son on gündür metroları ve marmaray'ı sıkca kullandım.
sabah marmaray'da "tam şu anda denizin tabanındaki yerin altından gidiyor olmalıyız" cümlesi aklıma düştü.
yok öyle panik atak gibi değil, bir mühendislik harikasını düşünmek, insanoğlunun becerilerine hayran kalmak daha çok.
sonra birden çevremdeki insanlara dikkat ettim ve bir vagonda kaç kişi olduğunu, bir seferde kaç kişi taşındığını hesaplamaya çalıştım.
tabii ki doğru rakam değildir ya, bin diyelim hadi.
saymaya bile yetemediğim kadar çok insanla çevrelenmiş halde, demirden bir aracın içinde, etrafı betonla kaplı bir yeraltı tünelinde yol almak...
böyle düşününce, yazınca çok acayip oldu!
tam da dün hakan günday'ın "daha"sının kamyon devrilince gazâ'nın üstünde onlarca ölmüş insanla bir kaya kovuğunda sıkışıp kaldığı bölümünü okumuşken, sırtım ürperdi doğrusu.
bir de kapadokya'da derinkuyu yeraltı şehrine girmek ve gezmek maceram vardı; niyeyse beni ürkütmüş olan, çıkınca bir daha girmem böyle bir yere demiştim.
oysa, istanbul'da şehir hayatına uyum sağlamak için her gün yeraltında dolaşıyoruz.
saçma!
emekli olayım ve bir ağaç altında, toprağın ürünlerine bakarak zaman geçireyim istiyorum.
artık.
orası böyle bir ağaç altı olsa ne güzel olur.