Taraf gazetesinde kavga büyüyor
Taraf gazetesindeki kavga büyüyerek sürüyor. Genel Yayın Yönetmeni Ahmet Altan'ın dün yazısında "zekâya, zarafete, saygıya, terbiyeye uygun değil" diyerek eleştirdiği Yıldıray Oğur'dan genel yayın yönetmenine bugün sert bir cevap geldi.
Bilindiği gibi Taraf'taki iç kavga çok daha eskilere dayanıyor. Daha önce birkaç ismin sessiz sedasız ayrıldığı Taraf'ta son olarak Orhan Miroğlu Ahmet Altan'ı sert bir şekilde eleştirerek olaylı bir şekilde istifa ettiğini duyurmuştu.
Daha sonrasında devam eden kavgalar, dün Ahmet Altan'ın Yıldıray Oğur'a ve Alper Görmüş'e köşesinden verdiği cevapla zirveye çıktı.
Bu Cevabın Altında kalmayan Oğur bugün "Üzgünüm, ben hâlâ o ışığı görüyorum" başlıklı köşe yazısında cevap verdi. Ahmet Altan'ın "demokrasi olmadan Kürt sorunu nasıl çözülecek bana anlatın" sözlerine uzun bir yanıt veren Oğur "Köşe yazarlığı baba mesleğim değil" dedi ve ekledi: "Gözüne gözlük demenin hakeme "kof kabadayı" diye bağırmaktan daha düzeyli ve zekice olduğu kesin."
Ahmet Altan Alper Görmüş'e de "Alper kendisinin yapmayacağı, ahlaka da pek uygun düşmeyen bir işi benim yapacağıma nasıl bu kadar rahat inanıyor, nasıl kendisini böyle “ahlaken” üstün görüyor, nasıl kendini bu kadar rahat “karar mercii” konumuna yerleştiriyor? Bu yakışık alıyor mu Alperciğim?" diyerek cevap vermişti. Alper Görmüş'ün ne tepki vereceği merak konusu…
TOPA SANEM ALTAN DA GİRDİ
Vatan gazetesinde yazarlık yapan Ahmet Altan'ın kızı Sanem Altan Twitter'da babasına destek verdi. Sanem Altan şunları yazdı:
"Ya arkadaş bu Taraf nasıl kendini dev aynasında görme ilizyonu yaratıyor bu kadar ya. Bir tane de gittikten sora 'dev' kalan biri olsa ya!"
"Taraftaki tartışma Tarafın ne kadar az insanla ve özveriyle çıktığını gösteriyr.2'ye bir ayrılıyorlr,2 kişi bir yanda 3 kişi iğer yanda :))" (yazım hatalarına dokunulmadı)
Sanem Altan yazdığı tweet'lerde Taraf'ta yazanların kendini dev aynasında gördüğünü, fakat ayrıldıktan sonra hiç birinin "dev" kalmadığını söyleyerek hem babasına destek verdi, hem de diğer cephedeki yazarlara "ayrılırsanız silinirsiniz" mesajı verdi.
İŞTE AHMET ALTAN'IN "TARAF'TA KAVGA" BAŞLIKLI YAZISI:
Türkiye böyle yolunu kaybetmiş ördek yavrusu gibi oradan oraya savrulmaya başlayınca bütün kurumlarda da “gidilecek yol” konusunda ciddi kırılmalar ve çatlamalar ortaya çıktı.
Güneydoğu’ya en azından duygusal bir soluk aldıracak olan Diyarbakır Emniyet Müdürü’nün “insanca” açıklamalarına Başbakan Yardımcısı gönülden destek verirken, Başbakan, “insan olan dağdaki teröristin ölümüne ağlar” diyen müdüre “bu salonda insan yok” diye cevap verip alkış alan MHP lideriyle birlikte yüklendi.
Bu “kırılmadan” elbette Taraf da payını alıyor.
Biz de kendi aramızda ayrışıyoruz ve üslup da gittikçe ağırlaşıyor.
Gazeteciliğe ve köşe yazarlığına bu gazetede başlamış, beş yıl bu gazetenin yazıişlerinde çalışmış Yıldıray Oğur, yazısını demokratların “gözüne gözlük” önererek bitirmenin zekâya, zarafete, saygıya, terbiyeye uygun olup olmadığını bile sorgulayamaz hâle geldiyse, bizim de artık meselelerimizi açıkça ve net tartışmamız gerekiyor demektir.
