Geçen sene 13 Ekim’de saat gece yarısını geçtiğinde karar vermiştim bu bloğu açmaya. Henüz Türkiye’deydim ve hayatımın belki de en korkutucu, hüzünlü, bir yandan heyecanlı ve şaşkın günlerinden biriydi. Genelde konuşkan bir insan olsam da, benim için duygularımı konuşarak ifade etmektense, yazmak her zaman daha kolay ve rahatlatıcı olmuştur. Gece odamda otururken (Uzaktaki Minik Çocuğun İzmir’de ailesiyle olmasından dolayı, eski bekar günlerime geri döndüğüm günlerdi:)), hem ne hissettiğimi anlatmak, hem de bundan sonra yaşayacaklarımı aileme ve yakın çevreme bu şekilde duyurmam belki daha kolay olur diye, aldım bilgisayarı kucağıma, kendime bir tane isim bulup, başladım yazmaya:)
Yeri gelmişken neden bu ismi koyduğuma da değinmek isterim:) “Uzakta” diye başladım adıma ama bunun sebebi aslında dünyanın öbür ucuna taşınacak olmamız değildi. Bazı insanlar vardır, kalbi hep yollardadır, ben onlardanım. Türkiye’de yaşadığım zamanlarda bile aslında fırsat bulduğum her an “uzaklardaydım”. Bazen Avrupa’da, bazen Afrika’da, bazen de “Türkiye’de” ama kalbi görmediği başka uzaklarda:) İşte o yüzden burada yaşamaya devam da etsek, bir gün farklı bir yere göç de etsek, ben hep uzaklarda olmaya devam edeceğim:)
Peki neden “minik kız” dediğinizi duyar gibiyim hele de 29 yaşında birinin:) Beni tanıyanların bunu sormayacaklarına eminim ama:) tanımayanlar için söyleyebilirim ki, minik kız olmak benim kendime yakıştırdığım bir lakaptan çok, mini minnacık boyum ve kalbimde hep yaşayan çocuk yüzünden hem arkadaşlarımın, hem de ailemin minik kızı, minik arkadaşı oldum kendimi bildim bileli:)
İlk yazılarım biraz daha duygusal ve yakın çevrem içindi dediğim gibi, bu kadar çok Avustralya hayali kuran kişinin varlığından bile haberim yoktu:) Sonra gelen sorular ve aslında ne kadar çok kişinin bu hayali kurduğunu anladığımda, elimden geldiğince “sadece” yakın çevrem için yazmaktan vazgeçip, biraz da sizlere yardımcı olmayı amaçladım… Şimdi bakıyorum da, 1 yılda benim tahmin bile edemeyeceğim şekilde, bu minik kız, 16 tane Avustralya, 10 tane gezi yazısı paylaşmış, 140 bin kere görüntülenmiş, sosyal medyada kocaman bir ailesi olmuş, Instagram’dan yaklaşık 1800, Facebook’tan 2500 kişi onu takip etmiş, sayısız mailler, yorumlar almış, 54 kişi yazı yazdığım an haberdar olmak için sayfaya kayıt olmuş, günde neredeyse 600 kişi yazı var mı diye girip bir bakmış, benim tüm çevrem İstanbul’da yaşarken, Erzurum’dan, Ankara’dan, Kayseri’den, Antalya’dan, Konya’dan ve daha nerelerden yazılarım okunmuş…
Benim için tüm doğum günleri çok değerli ve önemlidir çünkü insan hayatındaki en özel gün “doğum günüdür” bence.. Her ne kadar benim doğum günüm olmasa da bugün, Avustralya’da benim yalnız olmamamı sağlayan, bir anda yüreği sevgiyle dolu bir sürü arkadaş bulmama yardımcı olan, zaman zaman derdimi, zaman zaman gezdiğim yerleri anlattığım benim kaçış noktam, Uzaktaki Minik Kız, İstanbul’un güneşli ama soğuk bir gününde doğup, Avustralya’nın hem güneşli hem de sıcak gününde tam 1 yaşına girdi:)
İyi ki doğdun Uzaktaki Minik Kız!
İyi ki doğdun ki, yazılarımı okuyan her 1 kişi için bile bu mutluluğu yaşamamı sağladın..
Ve bu doğum gününü bu kadar anlamlı kılan sizler, tüm kalbimle hepinize, teker teker teşekkür ediyorum..
Ben duygularımı anlatma ve yazmaya devam etme cesaretini sizlerden buldum ve bulmaya devam ediyorum.. En sevdiğim yemeğin mantı olduğunu yazdığım gün, bana mantı göndermeyi teklif eden insanların varlığına şahit olduktan sonra da, kimse beni yazmaktan alıkoyamaz bence:)
Uzaktaki Minik Kız iyi ki doğdu ki, sizi tanıdım..
İyi ki varsınız..
Not: Kesinlikle çok daha fazlasını yapmak isterdim ama çok ufacık bir kaç şey hazırladım, teşekkürlerimi iletebilmek için size.. Bu yazımı 13 Ekim 2016, saat 12.00’den önce okuyorsanız, sosyal medya hesaplarıma ufacık bir göz atmanızı rica ederim:)