Şubat 2020'de - sıradan bir zamanda - sevgili bir arkadaşım ve ben, kişisel gelişim ve aşkı bulma üzerine bir podcast'e ev sahipliği yapmamız gerektiğine karar verdik. [Kulağa sıkıcı geliyorsa, pekala… lütfen bir sonraki pencereye çekin.] Her hafta Pazartesi öğleden sonraları işleri düzeltmek için buluştuk. Ateşli bir kimyamız vardı. Aşk deri kadar zorsa, ikimiz de bayıydık.
En başından beri anlaştık: Eğer yapacak olsaydık, doğru yapacaktık. Her sohbet, bir ila iki saat arasında organik olarak konuştuk. Kırmızı ışık yanıyordu. Spiral dinamiklerden, psychedelic ilaçlardan, enneagramlardan ve benzerlerinden bahsettik.
Ben olağanüstü bir daktilo yazarıyım ve bu yüzden fikirlerimizi, eylem öğelerimizi, mesajlarımızı ve stratejik içgörülerimizi yazıp yazardım. " Yaratıcı süreciniz nedir?" Sorusunun cevabını tersine mühendislik yapmaya çalışırken hayalini kurduğum bu küçük bulmacanın içine yerleştirdim onları.
Tamir ettik. Test edilmiş mikrofonlar. Alan adları satın aldım ve dijital ses iş istasyonlarıyla oynadım. "Can" için bölümler kaydettik - ve ben onları düzenledim. Güldük, düşündük, merak ettik. Döner tablayı ateşledik. Mayısta, orospu çocuğu dönerken iğneyi vinile düşürmeye hazırlanıyorduk.
Sonra, bir Pazartesi toplanmadan geçti. Yalnız bir metin alışverişi, "Hey! Zoom'dayım! " Hiçbir şey değil. İşler yaptığı gibi sadece kaydı. Ertesi Pazartesi yine düştü. İşte buydu. Sohbet ettik. Ben çok zorlamadım, o da yapmadı. Közler geride bir boşluk ve duman bulutu bıraktı. Ben sanıyordum. Sonra, bir şeyler döndüğünü varsaydım. Bilmemi isteseydi, bana haber verirdi.
Yine de bir fısıltıyla, bir arkadaş ve yardımcı ev sahibi… gitti . Podcast hiç yayınlanmadı. Anma Günü civarında. Muhtemelen en iyisi. Ve eğer bu varoluşsal bir deneme için tuhaf bir girişse… peki, hoş geldiniz. Selam. Takip etmek için daha fazlası.
Julie ve ben New York, North Tonawanda'daki St. Matthew Anaokuluna giden hızlı arkadaştık. Ailelerimiz toplu olarak her iki evimizi de inşa etti. Babam beton temeli attı. Babası tepeye bir yuva kurdu. Birbirimizin hemen aşağısında, onun adını taşıyan sokakta yaşıyorduk.
Julie'nin evine girip küçük bir merdivene tırmandığımı hatırlıyorum, sarp tepeye uzanıp akvaryumdaki akvaryum balığını besledim. Stratejim mi? Tüm balık yemi çalkalayıcısını tankın içine boşaltın. Bayram, sizi ciğersiz derebeyler - bayram !
Bilinmeyen bir tarafından, söylendi birisi bu oldu, daha az ideal bir daha. Evden dikkatlice eşlik edildim. Balıkları öldürüp öldürmediğimi ya da ödüllerine doyup doymadıklarını hatırlamıyorum ama boya dökülmüştü. John Gorman: Balık Katili. Julie ve bana gelince, okul salonlarında birbirimizi özlerdik. Belki anne ben kötü haber, yoksa aileme söyledim bir şey .
O günden sonra iki şey doğruydu: O eve bir daha ayak basmadım ve onun yanında her zaman acı çekecek kadar utangaç hissettim . Onu 4 Temmuz'da Port Colborne, Ontario'nun dışında sahilde görüyordum - ailesinin benimkinden çok da uzak olmayan bir kulübesi vardı - göz temasından kaçınmak umuduyla ateş çukurunun yanında yürürken. Çocukken. 10 yaşında biri olarak. Bir kez bile marshmallow kızartmaya davet edilmedi. 20 yaşıma kadar olmaz.
Sonunda, ateşin etrafında otururduk - o ve ben, üniversitede, ikimiz de ilkokuldayken tanıdığımız arkadaşlarla - ve 2010'larda bir ara yerçekimsel tutuşunu kaybeden gevşek, dış halka arkadaşlığımızı sürdürdük. . İnsanları - O eski yöntemle fizzled kullanılan kaybetmek dokunma . Ayrıca balıklar öldü ve asla bir tankım olmayacak.
