Son zamanlarda 'zeytinlerin' (zeytin ağaçları) zeytinlerle dolu olduğunu fark ettim ve etrafta sormaya çalışayım diye düşündüm ve nasıl seçildikleri ve daha sonra onlara ne olacağı hakkında daha fazla bilgi edinebilir miyim diye...
Güzel komşumuz Célia ile konuşarak başladım, bildiğim kadarıyla zeytinlerini alır ve onları zeytinyağına sıkıştırır (aslında, son birkaç yıldır bize bile izin verdi). Yakında onları seçmenin zamanı geldiğini söyledim ve ona bir sürü soru sordum, bir hikaye bulmaya çalışarak. Célia gazetede resminin olması fikrini çok eğlenceli buldu ve bana onları hasat ettiklerinde bana haber vereceğini söyledi. Böylece gelip nasıl yapıldığını görebileyim.
Seç al
Sözüne sadık kalarak, birkaç hafta sonra beni aradı ve güzel güneşli bir sabahta onu ve arkadaşları Odélia ve Ricardo'yu, zeytin ağacını kuşattıklarında mutlu bir şekilde birbirleriyle sohbet ederken buldum.
Bana zemini yeşil bir brandayla örttüklerini ve sonra zeytinleri bir çubukla nasıl salladıklarını gösterdiler. Ricardo merdiveniyle oradaydı ve ağaçlara tırmanmak ve dalları geri kesmek gibi daha uç bir iş yapıyordu ki çok uzamıyorlar. Célia ve Odélia sonra bu düşmüş dallarını zeytinlerinden çıkarıp bir kovaya koydular. Ricardo, kızıl başlı karıncalar (işin tehlikelerinden biri) tarafından saldırıya uğradığını bağırmaya başlayana kadar her şey yolunda gidiyordu.
Onlar yağmur tahmin olarak hafta sonu önce bazı seçilmiş almaya çalıştığınızı açıkladı. O zaman zeytin toplamamın ilk sırrını öğrendim. Görünüşe göre, ıslandıklarında onları seçmemelisin, çünkü bu onlar için iyi değil ve gelecek yılın hasadı için de kötü olacak. Zeytin toplamak saman yapmak gibidir ve sadece güneş parlarken yapılmalıdır.
Onlara daha sonra ne olduğunu sordum ve hepsini seçtiklerinde Lagar Santa Catarina'da bastırılmaya götürdüklerini söylediler. Şimdi, aslında bana anlattıklarından bir hikayeyi sıkmaya yetecek kadar paramın olabileceğini düşündüm, ama eve döndüğümde daha fazlasına ihtiyacım olduğunu fark ettim. Bu nedenle bir sonraki mantıklı adım, “sıkma” konusunda gerçekten uzmanlaşmış bir yere gitmekti. Ve bu haftanın ilerleyen saatlerinde maceramın bir sonraki bölümünde dağlara doğru yola çıktım. Bu zeytinyağı presini bulmak için Santa Catarina da Fonte do Bispo'nun sakin kırsal kasabasının hemen dışında buldum.
Büyük Squeeze
Görünüşe göre hayat beni buranın önünden çok geçti ama ne olduğunu hiç fark edemedim. Ben de o sabah geldiğimde gördüğüm kadar meşgul görmemiştim. Yol kenarına kadar ve uzak mesafeye kadar park edilmiş arabalar, pikap kamyonlar, traktörler (römorklar ile) tamamen zeytinlerle taşan. Ben hasat zamanında burada her gün meşgul olduğunu düşünüyorum, ama hava tahmini gerçekten 'noktada '(ve bildiğimiz gibi, kimse onları yağmurda almaya cesaret edemez) görünce herkes, onlar da basına aşağı gelebilir karar vermişti.
