Hemşire Cassie Müslüman Oldu
Benim ismim Cassie, 23 yaşındayım.
Bu yıl uzman hemşire olarak mezun oldum ve ev hemşiresi olarak ilk görevimi aldım.
Hastam 80li yaşlarının başında İngiliz bir beydi, Alzheimer hastası.
İlk görüşmemizde, hastanın dosyası verilmişti
Dosyadan onun sonradan İslam’a dönmüş biri olduğunu gördüm, o bir Müslümandı.
Bundan dolayı onun inancına aykırı olabilecek tedavi yöntemlerini de hesaba katmam gerekiyordu.
Bu yüzden bakımını, ihtiyaçlarını karşılamak üzere uyarlamaya çalıştım.
Ona pişirmek için helal et aldım. Yaptığım araştırmalar sonucu İslam’da haram olan domuz eti ve alkol içeren ürünler olmamasından emin oldum.
Hastam, hastalığının ileri seviyesindeydi.
Bu yüzden birçok iş arkadaşım onun için neden bu kadar çaba sarf ettiğimi anlayamıyordu.
Ama anladım ki kendini bir inanca adamış bir insan, ona saygı duyulmasını hak ediyordu, bunu anlayamayacak bir halde olsalar bile.
Her neyse, hastamla birkaç haftada bazı belli hareketlerini fark ettim.
Başlangıçta birinden görüp taklit ettiğini düşündüm,
Ancak onun bu hareketleri belirli zamanlarda tekrar ettiğini gördüm; sabah, öğleden sonra ve akşam.
Hareketleri ellerini kaldırmak, eğilmek ve kafasını yere koymaktı.
Anlayamamıştım. O ayrıca başka bir dilde bir şeyler tekrar ediyordu,
Konuşması net olmadığından hangi dil olduğunu anlayamadım ama biliyordum ki günlük olarak aynı dizeleri (ayetleri) tekrar ediyordu.
Ayrıca tuhaf bir durum daha vardı, ona sol elimle yedirmeme müsade etmiyordu (ben solağım).
Bunun bir şekilde diniyle alakalı olduğunu biliyordum, ama nasıl olduğunu bilmiyordum.
İş arkadaşlarımdan biri bana paltalk’tan(chat odası) söz etti, danışma ve tartışmanın olduğu bir yer olarak...
Hastamdan başka hiçbir Müslüman tanımadığımdan, canlı biriyle konuşup ona sorular sormanın iyi olacağını düşündüm.
İslam bölmesine gittim ve ‘Doğru Çağrı’ odasına girdim.
Burada tekrarlanan hareketlerin ne olduğuna dair soru sordum ve bunların ibadet hareketleri olduğu söylendi.
Gerçek olduğuna inanmadım ta ki biri YouTube’da İslami ibadetin(namaz) linkini atana kadar... Şok oldum.
Çocuklarına, işine dair tüm hafızasını kaybeden, zar zor yiyip içen bir adam...
Sadece namaz hareketlerini hatırlamıyor, farklı dildeki ayetleri de hatırlıyordu.
Bu mucizeden başka bir şey değildi, bu adamın dinine adanmış olduğunu biliyordum,
Bu da beni daha iyi öğrenmeyi istemeye yöneltti, ona en iyi şekilde bakabilmem için.
Elimden geldiği kadar sık olarak paltalk odasına girdim, Kur’an’ın mealini okuyup dinleyebilmem için bir link verildi.
Nahl(Arı) suresi bana ürperti verdi ve günde birkaç kere tekrar etmeye başladım.
iPod’uma Kur’an’dan kısımlar kaydettim ve hastama verdim dinlemesi için, o gülümsüyor ve ağlıyordu,
Mealini okurken neden olduğunu gördüm...
Paltalk’tan ne öğrendiysem hastama iyi bakmak için uyguluyordum, gitgide kendi sorularıma cevap aramak için odaya girerken buldum kendimi.
Hayatıma bakmak için hiç zamanım olmamıştı;
Babamı hiç tanımadım, 3 yaşındayken annem öldü,
Ben ve erkek kardeşim büyükanne ve büyükbabamız tarafından yetiştirildik, 4 yıl önce vefat ettiler, şimdi ise sadece ikimiz varız.
Fakat tüm bu kayıplara rağmen, her zaman mutlu olduğumu düşündüm, olumlu.
Hastamla geçirdiğim zamanlardan sonra bir şeylerin eksik olduğunu hissettim.
