Eğer, garip leyleğin neden iki yerine tek bacağı üzerine dikildiğini hiç düşünmemişsen.
Eğer, bu kavanoz dipli dünyaya niçin geldiğimiz konusuna az ya da çok kafa yormamışsan.
Eğer, “İnsan Nasıl İnsan Oldu” kitabını üst üste iki kez okumamışsan.
Eğer, Sümerler yazıyı bulana kadar Tanrı Babanın yeryüzüne neden yazılı din kitabı yollayamadığını akıl etmemişsen.
Eğer, dünyada her gün 45 bin insanın doktor raporuyla resmen acından öldüğünü duymamışsan.
Eğer, “Kapınızın önünden bir dilenci geçiyorsa gülmeye hakkınız yoktur” özdeyişini bilmiyorsan.
Eğer, içli bir türkü, ya da güzel bir şiir dinlerken için dolmamış, ağlayan bir çocuk karşısında gözlerin yaşarmamışsa.
Eğer, denizde güneş batarken yedi rengin dışında başka renkler de görememişsen.
Eğer, Rojowa’da süren kavganın içinde eşitlik, yani kolektivizm kokusu olduğu için, bütün ırkçı ve kapitalistlerin oraya böylesine yoğun saldırısının altında yatan hinliğini sezemiyorsan.
Eğer, Gezi parkı olayının gerçekte “Devenin belini kıran yükünün üstüne konan son saman çöpüdür” özdeyişi ile bağıntılı olduğunu anlamamışsan.
Eğer, kimse görmediği halde yoldaki çakıl taşını alıp bir kıyıya koymamışsan.
Eğer, karnı doyan bir çocuğun gülümsemesine ağız dolusu bir gülüşle karşılık vermemişsen.
Eğer, tanımadığın birisine yapılan haksızlığı kendine yapılmış sayıp, kafa tutmamışsan.
Eğer, işkencede tabanlara vurulan deyneğin acısının nasıl olupta omuzlardan fışkırdığını yaşamamışsan.
Eğer, 12-Mart ve 12-Eylülden sonra iki omzunda iki polis taşıyarak yazdığını söyleyen yazarları, sanatçıları iyi dinlememişsen.
Eğer, her yokuşu aşan insan soluğunun neden kendini aşmakta bu kadar zorlandığına şaşmamışsan.
Eğer, düz ovada tepenin kendini dağ sanmasındaki inceliği görmemişsen.
Eğer, büyük bilim insanlarına, mucitlere bu kötü düzenin bir an önce değişmesi için neden yeterli kafa yormadıklarına, ciddi biçimde kızmamışsan.
Eğer, yoksulların zenginlerin partisine niçin oy verdiğine şaşıp kalmamışsan.
Eğer, anadilini konuşacak zeka düzeyine sahipsen ve halen ezilenlerin safında yer almamışsan.
Eğer, çuvaldızı başkasına batırırken, iğneyi kendine batırmamışsan.
Eğer, bir kahvenin kırk yıl hatırı olduğu özdeyişini es geçmişsen.
Eğer, bize bir harf öğretene duyulan saygının, gerçekte köleliğe baş kaldırının öteki adı olduğu dipnotunu okumamışsan.
Eğer, iki ayak üzerine yürümenin ve de insan suretinde görünmenin bile insan olmaya yetmediğini anlayamamışsan,
Eğer, Kafka’nın babasına duyduğu marazi öfkenin evrensel bir açmaz olduğunu biliyorsanız, ancak o zaman onun böceği ile insan arasındaki ilişkiyi de kavrayabilirsiniz. Yoksa kimi insanlar gibi insan olunacağına Kafka’nın ünlü böceği olmak elbette çok daha iyidir…
Uzun sözün kısası yukarıdaki eğerlerin sadece üçüne doğru yanıt verememiş olsak bile, gerçekte insan olarak işimiz zor demektir. Yani aynaya rahat bakmamız açısından demek istiyorum…