

Buraya kadar savunma sisteminin ne olduğunu, bu sistemde
yer alan organlarımızı, hücrelerimizi ve düşmanlarımızı
tanıdık. Bu bölümde savunma sistemimizle, düşman hücreler
arasında geçen sıcak savaşa ve vücudumuzun gösterdiği
mükemmel savunmaya şahit olacağız.
Savunma sistemimizin cesur savaşı, üç önemli bölümden
oluşur.
1- Düşmanın tespiti, ilk müdahale.
2- Gerçek ordunun müdahalesi, sıcak savaş.
3- Sakin duruma dönüş.
Savunma sistemimizin savaşa başlamadan önce mutlaka
düşmanı iyice tanıması gerekir. Çünkü her savaş, düşmana
göre değişen farklılıklar gösterir. Dahası bu istihbarat
gerektiği gibi yapılmazsa, savunma sistemimiz yanlışlıkla
kendi hücrelerimize saldırabilir.
İlk müdahale savunma sisteminin çöpçü hücreleri olan
fagositlerden gelir. Fagositler düşmanla göğüs göğüse
bir savaş verirler. Bir anlamda düşmanla ilk fiziksel
teması sağlayan piyade birlikleri gibidirler.
Kimi zaman fagositler düşmanın yayılma hızına yetişemezler.
Bu durumda devreye makrofajlar girer. Makrofajları da
düşmanın içine dalan süvarilere benzetebiliriz. Aynı
zamanda makrofajlar, salgıladıkları özel bir protein
sayesinde, vücutta genel alarm verilmesini, yani vücut
ısısının yükselmesini sağlarlar.


