daha önce yaşadığım için tecrübeli haldeyim..
2009 yılında battım.. Bu siteyi ayakta tuttum tek başıma.. Cebimde sigara parası yokken domain, host paralarını yatırdım.. Tek başıma yüzlerce yazı girdim.. Yazarlar aldım.. Güzel yazarlar, güzel yazıları ile keyif verdiler bana okurken..
Bugün geldiğim noktada, sitede benden başka 2 admin daha var.. Birazdan, bu yazı bittikten sonra yetkilerini alacağım.. Biraz evvel benden sonra en cok yazısı olan bir yazarın dediklerinde haklı olmasından dolayı.. Dostluk baki, horozz ayrı düşüncemden dolayı.. Neyse..
Yarın Balona gidip 1 yıl önceki halime döneceğim.. Kendi başıma oturup, çayımı kahvemi içecek, gazetemi okuyacağım.. Deniz kokusunu içime çekip “vuuuu, bugün güzel bir gün adnan senin için” diyeceğim.. Telefonları açmıyacak, gelen olursa kimseyi karşılamıyacağım..
Ne demiş rüyalardaki beyaz sakallı dede: giden gider.. kalan sağlar bizimdir..
Böylemiydi bu hikaye.. Cıx değildi sanırım.. Olsun ben böyle olduğunu düşündüm şu an ve benim için böyle olmuş oldu..
Yazım Tarihi: 07 Şubat 2015