orta yaşlarının sonunda bir adam hatırlıyorum. 16-17 yaşımın yaz anıları arasında. yazlıktaki arkadaşlarımdan birinin babası. konuşmaktan çok, sessizliğe inanan bir adam.
söylemek istediklerini derin mavi gözleriyle anlatan bir adam.
şiir sever miydi bilmiyorum neleri sevdiğini bilecek kadar tanıyamadım onu, ne yazık.
küçük bir lokanta işletirdi. uzun uzun denizi seyreder, bir de akşamları rakı içerdi.
bazen balığa çıkardı ve eli kolu dolu geri dönerdi. denizden her döndüğünde gözlerinin içi gülerdi. dalgalarla konuştuğunu düşünürdüm.
bir dövme vardı sol kolunda. küçük bir yıldız. o dövmeyi 18 yaşındayken yaptırdığını söylemişti bir gün. ve çok pişman olduğunu eklemişti sözlerine. nedenini hiçbirimiz sormaya cesaret edememiştik. oturup onunla saatlerce hayattan konuşmak isterdim. ama hiç böyle bir imkanımız olmadı. o suskunluğunun ardındakileri merak ederdim hep. sormak isterdim soramazdım.
birkaç yıl aradan sonra geçen sene o sahil kasabasına tekrar gittiğimde artık hayatta olmadığını söylediler. içimde garip bir sızı hissettim.
bugün bunlar nereden aklıma geldi bilmiyorum
sadece yazmak istedim.