1-
SAVAŞ BAŞLIYOR Virüsler
vücudu istila etmeye başlayınca, bu virüslerden
bazıları makrofajlar tarafından antijenlere
yakalanarak imha edilir. Kan dolaşımında devriye
gezen milyonlarca yardımcı T hücresinin arasından
bazıları bu antijeni "okumak" için programlanmıştır.
T hücresi makrofaja bağlanarak aktif hale gelir.
2- KUVVETLER
ÇOĞALIYOR Bir kere aktif hale geçtikten
sonra yardımcı T hücreleri çoğalmaya başlar.
DAha sonra bunlar istilacı virüslere karşı hassas
olan bir kaç öldürücü T ve B hücrelerinin çoğalması
için hareket başlatır. B hücrelerinin sayısı
artmaya başladıkça, yardımcı T hücreleri onlara
antikor üretimine başlamaları için sinyal verir.
3- ENFEKSİYONU
YENME Bu sırada, virüslerin bazıları
vücut hücrelerin egirmiştir. Virüslerin kendilerini
çoğaltabilecekleri tek yer vücut hücreleridir.
Öldürücü T hücreleri, bu virüslerin zarlarını
kimyasal olarak deler ve içindekilerin dışına
çıkmasını sağlar. Böylece virüsün çoğalma döngüsünü
keserek onu öldürmüş olur. Daha sonra antikorlar
bu virüslerin yüzeyine yapışarak onları etkisiz
hale getirirler. Bu şekilde onların diğer hücrelere
de sıçramasını da engellemi,ş olurlar. Sonuç
olarak onlar enfeksiyondan etkilenmiş hücreleri
yok edecek kimyasal reaksiyonları hazırlarlar.
4- SAVAŞ
SONRASI Hastalık yenilgiye uğratılınca
baskılayıcı Thücreleri tüm saldırı sistemini
durdururlar. Bellek T ve B hücreleri eğer tekrar
aynı virüsle karşılaşırlarsa hemen harekete
geçmek üzere, kan ve lenf sisteminde kalırlar.
Ancak makrofajların çok önemli bir özellikleri daha
vardır. Makrofaj hücresi bir virüsü yakalayıp yutunca,
virüsün özel bir bölümünü kopartır. Bu parçayı bir bayrak
gibi üzerinde taşır. Bu parça savunma sisteminin diğer
elemanları için bir işaret, aynı zamanda da bir istihbarattır.
Düşmanı makrofajdan aldıkları istihbarat sayesinde
tanıyan yardımcı-T hücrelerinin ilk işi, öldürücü T
hücrelerine haber vermek ve onları çoğalmaları için
uyarmaktır. Uyarılan öldürücü T hücreleri, kısa sürede
bir ordu haline gelirler. Yardımcı T hücreleri, sadece
öldürücü T hücrelerini uyarmakla kalmazlar. Hem olay
yerine daha fazla fagositin gelmesini sağlarlar hem
de düşmanla ilgili topladıkları bilgileri, dalak ve
lenf bezlerine ulaştırırlar.
Lenf bezlerine ulaşıldığında, taşınan bu bilgi sayesinde,
görev sıralarını bekleyen B hücreleri harekete geçirilir.
(B hücreleri kemik iliğinde üretildikten sonra görevlerini
beklemek üzere lenf bezlerine giderler.)
Harekete geçen B hücreleri bir takım aşamalardan geçerler.
Uyarılan her bir B hücresi, çoğalmaya başlar. Ta ki
aynı tipte binlerce hücre oluşana kadar. Savaşa hazır
hale gelen B hücreleri bölünür ve başkalaşarak plazma
hücreleri haline gelirler. Plazma hücreleri de antikorları
salgılarlar. Salgılanan antikorlar düşmanla savaşırken
kullanılacak birer silahtırlar. Daha önceki bölümlerde
de belirtildiği gibi B hücreleri, saniyede binlerce
silah (antikor) üretebilirler. Üretilen bu silahlar
oldukça kullanışlıdır. Önce düşmana bağlanacak, daha
sonra da düşmanın (antijenin) biyolojik yapısını bozacak
niteliktedirler.
Eğer virüs hücrenin içine girerse, antikorlar virüsü
yakalayamazlar. Bu sefer devreye yine öldürücü T hücresi
girer ve MHC molekülleri sayesinde hücrenin içindeki
virüsleri tespit eder ve hücreyi öldürürler.
Fakat virüs, öldürücü T hücrelerinin bile fark edemeyeceği
şekilde kamufle oluyorsa, bu sefer devreye kısaca NK
olarak adlandırılan "doğal katil hücreler" (naturel
killer cells) girerler. Bu hücreler, diğer hücrelerin
fark edemedikleri, içlerinde virüs bulunan hücreleri
tahrip ederler.


||VİRÜS


Bir genetik bilgi paketi olan virüs harekete
geçmek için çevreye bağımlıdır. Çoğalabilmek
için bir konakçı hücredeki mekanizmaları
kullanmak zorundadır.


||MAKROFAJ


Bir gözcü ve ön saflardaki savunma hücresidir.
Kandaki her türlü yabancı maddeyi yutar
ve sindirir. Yabancı bir organizma ile karşılaşınca
yardımcı T hücrelerini olay yerine çağırır.


||YARDIMCI
T HÜCRESİ


Bağışıklık sisteminin yöneticisi görevini
üstlenmiştir. Düşmanı saptadıktan sonra
dalak ve lenf bezlerine gider ve diğer hücreleri
hastalık etkeni ile savaşmak üzere uyarır.


||ÖLDÜRÜCÜ
T HÜCRESİ


Yardımcı T hücresi tarafından uyarılan bu
hücre yabancı organizmaların işgal ettiği
hücreleri ve kanser hücrelerini yok eder.


||B
HÜCRESİ


Biyolojik silah fabrikaları olan bu hücreler
dalak ve lenf bezlerinde bulunurlar. Yardımcı
T hücreleri tarafından uyarılınca antikor
denen güçlü kimyasal silahlar üretirler.


||ANTİKOR


Y şeklindeki bu protein molekülü hastalık
etkenine yapışarak onu etkisiz hale getirir
ve yok edici hücreler için hedef haline
getirir.


