Gerçek: Savaş, herhangi bir doğa ya da biyolojik determinizm yasasıyla sınırlı olmayan bir insan tercihidir.
Savaş kaçınılmaz olsaydı, onu bitirmeye çalışmak için çok az nokta olurdu. Savaş kaçınılmaz olsaydı, devam ederken zararını azaltmaya çalışmak için ahlaki bir dava açılabilir. Ve bu taraf ya da o taraf için kaçınılmaz savaşlar kazanmaya hazırlıklı olmak için sayısız paroşya davası açılabilir. Aslında, hükümetler tam olarak bunu yapıyor, ancak öncülleri yanlıştır. Savaş kaçınılmaz değil.
Küçük çapta şiddet bile kaçınılmaz değildir, ancak şiddete son vermenin inanılmaz derecede zor bir görevi, örgütlü toplu katliamı sona erdirme görevinin hala zor olsa bile, bir milyon mil ötesindedir. Savaş, tutku sıcağının yarattığı bir şey değildir. Yıllarca hazırlık ve telkin, silah üretimi ve eğitimi gerekiyor.
Savaş her yerde değil. Şu andaki savaş biçimlerine benzeyen hiçbir şey yüzyıllar, hatta on yıllar önce yoktu. Neredeyse tamamen farklı biçimlerde var olan savaş, insanlık tarihi ve tarih öncesi boyunca çoğunlukla bulunmuyordu. Dünyada bir yerde her zaman bir savaş olduğunu söylemek çok popüler olmakla birlikte, her zaman dünyada pek çok yerde savaşın olmayışı olmuştur. Toplumlar ve hatta modern uluslar on yıllarca ve savaşsız gitti. Antropologlar tartışma Savaşa benzer bir şey olup olmadığı, evrimimizin çoğu için insanların evrimleştiği tarih öncesi avcı-toplayıcı topluluklarda bulundu. Oldukça az sayıda millet seçilmiş ordusunun olmaması. İşte bir liste.
Çatışmalar üretmekten kaçınmanın yollarını geliştirmek cevabın bir parçasıdır, ancak bazı çatışmaların (veya büyük anlaşmazlıkların) ortaya çıkması kaçınılmazdır, bu yüzden daha etkili ve daha az yıkıcı kullanmalıyız. araçlar Çatışmaları çözmek ve güvenliği sağlamak.
Uzun yıllar süren ve kaçınılmaz, doğal, zorunlu ve benzer şüpheli ithalatla ilgili diğer terimler olarak etiketlenen kurumlar çeşitli toplumlarda sona ermiştir. Bunlar arasında yamyamlık, insan fedakarlığı, çile davası, kan davası, düello, çok eşlilik, ölüm cezası ve kölelik sayılabilir. Evet, bu uygulamalardan bazıları hala büyük ölçüde azaltılmış biçimde var, yanıltıcı iddialar genellikle köleliğin yaygınlığı hakkında yapılır ve tek bir köle çok fazladır. Ve evet, savaş, çoğunlukla sona ermesiyle yetinilecek en zahmetli kurumlardan biridir. Ancak savaş, diğer bazı vakalarda tamamen sona ermiş olanlar gibi büyük kurumlara bağımlıdır ve savaş, daha küçük ölçekli şiddeti veya terörü ortadan kaldırmak için en etkili araç değildir. Bir nükleer cephanelik bir terörist saldırıyı caydırmaz (ve kolaylaştırabilir), ancak polis, adalet, eğitim, yardım, şiddetsizlik - tüm bu araçlar savaşın ortadan kaldırılmasını tamamlayabilir. Başlayabilecek şey, savaşta dünyanın en büyük yatırımcılarını altındakilerin seviyesine getirmek ve diğerlerini küresel silah ticareti yoluyla silahlandırmayı bırakmak olabilir. Durum devam ederken, insanlığın% 96'sı savaşa radikal bir şekilde daha az yatırım yapan ve Amerika Birleşik Devletleri'ne göre çarpıcı biçimde daha az savaş silahı üreten hükümetler tarafından yönetiliyor. Savaş “insan doğası” ise, ABD düzeyinde savaş olamaz. Başka bir deyişle, hiçbir zaman tutarlı bir tanım verilmemiş olan “insan doğası” ifadesini kullanmak istiyorsanız, bunu insanlığın% 4'ünün yaptığı şey için kullanamazsınız, çok az görece güçlü insan insanlığın% 4'ü bunu yapıyor. Ancak ABD'yi Çin'in savaşa yatırım yapma düzeyine geri ölçeklendirmek ve ardından ikisini Suudi düzeyine geri döndürmek, muhtemelen savaşı ortadan kaldırma davasının sözlü ikna edilmesini gereksiz hale getirecek bir ters silahlanma yarışı yaratacaktır ve çok daha ikna edici.
