Sevgilerimiz ölüyor görüyor musunuz? Ellerimizle baktığımız, incinmesin diye sesi kıstığımız, yola hayran olduğumuz, güneşi gözlerinde gördüğümüz, saçlarının gölgesinin düştüğü yere birer papatya ektiğimiz gülüşlerimizle… Sevgimiz ölüyor. Kalmak, gitmek nedir tam olarak bilinmiyor açıkçası, çok da önemli değil. Sözler yıldızlara takılı kalıyor, hiçbir gerçeklik payı yokmuşçasına. Bildiğinizi sandığınızın, bilmediklerinizden daha bilinmez olması. Çakılı kaldığınız yerdeki çivilerin sadece sizin ayağınıza batmış olduğunu anlamanız gibi, yolun sadece sizin bekleme durağınız olduğunu görmeniz gibi. Sevginin böyle bir şey mi yoksa değil mi gibi daha bir çok bilinmez şey. Neden savunduklarınız ile yakından uzaktan alakalı değilsiniz? Neden bu kadar hoyratsınız? İşinize geldiğinde ağzınızdan çıkan parıltılı cümlelerin, yeri geldiğinde üzerine su dökülen kömür ile eşdeğer olduğunu göstermek için neden bu uğraş? Sözleriniz, söz mü mesela? Kendinize kör olmanız mı bu, kendinize bakma açınız mı bilemiyorum.. Yolunuz apayrı, serüveniniz de öyle. Bildiklerimiz başka, bilmek istediklerimiz bile başka. Yan yana getirdiğiniz yanlış harfleriniz her yerde, uluorta. Sevginiz ölmüş sizin. İçimizdeki kaktüslerin müzik ihtiyacını yağmurlarla karşıladığımız şey bu değil. Olduğun yerde yok olmak, hiç olmamış gibi olmak ya da olanı tutmaya çabalamak bazen küçücük ellerimizle, sizden öteye yürüyen herkes için yeterli olmuyor ya… Bu hengameye düşmeni sağlayan şey, sana iyi gelmeyen şey, sevgi değil.