Beş Yıldızlı Söyleşiler’in bu haftaki konuğu İstanbul’dan Deniz Taylan.
Deniz’le tanışıklığımız -daha önce bu söyleşilere konuk olan diğer anneler gibi- bu blogun okuru olmasının ötesine gitmiyordu. Ancak ne yalan söyleyeyim, iki çocuk annesi olduğunu duyduğumda bu kadar fit ve fıstık bir anne beklemiyordum karşımda (önyargıya gel.) “Uzun zamandır 55 kiloya olmamıştım” diyen bu boylu poslu, zarif, insanların aklındaki “iki çocuk annesi” önyargısını yerle bir eden Deniz anne, birçok İzmirli gibi yazın Çeşme’ye göç etmeden önce buluşup hem yemek yedik, hem söyleştik.
Deniz’e bu keyifli söyleşi için çok teşekkür ederim. Diğer Beş Yıldızlı Söyleşiler’i buradan okuyabilirsiniz.
Bize kendini anlatır mısın? Anne olmadan önce kimdin sen?
Sadece Deniz’im ben diyerek, kişisel özelliklerimden bahsederek, kendimi anlatmam pek mümkün değil çünkü sevdikleri ile varolan, hayatını onlara göre şekillendirmekten mutluluk duyan bir kişiyim. Anne olmadan önce Gülgün ile Alim’in küçük kızı, canım kadar sevdiğim ablamın kardeşi ve en yakın arkadaşı… Eşim Erdem’in sevgilisi ve iş arkadaşı, Yeğenim Orhan’ın ikinci annesi ve teyzesiydim… Öte yandan gezen, çalışan, yemek yapmayı seven, seyahat etmekten çok keyif alan biriydim.
Şimdi kimsin peki?
Şimdi tüm bunların yanı sıra Deren ve Cem’in ANNESİYİM ve bu kesinlikle hayatımı daha anlamlı kılıyor. Hayatı daha çok sorgulatıyor, kişiyi daha çok yoruyor, daha çok yıpratıyor, bazen sıkıyor ama artık her şey daha anlamlı olduğu için tüm bunlara değiyor.
Mutlu musun?
Evet, hem de çok. Akşam kızım ve oğlumla aynı yatağa yattığım anda o gün ne olmuş olursa olsun, şükrediyorum. Erdem’le çocuklarımızla geçirdiğimiz her dakika kendimi çok şanslı hissediyorum. Arada sırada yorgunluktan, uykusuzluktan, mesleğimi yapamamaktan, eskisi gibi seyahat edememekten, her aklıma eseni yapamamaktan inişler çıkışlar yaşıyorum ama geçiyor.
Çocuklarının isimleri çok güzel. Bir daha çocuğum olsa, ve kız olsa, ve Derya koymasam Deren’i çok ciddi düşünürdüm 🙂
Her ikisi de “derlemek”ten geliyor.
Eşinle nasıl tanıştınız? Kaç senedir birliktesiniz?
Onun yanında çalışıyordum, o şekilde tanıştık. 2008’den beri de birlikteyiz.
Çocuklar olduktan sonra eşine bakışın değişti mi? Ya da onun sana bakışı?
Ben bu konuda şanslılardanım sanırım çünkü eşimle çok âşık olup evlendik, birlikte bir hayat kurmak için çok çabaladık, evimizi, işimizi birlikte sıfırdan, hani derler ya tırnaklarımızla yarattık.
Çok kolay değildi ama bizi birbirimize çok bağladı ve çok kuvvetlendirdi. Çocuklarsa bu birlikteliğin kaymağı oldular. Şimdi eşime bakınca sevdiğim adamın yanı sıra çocuklarımın babasını da görüyorum ve gurur duyuyorum. Tabii işlerin bu kadar tozpembe gitmediği günler de oluyor, o zaman ona herkesten daha fazla kızıyor, yakıyor, yıkıyorum ama dedim ya hala çok sevdiğim için kızgınlığım yaptığı ufak bir jestle geçiyor.
