Kaddafi’nin Bombalanması
BM, Kaddafiye karşı sivilleri korumak amacıyla Libya’ya müdahale kararı aldı.
Müdahale, BM’nin daha önce aldığı veya alamdığı kararları ve müdahalede rol oynayan ülkelerin insani ve askeri sicilleri
temiz olmadığından bir çok eleştiriye hedef oldu.
Bu ‘Şafak’ Libyalılara çok kefen diktirir
‘Libya’ya kanlı Şafak Yolculuğu’nun geleceği karanlık.’
Vicdanlar bir kez daha bir zorbadan kurtulma isteği ile kanlı savaş arasında sıkıştı. Dünya Irak’ta Saddam Hüseyin’den sonra bu kez Libya lideri Muammer Kaddafi’den kurtulmak için ölüm kusan Tomahawk’lara, B-2’lere, Tornadolara razı edildi. Ani gelişmeleri duyururken CNN ekranını saran ‘şehvet’ ister istemez yüz binlerce kurban alan Irak’ı özgürleştirme harekâtını hatırlattı. Bu savaşın Libya halkını özgürleştirmekle bir ilgisi var mı? Bu soru Libyalılar ağır bedeller ödedikten sonra binlerce kez sorulacak. En iyisi şimdi sormak. Özellikle Fransa’nın önderlik iştahı sorgulanmalı.
Sırıtan örnekler
Libya’yı bombalamakta gerekçe sivil kayıplarsa Irak, Afganistan ve Pakistan’da bunun ürkütücü örnekleri var. Amerikan insansız uçakları her gün Pakistan-Afganistan sınırında sivilleri katlediyor. Bu konuyu BM koridorlarına taşıyabilen var mı? Hakeza 2006’da Lübnan’ı yerle bir eden, 2008’de Gazze’yi cehenneme çeviren ve biteviye Filistinlileri öldüren İsrail’in sicilini hatırlatana ‘densiz’ muamelesi yapılıyor. Çeçenya’da 230 bin kişi, yani nüfusun dörtte biri yok edilirken Rus liderler Batı başkentlerinde muteber konuklardı. Çeçenlerin kanı yeterince kırmızı değil miydi? Çin, Doğu Türkistan’da peyderpey soykırım yaparken Uygurların feryadı Çin Seddi’ni aşamadı. Çifte standardın listesi uzadıkça uzuyor. Trajediler arasındaki aynı seçicilik son isyan dalgasında da sırıtıyor. İttifak Yemen’de Ali Abdullah Salih’in oluk oluk akıttığı kanı durdurmak için kılını kıpırdatmıyor. Neden? Yemen, ABD’nin Kaide’ye karşı müttefiki ve bu ülkedeki krizin petrol borsasındaki etkisi sıfır olduğu için mi? Suudiler, halkın hak ve adalet talebini bastırmak için Bahreyn’i işgal ederken müttefikler sus pus. Mısır’da 684 kişi ölürken ABD’nin tepkisi utanç vericiydi. Libya ta başında tuzağa düşürüldü. Barışçıl gösteriler silahlı direnişe dönüştürüldü ve ülke iç savaşa itildi. ABD, Suudilerden asileri silahlandırmasını isterken ve Mısır’dan silahlar giderken kimse bunun iç savaşı kızıştıracağı itirazını yapmadı. Herkes asilerin Trablus’u da düşürmesini umdu.
Kuyruk acısı
Plan ters tepince Fransa lideri Sarkozy, BM Güvenlik Konseyi’nden ‘ucube’ bir karar çıkartmayı başarıp sürek avını başlattı. Ateşkes ilanıyla ilgili dezenformasyon savaşı yaşanırken durum tespiti yapmadan aceleyle bombardıman başlattı. Sarkozy’nin anlaşılır nedenleri var: Tunus’ta yanlış ata oynayıp Afrika’da bir kalesini yitiren Sarkozy, Libya’nın geleceğinde İtalya’nın tahtına oturmak istiyor. Ayrıca başarılı bir müdahaleyle Napolyon pozunda, tepetaklak olan halk desteğini ayağa kaldırmayı umuyor. Bir de kuyruk acısı var. Kaddafi’yi 2007’de Paris’te ağırlayarak tecritten kurtaran kendisiydi. Bunu 12 milyar euroluk anlaşmaların hatırına yapmıştı. 14 adet Rafale satacaktı. Ama Kaddafi, Sarkozy’ye uzattığı can simidini geri çekti. Tabii ortada petrolü bol bir ülke olunca akbabaların sayısı arttı. Fakat İslam ülkesinde üçüncü bir cephe açmaktan çekinen ABD’nin vurucu gücü olmadan Avrupa kanadının başaramayacağı anlaşıldı. Girilen yolun uçurumu çok. Hava operasyonunun Kaddafi’nin sonunu getireceğinin garantisi yok. Kaddafi gitse bile iç savaş sürecek ve akbabalar bu kez “İşgal kaçınılmaz” diyecek. Libyalılara da daha çok kefen dikmek düşecek.
Kaynak: Fehim Taştekin. 21 Mart 2011 Radikal Gazetesi