bahçeye
kimsecikler yok sadece ağustos böcekleri
yıldızlara baktım geceye baktım, gaz lambasını yaktım ve masama yerleştirdim, laptopumu açtım ve tezime döndüm
bu kadar mutluluk vermez insana hiçbirşey hayatta, gece ve ağustos böcekleri
ait olduğum yerdeyim yine
ve tek başımayım
müziğe bile ihtiyacım yok, gecenin uğultusu yeter
ağaçların hışırtısı hem ninni gibi hem korkutucu....
burada ölebilirim...
her gelişimde başka bir aşk yaşıyorum öncekinden farklı, ama hep aynı duygu, aynı bildik ve tanıdık koku, gecenin sesi, ağustos böcekleri, gaz lambasının titrek ışığı, burda yaşlanmalıyım....
havası çakırkeyif etmeye yeterli bünyemi
bırakıp nereye giderim ki
kaybolmuş aidiyetimi buluyorum burda, saçmasapan yerlerde ararken
temmuz 2005 datça