Onun bana bakışı değişti mi? Bilmem, ona sormak lazım.
Bir gün ayrılmak üzere olan evli ve çocuklu bir arkadaşımın dertlerini dinledikten sonra Erdem’e gidip ‘birbirimize zorunlu olduğumuzu’ söyleyip tepkisini ölçtüm, hayatından memnun olduğunu söyleyip güldü. Aslına bakarsanız kesin birbirimize bakışımız değişmiştir çünkü çocuklar olduktan sonra gerçek bir aile olduk. Sonuçta evlenip ayrılabiliyorsun ve ortak çocuk yoksa aynı yastığa senelerce baş koyduğun adam ya da kadın mahkemeden 5 dakika sonra ‘Dış kapının dış mandalı oluyor.’ Ancak ortak çocuk varsa, karşındaki kişi hayatın boyunca iyiliğini gözettiğin çocuklarının en değerli varlıklarından biri olmaya devam ediyor.
O halde senin de kocan çocuklarıyla ilgilenen yeni nesil babalardan?
Erdem alt değiştirmez. Çocukları uyutmaz, yıkamaz. Zaten çok yoğun çalıştığı için bunu beklemek pek mantıklı da değil. 11’den önce eve gelmediği oluyor. Ancak hafta sonları elbette üzerimden yük alıyor. Çocuklarla güzel oynar, pek güzel azdırır.
Çocuk yetiştirmenin seni en çok zorlayan tarafı ne?
Çocukların bile olsa bence başkasının adına kararları senin veriyor olman çok büyük bir sorumluluk. Her gün düşünüyorum onlar için seçtiğim okulda ya mutlu olmazlarsa, ya bana doğru gelen onlar için doğru değilse. Daha çok küçükler ve şu an verdiğimiz kararlar onların geleceğini şekillendirecek. Bu büyük sorumluluk bana bazen çok ağır geliyor ve zorluyor.
Kesinlikle beni de öyle. Özellikle şu son zamanlarda, okulla ilgili seçimler ve almam gereken kararlar bu sorumluluğun ağırlığını bir kez daha hatırlattı bana. Çocuğun bile olsa bir başkasının eğitim hayatını yönlendirecek kişi olmak çok büyük bir sorumluluk. Bunu yapmak zorunda olmamak çocuksuz hayatın en özlenesi şeylerinden biri benim için. Sence? Sen çocuksuz hayata dair en çok neyi özlüyorsun?
Neyi mi yoksa neleri mi?
Ben mütevazı davrandım ama bana kalsa uzun bir liste yapabilirim!
Ben de şöyle listeleyeyim:
- İstediğim saate kalkmayı
- İstediğim saatte yatmayı (Sabah ezanı ile uyanan çocuklar olunca uykun gelmese de ertesi gün perişan olmamak için yatıyorsun)
- İstediğim şeyi giymeyi (malum yanında çocuklar varken topuklu giyemezsin, çünkü koşarlarsa yakalayamazsın- büyük küpe takamazsın çünkü bebekler küpe çekmeye bayılır- dekolteli bir bluz, düşük belli bir pantolon giyemezsin, ya da giyersen komik bir halde gezersin)
- Dilediğin yere seyahat etmeyi (Çocuklarında keyif alacağı bir yer her zaman öncelikli olduğu için artık senin görmeyi istediğin yerler beklemek zorunda)
- Boş boş oturmayı ve hiç birşey yapmamayı
- Deliler gibi çalışmayı
- Vicdan azabı çekmemeyi… (Çocuklar yanımda olmadan yaptığım her sosyal faliyette keşke yanımda olsalardı dememeyi)
Offf, aynen! Hele de o ortamda başka çocuklar varsa! Ancak katılmadığım bir nokta var, o da gezme kısmı. Çocuk olduktan sonra da eskisi gibi gezebilen insanlar var. Sanırım bu biraz çocuktan önce de nasıl yaşadığına bağlı. Bir arkadaşlarımız, mesela, 2 aylık bebekleriyle, arabayla Yunanistan gezisi düzenlediler. 1 ay falan gezdiler. Oysa ben kendimi bu yaz tatil köyü ararken buluyorum yine. Ne kadar kalıplaşmış hâlbuki…
Öte yandan anne olarak kendinle gurur duyduğun anlar/alanlar da vardır elbet? Sence neyi gerçekten iyi yapıyorsun?
