90’ larda Köyde Kolejli Olmak
Şimdilerde özellikle büyük illerde oturan anneler diken üstünde. Servislerde unutulan öğrenciler, çocukları kaçırma aracıyla gelen korsan servisler. Hepimiz gergin, hepimiz tedirginiz ama söyle bir küçüklüğüme gidiyorum da; bizim annelerimiz daha da şanslıymış.
Benim yaşadığım köy küçücüktü adı üstünde köy ..Herkes birbiriyle uzaktan yakından akrabaydı zaten. Şimdiki kolejler gibi fanusun içindeydik. Sabah okula gönderirlerdi. Annemin hiç servis sıkıntısı olmadı mesela. Evimiz okulun dibindeydi zaten. Hele bazen babam el arabasıyla götürürse okula benden havalısı yoktu. Beslenme çantası falan düşünmezdi annem.
Öğlen ya eve gelir salçalı ekmek yer ya da ekmek pişen fırının kokusunu duyar oraya koşar bir güzel karnımızı doyururduk. Teneffüslerde zil yoktu. Sınıflar birinci sınıftan beşinci sınıfa kadar karma olduğu için sınıfın en büyüğü seçilmiş abi-abla teneffüs bittiğinde çıkar "duyduk duymadık demeyin tuzlu çorba yemeyin zil çaldı "der, koşarak sınıfa girerdik. Teneffüslerde bahçeden elma yer yeri gelir ondan dudaklarımıza sürerdik. Sonra birbirimize bakıp bakıp gülerdik. En güzel eğlencemiz oydu.
Ödevler için özel ders almamıza da gerek yoktu çünkü 5 sınıflar küçük sınıflara öğretmenlik yapardı sınıfta akıllı tahta, projeksiyon yoktu belki ama öğretmenimiz vardı. Öğretmenimizin fıkralarındaki hayatı, hayal gücü vardı. Okulca toplanıp bir sinemaya, eğlence merkezlerine gidemezdik belki ama yukarı köydeki okula ziyarete giderdik, doluşurduk traktörün arkasındaki römorka şarkılar, türküler çok mutlu olurduk. Orada yememiz için kekmiş pan kekmiş bilmezdik. Yine bir çörek ev yapımı ayran ne güzel giderdi. Tekrar şarkılar türkülerle köyümüze geri dönerdik. Lunaparkta neymiş en tepedeki su deposuna çıkılır, adrenalin doruklarda yaşanırdı.
Veli toplantıları yoktu mesela öğretmenimiz akşamları gelirdi misafirliğe bire bir görüşme sağlardı velilerle. Bol sohbet arada çocuğun durumu konuşulurdu. Velilerin tanışma günüymüş, whatsapp grubuymuş yoktu böyle işler. Tarlada, bağda elma toplarken, makarna kesilirken yapılırdı tüm dedikodular. Anne çalışıyor muydu tabi ki evet. Çoğu vakit okuldan çıkınca evde bulamazdık zaten kapı da bir diren olurdu o kapı herkese acıktı.. Evde değilse bağ bahçedeydi. Bazen koşarak annemizin yanına gider, tarlalarda ağaçlara tırmanır cimnastik dersimizi de böylece tamamlamış olurduk.
Kulüp saatleri desen hiç yoktu ders bitince uzun naylon çuvallar alınır yokuştan aşağı kayılır ya da çamurdan fırınlar yapılır el kaslarımız ziyadesiyle çalışırdı. Yaz tatillerinde yaz okulu aranmaz, aksine çalışılır hindi, tavuk, inek sürüsü güder; sorumluluk bilincimiz farkına varmadan oluşurdu. İsin özü biz küçükken her şey daha güzeldi.. Anneler kaygısız, çocuklar mutluydu...