Son günlerde kumaş, keçe, iğne, iplik elimden düşmüyor. Yeni birşeyler denemek iyi geldi bana.
Lavanta aldım bugün, keseler yapmaya karar verdim. Elimdekini bitirmeden, bir diğerine saldırıyorum. Daha kardeşe bardak altığı yapılacak, servisler bitirilecek.
Günlerim artık eskisi gibi sıkıcı geçmiyor ya bu bile yeter benim için.
Bu arada annem emekliliğine son verip, öğretmenliğe geri döndü. Bunalımı da şıp die bitti! Aileden birinin depresyondan çıkması büyük mutluluk. Darısı benim başıma inşallah..
Son günlerdeki hallerim ise;
Dantel çok güzel duruyor ama sağlamlık açısından (çok yıkanacak birşey olduğunu düşündüğümden) bunları dikiyorum servislerin kenarına.
Yağmurlarla boğuştuk bir kaç gün. Evdeyken keyifli ama camdan su girince değil!!
Eyvah yağmur diyorum haliyle..
Yeni saksılarla daha da bir sevdim cam önümü.
Hafta sonunu sahilde yürüyüşle geçirdik, bu fotoğraf için baloncunun peşinden koştum resmen :)
Yalnız kahvaltılarımdan birisi daha..
Gözlerim yaklaşık 10 senedir bozuk. Bunun ilk 5 senesi gözlük kullanarak geçti. Sonra gözlük kırıldı, "gözlük takmayı sevmiyorum" diyen benim için ise bu resmen güzel bir olaya dönüştü. Son 5 senedir, ne göz muayenesine gittim ne de gözlük takmak için bir girişimim oldu. Ama artık gözlerim beni mecbur bıraktı. Herşeyi bulanık görmek ve bu bulanıklığın gittikçe artması pek hoş olmamaya ve baş ağrılarımı da arttırmaya başladı. 2 kere evimize yakın bir hastaneye muayene için gitme denemem oldu. Biri geçen haftalarda, biri de bugün. İkisinde de sıra çoktu, randevu sistemi olmadığından şansa gidiyorsun zaten. Tabi ki "aman ne bekleyeceğim, gözler beklesin" diyerek çıktım hastaneden ve soluğu sahilde aldım..
Her yolun sonunun denize çıkmasını seviyorum..
Yarın için bir göz hastanesinden randevu aldım ve sanırım bu sefer başarıcam. Bakalım numaralarım ne kadar fırlamış..