

9.Bölüm
Mahkeme salonunda uğultular çoğalınca, hakim tokmağını, bir kaç kez masaya vurdu. Gözlüklerinin üzerinden, bakarak, yeni tanık dinlensin dediği an, mübaşirin sesi koridorda yankılandı.
“Gaye Meral Tokgöz!..”
Meral hemşire, oturduğu banktan heyecan içinde fırlayarak, açılan kapıdan içeri girdi. salonda bulunan herkes, beline kadar inen siyah gür saçlarını, arkasında uzun bir fular ile bağlamış bu narin kadına odaklanmıştı. Tanık bölümüne gelip durduğunda, rüzgâra kapılmış bir yaprak gibi titriyordu ve yüzü kireç gibi bembeyaz olmuştu.
Hâkim, önce kendisine, sanığın eşi olduğu için dilerse, tanık olmaktan vazgeçme hakkının bulunduğunu söyledi. Meral hemşire, tanık olmayı kabul edince, kimliği adresi bir kez de kendisine onaylatıldıktan sonra, doğruları söyleyeceği konusunda söz alarak yapılan yemin faslından ardından hâkim;
“Burada davanın önemli tanıklarından biri olarak bulunuyorsunuz.Tüm bildiklerinizi anlatın, dedi.“ Gerek görülmediği sürece, sözünüz kesilmeyecektir.”
Bunun üzerine Meral hemşire, sanık koltuğunda oturan eşine doğru döndü. Yüzünde, bir nebze olsun pişmanlık izi görmediği gibi sanki “Ağzından çıkacaklara dikkat et “ der gibi bir tavırla baktığını görünce, derin bir nefes aldı ve tüm bu olanlardan derin bir üzüntü duyduğunu belirterek, konuşmasına başladı.
***
“Fazıl, yani eşim," dedi, "yedi sekiz yaşlarında iken, ailesiyle birlikte Almanya’ya gitmiş. Bir türlü oraya uyum sağlayamamış ve bu da yetmezmiş gibi birde… “ demişti ki, sanık sandalyesindeki Fazıl ayağa fırlayarak;
“Kapat çeneni, yoksa çok fena yaparım seni” diye haykırdı.
Salonda yeniden bir kıpırdama ve uğuldama başlamıştı. Hakim tokmağını hırsla birkaç kez masaya vurup “Otur yerine be adam” diye bağırdı.
Bunun üzerine, Jandarma eri, Fazıl’ın bir omzuna bastırarak, yerine oturmasını sağladı. Hâkim yeniden sözü Meral hemşireye verdi.
“Sen devam et kızım”
Meral hemşire “Ne diyeceğimi de şaşırdım.”dedi, ürkek bir biçimde etrafına bakarak.
Hakim “O yetmezmiş gibi diyordun…” Diye hatırlatınca, Meral hemşire ;
“Maalesef efendim, kendisi bir de Alman kapıcının tecavüzüne uğramış. Ama utancından bunu kimseye söyleyememiş." dedi. "Hırçın, asi tavırlı, ailesinin sözünü dinlemeyen biri olup çıkınca, ailesi, ortaokulda iken onu, buraya dedesinin yanına gönderilmişler. Esas börekçi olan dedesiymiş. Okula devam etmeyince dedesi ona börekçiliği öğretmiş. Ben kendisini, bundan önce çalıştığım hastanede terapi görmeye geldiği zamanlarda tanıdım. Yakışıklı bir gençti, bana dürüstçe içini dökünce etkilendim ve arkadaş olduk. Bir süre sonrada evlendik. “
Meral derin bir nefes aldı, yutkundu ve tekrar Fazıla dönüp baktı. Kelepçeli ellerini önünde tutmuş, gözlerinden adeta, ateş saçarak bakıyordu. Zaten soluk olan rengi iyice kaçmış ve onun yüzü de kireç gibi bembeyaz olmuştu.
Dedesi vefat edince dükkân Fazıla kaldı. Ancak ben iki yıl önce yeni hastaneye transfer olunca, evi ve dükkânı da o bölgeye taşıdık.
“Kızım sözünü kesmeyeceğiz dedim ama sen de sadede gel biraz”
“Özür dilerim efendim… Ama bazı detaylar önemli. O yüzden…”
Bu kez salonda, hafiften gülüşmeler oldu. Hâkim yine tokmağına sarılıp indirdi birkaç kez masaya.
