Kemal Kılıçdaroğlu liderliğinde Ankara’dan İstanbul’a yapılan ve dev bir mitingle noktalanan uzun soluklu “Adalet” yürüyüşünün yarattığı etki, estirdiği umut rüzgarı çok çabuk dağıldı.
Neden böyle oldu?
Birinci neden, yürüyüşün hemen ardından 15 Temmuz anma etkinliklerinin başlamasıydı. Yurdun dört bir yanında milyonlar sokağa döküldü, bir yıl önceki kanlı darbe girişimini lanetledi, şehitleri saygıyla andı.
İkinci neden, Kılıçdaroğlu’nun yürüyüş boyunca sergilediği olgun, yapıcı, kucaklayıcı tavrından uzaklaşması, tekrar eski günlerine dönmesi, iktidara yönelik sert açıklamalar yapması, suçlamalarda bulunmasıydı.
Üçüncü neden, yine Kılıçdaroğlu’yla ilgili. Darbe girişiminin lanetlendiği günlerde darbeyi “kontrollü darbe” diye nitelendirmesi yanlıştı, halkın duygularına, duyarlılıklarına ters düşüyordu.
Ve dördüncü neden de şu:
Yürüyüş, adalet sistemindeki yanlışlıkları ortaya koymak, yargı üzerinde siyasi baskıları anlatmak için yapılmıştı. Ne var ki yürüyüş sonrasında bu konuda kararlı adımlar atılmadı. Adalet konusunun enine boyuna tartışıldığı bir konferans düzenlenebilir, tarafsız ve bağımsız yargının oluşması için Anayasa ve yasalarda yapılması gerekli değişiklikler net biçimde ortaya konabilirdi.
++
CHP el yordamıyla siyaset yapıyor.
Ara sıra doğru düzgün işlere imza atılıyor, ama bir süre sonra eski hamam eski tas noktasına dönülüyor.
Kılıçdaroğlu başarıya ulaşmak istiyorsa çalışma arkadaşlarını daha dikkatli seçmeli, donanımlı halkla ilişkiler kuruluşlarıyla işbirliği yapmasını bilmeli.
Bunu yapmazsa, bırakınız Ankara’dan İstanbul’a yürümeyi, Ankara’dan Hakkari’ye kadar yürüse bile bir süre sonra geriye güneş yanığı bir yüz ile şişmiş bacak kaslarından başka bir şey kalmaz.