

Hayata Dairdi Gülüşlerim ...
Çok kırılganım bu aralar , hemde çok . Tıpkı bir oyunda
mızıkçılık yapan çocuklar gibi , hemende küsüyordum hayat.
Neden , neden , hep ben diye sorguluyordum.
Sanki kimse kalmamıştı dünyada , herşey beni buluyordu.
Olmamalıydı , olamazdı ....
Daha nereye kadardı bu üzülüşler kırılışlar.Sanki ben üzülünce zaman mı
duruyor ?Alamıyorum kendimi bu tür sorulardan.Uzaktı herşey , herkes
elimi uzatsam tutanım yokmuş gibi.Oysa ben sadece kırıldığımla kalıyordum.
Ne zaman duruyordu , nede yaşananlar yavaşlıyordu.
İşte tek çözümdü.hayata dair gülüşler edinmek.
Ne olursa olsun , ne yaşanırsa yaşansın mutlaka vardı bir sebebi.
Bu zamana kadar neydi ki sebepsiz olan.Herşeyin iyi tarafından bakmayı öğrendim
zamanla.Kırılmadım , kırmadım.Küsmedimde artık oyun bozan çocuklar gibi.
Yine öğtermişti hayat öğreteceğini.
Ne olursa olsun "hayata Dairdi Gülüşlerim" tıpkı ondan intikam alır gibi ...