İnsan, kötülük kapısına gelene kadar ona duyarsız kalır. Zanneder ki o kötülük kendisine ulaşamayacak. Çünkü herkes kendisini tertemiz kabul eder. Kötülük gibi aşağı bir durumu kendine yakıştıramaz. Bu sebeple kötülüğü "ötekileştirir", fakat bu uzun sürmez. Bu tıpkı orman içinde uzak bir yerde ateşin kocaman bir yangın afetine dönüşmesi gibi bir şey. Aslında o, kokusuyla dumanıyla koşarak gelmektedir ama böyle bir durum kabul edilebilir olmadığından önemsenmez. İşte asıl felaket yangının kendisi değil bu "ötekileştirme" mekanizması olmalıdır. Şayet bu "ötekileştirme" mekanizması olmasaydı "tedbir" alınacak ve o küçük ateş daha ilk anlarda boğulup kocaman felakete dönüşmesi engellenmiş olacaktı. Sosyal hadiseler de böyle gelişiyor, çünkü arada hiç bir fark yok onları biz anlamlandırdığımız için benzerlikten yola çıkıp aynı hükümleri konuşabiliyoruz.
Sosyal hadiseler de tıpkı ormandaki küçük bir kor parçası gibi gelir insana, sonra ateşe sonra yangına sonra da insanın kapısına dayanır. İntihar etmek, bizim kültürümüzde inancımızda reddedilen ve çok kötü karşılanan bir durumdur. "İntihar edenin cenaze namazı kılınmaz" fıkhi hükmünün bu anlayışın temellendirilmesinde önemli işlev gördüğünü rahatlıkla belirtebiliriz. İslamın dünyayı ve dünyadaki hadiseleri "imtihan" olarak tanımlaması ve bu imtihanlar karşısında insana devamlı "sabırlı" olmayı telkin etmesi; eğer bunu yaparsa ecrinin "cennet" olacağı buna mukabil tam tersi durumun ise "isyan" olduğu bununsa "ilahi gazap" sebebi olduğu ayet ve hadislerde üzerinde ısrarla durulan bir husustur. İntihar eden, "sabırlı" olamamış ve bu sebeple kınanmayı hak etmiştir. Dolayısıyla bir nevi tezkiye ve değer verme olarak kabul edilen "cenaze namazı"nı hak etmemiştir. O cenazesi kılınmadan yani değersiz hatta aşağılık bir şekilde bu dünyayı terk etmekle cezalandırılmış ahirette ise daha ağır cezaların tatbik edileceği belirtilmiştir.
İntihar etmek, batı ve doğu toplumlarında görülen bir durum daha çok. Fakat son zamanlarda İslam toplumlarında da görülme sıklığı yaşanan bir durum. Biz özellikle ülkemizdeki vakalardan yola çıkarak bir değerlendirme yapmak istiyoruz. Ülkemizde görülen intihar vakalarının kökeninde "aile" olduğu bariz. Ailedeki iletişim bozukluklarının bir sonucu. Oradaki iletişim bozuklukları, bir çığ gibi büyüye büyüye artık insanın kaldıramayacağı bir boyuta ulaşıyor. Eğer dini bir tarafı yoksa kişinin veya zayıflamışsa işte o ruhsal çığ artık engellenemez bir boyuta dönüşüyor ve neticede "intihar" gerçekleşiyor.
Aile konusundaki veriler her geçen gün çok can sıkıcı olmaya başladı. Boşanmaların artması, çocukların durumu ve çocukların velayeti-nafakası-görülme meselesi, eşlerin boşanma sürecinde aşırı ruhsal yıpranmaları, bir tarafın ısrarla geri dönme isteği ve aynı ısrarla diğer tarafın reddi. Bütün bunlar uzaktaki ateşin artık kocaman bir yangın olduğu gerçeğiyle yüzleştiriyor bizleri. Eskiden boşanan tanıdıklarımız neredeyse hiç yoktu. Şimdi en yakınlarımızdan başlayarak çok sık rastladığımız bir durum. Artık boşanmayı garipsemiyoruz, "en sevilmeyen helal" artık bizim için sıradan bir hadise. fakat bu kadar basit değil. Kadın cinayetlerine baktığımızda, kadınların "affetmeme" eğilimlerinin ne kadar da güçlü olduğu; erkeklerin ise "vazgeçmeme konusunda" aynı şekilde güçlü olduğu karşımıza çıkıyor. Anladığımız kadarıyla erkek büyük bir hata yapıyor veya hatalar yapıyor neticede iş boşanma durumuna geliyor. Kadın kendisine yeni bir dünya kurmak istediğinde erkek bu durumu kabullenemiyor ve geri dönmek ilişkiyi kurtarmak istiyor fakat sebep "pişmanlık" değil kadının yeni bir dünya kurmak istemesi yani "kıskançlık", işte burada cinayet ve intihar sarmalı başlıyor. Erkek kadını ve sebep gördüklerini rahatlıkla öldürebiliyor bazen de en son kendisini öldürüyor ve bu gittikçe yaygınlaşıyor.
İşin en hüzünlü yanı ise her türlü mağduriyet yaşayan çocukların katledilmesi. Öyle ya aile içi şiddet onların mutlu yaşaması gereken çocuksu zamanlarını ellerinden aldığı gibi, anne babasız bir şekilde büyümek zorunda bırakılıyorlar. Ve bazen de aile şiddetinin muhatabı olup öldürülüyorlar. Erkek dönmeye razı edemediği eşini öldürdüğü gibi geriye kalıp perişan olmasınlar diye çocuklarını da öldürüp intihar ederek bir katliam gerçekleştiriyor. En son Çetin çifti, baba hanımını öldürüyor polise haber veriyor sosyal medyadan duyuruyor çocuklarına tarım ilacı kattığı şeker verip sonra kendisi de intihar ediyor. Aynı gerekçe burada da var, çocuklar geride kalıp perişen olmasın diye bizzat baba eliyle perişan ediliyor.
Bütün bunlar acaba uzaktaki ateş gibi mi oluyor, hiç mi duymuyor ve görmüyoruz. Neden bu insanların çığlıklarına ve "çığ" gibi büyüyen sorunlarına zamanında muttali olamıyoruz. halbuki dünyamız artık global bir köy. Sosyal medya ile hayatlarımız artık herkesin gözleri önünde. Bütün bunlar varken uzaktaki ateş anında parlayan ve kocaman bir yangına dönüşen hadise, böyle birden bire mi oldu? Çetin ailesine ulaşabilseydik onların yüklerini hafifletemez miydik? O sabilerin şekerden ölmeyip de yaşamalarını sağlayamaz mıydık?
Peki şimdi aynı durumda olan başka "Çetin aileler" yok mu, nerede niye o ateşi göremiyoruz. Elim hadiseler olmadan önce gelin, kardeşlerimizin dertleriyle - sıkıntılarıyla ilgilenelim onlara yardımcı olalım, solan yüzlerinin farkına varıp güldürelim. Haydi acele edelim yoksa başka çocuklar da şekerden ölecek, belki de bir gün bizim çocuklarımız torunlarımız aynı akıbetin kurbanları olacak. İşte ateş ortada yangın olmadan koşun, yoksa ne fayda.