Son yazımda Bihrat Mavitan’ın başına geleni anlatmıştım. Onun başına gelenin, bir gün hepimizin başına gelmemesi için şimdilik bir neden bulamıyorum.
Sormuştum: Ne yapsın Bihrat Mavitan?
Olacağı ben söyleyeyim:
Bihrat Mavitan çekip gidecek Kuzguncuk’tan!
Olan ona mı olacak?
Hayır!
Kuzguncuk’a olacak!
(Bir ülkenin yaratıcı güçleri olan Bihrat gibi kişiler kültür yaşamımıza her gün gelmiyor. Bir kenti kent yapanlar onun gibi yaratıcı kişiler.
Olayı Bihrat üzerinden anlattığıma bakmayın. Anlattığım hem gerçek, hem de bütün kültür yaşamımız için uyarı.)
Bihrat çekip gidecek Kuzguncuk’tan dedim ya…
Bizim de elimiz böğrümüzde kalacak…
Çok geçmeden Kuzguncuk’ta yaratıcılar kalmayacak…
Bu örnek çoğalırsa, bu böyle giderse, özellikle kültür-sanat açısından Kuzguncuk çöle dönüşecek. Şimdiden İstanbul’un birçok yeri gibi…
Yalnızca yiyip- içenler… Tüketiciler, tüketiciler…
Bu örnek size şunu düşündürdü biliyorum: Bütün Türkiye tüketiciye dönüşmüyor mu?
Başkalarının ürettiklerine bağımlı kalmıyor muyuz?
Bunun çözümü uyanmamıza, aydınlanmamıza bağlı… Tüketici olup bir gün tükenmek yerine üretici olmamız gerekiyor. (Bunu herkes söylüyor ya, gerçekten algılayarak mı?)
Üretmek dediysem, Afyon’un kaymağını, Gaziantep’ in baklavasını değil elbette…
Kendi besinimizi sağlamak açısından yeryüzünün sayılı ülkelerinden biriydik biliyorsunuz. Şimdi patatesi bulamayacak duruma gelmişiz.
Gene de diyorum beni ilgilendiren bundan öte şeyler.
Bütün mimarlık öğrencilerinin (Belki öteki dalların da, bilmiyorum) gözü dışarıda.
Dört yılda mimar olacaklarını sanıyorlar ya, sonra hemen yurt dışına kaçmayı tasarlıyorlar.
Daha sonra ya orada yitip gidecekler. Çünkü burada aldıkları eğitimin orada yetmesi olası değil. Ya da kişilik sorunlarıyla dönüp gelecekler.
Sözün nereye geldiği belli oldu sanırım.
Şunu da söylemeden edemeyeceğim:
Haziranın ilk haftası aşırı önemli! Ayrıntılara takılıp kalmayız umarım.