Özgürce düşünüp hayata geçirdiklerimiz, bazen de umutlarımızın sayesinde defalarca düşmemize rağmen tekrardan kalkmamız ve en önemlisi ise en zifiri karanlıkta bile yolumuzu her şeye rağmen bulmamız. Atalarımızdan bize kalan en güzel mücadele tekniklerinden biridir.
Hayatın tüm getirilerine ve aldıklarına rağmen, bizlerin inatla gülümsemesi, geçmişteki bebeklerden bizlere en değerli yadigârdır.
Öğrendiklerimiz, öğrettiklerimiz ve hayata hasretle sarılmamızdaki o güzelliğin sanatçısını, hafızamızı milyon kere bile zorlasak bu sanatçının kim olduğunu net bir şekilde bilmiyoruz. Sadece bir adım geriye giderek, yalnız annemizin eseriyiz diyoruz.
Ama biz geçmişteki o sayısını bile bilmediğimiz bebeklerin, düşüncelerinin harmanlanmış haliyiz. Evet, belki farkında değiliz ama bizim uyguladığımız herhangi bir projenin en temelini yine geçmişimizin bebekleri çizer. İtiraf etmeliyiz ki anlaşılması ve anlatılması zor bir konudur bu ama bunu anlamak için güzel bir benzetmem var.
Tıpkı bir roman gibi düşünürsek kendimizi anlamamız daha da kolaylaşacaktır. Nasıl ki her roman, onu yazan yazarın kaleminden izler taşıyorsa, bizlerde bizi yetişten geçmişteki bebeklerin eseriyiz.
Bir düşünsenize, atasözleri şuan ki dönem demi söylendi? Tabi ki hayır, kendi döneminde söylenen öğüt veren sözlerdir. Ama günümüzde de hala söylenmektedir. Gerek konu üzerinde örnek olarak gerek başkalarına öğüt olarak kullanılmaktadır.
Buradan da şu sonuca varılır. Bu dönemde yaşadıklarımız sorunların geçmişte de yaşandığı büyük bir ihtimaldir. Çünkü günümüz insanları, hala bu atasözlerinde kendilerini kayıtsız şartsız bulurlar.