Antropologlar gibi savaş Douglas Fry Tartışma, muhtemelen türlerimizin varlığının en yeni kesimi için ortaya çıktı. Biz onunla birlikte gelişmedik. Ancak, işbirliği ve özgecilik alışkanlıklarıyla geliştik. Bu en son 10,000 yıl boyunca, savaş sporadik olmuştur. Bazı toplumlar savaş bilmedi. Bazıları bunu biliyor ve sonra onu terk etti.
Tıpkı bazılarımızın savaş veya cinayet olmayan bir dünya hayal etmekte zorlandığı gibi, bazı insan toplulukları bu şeylerle bir dünya hayal etmekte zorlandı. Malezya'daki bir adam, neden köle akıncılara bir ok atmadığını sordu, “Onları öldüreceği için” diye yanıtladı. Kimsenin öldürmeyi seçebileceğini anlamadı. Hayal gücünden yoksun olduğundan şüphelenmek kolaydır, ancak neredeyse hiç kimsenin öldürmeyi seçmeyeceği ve savaşın bilinmeyeceği bir kültürü hayal etmek bizim için ne kadar kolaydır? Kolay ya da hayal etmesi ya da yaratması zor olsun, bu kesinlikle DNA'nın değil bir kültür meselesidir.
Efsaneye göre, savaş “doğal” dır. Ancak çoğu insanı savaşa katılmaya hazırlamak için çok fazla şartlanma şarttır ve katılanlar arasında çok fazla zihinsel acı yaygındır. Buna karşılık, tek bir kimsenin savaş ahlaksızlığından kaynaklanan derin ahlaki pişmanlık veya travma sonrası stres bozukluğu yaşadığı bilinmektedir.
Bazı toplumlarda, kadınlar neredeyse yüzyıllardır savaş yapmaktan dışlanmış ve daha sonra dahil edilmiştir. Açıkçası, bu bir genetik yapı değil, kültür meselesidir. Hem kadınlar hem de erkekler için savaş isteğe bağlıdır, kaçınılmaz değildir.
Bazı ülkeler militarizme çoğundan çok daha fazla yatırım yapıyor ve birçok savaşa katılıyorlar. Bazı uluslar, baskı altında, başkalarının savaşlarında küçük parçalar oynarlar. Bazı ülkeler savaşı tamamen terk etti. Bazıları yüzyıllardır başka bir ülkeye saldırmamış. Bazıları ordusunu müze haline getirdi.
Sevilla Şiddet Bildirisi'nde (PDF), dünyanın önde gelen davranış bilimcileri, organize insan şiddetinin [örneğin savaşın] biyolojik olarak belirlendiği fikrini çürütmektedir. Açıklama UNESCO tarafından kabul edildi.
