25 Ekim 1415'te İngiltere ile Fransa arasındaki Yüz Yıl Savaşı (1337-1453) sırasında, İngiltere'nin genç kralı V. Henry (1386-1422), güçlerini kuzey Fransa'daki Agincourt Savaşı'nda zafere taşıdı. Fransa'da daha fazla fetihten sonra, Henry V, 1420'de Fransız tahtının varisi ve Fransa'nın naibi olarak tanındı.
Agincourt Savaşı: Arka Plan
Agincourt Savaşı'nın başlamasından iki ay önce, Kral Henry V, yaklaşık 11.000 adamla İngiliz Kanalı'nı geçti ve Normandiya'daki Harfleur'u kuşattı. Beş hafta sonra kasaba teslim oldu, ancak Henry adamlarının yarısını hastalık ve savaş kayıpları nedeniyle kaybetti. Ordusunu kuzeydoğuya, İngiliz filosuyla buluşacağı ve İngiltere'ye döneceği Calais'e yürümeye karar verdi. Ancak, Agincourt'ta yaklaşık 20.000 kişilik geniş bir Fransız ordusu yoluna çıktı ve tükenmiş İngiliz okçuları, şövalyeleri ve silahlı adamlardan çok daha fazlaydı.
Agincourt Savaşı: 25 Ekim 1415
Savaş alanı, iki orman arasında, büyük ölçekli manevraları önleyen ve böylece Henry'nin avantajına çalışan 1.000 yarda açık arazide uzanıyordu. 25 Ekim sabahı savaş başladı. İngilizler, ağır zırhlarının altında ezilen Fransız şövalyeleri çamurlu savaş alanında yavaş bir ilerlemeye başlarken yerlerini korudular. Fransızlar, 250 yarda menzilli yenilikçi uzun yaylar kullanan İngiliz okçularının şiddetli topçu bombardımanı ile karşılandı. Fransız süvarileri İngiliz mevzilerini alt etmeye çalıştılar ve başarısız oldular, ancak okçular bir dizi sivri kazık tarafından korunuyorlardı. Gittikçe daha fazla Fransız şövalyesi kalabalık savaş alanına girdikçe, hareket kabiliyetleri daha da azaldı ve bazıları kollarını kaldıracak ve bir darbe vuracak alanı bile bulamadı. Bu noktada Henry, hafif donanımlı okçularına kılıç ve baltalarla ilerlemelerini emretti ve engelsiz İngilizler Fransızları katletti.
Agincourt Muharebesi sırasında yaklaşık 6.000 Fransız hayatını kaybederken, İngiliz kayıpları birkaç yüz civarındaydı. Ona karşı olan ihtimallere rağmen, Henry askeri tarihteki en büyük zaferlerden birini kazanmıştı.
Agincourt Savaşı: Sonrası
Fransa'da daha fazla fetihten sonra, Henry V, 1420'de Fransız tahtının varisi ve Fransa'nın naibi olarak tanındı. Gücünün zirvesindeydi ama sadece iki yıl sonra Paris yakınlarında kamp ateşinden öldü.
Agincourt Savaşı - Arka Plan:
1414'te İngiltere Kralı Henry V, Fransız tahtındaki iddiasını iddia etmek için Fransa ile savaşın yenilenmesi konusunda soylularıyla tartışmalara başladı. Bu iddiayı, 1337'de Yüz Yıl Savaşı'nı başlatan dedesi III. Bunu yaparken Henry, 1,6 milyon kron (Fransız Kralı II. John'un olağanüstü fidye - 1356'da Poitiers'de ele geçirildi) karşılığında Fransız tahtındaki iddiasından vazgeçmeye istekliydi. Fransa.
Bunlar Touraine, Normandiya, Anjou, Flanders, Brittany ve Aquitaine'dir. Anlaşmayı imzalamak için Henry, 2 milyon kronluk bir çeyiz alırsa, kronik deli Kral Charles VI'nın genç kızı Prenses Catherine ile evlenmeye istekliydi. Bu taleplerin çok yüksek olduğuna inanan Fransızlar, 600.000 kronluk bir çeyiz ve Aquitaine'deki toprakları devretme teklifiyle karşılık verdi. Fransızlar çeyizi artırmayı reddettiği için müzakereler hızla durdu. Görüşmeler çıkmaza girmiş ve Fransız eylemleri tarafından kişisel olarak aşağılanmış hisseden Henry, 19 Nisan 1415'te başarılı bir şekilde savaş istedi. Etrafında bir ordu toplayan Henry, yaklaşık 10.500 adamla Kanalı geçti ve 13/14 Ağustos'ta Harfleur yakınlarına indi.
Agincourt Savaşı - TARİH
Agincourt Savaşı'ndaki İngiliz zaferi, William Shakespeare'in kitabında ölümsüzleştirilen bir efsaneyi doğurdu. Kral Henry V. Savaş 25 Ekim 1415'te kuzey Fransa'da çamurlu bir çiftçinin tarlasında gerçekleşti ve Fransa ile İngiltere arasında Yüz Yıl Savaşı (1337-1453) olarak bilinen bir dizi karşılaşmadan biriydi.
Hikaye savaştan iki ay önce başlıyor. Henry ve ordusu, 14 Ağustos'ta Seine Nehri'nin ağzına yakın bir yerde Fransa'ya inmişti. Amaç, yüzyıllar boyunca Fransa'ya kaybedilen İngiliz topraklarını yeniden kazanmaktı. İlk görev, yakındaki bir kasabayı kuşatmak ve fethetmekti. Henry başarılı oldu, ancak zaman alıcı çaba bir aydan fazla sürdü. Artık Ekim başıydı. Henry, azaltılmış kuvvetinin ve kampanya sezonunda kalan sınırlı zamanın, Fransızlara karşı saldırıya geçemeyeceği anlamına geldiğini fark etti. Bunun yerine, İngiliz limanı Calais'te sona erecek ve İngiltere'ye geri dönecek bir "güç gösterisi" ile ordusunu kuzeye yönlendirdi.
|Henry V zamanında |
savaş. Onun saç kesimi sağlar
daha rahat bir uyum
onun savaş kaskı için.
İki düşman, bir saldırıyı kışkırtmak için tasarlanmış alay hareketleriyle karşı karşıya geldi. Henry, okçularının Fransızların üzerine bir ok yağmuru salmasına izin verecek kadar kuvvetini yeterince yaklaştırdı. Fransız şövalyeleri sadece kaygan bir çamur bataklığına yakalanmak için ileri atıldılar. Daha da kötüsü, Fransız saldırganlar, savaş alanının dar alanları ve arkalarındaki yoldaşlarının devam eden hücumu nedeniyle geniş kılıçlarını etkili bir şekilde savuramadılar. Henry'nin okçuları, Fransızlar geri çekilmeye başlayana kadar bu yoğun insanlık kitlesine ölümcül ok fırtınaları fırlattı. Okçular daha sonra yaylarını bıraktılar, bulabildikleri silahları aldılar ve düşmanlarını öldürmek için İngiliz şövalyelerine katıldılar. Batan güneş, binlerce Fransız şövalyesinin cesetleri ve Fransa'nın yönetici sınıfının kremasıyla dolu bir savaş alanı bıraktı. İngilizler düşmanlarına feci bir darbe indirmişti.
". atları kazıkların arasında tökezledi ve okçular tarafından hızla öldürüldüler."
