Bir önceki bölümde geçmiş dönemde ‘’Platformun birlik ruhunu koruma’’ yaklaşımıyla platformlarda temsili demokrasinin bir biçimi olan demokratik merkeziyetçilik anlayışına olduğu gibi riayet edilmekteydi. Bu hatalı bir yaklaşımdı. Hep birliği öne çıkarıp ayrılığı/ayrılık hususlarını yadsıyan anlayış, tek yanlı ve metafiziktir. Her olgunun, dolayısıyla her platformun birlik ve ayrılık özellikleri bulunur. Zıtların birliği de bize bunu ifade eder. Birlik ve ayrılık özelliklerinin olmaması, devinimi ve gelişimi peşinen yadsımak anlamına gelir demiştik.
Nedenini imkânlarımız doğrultusunda açacak olursak;
Platformlarda demokratik merkeziyetçilik anlayışını uygulamak onları ideolojik -politik yapıların niteliğine indirmektir. Geçmişte bu anlayışı savunup uyguayan öznelerimiz, niyetten bağımsız ideolojik-politik yapıların işleyişiyle platformlara yaklaşmışlardır. Bu öznelerimizin referansları ekseriyetle geçmiş dönemlerin platform deneyimleri olmuştur. Geçmiş deneyimleri çevrimsel kabul eden, geçmişin muhasbesini yapıp olumlu ve olumsuz dersler çıkartıp diyalektik bilgi yöntemiyle teoriyi ve pratiği geliştirmemek devrimci yenilenme damarlarını kurutur. Her devrimci genel ve özel deneyimleri tek potada buluşturup çok yönlü kritiğini yaparak sonuçlara varır, eksikliklerin hangi yöntem ve araçlarla aşılaağı yönünde kafa patlatır. Etüt denemelerin deneyimlerinden yola çıkarak yordam belirlemesi düşünülür. Geçmiş mirastı, olumlu ve olumsuz özellikler taşır. Tarihin, toplumun akışında günde miadını doldurmuş değerleri, model ve yöntemleri de ihtiva ettiğinden olduğu gibi dogmatikçe tekrarlanamaz.
Tıkanmış ve miadını doldurmuş tekrarlarla devrimci pratik geliştirilemez. Maddi zeminin yansımalarından hareketle devrimci yenilenme süreklileştirilmelidir. Platformlarda birlik ruhunu koruma yönelimiyle her koşulda demokratik merkeziyetçiliğin azınlık-çoğunluk anlayışına riatet etmek, politik pratikte topu taca atmak, özgüvenden yoksun ana müdahale edecek bağımsız politika üretememek gerçekliğinide açığa çıkartır. Ne yazık ki kendiliğindencilikle kotarılan süreçlerle ekserietle ne bağımsız politika üretilmiş nede bu yönde çaba ve yönelim olmuştur.
Lokal olan platformları diğer alanlardaki platformlardan belli yönleriyle farklıdır. Esas alanlardaki platformlar, bir konu özgülünde olabileceği gibi konjöktürel politik bir dönemi kapsayabilir ve çoğunlukla kısa sürelidir. Lokal alan platformları, ittifak zemini demokratik birlik çerçevesinde hak gaspları, saldırılar, toplumsal olaylar, politik süreçleri kapsarki geniş yelpazededir bu. Süreleri beş, on on beş yılı bulabilir. Bu kadar uzun sürede toplumsal ve politik düzlemde orta ve büyük ölçekli değişimler olacağından ve olduğundan hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Nitelikten yöntemlere kadar bir dizi değişim olur, oluyorda Bunun politik anlamı platformun niteliğinden işleyşine kadar değişimlerin kaçınılmaz olduğunu göstermektedir.
