Moğol Harezm’i yakıp yıkarken atam Kaya Han da Şah Muhammed’in basiretsizliğine kahredip Kayı’yı topladı. Oğuz beylerinin nicesi gibi, Tacik’ten, Fars’tan, Arap’tan Türk’ten bir nicesi gibi. Obasının yılkılarını, sürülerini, evlerini, evlatlarını, kızlarını, kızanlarını hayatta tutmanın başka yolu kalmamıştı.
O güne değin bizim için yaylaklarımızdan kışlaklarımızdan ayrılmak zuldü. Vatanımızdan geçmek zulümdü. Atam Kaya Han eydür ki; Selçuk padişahlarından Sultan Alparslan devrinde Oğuz’dan nice erler ve nice evler kalkıp göçüp gün batısına gitti oralarda yurtluk ve doyumluk buldular. Biz ise yerimizde sağlam ve etrafımızda muteber iken, atımız, davarımız, erimiz avradımız çokluk olduğundan atalar ocağında kaldık.
Gün aştı devran değişti. İşbu yollara düşmek sırası bize geldi. Yolda hayvanlarımız, insanlarımız kırıldı. Moğol’un almadığı canları Mazenderan dağlarının yarları, İran çöllerinin kumları, taşkın nehirlerin suları yuttu. Atam Kaya Han dahi yolun sonuna vardıkta bizi bıraktı uçmağa vardı. Ceddi Oğuz Han bile cennette oturur durur bizim halimizi tanrı tealanın izniyle gözetir.
Babam Süleyman Şah kanıdır ki Kayı’ya bir yurt, bir umut arar durur. Bir kafir önünden kaçıp geldik iki kafiri bile bulduk; Haçlı ile Rum.
Frenk ilinden gelen nice bir cengaverler İslam mülkünü basmış almış. Adı görklü Muhammed’e salavat okuyan dilleri, Allah tealaya secde eden başları kara toprağa katmışlar. Rum kayzerleri bundan evvel İslam’ın düşmanı imişler. Şimdi gün görmüş aksakallar derler; Rum düşmandır beli, lakin onlar bizi bilirdi biz onları. Üzerleri haçlı Frenkler geleli düşmanlık nic’olur bir dahi gördük bildik.
Söz kısa gerek; Atımıza otlak, kursağımıza avlak, kışımıza kışlak aradık. Bir ateşten kaçtık, yine ateş bulduk…
Balalığım yolda, gençliğim zorda oldu. Duam odur ki; Kayı’nın Oğuz’un, Türk’ün İslam’ın sonki nesilleri bu mihneti çekmeye…