||BASKILAYICI
T HÜCRESİ


T hücrelerinin bu üçüncü tipi diğer T ve
B hücrelerinin etkinliklerini yavaşlatır
veya durdurur. Hastalık yenildikten sonra
saldırının durmasını sağlar.


||BELLEK
HÜCRESİ


İlk kez hastalık geçirildiğinde oluşturulan
savunma hücresidir. Yıllarca vücutta kalarak
aynı hastalık etkeniyle tekrar karşılaştığında
savunmanın çok süratli ve etkili olmasını
sağlar.
Zafer kazanıldıktan sonra baskılayıcı T hücreleri savaşı
durdururlar. Evet, savaş bitmiştir; ama asla unutulmayacaktır.
Bellek hücreleri, düşmanı artık hafızasına almıştır.
Yıllarca vücutta kalan bu hücreler, aynı düşmanla tekrar
karşılaşıldığında savunmanın çok süratli ve etkili olmasını
sağlarlar.


|Hücre
savaşlarI
1 SAVAŞ BAŞLIYOR
Virüsler bedende yayılırken bir kaç
tanesi makrofajlar tarafından yutulur.
Makrofajlar virüsün antijenlerini ayırarak
kendi yüzeylerine yerleştirirler. Kan
dolaşımında bulunan milyonlarca yardımcı
T hücresinden çok azı bu özel antijeni
'okuma' yeteneğine sahiptir. Makrofaja
bağlanan bu T hücreleri etkin hale geçerler.
2 SAVUNMA HÜCRELERİ
ÇOĞALIYOR Yardımcı T hücreleri etkin
hale geçince çoğalmaya başlarlar. Daha
sonra az sayıdaki, düşman virüse duyarlı
olan öldürücü T hücrelerini ve B hücrelerini
uyarırlar B hücrelerinin sayısı artarken
yardımcı T hücreleri onlara antikor
yapmaları için işaret verir.
3 HASTALIĞIN YENİLMESİ
Bu sırada virüslerin bir kısmı hücrelerin
içine girmişlerdir. Virüsler sadece
hücre içinde çoğalabilir. Öldürücü T
hücreleri salgıladıkları kimyasal maddelerle
bu hücrelerin zarlarını delerek ölümlerine
neden olur, böylece hücre içindeki virüsün
çoğalmasını önlerler. Antikorlar da
doğrudan virüsün yüzeyine bağlanarak
onu nötralize eder hücrelere girişini
önler ve içine sızılan hücreleri yok
edecek kimyasal tepkimeler başlatırlar.
4 SAVAŞ SONRASI
Hastalık yenilgiye uğratılınca baskılayıcı
T hücreleri tüm saldırı sistemini durdururlar.
Bellek T ve B hücreleri, eğer tekrar
aynı virüsle karşılaşılırsa hemen harekete
geçmek üzere, kan ve lenf sisteminde
kalırlar. S.89 ıçrayan örümceğin son
derece ilginç bir başka özelliği ise,
görme yeteneğidir. İnsan da dahil olmak
üzere çoğu yaratık, sahip oldukları
iki göz ile yalnızca belirli bir alanı
görebilir, arkalarını ise hiç göremezler.
Oysa sıçrayan örümcek, kafasının üzerindeki
dört çift özel gözle, arkasındakiler
dahil etrafındaki her şeyi görebilir.
Bu gözlerin iki tanesi kafanın ortasından
test tüpleri biçiminde ileri uzanmıştır.
Bu iki büyük göz, yuvalarının içinde
sağa-sola ve yukarı-aşağı hareket edebilir.
Kafanın yanındaki diğer dört göz ise
görüntüyü tam olarak algılayamaz, ancak
etraftaki her hareketi farkedebilir.
Bu sayede, hayvan, arkasındaki bir avı
da rahatlıkla teşhis edebilmektedir.
Bu savaşın kahramanları askeri eğitimden geçmemiştir.
Bu savaşın kahramanları akıl sahibi insanlar değildir.
Bu savaşın kahramanları, milyonlarcası biraraya geldiğinde
bir noktanın içini doldurmayacak kadar küçük olan hücreciklerdir.
