Karmaydı, ben kimimdi derken bir de bakmışım zaman su gibi akmış geçmiş. Malum bir Türk vatandaşı olarak burada sonsuza dek kalamam. Yine geliyorum bir kararın eşiğine. Kendini akışa bırakınca zaten akıyorsun, zorlanmalar kısa, çıkan kararlar büyük ve devrim niteliğinde oluyor.
Bu kadar çabadan sonra; şehirden uzak, huzur dolu bir yerde yaşamaya alışmışken, gün boyunca hatrı sayılır bir zaman dilimini yogik ve vedantik pratiğe ayırmışken ve yol aldığımı gözlemlemişken, buradan ayrılmak istemiyorum elbet. İlk kararım Güney Amerika’ya seyahate gidip buraya geri dönmek ve yoluma devam etmek şeklinde oluyor. Ancak gelin görün ki hazıra dağ dayanmıyor, hele ki birikmiş paranız devamlı değer kaybediyorsa. Neyse ki çok geç olmadan birikmişlerimi dolara çevirdiğim için biraz ucuz kurtarmış sayıyorum kendimi. Yine de meblağ tasarladıklarıma yetecek gibi durmuyor. İşte orda duruyorum; naapmalıyım?
Çoook uzun zaman önce hocamdan duymuş olduğum gofundme.com geliyor aklıma birden. O zamanlar henüz yola çıkacağım aklımın ucundan geçmediği için kenara atılmış bir bilgi niteliğindeyken, şimdilerde hayat kurtarıyor bu fikir. Ne kadar çabalarsanız çabalayın, birikimle gezmeniz, kendinizi deneyimlemeniz zor. Her ne kadar ashramda paraya çok ihtiyaç duymasam da; uçak bileti, mecburi olarak bir müddet kalmaya ve gezmeye yetecek kadar ve sonra burdan ayrılınca Türkiye’ye dönmeye yetecek kadarı ya var ya yok kesemde. Ve sürpriz bir şekilde beklediğimden fazlasını toparlıyorum, bir büyük bağış sayesinde. Ancak mesele bağış değil. Para deyince akan sular duruyor biliyorum. Ama para sahip olduğumuzu düşündüğümüz diğer şeylerden farklı değil ki, paylaşılabilir. Burada; ashramda, ihtiyacı olanla fazlası olan paylasıyor her şeyini. Böyle bir dünyanın içindeyim. Yine de beni önceden tanıyan ve ihtiyacım olan paranın bir zamanlar yaklaşık olarak aylık gelirim olduğunu bilenlerle fikrimi paylaşmış olmak, üzerine düşünmeden, bir çırpıda, egomu ne kadar hiçe saydığımın bir göstergesi benim için. İkincisiyse; ufak tefek de olsa katkı sağlayan ve iyi dileklerini ileten onlarca güzel ruhla bütünleşmiş oluyorum. Bana inandığını söyleyen bir yığın güzel kalp de cabası!
Henüz para meselesini tam çözmemiş, fakat haddinden fazla kararlıyken İnka Yolu’nu yürümeye, birdenbire bir şey oluveriyor. Olay bu ya, spiritüel yolculuk planladığın şekilde ilerlemiyor hiçbir zaman. Karma çalışıyor hızlı hızlı, sen üstüne düşeni yapıyorsun, çalışıyorsun, deneyimliyorsun, okuyorsun. Bütün bunların sonucunda bir takım mistik şeyler yaşamak çok da anormal sayılmaz herhalde. Eh, ben de benzer bir şey deneyimliyorum ve virajı çok keskin bir şekilde kırıyorum. Eyvallah Peru’ya gitmeyi her zaman isterim de, acaba bunun için doğru zaman mı diye sorguluyorum. Neden kalbimin bir köşesinde duran Hindistan yollarını arşınlamayayım? Bu fikir, zihnimi rahatlatmaya yetecek kadar uzun soluklu kurgulanmış planlarımı hiçe saydıracak derecede heyecan verici ve kendimi tekrar konfor alanının dışına sürükleyeceğim için bir o kadar da gerilim dolu. Fakat gerilim kimin umrunda? Çağrı kalpten geliyorsa, zihnim istediği kadar bahane üretebilir. Ben yürürüm oraya doğru… İşte bu yolun güzelliği de bu. Yapamam dediklerini yaptıracak bir inanç veriyor sana, cesaret…
Ama yalnız değilim bu yolda. Karar kalpten gelince bir dolu beklenmedik sürpriz gerçekleşiyor, adeta mucize gibi. Anahtar; kalbini açmak. Aç kalbini.