Kültürümüzdeki Kuvvetler:
Savaş uzun süren kapitalizmden önce gelir ve şüphesiz İsviçre, tıpkı Birleşik Devletler gibi bir tür kapitalist ulustur. Ancak, kapitalizm kültürünün - ya da belirli türden bir açgözlülük ve yıkım ve dar görüşlülük - savaşı gerektirdiğine dair yaygın bir inanç var. Bu kaygıya cevaplardan biri şudur: Savaş gerektiren bir toplumun herhangi bir özelliği değiştirilebilir ve kendisi kaçınılmaz değildir. Askeri-sanayi kompleksi ebedi ve yenilmez bir güç değildir. Açgözlülük ve açgözlülüğe dayalı ekonomik yapılar değişmez.
Bunun önemsiz olduğu hissi var; yani, bu değişimlerden herhangi birinin diğerlerinin başarmasına bağlı olup olmadığına bakılmaksızın, savaşı sonlandırmamız gerektiği gibi, çevresel yıkımı durdurmalı ve yozlaşmış hükümeti reform yapmalıyız. Dahası, bu tür kampanyaları değişim için kapsamlı bir hareketle birleştirerek, sayılardaki güç her birinin başarılı olması olasılığını artıracaktır.
Ancak bunun önemli olduğu başka bir anlam var; yani savaşı olduğu gibi kültürel yaratılış olarak anlamamız ve onu kontrolümüz dışındaki güçlerin bize dayattığı bir şey olarak hayal etmemiz gerekir. Bu anlamda, hiçbir fizik veya sosyoloji kanununun savaşmamızı istemediğini kabul etmek önemlidir, çünkü başka bir kurumumuz var. Aslında, savaş belirli bir yaşam tarzı ya da yaşam standardı tarafından gerekli değildir, çünkü herhangi bir yaşam tarzı değiştirilebilir, çünkü sürdürülemez uygulamalar savaşla ya da savaşsız tanımla bitmelidir, çünkü savaş aslında fakirleştirir onu kullanan toplumlar.
Kontrolümüz Dışındaki Krizler:
Bu noktada insanlık tarihinde savaş var bağıntılı değil nüfus yoğunluğu veya kaynak kıtlığı ile. İklim değişikliğinin ve sonuçta meydana gelen felaketlerin kaçınılmaz olarak savaşlar üreteceği düşüncesi, kendi kendine yeten bir kehanet olabilir. Gerçeklere dayalı bir tahmin değildir.
Büyüyen ve yaklaşan iklim krizi, savaş kültürümüzü büyütmemiz için iyi bir neden, bu nedenle krizleri diğer daha az yıkıcı yollarla ele almaya hazırız. Ve yönlendirme iklimi korumaya yönelik acil çalışmalara savaş ve savaş hazırlığına giren büyük miktarda para ve enerjinin bir kısmı veya tamamı, her ikisi de en çevreye zarar veren faaliyetleri ve sürdürülebilir uygulamalara bir geçiş sağlayarak.
Buna karşılık, savaşların iklim kaosunu izlemesi gerektiği yönündeki yanlış inanç, askeri hazırlıklara yatırım yapılmasını teşvik edecek, bu nedenle iklim krizini daha da şiddetlendirecek ve bir tür felaketin bir diğerinin birleşmesini daha muhtemel hale getirecektir.
Savaşı Sonlandırmak Mümkün:
Dünyadaki açlığı ortadan kaldırma fikri bir zamanlar gülünç kabul edildi. Şimdi açlığın ortadan kaldırılabileceği ve savaşa harcanan miktarın küçük bir kısmı için yaygın olarak anlaşılmaktadır. Nükleer silahların hepsi sökülüp yok edilmemiş olsa da, tam da bunu yapmak için çalışan popüler bir hareket var.
Tüm savaşları sona erdirmek, çeşitli zamanlarda ve yerlerde büyük kabul görmüş bir fikirdir. Amerika Birleşik Devletleri'nde, örneğin 1920'lerde ve 1930'lerde daha popülerdi. Yoklama, savaşın kaldırılmasına destek konusunda sık sık yapılmıyor. İşte Bir vaka İngiltere'de yapıldığı zaman.
Son yıllarda, savaşın kalıcı olduğu fikri yaygınlaştı. Bu fikir yeni, radikal ve aslında temelsiz.