Vesayet yasası, Federal Almanya’da, büyük ölçüde Alman Medeni Kanunun 1896’da oluşturulduğu zamandan itibaren ortaya çıkmaktadır. Kanun, vasinin mülk yönetimine ilişkin ayrıntılı düzenlemeler içermesine rağmen, büyük ölçüde 1900’lerdeki durumu ve kişisel velayete ilişkin yalnızca birkaç düzenlemeyi yansıtmaktadır. Zaman içerisinde yapılan çok sayıdaki ekleme ve değişiklik nedeniyle, Vesayet Kanunu kafa karıştırıcı hale geldi ve mevcut uygulamayı doğru bir şekilde yansıtmamaktadır.
Buna ek olarak, 1992 yılında çıkarılan Velayet Kanunu, özellikle mülk yönetimi ve adli denetim için velilere yönelik düzenlemelere atıfta bulunmaktadır. Bu, kafa karışıklığına yol açmaktadır ve kanunu uygulayanlar için bir dizi sorun ortaya çıkarmaktadır. Küçükler için kişisel bakımı güçlendirmek ve mülk yönetimine ilişkin düzenlemeleri modernize etmek için Vesayet Kanunu şimdi Federal Meclis tarafından kapsamlı bir şekilde yeniden düzenlenecektir. Bakım Kanunu’nun da esaslı bir modernizasyona ihtiyacı vardır.
Tasarı şunları içermektedir:
– Vesayet ve velayet hukuku bir bütün olarak yeniden yapılandırılacaktır. Mülkiyet yönetimi, mahkemenin bakımı ve denetimi ile ilgili vesayet kanununun hükümleri ile masrafların ve ücretlerin geri ödenmesi velayet kanununa dahil edilecek ve gerekirse velayet kanununa uyarlanacaktır.
– Farklı vesayet türleri, Gençlik Dairesi de dahil olmak üzere, profesyonel vasilerin resmi vasilerle aynı rütbeye sahip olduğu, yalnızca fahri vasilerin öncelikli olarak atanacağı genel bir sistemde birleştirilecektir.
– Bir vesayet derneği veya Gençlik Dairesi, başlangıçta geçici vasi olmalıdır, böylece uygun bir vasi barış içinde seçilebilir.
– Bakım Kanunu’nun bir yasal vasinin atanmasına ilişkin gerekliliklere ilişkin merkezi normları, bakılanla ilgili olarak vasinin görev ve yükümlülükleri ve bunların dış ilişkilerdeki yetkileri, aşağıdaki gereklilikleri yerine getirmek için asli şekilde edilecektir.
– Burada, özellikle hukuki destek, öncelikle kendi belirlediği eylemleri ile işleriyle ilgilenen kişinin desteğini garanti ettiği ve denetim otoritesinin ancak gerektiğinde temsil araçlarını kullanabileceği şekilde düzenlenmiştir.
– Bakılan kişinin önceliği, bakıcı eylemi, bakıcının uygunluğu ve özellikle varlık yönetimi ve özellikle varlık yönetimi ile ilgili olarak adli denetimin uygulanması için eşit derecede geçerli olması gereken onay usul süreçlerinin içeriği, merkezi bir gözetim kanunu ölçütü olarak standartlaştırılmalıdır.
– İlgili kişi, denetim sürecinin tüm aşamalarında, özellikle de belirli bir denetim otoritesinin seçiminde, denetim otoritesinin atanıp atanmayacağına ve nasıl atanacağına ilişkin yargı kararına ve aynı zamanda denetçinin denetimine, denetim mahkemesi daha aktif dahil edilmelidir.
– Yargı denetimi, merkezi bir ölçüt olarak bakılanların isteklerinin belirlenmesine yönelik olacak ve denetleyici araçlar, bakıcının görev ihlallerinin, özellikle de bakıcının bizzat karar vermesini değiştirecek şekilde keskinleştirilecektir: bu daha iyi tanınabilir ve ihlaller cezalandırılabilir.
– Tek tip bir profesyonel destek kalitesi sağlamak için, ana otorite olarak gözetim otoritesinde bulunan ve profesyonel süpervizörlerin asgari kişisel ve mesleki niteliklere ilişkin kanıt sunması gereken profesyonel denetçiler için resmi bir kayıt prosedürü başlatılacaktır.
– Denetim Otoriteleri Kanunu, bölgeye özel veri koruma düzenlemeleri dahil olmak üzere denetim makamları, bakım dernekleri ve gönüllü ve profesyonel denetçiler hakkındaki tüm kamu hukuku hükümlerini içermesi gereken Denetim Kuruluşu Kanunu ile değiştirilecektir.
– Kanuna göre, eşlerden biri bilinçsizlik veya hastalık nedeniyle sağlıkla ilgili konularda geçici olarak ilgilenemezse, eşlerin sağlık konularında üç aylık bir süre için birbirlerini temsil edebilmeleri sağlanmalıdır (Bkz. BR-Drs. 564/20).
Prof. Dr. Dr. h. c. Yener Ünver