Aynı gün Alper Görmüş, gazeteyi sert bir şekilde eleştiren bir yazı yazdı.
“Hür orduya jandarma servisi” başlığını eleştiriyordu.
Bu başlıkla ilgili söylediklerinde haklı, koyduğu ölçüler de doğru.
Ama o haber de doğru.
Ve, niye doğru olduğunu haberi yapan Tuğba Tekerek, Görmüş’ü arayarak ona anlattı.
Alper, “bu, toplumun mutlaka öğrenmesi gereken bir haber; bir kişiyi korumak için haberi zayıflatamazsınız, elinizde kayıtlar varsa olduğu gibi yayımlamalıydınız” deseydi...
Ya da, “kendinizi birilerini korumak zorunda hissettiğiniz zaman haberi hiç kullanmamalısınız” deseydi, hiç itirazım olmazdı.
Ama Alper öyle yapmıyor ve hiç yapmaması gereken bir işe soyunup “niyet okumaya” girişiyor.
Ve, o niyeti de yanlış okuyor.
Alper’e göre ben “AKP’nin Kürt meselesini çözme iradesini kaybettiğini” düşündüğüm için manşetleri ve haberleri “kullanışlı bir tarzda” yorumluyorum.
Biri Alper Görmüş’e “sen kendi fikirlerin nedeniyle manşetleri zorlar ve onları kullanışlı yorumlar mısın” dese büyük bir ihtimalle “hayır” der, bana “Alper böyle bir şey yapar mı” diye sorsalar ben de “hayır” derim.
Alper kendisinin yapmayacağı, ahlaka da pek uygun düşmeyen bir işi benim yapacağıma nasıl bu kadar rahat inanıyor, nasıl kendisini böyle “ahlaken” üstün görüyor, nasıl kendini bu kadar rahat “karar mercii” konumuna yerleştiriyor?
Bu yakışık alıyor mu Alperciğim?
Bu ilk itirazım biraz “şahsiydi”, şimdi gelelim işin esasına, AKP’ye muhalefete ve aramızdaki ciddi görüş farklılıklarına.
Ben, Alper’in sandığı gibi AKP’ye “Kürt meselesini çözme iradesini kaybettiği” için karşı çıkmıyorum.
AKP’ye, demokrasiden, insan haklarından, eşitlikten, özgürlükten, adaletten uzaklaştığı için karşı çıkıyorum.
Kürt meselesi sadece PKK meselesi değil benim için, PKK’yı yenebilirsiniz, susturabilirsiniz, yok edebilirsiniz, PKK’yla anlaşabilirsiniz ama “demokrasi, insan hakları, özgürlük, eşitlik, adalet” yoksa Kürt meselesini çözemezsiniz.
Türklerle Kürtler “eşit” olmadığı sürece o mesele orada durur.
Sadece Kürt meselesi durmaz, ibadethaneleri verilmeyen Alevilerin meselesi de durur, Başbakan’ın “at o yazarı” diye bağırdığı iklimde fikir özgürlüğü meselesi de durur, Başbakan’ı eleştiren öğrenciler hapislere atıldığı sürece “muhalefet etme” özgürlüğü meselesi de orada durur, nasıl doğum yapacakları bile devlet tarafından belirlenen “kadınlar” meselesi durur, kuralları hâlâ 12 Eylül yasalarıyla belirlenen “siyaset” meselesi orada durur, Sayıştay denetiminden kaçırılan “ordu” meselesi orada durur, Uludere’de korunan suçlularla birlikte “yaşama özgürlüğü” meselesi durur, işkenceci polisin terfi ettirilmesiyle “işkence” meselesi durur, Suriye’de bizi savaşın eşiğine getiren emrivakilerle “tek adam” meselesi durur.
Kürt meselesi de dâhil bütün bu meseleler birbirine bağlıdır ve bunların çözümü Başbakan’ın artık yanına bile yaklaşmadığı “Kopenhag kriterlerinde”, demokraside, insan haklarında, özgürlükte ve kurumsallaşmış bir eşitliktedir.
Şimdi Alper ve “AKP’ye güvenen” diğer yazar arkadaşlarımız, “Kürt meselesi demokrasi olmadan da çözülür” diyorlarsa, bunu neye dayandırdıklarını...
“Kürt meselesi demokrasi olmadan çözülmez” diyorlarsa, bütün bu saydığım konularda nasıl demokrasiye doğru bir gidiş gördüklerini açıklarlarsa minnettar kalırım.
