***YÂR İLE BULUŞMA ZAMANIDIR!...GECELER …***
Kamil mü’minler için geceler, içindeki sessizlik ve bereket dolayısıyla apayrı bir ganîmettir. Bu ganîmetin kadrini lâyıkı ile bilenler, -bilhassa gece yarısından sonra- bütün mahlûkâtın istirâhate çekilerek âlemi derin bir sükûnetin kapladığı sırada, duâ, ibâdet ve Hakk’a yanık ilticâların kabûlü için Rablerine teveccüh etmenin feyizli zemînini bulurlar.
Gece ve seherleri uyanık geçirmek husûsunda Cenâb-ı Hakk, kendisinden sakındıkları için ilâhî nîmetlere mazhar olarak cennette pınar başlarında dinleneceklerini beyân ile medhettiği o bahtiyar kulları hakkında şöyle buyurur:
“Onlar geceleri pek az uyurlardı. Seher vakitlerinde de istiğfâr ederlerdi.” (Zâriyât, 17-18)
Gece, tatlı ve yumuşak yatakları sırf Allâh Teâlâ’nın rızâ-yı şerîfi için terk ederek ilâhî huzûra yalnızca muhabbet ve aşk sebebiyle baş koyma zamanıdır. Dolayısıyla geceleyin herhangi bir farzıyyeti olmadığı hâlde kılınan namazların ve yapılan tesbîhâtın Allâh’a yakınlık bakımından önemi büyüktür. Bu itibarla gönüllerde aşk ve ilahi muhabbetin şiddeti ne kadarsa, gece namazına ve tesbihâta istek ve hürmet de o derecede ortaya çıkar. Denilebilir ki gece namazı ve tesbihleri, yâr ile buluşup sohbet etme niteliğini taşır. Herkes uyurken uyanık olmak, Allah ü Zülcelalin rahmet iklîmine girmek, muhabbet ve merhamet meclisine dâhil olan özel kullarından olmak demektir.