Anne olduktan sonra farkına vardığım ve beni gerçekten çok üzen bir gerçek var ki o da maalesef ‘Her çocuğun ailesi için değerli olmadığı’. Ben çocuklarıma benim için çok değerli olduklarını, sevildiklerini, korunduklarını her fırsatta hissettirmeye çalışıyorum ve galiba bunu iyi yapıyorum.
Neyi daha iyi yapmak isterdin?
Daha uzun zaman sıkılmadan onlarla oyun oynayabilmeyi gerçekten isterdim ancak sıkılıyorum işte.
Aynen, ben de öyle. Oyun oynamayı seven annelerden değilim. Kitap okumayı, puzzle yapmayı, ama en çok da gezmeyi tercih ediyorum. Ama bıdır bıdır oynamak bana göre değil. Siz neler oynuyorsunuz en çok?
Deren Mickey ve Minnie figürleri hastası. Onları konuşturuyoruz.
Hah, en yapamadığım şeylerden biri. Neyse, merak etme, Cem biraz büyüsün seni rahat bırakırlar.
Güzel!
Peki, anneliğini icra ederken iç sesini mi dinliyorsun, yoksa dışarıdan gelen müdahalelere kulak asıyor musun? Akıl hocan var mı?
Benimki gibi bir ailede akıl hocalarından daha bol bir şey yok! Şaka bir yana birbirimize çok bağlı bir aile olduğumuzdan dolayı çocuklarımla ilgili önemli bir karar aşamasında anneme, babama, kız kardeşime ve teyzelerime kesin danışırım. Hepsinin tecrübeleri benim için ayrı ayrı çok değerlidir ancak çocuklar Erdem ve benim olduğu için genelde uzun uzun konuştuktan sonra karar alırız. Biraz garip gelebilir ancak genelde olayların doğada nasıl çözümlendiğine bakarız. Örneğin ben iki çocuğumu da normal doğurdum, ikisi de istedikleri kadar emdiler, ikisi de hala bizimle aynı yatağı paylaşıyorlar…
Ve bundan memnunsun?
Evet, çocuklar çok çabuk büyüyorlar ve ben şikayetçi değilim, değiliz.
İşinden biraz bahseder misin?
Benim asıl mesleğim yapımcılık. Son 2 senedir Organikos adlı çocuklara sebze ve meyveyi sevdirmeyi amaçlayan bir çizgi film üzerinde çalışıyoruz ancak şu an 12 ay süreli doğum iznimi kullanıyorum. (Eşim ile birlikte çalıştığım için torpilli bir izin!)
Öte yandan son bir aydır ‘Curious Hat’ adlı uluslararası bir şirketin Türkiye temsilciliğini yapmaya başladım. Bu şirket, çocukların mobil cihazlar aracılığı ile oynayabileceği oyunlar geliştirmekte. Ancak bu oyunlar öyle sıradan bilgisayar oyunları değil. Çocukları mobil cihazlarla yerlerinden kaldırmayı başaran doğaya, çevrelerine bakmalarını sağlayan, sanata renkleri tanımaya özendirici, sanatla matematiğin arasındaki bağı çocuğa gösteren, çocukları zaman sınırlaması olmadan, kendi kurallarını koyarak yaratıcı olmaya teşvik eden oyunlar.
Home-office çalışmak nasıl bir şey? Ve disiplini, düzeni nasıl sağlıyorsun?