Üstelik insanları hayrete düşüren bu ordu, sadece savaşmakla
kalmaz. Savaşırken kullanacağı tüm silahları kendisi
üretir, tüm savaş planlarını, stratejilerini kendisi
ayarlar ve savaş sonrası ortalığı temizler. Sizce bütün
bu işlemler hücrelerin değil, insanın kontrolünde olsaydı,
acaba bu organizasyonun üstesinden gelebilir miydik?
EĞER VÜCUT İÇİNDEKİ SAVAŞ İNSANLARIN
KONTROLÜNDE OLSAYDI...
İnsanlar, vücutlarına mikropların ya da virüslerin
girdiğinin, ilk anda farkına varmazlar. Ancak belli
bir süre sonra, yakalandıkları rahatsızlığın belirtileri
başlayınca bunu anlayabilirler. Bu, virüsün, bakterinin
vb. vücuda çoktan yerleşmiş olduğunun delilidir. Dolayısıyla
mikroplara karşı ilk müdahale yapılamamıştır. Bu tarz
durumlar genellikle hastalığın çok ilerlemesine sebep
olduğundan, neticede telafisi mümkün olmayan rahatsızlıklar
meydana gelir. Tedavisi mümkün ya da basit bir hastalığa
yakalanmış olunsa bile, geç kalınmış bir müdahale, bazen
ölüme dahi neden olabilir.
Şimdi savunma sisteminin elemanlarının kontrollerinin
tümüyle insanın iradesine bırakıldığını, savaşın gidiş
seyrini insanın kendisinin belirlemesi gerektiğini varsayalım.
Acaba ne gibi zorluklarla karşılaşırdık?
Diyelim ki ilk anda rahatsızlık teşhis edilebildi.
Hemen yabancı hücrelerin bulunduğu bölgeye savaşçı hücrelerin
yollanması ve B hücrelerinin silah (antikor) üretimi
için harekete geçirilmesi gerekir. Peki yabancı hücrelerin
cinsi ve yeri tam olarak nasıl tespit edilecektir? Bu
çok önemlidir, çünkü yapılacak tedavi buna göre seçilecektir.
Vücuda düşmanların girdiğine dair en ufak bir şüphe
olduğunda tek çözüm, vakit geçirmeden doktora gidip
bedenin her bölgesini, her damla kanı çok detaylı bir
şekilde kontrol ettirmektir. Başka türlü antijenlerin
cinsini ve yerini tespit etmek mümkün değildir. Üstelik
bunun için gereken uzun süreç, müdahalede geç kalınmasına
neden olur. Bu şekilde, en ufak bir şüphede doktora
gidip, böylesine işlemler yaptırmanın, yaşamı insanlar
için ne kadar zor ve sıkıntılı hale getireceği ortadadır.
Bir şekilde müdahalenin zamanında yapılabildiğini,
antijenlerin cinsinin ve yerinin tam olarak tespit edilebildiğini
varsayalım. Düşmanın cinsine göre, ilk önce fagositlerin
gönderilmesi gerekecektir. Fagositlerin, istenilen yere
gitmesi nasıl sağlanabilir? Onlara nasıl bir mesaj vererek,
düşman hücrelerin yerlerini kolayca bulabilmelerine
yardımcı olunabilir? Bu imkansız olayın da başarıldığını
düşünelim. Şimdi sıra fagositlerin düşmanı yenip yenemediğinin
öğrenilmesine gelir. Çünkü ona göre ya makrofajlar gönderilecek
ya da savaş durdurulacaktır. Kuşkusuz bunun da tek kesin
çözümü yeniden doktora gidilip, iyi bir kontrolden geçilmesidir.
Eğer savaş kazanılmadıysa, o bölgeye ikinci kuvvetin,
makrofajların gönderilmesi gerekir. Bu arada doktor
kontrolü için geçen süre aleyhimize işler.
Makrofajların da zaman kaybetmeden, düşmandan parça