Hepimiz net olalım, hepimiz düşüncelerimizi net biçimde anlatalım.
Bu, niyet okumaktan da, “gözlük” önermekten de, Başbakan için Başbakan’ın gazetelerinde kullanılamayacak ifadelerin, Başbakan’ı savunmak için bu gazetede bu gazete için kullanılmasından da daha iyidir.
YILDIRAY OĞUR'UN AHMET ALTAN'A CEVAP VERDİĞİ YAZISI:
"Karanlıklar içinde bir ışık görülüyor. Ona yaklaştıkça büyüyor, uzaklaştıkça küçülüyor. Uzun süredir böyle. Sırtınızı dönerseniz, gözünüzü kapatırsanız elbet göremezsiniz. Ama orada hâlâ bir ışık var.
Belki de 30 yılda pek çok kez tekrarlandığı gibi tünelin ucunda görünen o ışık üzerimize gelmekte olan bir TIR'ın farları. Ama ya o karanlığı aydınlatacak ışıksa? Başbakan Erdoğan'ın salı günkü grupta yaptığı konuşma sırasında o ışık küçüldü. Başbakan milliyetçiliğe teslim oldu. Daha doğrusu şöyle "Başbakan milliyetçiliğe teslim Volume 46". Aslında daha kötülerini de görmüştük. 2007'de bütün Türkiye'yi "Kurban olam ayına yıldızına" afişleriyle donatmıştı mesela.
Sonradan öğrendik ki Ali Taran'ın kapısı çalındığı günlerde, PKK liderleriyle de Oslo görüşmeleri başlamıştı herhalde. Peki, "Hakkâri'de çocuklara, kadınlara da polis müdahale eder" minvalinde söylediği skandal sözlerden bir süre sonra kim inanır İmralı'yla görüşmelerin başlayacağına? "Ben olsam Öcalan'ı asardım" dediği akşam, muhtemelen Öcalan'la barış konseyinde anlaşılmıştı. Genel yayın yönetmenlerinin katıldığı bir iftarda Almanya örneğini vererek ısrarla sorduğum anadilde eğitim sorularıma cevap verirken Kürtçe seçmeli derse bile hayır dediğini hatırlıyorum. 1993'ün kasımında da John Major da birkaç gün önce balıkçı dükkânı havaya uçurup dokuz sivili öldürmüş IRA ile görüşmeler yürütülüp yürütülmediğini sorgulayan Avam Kamarası'nın karşısına geçip şöyle demişti:
Bay Adams'la ve İrlanda Cumhuriyetçi Ordusu'yla oturup konuşmak mı? Bunun düşüncesi bile midemi bulandırıyor! Birkaç ay sonra hükümetin IRA ile uzun süredir görüşmekte olduğu ortaya çıktı. Adı bile unutulmuş Major, İngiliz tarihinin en ilerici ve demokrat başbakanı değildi. Belki de ülkesindeki iç savaşı bitirmek, etnik sorunu çözmek için ille de demokrat, hoşgörülü bir lidere ve tam demokrasiye ihtiyaç yoktur? IRA meselesini barışla çözüp, Nobel Barış Ödülü olan selefi Blair, tarihe yalanlarla Irak'ı kana bulayan bir işgalci olarak geçmişti. El Beşir ise en radikalini yapmıştı, referanduma gidip, savaştığı etnik gruba ayrılmak isteyip istemediklerini sormuştu, "istiyoruz" cevabına saygı duymuştu.
Peki, savaş suçlusu Beşir demokratlıktan mı yapmıştı bunu? Peki, ya De Klerk, aparthaid rejiminin ünlü ailelerinden birinden gelen bir ırkçı olarak nasıl Mandela ile el sıkışıp, birlikte Nobel Barış Ödülü'nü kaldırdı dersiniz? Büyük bir demokrat olduğu için mi? Ya demokrasiyle, demokrat liderle barış arasında doğrudan bir ilişki olsaydı, dünyanın en demokratik anayasasını yapıp, tüm faşizan yüklerinden kurtulan İspanya'nın bir Bask sorunu kalır mıydı? Öyle olsa, 1998'de Öcalan, yarı-askerî bir rejimle yönetilen Türkiye ile anlaşıp, silahlı mücadeleye son kararını verir miydi?
