Ali Bektaş – Meczûbâne
Pazar-ı muhabbette mezâd ettim canımı
Az pahayla çok meta’ alışveriş ederim !
Satmışam yar zülfüyçün dinimi, imanımı
Yağma verip dükkanım, zarara iş ederim !
Gözümün kadehinden eksik değil şarabı
Feryadımdır bezminin, tanburuyla rebabı
Layığı değilse de ciğerimin kebabı
Gamzesin ocağında kirpiğin şiş ederim !
Bir bûsesin var mıdır acep bende bedeli
Tek nîm-nigah edeydi o gözleri sürmeli
Ben sanıram zülfünün yeter bana bir teli
Vâ esefâ kendimce böyle teşviş ederim!
Meyl-i canan ederken nasıl düştüm hasrete
Âşinâlık şehrinden memâlik-i firkate
Nola atmışsa beni yar diyâr-ı gurbete
Ne semt-i sitem gezer, ne serzeniş ederim !
Cevrinde pek vefalı o câdûy-ı sitemger
İşvesi, nazı, zulmü, istiğnâsı beraber
Ben kulunu ettikçe hâk-i pâyine hâkser
Hamdolsun vefasına bin nevâziş ederim !
Eller zevkin sürerken, ben almışam kahrını
Rakibâna terkettim, şöhretini şehrini
Ben dururken kimseler yutmasınlar zehrini
Benim canim peşindir, ben sipariş ederim !
Şikayetim yok benim cevr-i yardan memnunum
Vuslatından ziyade hicranına meftûnum
Sahrây-ı cünûnda ben bela-ender mecnunum
Geh kûh-i yâbânîyi gezer teftiş ederim !
Cünûndan el çekmeyem tâ ki cânım oldukça
Dil dediğim harabe hânümânım oldukça
Aklımı yele verem sen cânânım oldukça
El çırpar beyâbanda çok nümâyiş ederim !
Böyle takdir edilmiş kilk-i kudretten yazım
Râh-ı pür-belâ içre bir başıma yalnızım
Yol nedir, menzil nedir, ben bundan kararsızım
Râh-ı istikamette böyle reviş ederim!
“Çok gezdim mescitleri bulmadım feyzin veli”*
Yetmedi imdadıma istimdâd-ı ezeli
Muradımdır ol puta can u dili vereli;
Âhir kâfir bu nefsi belki derviş ederim !
* Esrar Dede.