Sevmekten aciz adamların kalbinden aşk bekleyip durduk. Ondandır bu durduk yere delirmelerimiz.
Kadınlar da bir kitaptır. Bazıları okunur, bazıları ise dokunur.
Çaresizliğime çare olma ihtimalini seviyorum senin..
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, yine aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana dünyada başka bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin.
Seni önemli bir insan olduğuna inandırdı. Sonra da çekip gitti. Biliyorum , çünkü insanlar gider ..
İnsan ne kadar yorgunsa, o kadar çok şey yaşamıştır şu koca dünyada.
Bir yaranın üzerine ne kadar düşersen o kadar büyür ve kanar yaran.
Yanından ayrıldığımda sanki ülkeler arası mesefe kadar uzağa gidecekmiş gibi oluyor .
Sen hainlik yapmak ile hata yapmak arasındaki farkı karıştırıyorsun. Onlar kanser olmak ile grip olmak kadar ayrı.
Ne kadar kaçmak ve yalnız kalmak arzusu ile dolu isem , o kadar da bağlanmak , kalmak , bağdaş kurup oturmak istiyorum.
Nereden başlayacağını bilmeyince, başlamayı erteliyor insan.
Yanlış yerde olduğumu biliyorum ama doğru yerin neresi olduğunu bilmiyorum.
Bazı adamlar bir inanç, bir din, bir tanrı gibi kurulur göğsüne. Aradan yüzyıllar da geçse, unutamazsın.
Geçer sanıyorsun önceleri, günler gibi o acıda..
Hem geçmiyor hem öldürmüyor.
Çünkü içim, makul bir saatte uyuyabilecek kadar huzura kavuşmadı henüz...
Saatler boyunca başka saatleri bekleriz.
... öyle zaman olur ki odada yalnızken bile ‘yok oluverir’ insan, bunun nedenleri çoktur, kişi yaşarken bile ölebilir.
Kimileri Gül dediler, ömür boyu güldüler; Kimileri de Gül dediler, Gül uğruna öldüler.
Dünya insanın gölgesi gibidir; ona sırtını dönersen peşinden gelir de, peşine düşersen hep önünden kaçar.
Ne tuhaf değil mi? En yakınlarımıza kalbimizi açamıyoruz, sonra gidip bir yabancıya içimizi döküyoruz.
Bir ateşim yanarım, külüm yok, dumanım yok Sen yoksan mekanım belli değil, zamanım yok.
İnsan yalnız yüreğiyle doğruyu görebilir. Asıl görülmesi gerekeni gözler göremez.
Kötü insanlar değiliz, umutsuz insanlarız. Bak bu daha tehlikeli.
Ben hiçbir acının geçtiğine inanmıyorum.Sadece daha taze bir acı bulunca,diğerini rafa kaldırıyoruz. Kaldıramayan intihar ediyor.
Bazıları bu hayatı yaşar, ben bu hayata katlanıyorum.
Düşmek ile düşürülmek arasındaki farkı yaşayarak tecrübe edenleriz, ağlamamak için gülümseyenlerden olanlarınız anlayacak.
Beni anlamadın demeyeceğim, beni anladın. Zaten en dayanılmaz acı buydu. Sen beni anladın ve anlamana rağmen canımı yaktın.
Bazı şeyler ağladıkça hafifler. Kin, ağladıkça büyür.
Aşkın en ciddi belirtisi bazen katlanılmayacak bir hal alan duyarlılıktır.
Birini ya da bir şeyi sevdiğinize dair ufacık bir şüpheye düşüyorsanız bile sevmiyorsunuzdur. O şeyi bırakın, o birini terk edin.
Düşünce, hemen kaldıracak birilerine sahip olan insanlara imreniyorum. Ben düşünce kaldırılmamak bir yana, üzerime de kırk kişi basıp geçiyor.
Herkes kendi darağacını en insafsız olanı sanır.
Herkes kendi ölümünü en erken.
Boş ver..
İnsanın canını, acısından çok,
Acısını tarif edememek yakıyormuş meğer.
Kimseden yaralarımızı sarmasını beklemiyoruz.
Deşmesinler yeter.
Yaşamak güzeldir eğer bir ölüysen.
Seni alay edemediğin şeyler öldürecek.
Hiç kimseye ihtiyacın yokmuş gibi davranıyorsun çünkü kimsen yok. Öyle davranıyorsun çünkü eksiğini inkar etmek, kabul etmekten kolaydır.
Ne sövsem yarım , ne sövsem az gelecek.
Hiç yenilgisiz bir boksörün karşısında, tüm maçlarında nakavt olmuş başka bir boksör gibiyim.
Birine farklı davranmaya başladıysam değişen kişiliğim değil, hislerim hissettirdikleridir.
Uçurumdan atlamakla aşık olmak hemen hemen aynı şeylerdir. Muhtemelen birinin sonunda hayatınızı kaybedersiniz, diğerinde hayatım dediğinizi...
Kokun provasıydı bence cennetin.
Eğer yanlış kapıya girmiş bir anahtarsanız , zorlamayın.Kırılırsınız.
Asla affetmeyeceğim şeyler arasında çok sevidiğim insanların olması, oldukça hüzünlü.
Beni bir çeşit kazık olarak benimseyin. Üzerime oturmadığınız sürece sorun yok, aksi halde bağırtırım.
İnsanın nerede duracağını bilmemesinden daha kötü bir şey varsa; o da çıkarları doğrultusunda bir yerde durmayı seçip kendinden ödün vermesidir.
Vazgeçtim ama unutmadım. Bazı vazgeçişler tercihtir, benimki mecburiyet. Bazı vazgeçişler tepkidir, benimki tamamen umutsuzluk.
Yaralarım kadar derin kazsınlar mezarını..
Geçtiğini sandığınız birçok şeyin, her nefes alışımda sızlayan yarası var.
Bir arada olmak birlikte olmaya yetmiyordu.
Sen benim yaramsın ama duracak kanın. Sen benim yaramsın ama dinecek acın. Sen benim yaramsın ama kapanacak, unutulacaksın. Sen benim yaramsın ama ne bu enim ilk düşüşüm, ne de sen son acımsın.