Ingvar Ambjørnsen, bu kez bize çirkin köpek Tozar’la kurnaz kedi Sezer’in arkadaşlığını anlatıyor.
Yazan: Olcay Mağden Ünal
Vaktiyle biz garip insanlar, bir tıkla neredeyse bambaşka bir galaksiye yelken açmak şöyle dursun sevdiğimiz bir şarkının klibini televizyonda izleyebilmek için ekran başında nöbet tutardık. Hele ki hayranı olduğumuz bir grubun yeni çıkmış şarkısına hasbelkader denk gelmek, evlerde şenlik ateşlerinin yakılmasına sebep olur, telefonla –ki kendisi kablolu, üstelik de sadece evlerde olan bir araçtı– eş, dost, akraba aranarak bir anlamda sanal halaylar çekilirdi. İşte böylesi ilkel bir devirde iyi çeviri edebiyata, hele ki çok bilmediğimiz memleketlerden gelen iyi edebiyata rastlandığında da benzeri sevinç gösterileri yapılır, söz konusu kitaplar gümüş tepsilerle elden ele uzatılırdı. Hatırladığım kadarıyla, Beyaz Zenciler işte bunlardan biriydi, hatta en önde gelenlerindendi. Çünkü aykırıydı, çünkü isyankârdı, çünkü hayalperestti. Yani olamadığımız, olmayı şiddetle arzuladığımızı bile fark etmemize izin verilmeyen her şeydi. İşte böyle sevdik biz, adının içinde tuhaf bir “o” harfi barındıran Ingvar Ambjørnsen’i. Bize çok yabancıydı ama daha okuduğumuz bir kitabıyla kalbimizin hiç dokunulmamış, bakir topraklarına sersem sepelek dalıvermişti.
Belki de bu sebepten, bizler için kendisinin bir çocuk kitabı serisi yazmış ve bu serinin ilk iki kitabının da Türkçeleştirilmiş olması apayrı bir anlam ifade ediyordur. Kendi kedisi ve köpeğinden ilham alarak kaleme aldığı dört kitaplık serinin ilki, Sezer ve Tozar: Çomar Amca’nın Mirası, çirkin köpek Tozar’la kurnaz kedi Sezer’in arkadaşlığını anlatıyor. Ortalıkta her daim fukara ve de aç biilaç takılan ikiliye Tozar’ın amcasından bir pansiyon miras kalır. Körfez Pansiyon berbat durumdadır, üstelik Tozar bu işlerden hiç anlamaz, zaten pansiyonda dolaşan hayaletlerden söz edilmektedir; bu yüzden durmadan eski, perişan, ancak dertsiz tasasız hâllerine geri dönmek ister. Ancak Sezer paranın kokusunu almış, bedbaht geçmişlerinden kurtulmayı kafasına koymuştur, bu sebeple işi ele alır. Su samuru Susam tamir işlerini hâlledecektir ki kendisi bu tamir meselesinden aşırı derecede keyif almaktadır. Porsuk Şirin’se komi oluverir. Her şey rayına oturtulduğunda ilk misafirler kapıyı çalmaya başlar: Köstebek Gregor, eskinin öğretmeni şimdinin hindisi Bayan Gülibik ve de kendini bir cetvel gibi sağı solu ölçmek için kullanan, vergi memuru tırtıl Bay Başbela. Tabii bir de köyün bakkalı Leylek Kurumlugil’i unutmamak gerek