Maalesef ben ve çocuklar bu Home-Office olayına çok alışamadık çünkü onlar ağladıklarında ben kendimi tutamadan üst kattan aşağı iniyorum, onlar “Annemiz evde, bu iş olayı da nerden çıktı?” dermişçesine bana bakıyorlar. İşte bu sebeple şöyle bir karar aldım: Eylül’e kadar bu işi çocuklarımın müsaade ettiği kadar yapacağim, Eylül’den sonra da Deren full-time anaokuluna başlayacağı için onun okul saatleri arasında ofisten çalışacağım.
Bu durumda çalışmıyor olmayı tercih etmezdin herhalde?
Ben öyle çalışmadan durabilen bir kişi değilim aslında. Hiçbir şey bulamazsam mutfakta yemek yaparım. Maalesef devamlı takdir edilmek, aferin denilmesini beklerim. Yaşım oldu 30 ancak hala böyleyim, yani kısaca hayır.
Çalışan kesimin ağzından düşürmediği “Pazartesi sendromu” anneler tarafından genellikle Cuma günü hissediliyor. Katılıyor musun? Pazartesi günlerini iple çekiyor musun?
Cuma hangi gündü ki?
Bence bu çocukları okula giden anneler için geçerli olmalı. Kızım Deren daha 2 yaş 8 aylık ve sadece kendi talep ettiği için haftada üç gün üçer saat oyun grubuna gidiyor. Oğlum Cem ise daha 8 aylık ve 7/24 beraberiz. Dolayısı ile benim için Pazartesi çocuklar okula gitsin, ben de nefes alayım durumu pek yok.
O halde seninle iki sene sonra konuşalım. Bak o zaman Pazartesileri nasıl seveceksin. Yaz tatili dışında tabii…
Bir günün nasıl geçiyor peki?
Bütün gün çocuklarla evde oturup yan gelip yattığımı zannedenler için geçenlerde kısa aralıklarla günümün nasıl geçtiğini yazmıştım.
Saat saat şöyle:
05:00 Uykusunda mızmızlanmaya başlayan Cemo’ya uyurken 1 biberon süt verdim.
06:00 Deren uyandı ve Cem’i de uyandırdı.
07:00 Deren ve ben kahvaltı ettik.
08:00 Cemo kahvaltı etti.
08:30 Çocuklarla odalarında oyun oynadık
09:00 Yardımcımız Sevgi geldi, Cemo’yu ona satıp Deren’i Ana Okuluna götürdüm.
09:30 Deren’in Jimnastik dersini camın arkasından bir süre seyrettim. ( Takla atmayı öğrendi)
10:00 Eve gelip eksiklerin siparişini verdim. Cemo sabah uykusunu uyuyordu.
10:30 Türk Kahvemi alıp gazetelerimi okudum.
11:00 Fransa’daki Ofis’teki Erwan’la Skype’tan toplantı yaptım.
12:00 Deren’i Oyun Grubundan almaya gittim.
13:00 Cemo’ya öğlen yemeğini yedirdim.
14:00 Üst kata saklanıp Curious Hat’in işlerini yaptım.
16:00 Yemekleri pişirmek için mutfağa indim. Menümüzde Mercimek Çorbası, Barbunya, Pilav, Salata ve Köfte var.
16:30 Çocukların meyve saati.
17:00 Hala mutfaktayım. Deren’e Cup Cake yapmayı öğretirken diyer yandan Cemo’nun tuzsuz yemeklerini pişiriyorum.
18:00 Deren’e yemek yedirdim ve bir şeyler atıştırdım. İnsan kendi pişirince nedense yiyemiyor.
19:00 Yardımcılarımız gitti ve çocukların uyumasına daha 1-2 saat var.
19:30 Cem’e yemek yedirdim.
20:00 Deren’e sakinleşmesi için biraz çizgi film açtım.
20:30 Deren sızdı.
20:45 Cemo’yu uyuttum.
21:00 Cem’in akşamki muhallebisini hazırladım.
