Besliyorum şimdilerde evimin penceresinden serçeleri... Güvercinleri ... Şanesinden kumruları...
Başlarda korkuyorlardı yem atarken elimin hızlı haraketinden.
Şimdilerde nerdeyse elime konacaklar.
"Beslemek" mi adı bu yaptığımın, büyütmek mi?
Bilemedim ...
Ben uzatmasamda ellerimi onlara, bulurlar onlar yine de günlerini kurtaracak bir dal, kol tadında.
Demem şu;
El verdiğine ne sebeple el uzatırsın. Benimki sade dahil olmak hayatlarına.
Beklentisiz.
Beklentim olsaydı üzüleceğim kesindi biliyorum.
Şimdiyse böyle şahane.
Ne onlar benden korkuyor, ne ben onlara dair hayal kırıklığı yaşıyorum.
Belki bir gün onlara attığım yemim biter.
Param olmaz atamam hani.
Hesap soramazlar bana.
Belki hep çok param olur; atarım hep yem onlara...
Ama gelmez olurlar artık.
"Sana mı kaldık" derler. Kızamam ki ...
Yani son demem şu; Boşa yem atmayın kimselere ya da yedirdiniz diye beklemeyin kimseden karşılığını.
Ne atarsanız, ne biriktirirseniz kendiniz için hepsi.
Sayım günü gibi bomboş olur sokaklar yoksa.
Ki benim en sevdiğim gündü o çocukken. Kimselerin olmadığı, ana cadde de maç yaptığımız, parktaki güvercinlerin yemsiz,en kendileriyle başbaşa kaldığı ...
Kumruların deyişiyle ; vhu vhuuu vhu...
Huzurla kalın , şahanesinden bi de ...