“Bıdıcık” “Anne bunla oynasın mı?” Kabul edelim ki, hepimiz bir bebeğin yanında kendimizi salak gibi konuşurken yakalamışızdır ama böyle yapmamızın geçerli bir sebebi de vardır: çünkü bebeklerin hoşuna gider. Onlara, bir annenin bir bebekle konuşması ile aynı annenin bir yetişkinle konuşmasını dinlemek arasında seçim yapma şansı verildiğinde bebekler annenin bebekle konuşmasını seçerler. Bunun özel bir ismi de vardır: “annece”.
Dünyanın her köşesindeki anne-babalar bebeklerle konuşurken ortak bir yapı sergilerler. Seslerinin perdesini yükseltir, daha yavaş konuşmaya başlar, sesli harfleri uzatıp vurgu farklılıklarını abartarak konuşmalarına müzikal bir nitelik verirler. Cümleler kısaltılır ve genellikle aynı cümle hafif farklılıklarla tekrarlanır.
Bunlara ilaveten, anneceye bu bilinçsizce geçiş bebeğin konuşmayı öğrenmesine yardımcı olabilir. Daha önce yapılmış bazı araştırmalar İngiliz, İsveçli, Çinli ve Rus annelerin annece konuşurken farkında olmadan lisanlarındaki sesli harfleri özellikle uzattıklarını göstermiştir.
Daha yakın tarihlerde ise Rhode Island’daki Brown Üniversitesinden Jae Young Song ve meslektaşlarının on dokuz aylık bebeklerle yaptıkları çalışmada, sesli harflerdeki bu uzatmanın bebeklerin kelimeleri tanımasını belirgin bir şekilde artırdığını buldular.
Değişen sadece sesimiz değildir. Yakınlarda yapılan araştırmalara göre davranışlarımızı da değiştiriyoruz. Anneler yetişkinlere ve bebeklere bir takım oyuncakları gösterirken filme alındılar; bu oyuncakların arasında renkli tahta boncuk dizilerinden yapılmış bir yılan ve içinde renkli bir küçük topun bulunduğu şeffaf bir hamster topu da vardı. Oyuncakların nasıl çalıştığını yetişkinlere göstermeleri ile kıyaslandığında, anneler bebeklere oyuncak gösterirken daha interaktif, hevesli ve tekrarlayıcıydılar. Ayrıca, yetişkinlere yapılan sunum ile bebeklere yapılan arasında bir tercih yaptıklarında, bebekler, annelerin içgüdüsel olarak bebekler için uyguladıkları sunumu seyretmeye çok daha fazla hevesli görüldüler.
Babalar da bebeklerle iletişim kurarken fiziksel davranışlarında değişiklik sergileseler de, bunu biraz daha farklı yaparlar. Aynı oyuncakları babalar bebeklere gösterdiklerinde, annelerden biraz daha az hevesli göründüler; öte yandan babalar bebeklere daha fazla yaklaştılar ve onların oyuncaklara dokunup ve nasıl çalıştıklarını keşfetmelerine izin verdiler. Aletlerin işleyişinin inceliklerini açıklama arzusu, babalık davranışlarının prolaktin gibi hormonlardan nasıl etkilendiğini araştıran çalışmalarda da görülmüştür.
Bedensel davranıştaki bu tip değişikliklerin bebeğin dikkatini çekmekte önemli bir rol oynamaları mümkündür; ayrıca insan dürtüleri ve onları keşfetme, günlük hayatta karşılaştıkları şeyleri test etme ve anlama konularında da onları eğitir.