koparıp bununla yardımcı T hücrelerini uyarmalarının
ayarlanması şarttır. Çünkü yardımcı T hücreleri de öldürücü
T hücrelerini uyaracak ve böylece bir başka mücadele
başlayacaktır. Bu hücrelerin de başarılı olup olmadığının
kontrol edilip -ki bunun için de tekrar bir doktor kontrolüne
ihtiyaç vardır- NK hücrelerinin çağrılması gerekir.
Son bir denetimin ardından vücudun hastalığı, savunma
sistemi sayesinde yenip yenemediği anlaşılacaktır.
İşte, insandan sadece savunma sistemini kontrol etmesi
istense, yapılması gerekenler bu denli zor ve karmaşıktır.
Yani basit bir nezle için bile defalarca doktora gidilmesi,
hücrelerin takip edilmesi, sürekli onların yönlendirilmesi
gerekecektir. Ufak bir gecikme ya da yapılacak işlemler
sırasındaki bir aksama durumunda rahatsızlık daha da
artacaktır.
Peki ya insandan bu hücreleri oluşturması, onların
düşmanı tanımalarını, uygun antikor üretmelerini sağlaması
ve yapacakları tüm işlemleri kendilerine öğretip organize
etmesi istense... Kuşkusuz böyle bir yaşam, az önce
anlatılan modelden çok daha zor, sıkıntı verici ve hatta
imkansız olurdu.
Oysa Allah insandan bu yükü almış, tüm sistemi kendi
kendine yetecek şekilde, hiçbir aksaklığa da uğramayacak
bir yeterlilikte yaratmıştır. Savunma sistemimiz de
evrendeki herşey gibi kendi yaratılışı gereğine uygun
hareket edip canlı hayatının vazgeçilmez, çok önemli
bir öğesi olmuştur:
Ve 'kendi yaratılışına uygun' Rabbine
boyun eğdiği zaman. (İnşikak Suresi, 2)
TOLERANS
Savunma sisteminin, dost ve düşman hücreleri, reseptörleri
sayesinde tanıdığını önceki sayfalarda inceledik. Ancak
bazı düşmanların yapı taşları, vücuda ait bazı dokuların
yapı taşlarıyla aynıdır. Bu da savunma sistemi için
büyük bir problemdir. Bu durumda savunma sisteminin
yanlışlıkla kendi dokularından bazılarına da saldırması
gerekir.
Ancak normal şartlarda, sağlıklı bir insan vücudunda
bu gerçekleşmez. Savunma sistemi, ait olduğu organizmada
bulunan molekül, hücre ve dokulara saldırmaz. Tıpta
savunma sisteminin bu özelliğine "tolerans" adı verilir.
Bu çok önemli bir mucizedir. Çünkü savunma sistemi
binlerce farklı proteini birbirinden ayırt edebilmektedir.
Örneğin savunma sisteminin kandaki hemoglobini, pankreastaki
insülinden ya da gözdeki camsı cisimden ve diğer bir
çok protein yapısından ayırt edebilmesi gerekir. Savunma
sistemi yabancı moleküllere karşı amansız bir savaş
verirken, vücuda ait dokulara zarar vermemelidir.
Araştırmacılar, vücudun kendi dokularına tolerans göstermeyi
nasıl öğrendiği konusu üzerinde uzun yıllar çalışmışlardır.
Fakat en önemli lenfositler olan T ve B hücrelerinin,
vücudun kendisine neden saldırmadıkları konusundaki
ayrıntılar ancak son yirmi yılda anlaşılabilmiştir.
İnsanoğlunun yıllarca yaptığı çalışmalar sonucu -ancak
bir kısmını- çözebildiği bu tolerans işlemi, insanın
varoluşundan bu yana işlemektedir.
Peki hücreler bu kadar farklı yapıyı tanıyabilecek
bir sisteme nasıl sahip olmuşlardır? Evrim teorisinin