“Tamam, kızım, dedi “ sen devam et”
“Fazıl her gün sabah ezanıyla çıkıyordu evden, insanlar işe gitmeye başladığında börekleri servise hazır etmek için. Henüz çok müşterisi yoktu, zamanla olur diye cesaretlendirirdim onu. Bir sabah ben de her zamankinden daha erken gittim dükkâna. Fazıl da, yanında çalışan iki elamanı da yoktu ortada. Böreklerin hazırlandığı katta herhalde diye, tam merdivenleri inmeye başlamıştım ki, “Usta dur… Dur ne olur yapma ustam” diyen bir ses geldi kulağıma. "
Fazıl kendini tutamayıp, yine fırladı ayağa. “Sus, ulan sus Allahın cezası seni…
Kelepçeli ellerini önündeki ahşap parmaklıklara vururken, sanki kudurmuş gibiydi. Ağzından tükürükler saçarak “Yaşatmam seni, anladın mı yaşatmam ” diye bağırırken, onu sakinleştirmek yine jandarma erine düşmüştü. Omuzlarından bastırılarak, güçlükle yeniden yerine oturtuldu.
10.bölüm
Adaletin tokmağı bir kez daha, Güm! Güm! Vurarak inletti ortalığı. Hâkim, Sanığı da, izleyicileri de sert bir dille ikaz etti. Fazılın nefret saçan bakışları ve öfkeyle haykırışları üzerine, Meral hemşirenin, ona olan hıncı, iyice kamçılanmıştı. Bir de dükkânın alt katında, gördüğü o korkunç tablo, yeniden gözlerinin önünde canlanınca, sanık koltuğunda oturan Fazıla bakarak, başını geriye attı ve omuzlarını şöyle bir dikleştirdi.
O bakışlarda bu defa, büyük bir aşağılama, başkaldırı ve zafere doğru yürümekte olmanın hazzı vardı sanki. Yeniden konuşmaya başladığında, salon da sessizliğe gömülmüş, herkes pür dikkat genç kadını dinleme koyulmuştu.
“Evet, Hâkim Bey, ben kulağıma gelen yalvarmalar üzerine çok tedirgin olmuştum. Fazıl’ın önce, çırağını azarlıyor olduğunu sanarak üzüldüm. Ancak son basamağa geldiğimde, olduğum yere çakılıp, kaldım. Fazıl çocuk yaştaki çırağını, yere attığı koyun postunun üzerine, yüzüstü yatırmış ve üzerine abanmıştı. Şehvetle kendini ileri geri hareket ettirirken, çaresiz çocuğun yalvarışlarına, aldırmıyordu bile.
Feryadımı duyunca, orda olduğumu ancak fark etti. Benim yaşadığım dehşet onun bakışlarına geçmişti. Telaş içinde, ayak bileklerine kadar düşmüş pantolonuna yapıştı. O çıplak kalçalarını örtmeye çalışırken, ben kendimi yaşadığım şokun etkisiyle dükkândan dışarı attım.
Hastaneye nasıl vardığımı bilmiyorum. Saatlerce ağladım. Dr. Tahsin beni bu halde ağlarken görünce, odasına götürüp, ne olduğunu sordu. Olduğu gibi anlattım gördüklerimi. Bana sakinleşmem için çok yardımcı oldu sağolsun. O gece bir başka arkadaşın yerine gönüllü nöbetçi kaldım hastanede. Ertesi gün de zaten kendi nöbetim vardı, yine gitmedim eve.
Fazıl defalarca telefonla aradı beni. Ama adını telefon ekranında gördükçe kapattım hattı. Aldatılmış olmak bir yana, kendiside bir tecavüz mağduru iken ve yıllarca, üzerinde yarattığı tahribatlardan, kurtulmak için çırpınmış biriyken, aynı vahşeti nasıl bir başkasına yaşatabildiğini aklım almıyor, içime sindiremiyordum bir türlü.
Sonunda çıkıp hastaneye geldi. Köpekler gibi pişmandı. Bunun ilk kez olduğunu, bir anlık gaflete düştüğünü, cahillik ettiğini söyleyerek, affetmem için yalvardı ve adeta ayaklarıma kapandı. Benim ailem, İstanbul’dan uzakta yaşıyor Sn. Hâkimim, gidecek, sığınacak bir yerim yoktu, o yüzden mecburen döndüm eve.
Ancak onunla bir daha karı – koca olmayı reddettim. Çünkü boşanmayı kafama koymuştum. Üstüme düşmedi bu konuda. Ertesi sabah istemeden de olsa, doğruca böreğimi almaya gittim dükkâna. İki gün yemeğince, aklımdan çıkmaz hale gelmişti çünkü. Küçük çırağı, dükkânda görmemiştim Ertesi gün de yine rastlayamayınca dayanamayıp sordum. Fazıl,“O günü hatırlatmasın diye, işine son verdim” dedi. Mantıklı geldiği için inandım.
