Açık gerçek şu ki, mezun olduğunuz son sınıf öğrencileri henüz “gün boyu dışarı çıkmanın” ne anlama geldiğine dair hiçbir fikriniz yok. Yetişkin Amerikan hayatının, mezuniyet konuşmalarında kimsenin bahsetmediği bütün, büyük parçalar var. Böyle bir bölüm can sıkıntısı, rutin ve küçük hayal kırıklığı içerir. Buradaki ebeveynler ve yaşlılar neden bahsettiğimi çok iyi anlayacaklar.
- David Foster Wallace
İnanılmaz derecede insan, insan, insan, David Foster Wallace.
Tabii ki hayatta olsaydı, o adama sarılmak istiyorsun. Hayat hakkında yazdı, en basit haliyle, sanki insan deneyimi için bir büyüteci varmış gibi. Yakından bakıldığında size gerçekliğin ne kadar karmaşık olduğunu gösterebilirdi.
"Tüm bunlara içimde sahip olabilmem ne kadar tuhaf ve senin için sadece kelimeler."
- David Foster Wallace
2005 yılı mezuniyet konuşmasını “Bu su” henüz duymadıysanız, lütfen gidin ve okuyun, dinleyin, her neyse, bu harika. Değilse endişelenme, okumaya devam et.
Şimdi, David'in eğlenmekle ne alakası var? Önce bunun hakkında konuşalım.
Yetişkin yaşamı.
Böyle bir bölüm can sıkıntısı, rutin ve küçük hayal kırıklığı içerir. Buradaki ebeveynler ve yaşlılar neden bahsettiğimi çok iyi anlayacaklar.
Tanıdık geliyor?
Mezuniyet konuşmasında, ofiste bir başka yorucu günün ardından eve dönen, Covid zamanlarından önce, yorgun beyaz yakalı bir işçiden bahsettiği bir bölüm var.
Sadece bağlantısını kesmek, YouTube'da fazla düşünmeyi gerektirmeyen aptal bir şovu izlemek, akşam yemeği yemek (kesinlikle sipariş edilmiş, kendi başına pişirilmemiş) ve sonra erken uyumak istiyor, çünkü tabii ki hepsini yapmak zorunda. ertesi gün tekrar.
Ama sonra buzdolabını açar ve bakkaliye (badem sütü) azaldığını fark eder ve bu yüzden sabah protein sallanmasını istiyorsa süpermarkete gitmesi gerektiğini anlar (onsuz gerçekten huysuzlaşır).
Kiraladığı arabasına atlar ve isteksizce süpermarkete gider, çünkü dünyada olmak istediği son yer burasıdır. Süpermarket, tıpkı kendisi gibi, işten sonra market alışverişini sıkması gereken diğer tüm insanlarla dolu. .
Şimdi, süper normal kahramanımız orada alışveriş yaparken, David konuşmasının en önemli noktasını yapıyor, yani ne düşüneceğinizi ve nasıl ekleyeceğimi seçmekte özgürsünüz .
Hayal edin onu. Büyük olasılıkla günün o noktasındaki düşünceleri otomatiktir ve hoş değildir.
Bilirsiniz, kafasındaki ses ona etrafındaki herkesin ne kadar düşüncesiz, insanlık dışı, çirkin ve kokulu (kesinlikle ondan farklı olarak) olduğunu söylüyor.
Süpermarket yönetiminin sadece iki kasiyerin açık olması ne kadar düşüncesizce! Dürüst olmak gerekirse !? Önümdeki bu salak neden tüm süpermarketi bu saatte almaya karar verdi ?! Hepimizin acelesi olduğunu görmüyor mu? Uyumam gerek lanet olsun.
Bilirsin, onun gibi bir şey.
Ama bu şekilde düşündüğünüzde, gerçekten bu şekilde düşünmek için çaba sarf ediyor musunuz? Cehennem hayır, bu otomatik. Seçmiyorsun, zombi gibisin ve sorun şu ki, çoğu zaman hepimiz böyleyiz.
Sizin deneyimlediğiniz dünya orada SİZİN önünüzde veya ARKANIZDA, SİZİN solunda veya sağında, TV'NİZDE veya monitörünüzde. Ve bunun gibi. Başkalarının düşünceleri ve duyguları bir şekilde size iletilmelidir, ancak sizinkiler çok hızlı, acil ve gerçektir.
Otomatiktir, farklı düşünmek için hiç çaba sarf etmezsek hepimiz böyle düşünürüz. Hepimiz acıma festivallerini severiz, yalnız değilsiniz.
Ben, ben, ben, her şey benim hakkımda.
