uçuşa son 4 gün. hem çok heyecanlıyım hem de kafam karışık yaz ile ilgili. büyük bir sevinçle, üzümlü kekin geleceğini düşünerek beklemiştim bugünleri. yaz, üzümlü kek, şort, tişört diye hayal etmiştim. mavilikler üzerinde dolaşacaktık.
bir dahaki yaz belki’ye dönüştü…
bunu duyduğumdan beri, yapamıyorum. devam edemiyorum. biz, içimden gelmiyor. gerçek hayatta elime birkaç fotoğraftan başka bir şey geçmiyor. rüyamda da sürekli kısıtlanıyor, sürekli hakaret yiyorum.
yine de meleğim diyerek başladım cümleme. meleğim, ne olur döneceksen dön, ben bu şekilde yapamıyorum, taşıyamıyorum artık bizi tek başına, 1 yıl daha bekleyecek gücüm yok…
cevabı ise öfke dolu. ama beni hissediyorsun diye bağırıyor.
bundan fazlasına ihtiyacım var. yetmiyor artık, üzümlü kek. artık sağlıklı mutlu biri olmak istiyorum, bu halimiz beni hasta ediyor, ölmemi mi istersin diye soruyorum.
benden başkasını seveceksen, evet ölmeni istiyorum, diyor.
ben zaten öldüm şu an…
rüyada bile başaramadığını, gerçek hayatta aramak benimkisi. onu dünyadaki her şeyden çok seviyorum ama artık bu şekilde devam edemiyorum. bir gün, sonunun, o blokelerden gelmesinden korkuyordum. geliyor işte. onlar açılmış mı diye bakarken, her gün daha çok kaybediyorum ümitlerimi.
içinden tek başına çıkamayacağım, büyük bir umutsuzluğa kapıldım.
ne yapacağımı bilmiyorum.
çocuk kalpli