Hastamın acı çekerken bile duyduğu huzur ve sükunet hissini arıyordum.
O aitlik hissini, hissettiği şeyin bir parçası olmayı istiyordum, yanında kimsesi olmasa bile.
Paltalk’tan bir bayan çevremizde bulunan camilerin listesini verdi ve ben birini ziyarete gittim.
Namazı izledim ve gözyaşlarıma hakim olamadım.
Her gün camiye çekildiğimi hissediyordum, imam ile hanımı bana kitaplar ve kasetler veriyor; tüm sorularımı içtenlikle karşılıyorlardı.
Camide ve paltalk’ta sorduğum her soru açıklık ve derinlikle cevap buluyordu, onları doğrulamaktan başka bir seçenek yoktu.
Hiç bir inancı uygulamamıştım ama bir Tanrı olduğuna hep inanıyordum;
Sadece O’na nasıl ibadet edeceğimi bilmiyordum.
Bir akşam paltalk’a girdim ve mikrofondaki konuşmacılardan biri bana yöneldi.
Hiç sorum olup olmadığını sordu, hayır dedim.
Verdiği cevaplardan mutlu olup olmadığımı sordu, evet dedim.
Sonra bana İslam’ı kabul etmemi neyin engellediğini sordu,
Cevap veremedim...
Camiye sabah namazını izlemeye gittim.
İmam bana aynı soruyu sordu, cevap veremedim.
Sonra hastama bakmaya gittim, yemeğini yediriyordum, gözlerinin içine bakarken fark ettim ki,
O bana bir sebepten ötürü getirilmişti ve kabul etmekten beni alıkoyan tek şey korkuydu...
Kötü bir şeyden korkmak değildi...
Ama iyi bir şeyi kabul etmenin korkusu, ve bu adam gibi layık olamadığımı düşünmek.
O öğleden sonra camiye gittim ve imama imanımı beyan edebilir miyim diye sordum,
Şehadet: Allah’tan başka ilah yoktur, Muhammed(Sallallahu aleyhi vesellem) O’nun elçisidir.
Bu konuda bana yardım etti, ve sırada ne yapacağıma dair rehberlik yaptı.
Söylediğim zamanki hissimi anlatamam.
Sanki biri beni uykudan uyandırmış ve her şeyi daha açık görüyor gibiydim.
O his çok kuvvetli bir sevinç, saflık ve hepsinden ziyade huzur...
Söylediğim ilk kişi kardeşim değil, hastamdı.
Ona gittim, daha ağzımı bile açmadan önce ağladı ve bana gülümsedi...
Önünde kendimi tutamayarak ağladım, ona çok şey borçluydum.
Eve geldim paltalk’a girdim ve Şehadetimi oda için de tekrar ettim.
Bana çok yardımcı oldular, hiçbirini bir kez olsun görmememe rağmen.
Beni kendi kardeşimden bile yakın hissettiler.
Sonunda söylemek için kardeşimi de aradım ve mutlu olmamasına rağmen,
Beni destekledi ve orada olmayı diledi. Bundan daha iyisi olamazdı.
Müslüman olarak ilk haftamdan sonra hastama bakıyorken uykusunda vefat etti.
İnna lillahi ve inna ileyhi raciun.
(Şüphesiz Allah’tan geldik ve şüphesiz dönüşümüz O’nadır.)
Huzurlu bir ölümdü, onunla olan tek kişi bendim.
Hiç sahip olamadığım babam gibiydi ve İslam’a giriş kapım.
Şehadetimden bugüne ve yaşayacağım her gün için,
Allah’tan ona merhamet göstermesi, ve yaptığım her amelin on katını ona bahşetmesi için dua edeceğim.
Ben onu Allah rızası için sevdim, ve her gece onun Müslümanlığının bir atom ağırlığı kadar olabilmek için Allah’a dua ediyorum.
İslam açık kapılı bir din;
Girmek isteyenler için...
Şüphesiz Allah En Merhametli, En Cömerttir...
HANIM KARDEŞİMİZ CASSIE 2010 YILI, EKİM AYINDA VEFAT ETTİ
KARDEŞİNE İSLAM HAKKINDA KONUŞTUKTAN SONRA
KARDEŞİ DE İSLAMI KABUL ETTİ
Rabbinin Yoluna, Hikmetle, Güzel Öğütle Çağır... (Nahl, 125)