Evdeyiz, malum. Ben de çalışıyorum, eşim de. Eşim ev işlerinden pek anlamaz. Bugüne kadar hep arkası toplanmış, hizmet görmüş. Birçok erkekte olduğu gibi… On beş günde bir temizliğe gelen yardımcımız Korona karantinası yüzünden gelemiyor. İşler başa düştü. Eşim sabah uyanıyor, rahat rahat gelip kahvaltı masasına oturuyor. Sonra kalkıp bilgisayarını açıyor ve çalışmaya oturuyor. Bunu o kadar doğal şekilde yapıyor ki, halini görseniz beni yardımcısı zannedersiniz. Bir işin ucundan tutmasını istediğimde yapıyor ama söylemezsem asla farkında bile olmuyor. Gün böyle başlıyor ve bu mantıkta devam ediyor. Ben de yeni bir yöntem buldum.
“Online toplantım var. Zoom’da olacağım” diyorum, gömleğimi giyip, makyaj yapıp ciddi bir tavırla bilgisayar başına oturuyorum, kulaklığımı takıyorum. Toplantı olmasa da yapıyorum bunu. Aralarda "evet, tamam, tabi not alıyorum" diyorum ki inandırıcı görünsün. Halbuki eğlenceli ve komik videolar seyrediyorum. Stresten biraz kurtuluyorum. Günde bu şekilde en az 3 mola veriyorum. O esnada 4 yaşındaki küçük oğlumuz tuvaletten sesleniyor, meyve veya top oynamak istiyor. Hepsini eşim yapıyor. Böylece işlere biraz katılmış oluyor. Bugüne kadar iş bölümü konusunu eşime çok anlattım. Artık uygulamaya geçiyorum. O çalışıyorsa ben de çalışıyorum.
Kardeşimle konuştum. O bile sevgilisinden onu kırmadan uzak kalmak için Zoom toplantısı uyduruyormuş. Ne yapalım, bunaldık artık.
Ceren