-
özlediğimdir.
rengi, türü, niteliği hiç fark etmez. ne zamandır bir kağıt üzerinde yazı karala(ya)mıyorum. her şey artık klavye eksenli ve merkezli oldu. deneme, sözlük yazıları, tercümeler, makaleler, hikayeler, tezler, karalamalar, kısacası her türlü yazı klavyeden çıkıyor artık. iyi-kötü bir şeyler vücuda geliyor; ama eminim ki, o satırlar önce efsunlu kaleme dökülse, oradan kalvyeye geçiş yapsa sanki daha güzel olacakmış gibi bir his var içimde.
şu satırlar bile kalem ürünü değil. keşke kalemle müsvedde yazabilsem, ardından klavyeyle temize çekebilseydim. heyhat; tembellikten midir, yoksa üşengeçlikten mi, bilemiyorum; ama kalemi elime alınca sanki bir yabancıya dokunmuşum gibi hissediyorum. fakat ne olursa olsun döneceğim yeniden kalemle yazdığım günlere.
kalem, düşünceleri kağıda aktaran bir vasıtadır. iyi tutulduğunda elimizin bir uzantısı haline gelir. klavye ise sadece "iktirdiğimiz" bir nesnedir. vurulan, basılan, iktirilen bir nesnenin, ele aşinalık kesbetmesi zordur. kalem "tutulur" ve düşünce akışı sona erene kadar da yer(in)e bırakılmaz.
el yazımın düzenine ve şekline göre anlayabilirim geçmişte yazdığım bir yazıyı hangi halet-i ruhiye ile yazdığımı; lakin klavyede "kaleme alınmış" bir yazı, yazarına dair hiçbir ipucu barındırmaz. ketumdur klavye. ruhsuzdur, hissizdir. kalemle yazmak beceridir, hatta ileri seviyesinde sanattır. klavyeyle yazmak ise, yürümeyi yeni öğrenmiş bir çocuğun bile üstesinden gelebileceği bir "kabiliyet"tir.
herkesin bir gün toprağa dönecek olması gibi, ben de bir gün aslıma, kalemle yazacağım günlere, dönmeyi hayal ediyorum. bu arada el yazısını verimli bir şekilde bilgisayar ortamına aktaran teknoloji de çıkarsa güzel olur.
ilk yaratılan şey olduğu söylenegelir kalemin. o yüzden de bir miktar gururlu olması doğaldır. siz onu bırakırsanız, o da sizi kolay kolay arayıp sormaz.