Jehan de Wavrin, bir Flaman şövalyesinin oğluydu. Babası ve ağabeyi, savaşta Fransızlarla birlikte savaştı. İkisi de öldürüldü. Genç de Wavrin, Fransız hatlarından savaşı gözlemledi ve iki ordu savaşa hazırlanırken onun anlatımına katılıyoruz:
. Fransızlar, taburlarını biri Agincourt'a, diğeri Tramecourt'a yakın iki küçük çalılık arasına yerleştirmişti. Yer dardı ve İngilizler için çok avantajlıydı ve tam tersine, Fransızlar için çok yıkıcıydı, çünkü adı geçen Fransızlar bütün gece at sırtındaydı ve yağmur yağdı ve sayfalar, seyisler ve diğerleri önde atlarla ilgili olarak, o kadar yumuşak olan zemini parçalamıştı ki, atlar topraktan güçlükle çıkabiliyordu. Ayrıca bahsi geçen Fransızlar o kadar zırhlıydılar ki, kendilerini taşıyamıyor ve ilerleyemiyorlardı. İlk etapta, bacak koşumlarının üzerinde dizlere veya daha aşağılara kadar uzanan ve çok ağır çelikten uzun paltolarla donanmışlardı ve plaka zırhın yanı sıra çoğunun kapüşonlu miğferleri vardı, bu nedenle bu ağırlıktaki zırh, yumuşaklığın yumuşaklığındaydı. Söylendiği gibi, ıslak zemin onları hareketsiz tutuyordu, böylece seslerini ancak büyük zorlukla kaldırabiliyorlardı ve tüm bu yaramazlıklarla birlikte, çoğunun açlıktan ve uykusuzluktan rahatsız olduğu ortaya çıktı.
. Şimdi İngilizceye dönelim. İki ordu arasındaki görüşme sona erdikten ve delegeler geri döndükten sonra, her biri kendi halkına döndükten sonra, okçularını iki kanatta öne çıkarmak için Sir Thomas Erpingham adlı bir şövalye atayan İngiltere Kralı, tamamen ona güvendi, ve Sir Thomas, üzerine düşeni yapmak üzere, herkesi Kral adına iyi şeyler yapmaya teşvik etti ve kendi hayatlarını güvence altına almak ve kurtarmak için Fransızlara karşı şiddetle savaşmaları için onlara yalvardı. Ve böylece, iki kişiyle birlikte yalnızca taburun önünde at süren şövalye, saatin geldiğini, çünkü her şeyin iyi düzenlendiğini görünce, elinde tuttuğu bir copu fırlattı ve 'Nestrocq' ['Şimdi vur! '] saldırı için işaret olan daha sonra atından indi ve adamlarının ortasında yaya olan Kral'ın yanında sancağıyla katıldı.
|Savaşın çağdaş bir tasviri. |
Agincourt arka planda duruyor.
Sonra, dediğim gibi, kanatlarda olan İngiliz okçuları, yeterince yakın olduklarını gördüler ve oklarını Fransızlara büyük bir güçle göndermeye başladılar.
Sonra İngilizlerin bu şekilde kendilerine doğru geldiğini gören Fransızlar, herkes onun sancağı altında, miğferleri başlarında düzene soktu. Memur, Mareşal, amiraller ve diğer prensler, adamlarını İngilizlerle iyi ve cesurca savaşmaya ciddiyetle tembihlediler ve sıra yaklaştığında trompet ve zurnalar her yerde çınladı ama Fransızlar başlarını tutmaya başladılar, özellikle de İngiliz oklarının aceleciliği nedeniyle, hiç kimsenin açmaya ya da yukarı bakmaya cesaret edemeyecek kadar ağır bir şekilde düştüğü için kalkanları yoktu.
Böylece biraz ileri gittiler, sonra biraz geri çekildiler, ancak daha yakın mesafeye gelmeden önce, Fransızların çoğu oklarla sakatlandı ve yaralandı ve İngilizlere oldukça yaklaştıklarında, söylendiği gibi, öyleydiler. , birbirlerine o kadar sıkı bastırdılar ki, öndekiler dışında hiçbiri düşmanlarına vurmak için kollarını kaldıramadı.
[Fransız şövalyeleri], kazıklarını önlerine sabitlemiş olan bu İngiliz okçularına saldırdı. onların. atlar kazıkların arasında tökezledi ve okçular tarafından hızla öldürüldüler ki bu çok yazıktı. Ve geri kalanların çoğu, korkudan boyun eğdi ve önlerine büyük bir engel oluşturdukları öncü birliklerine geri döndüler ve birkaç yerde saflarını açtılar ve onları, yeni ekilmiş bir ülkede geri çekilmelerini ve ayaklarını kaybetmelerini sağladılar. atlar oklarla o kadar yaralanmıştı ki, adamlar artık onları idare edemiyordu.
[Fransızlar] sayısız silahlı adam düşmeye başladı ve üzerlerine gelen okları hisseden atları düşmanın önünde uçmaya başladı ve onların örneğini izleyerek birçok Fransız döndü ve kaçtı. Kısa bir süre sonra İngiliz okçuları, öncünün böyle sarsıldığını görünce, surlarının arkasından çıktılar, yaylarını ve sadaklarını attılar, sonra kılıçlarını, baltalarını, tokmaklarını, baltalarını, şahin gagalarını ve diğer silahlarını aldılar ve bulundukları yerlere ittiler. bu gedikleri gördüler, bu Fransızları acımasızca vurdular ve öldürdüler ve çok az savaşan ya da hiç savaşmayan söz konusu öncü tamamen yenilinceye kadar öldürmeyi asla bırakmadılar ve bunlar ikinci tabur üzerine gelene kadar sağa ve sola saldırmaya devam ettiler. , ileri muhafızın arkasındaydı ve orada Kral kendini silahlı adamlarıyla savaşa attı.
İngilizler üstünlük kazanmaya devam ederken, Kral Henry, Fransızların ordusunun arkasına saldırdığı ve Fransız takviyelerinin yaklaştığı haberini aldı. Kral Henry, tüm Fransız mahkumların kılıçtan geçirilmesini emretti - şövalyeleri, hayatta tutulurlarsa bu mahkumların sağlıklı bir fidye getirebilecekleri için takip etmeye isteksizdi:
"İngiltere Kralı onların geldiğini anlayınca, tutsağı olan herkesin onu derhal öldürmesi gerektiğinin yayınlanmasını sağladı; tutsakları olanlar da onlar için büyük fidye almayı umdukları için bunu yapmak istemiyorlardı. Ama Kral bundan haberdar olunca, iki yüz okçuyla birlikte bir beyefendi atadı ve ordunun içinden geçmesini ve kim olursa olsunlar bütün tutsakları öldürmesini emretti. Bu bey, gecikme veya itiraz olmaksızın, en acınası bir şey olan egemen efendisinin emrini yerine getirdi, çünkü soğukkanlılıkla Fransa'nın tüm soyluları kafaları kesildi ve insanlık dışı bir şekilde parçalara ayrıldı ve tüm bu lanetli şirket boyunca üzgün bir grup. İngilizlerin onları almaya hazır olduğunu gördüklerinde, her biri kendi hayatını kurtarmak için hemen dönüp kaçan soylu tutsak şövalyelere kıyasla. Süvarilerin çoğu kaçtı ama yayalardan çok sayıda ölü vardı.''
Referanslar:
Wavrin, Jehan de, Chronicles, 1399-1422, çev. Sir W. Hardy ve E. Hardy (1887) Keegan, John, The Illustrated Face of Battle: Agincourt, Waterloo ve Somme (1989) üzerine bir çalışma.
Agincourt Okçuları, İki Parmaklı Bir Selam V-İşaretiyle Küfür Etmeyi Gerçekten İcat Etti mi?
Amerikalılar tek bir orta parmakla 'kuşu çevirirken', İngilizler geleneksel olarak aynı şeyi iki ile başardılar.
Orta ve işaret parmaklarıyla yapılan iki parmaklı selam ya da geriye doğru zafer ya da V işaretinin, 1415'te Agincourt'taki İngiliz okçularından kaynaklandığı söylenir.
Ortaçağ araştırmacısı ve uzun yay uzmanı Clive Bartlett, 'English Longbowman 1330-1515' adlı kitabında öyle olduğunu iddia ediyor. National Geographic belgeseli "Agincourt: A Hundred Years of War"daki tarihçi Craig Taylor da öyle.
Bu başkaları tarafından tartışılsa da.
