Köşe yazıları bana göre aslında ‘Yazılmasa da olur’ cinsinden yazılardır.
Ertesi gün unutulur gider.
Ama bir şekilde yazıyoruz işte.
Her konuda hem de…
Siyaset, ekonomi, spor, tarih, coğrafya!...
Ancak ortada önemli bir kriter var:
Acaba yazdıklarımız okunuyor mu?
35 yıllık meslek hayatımın 20 yıldan fazlası aynı zamanda günlük köşe yazmakla geçti.
Yazdıklarım, geniş bir kitle tarafından okunuyordu.
Bunun en büyük nedeni, yazdıklarımın beğenilmesinden çok, internet gazeteciliğinin henüz ortaya çıkmamış olmasıydı.
Gazeteyi bayiden alan okuyordu.
Gazeteyi kahvehanede, kuaförde berberde, sendika binasında, esnaf çay ocağında eline alan okuyordu.
Sizi tebrik edecek ya da size sövecekse, gazetenin santralinden sizi ismen bağlatıyor ve ne diyecekse diyordu.
Yazarla okur arasında organik bir ilişki vardı yani…
…
Şimdi devir çok değişti.
İnternette tıklama diye bir şey ortaya çıktı.
Kimi meslektaşlarımız bu beleş tıklama sayılarıyla övünüyor, aydı milyonlarca kez tıklandıklarını ballandıra ballandıra anlatıyorlar.
Kardeşim!
Fırının camını tıkladığında, fırıncı sana beleş ekmek veriyor mu?
Tıklama ne?
Senin gazeteni bayiden para ödeyip kaç kişi alıyor, sen ona bak.
Mesela ben.
Üzerinde gün boyu emeğim olan bu gazetenin yüz tane fazla satmasını, milyonlarca beleş tıklamaya değişmem.
Varsın benim köşe yazımı günde beş bin kişi tıklasın.
Benim için hiçbir şey ifade etmez.
Ben bir kahvehanede, otobüste, şurda burda bu gazeteyi birinin elinde gördüğümde bütün yorgunluğumu unuturum.
Çünkü bilirim ki, o gazete 1,5 lira verilip bayiden alınmıştır.
…
Bu ülkede bizim mesleğimizin itibarı ortada.
Bu ülkede en ünlü yazarların yazdığı kitapların tirajları 4-5 bin adedi geçmiyor.
Gazetelerin tirajları yerlerde sürünüyor.
Böyle bir ortamda beleş tıklamayla avunmanın kabul edilebilir bir yanı yok.
Beleş tıklama sayısını açıklayıp;
-En çok beni tıklıyorlar
demek, çok tuhafıma gidiyor.
Sanki en çok beni elliyorlar diyen hafif meşrepler gibi…
Evet, en çok beni tıklamıyorlar.
Evet, en çok beni okumuyorlar.
Ama, yazdıklarıma güvenen, bana inanan, destek verenlerin sayısı da pek az değil.
Yani ben;
Tıklanmaktan değil, kağıt gazetede okunmaktan keyif alıyorum.