İş arkadaşımın 2 yaşındaki çocuğu tam bir mucize bebek. Çünkü konuşuyor, yürüyor, yemek yiyor ve çooook akıllı. Bunu diğer bebekler yapamıyor diye düşünmeye başladım artık.
Görmemişin bebeği olmuş lafını ilk kez birinde bu kadar net gördüm. Bu başka bir aşkmış, işten eve gelince bana bir sarılıyor, şunu çok seviyor, bak sabah ne yaptı videolarından artık midem bulanıyor. Az önce da pazar kahvaltısı videosu attı bana, çıldırıyorum.
Herkesin bebeği kendisine tatlı, sizinkisi üstün zeka değil bebek işte diye bağırmak istiyorum. Lakin tabii bunu yapamıyorum.
Önümde işimle ilgilenmek, hafif tebessümle geçiştirmek de pek işe yaramıyor. Kibarca o bebeği görmek istemediğimi nasıl anlatırım, hakkındaki önerilerinizle acayiiip büyük sevap kazanacaksınız.