İngiliz Tommy'yi Tanıdığınızı mı Düşünüyorsunuz? Yurttaşlarıyla Tanışın
Bu makalenin sesli versiyonu için yukarıdaki videoya tıklayın
David Wilton, "Word Myths: Debunking Linguistic Urban Legends" adlı kitabında, "F**k" başlıklı bir bölümde V işaretinin kökenlerini araştırıyor:
“Yüz Yıl Savaşı sırasında Fransızlar, ölümcül porsuk yaylarının (yapıldıkları ağaç türü) artık iplerini çekememeleri için esir İngiliz okçularının ellerinden orta parmağı keserdi. , İngiliz okçuları orta parmaklarını kaldırarak ve hala porsuk ağacını koparabileceklerini söyleyerek Fransızlarla alay ederdi, dolayısıyla dört harfli kelime (f**k.)”
Komik, ancak Wilton'ın açıklamaya devam ettiği gibi, “… bu açıkça (sadece) bir şaka, bir kelime oyunu. Bu ulumayı kim çıkardıysa, ciddiye alınmasını amaçladığı şüphelidir”.
Yine de internet sayesinde yayıldığını söylüyor.
Spesifik olarak, 'Car Talk' adlı bir NPR (Ulusal Halk Radyosu, bir ABD programı) şovunun yanlış bir dökümü, İngiliz okçularının Agincourt'ta Fransızlara hangi vücut kısımlarını salladıkları sorusunu yanıtlayan bir hikaye içeriyordu. Hangisi olduğunu iddia etti:
“…orta parmak, onsuz ünlü İngiliz uzun yayı çizmek imkansız… Böylece, muzaffer İngilizler mağlup Fransızlara orta parmaklarını salladıklarında, 'Bak, hala porsuk ağacını koparabiliriz! porsuk ağacını kopar!'
“Yıllar geçtikçe… Porsuk koparmak [oklarda kullanılan tüyler için gitmek zorunda kaldığınız 'hoş anne sülün yolucu' gibi] söylemek oldukça zor olduğu için, başlangıçtaki zor ünsüz kümesi yavaş yavaş labiodental frikatif 'f' olarak değiştirildi ve bu nedenle genellikle tek parmakla selamlama ile birlikte kullanılan kelimelerin yanlışlıkla samimi bir karşılaşma ile ilgisi olduğu düşünülüyor”.
Gerçekte, gösterinin gerçek bölümünde "porsuk ağacı yolmak" hakkında hiçbir şey yoktu ve sadece Agincourt'ta başka bir hareketin (muhtemelen iki parmakla selamlama) ortaya çıkmış olabileceğini söyledi.
Wilton, kitabın başlarında Agincourt ve iki parmaklı selamın hikayesinin internetten daha eski olduğunu kabul ediyor. Bununla birlikte, spekülasyonlar, çarpıtılmış gerçekler ve şakalar yoluyla bu kadar çok uzun hikayenin ortaya çıktığının tanımına da uyduğunu söylüyor.
'Pluck porsuk' komiktir ve bu nedenle, neredeyse kesin olarak, hayata sadece bir şaka olarak başladığı sonucuna varır. Oradan, bazı insanlar onu ciddiye almaya başladığında neredeyse kesinlikle kendi başına bir hayat sürdü.
V-işaretindeki Wikipedia sayfası, Wilton'ın kitabından köken bölümünde bahseder, ancak aynı zamanda bir İngiliz okçusunun muhtemelen jest yaparken tasvir edildiği bir ortaçağ belgesine atıfta bulunur.
Bahsettiği görüntü, Forces Network'ün daha fazla bilgi için temasa geçtiği İngiliz Kütüphanesi tarafından tutuluyor.
Bizimle, aslında, okçunun iki parmağını mı kaldırdığını yoksa bir popoya mı işaret ettiğinin net olmadığı konusunda hemfikirdiler - ortaçağ İngiltere'sinde okçular tarafından uygulama için kullanılan hedeflere bağlı bir tür höyük.
Poponun varlığı göz önüne alındığında, ikincisinin bir örneği olarak tasarlanması daha olası görünüyor. Ve British Library'nin değerlendirmesi, Agincourt ile günümüzün saldırgan hareketi arasında bir bağlantı olduğu sonucuna varmak için yeterli kanıt olmadığı yönündeydi.
Agincourt Neden Bu Kadar Önemliydi?
Hareketle açık bir bağlantı aramak, bu özel savaşın neden bu kadar mitolojikleştirildiği ve doğru ya da yanlış, ortak iki parmak selamıyla bağlantılı olduğu konusundaki daha büyük sorunu gizler.
Başka bir deyişle, Agincourt neden bu kadar önemliydi? Agincourt savaşı neden başladı? Aslında nasıl oldu? Ve bunun İngiltere ve Fransa tarihi üzerinde nasıl bir etkisi oldu?
Savaşın dikkatli bir incelemesi, yalnızca bu soruların cevaplarını ve daha fazlasını değil, aynı zamanda İngiliz tarihi ve kültürünün neden bu kadar önemli bir parçası olduğunu da ortaya çıkarır.
Okçu Ayakkabılarında
25 Ekim 1415, İngiliz askeri olmak için harika bir gündü.
Tabii ki, aynısı diğer önemli tarihler için de söylenebilir: 6 Haziran 1944 1 Temmuz 1916 veya daha uzak zamanlarda, 14 Ekim 1066.
Ancak St Crispin's ve St Crispian's Day, Shakespeare efsanesinin öğelerinden daha fazlasıydı.
Çünkü o sabah güneş doğarken, sayıları üç ila 7.000 arasında değişen ve çoğu "düşük kökenli" okçulardan oluşan İngiliz ordusu, çok büyük zorluklarla karşı karşıya kaldı.
Agincourt kasabasının dışındaki çamurlu, buğday ekili tarlaların karşısında, bir kilometreden daha az bir mesafede, en az üç kat daha büyük bir Fransız ordusu vardı.
İngilizler açlıktan ölüyordu ve şu anda 28.000 kadar iyi silahlanmış Fransız askeri tarafından kapatılan yol olan Calais limanı üzerinden Fransa'dan kaçmaya çalışıyorlardı. Birçoğu son teknoloji çelik zırhlara bürünmüş aristokratlardı ve bazıları orta çağların tankları olan mızrak kullanan kısmen zırhlı atlardaydı.
Henry V, günümüzün profesyonel silahlı kuvvetlerinin başlangıcı olan iyi eğitimli, sözleşmeli bir kuvvete liderlik ediyordu. Ancak bu ihtimallere rağmen, bu 1 Temmuz 1916 değil, onun en karanlık günü olmalıydı.
Ama İngilizler korkmadı. Kızgınlardı.
Rakiplerinin gürültülü şarkılarını ve şakalaşmalarını duymuşlar ve bir gece önce göze çarpan kamp ateşlerinin alev alev yandığını görmüşlerdi. Her şey, İngilizlerin daha sessiz kutsal itiraflarıyla ve yarın ölebilecekleri beklentisiyle belirgin bir tezat oluşturuyordu.
Yine de 29 yaşındaki Kral Henry, Fransız küstahlığından yararlanmış ve uzun okçularına savaşta öldürülmezlerse sağ ellerinin düşmanları tarafından sakat bırakılacağı söylentisini hatırlatmıştı.
Hikayenin bu kısmı neredeyse kesinlikle doğrudur. İngiliz okçuları, 6 metrelik uzun yaylarıyla, ortaçağ Avrupa'sında seçkin bir birlikti. Yine de, çoğunlukla "düşük kökenli" köylülerden oluşuyorlardı ve Fransız şövalyeleri tarafından saygı görmüyorlardı.
Kral Henry'nin, Shakespeare'in oyunlarının gösterdiği gibi savaş günü değil, 24 Ekim akşamı yaptığı "kardeşler grubu" konuşması, bu sınıf ayrımını aşmayı amaçlıyordu.
25 Ekim'de kraliyet armalarının yırtılması ve dağıtılması da öyleydi - sınıf çizgilerini aşan bir birliği simgeleyen bir jest.
