İstanbul’dan yazan ve ilk gebeliğini anlatan, ‘yaklaşık 4 saatini trafikte geçiren, tahammül sınırlarını oldukça genişletmiş ama bunun yanında sinir sahibi olmuş ve günün birinde delirip mutlaka Ege’ye yerleşecek olan (klasik) bir bilişim sektörü çalışanı’ olan Öznur yazılarına devam ediyor.
***
Son yazımı yayınlarken Elif’in de belirttiği gibi amniyosentez sonuçlarımız temiz çıktı. Çok şükür.
Lakin tıbbın elinden kurtulmak o kadar kolay değil tabii. Ense kalınlığı halen sınırda seyrettiği için Noonan sendromu ve genetik testlere de başlıyoruz bu hafta.
Tüm bu sürecin sonunda genetik biliminden en azından bir plaket falan bekliyorum, maddi-manevi katkılarımızdan dolayı.
Geçen hafta elimizdeki sonuçlarla ile birlikte amniyosentezimizi yapan perinatologumuza görüşmeye gittik ve diğer profesörde yapılan detaylı ultrasonun 4-5 incelemesinden birinde, yani sadece bir pozisyonda ense kalınlığını fazla bulduğunu anlattık. Tekrar baktı, kendisi de birçok ölçümünde normal buldu ense kalınlığını ama başka bir pozisyonda 6.61 mm olarak ölçtü. Sınır 6’ymış bu hafta için.
Doktorları da anlıyorum, ne kadar uzmanlaşmış olsalar da henüz tıbbın tanımlayamadığı durumlarda “böyle bir risk var ama siz bilirsiniz” demekten başka ellerinden bir şey gelmiyor. Ense kalınlığı da maalesef ciddiye alınması gereken kritik bir bulgu. Bu yüzden yine “siz bilirsiniz” demekle birlikte “Noonan sendromu ve array testlerinin yapılmasını tavsiye ederim.” diyerek bizi özel bir laboratuvardaki genetik doktoruna yönlendirdi.
Hemen ertesi gün gittim. Array testi denilen şey bebeğin ayrıntılı olarak DNAlarının incelenmesi anlamına geliyor. DNAlarda görülebilecek farklılıklara tıbbın tanımlayabildiği ölçüde teşhis konuluyor. Amniyosentezden çok daha ayrıntılı olmasına rağmen onun kadar kesin sonuçlar vermiyor. Yani net bir tanı testi değil aslında. Normalde önce bebeğin DNAlarının incelendiğini, anlam veremedikleri bir farklılık olursa dönüp annenin ve babanın DNAlarının incelendiğini söyledi, ama bu da önce bebeğin DNAsı için 3 hafta beklemek, ardından gerekirse bizim DNAlar için de 3 hafta daha beklemek demek. 22 . haftamda olmam sebebiyle terminasyon sınırını aşmamak adına üçü birden yapılacak şimdi. Bu da 3 katı ücret anlamına geliyor. Bugün dudağımda çıkan çoklu uçuğun bir sebebi de sanırım bu.
Testlerin yüzde yüz bir sonuç vermeyecek olması beni düşündürüyor, hatta Noonan testlerinde resmen zar atıyoruz, tüm testler yapılsa bile %50 oranında teşhis edebildiklerini söyledi genetik doktoru. Ama teşhis konursa bu oran %100Wmüş. Yani iyi sonuçta yanılma payları yüksek ama kötü sonuçta yanılma payları yok.
Ne yapalım, artık teslim oldum. Araştırmak, daha fazla öğrenmek, sorup soruşturup duruma kendimce bir anlam yüklemeye çalışmaktan yoruldum. Doktorların bile net bir anlam veremediği durumu ben nasıl anlamlandırabilirim ki zaten? Bu yüzden teşhis yüzdesi ne kadar az da olsa tüm testleri yaptırmaya karar verdik. Sırf sonradan keşke deme ihtimalimiz azalsın diye.
Sonrasında oturup elimizdeki sonuçlara bir anlam yüklemeye çalışacağız doktorumuzla, yine açıkta kalan noktalar mutlaka olacak, major bi probleme işaret etmiyorsa bunu da şansa bırakacağız artık.
Bunun dışında gelişimi, kalp ve diğer organları normal olduğu için muayenelerimizde en az konuştuğumuz konular haline geldi, ağırlığı 365 gr olmuş. Boyunu sormayı yine unuttum, keyfi konulara ne aklımız, ne fırsatımız kalıyor doktorlarla konuşurken…
Haftalık gelişimlerinde neler olduğuna bakarken bebeklerin bu haftada duymaya başladığını okudum;
“Canım kızım ensene mukayyet ol, bir de daha sık tekmelersen pek makbule geçecek.”
***