47 görüntülenme
Birkaç gün öncesindeyim. Gece yarısı herkes uyumuş ve içerisi yanan sobadan dolayı ne kadar esmese de dinlediğim müzik beni temmuz ayına götürüyor. Evin serin olması için açtığımız pencerelerden denizin ve kumsalın kokusu burnuma doluyor… Bir an gülümserken bir an, çoğunlukla yaptığım gibi kendimi sorguluyorum. Bazen kızıyorum ona buna, kendime… Bir tarafım huzurlu, bir tarafım buruk anlayamıyorum. Sabah olmasın istiyorum, bir süre gecede kalsak olmaz mı? Uykum var aslında, ama uyumak istemiyorum, hemen sabah olacak çünkü.
Böyle düşünürken uyuyakalmışım. Kardeşim omzumdan dürtükleyince anlıyorum. Endişeli bir tonda uyuyamadığını söylüyor. Zaten bir süredir uyuyamıyor. Benimle konuş, uyuma hemen diyor. Gözlerim ağrıyor ama tamam diyorum, ne konuşalım? Aklını dağıtmak için sorular soruyorum ama ne sorduğumu ben de hatırlamıyorum. Sonra kızacağımı düşünerek soruyor: Abla nabzımı sayar mısın, normal mi? İçten içe kızsam da tamam diyorum ver bakalım bileğini. Sayıyorum birkaç kez. Sonuçtan memnun olmuyor, ama diyor çok düşük değil mi bu? Normal olduğunu bir sorun olmadığını söylüyorum. Tabi ki inanmıyor, elini ver seninkini sayacağım. Benimki de ona yakın, abla galiba sen de ölüyorsun diyor. Gülüyorum, ne yapayım başka. Hepimiz öleceğiz diyorum geçiştirmek için. Bayağı yatıştırmışım gerçekten, daha iyisi olamazdı! Daha sonra devam ediyor; abla kolum ve yüzüm uyuşuyor. Bu hangi hastalığın belirtisi olabilir? Kalp krizi geçiriyor olabilir miyim? Bir şey söylemek istemiyorum, çünkü en son dedem için bir şeyi yoktur, büyütmeyin dediğimde kendisi vefat etmişti. Gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Ben de çok normal değilim galiba. Aman ne güzel! Sonra sakin ol bir şeyin yok diyorum. İkna etmeye çalışıyorum. Bir yandan da kalp krizi belirtilerine bakıyorum ama. Sonra onu gözlemliyorum ve onda olmayan belirtileri sayıyorum. Bak bunlar sende yok sakin ol. Ama ikna olmak şöyle dursun ekliyor, şimdi var ama bu belirtiler; ayaklarım uyuşuyor, kolum uyuşuyor, ağzım uyuşuyor, hızlı nefes alıp veriyor, nabzı artıyor. Ne yapacağımı şaşırıyorum. İlk önce balkona çıkıyoruz. Derin derin nefes al, bir sorun yok, tüm bu olanlar aklında olup bitiyor, aslında iyisin diyorum. Ama sakinleşmiyor. İyice panikliyorum. Apar topar giyinip dışarı çıkıyoruz. Babam soruyor ne oldu diye. Ağlamaklı bir tonda kalp krizi geçiriyorum galiba diyor. Yola çıkıyoruz. Ama ileride kontrol amaçlı jandarmalar durduruyor. Babam sinirli bir sesle kızımı hastaneye götürüyorum diyor. Askerin yüz ifadesinden anladığım kadarıyla konuşmayı sürdürme peşinde. Ta ki kardeşim titreyen sesiyle kalp krizi geçiriyorum galiba diyene kadar. Böyle deyince onlarda korkuyor tabi. O sırada bir yanım ağlamak bir yanım kahkahalarla gülmek istiyor. Acile gidiyoruz hemen EKG çekiliyor. Kan değerlerine bakılıyor. Öğreniyoruz ki kalp krizi falan geçirmiyormuş.