Son olarak, Aziz Cripin ve Crispian'ın çağrılması bu stratejinin bir parçasıydı. Crispin ve Crispian, İngiliz azizleri değil, Fransız olmalarına rağmen, aynı zamanda sıradan insanlardı. 1414 yılındaki bir savaş sırasında, şehirleri Fransa'daki şiddetli bir güç mücadelesinde bir grup olan Orleanscılar tarafından ele geçirildiğinde, Soissons'un bu azizlerinin elleri kesilmişti.
Buradaki önemli bir ayrıntı, Orleanscılara karşı da savaşmış olan İngiliz okçularının da idam edilmiş olmasıdır.
Azizleri onurlandırma seçimi Henry'nin birliklerinde yankı bulmuş gibi görünüyor, çünkü onun küçük ordusu ortak bir hedef etrafında birleşmek üzereydi ve iyi bir şekilde birleşmek üzereydi: Fransızların onlara saldırmasını sağlamak.
İster "Seninki!" iki parmaklı selamlar, 'Cesur Yürek'teki cüretkar İskoçlar gibi parıldayan popolar veya bunu yapan birkaç okçu tarafından yapılan bir aldatmaca (sahte bir saldırı), bunların hepsi kurnaz bir planın parçasıydı.
İngilizler, Fransız rakipleri için, av boynuzlarının patlamasıyla ortaya çıkmak üzere olan ölümcül bir tuzak kurmuşlardı.
Sessizce yerlerine süzülerek, çalıların ve ağaçların arkasında pusuya yatarak ve kazık duvarlarının güvenliğinin arkasına kaçmaya hazır olan İngiliz okçuları, ok fırtınalarını salıvermeye hazırlandılar.
Kıç poligonlarında düzenli okçuluk pratiği ile yetiştirilen ve Robin Hood'un hikayelerinden ilham alan okçular, yayları üzerinde ustalıkla ipleri ilmeklediler ve onları harekete geçmeye hazırladılar.
Yaylarını esnetmek için gerekli olan 100 ila 150 librelik çekme ağırlığını uygulamak için omuzlarını ve sırt kaslarını esnettiklerinde, muhtemelen son bir kez merak ettiler: Bu, Hastings'in 1066'daki toplu katliam ve katliam felaketi gibi mi olacaktı, yoksa 1046'da Crecy'nin sürpriz zaferi mi?
Fransız süvarilerinin yığın halindeki saflarının kendilerine doğru koştuğunu duydukları ve muhtemelen hissettikleri ve 30'dan fazla Fransız askerinin yürüyüşlerine başladığını gördükleri için, ikincisini umutsuzca ummuş olmalılar.
Saat 11 civarındaydı ve İngiliz tarafından önceden planlanmış av kornaları ötüyordu.
Nerede olurlarsa olsunlar - İngiliz ordusunun sol veya sağ kanadında ya da Tramecourt köyü yakınlarındaki bir tarladan gizlenmiş ve pusu kurmaya hazır - İngiliz okçuları ok fırtınalarını serbest bıraktılar.
Tarihçiler Agincourt Savaşı'nı Yeniden Değerlendirdi
MAISONCELLE, Fransa - Antoine Renault'nun çiftliğinde sığır ağılının arkasındaki ağır kil bağcıklı çamur, yaklaşık 600 yıl önce Kral V. bire beş kadar sayıca üstün olduğu söylenen bir Fransız kuvveti.
Henry ve Shakespeare'in ünlü olarak adlandırdığı gibi, 25 Ekim 1415 St. Crispin Günü'ndeki “kardeşler grubu”nun şok edici zaferini kimse elinden alamaz. bölgenin emici çamurunda bataklığa saplanmış, İngiliz uzun okçularından gelen binlerce okla delik deşik edilmiş ve çok daha hafif teçhizata sahip sıradan askerler tarafından geride bırakılmıştı. Agincourt Savaşı olarak bilinecekti.
Ancak Agincourt'un askeri tarihteki ezici zorluklara karşı belki de en büyük zafer - ve İngiliz öz imajının temel taşı - statüsü, bir dizi askeri ve vergi kaydını özenle tarayan İngiltere ve Fransa'daki bir grup tarihçi tarafından şüphe uyandırdı. O zamandan beri ve şimdi ortaçağ tarihçileri tarafından aktarılan rakamlara şüpheci bir bakış atın.
Tarihçiler, İngilizlerin sayısının ikiden bire fazla olamayacağı sonucuna varmışlardır. Çalışmayı yöneten Southampton Üniversitesi'nden Profesör Anne Curry, matematiğin nasıl yapıldığına bağlı olarak Henry'nin eşit bir mücadeleye daha yakın bir şeyle karşılaşmış olabileceğini söyledi.
Bayan Curry, bu soğuk figürlerin, profesyonel araştırmacıların ve akademisyenlerin bile Shakespeare ayetleri ve yüzyıllarca süren İngiliz gururu karşısında meydan okumaya isteksiz oldukları bir savaş imajını tehdit ettiğini söyledi.
Bayan Curry, "Bu sadece bir efsane, ancak İngiliz ruhunun bir parçası olan bir efsane" dedi.
Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'daki diğer tarihçilerden hem hararetli övgü hem de sert eleştiriler alan eser, yeni bir askeri tarih biliminden çıkan revizyonist açıklamaların en çarpıcısıdır. Yeni hesaplar yalnızca daha nicel olmakla kalmayıp aynı zamanda siyasi, kültürel ve teknolojik faktörlere daha fazla uyum sağlama eğilimindedir ve büyük stratejiler ve kahramanca eylemlerden çok sıradan askerin deneyimine odaklanır.
Yaklaşım, Germen kabileleriyle Roma savaşlarından Napolyon'un İspanya'yı feci bir şekilde işgaline ve Vietnam Savaşı'ndaki Tet saldırısına kadar her şeye dair görüşleri büyük ölçüde değiştirdi. Ancak yeni tarihçilere gösterilen saygının ve yerleşik bilgeliği yıkma eğilimlerinin en açıklayıcı göstergesi, Amerikan komutanlarının Afganistan, Irak ve diğer mevcut ülkelerde strateji ve taktikler konusunda onlardan tavsiye istemelerinin artık neredeyse rutin hale gelmesidir. -gün çatışmaları.
En etkili örnek, 2006 yılında Amerika Birleşik Devletleri Ordusu ve Deniz Piyadeleri tarafından kabul edilen ve Afganistan'daki birlik seviyelerinin artırılıp artırılmayacağı konusundaki tartışmanın tam ortasında yer alan “Karşı Ayaklanma Saha El Kitabı”dır.
Irak ve Afganistan'daki savaşları Birleşik Devletler Merkez Komutanlığı'nın başı olarak yöneten General David H. Petraeus, kılavuzu oluşturmak için düzinelerce akademik tarihçi ve diğer uzmanlardan yararlandı. Ve Ordu Savaş Koleji'ndeki Birleşik Devletler Ordusu Askeri Tarih Enstitüsü müdürü Conrad Crane'i baş yazar olarak seçti.
Düzinelerce tarihsel çatışmaya dayanan kılavuzun ana sonucu, düşman savaşçılarına doğrudan saldırılar ne kadar etkili olursa olsun, genel nüfusu korumadan ve kazanmadan isyanların yenilemeyeceği iddiasıdır.
Bay Crane, kendi erken dönem tarihsel araştırmalarından bazılarının, İngiltere'nin kıta Fransa'sı üzerinde kontrol sağlamaya çalıştığı ve nihayetinde başarısız olduğu Yüz Yıl Savaşı sırasında orduları öfkelendirerek sivillere yönelik saldırılarla stratejik bombalama kampanyalarının karşılaştırmasını içerdiğini söyledi. Agincourt, çatışma sırasında İngilizlerin Fransız topraklarında elde edeceği belki de en heyecan verici zaferdi.
Yüz Yıl Savaşı hiçbir zaman saha kılavuzuna girmedi - adın kendisi caydırıcı olmuş olabilir - ancak zaman, teknoloji ve siyasi amaçlardaki büyük farklılıklar hakkında çok sayıda uyarıda bulunduktan sonra, bölgede çalışan tarihçiler bazılarının olduğunu söylüyorlar. çağdaş dış çatışmalarla esrarengiz paralellikler.
