Blogda daha önce bahsettiğim, hatta yazılarını yayınladığım biri Aslı Dinçman. Hayatın bize sunduğu mucizelerden biri...
"pes" dedirtecek pişkinlikte biri tarafından huzuru kaçmış, neşesi bölünmüş. Çok basit gibi görünen ama aslında çok önemli olan bir olay bu. Bir engellinin, bir insanın yaşama, sosyalleşme hakkına saldırı.
işte hikayesi
Bir engelli nasıl ENGELLENİR?
Geçenlerde dayımla Hatay caddesinde kahve içelim diye çıkmıştık.Bu olayı dayım hikâye etmişti:
http://blog.milliyet.com.tr/
serebral-palsi-li-yegenim- asli-ile-hatay-da-soyle-bir- gezelim-dedik/Blog/?BlogNo= 390739
O heyula gibi araç kafamda bir şekilde yer etmiş. Aradan birkaç gün geçti… Annemle bir sabah acilen dışarıya çıkmak için engelli park yerindeki arabamızın yanına geldiğimizde bir aracın çıkmamızı engelleyecek şekilde park ettiğini gördük. Bir de ne göreyim, dayımla beni kaldırımda sıkıştıran araç değil mi? Bu kadar tesadüf anca bizim ülkemizde olur dedim.
Aracımızı çıkaramadığımız için annem beni gideceğimiz yere taksiyle götürdü. Bu arada trafiği aramıştık. Biz yokken gelmişler, araç sahibi her nasılsa araç sileceğine telefon numarasını bırakmış, polisler arayıp çağırmışlar. “Engelli aracı engellediniz ( ! )” demişler.
Eve döndüğümüzde heyula araç ortada yoktu, fakat bizim arabanın sileceğine bir not iliştirilmişti. Not aynen şöyleydi:
“Park yeri var da, bizler mi duyarsızız? Polisi arayacağınıza bütün bilgiler arabanın önünde mevcut. Tel açmanız bir dakikayı bulmaz, herkes bu ülkede bencil olmamalı, şikâyet kötü bir davranıştır.”
Anneme dayımı arattım: “Bizim kaldırımların efendisi bugün yine görev başındaydı dayıcım.” diyerek kısaca olayı özetledim. Dayım, acı acı güldü, ardından birkaç kelime söyledi. Duymazlıktan geldim…
Bir deyim vardır: Hem suçlu hem güçlü. Bu da o hesap…
Aslı Dinçman
08.12.2012