Kürt bile diyemeyen bir devlete güvenip, gerillalarını sınırdışına çeker miydi? Partisinin adını değiştirir miydi? Evet demokratikleşme barışı sağlamlaştırır, kalıcılaştırır. Ama barışın önüne daha uzun yıllar alacak tam bir demokratikleşme hedefini koymanın, bu sorunu çözmek için sandıktan demokrat bir başbakanın, Yeşiller-EDP iktidarının çıkmasını beklemenin her gün kan akan meselenin çözümünden kaçmaktan başka bir anlamı yok. Kabul etmesi zor. Ama Kürt sorununu hayallerimizdeki o Norveçli sosyal demokrat başbakan çözmeyecek.
Bu sorunu halkın en az yarısının desteğini almış, her gün cenazeler gelirken İmralı ile yine görüşürüz dediğinde bile Türklerin güven duyduğu güçlü bir lider çözecek. Bu sorunu ölen PKK'lılar için ağlıyorum diyen bir başbakan da çözemez.. Ama bu sorunu "ölen PKK'lılar için ağlıyorum" diyen bir Emniyet müdürünü özel kararnameyle Diyarbakır'a atayan, demokrat olma ihtimali pek sevilen Kılıçdaroğlu'nun, Bahçeli'nin ihanet nidalı mahalle baskısına gelmesine rağmen o müdürü görevden almayan bir başbakan çözebilir. Kürt sorununu ancak grup başkanvekilleri, Başbakan yardımcısı, milletvekilleri, medyası o Emniyet müdürünün arkasında duran merkez bir parti çözebilir.
Bu sorunu ancak, o Emniyet müdürünün de parçası olduğu dindar geniş halk yığınlarının rızası çözebilir. Leyla Zana'nın, evlat acısı yaşarken Sırrı Sakık'ın gördüğü ışık da buydu. Ancak AK Parti gibi toplumun yarısının desteği arkasında olan bir parti ve Erdoğan gibi geniş kitleleri elinde turan bir lider bu sorunu çözebilir. Bu özgüven yüzünden Türkiye tarihinde ilk kez bir hükümet açıktan Kandil ve İmralı ile görüşme yürüttü. Habur'u yaptı. Kürtçe seçmeli dersi getirdi, Anayasa'da Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığını savundu, anadilde kamu hizmeti vaat edebildi.
İntikam çağrıları altında yeniden Oslo, İmralı görüşmesi diyebildi. O yüzden son 15 gündür ortalık duruldu. Erdoğan, bunları çok demokrat olduğu için yapmadı. Bu sorunu çözmeden bu ülkeye istikrar gelmeyeceğini gördüğü için yaptı. Daha fazlasını da yapması için sürekli bastırmak gerekir.
Anadilde eğitime kapattığı kapının zorlanması ve mancınıklarla kırılması gerekir. Ama önce Leyla Zana'nın hatta Öcalan'ın ve büyük halk yığınlarının gördüğü barış ışığını görmek gerekir. Uzun yıllar sonra göründü o ışık çünkü. Bir daha gelir mi belli olmaz. Kaybetmemeliyiz. Büyütmeliyiz. O ışık biz uzaklaştıkça küçülüyor, yaklaştıkça büyüyor çünkü. Bu hangi göz hastalığına delalet eder bilmiyorum. Kaç numara gözlük gerekir onu da. "Gözüne gözlük" yeşil sahalarda görmek istediğimiz hareketler bahsinde, eski İstanbul beyefendilerinin tribünlerden hakeme söyledikleri en ağır söz olarak anlatılır.
Hakeme "kof kabadayı" diye bağırmaktan daha düzeyli ve zekice olduğu kesin. 34 yaşındayım. Gazeteciliğe Nadir Nadi'nin Cumhuriyet'inde başlamadığım için özür dilemeyeceğim. Köşe yazarlığı baba mesleğim değil. Bundan beş yıl önce Taraf'ta yazmak ve çalışmak için davet aldığımda mühim olmayan bir master öğrencisi ve aktivisttim. Eğer o daveti hiç almasaydım da Taraf'ın yaptıkları sonsuza kadar sıradan bir vatandaş olarak minnettar kalmama yeterdi. Kimseyi kırmak istemem. Ama bu gazetenin ekranlarına bakmaktan kaybettiğim keskin Rizeli gözlerim şimdi bana oyunlar oynasa da o ışığı görüyorum. Ve kimsenin hatırı için de görmüyorum demeyeceğim."
Odatv.com