2 gün önce bizzat geçirdiğim ameliyat. buradan ve internetten okuduklarıma göre gayet basit bir ameliyat gibi gözüküyordu ama neticesinde ameliyat ameliyattı. ben bu noktayı atladığımdan yanıma kimseyi istemedim. kimseye haber vermedim. giderim olur çıkar gelirim diye düşünüyordum ama öyle değilmiş. siz siz olun birine haber verin bulunsun yanınızda. hele benim gibi canı az biriyseniz o serum takmak için soktukları damarda sürekli duran alet bile acı veriyor. sol kolumu o çıkana kadar doğru düzgün kullanamadım.
3 sene önce bir halı saha maçında sanırım yırttım menisküsü. aman geçer bu ağrı deyip sallamadım. sonra kırıkçı çıkıkçıya gittim. o bir şeyler yaptı rahatlattı beni. sonrasın yine futbola geri döndüm. 3 sene boyunca çatır çatır topumu oynadım. ama hep dizimde bir gariplik vardı. ama ağrı filan olmadığından dert etmemiştim. fakat böyle bir şey başınıza gelirse umursamazlık etmeyin gidin hemen doktora. benim iç, dış menisküslerde yırtık, ön çapraz bağın birinde hafiften bozulma, içeride yağ birikmesi gibi şeyler oluşmuş bu 3 sene içinde. bunları görünce kafada jübile yaptım ama iyileşince durum ne olur bilemem.
ameliyat günü gayet neşeli şekilde hastaneye vardım. işlemleri hallettim. sıram geldi. bir entari ve bone getirdiler. bunları giy çabuk üzerinde hiç bişi kalmasın dediler. entarinin her tarafı açık nasıl giyilecek bilemedim. belden aşağıyı uyuşturcaklar masaya bırakmayalım boku sidiği deyu son bi işedim. hemşire geldi oda da beni aradı. dedim durun daha giyemedim. benim her yer açıkta. sizin dedi yakınınız yok mu yok dedim ben kendim geldim. bir şekilde giydim ama tarzan gibiyim. hasta bakıcılardan filan yardım istedim onlar hallettiler.
hemşire gelip damar yolu açtı. sol kolumun damarları ince olduğundan bir türlü doğru yerde durmuyordu nalet iğne. çok acıdı lan. elimde telefon, cüzdan, saat, kitap vardı dedim bunların başına bir iş gelmesin burada? o da refakatçimi sordu. yok dedim. iyi dedi ben alayım. hemşireler çok iyi lan. ya da hastayım ya hepsi melek gibi geldi bana. bilmiyorum. beni sedyeyle ameliyathaneye götürdüler. ameliyathaneye girerken gayr-i ihtiyari el salladım dışarıya. kafamı kaldırdım o hemşire ile göz göze geldim. gülümsedi. insanın bir refakatçisi filan olur demi öyle dımdızlak gelmişim.
içerde beni park ettiler bir kenara. kadının biri geldi, o da hemşire, hangi diz senin dedi. sağ dedim. karıştırmasınlar diye sarımsak diye de ekledim. kolumu neden düzgün tutmadığımı sordu. dedimki acıyo bu şeyden ötürü. erkek adamın buncacık şeyden kolumu acırmış deyip oraya bir güzel dokandı. anam anam nidaları içinde tamam tamam acımıyor dedim. gitti. oha. acıyor lan bildiğin. neyse hemşire ile iddialaşmaya gelmez birazdan iğneyi o sokucak ne de olsa. doktor geldi o da sordu "hangisiydi senin sol mu?" dedi. yok dedim "sağ diz, sarımsak". tamam dedi gülerek. aman dedim yanlış yeri delmeyin.
girdik içeri. yattık masaya. buz gibi olm içerisi. g.tün donar yani. üzerime bir sürü çarşaf, pike filan attılar. onlar çok hissettirmedi soğuğu. arkada bir olay dönüyodu hop müdahale ettim. dedim "n'oluyor şimdi?" zaten her bir boku soruyorum. "bu ne için? onu neden yapıcaksınız? şöyle yapınca ne oluyor?" filan. hemşireler bu anestezik ilaç dediler. iyi dedim onu sokarken haber verin ben burda nefes filan alıyım bari dedim. peki dediler. sonra her bir adımı anlattılar. çok eğlenceliydi ekip. "şimdi sırtını baticonla siliyorum. şimdi doğru yeri arıyorum elim var sırtında. şimdi iğne geliyo derin nefes al. kıpırdama çıkartıyorum." ve bitti. doktor ayağımda bir sıcaklık hissedebileceğimi söyledi ve o sıcaklık geldi. ulan o buz gibi yerde nasıl güzel bi olay. üzerime bir sürü şey yerleştirdiler. kollarımı bağladılar. baya çarmıha gerilmiş gibiydim. gözümü kaşıyacak oldum birini açtılar neyseki.
ilaç etkisini gösterdikçe belden aşağısı benden ayrılıp ayrı eve çıktı sanki. oralar yok gibiydi. bu noktada doktora çok güzel bir asist yaptım:
- 25 yıllık ömrü hayatımda ilk defa popomu hissetmiyorum.
