" bir insanı tanımayı arzulamak, kof bir vaattir ve büyük külfet! günler, geceler, haftalar, seneler boyu dinlemeyi ve gözlemeyi, didiklemeyi ve hissetmeyi, deşmeyi ve dermeyi gerektirir; kabukları kaldırabilmeyi ve altlardan ince ince sızacak, belki de fışkıracak olan kanı görmeye tahammül edebilmeyi... bunca zahmete katlanamayacak olduktan sonra, daha yolun başındayken dönüp, bu işe hiç kalkışmamak yeğdir," der, sevgili elif şafak.
bazı sozcuklere takıntılı oldugunu dusunuyorum bu kitaptaydı sanırım bir menevis tutturmus.yasar kemal in bir ada uclemesindeki kitaplarda vardı bu kelime baska yerdede omrumde gormedim duymadım.
bit palas, içinde türk kültürü ve memleketim ve istanbul insanının günlük yaşantısı hakkında bir kadar minik ama ilginç ayrıntıları konu almış bir kitaptır. bir apartmanın bonbon palas 'ın gecmişteki ve günümüzdeki halini anlatırken insana inen derin, ayrıntı gibi görünen, hayatın özü olan nüansları okuyucu ile paylaşır.
kitaptaki anahtar cümle"buralar vakt-i zamanında heeep mezarlıktı"dır. bonbon palas'ınarazisinin bir zamanlar hakikaten mezarlık olduğunu, 40'lardaki iskan politikasını ve bu bağlamdaki eski olan herşeyi yıkma, dümdüz etme psikolojisi ile yarı taşınıp yarı düzleştirilen 3 dinin mezarlığını, eş zamanlı olarak da dünya siyasetinin bir şehrin insanlarını nasıl etkilediğini görürüz.
bolşevik ihtilalinden sonra rusya'dan göç etmek zorunda kalan eski bir generak karısının ilk geldiğinde kabusu olan istanbul'u,sonradan ne hikmetse hiç bir zaman hayatından çıkaramamasını, ilginç bir özlem duymasını okuruz. buna paralel olarak işgal altında istanbulun nasıl bir hal aldığını, yeni göçmenleri ile ne hale geldiğini silik de olsa algılayabiliriz. bu silik bilgi önemlidir çünkü 150 bin rus göçmeninin sadece güney amerika ülkeleri ve osmanlı devletinden kabul aldıkları yakın olduğu içinse istanbul limanına çıktıkları çok fazla bilinmez.
bonbon palasın yaptırlış hikayesi ile günümüzdeki sure arasındaki zaman dilimi belki de biraz kafa karştırmakiçin birden atlanır. sonra geri dönülür ve hikayenin okuyucunun anlayabilceği gibi konumlandırılır.önce günümüz istanbulu ve bir zamanlar bu şehire cehennemi yaşatmış çöp sorunu etrafında kurgulanır hikaye. bon bon palasın yanındaki arsaya dökülen çöplerin kokusunun insanlarda bıraktığı izler. ve insane hikayeleri..
tüm hikaye aslında yazarın bir bir fobisinden mülhemdir.bunu hayal gücü ile birleştirir.
roman türünün türk edebiyat dünyasına girişini ve de toplumdaki yerini düşüncek olursak bu tarzın bit palasın üslubunun çok yeni ve farklı olduğunu görürürüz. daha bir mahremiyete *inmiş. herşeyi gözlemleyen, gerekince birinci tekil şahıs gerekince sınırsız, herşeyi bilen üçüncü tekil şahıs (omniscient) olan bir bakış.
uzun uzun anlatmaya gerek yok bence bir elif şafak kitabı alıp okuyun.bit palastan neden başlamayasınız...
müthiş leziz bir kitap. bitince insanın içini hafif bir üzüntü kaplıyor. hayatınız boyunca bitmese, hayatınız boyunca elif şafak'ın hayata dair doğru tespitleri ve muhteşem üslubu eşliğinde yaşasanız diye hayal ediyorsunuz. tadı damağınızda kalacak. ancak bana göre haksızlık öztürk kısmı kitaba eklenmeseydi, sadece apartmanın içinde olanlar bile bu sıcak izlenimi vermek için yeterli olurdu.
birçok karakter ve birçok olay var fakat asla kafanız karışmıyor. aksine karakterlerin zenginliği içinizi ısıtıyor. kesinlikle okunası bir kitap.
2018 © Tüm Hakları Saklıdır. ( Sayfa Yüklenme Hızı : 0.2666)