iddia ettiği gibi bilinçsiz tesadüfler sonucunda mı?
Ancak bu noktada çok önemli bir gerçeğe dikkat çekelim:
Yeryüzünde posta sisteminin çalışmaya başlamasından
bu yana postalanan bütün mektupların tesadüfen doğru
adrese gitme olasılığı ne kadarsa, söz konusu hücrelerin
tesadüfen doğru seçimi yapma olasıkları da o kadardır.
Yani imkansızdır.
Nasıl ki mektupların üzerinde gidecekleri yere kolay
ulaşmalarını sağlayan adresler varsa ve bu işlemler
için postahane gibi bir sistem kurulmuşsa, lenfositlerin
de doğru seçimi yapmaları için kendilerine özgü, çok
ayrıntılı tasarlanmış sistemleri vardır.
Timüs bezi ya da kemik iliği içinde gelişen bir savunma
hücresi, vücudun kendi ürünlerine tepki gösterirse öldürülür
ya da etkisiz hale getirilir. Olgunlaşmış bir lenfosit,
vücudun kendi ürünlerinden birine tepki gösterirse genellikle
aynı akıbete uğrar. Yani vücuda zarar verebilecek bir
savunma elemanı ya öldürülür ya da intihar eder.
Eğer bir T hücresi, vücut hücresi ile karşı karşıya
kalırsa, saldırmaz ve kendini etkisiz hale getirir.
Aynı şekilde vücutta antijen özelliği gösteren ancak
yok edilmemesi gereken bir madde varsa, vücut antikor
üretmez ve bu maddeye saldırmaz.
Vücutta 1 trilyon lenfosit olduğu düşünülürse, bu hücrelerin
her birinin yalnızca düşman hücreleri hedef alıp, dost
hücrelere saldırmamalarının ne kadar büyük bir disiplin
gerektirdiği daha iyi anlaşılır.
KORUNMUŞ BARİYER
Anne rahmindeki embriyo, aslında vücut için yabancı
bir maddedir. Dolayısıyla, vücutta ilk oluştuğu anda,
organizma kendisine karşı bir savaş başlatacaktır. Düşman
muamelesi gören embriyonun oluşmasına izin verilmeyecektir.
Ancak bu yabancı, muhtemel saldırıya karşı hazırlıklıdır.
Rahatça oluşabilmesinin yanısıra, dokuz ay gibi uzun
bir süre bulunduğu ortamda antikorların saldırısına
uğramadan gelişimini tamamlamayı başarabilir.
Peki bu nasıl gerçekleşmektedir?
Embriyoyu çevreleyen özel bir bariyer, sadece kandaki
besin maddelerini içine alacak şekilde yaratılmıştır.
Embriyo, yaşaması için gerekli besini alırken onu yok
edebilecek antikorlardan izole edilmiştir.
Aksi takdirde antikorlar, bir yabancı olarak algıladıkları
embriyoya saldırır ve onu yok ederlerdi. Embriyonun
bu kadar özel bir korumayla antikorlardan arındırılması,
anne karnındaki yaratılışın en mükemmel örneklerinden
biridir.
Ne mutasyon, ne doğal seleksiyon, ne de bir başka sözde
evrimsel mekanizma böylesine mükemmel bir yaratılışı,
evrim masalı içinde bir yere yerleştiremez. Ortada çok
açık bir yaratılış mucizesi bulunmaktadır:
Sizi basbayağı bir sudan yaratmadık
mı? Sonra onu savunması sağlam bir karar yerine yerleştirdik.
Belli bir süreye kadar. İşte (buna) güç yetirdik. Demek
ki, Biz ne güzel güç yetirenleriz." (Mürselat Suresi,
20-23)
Elbette ki söz konusu hücrelerin de yanıldığı, görevlerini
tam yapamadığı zamanlar vardır. Ama unutulmamalıdır
ki, eğer Allah dileseydi bu da olmazdı. Fakat, dünya
