Sonbahar hüzünleri ve erken ayrılıkların peşi sıra ama aniden düşer kar. Beyaz bir örtü kapatır toprağı siz uyandığınızda. Obaların ocakları çoktan küllenmiş ve Sis Dağı yolları kapanmış bir huzura düşler kurmaktadır şimdi. Bahara kadar süren yalnızlığın tohumu saklar gönlünde.
Önce havalar soğur, sonra yürekler. Her gidenin ardından ayak izleri silinen yollarda uzun kış gecelerine sıcak hatıralar kalır. Sis Dağı özler, gidenleri, unutmaz ve bekler baharı. Yol havası çalan kemençenin dağa çıkış molalarında horona duran yüreklerin aşk coşkusuna kulak kabartır. İçi titrer vuslatın ayak seslerine.
''Sis Dağı duman olur, İnişdibi kar olur.'' Ama ayrılıklar biter, hayaller gerçek olur.
Dağ bir kışı taşır sırtında, insan özlemlerini.
Sis Dağı kar altında ve yapayalnızdır şimdi.
Yalnızlığın o soğuk ayrılıklarına bir gece örter bembeyaz yorganını. Ne yayla evleri ne de hatıralar üşümez.
Sis Dağı yalnızlığın kıymetini ve bahara çoğalmanın bereketini çok iyi bilir. Bu yüzden Zıva Deresi dağın selamını taşır aşağıda kalanlara.
Vedalara bir gece ansızın düşer kar.
Ve en çok çocuklar sevinir beyazlaşan dağlara.