PFS PAC-1, PAC-2, PAC-3 olarak 3 ayrı teknolojidedir. PAC2 ve 3 artık en çok kullanılıyor. PAC-2 kısaca şöyle çalışır:
- Birbirinden 50 km uzakta iki çok hızlı ve çok parçacık taramalı radar bulunur. Bunlar gökyüzünü sürekli tarayarak, füze hızında ve boyutuna parçaları ararlar.
- Kriterlere uyan bir cisim tanımlandığında, bu füzenin yönü ve rotası belirlenerek, aynı zamanda füzenin yaymış olduğu “ben dostum” sinyali aranır. Dostsa işlem sadece izleme modunda devam eder. Değilse;
2.a) Her PF Bataryası 16 adet Stinger ya da Patriot taşıyabilir. İzleme, tanımalama, rota belirleme, çarpışma-patlatma noktası belirleme, ateşleme işlemlerinin tümü otomatiktir.
2.b) Roket ateşlenir. Her roket bir merminin 5 kat hızına çıkabilir; 10 Mach. Bu hız saniyenin 1/1000’ininde 30 m anlamına gelir. Buraya dikkat; bu hız nedeniyle ilk anda rotayla kesişme imkanı yüksek olsa da, Patriot’un hedefe yaklaştıkça hata payını düzeltme miktarı ve olasılığı azalır.
Roket, düşman füzesine en yakın noktada -çakışabilir de- patlatılır. Ancak füzelerin çok hızlı yol alanları hariç uzun mesafeli olanları, düzgün bir rotada ilerlemezler. Karadan karaya tipli füzelere karşı PFS düşük bir başarı oranına sahip.
PAC-3’te bunlara ek olarak roketin kendi radar ve patlama karar mekanizması bulunmakta. Bu sistem böylece radarların tarayamadığı alçaktan uçan füzeleri de kapsamaktadır.
PAC3’ün kendi radarı, karar verme ve roket ısısını izleme sistemi olmasına rağmen, bir füzenin bu teknikleri atlatması zor değildir; kendisine doğru yaklaşan bir yok ediciyi belirlediğinde rastgele olarak flap yapması gibi basit bir çözüm bile yeterli olacaktır. Bir füzeyi vurmak, mermiyi mermiyle vurmaktan çok farklı olmayan zorlukta hatta imkansızlıkta bir iştir.
Ali Eskici