Başka nasıl düşüneceksin? Başka hiçbir şey bilmiyorsun. Bu tür düşünmeyle ilgili sorun, yani dünyanın sizi barındırması gerektiğini düşünmek, sadece mantıksız değil, aynı zamanda kendiniz ve başkaları için de sağlıksızdır.
Ancak, günlük sıkıntısı ve anlamsızlığı burada prestijli bir kolejde hepimizin hayal gücünü aşan bir işte gereğinden fazla çalışan, kasada çalışan çılgın hanımefendinin hayal kırıklığından kurtulamazsınız.
Hayattaki hayal kırıklığı için Wallace panzehiri mi?
Bunun hakkında ne düşüneceğinizi seçmek için gücünüzü kullanın. Kafanı neyle dolduracaksın?
Mesele şu ki, bu tür durumlar hakkında düşünmenin tamamen farklı yolları var. Bu trafikte, tüm bu araçlar durdu ve benim yolumda rölantide, SUV'lardaki bu insanların bazılarının geçmişte korkunç bir araba kazası geçirmiş olması imkansız değil ve şimdi o kadar dehşet verici araba kullanıyorlar ki, terapistleri hemen hemen hepsini emretti. büyük, ağır bir SUV, böylece kendilerini yeterince güvende hissedebilirler. Ya da beni kestiren Hummer'ın, yanında koltuğunda oturan küçük çocuğu yaralanmış ya da hasta olan bir baba tarafından sürüldüğünü ve bu çocuğu hastaneye götürmeye çalıştığını ve daha büyük, daha meşru bir acelesi olduğunu. benden daha çok: aslında O'nun yolunda olan benim.
Bu yüzden, Wallace'ın panzehiri, yaşamın dehşetine, bir tür şefkat ve ortak acılarımızın farkında olmaktır.
Diğer tüm insanların katlanmak zorunda olduğu tüm acıları bir düşünün. Ve beni yanlış anlamayın, bu doğru, hepimiz acı çekiyoruz, çok fazla.
Ama hadi. Kafanı neyle dolduracağını seçmekte özgürsen ...
Neden bu Wallace?
Yani, istediğiniz şekilde düşünmekte özgürsünüz. Bu gerçekten harika bir haber.
Çoğumuz için hayat genellikle korkunçtur. Başka bir şey yapmanıza izin vermeyen bir işte 8 saat çalışıyorsunuz, ancak bütün gün oturup formları dolduruyorsunuz, belki hoşunuza gitmiyor, ama hey, kira ödemeniz gerekiyor. Ve günün sonunda, fıstık ezmeli sandviç yerken The Office'in bir bölümünü yarı yarıya izlemek dışında başka bir şey yapamayacak kadar yorulmuşsunuzdur.
Tabii ki, eğer bir işin olacak kadar şanslıysan. Şu anki işinizde yaşadığınız dehşet için birçok insan öldürebilir.
Koşullar göz önüne alındığında tek yapmak istediğiniz, bağlantıyı kesmek. Başka bir yere gidin, cep telefonlarımız bunu yapmak için harika. Bu sıkıcı veya korkutucu yer dışında her yerde, her yerde. Instagram, Twitter, YouTube, kurtar beni! Beni bu korkudan kurtar! Sadece birkaç dakikalığına!
Bağlantısızlık ya da zombi olmak aynı şeydir. Fakat zihniniz Instagram'a bakmakla meşgul olmadığında ne olur? Bir şeyler düşünüyor musun?
Hayır, otomatik düşünceler devralır. Hayattan sonsuza kadar kaçmak ve koşmadığında, onu yargılamak, daha iyi olmasını, farklı olmasını beklemek.
Yani? Bu korkudan nasıl kurtulacağım?
Önünüzde ne var?
Sıkıcı bir iş mi? İş yok? Sıkıcı bir hayat mı? Hiç umut yok mu?
Belki de Wallace'ın çözümünü denemeli ve herkesin nasıl acı çektiğini düşünmeli ve biraz daha iyi hissetmelisiniz. Ya da belki düşünmemelisin. Ölene kadar kısacık bir zevkten bir sonrakine geçin. Instagram ve Çikolata, Instagram ve Çikolata.
Siktir et.
Her şey sırayla. Ne düşünmek istediğine karar ver. Hayır, önce düşünmek istediğine karar ver, oradan başlayalım.
"Hiç kimse hayatın neyle ilgili olduğunu çözemez ve bu önemli değil. Dünyayı keşfet. Yeterince derinlemesine girerseniz neredeyse her şey gerçekten ilginç. "
- Richard P. Feynman
Hayatınızı düşünün, dürüstçe düşünün. Şimdi nasıl, nasıl olmasını istediğin değil.