22:00 Eskiden Cuma akşamları bu saatte dışarı çıkan ben Erdem’in de işte olmasını fırsat bilerek yatağa uzandım. Ne de olsa yarın gene uzun bir gün olacak! Biz 7/24 hizmet veriyoruz.
Böyle bir tempoda kendine vakit ayırabiliyor musun? En son ne zaman kuaföre gittin? Sinemaya? Kocanla baş başa yemeğe?
Kuaför işlerim benim hiç taviz vermediğim yegâne şeylerdir. Doğurduktan 3 gün sonra bile ojesizliğe dayanamayıp maniküre gittiğimi hatırlıyorum. Saçlarımı genelde topuz yaptığım için çok önemsemem ancak el ve ayaklarımın bakımsızlığı beni çok demoralize edebilir. Bu sebeple haftada bir kez iki elim kanda olsa uğrarım.
Öte yandan 3 yıl aradan sonra ilk kez 2 ay önce Erdem’le sinemaya gittik.
Akşamları çocukları bırakmayı tercih etmediğimiz için Erdem’le baş başa yemeğe Salı öğlenleri çocuklar öğle uykularını uyurlarken çıkıyoruz. Bunu rutin haline getirdik, o bana iş ile ilgili hafta boyunca yaşadıklarını anlatıyor, ben ona klasik söylenmelerimi yapıp rahatlıyorum.
İki çocuk düşünen ama cesaret edemeyen annelerin merak ettiği bir soru: İkincisine nasıl karar verdin? Hep mi iki çocuk istedin, yoksa karar vermekte bocaladın mı?
Ben de, eşim de 4 kişilik ailelerde büyüdük. Bu sebeple ikimiz içinde 3 kişilik aile biraz eksik olacaktı. Deren doğduktan hemen sonra ikinci çocuğu da istediğimizi konuştuk ve ikimizin de kardeşleri ile arası 2 yaştan az olduğu için beklemedik. Karar vermekte pek bocalamadım aslında zaten zamanımın çoğunu evde Deren ile geçiriyordum, aynı zamanda Cem’e de bakacaktım. İleride ikisi birlikte oynayacağı için ben olaydan yırtacaktım. Aynen öyle de oldu.
İki erkek çocuk annesi olarak ben bilemiyorum: Kız çocukla erkek çocuk farklı mı sence?
Deren ile Cem birbirinden farklılar ama bence bu biri kız diğeri erkek olduğu için değil farklı bireyler olmalarından kaynaklanıyor. Ama Freud haklı galiba akşamları yatmadan önce kulağına eğilip ‘Kızım seni çok seviyorum’ dediğimde ‘Anne ben babamı çok seviyorum’ diye cevap veriyor. Bakalım bekleyip Cem’in cevabını göreceğiz.
Nasıl bir anne olmayı hayal ederdin? Sence olabiliyor musun? Ya da olmalı mısın?
Ben çocuklarımın arkadaşı olmayı hiç hayal etmedim. Onların güvenebilecekleri, mutluluklarını da üzüntülerini de paylaşabilecekleri, her ihtiyaçları olduğunda arkalarında olan, sevgi dolu, anneleri olmayı diledim ve şimdilik oldum galiba.
Ben de öyle düşünüyorum. ANNE kelimesi ARKADAŞtan çok GÜVENi çağrıştırıyor bana. Yol göstermek ve disiplin de bunun çok önemli bir parçası bence.
Ben anneliğin gerçekten ne demek olduğunu Anne olduktan sonra anladım ve her geçen gün ne kadar zor olduğunu yaşayarak öğreniyorum. Öte yandan bir evlat olarak da anneme duyduğum ihtiyaç hiç azalmıyor. Onunla artık aynı evde yaşamasak da onun varlığı beni tamamlıyor.
Tek cümleyle: sence kime ANNE denir?
Doğursun doğurmasın, kendinden önceye, evladım dediği bireyi alan kişiye ANNE denir.
•