Domuz eti, içindeki “trişin” denen parazitten tutun, kimyevî terkibine, hormon muhtevasına, hayvanın beslenme tarzına ve derisindeki çeşitli yaralarına kadar her şekliyle yenmesi caiz olmayan bir şey. Domuzun öldürülme şekli de ayrı bir felâket.
Domuzun derisi batı ülkelerinde çok makbuldür. Ondan çanta, ayakkabı, hattâ giyim eşyası bile yaparlar. Bu pis hayvanın etini de iştahla yerler. Domuz ağılı her tarafı pislik içinde, çamurla gaita karışımı bir muzahrafat yığını ve bunların arasında debelenip pislikten böceğe, solucana kadar herşeyi homur homur iştahla yerler. Çoğunun derileri yaralarla doludur ve oraya buraya sürüp boyuna kaşınırlar. Öylesine kerih bir koku yayılır ki etrafa, alışık olmayanın dayanması mümkün değildir.
Bir bu pislikleri düşünün, bir de yemyeşil otlaklarında koyunların otladığı o canım Anadolu köylerini… Her zerresi güzelliklerle dolu olan İslâm dini 1400 yıl önce bu pislikleri insanlara yasak etmişti.
(Türkiye Gazetesi: 18.8.1988)
Prof. Dr. Ayhan Songar
31/7/1990