Boynu bükük yaşlı adam onurlu bir duruşla anlatıyordu. Ama gözlerindeki yalvarışı saklayamıyordu. İki çocuğu vardı. Büyük olan erkek, iki yaş küçük olan ise kızdı… Evliydi. Her iki çocuğu da hastaydı. Yine garip şekilde, neredeyse her ikisi de aynı günde hastalanmışlardı.
Ta çocukluğundan beri saldırgandı. Hemen tüm yaşıtları ondan korkardı. Öfkelenecek bir şey bulamaz ise Allah’a yönelirdi. Dedelerinden ona geçen adeta irsî bir özellikti agresyon. Hemen her gece babasının annesini dövdüğüne tanık olurdu.
Şişman, kısa boylu adamın saçları darmadağınıktı. Belli ki günlerdir tıraş olmuyordu. Dişleri sap sarı idi. Kısacası kendine bakımdan eser kalmamıştı. Ümitsiz bir ses tonu ile hekime “Beni bu dertten kurtarın size varımı yoğumu vereceğim.” diyerek söze başladı. Ve arabasının anahtarını hekime doğru masanın üstüne koydu. İlk teklif ettiği şey oydu.
Kimya mühendisiydi. Çok iyi bir üniversiteden, başarıyla mezun olmasına rağmen bir şirkette zar-zor iş bulmuştu. Aylık geliri ancak yetecek kadardı. Bir de annesi vardı Bakması gereken… Fakat işini kısa zamanda kavramış ve diğer eski çalışan mühendislerle uyumlu bir tempo yakalamıştı bile.