Platformlardaki demokratik merkeziyetçilik anlayışının işlerlik kazanması siyaset hegomanyasını ve tekçiliğin yaratılmasına zemin sunabilir. Platformlarda bir siyasal yapılanma etkinlik gücü ve nieceliğiyle diğer bileşenlerin üzerinde fiili baskı yaratabilir. Siyaseten güçlü olanın yanında durma ve güçlü olanla eleştirisiz/itirazsız eğiliminde olanlar yedeklenmede bulunabilir yada ideolojik-politik parametreleri birbirine yakın olanlar ve eş konjöktür okuması yapanlar fiili bir blok oluşturup platformun politik tutum kararlarını ipotek altına alabilir. Fiili bloğun yada belirleyenin oluştuğu zeminde, demokratik birliğin zemini daraltılır. Demokratik tartışma süreçleri vitrinlik nitelik kazanır ve içi boşaltılır. Siyasal litaratürde, tek belirleyenin ve blokların oluşmasıyla geride kalanların pozisyonu yedeklenmedir. Temsili demokrasinin derin açmazi budur. Çoğunluk sultası yaratır. Bunun en kaba biçimi burjuva parlamenter sistemdir.
Genel seçimlerde parlamentonun salt çoğunluğunu ele geçiren tüm partiler siyasal kararları sorunsuz çıkarabilir. Yönetim erkini oluşturan siyasal parti, toplumun geri kalanlarınıda fiilen siyasetine yedekleyerek onları dışta bırakıyor. Demokratik merkeziyetçilik yöntemi de özünde çoğunluğun ağırlığı, çoğunluğun azınlık üzerindeki tahakümünden başka bir nitelik taşımıaz.
Platformda yer edinen yapıların genel politik hattı ve devrimci stratejisi, dönem taktiği ve genel/özel planlaması muhakkak vardır. Lokal alan politikası genel ve özel planlamaları da merkezi siyasetin güdümündedir, ondan bağımsız ve uzak değildir. Platformda karar alma süreçlerinde lokalin politikasından genel ve özel planlamalar göz önünde göz önünde tutularak tavır geliştirilir. Bu bizimde esas almamız gereken prensiplerdendir ve her kurumun bağımsız politika üretme ve propoganda özgürlüğünün güvence altına alınması demektir. Bu bağlamda özellikle o alanın(lokalin) platformlarında, temsili demokrasiden mürekkep azınlık-çoğunluk anlayışını işleyiş kıstası olarak almamak gerektiği yaklaşımını savunmamızı salık veriyor.
Bu anlayış benimsenirse tartışmaya açılan öneriler platform bileşenleriyle demokratik muhtevada tartışılır ve kararlar azınlık-çoğunluk yöntemiyle değil, iştişareyle oluşur, karşılıklı tavizlerle müşterek hususlarda birleşilir. Bileşenlerden biri yada bir kaçı tartışma sürecine ya dahil olmayarak yada dahil olsa da çıkan sonucun genel/özel politikasına ve planlamasına tezat olduğundan kararı uygulamayabilir, tartışmaya dahil olmayabilir. Tartışmaya dahil olması- olmaması yada salt nitelikli çoğunluğun mutabık kaldığı kararı uygulamaması ne platformun birlik ruhunu zedeler nede platorm üyeliğine helal getirir. Bir tartışmaya ve karara dahil olmayan bileşler, diğer tartışmalara ve kararlara dahil olabilir.
Üsteki vurguda katılmama ve sınırlı katılım hakkını kullanan bileşenler tutumlarını genel alan politikalarına, genel/özel planlamalarına yada süreç okumalarına dayandırabilir, veya özel nedenleri olabilir. Devrimci kültür çerçevesinde eleştirilebilinir, taktik siyaseti kritize edilebilinir, fakat mutlak koşulla takınılan tutuma izah istenemez, bu yönlü bir dayatmaya gidilemez. Bu siyasetin genel-politik hattı, stratejisi, dönem siyaseti açıktır. Kapalı olan devrim planlaması, genel/özel planlamasıdır ki bunları dışa açmak mejburiyeti bulunmaz, açılması dahi teklif edilemez. Katılım göstermediği kararlar ve vurgular öyle aman aman ilkesel nitelikler de olmayabilir. Yereldeki özgün politikasına, konuşlanmasına ve planlamasına hizmet etmeyebilir, tezat durabilir veya süreç okumasına tekabül etmeyebilir. Bunlar birilerine sıradan-gündelik gelebilir. Parçayı/günü bütünden koparan yaklaşım hatalıdır. Devrirm/devrimcilik günde örgütlenip, günün her anına yedirilir. Gün, devrimci siyasetin ve yerel taktiğin/planlamanın bütünlüğünden bağımsız olmayıp bütünün bir parçasıdır.