Dışarıda bekleyen yerlilerin kargaşa ve neşeli koşuşturmasının tadını çıkarırken, arabalar ve kamyonlar bir sonraki aracın ters ve zeytinlerini büyük bir elek içine dökmek için bir konveyör kayışı üzerinde ve bazı gerçekten süper duper içine taşıdıkları büyük bir elek haline getirmek için birbirlerinin etrafında manevra yaparken izledim görünümlü makineler.
İçeri girip Renato Rocha'yı sorarken hemen iki şey fark ettim. Bir, inanılmaz ve oldukça (beklediğiniz gibi) zeytin aroması ve ikinci, son derece gürültülü olduğunu. Renato bulsam bile söylediklerinin tek kelimesini duyamayacağımdan endişelenmeye başladım.
Renato, çok şey olmasına rağmen kısa sürede beni görmeyi çok nazikçe kabul etmişti. Şansıma, onu bulduğumda, binanın etrafında bir sürü gizli cep ve yer vardı. İçeri girip kapıyı kapatırsan, gürültü sihirli bir şekilde durmuş gibiydi.
Renato, bu sessiz noktalardan birini bulduğumuzda bana, yerlilerin kendi zeytinlerini artık bastırmak için alabilecekleri pek fazla yer olmadığını (eski günlerde yaptıkları gibi) ve bu hizmeti verdiklerini açıkladı. Gerçekten de, yüzyılı aşkın bir süredir bunu sağlıyorlar. Lagar Santa Catarina ilk kez Manuel Belchior Pereira tarafından 1913 yılında kurulan bir aile şirketidir. Yeğeni Alberto S.P Rocha'ya aktardı, o da oğulları tarafından (Renato bunlardan biri) tarafından yönetmeye devam ediyor.
Başından beri, iş için en iyi teknolojiye yatırım yapmaya çalıştılar. 1941 yılında el ile hidrolik işleme geçiş ve 1991 yılında sürekli hatlarda kurulumlar. Günümüzde gerçekten çok swish ve (üzgünüm, Bu karşı koyamıyorum) 'iyi yağlı' makine.
Renato, zeytinlerin bir meyve olduğu için yaptıklarını düşünmenin başka bir yolu meyve suyu yapmak için onları sıkmak olduğunu söyledi. Bunu göz önünde bulundurarak, daha sonra kargaşaya geri döndük. Böylece bana her şeyin nasıl çalıştığını gösterebildi.
Senin sert seçilmiş zeytin yatırma sonra, onlar sıralanır, onların pips kaldırılır ve daha sonra tartılır. Daha sonra ne kadar zeytinyağı alacaksınız.
Oradan zeytinlerin yolculuğunun ardından Renato bana her şeyin nasıl ezildiğini ve ezildiğini gösterdi ve sonra etrafta dönen bir macun haline gelmesini ve sonunda 'sıvı altın' dışarı akmasını sağlıyordu. Daha sonra kalitesini sağlamak için, kendi konteynerinizi getirmeyi seçerseniz zeytinyağınızı çıkarabileceğiniz bir çeşit benzinli musluk olana kadar çeşitli diğer süreçlerden geçer.
Zaman ayırdığı için ona çok teşekkür ettim. İşe dönmesine izin verdim. Arabama geri dönerken, dönüş için pikap kamyonlarında sabırla bekleyen birkaç yerli halkla sohbet etmek için durdum.
Bir bayana zeytinlerinden birini kullanıp kullanmadığını sordum, şey... zeytin? Bana kesinlikle istediğini söyledi. Görünüşe göre anahtar onları suya koymak ve bir hafta boyunca her gün değiştirmek ve sonra tuzlu suya koymak. Sonra bana çoğu insanın “Névoa” kullandığını söyledi. Burada vahşi yetişen bir bitki, lezzet katmak için.
Yani, tüm zeytinlerinizle ne yapacağınızı merak ettiyseniz ve biraz iş ve maceracı bir gün geçirdiyseniz, web sitelerini ziyaret ederek daha fazla bilgi edinin: www.lagarsantacatarina.pt/