04.12.2008 - 01:00 | Son Güncelleme: 04.12.2008 - 01:00
Onun eceli gelmiştir!..
Mûsâ Kâzım hazretleri hapse atılmıştı. Ebû Yûsuf ile Muhammed Şeybânî o mübareğin ziyâretine gitmişlerdi. Orada enteresan bir hadise ile karşılaştılar!..
Mûsâ Kâzım hazretleri evliyânın büyüklerinden ve Oniki İmâmın yedincisidir. Cafer-i Sâdıkın oğlu, İmâm-ı Ali Rızânın babasıdır. Resûlullah (sallallahü aleyhi ve sellem) Efendimizin torunu olup, hazret-i Ali ile hazret-i Fâtımanın evlâtlarındandır. Hazret-i Hüseyinin çocuklarından olduğu için Seyyiddir. ONU YALNIZ BIRAKMA!.. Mûsâ Kâzım hazretleri yüksek bir âlim ve büyük bir evliyâdır. Din bilgilerinde ictihâd derecesine yükselmişti. Her ilimde imâm, üstâd, büyük bir rehberdi... İnce marifetleri bildiren sözleri, nükte ve latifeleri çok meşhûrdur. Hikmetli sözlerinden biri şöyledir: Arkadaşlık ettiğin biri, önceleri hâli hâline uyar, sonraları kalbine sıkıntı verirse, hemen kendine bak! Kendi eğriliğini anlarsan, hemen tövbe et. Doğru olduğunu anlarsan, bilesin ki, o arkadaşın yoldan sapmıştır. Bu durumda dur, biraz düşün. Hemen ondan ayrılma! Onu yalnız başına bırakma. Cenâb-ı Hak tarafından bir düzelme gelinceye kadar bekle. İshâk bin Ammâr şöyle anlatıyor: Mûsâ Kâzım hazretleri hapse atılmıştı. İmâm-ı azam Ebû Hanîfe hazretlerinin iki talebesi olan Ebû Yûsuf ile Muhammed Şeybânî ziyâretine gitmişlerdi. Maksatlarından biri de ilmi hakkında bilgi sahibi olmaktı. Tam o sırada hapishânenin nöbetçisi yanına geldi ve; -Ey mübârek efendim, bugünkü nöbetim bitti. Yarın dönüşümde, bir ihtiyâcınız varsa, getireyim, dedi. Mûsâ Kâzım hazretleri, Bir ihtiyâcım yoktur dediler. Sonra, Ebû Yûsuf ile Muhammed Şeybânîye dönerek; -Ben bu adama hayret ediyorum! Yarın döneceğini zan ediyor ve ihtiyâçlarımı soruyor. Halbuki Onun eceli gelmiştir ve yarın buraya dönemeyecektir, buyurdular. BÂTINÎ İLİMDEN HABER VERİYOR! İmâm-ı azam hazretlerinin iki talebesi de, Mûsâ Kâzım hazretlerinin böyle söylemesine hayret ettiler ve; Biz, bu zâtın zâhiri ilimlerdeki durumunu öğrenmek istedik. Bu ise, bâtınî ilimden bize haber veriyor. Bunun bu sözünü deneyelim diyerek kalkıp gittiler. Adamın evine yakın bir yere nöbetçi koydular ve ona, Bu evde bir şey gördüğün zaman, gelip bize haber ver! dediler. Gece yarısında evde bir ağlama sesi yükselmeye başladı. Nöbetçi gelip hemen haber verdi. İmâm-ı Ebû Yûsuf ile Muhammed Şeybânî geldiği zaman adamın öldüğünü gördüler. O büyük zata karşı sevgileri daha da arttı.