Amerikan Vogue dergisinin eylül sayısından ilginç bir ters köşe: Colm Toibin imzalı bir Edith Wharton yazısı. Yazı bir kenara, Annie Leibowitz imzalı bir de moda çekimi gerçekleştirilmiş: Jonathan Safran Foer, Junot Diaz, Jeffrey Eugenides gibi yazarlar Wharton'un dostları kılığına girip poz vermiş. Vogue'un eylül sayısı meşhurdur, biliyorsunuz; Wharton'un Massachusetts'deki malikanesinde yapılan çekimde adını andığım yazarları görmenin ilginç olduğunu ise yadsımak mümkün değil. Buraya kadar her şey gayet güzel, hoş; Vogue gibi bir moda dergisince çağdaş edebiyatın bu okkalı kalemlerinin -Wharton gibi bir yazara saygılarını sunma vesilesiyle- çekime katılmalarının sağlanması da gayet güzel, yalnız tek bir nokta eksik kalmış gibi: Wharton'u canlandırmak üzere bu kalemlerle beraber kamera karşısına geçecek bir kadın yazar bulmak yerine Natalia Vodianova adlı süpermodelin seçilmesi sanki biraz tuhaf olmuş. Internette biraz bakındım ve bu hususta yalnız olmadığımı gördüm; çekim şimdiden bu nedenle epey tepki toplamış. Vodianova daha önce yine burada, Vogue'da, Alice Harikalar Ülkesinde'den ilham alan ve çok konuşulan bir moda çekiminde Alice'i de canlandırmış meğer. Üstelik şöyle bir tesadüf de söz konusu: Alice Harikalar Ülkesinde temalı çekimde de kameranın arkasında Annie Leibowitz durmuş... Her neyse, uzun uzun anlattım ama kapağında tanımanın imkansız olduğu bir Lady Gaga'nın yer aldığı, 900 sayfaya yakın moda dergisinde Jonathan Safran Foer ile Jeffrey Eugenides ile karşılaşmak beni biraz sersemletmiş olabilir, ondandır.
Geçen sene bu aralar, benzer biçimde, Elif Şafak'ın kendi kitabının ana karakteri olarak bir yaz günü karşımızda belirmesi ve şehrin tüm otobüs duraklarında üzerinde kalın yünlü bir takımla arz-ı endam etmesi hakkında fikir yürütüyorduk; burada, kanımca daha derinlikli bir çalışma söz konusu, ancak Wharton'u bir süpermodelin canlandırmasına, dediğim gibi pek akıl erdiremedim. Ha, yazarların başka birileri kılığına girip poz vermeleri ayrı bir mesele tabii; o hususta da muhafazakar bir tavır içinde olduğumu, yazarları yapıtlarının arkasında değil de önlerinde görmekten pek hoşlanmadığımı belirtmek zorundayım sanırım. Elif Şafak -ki kendisi daha önce Hürriyet Cumartesi için "deli" romancı kılığına girdiği, saçına peruk taktığı ve türlü "haller" sergilediği fotoğraflarla da akıllara kazınmıştır- demişken, Şafak geçtiğimiz pazar günü Habertürk'te David Foster Wallace konulu yeni bir köşe yazısı kaleme almış; almış da ne demiş, valla orasını siz değerlendirin sevgili blog okurları... Benden bu konuda yorum yok. Onun yerine, Şafak'ın 2010 tarihli bir söyleşisinden alıntı yapayım, fazla söze hacet yok zaten: "İstanbul’da beni tanıyan pastacılar, ekmekçiler var. Benim bir kenarında oturup çalıştığım fırınlarım var. Alıştılar bana. Bazen habersiz gidiyorum, bazen haber vererek. Onlar cheesecake yapıyorlar ya da ekmek, un kurabiyesi; ben de yazıyorum. Un kurabiyesinin enerjisi muhteşem mesela, yapıp getiriyorlar..."
Un kurabiyesinin muhteşem enerjisi aşkına!
Aydınlık günler dilerim.