Sıfırdan başlamak değil de benimki, olanı nasıl daha ‘ebruli’ haline getirmekle ilgili. Derler ya bir programı düzeltmek yeniden yazmaktan daha zordur diye, ki iş hayatında defalarca deneyimlediğim bir durum. Hadi bakalım bir de bunu gerçek hayatta yap kolaysa!
Zorluklar bir mi? Yaş olarak genç olsam daha mı kolay? Durum, konum, geçmiş, gelecek derken bence yaş ve cinsiyet unsurlarından öte…kendi iç dinamiklerime göre yeniden yapılandırma diyelim.
Velhasıl, ilk blog yazımla başlayan süreçte kendimi yeniden programlandırabilecek miyim görelim bakalım. Nereden başlasam bilemedim. Aslında çok yerden başladım bile ama yapılandıramadığım, değiştiremediğim o kadar çok şey oldu ki. Kısır döngülerim, paçamı kurtaramadığım duygular zamana uymadı yerinde saydım pek çok olayda. Teknik olarak ilerlerken, başarılar sergilerken, ‘iç’te kendimde tıkandım.
Nereden başlamalı tekrar ele almaya diye düşünürken yıllardır yazmadığımı, kendimi ifade etmekte, kendime itiraflarda bulunmakta ne kadar zorlandığımı fark ettim. Olanı götürmek, ötelemek, idare etmek daha kolay tabi. Yarayı üflemek gibi, anlık rahatlama. Peki, hadi bakalım, yazmak ve paylaşmak ilk adım o zaman. Bakalım, gerisi gelecek mi?
Aslında blog ‘a ne gerek var, günlük tut, kendine yaz. Ama sorun zaten paylaşamamakta, utanmakta, kendini ifade edişimi sevmemekte. Yazılarımı paylaşabilmek zor olan ve devamı gelecek mi diye endişem. Hayırlısı bakalım başlayalım ve görelim bu yol bana ne katacak.