Diyorum ya.. Bu ilde duyarlı ve hassas toplulukların bizleri mutlu ettiği güzel şeylerde oluyor.. Ve bu güzel şeyleri kaleme almak, bana çok iyi geliyor..
Ben kırgınlığım ve yaşadığım hayal kırıklıkları sonucu canım gibi sevdiğim, atalarımın yadigarı İzmit’e daha doğrusu İzmitliye sitem ediyor, yapmacık olduğuna kanaat getirdiğim pek çok etkinlik çağrılarına da katılmıyorum..Tabi ki bu kimsenin derdi değil.. Sadece beni bağlar.. Demek istiyorum amma, bu ilin tarihine işlemiş, ancak şu anda Hakkın Rahmetine kavuşmuş bir çok Cumhuriyet Çocuğunu, Yani tabiri caizse hani şu ulu çınarları, yıllarca dinledim.. Dinletmeye çalıştım.. Ne yazık ki hepsi benim şu andaki duygularımı taşıyorlardı bünyelerinde.. Çoğunun göz yaşlarının şahidiyim.. Onlarda çok ama çok seviyorlardı bu ili.. Dernek kurmuşlardı ileriyi görerek.. İzmitlinin yok olabileceği düşüncesi, onların sağlığı zamanında başlayan kozmopolit akımın yüzünü göstermesiydi.. “Gelen herkes başımızın üstüne, ancak bir gerçek var ki, bu ilin bir tarihi, bir kültürü ve yerli halkı var” diyorlardı.. Fakat Cenneti Cehenneme çeviren sanayinin cazibesi ve çıkar hırsı onları itivermişti bir kenara..
Bu konularla ilgili yazacak veya anlatacak o kadar çok anı ve bilgi birikimi var ki dağarcığımda, zaman içinde yine anlatmaya çalışırım.. Ben kırgınım..Çünkü İzmitli bu şehre sahip çıkmadı..Ben üzgünüm; Çünkü İzmitli hemşerisini tutmadı, korumadı.. Ben sitem doluyum; Çünkü İzmitli büyüklerinin oluşturduğu ve bu ilin insanının birbirini bulmasını tasarlayarak kurduğu derneğinin yok olup gitmesini hiç mi hiç umursamadı.. Yaşadıklarımız sonucu şunu da söyleyebilirim doğrusu.. Belki de sevindi, alkışladı.. Nasıl bir ilgisizlikse, saklandı..Çıkmadı ortaya.. Başkalarının inisiyatifine bıraktı her değeri..Ve son yıllarda sanal alemde buluşmayı, bilgisayar kanalıyla merhabalaşmayı daha uygun buldu..Ona da sevgili Hüseyin Erol ön ayak oldu biliyorsunuz..Hüseyin kardeşim baktı ki yok oluyoruz.. “Biz İzmit’iz” sözcüğünün engellenemez hassasiyetini yakalayarak toplamaya çalıştı birilerini.. Hayırlı olsun.. Giden gözü açık gitti.. Atı alan da Üsküdar’ı geçti.. Ama, ben Hüseyin Erol’u içtenlikle kutlarım.. Sanal, manal, onları bir isim altında buluşturmakta oldukça başarılı.. Anlaşılan, İzmitli ortaya çıkmadan “Ben İzmit’im” demeyi içine sindirerek, bekliyormuş.. Her zaman söylediğim gibi, bakmayın sitemlerime.. Sitemlerimi ve kırgınlığımı içime gömüp, bize düşen ne varsa yanındayım.. Biz, İzmitliler Derneğini ve İzmitliyi toparlama savaşı verirken, yalnız kalmanın ne demek olduğunun gayet iyi biliyoruz..
