Eveeet, ben geldim. Uzun zamandır 5. Dalga'nın okuma durumumda gözüktüğünü farkettim. Bu ara hayatım karışık biraz, teknik nedenler de araya girince güncelleme yapmayı unutmuşum.
"Uğrunda yaşadığımız her şeyi yok ettiler. Şimdi de uğrunda öleceğimiz şeylerin peşindeler!"
Hazır Mars'ta su bulundu. Evrendeki varlığımız tekrar gündeme gelmeye başladı. Geçtiğimiz aylarda Rusya uzaylılarla ilgili açıklama yaptı derken, kitap tam zamanında denk geldi bana... Uzaylıların Dünyamıza gelmesiyle insanların hayatının nasıl cehenneme döndüğünü anlatıyor kitap... Zaten en sevdiğim konulardan biri olunca yazarımızın işi kolaylaştı diyebilirim ;) Konu uzaylılar olunca hemen klişedir diye damgayı basmayın. Yazarımız Rick'in cidden sağlam bir anlatımı var. Sıradan bir konuyu sıradışı hale getirmiş kendisi... Bu fiziksel olarak hayatta kalma savaşını psikolojik savaşa da taşımış ve bunu çok iyi başarmış. Sürekli alıntı paylaşmak istediğim, beğendim yerlerin sayfa numaralarını not alırken kağıdı tıka basa doldurduğum sayılı kitaplardan...
"1. Dalga: Işıklar söner. 2. Dalga: Sular yükselir. 3. Dalga: Salgın. 4. Dalga: Susturucu. Sırada ne var, Evan? 5. Dalga'da ne gelecek?"
Klasik dünya ahalisi olarak uzaylıların ilk gelişini mutlulukla karşılamışız. Onları evimize davet etmişiz, buyrun soframıza oturun seve seve ağırlarız demişiz. Bunlarda tık yok tabii... Öylee atmosferimiz üzerinde sessiz sakin gemileri takılmaya devam etmiş. İletişim bile kurulamamış. Yahu adamların zaten iyi niyeti olsa gelmeden önce izin istemez mi? Evinizi ziyarete gelicez, biz dostuz diye iletişime geçmez mi? Diplomasi bu şekilde değil midir benim süper zeka insanlık kardeşlerim! :( Bir süre onların niyetindeki bu belirsizlik devam etmiş. Taa ki onlar insanlığın kökünü kurutmak için harekete geçene kadar...
"Gülümsemeyle bir derdin mi var senin?"
"Kaybettiğim ilk şey oydu."
Kitap birden fazla kişinin bakış açısından anlatılıyor. Genelde bu tarz kitaplar okurken kişiyi zorlar, hatta 5. Dalga'da ilk geçiş oldukça sert ama herkesin hikayesi öyle farklı yönlerde ilerliyorki bir süre sonra hangisini okumak istediğini şaşırıyor insan... Karakterler, replikler, olay örgüsü ve iç sesler hepsi güzelce harmanlanmış. Cassie, Ben, Evan, Sammy derken özellikle insanlığın psikolojik savaşı oldukça etkileyici...
Sadece uzaylılarla savaşmıyorlar, kendi korkularıyla, kendi şeytanlarıyla da her gün yüzyüze geliyorlar. Bu uzaylılar hiç öyle filmlerde gördüğümüz gibi değil. Öyle garip saçma sapan evrimleşmiş yaratıklar yok karşımızda... Bir bakıyoruz ki onlar çoktan biz olmuş aramıza karışmış bile...
"Ben ne kaçıyordum ne de saklanıyordum, ben yüzleşiyordum.
Çünkü eğer son kalan bensem, insanlığın ta kendisiydim.
Ve eğer bu insanlığın son savaşıysa, onun savaş meydanı da bizzat bendim."
Karakterler çok inandırıcı, çok bizden... Cassie eski hayatında sıradan bir öğrenci... Notlarını yüksek tutmaya çalışan, okulun en popüler erkeğinden hoşlanan ama ona bir türlü duygularını itiraf edemeyen, yine de sürekli onunla ilgili hayaller kuran sıradan bir kız... Uzaylıların gelmesiyle hayatı tepetaklak oluyor. 3. Dalga ile önce annesini ondan alıyorlar, 4. Dalga ile de babasını... 5. Dalga'nın belirsizliğinde kardeşi Sammy de ondan alınınca artık ona verdiği sözü tutmak için o uzaylı zımbırtılarını cehennemin dibine yollamaya hazır.
"Sana ölümü sevmeyi öğreteceğim. Senin içini kederden, pişmanlıktan, kendine acımaktan arındıracağım ve yerini nefret, kurnazlık ve intikam ruhuyla dolduracağım. Son direnişimi burada yapacağım, Benjamin Thomas Parish."
Ben'in Cassie'nin bu vahim durumundan önceki mutlu, sıradan hayatının bir göstergesi olarak bahsi geçen öylesine biri olduğunu sanırken çocuk doruk noktamız çıktı, iyi mi? Hazırlıksız yakalandım, kabul ediyorum. Onun bakış açısını okurken inanılmaz zevk aldım.
"Ben insan olduğunu hayal eden bir köpek balığıyım."
Evan... Cassie ile ilk karşılaştığında onun kim olduğunu tahmin etmiştim zaten... Ama bu aralarındaki konuşmaların, iletişimin, yaşadıkları paylaşımın! güzelliğini söndürmedi benim için... Cassie onunla olduğu sahnelerde beni bazen uyuz etse de kız haklı... Uzaylı başbelaları insanlığın en önemli özelliği olan "Güven Duygumuzu" yerle bir etmede hiç de fena bir iş çıkarmamış. Ve son olarak acaba nerdesin Evan, başına ne geldi?
Türü seviyorsanız kitabı da benim gibi seveceksiniz. Bir puanı nerden kırdım derseniz tüm bu sevdiğim yönlere rağmen kitapta nedense ufak bir eksiklik buldum. İnanın ne olduğunu ben de bilmiyorum. Belki de bu ara çok yoğun olduğumdan kitabı bölük pörçük okuduğumdandır. Yoksa yazarın anlatımına lafım yok. Özellikle son 100 sayfa nefes nefeseydi ♥ Gerçi sondaki sahneyi biraz gereksiz buldum o ayrı mesele... Ocak 2016'da da filmi geliyormuş, bakalım nasıl bir uyarlama izlicez ;) Herkese iyi okumalar :)