Hayatımda incittiğimi düşündüğüm ve bir özür borçlu olduğumu hissettiğim insanların bir listesini tutuyorum. Bir Google E-tablosunda. Bazı durumlarda, ben biliyorum ne yaptım ve niye onlara zarar. Diğerlerinde, ben yok ne yaptığını biliyorum ya neden onlara zarar. Yine bazılarında, ne yaptığımı biliyorum ama neden onları incittiğini bilmiyorum . Ve son olarak - bazen biliyorum neyi yaptım ve yok o onlara zarar sebebini biliyoruz. Sık sık onları ve özellikle bu belirsizliği düşünüyorum. Dün bir kaçışta yasını tuttum. Bugün onları ayarlıyorum.
Paslı Kemer tamircisi ile arkadaşça bir nasihat yaptım; sonra bir keresinde ona 220 dolarlık bir çek yazmıştım, bir barmenin maaşını ödeyemeyeceğimi biliyordum. Bir zamanlar Media'larımı sevinçle retweetleyen yarı Parisli bir gazeteciyle sonsuz DM'leri değiş tokuş ettim; sonra farkında olmadan onu geçtim. Bir Colorado blog yazarı ile kolay ve büyüleyici bir akşamı paylaştım; sonra arızalı havai fişekler gibi rastgele alevlendik. Los Angeles'ta, canlı tellerin beyaz-sıcak cızırtılarının patladığı ve hala dolanmakta olduğum parçalara saçıldığı tuhaf bir karartmayı düşünüyorum. New Yorker'da bir yazıyı okurken yalan söylediğimi bir keresinde öğrendim . Kırgın mıydım? Hayýr. Onurlandým.
Yine de bu adam olmak canımı yakıyor. Mücadele etmek acıtıyor. Acı çekmek. Yara. Kazımak için. Fedakarlık etmek ve öldürmek için. Yaralar. Ve hepsinde rahatsız edici bir yumuşak konuşma var. Kapatma doğal olsaydı, onu aramazdık. Basitçe olurdu. Bazı döngüler bitmez - sonsuz ipliğe sahip kasetler, sonsuza kadar hacim olarak azalır. Bu kaset iyi mi? Kim bilir! Dinlemeye devam et!
"Savaşını seç!" Ön saflardan bağırıyorlardı. Geri çekilmekte olan iki orduyla uzlaşmak zordur. Onlar savaşı oynarken biz şekil değiştiririz, şekillendiririz, yön değiştiririz, ekseni etrafında döndürür, diker, patlar, büker ve gelişiriz. Yine de zihin, şimdiye kadar karşılaştığınız herkesin sekmelerini çalıştırmaya devam ediyor - Excel cehennemi, sonuna kadar - ve siz onu tutuyorsunuz. Tut şunu. Tut şunu. Nefes alın. Ve hissedin. Sivri uçlu baltanın kenarına doğru uzanan tahta şeritleri. Bazen savaşlar bizi seçer.
Şey - Sadece nasıl bilmiyorum değil zarar vermek. Ve nasıl incinmeyeceğimi bilmiyorum . Kimsenin yaptığından emin değilim. Sadece ahlaki karakterin bize atfedilenle 1'e 1 eşleştireceğini sanmıyorum. İyi eylemlerimizin veya iyi niyetlerimizin, kötü niyetimizin veya kötü manevralarımızın kolayca uzlaştırılabileceğine de inanmıyorum. Bazı parçaların açıklanması çok uzun sürüyor. Bazı savaşlar savaşmak için çok küçük. Ağaçlar baltayı köreltiyor. Yine de sallanıyor.
Hanlon, aptallıkla yeterince açıklananı asla kötülüğe atfetmeyin, diyor Hanlon. Kendinizi iyi olduğuna inandığınız yaparsanız, - ve do - o zaman aptal olarak kendinizi kabul etmeye istekli olmalıdır. Bu önemli. Bunu biliyorum çünkü genel aptallığımdan oldukça eminim. İnsanları kendi cehaletimden incittim ya da birine zarar verdiğimi bilemeyecek kadar cahildim.
Ve o Embesil Vadisi'nde yuvarlanırken, kötülükten önce bir başka atıf yönünü aydınlatmama izin verin - panik . Başkalarına en çok suyla dolaşırken, o son balık yemi hurdasını ararken acı çekiyorum. En çok kırbaçladığım zaman kırbaçlarımı alma konusunda savunmasızım.
Bir vergi avukatının tüm coşkusuyla hayatıma dönüp bakıyorum. Kayıpları, grevleri, çıkışları, hataları hesaplıyorum. Bir sürü hata var. Koşular hiçbir şey ifade etmiyor. Onları neredeyse anında unutuyorum. Yaralar ağrıyor; şifa basitçe. Ben hem balta hem de ağaçım. Yaptığım şeyin çoğunu ya onu düzeltecek kadar doğru yapmadığıma ya da onu düzeltecek kadar yanlış olmadığına işaret ediyorum. Bu, işin özünü keser: olanı kabul edin, sonra iradeye dönüşün. Hata yaptığınızda telafi edin. Telafi edemiyorsan, yap. Yani - kalbin felç analizinden kaçınmak istiyorsak.
