Çocukluğumuzun meyvesi olan alıçın zamanı gelmiş. Pazarda, tezgâhta küçük kese kâğıdı içinde birkaç tanesinin epey birşey ettiğini görünce, iplere dizilmiş olarak pazarlarda ya da okulun önünde satıldığını hatırladım. Yeşilden turuncuya kadar birçok rengi görebileceğimiz alıç’ı ipten çekip koparır, iki ısırıkta bitirirdik. Bazense ilk ısırıkta içindeki küçük kurtçukla karşılaşırdık.
Alıç; çok yüksek olmayan bir bitki olup, pembe-beyaz renkte çiçekler açıyor. Daha çok kayalık ve taşlık yerlerdeki çalılıklar içinde ve ormanlarda yetişiyor ve sonbahar mevsimini müjdeleyen bir meyve.
Mayhoş tattaki alıç meyvesi ekşi muşmula olarak da biliniyor. Alıç meyvesi üzerine yaptığım araştırmada bir kalp dostu olduğu ve başta C vitamini olmak üzere çeşitli vitaminler içerdiğini öğrendim. Sinirler üzerinde yatıştırıcı etkisi ile sinir bozukluğunu ve sinirsel çarpıntıları giderdiği de yazıyor. Beyne kan akışını artırıyormuş ve uykusuzluğa iyi geldiği yazıyor. Yüksek tansiyonu düşürür. Mideyi kuvvetlendirir. Spazm çözücü ve idrar söktürücüdür. Vücutta alışkanlık yapmadığı ve birikerek vücuda zararlı olabilecek maddeler içermediği için alıç, uzun süreli olarak kullanılabilir. Zaten etkilerini göstermesi için belli bir süre kullanmak gerekmektedir.
Yukarıdaki bilgiler, yaptığım okumalardan aldığım bir derleme olup, çocukluğumuzun meyvesini hatırlatmak istedim ki çocuklarımız da hatırlasınlar diye…