hayatının ne kadar geçici ne kadar eksik olduğunun anlaşılması
açısından, insanların bu tip rahatsızlıklara ihtiyacı
vardır. Var olan tüm hastalık çeşitlerine rağmen insan,
kendisini yaratan Allah'ın karşısında ne kadar aciz
olduğunu unutabilir. Bütün ileri teknolojiye rağmen
ancak Allah dilerse şifa bulabileceğini, hayatta kalabileceğini
düşünmediği anlar olabilir. Hep hayatta, diri ve sağlıklı
kalabilecekmiş, hiç ölümle yüzyüze gelmeyecekmiş ve
hesap günü Allah'ın huzurunda hiç hesap vermeyecekmiş
yanılgısı içinde yaşamına devam edebilir. Hasta, zorluk
ve ihtiyaç içinde olanın halinden hiç anlamadan yaşamını
sürdürür. Dolayısıyla sahip olduğu sağlığın ne denli
büyük bir nimet olduğunun, bu anları iyi ve verimli
bir şekilde geçirmesi gerektiğinin farkında da olmaz.
Bu yapıda olan bir insana az önce saydıklarımızı anlatmak
oldukça güçtür. İşte hastalıklar, insana tüm bunları
bir çırpıda anlatır. O ana kadar belki de hiç düşünmediklerini,
Allah'ın gücü karşısındaki acizliğini, çaresizliğini,
Rabbimizin izniyle var olan teknolojinin de ancak yine
O'nun izniyle işe yarayabildiğini, ihtiyaç içinde olanı,
ölümü hatta hastalığın derecesine göre ölüm sonrasını
bile düşünmeye başlar. Sağlığının kıymetini anlar. Körü
körüne bağlandığı, uğruna neredeyse herşeyini verdiği
dünya hayatının kendisine olan sadakatsizliğine tanık
olur. Ve o ana kadar asıl yurt olan ahiret hayatı için
yaptıklarının yeterli olup olmadığını tartmaya başlar.
Gerçekten de bizim için asıl olan bu dünya değil ahiret
yurdudur. Oradaki yaşam, buradaki gibi ne senelerle
sınırlıdır, ne de uyku, beslenme, temizlenme gibi zaruri
ihtiyaçlarla, hastalıklarla kısıtlıdır. Cennetteki sonsuz
nimetler bir ayette şöyle vurgulanır:
Onlar nefislerinin arzuladığı (sayısız
nimet) içinde ebedi kalıcıdırlar. (Enbiya Suresi, 102)
Ancak insanların birçoğu ancak hastalandıkları zaman
tüm bunları, sağlıklarının kıymetini, dünyanın gelip
geçici olduğunu düşünür, şifa için dua eder fakat şifasına
kavuşup, herşey yoluna girince hepsini, duasını unutur.
Allah, hak kitabımız olan Kuran'da,
"insanlara bir zarar dokunduğu zaman, 'gönülden katıksız
bağlılar' olarak, Rablerine dua ederler; sonra kendinden
onlara bir rahmet taddırınca hemencecik bir grup Rablerine
şirk koşarlar." (Rum Suresi, 33) ayetiyle insanların
bu özelliğine dikkat çekmiştir. Herşeyden haberdar olan
Allah (Habir), kullarının bu durumundan da haberdar
olduğundan binlerce hastalık çeşidi yaratmıştır. Hepsi
de insanların hemen yanı başındadır. Bunlardan birinin,
belki de en tehlikelisinin size isabet etmeyeceğinden
asla emin olamazsınız. Sahip olduğumuz her mucizevi
organın, her sistemin işleyişini ve düzenini bozabilecek
çeşitli durumlar vardır. Daha önce de belirtildiği gibi
eğer Allah dileseydi bunların hiçbiri olmazdı, hiçbir
organımızda ve sistemimizde bir aksaklık meydana gelmezdi...
Belli ki burada insanlara verilmek istenen ince bir
mesaj vardır: Dünya hayatının geçiçi olduğu...