Öncelikle size bir soru sormak istiyorum. KENDİ hedefiniz var mı? Hepiniz evet diye cevap verirsiniz ama çoğu insanın hedefi etrafındakilere göre şekillenir.
Bir psikologla konuştum ve bana anlattıklarına göre insanların yalnızca %5’lik kısmının kendine ait hedefi varmış. O zaman kalan %95’lik kısım ne yapıyor? Kendine ait olduğunu sandığı hedeflerin peşinde koşuyor. Ve bu hedefe ulaşan da ulaşamayan da mutsuz oluyor. Çünkü ulaşamayanlar başarısız oldukları için kendilerini işe yaramaz sanıyor. Ulaşanlar ise asıl isteklerinin başka olduğunu farkedip boşa harcadıkları güç, para ve zamana üzülüyorlar.
Ve bunu sizlere aşılayan aileler ve etrafınızda bulunan insanlardır. Küçüklüğünüzden beri sizlere doktor, avukat ya da mühendis olmanızı söylerler. Ve bir süre sonra onların dediklerini benimseyip bunu kendi hedefiniz sanarsınız. Doktorluk istediğini sanan birisini düşünün. Gece gündüz tıp kazanmak için çalışsın ve başarsın. İşe başlasın ve aslında istediği şeyin bu olmadığını anlasın. İşini sevmeyen ve mutsuz biri olarak hayatına devam eder. Oysaki gerçekten istediği ve seveceği bir meslek seçseydi mutlu ve işini seven biri olarak yaşardı. Ve bu hayatımızın her alanı için geçerli sadece meslek değil.
Bu yüzden size tavsiyem bir kağıt kalem alın ve hedeflerinizi yazıp gözden geçirin. Bunları gerçekten istiyor musunuz? Yazdığınız hedefler KENDİNİZİN mi yoksa başkalarının hedefleri ile mi yaşıyorsunuz?