Adım kulağıma Zeynep olarak okunmuş, kafa kağıdına Filiz olarak yazılmış. Çayı, gezmeyi, okumayı, fuarları, sinemayı, araba kullanmayı, F1 yarışlarını çok severim. Yaşımı soranlara son 20 yıldır “1976’nın seri sonuyum” diyorum. Hastalıklarla geçirilen çocukluk ve ergenlikte doktorlarım böyle dediler bana, öyle kaldı. Eskilere kıymet verildiğini öğrenince de hoşuma gitti doğrusu. 2005 doğumlu bir oğlum, 20 yıllık bir kocam var.
Vatan sevgisi ile erken kesin dönüş yapan Alamancı Anne-Babanın kızıyım. Minibüsçü kızı olduğum için kitap okumak, seyahat etmek ve müzik dinlemek küçük yaşlarda kanıma işlemiş. “Okunmamış her dergi ve gazete yenidir” diyerek önüme gelen her şeyi okumaya başladım. Elektronik çağında olmamıza rağmen hala kağıt hışırtısı ile gazete okuyorsam Babam, çizgisiz defterlere dolma kalem ile yazıyorsam Annem sayesindedir. Her ikisine de minnettarım.
İlkokul öğretmenim demişti ki; “bir okur zamanla en çok ne okumaktan keyif alıyorsa ona yönelir, kitap, dergi ya da gazete. Bakalım sen en çok ne seveceksin?” Ben e şıkkını seçtim sanırım. Hepsini seviyorum. Gazete kupürleri kesiyor, dergi koleksiyonları yapıyorum. Arkadaşımdan ödünç alıp okuduğum kitapları bile gidip satın alıyorum. Okumayı, okuduğumu tekrar okumayı çok seviyorum. Kitap okuyan insanları da çok seviyorum. Hal böyle olunca yolumuz kesişti bir gün “Kitaplar Yolda” hareketi ile.
Kitaplar kadar sevdiğim başka bir şey de; Sinema. Bu huyumu beyaz perdeye uyarlanmış kitaplara dair yazdığım yorumlardan anlarsınız zaten. Kitaplar Yolda hareketi sayesinde; sağım, solum, önüm, arkam Kitap Sever doldu. Mutluyum, huzurluyum.
Umarım yazdığım kitap yorumlarımı da beni de seversiniz.
Unutmadan, dostlarım bana kısaca “figiligiz” der, siz de diyebilirsiniz 🙂