Eğer kalbimde özel yeri olan bir şehir varsa, o da Paris’tir.
Hayatımda yurtdışında gördüğüm ilk yer olan bu şehir (7 yaşındayken), benim için şu ana kadar 65 ülkeye gelen yolun başlangıcıydı.
Ailemle orada olmak ve oradaki harika binaları, müzeleri, manzaraları görmek beni bu şehrin sıkı bir aşığı yaptı. Her gidişimde daha da çok sevdim Paris’i.
Toplam 5 kere gittiğim Paris’te ilginç anılarım oldu.
2012’de 1 ay boyunca kaldığım Paris’te, Paris’i tam anlamıyla, bir yerli gibi tanıma fırsatım oldu. Paris’in göbeğindeki Rue Du Pot De Fer sokağında, alt katlarda restoranların ve sokak muzisyenlerinin olduğu bu evde yaşamak, hayatımdaki en güzel deneyimlerden biriydi. Camımdan tüm bu güzellikleri, akşam şarabını içen insanları izlerken harika müziğin tadını çıkartıyordum.
Ama her defasında Paris tatlı bir tecrübe olmadı benim için. 2015 Kasım’da bir konferans için Paris’e gittiğimde, 13 Kasım akşamı bir kaç blok ötemizde olan acı terör saldırıları hem şehri, hem de bizi derinden etkilemişti. Ülkemizde de sık sık maruz kaldığımız ve insanlarımızı kaybettiğimiz bu trajedinin dünyanın her yerinde olabilirdi.
Paris’in sokaklarında rastgele yürüyüp kaybolmak bile başlı başına bir keyif. Hedefsizce yürüyüp, gördüğünüz müzelere girip, Rue Moufftard’da ki dondurmacıdan dondurma alıp, Eyfel kulesinin etrafında gezip, Paris’e has kafelerde gezip, Paris’in gece hayatının tadını çıkartmak da öyle.
Gerçekten sıkıcı bir insan olmadığınız sürece, Paris’ten hiç bir zaman sıkılmayacaksınız.
Paris’teki tecrübemi unutulmaz yapan arkadaşlara ve Ecole Perl’deki sınıf arkadaşlarıma çok teşekkür ederim.