kapida kahverengi cubbeli bir kesis karsiliyor. basini kaldirmadan kestigi bilet kuponunu uzatiyor. parayi verip bileti atiyorum cebime. soguk floresan isigiyla aydinlatilmis merdivenlerden daha soguk bir mahzene iniyorum. uzunca bir koridor var onumde. duvarlar hastane beyazi. sagli sollu sandiklar yigilmis koridorun kenarlarina. uzerlerinde duvarlara omuz omuza asilmis insan cesetleri, mumyalar. aralarina girip ilerliyorum. gozleri uzerimde. gozleri yok. bazilarinin agzi, burnu bile yok. elbiseleri parcalanmis cogunun. kiminin gomleginde, yakasinda dantel islemeler seciliyor, kravatlar, yakalarinda mendiller. bir ara kafami asagi egip ayaklarimin altina bakiyorum. yerde mezar boyunda kapaklar. uzerlerinde bir takim yazilar, isim, olum yili. ardim, sagim, solum, her tarafta yasayan cesetler. ilerliyorum. az ilerde buyukce bir oda var. basimi iceri uzatiyorum. oyuncak bebekler olur hani, güzel elbiseli, gelinlikli. duvarlara asilmis hepsi. tavana kadar onlarca bebek cesedi. koridor labirent gibi kivriliyor. cikis yok sanki. hayat burda bitiyor, ama onlar en güzel pozlarini takinmis bekliyorlar sessizce. kanlari cekilmis. kanim cekilmis cikiyorum disari. aklim orda. sonraki günler cikmiyor aklimdan. onlar, biz, hayat, olum.
uc-bes yil onceydi. palermo
ya ucuz bilet buluyorum hemen bir kac gun sonrasina. sehir hakkinda fazla bilgim yok. sicilya
yla ilgili bilgim de mafya, etna
, siracusa
dan ote degil. hazirligim da yok. net olarak hatirlamadigim bir yerde bir satir okuyorum, "ayrica sehirde bir de binlerce mumyanin saklandigi bir manastir vardir" diye. ekliyorum gorulecekler listesine.
biraz arastirinca, en cilgin katolik mezhebi olan kapuçin
lerle tanisiyorum. olumle iliskileri bambaska bu adamlarin. nicesinden bir ornek icin (bkz: cesare bonizzi
)
konuyu fazla dagitmadan, onden biraz tarih bilgisi: 16. yuzyilin sonlarina dogru mumyalama uzerinde calisiyor kapucinler. muhtemelen can sikintisindan, onceleri kendi aralarinda denemele yapiyor, olen kesisleri sarip sarmalayip sakliyorlar. bir sure sonra parayi veren dudugu caliyor ve civar kentlerin onde gelenleri yüklü miktarlar odeyerek yakinlarinin veya kendi postlarini curumeye karsi saglama aliyor. en son 1920 yilinda zaatureden olen rosalia lombardo
nun cesedi general babasinin istegi uzerine mumyalanarak manastir mahzenine kabul ediliyor. binlerce mumyanin bulundugu mahzen, uzunca bir sure kapali kaldiktan sonra cok da fazla goz onune cikarilmadan turistlerin ziyaretine aciliyor.
iceride fotograf/video cekimi sozde yasak, ama sonradan bir blog'ta
okuyorum ki yine parayi veren isterse mahzende film bile cekebiliyor. gozu kor olsun.
(bkz: bu da boyle bir animdir
)
(bkz: sonunu bağlayamamak
)