Neredeyse beş yıl önce, kendi tezim için Milliyet gazetesi arşivlerini karıştırırken çok ilginç bir yazıyla karşılaştım. Sanırım, Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar’daki inşaat sektörü, devlet, bürokrasi, aydınlar ve entelektüellerin kendilerini bu Brechtci tuhaflıklar karşısında kaybetmeleri gibi bir sürü temayı eşelerken, Çağlar hocanın bu kısa ama güzel yazısını buldum.
Ocak 2014’müş tarih. Atay’ın ruhsat almak için bitmek bilmeyen koşuşturmacasıyla devlet dairelerindeki dipsiz kareografisinden çok etkilenmiş, “yeni” orta sınıfların kararsız ama direngen sesi mi bu diye çok düşünmüştüm. Çağlar hoca benden çok daha evvel bu konuda kalem oynatmış.
Hocamın dediği gibi,
Olayı çerçeveleyen toplum İkarus’un düşüşünü görmeyen çiftçi gibidir. Onların tutunacak yerleri vardır.