- (bana bakıp gülümseyerek) korkma biz iyi insanlarız. *
sonra başladı ameliyat. bir kaç defa daha sağ dizimin ameliyat olacağını tekrarladım. benle kafa buluyorlardı alenen. neyse ekip eğlenceli olunca güzel oldu tabi.
ameliyat bitti 1 saat sonra. yine beni bir yere park ettiler. üzerimde serum, dosyam falan var. beni odaya çıkarttılar. bir arkadaşım gelmiş neyseki benim dediklerime aldırmayıp. belden aşağısı felç durumda ben çıkıp gitmeyi planlıyordum. sedyeden yatağa geçtim ama üzerimde hiç bişi yok. pike örtüp üzerimdeki entariyi aldılar. çırıl çıplaktım pike altında. ama umrumda bile değil. gelip iğne yaptılar antibiyotik, ağrı kesici. kıçımı hissetmediğimden hiç acımadı. spinal anestezi
yaptıklarından anestezinin etkisinin geçmesi uzun sürdü. uzun sürdükçe benim mesane dolmaya, hatta ağrı yapmaya başladı. ama ben bir türlü işemeyi beceremiyordum. ağrıdan bayılayazdım. sonda takılması lazım ama o şeyin oraya gireceğini düşündükçe daha fena oluyorum. en sonunda ağrı dayanılmaz hale gelince sonda taktırmaya karar verdim. asistan doktor geldi elinde acayip birşeylerle. ben bakmadım hiç. dayanamam çünkü. içeri soktu onu. zaten hissetmediğimden filan hemen girdi. sonrası rahatlama. koca torba doldu bir kaç saniye içinde.
anestezinin etkisi önce bacaklardan başlayarak geçti. tabi geçince sondanın acısını hissetmeye başladım. iyi güzel ama acıyor lan. fena acıyor. 4-5 saat kaldı sonda. doktorları güç bela ikna edip çıkarttırdım. neymiş sabaha kadar dursunmuş, işeyemezmişim. olm sen onu bir çıkar tavana bile işerim ben. bir doktor geldi çıkarttı. çıkartmak dediğimde asılıp çekmek. asıldı cart diye çıkarttı. mesaneden, ucuna kadar olan bölge komple tahriş oldu. yok böyle bir acı. zaten ben canı az bir insanım. of yazarken bile fena oldum. doğru tuvalete koştum. yani seke seke ulaştım. nereye koşuyorsun bacağında dikiş var ağrıyor hala. onu hatırladım. lan ben dizimden ameliyat olmuştum çektiğim şeylere bak dedim. ilk denemede başarısız oldum çünkü yanıyordu. açık yaraya tuz basmak gibi. bir iki damla zorla çıktı. doktora okkalı bir küfür daha ettim.
gece saat 4 gibi yine mesane alarm verince tuvalete gittim. ulan yapıcam ama yanmadan dolayı yapamıyorum. her yeri yanıyor. yapacak bir şey de yok. yanımdaki arkadaşı doktora bir ağrı kesici, uyuşturucu var mı diye sormaya gönderdim. eli boş geldi. tekrar girdim tuvalete. hadi oğlum, hadi oğlum diye diye zorla yaptım. hatta bir ara parmağımı kessem onun acısıyla bunu hisseder miyim diye düşündüm ama en sonunda yapabildim. bir kere başlayınca gerisi geliyor.
şimdi evdeyim. her şey gayet iyi. sırtım fena halde ağrıyor. o da sürekli aynı pozisyonda yatmaktan. ağrı kesiciyle hallediyorum onu da. düz koşulara 1 hafta sonra başlarım sanırım.
özet: bu upuzun entry'i de bu ameliyatı geçireceklere bir rehber olması açısından yazdım. sağlıklı olanlara da sağlıklarını korumaları için bir telkin. dikkat edin olm. basit filan ama gene zor lan. ben gidip yatayım. sırtım ağrımaya başladı zaten gene. sağlıcakla kalın.
edit: sırtımın ağrısı aynı pozisyonda yatmaktan filan değilmiş. uyguladıkları anestezinin bir yan etkisiymiş. 1 hafta boyunca ananızı belliyor o ağrı. sürekli yatmak zorunda bırakıyor. sonra geçiyor.