Arka Kapak
“İsteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticede aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: Buna içimdeki şeytan diyordum, müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şefkat ve ihtimama layık görüyordum. Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması.. ”
Tam yaşamaya başladığım bu andan itibaren beni öldü saysınlar.
Bu romanında, toplumsal gündemin kişilikler üzerindeki baskısını ve güçsüz insanın “kapana kısılmışlığını” gösteriyor Sabahattin Ali. Aydın geçinenlerin karanlığına, “insanın içindeki şeytan”a keskin bir bakış.
Yorumum
Sabahattin Ali’nin bence en güzel eseri. Hatta benim gibi düşünen bir çok insan vardır diye tahmin ediyorum.
Kitabımızda Ömer ile Macide’nin aşkı anlatılıyor. Kitabı okurken ikisini de bazen seviyorsunuz, bazen de çok kızıyorsunuz. Karakterler ve özellikleri o kadar iyi anlatılmış ki sanki yanı başınızda duruyorlar.
Kitabı okurken bazen kendinizi Ömer’de göreceksiniz, bazen de Macide’de. İkisi de aslında biziz, hepimiziz.
Demin söyledim ya, müthiş bir gevşeklik içindeyim. Üşeniyorum. Atalet kanunu icabı sürüklenip gidiyorum.
..içimizde şeytan yok.. içimizde aciz var… Tembellik var..
Dünyada hiçbir lisanda bu kabiliyet yoktur… Saatlerce konuşup hiçbir şey ifade etmemek kabiliyeti!