Bölgemiz, ülkemiz ve dünya’da gelişen olaylara artık bize çok yakın.
Bölgemiz, ülkemiz ve dünya’da gelişen olaylara artık bize çok yakın. Dünyanın diğer ucunda bile meydana gelen olumsuz ve üzücü hadiseler anlık olarak teknolojinin sayesinde bize ulaşmakta.
Gelişmek için teknoloji sayesinde kabuğunu kırılan içekapanıklık gerini geniş bir pencere ile dünyayı izleyen bir bakış açısına bıraktı. Hal bu durumda iken dünyanın en ücra köşesinde yaşananlar cebimize ve onun aracılığı ile beynimize yüklenmeye başlandı.
Eskiden meydana gelen acı olaylardan sonra matemden dolayı tek iletişim araçları olan televizyonlar uzun süre açılmazdı. Üzüntüler gerçek anlamda paylaşılmaya çalışılırdı.
Bunun iyi tarafları olduğu gibi bizden uzaklarda meydana gelen acılara gözümüzü kapatırdık. Yani mutlulukta, üzüntü de yanı başımızda meydana gelirdi.
Ama zamanla bunlar gerilerde kaldı. Teknoloji ile tanıştıktan sonra kırsal alanda yaşayan biri bile dünya anlık olarak dünya gündemini takip etmeye ve yorumlamaya başladı.
İlk başta çok güzel oldu.Zulüm altında olanlar için kampanyalar düzenlendi, eylemler yapıldı ve hatta fiili olarak yardım elleri uzatıldı.
Bunun en bariz örneği Suriye’de yıllardan beri meydana gelen iç savaş ve akabinde yaşanan acılar..
Biz tüm bunları öncelikle sanal alemde izledik, önce öfkelendik sonra hüzünlendik,ve daha sonra ne yazık ki alıştık.
İşid gibi kandan beslenen örgütlerin günahsız insanları nasıl katlettiklerini canlı canlı izledik. Zamanla acıya, kana ve ölümlere alıştık.
Bu alışma artık hayatımızda doğal hale geldi.
O kadar doğal hale geldi ki acıları kısa bir mesajla veya üzüntü belirten ifadelerle geçiştirdik.
Bunun önüne geçilir mi peki?
Onun cevabını bulamıyorum…