

Bu çalışmada, Virginia Woolf’un 1927 yılında yazdığı Deniz Feneri adlı romanı otobiyografik roman başlığı altında incelenmektedir. Virginia Woolf’un otobiyografik eserlerine baktığımızda günlüklerini, mektuplarını ve beş denemeden oluşan Moments of Being adlı eserini görmekteyiz ancak Deniz Feneri adlı romanı, eleştirmenlerce Woolf’un otobiyografisini en etkili şekilde yansıttığı eser olarak değerlendirilmektedir. Otobiyografik roman, yaşam deneyimlerinin kurgusal bir söyleme dönüştürülmesidir ve çoğunlukla bireyin kendi kendisini analiz etmesine yönelik içsel bir yolculuktur. Woolf’un otobiyografik romanında da yazarın, kendisi, ebeveynleri ve çevresindeki insanlarla olan ilişkisinin muhasebesini görürüz. Woolf, romanında geçmişini, anne ve babasını birer model olarak kullanır ancak onların kurgusal kişilikleri gerçek hayattaki modellerini aşar. Woolf, biyografinin sınırlı dünyasından yola çıkıp evrensel olana ulaşır. Bu romanın incelenmesinde, otobiyografik yaklaşımın dışında olabilecek yaklaşımlar da kullanılabilir ve yazarın tartışmaya açtığı bütün izleklere ulaşılabilir. Ancak Virginia Woolf’un hayatının gerçekleri ile yazdığı bir romanı karşılaştırmak, onun bir sanatçı olarak bireysel deneyimini sanata nasıl dönüştürdüğünü görmek açısından önemlidir.
Anahtar Sözcükler: Otobiyografik roman, deneyim, sanat, dönüşüm.