Elinde Kalbimin İzi var
murgane
Çocukken elim sende oynardık. Ardın sıra koşar birbirimizi ebelemeye çalışırdık. "elim sende!" diye bağırırdı yakalayan.Umarsızca mutluyduk.
Büyüdük. Şimdi de bir oyun oynuyoruz. Yine koşturuyoruz. Hemde daha çok. Bu oyunda isteyen istemeyen tüm büyükler var. Herkes kaçıyor aynı zamanda herkes ebe.Oyunun adı oldu sana "elim kalbinde!"
Yalnız şöyle bir sorun var. Oyuna dahil olduğumuzu çok ama çok sonra öğreniyoruz. Bu öğrenme bazen güzel, bazen acı oluyor. Ama fark etmemek imkansız. Çünkü öyle bir kader ağı ki elbet biri seni yakalıyor ve "elim kalbinde"diye bağırıyor. Ve sen o izi son anına dek silemiyorsun. O ize baktıkça acın arta da biliyor, baktıkça için huzurla da dolabiliyor. Bazen sendeki o izi başka bir kalpte görüp tanıyabiliyorsun. İşte böyle de dolambaç bir şey.
Ama sonra dönüp bakmışsın ki kalbinde bir sürü el izi ve sevdiğin eller de var sevmediğin de... Her ne kadar acı verenler olsa da o ellerin hepsi ayrı bir renk katmış kalbine.Senin izin de başka kalplere...