Halife Me’mun ilim meraklısı bir hükümdardı. Okuduğu kitapların birisinde dünyanın çevresiyle ilgili bir bilgiye rastlamıştı. İskenderiye’li bilgin Eratoshenes, yüzyıllarca önce bu işe girişmiş, ekvatorun uzunluğunu 40 bin km kadar bulmuştu. Acaba bu doğrumuydu? Doğrulanabilirmiydi? Sorup soruşturdu. Kendisine Musa Oğullarını tavsiye ettiler. Çagıttırdı. Meseleyi açıp görüşlerini sordu. Onlar, “Efendimiz” dediler, “Yunan eserlerinden yapılan tercümelerde gördüğümüz hesap, şüphesiz ki doğrudur.”
“Ama, ben bu hesabın bir kere de sizin tarafınızdan kontrol edilip doğrulanmasını istiyorum. Bunu yapabilirmisiniz ?”
“Bunun için bir boylamı ölçmemiz lazım. O zaman gerçeği buluruz. Bize son derece düz bir saha bulsunlar, arzunuzu yerine getirelim.”
Sonunda Sincanlar ovası bulundu. Üç kardeş, halifenin adamlarıyla birlikte oraya gittiler. Ölçüme giriştiler. Kullandıkları üsul şuydu: Çölün güneyinden işe başlamışlardı. Ellerinde yükseklik ölçücü aletler vardı. Kutup Yıldızına göre kuzey kutbunun yüksekliğini ölçüp bir kazık çaktılar. Bir ip bağlayıp uzatarak kuzeye doğru ilerlemeye başladılar.
Arada bir yükseklik alıyor, baştan bağladıkları ipi uzatarak gidiyorlardı. İki yükseklik arasında bir derecelik farkı buluncaya kadar yürüyüp uzattıkları ipi ölçtüler ve 110.981 metreyi buldular. Bu ekvatorun 360’ta biriydi. Bunu 360’la çarptılar, 39,953,160 metreyi buldular. Yani yaklaşık 40.000 km. Sonuç Eratoshenes’in elde ettiği sonuçla hemen hemen aynıydı.
Me’mun , neticeyi öğrenince sevindi. Fakat aynı ölçünün Kufe Sahrasında da tekrarlanmasını istedi. Hemen işe koyuldular. Sonuç pek farklı değildi. Bu , o günün şartlarında büyük bir başarıydı.