Birincisi, Henry 14 Ağustos 1415'te Seine'nin ağzına yakın bir yere indiğinde ve Harfleur adlı bir kasabanın oldukça sönük bir kuşatmasına başladığında, Fransa bir iç savaşın eşiğindeydi, Burgonyalılar ve gruplar olarak adlandırılan gruplarla bir iç savaşın eşiğindeydi. Armagnac'lar karşı karşıya geliyor. Henry sonunda, bugünkü terimlerle Normandiya'daki "yerel güvenlik güçleri" olacak olan Burgonyalılarla bir ittifak kuracaktı ve yerel tüccarların ve din adamlarının desteğini geliştirdi, tüm uygulamalar isyan bastırma kılavuzu tarafından yürekten onaylanacaktı.
Maryland Loyola Üniversitesi'nde orta çağ savaşları üzerine kapsamlı yazılar yazan tarih profesörü Kelly DeVries, "Tarihin tekerrür ettiğini gören biri değilim, ama bence pek çok tutum öyledir" dedi. Bay DeVries, bölgenin dört bir yanından savaşçıların, Henry düşmanlarıyla müttefik olur olmaz Armagnac kampına doğru süzülmeye başladığını söyledi. Bay DeVries, “Irak'taki El Kaide'ye çok benzer şekilde, çok farklı yerlerden savaşmak için gelen çok çeşitli güçler vardı” dedi.
Ama önce Henry'nin Agincourt'ta şansı olacaktı. Harfleur'u aldıktan sonra hızla kuzeye yürüdü ve Somme Nehri'ni geçti, ordusu dizanteri ve savaş kayıplarıyla tükendi ve aç ve yorgun büyüdü.
Aynı zamanda, huysuz Fransız kuvvetleri aceleyle onu karşılamak için toplandı.
Tarihçilerin bizzat savaşmaya başladıkları yer burasıdır ve birçoğu, Bayan Curry'nin ekibinin yeni bursunu istisna eder.
West Point'teki Birleşik Devletler Askeri Akademisi'nde tarih profesörü olan Clifford J. Rogers, genel olarak doğru olduğunu düşündüğü vakayinamelere dayanarak, Henry'nin aslında sayıca çok daha fazla olduğunu savunuyor. İngilizler için, tepeden tırnağa ağır çelik zırhlı yaklaşık 1.000 sözde silahlı adam ve uzun yaylı 5.000 hafif zırhlı adam vardı. Fransızlar, her biri gros vale olarak adlandırılan ve aynı zamanda savaşabilen bir görevli ve arbalet ve diğer savaşçılarla yaklaşık 4.000 erkek olan yaklaşık 10.000 silahlı adam topladı.
Bay Rogers, yakın tarihli bir makalesinde, Fransız okçularının, ölümcül yaylım ateşini daha uzağa ve daha sık gönderebilen İngiliz okçular tarafından "tamamen geride bırakıldığını" yazsa da, genel toplamlar, geleneksel arbaletlere yakın, dörtte bir oranında sonuçlanacaktır. rakamlar. Bay Rogers bir röportajda, arşiv kayıtlarını bu tahminleri önemli ölçüde değiştiremeyecek kadar eksik gördüğünü söyledi.
Yine de, birkaç Fransız tarihçi bu ayki röportajlarında, hizipler arası çekişmelerle parçalanmış ve veba tarafından ciddi şekilde tükenmiş bir halktan beslenen Fransa'nın bu kadar kısa sürede bu kadar büyük bir ordu oluşturabileceğinden ciddi şekilde şüphe ettiklerini söyledi. Fransız kralı Charles VI da delilik nöbetleri geçiriyordu.
12.000 ila 15.000 Fransız askeri olduğunu tahmin eden Lille Üniversitesi'nde ortaçağ tarihi profesörü Bertrand Schnerb, “Agincourt'taki tam Fransız gücü değildi” dedi.
Southampton tarihçisi Bayan Curry, askeri ödeme kayıtları, toplanma listeleri, gemi kütükleri, yayınlanan yaralı ve ölü listeleri, savaş zamanı vergisi dahil olmak üzere tarihi arşivleri okumasına dayanarak, bu düşük rakama yakın bir şey konusunda rahat olduğunu söyledi. vergiler ve diğer hayatta kalan belgeler.
İngiliz tarafında, Bayan Curry, Henry'nin Agincourt'a yürüyüşünde muhtemelen en az 8.680 askerinin yanında olduğunu hesaplıyor. Silahlı adam Adam Adrya'dan okçu Philip Zevan'a kadar binlerce muhtemel askerin isimlerini veriyor.
Ve Bayan Curry ve Southampton ve Reading'deki üniversitelerdeki işbirlikçileri tarafından derlenen, Yüz Yıl Savaşı'nda görev yapan yaklaşık çeyrek milyon kişinin adını listeleyen olağanüstü bir çevrimiçi veritabanı, sayıları ne olursa olsun, Henry'nin ordusunun gerçekten kardeşler grubu: askerlerin çoğu, birlikte birden fazla sefere katılmış gazilerdi.
Bayan Curry, “Birbirini tanıyan ve güvenen insanlarla muazzam bir süreklilik görüyorsunuz” dedi.
Bu güven, Henry'nin bir dizi parlak taktik hamleyle, Fransız süvarilerini - atlı askerleri - iki takım arasında nispeten dar bir alanda İngiliz kanatlarında konumlanmış uzun okçu kitlelerini hücum etmeye kışkırtmasından sonra işe yaramış olmalı. Bay Renault'nun Maisoncelle'deki çiftliğinden çok uzakta olmayan ormanlar.
Fransız askerleri, süvarilerin arkasındaki çamurlu, toprak işlemeli tarlalarda ilerlerken takip eden olaylar dizisi hızlı ve caniceydi.
Volley after volley of English arrow fire maddened the horses, killed many of the riders and forced the advancing men-at-arms into a mass so dense that many of them could not even lift their arms.
When the heavily armored French men-at-arms fell wounded, many could not get up and simply drowned in the mud as other men stumbled over them. And as order on the French lines broke down completely and panic set in, the much nimbler archers ran forward, killing thousands by stabbing them in the neck, eyes, armpits and groin through gaps in the armor, or simply ganged up and bludgeoned the Frenchmen to death.
“The situation was beyond grisly it was horrific in the extreme,” Mr. Rogers wrote in his paper.
King Henry V had emerged victorious, and as some historians see it, the English crown then mounted a public relations effort to magnify the victory by exaggerating the disparity in numbers.
Whatever the magnitude of the victory, it would not last. The French populace gradually soured on the English occupation as the fighting continued and the civil war remained unresolved in the decades after Henry’s death in 1422, Mr. Schnerb said.
“They came into France saying, ‘You Frenchmen have civil war, and now our king is coming to give you peace,’ ” Mr. Schnerb said. “It was a failure.”
Unwilling to blame a failed counterinsurgency strategy, Shakespeare pinned the loss on poor Henry VI:
“Whose state so many had the managing, That they lost France and made his England bleed.”
İçindekiler
WESTMORLAND. O that we now had here
But one ten thousand of those men in England
That do no work to-day!
KING. What's he that wishes so?
My cousin, Westmorland? No, my fair cousin
If we are mark'd to die, we are enough
To do our country loss and if to live,
The fewer men, the greater share of honour.
God's will! I pray thee, wish not one man more.
By Jove, I am not covetous for gold,
Nor care I who doth feed upon my cost
It yearns me not if men my garments wear
Such outward things dwell not in my desires.
But if it be a sin to covet honour,
I am the most offending soul alive.
No, faith, my coz, wish not a man from England.
God's peace! I would not lose so great an honour
As one man more methinks would share from me
For the best hope I have. O, do not wish one more!
Rather proclaim it, Westmorland, through my host,
That he which hath no stomach to this fight,
Let him depart his passport shall be made,
And crowns for convoy put into his purse
We would not die in that man's company
That fears his fellowship to die with us.
This day is call'd the feast of Crispian.
He that outlives this day, and comes safe home,
Will stand a tip-toe when this day is nam'd,
And rouse him at the name of Crispian.
