Baktığım her yerde ismini görüyordum.
Tesadüf işte, aklıma esti bugün oturdum başına
Kadere inanan biri değilim, tesadüflerin altında
büyük anlamlar da aramam.
Eskiden işaretlere ve olayların oluş sırasındaki
anlamalra takıktım.
Hayatta karşımıza çıkan her insanın
Bir nedenden hayatımıza dokunduğunu düşünürdüm.
Hala bazen bir şeyler olduğunda
3 saniye geç kalsaydım nesıl değişirdi diye düşünürüm
Bazen yeni bir insanla tanıştığımda
Onun hayatıma nasıl dokunacağını tahmin etmeye çalışırım
Bazen çok kalabalık bi yerde aklımdan geçirdiğim insanla
karşılaşmamın altında başka bir şeyler yattığını da düşünürüm
Ama eskisi gibi değil
Uzun zamandır böyle şeylere fazlaca anlam yüklemiyorum
Raslantı diyip geçiyorum
Düzenden çok kaosa inanıyorum
Ama bu film
Bu film, düşündürdü yeniden
Böyle bir aşka inanmak istiyorum
Ama cesaretin kaderi yenemeyeceğine inanmak istemiyorum
Bazı şeyler bizim elimiizde olmalı mutlaka
O'na doğru koşarken, çabalarken
Bir dizi tesadüflerin
Ya da işte bu kader denen şeyin
Benim çabalarımı sıfırlamasını istemiyorum.
Bazı döngülerin dışına çıkılabilsin
Hayat sürekli tekrarlayan ve dışarıdan bir dokunuşla
değiştirilemeyen bir döngüler bütünü olmasın
Kaderin sadece iki insanı buluşturma görevi olsun
Varsa eğer
Böyle buluşturacaksa kadere sözüm yok
Sonra ayırmasın ama (kaderle pazarlık)
Neyse işte ben sevdim bu filmi
Son zamanlarda ihtiyacım vardı böylesine
Başı, sonu, müziği, sözleri, cümleleri içime kazındı.
Birkaç damla gözyaşı akıttım
Sonra filmi baştan açtım biraz daha izledim.
Bırakamadım.
Birgün hepimizin benzini bitecek ne de olsa
Bitmeyen bir şey yok.
Aşk da bitiyor.
Film de bitiyor.
"Hayatımın en büyük tesadüfünü bekliyorum şimdi"
"Geriye koşmak mümkün müdür? birkaç saat ya da hayatım kadar"
"Hava soğuk olduğunda her şey daha hızlı ve erken olur, tesadüfler mesela"
Benim de böyle bir hikayem olsun, neden yok???