Şimdi bu açıklamalardan sonra esas konumuza dönebiliriz..Bu ilde dört bine yakın dernek var biliyorsunuz..Ben TV programlarım dolayısıyla önde gelen onlarcasınla tanıştım.. Amaçlarını öğrendim..Ancak, bu derneği nasıl kaçırdım anlayamadım.. “Girişimci İş Kadınları Derneği “.. Belsa Plaza İş Merkezi B blok Kat 6 adresinde çalışmalarını sürdürüyorlar.. Pırıl pırıl genç iş kadını hepsi..Her iş dalından var aralarında.. Amaçları iş kadınlarının daha verimli çalışmasını sağlamak, bütünlüğü ve beraberliği yakalayarak üyelerinin her türlü iyi veya sıkıntılı dönemlerinde yanında olmak..Daha bir çok olumlu madde ile sürüyor..Onlar için atılım, girişim ve başarı çok önemli.. Bunların yanı sıra, araştırmacı bakış açıları onları Hüseyin Erol’un İzmit esnafları adına hazırladığı çalışmaya itmiş..Hazırlanan kitabı incelemişler..Sonra, bu ilde 50 yıl üzerinde esnaflık yapmış kişileri daha yakından tanımak, vefat edenleriyse yad etmek düşüncesiyle sıvamışlar kolları.. Geçen sene ilkiyle başladıkları “ İzmit’in Çınarları” İftar programında sağ olanları bularak, rahmete göçenlerinse evlatlarını veya eşlerini davet ederek çok güzel ikramlarla ağırlamışlar.. Sonra, onlara veya ailelerine, bu ile katkılarından dolay teşekkür plaketi takdim etmişler..Hatta bu ilde pek olmayan, bu ailelere duygularını ifade etmek üzere mikrofon uzatıp bu konuda konuşmalarını, yani İzmitli olduklarını hatırlatmışlar.. Bu yıl, İzmit’te olduğum için, Dernek Genel Sekreteri Sevgili Esma Orhan hanımefendinin yaptığı nazik davet ve anlatımdan sonra, katılma sözü verdim.. Ve o anlamlı iftara katıldım.. İşlerimden dolayı biraz geç katıldığım iftar salonuna girince şaşırdım diyebilirim.. Orada kimler yoktu ki.. Çoğunluk baba dostuydu.. O salon, yemeklerden ziyade İZMİT kokuyordu..Bakınız sizlere bu defaki iftarda kimlerin isimleri vardı, hemen yazayım..Söylenene göre davet edilip katılamayan isimlerde varmış.. Abdurrahman KABO (Elbiseci) adına oğlu “Ercan Kabo”.. Süleyman Ercan( Ercan Bebe) adına oğlu “ Haluk Ercan”..Ekrem Moralı (Kundura) adına oğlu “ Mehmet Moralı”.. Ertuğrul Kebenç (Gebeşler) adına oğlu “ Mehmet Kebenç”.. Hüseyin Hündür (Hüner Mobilya) adına oğlu Metin Hündür”.. İsmail Alpaslan (Halıcı) adına oğlu “ Erol Alpaslan”.. Emin Ağan (Kağıtçı) adına oğlu “Murat Ağan”.. Necdet Balcı (Kabzımal) adına oğlu “Orhan Balcı”.. Turan Tığ (Mobilyacı) adına eşi “Lale Tığ”.. Hikmet Kırlı (Kolonyacı Hikmet) adına kızı “Emine Olgun Türk”
Reşat Sakarya (Çiçekçi) adına kızı “ Kamuran Özben”.. Akif Özdemir (Sobacı) adına oğlu “Sezen Özdemir”.. Mehmet Işıklar (Gazeteci) adına oğlu “ Mehmet Işıklar ”.. Şefik Güler (Matbaacı) adına oğlu “Ergün Güler”..Ve, çok eski esnaf olup, şükür ki hayatta olan Dursun Akoğlu (Giyim), Tuncay Tandırcı (Kuaför), Faruk Bozüyük ( Evin Şarküteri).. Erdinç Özden (İğneci)..
Tabii ki benim canım babam Refik Başeğmez.. Bu organizasyonun en kısa ve öz sözü olarak dernek yönetimi şöyle diyor .. “ Biz sizlerin gözlerinizdeki gülümsemeyi hayal ettik, Allah yaşamamıza müsaade etti , çok mutluyuz “.. Bilmem artık fazla söze gerek var mı.?..