He that shall live this day, and see old age,
Will yearly on the vigil feast his neighbours,
And say "To-morrow is Saint Crispian."
Then will he strip his sleeve and show his scars,
And say "These wounds I had on Crispin's day."
Old men forget yet all shall be forgot,
But he'll remember, with advantages,
What feats he did that day. Then shall our names,
Familiar in his mouth as household words—
Harry the King, Bedford and Exeter,
Warwick and Talbot, Salisbury and Gloucester—
Be in their flowing cups freshly rememb'red.
This story shall the good man teach his son
And Crispin Crispian shall ne'er go by,
From this day to the ending of the world,
But we in it shall be rememberèd—
We few, we happy few, we band of brothers
For he to-day that sheds his blood with me
Shall be my brother be he ne'er so vile,
This day shall gentle his condition
And gentlemen in England now a-bed
Shall think themselves accurs'd they were not here,
And hold their manhoods cheap whiles any speaks
That fought with us upon Saint Crispin's day.
Use and quotation Edit
- During the Napoleonic Wars, just prior to the Battle of the Nile, Horatio Nelson, 1st Viscount Nelson, then Rear Admiral of the Blue, referred to his captains as his "band of brothers". [2] ' magazine Household Words (1850-1851) took its name from the speech. [3]
- During the First Barbary War, Lieutenant Stephen Decatur, Jr. proclaimed "the fewer men, the greater share of honor," before leading a raiding party to destroy the USS Philadelphia (1799) . [4]
- During World War II, Laurence Olivier delivered the speech during a radio programme to boost British morale and Winston Churchill found him so inspiring that he asked Olivier to produce the Shakespeare play as a film. Olivier's adaptation appeared in 1944. [2] It is said that the radio programme inspired Churchill's famous Never was so much owed by so many to so few speech made in 1940 during the Battle of Britain.
- The title of British politician Duff Cooper's autobiography Old Men Forget (1953) is taken from the speech. [5]
- During the legal battle for the U.S. presidential election of 2000, regarding the Florida vote recount, members of the Florida legal team for George W. Bush, the eventual legal victor, joined arms and recited the speech during a break in preparation, to motivate themselves. [6]
- On the day of the result of the 2016 United Kingdom European Union membership referendum, as the vote to leave became clear, activist and MEP Daniel Hannan is reported to have delivered an edited version of the speech from a table, replacing the names Bedford, Exeter, Warwick and Talbot with other prominent Vote Leave activists. [7][8]
Film, television, music and literature Edit
Parts of the speech appear in films such as The Man Who Shot Liberty Valance (1962), [9] [10] mezar taşı (1993), [11] Renaissance Man (1994), [12] Tea With Mussolini (1999), [13] This Is England (2006), [14] and Their Finest (2017). [15] It has also been used in television series such as Rough Riders (1997), [16] [17] Buffy the Vampire Slayer, [18] [19] The Black Adder, [20] [21] and Doktor Kim. [22]
The Longbow
The longbow as we recognise it today, measuring around the height of a man, made its first major appearance towards the end of the Middle Ages. Although generally attributed to the Welsh, longbows have in fact been around at least since Neolithic times: one made of yew and wrapped in leather was found in Somerset in 1961. It is thought that even earlier finds have been uncovered in Scandinavia.
The Welsh however, do appear to have been the first to develop the tactical use of the longbow into the deadliest weapon of its day. During the Anglo-Norman invasion of Wales, it is said that the ‘Welsh bowmen took a heavy toll on the invaders’. With the conquest of Wales complete, Welsh conscripts were incorporated into the English army for Edward’s campaigns further north into Scotland.
Although King Edward I, ‘The Hammer of the Celts’, is normally regarded as the man responsible for adding the might of the longbow to the English armoury of the day, the actual evidence for this is vague, although he did ban all sports but archery on Sundays, to make sure Englishmen practised with the longbow. It is however during Edward III’s reign when more documented evidence confirms the important role that the longbow has played in both English and Welsh history.
Edward III’s reign was of course dominated by the Hundred Years War which actually lasted from 1337-1453. It was perhaps due this continual state of war that so many historical records survive which raise the longbow to legendary status first at Crécy and Poitiers, and then at Agincourt.
Battle of Crécy
After landing with some 12,000 men, including 7,000 archers and taking Caen in Normandy, Edward III moved northwards. Edward’s forces were continually tracked by a much larger French army, until they finally arrived at Crécy in 1346 with a force of 8,000.
The English took a defensive position in three divisions on ground that sloped downwards, with the archers on the flanks. One of these divisions was commanded by Edward’s sixteen year old son Edward the Black Prince. The French first sent out the mercenary Genoese crossbowmen, numbering between 6000 and 12,000 men. With a firing rate of three – five volleys per minute they were however no match for the English and Welsh longbow men who could fire ten – twelve arrows in the same amount of time. It is also reported that rain had adversely affected the bowstrings of the crossbows.
Philip VI, after commenting on the uselessness of his archers, sent forward his cavalry who charged through and over his own crossbowmen. The English and Welsh archers and men-at-arms held them off not just once, but 16 times in total. During one of these attacks Edward’s son The Black Prince came under direct attack, but his father refused to send help, claiming he needed to ‘win his spurs’.
After nightfall Philip VI, himself wounded, ordered the retreat. According to one estimate French casualties included eleven princes, 1,200 knights and 12,000 soldiers killed. Edward III is said have lost a few hundred men.
Battle of Crécy between the English and French in the Hundred Years’ War.
From a 15th-century illuminated manuscript of Jean Froissart’s Chronicles
Battle of Poitiers
Details concerning the Battle of Poitiers in 1356 are in fact quite vague, however it appears that some 10,000 English and Welsh troops, this time led by Edward, Prince of Wales, also known as the Black Prince, were retreating after a long campaign in France with a French army of somewhere between 20,000 – 60,000 men in close pursuit. The two armies were separated by a large hedge when the French found a gap and attempted to break through. Realising battle was about to commence The Black Prince ordered his men to form their usual battle positions with his archers on the flanks.
The French, who had developed a small cavalry unit specifically to attack the English and Welsh archers, were not only brought to an abrupt stop by the number of arrows that showered down upon them, they were by all accounts routed. The next attack came from the Germans who had allied themselves with the French and were leading the second cavalry attack. This was also stopped and it is said that so intense was the attack by the English and Welsh archers that at one point some ran out of arrows and had to run forward and collect arrows embedded in people lying on the ground.
Following a final volley of his archers’ fire, the Black Prince ordered the advance. The French broke and were pursued to Poitiers where the French King was captured. He was transported to London and held to ransom in the Tower of London for 3,000,000 gold crowns.
Battle of Agincourt
A 28-year-old King Henry V set sail from Southampton on 11th August 1415 with a fleet of around 300 ships to claim his birthright of the Duchy of Normandy and so revive English fortunes in France. Landing at Harfleur in northern France, they besieged the town.
The siege lasted five weeks, much longer than expected, and Henry lost around 2,000 of his men to dysentery. Henry took the decision to leave a garrison at Harfleur and take the remainder of his army back home via the French port of Calais almost 100 miles away to the north. Just two minor problems lay in their way – a very, very large and angry French army and the River Somme. Outnumbered, sick and short of supplies Henry’s army struggled but eventually managed to cross the Somme.
It was on the road north, near the village of Agincourt, that the French were finally able to stop Henry’s march. Some 25,000 Frenchmen faced Henry’s 6000. As if things couldn’t get worse it started to pour with rain.
Morning of the Battle of Agincourt, 25th October 1415
On 25th October, St Crispin’s day, the two sides prepared for battle. The French though weren’t to be rushed and at 8.00am, laughing and joking, they ate breakfast. The English, cold and wet from the driving rain, ate whatever they had left in their depleted rations.
