Bu yazımda çocuklara balık aldığımızdan bahsetmiştim ya, meğer asıl meraklısı benmişim balıkların. Ne balıkçıymışım ben, ne hevesliymişim balık beslemeye de bunca yıldır haberim yokmuş. Eğer evde benden ses çıkmıyor, ortada bana dair bir hareket görünmüyorsa belli ki ben akvaryumun başında çömelmiş balıkları izliyorumdur. Eğer balık almaya gidiyorum demişsem, ee nasıl pişireceksin diye sormayın…bilin ki akvaryum için alıyorumdur. Yavruları besledim, büyükleri akşam beslerim gibi cümlelerim balıklarım için sarfettiğim cümlelerdir.
İşte bizim akvaryumdan son haberler;
İki ay kadar evvel doğan yavru lepisteslerden sadece birkaçını büyütebildik ve nihayet onları yavruluktan alıp ana akvaryumun içine attık. Yavrular şimdi sağ kalabilen ( malesef çok sık karşılaşıyoruz balık ölümleriyle) diğer büyük balıklarla bir arada yüzüyorlar, Geçtiğimiz hafta başı lepisteslerden biri doğurmuştu onun beş yavrusunu kurtarabilmiştik; yavruluğun yeni sakinleri bu beş yavru artık. Bir hamile lepistesimiz var bugün yarın doğurdu doğuracak. Yavruları yedirmeden toplayabilmek için elimde kepçeyle akvaryumun başında nöbet tutuyorum desem yeridir.
Bu kadar hevesli, bu kadar meraklıyım balıklara peki iyi bakabiliyor muyum? Maalesef hayır. Hamile balıklarım ölüyor, doğum yapan balıklarım ayrıca yavru balıklarım ölüyor, sürekli okuyorum, araştırıyorum, soruyorum ama nedenini bulamıyorum.