Meralin heyecanla konuşmaktan ağzı kurumuştu. Derin bir nefes aldı ve o esnada dönüp yine Fazıla baktı. Hayret, yelkenleri indirmiş görünüyordu suya. Teslimiyeti kabul etmiş gibiydi hali. Sanki yolun sonuna geldiğini, kaçar yeri kalmadığını o da anlamıştı artık. Başı öne düşmüş, kelepçeli ellerini bacaklarının arasına sıkıştırmış ve her zaman dimdik duran omuzları düşmüştü. O halini görünce, hastanede ilk karşılaştığı gün geldi genç kadının gözlerinin önüne. Uzun boyu, menevişli yeşil gözleriyle bakışlarına, nasılda hayran kalmıştı.
“Evet, kızım, konuyu bağlasan artık diyorum!”
Meral Hâkimin sesiyle geldi kendine. Konuyu mu bağlasın, oturup ağlasın mı bilemiyordu. Kendini hiç iyi hissetmiyordu şu an. Birden ayaklarının altından, yer kayıp gitti sanki. Olduğu yere çöküverdi. Hemen kaldırıp sandalyeye oturttular. Hâkim, nasıl hissettiğini sorduğunda iyi olduğunu söyledi. Konuşmasına devam edecekti.
“Birkaç gün sonra, dükkâna gençten yeni bir çırak daha gelmişti," dedi. " Bir iki hafta sonra oda gitti. Daha doğrusu Fazıl “ Tembelin biriydi, kovdum” demişti. Meğerse işin aslı hiç de öyle değilmiş,” dedi ve bu kez kendini tutamayarak hıçkırıklara boğuldu. Mahkeme salonu yeniden karışmış ve uğultular yükselmeye başlamıştı. Hâkim, Meral hemşire sakinleşene kadar, diğer tanığın dinlenmesini istedi ve mübaşirin gür sesi yankılandı adliye koridorunda.
“Tahsin Eğilmeeeeez… “
Üzerinde lacivert takım elbise, Dr. Tahsin, girdi mahkeme salonundan içeriye. Tanık bölümünde yerini aldığında, diğerlerine yapıldığı gibi ona da adı, adresi onaylatılıp, yemin ettirildi ve Dr.Tahsin;
“Sn. Hâkimim, bu korkunç olayın tanıklarından ve de kurbanlarından biri olarak görüyorum kendimi diye başladı konuşmasına .”
Böreğin içinde, insan etinden çekilmiş kıyma kullanıldığı tespit edilince, börekçiyi bir an önce ihbar etmemiz gerektiği konusunda Dr. Zafer ile fikir birliğine varmıştık. Ancak Meral hemşire, mesai arkadaşımızdı. Acaba o da işin içinde miydi, yoksa masum muydu? Bilmiyorduk. O gece ben nöbetçiydim. Dr. Zafer ile bu konu hakkında epeyce konuştuk. Sonunda Meral hemşireyi çağırıp, sorgulamaya karar verdik.
***
Meral hemşire, tam çıkmak üzereyken gelen telefon ile doğruca Tahsin’in odasına gitti. Kapıya vardığında, kalbi küt atıyordu. Kapıyı çaldı ve bu kez içerden onay gelince açtı kapıyı. Zafer ayakta elleri cebinde dikilirken, Tahsin bir eli çenesine dayalı, diğer elindeki kalemi döndürüp durmaktaydı. Meral dudaklarında öylesine bir gülücük;
“Tam çıkmak üzereydim aradığınızda, “dedi. “Nerdeyse kaçıracaktınız beni.”
“Lütfen gel otur şöyle,” dedi Tahsin. “Ortada çok ciddi bir durum var. Senin bize anlatacakların da bu yüzden çok önemli “
Meral, Zafer’in, doğum haneden aldıkları fetüs(cenin)parçalarının, ilaç firmasına, gizlice gönderilmesi konusunu öğrendiğini düşünüyordu. Bu işi, Tahsin ile birlikte yaptıkları için, onun bu konuda kendisine arka çıkacağını umarak;
“Öyle mi? dedi, “ Ne konuda?”
Zafer, iki adımda gelip onun karşısındaki koltuğa oturdu ve elini hırsla masaya vurdu.
“Dalga mı geçiyorsun sen? Bal gibi de biliyorsun ne konuda konuşacağımızı!”
Meral ile birlikte, Tahsin de boş bulunup olduğu yerde sıçradı. Zaferin öfkesi parmak uçlarından dışarı taşmıştı.
.
Not :
Yazılarımın, izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Copyright©2010 Billur Türkoğlu Phelps