İnsaoğlu sürekli bir devinim içinde , bu devinim en hızlı bebekken olsa da aslında kişiye göre değişiyor .çocukluk ergenlik ,erginlik, olgunluk yaşlılık .. Şeklinde sürüp gidiyor işte. Her şeyde olduğu gibi bunda da en zoru geçen dönem en uzunu geliyor insana genel kanı ergenliğin zor olduğunu söylese de bana göre en zoru erginlik ile olgunluk arası dönemdir. Belki de kendime göre mükemmel bir çoçukluk geçirdiğimi düşündüğüm için böyledir bilmiyorum .
Ne güzel günlerdi hayatın bir sonunun olduğunu bilmediğin bütün bir zaman boyunca çocuk kalıp yaşayacağını sandığın zamanlar .. Yemek ye uyu okula git sonra oyun sonra tekrar yemek hep aynı paradoks içinde mutluluğun sabit değer olduğu zamanlar . Üzülsen bile diğer oyunda yeneceğini bildiğin için tekrar mutlu olacağın kendi küçük evrenini yarattığın zamanlar çocukluk zamanları... Bana göre en kötü geçirilen çocukluk bile hayatın diğer dönemlerine nazaran daha iyidir. Çünkü çocukken bizim dışımızdaki hiçbir şeyi belli kalıplara koymayız, sınırımız yoktur sadece hissettiklerimiz ve hissettirdiklerimizle yaşarız gerisi önemli değildir farketmeyiz bile mesela benim küçükken en yakın arkadaşım bir erkekdi .Sabah okulda beraber olduğumuz yetmiyormuş gibi okuldan sonra da hep birlikte oynardık annelerimiz de arkadaştı bir yere gidileceği zaman birlikte giderdik bizi hep kardeş sanarlardı ben de hep birlikte oyun oynadığımızdan falan sanırdım garip gelirdi zamanla neden kardeş sanıldığımızı fark ettim ikimiz de kızıl tenliydik daha önce bunu hiç farketmemiştim aynaya ya da ona bakmadığım için değil onu sadece oyun arkadaşı sadece bir insan olarak gördüğüm içindi . İnsanın henüz bu kadar kompleks yaratıklar olduğunu öğrenmemiştim kardeş misiniz sorusuna gayet alışmış bir şekilde hayır deyip geçiyorduk sonrasını nedene sonucuna takılmıyorduk . O insanı yargılamıyor kendimizi sorgulamıyorduk bizim için tek sıkıntı en son ki oyunda neden onun kazandığı , mahallleye yeni gelen çocuğun kaçıncı sınıf olduğuydu .Mahalle demişken öyle ciddi anlamda mahalle olduğunu düşünmeyin bizim için aynı site içerisinde oturmak aynı mahalle içinde oturmakla eş değerdi .Düşünsenize eğer bir mahallede 10 site varsa 10 ayrı mahalle demekti bu :) o zamanlar mahalle oyunları olurdu tabi gameboy'la atariler sonra sonra çıkmaya başladı zaten atari sonrasını tutamadık :)
Ben bizim dönemi oyun açısından çok şanslı hissediyorum çünkü bizden sonra dışarda oyun oyanayabilen çocukluğunu bilgisayar masasıda değil sokaklarda geçiren son nesildik .Tabletlerin biligsayarların içinde hazır üretilmiş şeyler üzerinde değil kendimiz yapar üretirdik oyunlarımızı.. Şimdiki nesile göre şansız olduğumuz yanımızda yok değildi tabi .Kitaplar mesela şimdilerde çok uygun fiyatlarla satılan kitaplar biz çocukken dersteki başarımızdan dolayı öğretmenimizin bize hediye vermesiyle ya da okul kütüphanesiyle elde edebilirdik. Başarılı bir öğrenciydim okumaya bayulırdım . öğretmenim sanki kendi yazmış gibi imzalayıp bana bir çok kitap vermişti inanır mısınız hala saklrım o kitapları :) Ökkeş serisinda ne üzülürdüm Ökkeşe , Ayşegülü ne kıskanırdım hep güzel şeyler giydiririlerdi denize falan giderdi öykülerinde sonraa kaşağı vardı Ö.Seyfettinin ne üzülmüştüm o kitapta , Pal sokağı çocukları , Tom sawyer hele hele kibritçi kız ne üzücü kitaptı sonra bu kız neden dram seviyor bu kadar diyorlar sevmesin de napsın çocukluğumuz dramlarla geçmiş :D Sonra muzaffer izgü ve gülten dayıoğlu ikilisini nasıl unuturum harika kitapları vardı . Dünyanın merkezine yolculuk 80 günd devri alem ne severdim bu iki kitabı sonrasında bi de bakmışım gezgin olmuşum olurum tabisi küçüklüğümden geliyor işte boşuna dememişler çocukluğuna inmek lazım diye inmek lazım tabi okunan kitaplar yaşanan her bir olay ne kdar etkiliyor insanı ..
Geleceğin bilinmezliğnden ya da şimdinin sıkıcılığından konuşmaktansa geçmişin güzel anılarını konuşmak hoşuna gidiyor insanın bundandır bu uzun yazışlarım ama daha fazla tutmayacağım sizi bir iki çizgi filmden bahsedip durağan hayatıma devam edeceğim
Çevremde pek çocuk yok hatta hiç yok o yüzden şimdilerde bizim zamanlardan kalma çizgi filmler var mı bilmiyorum ama hayal gücüm şuan da varsa çizgi filmlerin etkisi çoktur .hedie power rangers,arı maya , vikingler, tsubasa ,richie rich , jetgiller , taş devri ,ninja kaplumbağa ,şeker kız candy i loones tuney(bununda adını sonradan öğrendim :D ) Pembe panter, ay savaşçısı , ten tenin maceraları ,casper şirinler,pokemen , temel reis , daha aklıma gelemeyen bir çok çizgi film bi de bi de sabrina ve lassie vardı ne severdim haftasonları izlerdik bu son ikisini . Yeraltı canavarı diye bir film vardı sürekli yayınlanırdı star tv de diğer çocuklara nazaran uykuyla aram olmadığı için geç yatardım ve her yayınlandığında ödüm kopsa da izlerdim :)
Ne güzel günlerdi ..Umarım ve dilerim benim çocuklarım ve sonrqaki nesillerde doyasıya çocukluğunu yaşabilirler. neyse bu kadar yetsin yazı için görsel ararken buna denk geldim okurken kahkaha attım 200 ün 200 'ünün de bilmek paha biçilemez :) tık tık
Ben hala tasoları saklıyorum desem :D
Ay savaşçısını da hala izliyorum nolmuş yanii hem 2014 yenileri çekiliyor :)
Ne bileyim böyleydi resmi ben de tavşan ya da warner bros falan sanırdım çizgi filmin adını :)
Son olarak fazlasıyla dramatik olsa da çok sevdiğim bir sözü
"hep çocuk kalsaydım da dizimdeki yarayı en büyük acı sansaydım.."