Korona dünyanın her yerinde görülse de Avrupa kıtasında daha çok ölümler yaşandı.
Avrupa’ da yaşayan Türkler de bundan etkilendi.
Tedbir amaçlı Yurtdışı çıkışlarına izinler verilmedi.
Tedbirler doğrultusunda virüs tehlikesi azalmış gibi gözüküyor olduğunda Avrupa’da yaşayan gurbetçiler izinlerini geçirmek için yollara düştüler.
Yabancı plakalı araçlar ilimizin yollarında görülmeye başlandı.
Tatillerini yakınlarının yanında geçirmek isteyen gurbetçiler şehrimizin caddelerini renklendirecekler.
Her sene olduğu gibi yine gurbetçiler akın akın ana vatanlarına, baba yurtlarına gelecekler.
Caddelerimize, sokaklarımıza, parklarımıza, marketlerimize, manavlarımıza, lokantalarımıza, çay ocaklarımıza, pastanelerimize tüm esnafımıza bir bereket gelecek.
Gurbetçiler şehrin ekonomisine bir hareket katacak.
Konut, gayrimenkul satışları, alışları olacak.
Her yıl olduğu gibi bu yılda esnafın yüzü gülecek gibi gözüküyor.
Senelik izinlerini memleketlerinde geçirmek isteyen gurbetçiler bir yılın özlemini ilimiz caddelerinde doyasıya yaşayacaklar.
Kurban Bayramı’nı yakınlarının, ana vatanlarında, baba yurtlarında, şirin şehirlerinde geçirmek istiyorlar.
Bunun için gurbetçiler yollara düştü.
Başta Almanya, Hollanda, Fransa, Avusturya, Belçika gibi birçok Avrupa ülkelerinde çokça bulunan Kırşehirli gurbetçiler, izinlerini memleketinde ana yurdunda geçirmek istiyorlar.
Bugün izne gelen nesil belki üçüncü, dördüncü kuşak olmuş durumda.
Yıllar öncesi gurbete giden babalar değil torunlar geliyor artık.
Günler çabuk geçiyor tahta bavullarla, ayakta soğukkuyu ayakkabıyla, tren yoluyla gurbete giden dedelerin torunları bugün son model otomobillerle geliyor.
Avrupa savaştan çıkmış, şehirler yerle bir olmuş, yeniden inşası için Avrupa’nın iş gücüne ihtiyacı var, bunun için geçici olarak dışarıda işçi temin etmek istiyor.
Avrupa devletleri için Türkiye bulunmaz bir nimet oluyor, koşulsuz, vasıfsız Anadolu’nun yiğit, güçlü gençleri Avrupa yollarına düşüyor.
Hayallerinde, taşı toprağı altın olarak gördükleri Almanya‘da Hollanda’ da, Fransa’ da, Belçika’ da, Avusturya’ da birkaç yıl çalışıp para kazanmak ve vatanlarına geri dönmek için gece gündüz demeden maden ocaklarında, döküm, çelik işletmelerinde, otomobil fabrikalarında yılarca ter döktüler.
İnşaatlarda, tünellerde, kanalizasyonlarda, çöplerde her türlü işlerde çalıştılar.
Hem de haftanın yedi günü üç vardiya.
“Heim” olarak nitelenen lojmanlarda, dört, beş kişili odalarda toplu yatıp kalktılar.
Para da biriktirdiler.
Biriktirdikleri paraları Türkiye‘de yakınlarına gönderdiler.
Kırşehir’de yeni evler yaptırdılar, arsalar, dükkânlar aldılar.
Amaçları ailelerine ve çocuklarına daha iyi bir gelecek sunmaktı.
Yıllar geçti Türkiye‘ye dönme hayalleri söndü.
Eşlerini ve çocuklarını yanlarına aldılar.
Bir zamanlar geçici işçi olarak nitelenen insanlar artık Avrupalı oldular.
Ne kadar Almancı olsalar da Kırşehir’ den hiç kopmadılar.
Binlerce kilometre uzakta da olsa Türkiye ile yatıp, Kırşehir ile kalktılar.
Her yaz olmasa bile, belirli aralıklarla otomobillerine binip özlemiyle yaşadıkları Kırşehir’de, akrabalarını, yakınlarını ziyarete geliyorlar.
Çocuklarının Kırşehir ile ilişkilerini kesmemeleri, bağlarını koparmamaları için yoğun çaba da gösteriyorlar.