|İşte örgütleşme diye buna derim : Örgütleşme|
5 kişilik ailede bu konudan muzdarip olan bir tek ben varsam, mallık bende abi. Bunun daha farklı bir açıklaması olamaz. Ama ben yürürken eve bişeyler oluyor. Ben çünkü karanlıkta, geçtiğim yerleri hesaplıyorum hep, o sehpanın, o dolabın, o sandalyenin hatta o kapının kasasının bile orada olmaması gerekiyor. Ya arkadaş, anlıyor musun beni? BU EV BANA ÇELME TAKIYOR. Belki de bu evdeki seçilmiş kişi benimdir. Ne için seçilmiş olduğumu bilmiyorum ama. Kendimi şuan Lost'taki John Locke gibi hissettim. Demek ki Jacob'un rüyama gelip, bana şimdi ne yapmam gerektiğini söylemesi lazım. Keşke gelse lan, hep şu cümleyi kurmak istemişimdir "Don't tell me what I can't do!" Biraz da Sawyer katıp, sonunda son of a bitch dersem, çok süper olabilir. Lost'tan hala haberi olmayan HOMOSAPIEN'lerin sıkıldığını görür, duyar gibiyim. Hisseder gibiyim ya da, daha doğru oldu.
Efendim, velhasıl kelam, yukarıda gördüğünüz görselde, bu dolapların falan bir çeşit gruplaşma yapıp pusu kurdukları aşikâr. Ve ben şişko olduğumdan emin olduğum kadar eminim, bu pusu kurma olayı, bu örgütleşme, kesinlikle gerçek. İşin kötüsü, bence bu örgütleşmeye kesinlikle BABAM da dahil. Neden mi? Çünkü her gece, otururken ayaklarını uzattığı sandalyeyi, odanın tam ortasında bırakıyor. Odanın ortası dediğim yerse, benim şu aralar yaşam alanım olan balkondan çıkınca, ilk sağda, sehpanın yanı, televizyonun karşısı, bildin mi? Heh işte ben balkondan çıkıp, genelde bu saatlerde ya da biraz daha geç (Tam şu an saat 04.58), gözlerim yarı kapalı halde, beynimin yarısı uyuklar vaziyette odama doğru yol alırken, bil bakalım ne oluyor? Her seferinde, o lanet olası, Allahın cezası, Bloody fucking sehpayı görmüyorum. O an şanslıysam, götümün kenarıyla çarpıyorum düşüyor. Ama bazen, ki bazen değil genelde, yani çoğunlukla, tamam her gün, serçe parmağımı o lanet yere vuruyorum. Sonra da napıyorum biliyor musun? Böyle bildiğin, oturuyorum yere, çömüyorum böyle ve ağlıyorum. Evet, bu şaka değil. Bildiğin ağlıyorum. Acıdan mı, sinirden mi, bıkkınlıktan mı bilmem. Ama gözümden yaş geliyor mutlaka. Tabi o an küfürler falan da, kime giderse.
Öyle işte, çok üzülüyorum. Buradan, ev eşyası yapan, fabrika, şirket ve bilimum tükkanlara sesleniyorum : LÜTFEN ŞU EŞYALARIN KENARLARINI OVAL YAPIN. KESKİN HATLAR OLMASIN. BAK BEN BİKERE DE KÜÇÜKKEN DÜŞMÜŞTÜM, KAFAMI ÇARPMIŞTIM, KAFAM YARILMIŞTI, PEKMEZİM AKMIŞTI. BELKİ DE O OLAY YÜZÜNDEN BU HALE GELDİM, BELKİ DE O OLAY YÜZÜNDEN BUNLARI YAZIYORUM. BİRAZ DA BENİ ANLAYIN. BENİ ANLAYACAK 200000 KİŞİ BULABİLİRİM. ÖPTÜM.
Adamların da çok da zikindeydi afedersin.
Yaralı yere Patates koyup çürümesini bekleyin, işte artık siz de bizden birisiniz.