Mevsimlik Tarım İşçilerinin Dram Dolu Mevsimi..!
Ben zorluklar arasında büyümüş kendi ailesi için vargücüyle çalışmış bir işçi kızıyım (mevsimlik işçi..)
Zorluklar arasında yaşam mücadelesi vermiş her zorluğuğa karşı göğüs germiş bir işçi kızıyım..
Ah ne yazık ki mevsim bahar! Bahar dünyadaki cenneti yaşayacak olanlar içindir, bizim gibiler için ise cehennemin başlangıcı...
Bahar, ne yazik ki bizim gibi mevsimlik tarım işçileri için ekmek uğruna çile dolu, çok zor bir göç sürecinin başlangıcı demek... Önümüzdeki dört ay bizim gibileri için meyvenin, sebzenin hasat zamanına göre şehirden şehre savrularak geçecek. Kamyon kasalarında 3,4 evin küçücük transite sığdırıldığı daracık transit koltuklarında dram dolu yolculuklar bekliyor bizim gibilerini. Sonrası ise suyun, gıdanın, sağlığın olmadığı işçi kampları, emek sömürüsü, sırf geçim için okuldan alınan çocuklar... Çocuklar her yıl nisan kasım ayları arasında hem eğitim süreçlerinden uzaklaşıyor hem de gelişmemiş bedenleri ve zihinleriyle çalışmak zorunda bırakmakta...
Nice olumsuzlukların bir arada yaşandığı tek durum. Ne barınma ihtiyacı ne çalışma koşulları ne de yaşam koşullarına elverişli değil durumlar. Hem çalışma koşullarından, hem de barınma ve yaşam koşullarından kaynaklanan hastalıkları söz konusu... İşle ilgili olarak kas ve iskelet sistemi hastalıkları, cilt hastalıkları (güneş lekesi , sivilcelenme,cilt kanseri , kızarıklık ,deri yanması v.b) ve sıcakta yorucu çalışma koşullarına bağlı olarak kalp, akciğer ve damar hastalıkları ön plana çıkıyor. Çadır kamplardaki olumsuz barınma ve yaşam koşulları (yeterli ve temiz su yokluğu, tuvalet/banyo eksikliği, elektirik bulunmaması, sinek/sivrisinek vb. vektör sorunları, atıkların toplanmaması, çadırların ve zeminlerin uygunsuzluğu, yetersiz beslenme vb.) yüzünden meydana gelen ishalli hastalıklar ile mide rahatsızlıkları da var. Sizce tüm bu sağlık sorunları bu yaşam modeli için normal değil mi?
Evet bende yaşadım bunları hemde yıllarca yeri geldim ağlayarak yeri geldi gülerek ama canım burnumdan gele gele yaşadım. Dedim ya ben bir işçi kızıyım!
Evet ben bunları yaşadım. nerede mi?
Toprak zemine kurulmuş çadırlarda büyük bir topluluğun içinde. Toprak zemine kurulu çadırlarımız tek göz odadan oluşuyordu, ortalama büyüklükleri 20 metrekare ve ortalama 5,8 kişi. Herkes iç içe daracık şekilde sabaha kadar hareket edemeden uyuyor. Ne zor demi hayat. Kimimiz ranzalarında odalarında tek başına yatarken kimimiz o tek gözlü çadırda iç içe yaşıyoruz..
Ve çadırların içinde mutfak, tuvalet, banyo yok. Gıdalar açıkta saklanıyor ve yemekler çadır dışında kendi imkânlarımızla kurduklarımız mutfaklarda hazırlanıyor. Duş ve tuvalet olarak konteynerler dışında 3,4 çadırın ortak kullandığı, tuvaletın 5 metre kadar kazıldığı etrafı brandalarla örtülmüş tuvalet ve banyolar var. En büyük sorun ise su. Yakındaki bir mahalleden çekilen hortum ile su temin ediliyor. Dört çeşmeden sadece ikisi akıyor. Çesme yok ise kuyudan kovalarla su getiriyoruz. Mevcut nüfusa göre su yetersiz. Suyun klor seviyesi olması gerekenin çok üzerinde. Elektirik yakındaki köyden çekilen kablolarla temin ediliyor. Yakında köy yok ise gaz lambasıyla, fenerle, ışık saçan küçük güneş panelleri ile geceyi geçiriyoruz.. Sabah 8 akşam 5 arası çalışma saatleri ve hakkının çok aşağısında bir ücretle kısaca sadece sömürü emek sömürüsü...
Hayat zor fakat sorumluluğunu almadığınız hiçbir şeyi değiştiremezsiniz!
Sigmund Freud’un o ünlü sözünde de söylediği gibi: “İnsanların birçoğu özgürlüğü arzulamaz. Çünkü özgürlük aynı zamanda sorumluluk da getirir. Ve yine insanların birçoğu sorumluluktan korkar.” Freud’un bahsettiği bu insana dönüşmenize asla izin vermeyin. Yaşadığınız her neyse onunla ilgili sorumluluğu üstlenin ve bununla mutlu olmaya çalışın ve ben mutluyum..
Kalın sağlıcakla.!