Following an initial stalemate, Henry decided he had nothing to lose and forced the French into battle and advanced. The English and Welsh archers moved to within 300 metres of the enemy and began to fire. This sparked the French into action and the first wave of French cavalry charged, the rain-soaked ground severely hindering their progress. The storm of arrows raining down upon them caused the French to become unnerved and they retreated into the way of the now advancing main army. With forces moving in every direction, the French were soon in total disarray. The field quickly turned into a quagmire, churned up by the feet of thousands of heavily-armoured men and horses. The English and Welsh archers, some ten ranks deep, rained tens of thousands of arrows down onto the mud trapped French and what followed was a bloodbath. The battle itself lasted just half an hour and between 6,000 and 10,000 French were killed whilst the English suffered losses in the hundreds.
After three hundred years the dominance of the longbow in weaponry was coming to an end and giving way to the age of muskets and guns. The last battle involving the longbow took place in 1644 at Tippermuir in Perthshire, Scotland during the English Civil War.
Battle of Agincourt
In 1413 King Henry IV of England died and was followed on the throne by Henry V. The Hundred Years’ War (1337-1453) continued, with English kings claiming the throne of France and its territory and the French kings seeking to expel the English. In prosecuting the war, Henry V concluded an alliance with Duke John of Burgundy, who promised to remain neutral and be Henry V’s vassal in return for territorial gains at the expense of France. In April 1415 Henry V declared war on King Charles VI of France, assembled a force of 12,000 men at Southampton, and crossed the English Channel to land at the mouth of the Seine on August 10.
Beginning on August 13, Henry laid siege to the Channel port of Honfleur. Taking it on September 22, he expelled most of its French inhabitants, replacing them with Englishmen. Only the poorest Frenchmen were allowed to remain, and they had to take an oath of allegiance. The siege, disease, and garrison duties all depleted Henry V’s army, leaving only about 6,000 men.
For whatever reason Henry V then decided to march overland from Honfleur to Calais, moving without baggage or artillery. His army departed on October 6, covering as much as 18 miles a day in difficult conditions caused by heavy rains. The English found one ford after another blocked by French troops, so Henry V took the army eastward, up the Somme, to locate a crossing. High water and the French prevented this until he reached Athies (10 miles west of Péronne), where the English found an undefended crossing.
At Rouen the French raised a force of some 30,000 men under Charles d’Albert, constable of France. This force almost intercepted the English before they could get across the Somme. Henry V’s trail was not hard to find, marked as it was by burning French farmhouses. (Henry once remarked that war without fire was like “sausages without mustard.”)
D’Albert got in front of the English and set up a blocking position on the main road to Calais near the Chateau of Agincourt, where Henry’s troops met them on October 24. Henry’s force faced an army many times his own in size. His men were short of supplies, and enraged local inhabitants were killing English foragers and stragglers. Shaken by the prospects, Henry V ordered his prisoners released and offered to return Honfleur and pay for any damages he had inflicted in return for safe passage to Calais. The French, with a numerical advantage of up to five to one, were in no mood to make concessions. They demanded that Henry V renounce his claims in France to everything except Guyenne, which he refused to do.
The French nobles were eager to join battle and pressed d’Albert for an attack, but he resisted their demands that day. That night Henry V ordered absolute silence, which the French took as a sign of demoralization. Daybreak on October 25 found the English at one end of a defile slightly more than 1,000 yards wide and flanked by heavy woods. The road to Calais ran down its middle. Open fields on either side of the road had been recently plowed and were sodden from the heavy rains.
Drawing on English success in the battles of Crécy and Poitiers, Henry V drew up his 800 to 1,000 men-at-arms and 5,000 archers in three major groups, or “battles.” The “battles,” in one line, consisted of men-at-arms and pikemen, while the archers were located between the three “battles” and on the flanks, where they enfiladed forward about 100 yards or so to the woods on either side.
About a mile away d’Albert also deployed in three groups, but because of French numbers and the narrowness of the defile these were one behind the other. The first rank consisted of dismounted men and some crossbow men, along with perhaps 500 horsemen on the flanks the second was the same without the horsemen and the third consisted almost entirely of horsemen. Each commander hoped to fight a defensive battle, Henry in particular so that he might employ his archers.
Finally, in late morning when the French had failed to move, Henry staged a cautious advance of about a half mile and then halted, his men taking up the same formation as before, with the leading archers on the flanks only about 300 yards from the first French ranks. The bowmen then pounded sharpened stakes into the ground facing toward the enemy, their tips at breast height of a horse.
Henry’s movement had the desired effect. D’Albert was no longer able to resist the demands of his fellow nobles to attack the English and ordered the advance. The mounted knights on either flank moved forward well ahead of the slow-moving and heavily armored men-at-arms. It was Crécy and Poitiers all over again, with the longbow decisive. A large number of horsemen, slowed by the soggy ground, were cut down by English arrows that caught them in enfilade. The remainder were halted at the English line.
The cavalry attack was defeated long before the first French men-at-arms, led in person by d’Albert, arrived. Their heavy body armor and the mud exhausted the French, but most reached the thin English line and, by sheer weight of numbers, drove it back. The English archers then fell on the closely packed French from the flanks, using swords, axes, and hatchets to cut them down. The unencumbered Englishmen had the advantage, as they could more easily move in the mud around their French opponents. Within minutes, almost all in the first French rank had been either killed or captured.
The second French rank then moved forward, but it lacked the confidence and cohesion of the first. Although losses were heavy, many of its number were able to retire to re-form for a new attack with the third “battle” of mounted knights. At this point Henry V learned that the French had attacked his baggage train, and he ordered the wholesale slaughter of the French prisoners, fearing that he would not be strong enough to meet attacks from both the front and the rear. The rear attack, however, turned out to be only a sally from the Chateau of Agincourt by a few men-at-arms and perhaps 600 French peasants. The English easily repulsed the final French attack, which was not pressed home. Henry V then led several hundred mounted men in a charge that dispersed what remained of the French army. The archers then ran forward, killing thousands of the Frenchmen lying on the field by stabbing them through gaps in their armor or bludgeoning them to death.
In less than four hours the English had defeated a force significantly larger than their own. At least 5,000 Frenchmen died in the battle, and another 1,500 were taken prisoner. Among those who perished were many prominent French nobles, including d’Albert. The Duke d’Orléans and Marshal Jean Bouciquan were among the captured. Henry V reported English losses as 13 men-at-arms and 100 footmen killed, but this figure is too low. English losses were probably 300 killed. Among the badly wounded was Henry V’s brother, the Duke of Gloucester.
Henry V then marched to Calais, taking the prisoners who would be ransomed. The army reached Calais on October 29. In mid-November Henry V returned to England.
The loss of so many prominent French nobles in the Battle of Agincourt greatly increased Duke John of Burgundy’s influence to the point of dictating French royal policy. Henry V returned to France in 1417 and went on to conquer Normandy by the end of 1419, with the exception of Mont St. Michel. In 1420 at Troyes he concluded peace with Charles VI, who agreed to the marriage of Henry to his daughter Catherine. The French king also disowned his son, the dauphin Charles, and acknowledged Henry as his heir. Over the next two years Henry consolidated his hold over northern France, but unfortunately for the English cause he died in 1422, leaving as heir to the thrones of England and France a son just nine months old.
Referanslar Hibbert, Christopher. Agincourt. New York: Dorset, 1978. Keegan, John. The Face of Battle: A Study of Agincourt, Waterloo & the Somme. New York: Vintage Books, 1977. Seward, Desmond. The Hundred Years’ War: The English in France, 1337-1453. New York: Atheneum, 1978. Sumption, Jonathan. The Hundred Years’ War: Trial by Battle. Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 1988.
The Key Factor: Mud
Once the English archers were in place, the comparatively thin line of English knights kneeled awkwardly in their armor to make the sign of the cross before advancing on foot over the waterlogged field behind the archers to a point within 300 yards of the French. The sight of the smaller English army boldly advancing so excited the mounted French knights on each flank that they largely abandoned discipline to break into a ragged attack, shouting, “Montjoie! Saint Denis!” As they spurred their horses onward, the soggy ground beneath them was churned into clinging mud, which slowed the charge immediately. Nonetheless, cheers rose from the other French nobles standing behind them as they caught the excitement and moved forward as well.