Eğlenmeye başlamanın ilk adımı, hayatınızla kesinlikle ilgilenmektir. İşinizle kesinlikle ilgileniyorum. Hobilerinizle kesinlikle ilgileniyorum.
Kesinlikle ilgileniyorum. Benden sonra tekrar et. KESİNLİKLE İLGİLİ.
Ama Rick, benim işim çok sıkıcı.
Yeterince derine indiğinizde hiçbir şey sıkıcı olmaz.
İş durumundan kaçmayı bırakırsan ne olur? Beğenmediyseniz, bırakmayın, daha iyi, daha hızlı, daha kolay yapmanın bir yolunu bulun, üstüne çıkın. O kadar zeki olun ki, daha iyi bir şeye rastlarsınız. Yapabileceğin küçük küçük şeyler neler? Onları nasıl genişletebilirsin? Genişletecek ne var? Ne istersin? Daha fazlasını nasıl yaparsın? Yapmak istediğiniz şeyi yapan insanlar nerede? Konuyla ilgili bazı harika kitaplar nelerdir? Birazcık okumak için zaman bulabilir misin? Bu seni nereye götürür?
Tanrım, nereye gittiğini bana söylemelisin! Zaten ilgileniyorum haha
Bira yapmanın kolay olduğuna inanırdım.
Sadece tahılı ezmeniz, sıcak su, şerbetçiotu ve maya eklemeniz, bir veya iki ay dinlendirmeniz gerekiyor ve işiniz bitti, değil mi?
Tabii ki hayır, canlı organizmalarla uğraşıyorsunuz. Sıcaklığa dikkat etmelisin, birleştirdiğin tahıl türüne dikkat etmelisin, pek çok şeye dikkat etmelisin! Stout bira yapabilirsin, Yeşil bira, bir IPA yapabilirsin, yine de çok sayıda IPA var. Hangisi daha iyi? Neden? Nasıl?
Bir şeyde yeterince derine indiğinizde, onu merak etmeye başlarsınız.
Merak bulduğunuzda, herhangi bir motivasyona ihtiyacınız olmayacak, onun tarafından yönlendirileceksiniz ve eğlenmeye başlayacaksınız.
Merak, kafanın içine girmek istediğin şey bu.
Eğer Wallace diğer insanların çektikleri acıları düşünmeyi seçerse, tamam, ama sen, neden hayatının her alanına, önündeki her şeye, meraklanmaya başlayacak kadar çok dikkat çekmeyi seçmiyorsun. lanet süpermarket hakkında bile?
Eğlence bulaşıcıdır, insanlar eğlenmek ister.
Dünyamız olduğu gibi oldukça sıkıcı, herkes sadece kaçmaya çalışıyor ve işte sorun da bu.
İşler sıkıcı ama sadece yüzeyde yeterince derin kazarsanız sihri bulacaksınız.
Sahte olmayın, eğlenmeye başlama yolunuz aslında işleri yapmaktır, aslında dikkat çekmektir. İlk başta, bu bir çeşit güçlük olacak, ancak etrafınızdaki dünyaya yeterince dikkatinizi verdikten sonra göreceksiniz.
“Gerçek mutluluk, geleceğe kaygılı bir bağımlılık duymadan, kendimizi ne umutlarla ne de korkularla eğlendirmek değil, sahip olduklarımızla yetinmek, çünkü hiçbir şey istemeyen kişi için şimdiki zamandan zevk almaktır. İnsanlığın en büyük nimetleri içimizde ve ulaşabileceğimiz mesafe içindedir. Bilge bir adam, ne olursa olsun, sahip olmadığı şeyleri dilemeden, kaderinden memnun kalır. "
- Seneca
Okuduklarını beğendin mi?
Abone olun
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Bir süredir Cillian Murphy'nin çalışmalarının hayranıyım. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popülaritesindeki patlamadan çok önce İngiliz ve İrlanda film sahnesinde bir isim yaptı.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.
Tarih kitapları bana iki dünya savaşı öğretti: I ve II. Akademisyenler, politikacılar, yorumcular, medya kuruluşları bir sonraki Dünya Savaşı hakkında uzun süredir spekülasyonlar yapıyor ve tahminlerde bulunuyor: Kontrolden çıkan bölgesel bir çatışma, hakimiyet için dünya güçlerinin çatışması, geleneksel savaşa dönüşen felç edici bir siber savaş.
Empati, bir başkasının durumu, zihni (düşünceleri) ve hissi (duyguları) hakkında farkındalık eylemi/sürecidir. Başkalarının bakış açısını anlama kapasitesidir.