O günden sonra gecenin bir yarısı acillik olmasak da kardeşimin şikayetleri hiç bitmedi; yutkunma problemleri için gırtlak kanseri olabilirdi, mide ağrıları için mide kanseri olabilirdi, bağırsak problemleri çok uzun bir süre devam etti, keza kalp hastalıkları ile ilgili şüpheleri de öyle. Sürekli bir hastalık araştırma halinde olduğunu hatırlıyorum. Zaten internet öyle bir alem ki en ufak bir şikâyet kanser belirtisi olabilir. Hastaneye gitse de test yapılmıyor, doktor yerinden bile kalkmadı gibi yakınmalar devam ediyordu.
En son seçenek! Psikiyatri polikliniğine randevu aldık. Bu aşamaya kadar benimle birlikteyseniz muhtemelen tanıyı tahmin etmişsinizdir. Yaygın anksiyete bozukluğu tanısı konuldu. Aslında görülen fiziksel belirtiler, yaşadığı kaygı ve şüpheler nedeni ile vücudunun verdiği bir tepkiden ibaretti.
Aslında önceden de, yani bu kadar belirgin olmadan önce de belirti vermeye başlamıştı. Ama aklımıza gelen ilk sorun fiziksel hastalıklar olmuştu. Ya da evet bunun halk dilinde kullandığımız kuruntu olduğunu biliyor ama büyütülmeyecek bir durum olduğunu düşünüyorduk belki de. Ama yanlıştı işte. Kuruntu mu! Anımsayınca kendime kızıyorum şimdilerde. Daha dikkatli bakabilseydim, içinde yaşadığı çatışmaları fark edebilseydim, içinde bulunduğu ruhsal sıkıntıyı doğru değerlendirebilseydim daha erken dönemde tedavi planlanabilirdi. Ruh sağlığını göz ardı etmek, bazen fiziksel olarak yaşadığımız problemlerden daha yıkıcı olabiliyor. Hem bireyin kendisi için hem yakınları için. Bu nedenle psikiyatri polikliniği ziyaret etmekten kaçındığınız bir alan olmasın.
Ben, sen, hepimiz vücudumuzun her oluşumuyla bir bütünüz. Aklımda yüzlerce tilki dört dönerken diğer uzuvlarım nasıl iyi olabilir. Hastalıktan bahsederken yalnızca bir virüs, bakteri ya da bir uzvumuzda aksaklık mı olması lazım? Kalbim iyi olsun, güzel kan pompalasın. Pompalasın da o emri de doğru alması gerekiyor değil mi… Umarım canını çok sıkmamışımdır. Çok diyorum dikkat edersen. Çünkü bazı şeyleri anlamak için biraz canımızın sıkılmasında fayda var bence. Şimdilik benden bu kadar. Tüm halinizle sağlıkla, afiyetle kalın😊
…
Ha bu arada kardeşimi merak edenler için şu an ilaçlarına devam ediyor. Ben süreç içinde on üzerinden ne kadar iyisin diye soruyordum. Hastalığının başlarında on üzerinden üçtü. Şimdi ise on üzerinden yedi, sekiz olduğunu söylüyor. Ne diyebilirim ki, onun tilkileri azaldıkça yüzünde beliren gülümsemeyi ne kadar özlemiş olduğumu fark ediyorum. Yazının içeriğinden belli olduğu üzere bu süreç yalnızca hasta olan bireyi değil aile ve yakınlarını da derinden etkilemekte. Bir gün yazımızın içeriği de bunun üzerine olur, kim bilir…
Yazılan içerik söz konusu kişiden izin alınarak yayımlanmıştır.
Psikiyatri hemşireliğinde yüksek lisans yapıyor.
Çocuk ve ergen psikiyatrisi, kişilik gelişimi ilgi alanıdır.
Kitap, resim ve yürüyüş ile meşgul olmayı sever.
İçerik üretim ve ekibi geliştirme komisyonları üyesidir.
Bütünü oluşturan tüm o kalabalığın içinde nerede olduğu arayışındadır.