”Osmanlıcı” maskesi takmış bazı fitnecilerin suistimal ettiği isimdir Şehzade Ömer Faruk. Milli Mücadele’ye katılmak istemiş fakat kabul görmemiştir ve bu yüzden ucubeler, Kemal Paşa’ya saldırırlar. Oysa gerçek bambaşkadır. Paylaşılmasını önemle rica ederim…
Mektubu yazan Şehzade Ömer Faruk. Mektubun muhatabı Mustafa Kemâl Paşa. Eriş Ülger’in Yeni Kitabı “Türk Rönesansı” adlı kitabından alıntıdır.
Salih (Bozok) Bey, Mustafa Kemâl Paşa’nın Ankara Garı’nda ki hem ikâmetgah hem de karargah olarak kullandığı binanın kapısından içeri girer. Hemen ikinci kattaki Paşa’nın odasına, heyecanla girer. Gelen telgraf Hanedan tarafından ve Dolmabahçe sarayından gelmektedir. Salih Bey telgrafı Mustafa Kemâl Paşa’ya takdim eder ve geldiği gibi çıkmak için kapıya yönelirken, Mustafa Kemâl Paşa:
– Çocuk otur şuraya, der.
Paşa telgrafı açar okumaya başlar. Mustafa Kemâl Paşa Hazretlerinin dikkatlerine arz olunur.
Mustafa Kemâl Paşa Hazretleri!
İnebolu üzerinden Anadolu’ya gelmek arzusundayım. Ancak aşağıdaki hususların kabulü behemahal gerçekleşmelidir.
a- Anadolu’ya geldiğim takdirde mevkii ve salahiyetim ne olacaktır? Arzu ve kanaatim haricin de bir emri vaki vakı-aya tabi bulundurulmamaklığım.
b- Refakatime alacağım bir veya birkaç kişinin kayıtsız şartsız vazifelerine devamları mümkün olacak mıdır?
c- Vaziyet-i müşküliye-i iktisadiyeme medar olmak üzere 10.000 Lira (10.000 adet altın Mecidiye karşılığı) avansın itası (ödenmesi) mümkün mü?
d- Bununla beraber milletin ordusunu mühtevi ve tarafı devletlerinizden munzu (sıkıntılı mali durum) resmi bir davetiyenin irsali de (gönderilmesi de) ricalarım meyanındadır.
e- …………………….
f- ……………………..
12/13 Ocak 133712/13 Ocak 1921 Gelibolu Şehzade Ömer Efendi (İmza)
Şehzade Ömer Faruk Efendinin Anadolu’ya geçmek için şartları bu. Mevki, unvan, salahiyet, hizmetkâr, para ve bir de çok ufak bir rica o da Şehzade Efendi Ankara’ya gelmek için davetiye istiyor ve bekliyor.
Paşa telgrafı okuduktan sonra buğulu gözlerle Salih Bey’e dönerek şöyle der:
– Salih görüyor musun Şehzade Efendinin isteklerini? Hangi mevki? Hangi unvan? Hangi Para? Ve kim ne için, nereye davet edilecek? Refakatindeki birkaç kişinin görevi ne olacaktı ki? Bu efendiler hangi görevlerine kayıtsız şartsız devam edeceklerdi? Hem vatanı düşman çizmesinden kurtarmaktan daha ulvi ne gibi bir görev olabilirdi ki?
Şehzade Ömer Efendinin telgrafını okuyan Mustafa Kemâl Paşa bir ara dalar gider. Sivas’tan Ankara’ya doğru yola çıkarken Mazhar Müfit (Kansu) Bey’in söyledikleri aklına gelir.
– Paşam, bildiklerle vedalaştık. Fakat bütün mevcut paramız, yol için 20 yumurta ve bir okka peynir, 10 ekmek almaya yettiğinden ancak bunları alabildim.
Yoksul halk ölüm kalım mücadelesi verirken Osmanlının Şehzadesi müşkül durumu için utanmadan 10.000 Lira istemektedir. Müşkül durumda olan Şehzade Efendi mi, yoksa asil, fakat çaresiz ve cahil bırakılmış halk mıdır? Mustafa Kemâl Paşa gözü gibi sevdiği Mehmetçiğinin ayağına giyeceği postalı bulamazken, yaralı askerlerinin sargı bezleri hastanelerin kısıtlı bağışlarıyla karşılanıyorken, ordu günde bir tayınla karnını doyurmaya çalışırken, Halife Efendinin oğlu Şehzade Ömer Efendi Anadolu’ya geçmek için bin bir şartın yanı sıra utanmadan bir de on bin lira istiyordu. Ya o davetiye neyin nesiydi? Bunca vatan sever insan, bunca komutan, bunca asker, bunca vatan evlâdı Anadolu’ya davetiye ile mi gelmişlerdi? Mustafa Kemâl Paşa, telgrafı taktim ettiğinden beri odanın bir köşesinde bekleyen yaveri Salih (Bozok) Bey’e:
– Salih şimdi yazacağım cevabı telgrafı hemen Şehzade Ömer Efendiye çekiniz.
Mustafa Kemâl Paşa’nın cevabı kısa ve özdür:
“Anadolu’ya gelmek için ileri sürmüş olduğunuz şartları kabul etmek mümkün değildir. Hele üçüncü madde. Bu şartlarınızı ben kabul etsem dahi Anadolu toprakları kabul etmez.”
TBMM Başkanı”
12/13 Ocak 1337 (1921/Ankara) (İmza) Mustafa Kemâl
(Salih Bozok’un notlarından)