Sanıyorum Kapadokya hepimiz için hep büyülü bir yer. Özellikle de havalar biraz ısınıp, İç Anadolu kara teslimiyeti bırakınca, ama henüz deniz mevsimi tam da başlamamışsa, ve içinizdeki ses alıp başınızı gidin diyip duruyorsa en güzel destinasyonlardan biri Kapadokya. Toz, toprak ve taşla güzel olmak, güzel kalmak kolay değil; belki de ondan Kapadokya çok masalsı, çok başka bir gezegen havasında. Akın akın turist çeken ve UNESCO Dünya Mirası listesinde olan bu bölgeye hangimiz hak ettiği zamanı verdik? Belki çoğumuz henüz görmedik bile:) Biz küçükken babam iki kez götürmüştü, biz Ankaralılar severiz Kapadokya’ya gitmeyi! Ama bir de şimdiki aklımla, ruhumla, gözümle görmek çok iyi geldi.
Alo! Alo! Gökyüzünden çağrılıyorsunuz!
Instagram ve facebooktan ve hatta Periscope’dan (@styleboom) takipte olan Boomerlar geçen haftalarda Kapadokya’da olduğumu biliyorlar. Önümüzdeki birkaç postda sizi de Kapadokya’ya götüreceğim. Bir zamanlar Kapadokya denince akla ilk “peri bacaları” geliyordu, şimdilerde ise hemen balon uçuşu geliyor. Bu girişimi ilk başlatanı gerçekten alkışlıyorum:) Kapadokya’da butik bir mağara oteli olan ve bugüne dek kaldığım en güzel ve otantik otellerden biri sayabileceğim Tafoni Cave’e geceyarısı ayak basıp da 2-3 saat uyuduktan sonra sabah saat 04:00de telefonum çalıyor, uyandırma servisi:) Evet hazırlanıp gün doğumuna doğru, balonlara doğru yola çıkma zamanı!
Mardin’de en sevdiğim şeylerden biri “o satılık değil” lafını duymaktı. Gayet turistik bir şehir de olsa her şey satılık, her şey parayla değer biçilir değil. Mardin’in taş labirentleri pek çok zanaatkara ev sahipliği yapıyor, kimi zanaatının son ustası, kimi son kalan bir kaç kişiden biri. Bu yazıdan önce “Bir Doğu Masalı” başlıklı Mardin’in el emeği göz nuru ganimetlerini ve zanaatkarlarını anlattığım yazımı www.dünyalarsenin.com ‘da okuyun lütfen:)
Beyaz Şehir yani Belgrad’da hasta hasta ama yine de keyifli geçen 1.5 günü bir yandan fotoğraflarla bir yandan da benim izlenimlerimle Belgrad planı yapanlara/yapacaklara da yardımcı olabilir diye tek postda özetleyeceğim. Özet derken “kısa” olduğu sanılmasın:)) Anlatacak şey de çok, fotoğraflar da (hatta daha telefondakileri eklemedim siz düşünün) #bencetatil 2 günü bile uzun uzun anlatınca güzel:)
Belgrad bir yurtdışı kaçamağı olarak şahane, çünkü hem vize derdi yok hem çok ucuz bir şehir.
Peki Belgrad kimlere göre?
-damak tadına düşkün olanlara (Sırp yemekleri hakikaten çok güzel)
-gece eğlencesini özellikle clubbingi sevenlere (dans ettim, gecelere aktım, DJ yıkılsın şeklinde)
- Avrupa demek kocaman parkta yattım yuvarlandım demek diyenlere (bit kadar şehirde dev gibi 3 park muazzam)
Kimlere göre değil?
-klasik ya da modern sanat düşkünü, müze düşkünü, moda/tasarım düşkünü, kırtasiye düşkünü olanlara göre pek değil. Sanat anlamında bize cevap veren hemen hiç bir şey yok, olanları ise ya kapalı ya tadilatta ya da zaten seçkileri yeterli değil. Şehri donatan muhteşem heykeller ve “Centar Grada” denen eski şehrin merkezindeki mimarisi enfes binalar sanat iştahımızı az d aols abastırıyor. Ama Roma’yı veya Berlin’i görmüş isen bu mimari eserler de seni çarpmayabilir. Tasarım butik anlamında da öyle.
#bencetatil bir deniz kasabasına ayak bastığı ilk gün ıssız bir kumsalda heyecanla günbatımını beklemektir! Ve aslında o kumsal günbatımını bekleyenler yüzünden çok kalabalık olsa da herkesin orayı ıssız sanmanı sağlayacak kadar sessizliğe bürünmesini olağanüstü bulanlar elime mum diksin:) Doğanın, en koca sesli, en susmak bilmeyen insanını bile dilini yutturacak kadar sessizleştirdiği, susturup sadece gülümsettiği o en güzel anlardan biri değil midir günbatımı. #babyboom Kuşadası’nda “ayydide” ve “battiiiii” demeyi öğrendi çünkü her gün güneş hanım battı, aydede çıktı diyorduk. Her gece aydedeyi gökyüzünde tabak gibi görüp, günbatımına 5 dakikada yürüyorduk. Döndük döneli oğlum aydede peşinde ama maalesef şehir ışıkları fazla hoyrat, bir ayydide göstermiyorlar işte.
Minik bir aradan sonra herkese yeniden merhaba! Bu blogun, dolayısıyla benim sizlere yazabilmemin, anlatabilmemin, paylaşabilmemin en birinci kahramanı annem, annem, canım annem:) O olmasa artık ışık hızıyla hareket eden ve bana yapışık yaşayan #babyboom ‘dan hiçbir şeye olanak kalmıyor:o Eskiden o gün ne yaptıysam ertesi gün yazıveriyordum, şimdilerde bu, bugün ne yaptıysam ancak bir kaç hafta sonrasını anlatabilmeye dönüştü, başta bu durum beni çok kızdırıyordu ama şimdi bir şekilde hoşuma bile gidiyor, çünkü yeniden çok keyif aldığım bir güne, bir ana, bir hikayeye dönmemi sağlıyor! Mesela bu post henüz çok yeni biten senelik anneanne koynunda Kuşadası tatilimin ilk gününden. #bencetatil tatilinin bir kısmında çocukluğuna selam durunca güzel!
Bayram tatili, aile ziyareti de olsa; aslında büyüdüğüm, yıllarımın geçirdiğim şehirde de olsa benimki gibi bir ruh gezmeden, görmeden, keşfetmeden duramaz:) Boncuk oğlumu her daim sarıp sarmalayan, misler gibi bakan, üstüne bir de birlikte çok eğlendiği anneannesine bırakmanın vermiş olduğu iç ferahlığı ile gölgede 40 derecede, hiç saate bakmadan, yetişmeye çalışmadan, bana bu gibi pek çok keşifte yoldaşlık etmesini umduğum Niyo sırt çantamla kale çevresine doğru yola koyuldum:) Yanıma eşi dostu da kattım tabii, tek başına kavrulacak değildim ya:p