Günümüzün zor yaşam koşulları içerisinde yaşam hepimizi yormaktadır. Bu yorgunluğun ise ruhumuza negatif yansımaları olur. Bu negatif yansımaları en kısa şekilde ‘ruhum yaşlı’ diyerek ifade ederiz.
Topluma dikkat ettiğim zaman ruhum yaşlı sözünü gençlerimizin çok sık kullanmaya başladığını görüyorum. Hatta dillerine dolamışlar. İnsanın ruhunun yaşlanmasının beynin yaşlanması anlamına geldiği de düşünüldüğü zaman tehlike daha iyi anlaşılır. Yaşlı bir beyin, bir şey öğrenemez. Bir şey üretemez. En kötüsü de yaşlı bir beyin, insanı tükenmişlik sendromuna sürükler.
Gençlerimizin ruhum yaşlı sözünü hafife almamak gerekiyor. Sürekli öğrenen, üreten ve yaşam dolu bir gençlik için gençlerimizin sorunlarına kulak vermeli, ruhum yaşlı demelerinin nedenini sosyolojik ve psikolojik boyutta araştırmalıyız. Ülkemizin, tükenmişlik sendromu içerisinde kendisini yiyip bitiren bir gençliğe değil, atik, çevik, düşünen ve bilinçli hareket eden bir gençliğe ihtiyacı var.
Ruhum yaşlı diyen bir gençlik için en büyük tehlike ise sigara, alkol, uyuşturucu gibi bağımlılık yapan maddelerdir. Ruhum yaşlı diyen bir gençliğin anlık keyif verici bu maddelere yönelme ihtimali oldukça yüksektir. Madde bağımlısı bir gençlik ise hızlı karar verme kabiliyetini yitirir. Belleği zayıflar. Düşünemediği için üretemez.
Ailelerin ve eğitim kurumlarının üzerine düşen en büyük görev gençlerimizin ruhunun genç kalmasını sağlamaktır. Bu her türlü bilgiden daha değerlidir. Gençlerimizin ruhunun genç kalmasında keyif aldığı hobilerinin olması, egzersiz yapmaları, sosyal aktivitelerde bulunmaları önemlidir.
Genç bür ruh, genç bir beyin demektir. Genç bir ruh, hayal edebilen, yaşama dair umutları ve idealleri olan, kaliteli yaşayabilen, sağlıklı sosyal ilişkiler geliştirebilen bir gençlik demektir.
Gençlerimizin, bedenleri gibi ruhlarınında genç olabilmesi için onlarla el ele verebilmeliyiz. Biz, onlara el verdikçe onlarda korkularının üstesinden gelecek ve sağlam adımlarla geleceklerine yürüyeceklerdir.