Sürekli olarak sayısız şeyden pişmanlık duyuyorum. Yine de, anılar, kendimizi nasıl gördüğümüzün merceğinden süzülen gerçeğin çarpıtılmış çarpıtmalarıdır. Her dönüm noktasına bakıyorum ve sürekli yaşayan cehennemde kendi farklılıklarımı kendi içimde nasıl uzlaştıracağımı merak ediyorum. Hesap defteri çok uzun. Dengede iyiydim - sanırım.
Bunun hepimiz için doğru olduğunu iddia ediyorum. Bizler ince ... ve biz konum tahmin . Bir arkadaşımın bana söylediği gibi, "köpekbalığı seni öldürmek istemiyor, seni tatmak istiyor ." Ayrıca bir önceki cümledeki sen kelimesini de italik yapabilirdim ve bu farklı olurdu. Bu iğneleyici. Kabul, geminizin hem sürücüsü hem de yolcusu olduğunuz anlayışıdır ve yolcunun direksiyon başında olduğu zamanlar ve sürücünün daha önce kabinin yatağına açıkça hiç oturmadığı zamanlar vardır. Gelemeyecek yollar var; onları öyle yapın.
Dün telefonda konuştuk. Arkadaşım ve ben, podcast ortak sunucuları. Ona aşık olduğumu, rahat ve endişeli olduğumu aynı anda söyledim. Bu sözlerle değil, ama nasıl konuştuklarını kim yazıyor? (Yazarın Notu: Bazen yaparım.) Ona bu yılın zor olduğunu söyledim. Bu hepimiz için zor oldu, ve hepimiz için zor oldum ona .
Los Angeles'tan ayrıldığını ve Wisconsin'e taşındığını söyledi. Orada bir ailesi var. "Orada" diyebilirim çünkü Teksas'ta yaşıyorum, diyor sadece birkaç dakika önce Kanada'nın birkaç dakika doğusunda yaşayan adam . Sonra apaçık saçma bir şey yaptı - özür diledi . Beni "gölgelemek" için!
Pfffft, diye mırıldandım. "Köprünün altındaki su." Diğer 59 dakikayı başka şeyler hakkında konuşarak geçirdik. Bu arada, tüm balıkları öldürdüğümü ya da balıkların çoktan ölmüş olduğunu ya da her halükarda öleceğini farz ettim, çünkü balık hikayeleri böyle bitiyor: O zaman, onun bir şeyler olduğunu varsaydım. üzerinde. Bilmemi isteseydi, bana haber verirdi.
Ahlak, eylem, niyet, perspektif, bağlam, zaman, uzay ve insanların birleştiği (matematiksel, çoğul) eksenlerin birleştiği muğlak bulutsuları tarif edecek bir kelime yok. Sanırım sadece boğuk bir yankı. Duyguların, hakların, yanlışların, sözlerin, eylemlerin, fikirlerin, düşüncelerin ve ilkelerin bir tür gevşek birleşimi. Sis dağılır; ağrı devam ediyor.
Hayatı düzeltmenin tek yolu, canının yanacağını kabul etmektir. Tekrar ve tekrar. Yanlış olacaksın; haksızlığa uğrayacaksın. Yön önemli olmayacak. Sonunda hiçbir şey olmayacak; onu bu kadar anlamlı kılan da bu. Podcast hiç yayınlanmadı. Muhtemelen en iyisi. Olanı kabul edin, iradeye dönüşün. İyiyim. Sanırım. Ardından Google E-Tablolar'da "satırı sil" e basıyorum.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Maxwell Maltz tarafından yazılan Psikosibernetik, zihnin nasıl çalıştığının temellerini araştırıyor. Kitap şunu vurguluyor: Maltz'a göre başarısızlıklarımızın ve hayal kırıklıklarımızın temelinde kendi kendimizi sınırlayan olumsuz inançlarımız vardır ve olumsuz inançlarımızı değiştirebiliriz.
Her 1 Ocak'ta, doğum günlerinde, bir sömestirin başlangıcında, ayın 1'inde, Pazartesi sabahı veya diğer keyfi belirteçlerde, dünyanın her yerinden sayısız insan, şimdi olduğu gibi, bir araya geleceğini ilan ediyor. Bundan böyle her şey farklı olacak.
Kendini sevmeyi ve kendini iyileştirmeyi uygulamanın birçok yolu vardır. Bilinçli rüya görme bunlardan biridir.
Yıllar önce sevimsiz bir kendi kendine yardım blogunda yazmaya başladım. Beğeniler için peynir yazdım.
Holly Riordan 1. Bazen insanlar gücün gerçekte ne anlama geldiğini yanlış anlar.