Yaşamaktan korkuyor gibiyiz. Yaşadığımızı zannederek yaşıyoruz. Korkak ve çekingen tavırlarımız yaşatmıyor belki de,yaşamaktan korkuyoruz. Yanlış yola sapmadan doğruyu bulamayacağız, bunu bilmeden doğru yolun kaldırımlarından gitmeye çalışıyoruz, dediğim gibi çalışıyoruz. Islanmadan yağmuru bildiğimizi sanıyor, yağmuru yaşamaktan korkuyoruz,-hasta olmamalı,saçımız bozulmamalı- ıslanmadan yağmuru tanımlıyor,ıslanmadan yaşıyoruz. Sevmeden, aşk şiirleri yazıyor,sevmekten korkuyoruz. Kazandığımız şeyleri kaybetmekten korktuğumuzdan sevmiyoruz,bağlanmıyoruz. Hiç sevmeden, sevilmeden aşk nedir bilmeden yaşamanın ne kadar korkunç olduğunu görmeyerek,kaybetmekten korkuyoruz. Kaybettiğimiz çok şey var göremiyoruz.Kaybetmekten korkarken kaybediyoruz.Çılgınlar gibi dans etmeden eğlendiğimizi sanıyor, her müziği dinlemeden dinlediklerimizi en güzel müzik sanıyoruz. Araştırmıyoruz,dinlemiyoruz çünkü bildiklerimizin yanlış olacağından korkuyoruz.Diyorum ya ıslanmadan,sevmeden,yanlış yola sapmadan, çılgınca dans etmeden,her müziği dinlemeden yaşamış olmuyoruz. Yaşadığımızı zannediyor oluyoruz. Böyle yaşayarak sahip olduğumuz tek şey korkaklık,bilmiyoruz. Cesaret edemiyoruz, korkak gibi yaşıyoruz ve en iyi bildiğimiz şey bu. Gurursuz durumuna düşmekten,ıslanmaktan,hasta olmaktan, beklemekten, kaybetmekten en çok da “insanlar ne der?” den korkuyoruz.
Montaigne “Acı çekmekten korkan biri zaten korktuğundan acı çeker” lafiyla ne demek istediğimi öyle güzel özetliyor ki. O kadar haklısın ki Montaigne, konuşmak için yaşamak gerekiyor, yağmuru anlatabilmek için ıslanmak,sevgiden bahsedebilmek için sevmek, aşkı anlayabilmek için aşık olmak… Yaşadım diyebilmek için yaşamak gerekiyor! Yaşayın,korkmadan,korku duymadan, kim ne der demeden, bir ucundan diğer ucuna kadar yaşayın.
” Cesaret ‘en kötü ne olur?’ sorusuna pek çok yanıt verip bütün bu yanıtların seni durdurmasına izin vermemektedir.”