Olayların öncesine dönersek bizim açımızdan değişen pek fazla bir şey yok aslında. Özellikle alt liglerde herhangi bir önlem yok bizi korumak adına. Bulunduğumuz otobüsü bilerek ve isteyerek binlerce eli taşlı, sopalı taraftarın arasına sokabilirler ya da sahanın içerisine bize saldırması için görevli adı altında gözü dönmüş yaratıklar yerleştirebilirler. Kafamız yarılır, kaşımız patlar, ayağımız kesilir ama davacı olabiliceğimiz kimse yoktur. İki bilemedin üç maç saha kapatma cezası ile pansuman yaparlar yaralarımıza.
Bunlar rakiplerin tezgahları tabi. Kendi kulüplerimiz de var. Sezon başında transfer masasına oturursunuz. Bir önceki iyi geçirdiğiniz sezona ya da kariyerinize istinaden yüksek bir bedele anlaşma sağlarsınız. Karşılıklı imzalar atılır ve sezona şampiyonluk parolasıyla başlanır. Fakat işler umulduğu gibi gitmez. Takım şampiyonluktan uzaklaşır. İlk iş yüksek bedelli oyuncular
kadro dışı bırakılır. Sonra bu oyunculara alacaklarından vazgeçmesi teklif edilir. Çünkü oyuncular yeterli performans sergilememiştir. Doğal olarak o parayı hak etmiyordur! Vazgeçmiyorsa tehdit, hakaret başlar. O da etkili olmazsa taraftar grubundan beş, altı kişi oyuncunun tek başına antrenman yaptığı sahaya gönderilir. Yeterli miktarda taciz, tehdit edilir gerekirse futbolcu dövülür. Sonuç genellikle kulüp lehine olur. Çünkü can herşeyden önce gelir.
Hepimiz terörden korkuyor, lanetliyor ve bir an önce bir daha yaşanmamak üzere yok olmasını istiyoruz. Fakat bunu isterken birbirimizden, renklerimizden, farklı düşüncelerden nefret etmeye devam ediyoruz. Kendi elimizle kendi terörümüzü yaratıyoruz. Vazgeçin lütfen!
Savaşa bile ara verdirmeyi sağlayan futbol artık bizde de birlik olmayı, dost olmayı sağlamak için var olsun.