As might have been anticipated, horses quickly began to slip in the mud. As this happened, the French attackers converging from both flanks were thrown into confusion by devastating volleys from the English archers, dispatched in four clouds of arrows. Although the French knights’ armor deflected many of the arrows, their less-well-clad horses were not so fortunate—they stumbled or dropped in their tracks. Some knights were pitched to the ground. Riderless mounts bolted about, colliding with advancing French foot soldiers. By now, horses and men on the field were ankle-deep in mud. The French artillery, intimidated by the first flight of arrows, had pulled back rather than face more steel-tipped projectiles.
Less than a hundred of the mounted French knights ever reached the spike-barricade placed by the English archers. The rest lay mired in the churned-up mud—dead, wounded, or stumbling about in a daze. French cavalry commander Guillaume de Saveuse was one of the dead, killed by a mallet blow or stab wound through his armor-joint after his horse impaled itself on one of the spikes. Without pause, the second line of French began to advance on foot, moving ponderously through the mud in face of flights of arrows. Although it continued to be a cool day, the knights began to sweat in their 60 pounds of armor from the exertion of trudging through the mud. As they proceeded, many could not avoid stiff-legging their way over the dead and wounded, causing any number to suffocate in the mud.
As French knights attack the English line, their horses become bogged down in the mud as English archers continue to pour deadly fire into their ranks.
The footing grew worse as the centers of both armies locked together in hand-to-hand combat. Slowly the reinforced French attack drove the English center back, and the battle lost its form in the confined area between the woods. By one account, Henry “fought not as a king but as a knight, leading the way when possible, giving and receiving cruel blows.” The English middle rallied as the right flank engaged, but the obese York was trampled under foot. He either suffocated or suffered a heart attack, since his armor-clad body was found afterward without a wound. The Earl of Oxford was killed also, but Henry called upon Robert Howard, one of the ship captains and a friend of his youth, to take the earl’s place. Howard rose to the occasion as the English archers dropped their longbows to wade into the fray, wielding their axes and short swords.
By now, the French knights were so crammed together they could barely swing their own weapons, and when they were knocked down they found it impossible to get up from the mud in their heavy armor. The more nimble English archers made many French knights lame by slashing their short axes against the backs of their adversaries’ knees. Those sprawling on the ground were helpless to protect themselves from the archers, who mercilessly thrust their daggers through the slits of visors or into the mail covering armpits or groins. The Duke of Alenon, finding himself cut off and surrounded, shouted his surrender to King Henry, who was a few yards away coming to his brother Gloucester’s aid. Before the king could intercede, however, Alenon was slashed and beaten to death by swarming English archers. The Duke of Brabant, younger brother of the Duke of Burgundy, borrowed a lesser nobleman’s armor and galloped into the fray only to be unhorsed and quickly dispatched by archers who did not recognize his worth because his borrowed armor did not mark him as a man of distinction.
In the first two hours of the three-hour battle, the French suffered a staggering 5,000 killed in a bloodbath that included three dukes, five counts, and 90 barons. By this stage, more English knights and archers were gathering up prisoners than continuing to fight. (A French noble would fetch enough in ransom to make a poor man comparatively comfortable for life.) Meanwhile, the knights in the third French line watched the disastrous scene. In a cruel mix-up, Henry ordered the French prisoners killed when he heard that a newly arrived enemy force (actually bands of local peasants) was attacking his lightly guarded rear. The order was only fitfully obeyed by the English nobles, who found it morally repugnant to kill their French counterparts after they had surrendered, and Henry had to deputize a force of 200 low-born archers to carry out the brutal and unnecessary slaughter. When it became evident that the uncommitted third French line, daunted by the fate of the first two lines, was withdrawing from the battlefield, Henry rescinded his order, but by then dozens of duly surrendered French nobles had met a most ignoble fate in the bloodstained mud at Agincourt.
Was the V-sign invented at the battle of Agincourt?
In a nutshell, no! This idea is a twentieth-century myth although so far it has proved impossible to find where and when a link to Agincourt was first suggested.
The myth is that the French had threatened to cut off the index and middle fingers of any archers they captured. But since the English won, the archers then stuck up these two fingers to show they still had them.
Two fifteenth-century narratives mention mutilation. In a chronicle written by Thomas Walsingham, a monk of St Albans, ‘the French published that they wished no-one to be spared except certain named lords and the king himself. They announced that the rest would be killed or have their limbs horribly mutilated. Because of this our men were much excited to rage and took heart, encouraging one another against the event.’
In chronicles written by the Burgundians Jean le Fèvre and Jean de Waurin they invent a battle speech for Henry in which the king is reported to have said ‘that the French had boasted that if any English archers were captured they would cut off the three fingers of their right hand so that neither man or horse would ever again by killed by their arrow fire’.
None of these texts says that the victorious archers stuck up their fingers after the battle. Nor is there evidence that archers taken prisoner ever had their fingers cut off, despite the scenes in Bernard Cornwell’s novel, Azincourt, of what happened to English archers at the attack on Soissons in 1414.
Mutilation was used as a military punishment in English armies in this period. In disciplinary ordinances issued in 1385, which were used again for the campaign of 1415, foot archers who cried ‘to horse’ without good cause or who went out foraging without permission might have their right ear cut off as punishment. If servants or pages started quarrels in the host, they might have their left ear cut off. But commanders were hardly likely to have punishment which would damage the fighting capability of their men. By contrast, military ordinances were tough on prostitutes. In set of military ordinances issued by Henry V at some point in his reign, prostitutes were ordered not to come within a mile of the army or to be within garrisons. If they violated this order a second time, they were to have their left arm broken.
Photograph of Winston Churchill famously making the v-sign for victory in 1943, taken from Wikipedia and is in the Public Domain
Against All Odds: THE BATTLE OF AGINCOURT
If you’re a fan of Shakespeare or simply a military history person, then you know about King Henry V. He was a monarch in England from 1413 to 1422. King Henry V was one of the most renowned English kings.
He led two successful of France and eventually full control of the French throne. He was known for one particular achievement, which was in the Battle of Agincourt.
French soldiers assembled onto the battlefield. Moments later they realized that the English had set up stakes guarding their location. This resulted in many riders to be stuck between the pieces of sharp wood. This made the soldiers an even easier target.
As the cavalry quickly retreated back, the first-division marched forward. Pushing through the muddy fields and turning their heads away from the winter sun, they bravely marched towards the English line.
Being on foot made it easier to climb through the stakes, but harder to march across a field full of mud. The French lost many of its soldiers during those moments, but they continued their walk toward the English.
As the French finally arrived at the English lines, they started an attack. The English soon realized that their longbows were ineffective now, due to the armies being closer to each other.
They rushed forward with axes and swords, instead. This led to a large number of wounds and deaths leaving a pile of nobles and soldiers lifeless on the battlefield.
Seeing the first-division being slaughtered, the second-division of the French army began their journey to the other side of the field. Since the first-division had not yet cleared the path it got crowded really fast.
The French retreated, deciding that they had no chance of victory. Many of the nobles gave up their lives. A few of the first-division survived, the second-division was running away and the third stood quietly on the other side of the battle-field.
Led by a living noble of the French army, some soldiers were extracted from the battlefield to attack the English camp. Henry, being alert of his surroundings, quickly sent some of his men to protect their camp.
During this time, the third-division also made a move. They tried to counter-attack the English with all they had. The raid on the camp was stopped and the third-division was also massacred. Soon, the third-division retreated, but the English still held many of their soldiers captive.
I wish I could say that the battle ended in peace, with the French running away and the hostages left alive. But this was not the case.
The French soldiers were killed. Their arms and feet were cut off, and those who resisted were stabbed in the eye.
This battle made Henry V one of the most popular English kings to have reigned. He and his army had won a heroic victory in the worst circumstances.
Sadly, his reign did not last. He died soon after, but not before expanding his kingdom. His efforts ensured that his son would be the heir to the French throne.
The English domination continued until 1429 when Jean d' Arc arrived at the siege of Orleans and signaled the return of the French, which resulted in the ultimate winner of the Hundred years war.