Stacey Anderson Anderson itibaren Davideni 617486, Romanya
Cockfighter okuduğum üçüncü Willeford'dur ve aralarındaki ortak payda, karanlık ve yıkıcı bükülmelerinin ötesinde, bu hayatlar kötü olsa bile, hayatlarına mutlak bir güven ve kesinlikle öncülük eden kahramanlardır. Anlatıcı "Sessiz" Frank Mansfield, 49 eyalette yasa dışı olmasına ve onu sürekli kişisel ve ekonomik yıkıma götürmesine rağmen, onurlu bir horoz dövüşü geleneğine yürekten inanıyor. Willeford, bu yeraltı kültürünü cezalandırma, neredeyse fetişist detayda, çukurlardaki eylemi tanımlayan ve Frank'in eğitim yöntemlerine ve oyunlarına oranlarını arttırmak için gözüken uzun pasajlarla ortaya koyuyor. Frank seçtiği yoldan ayrılmayı reddediyor: Yılın Cockfighter madalyasını kazanma taahhüdü o kadar tek fikirli ki, amacına ulaşana kadar kişisel bir sessizlik yemini alıp ona yıllarca zorluk çekiyor ve ilişkilerini ekşitiyor. Okuyucu onu dar, rahatsız, hatta psikotik bulabilir, ancak Willeford onu görkemli bir şekilde ısırılmış sona doğru oynar.
Başka bir harika hızlı okuma!
Kitabı beğendim. Güzel, çoğunlukla zararsız, hafif bir YA fantezi kitabıydı. Açıkça ilk denemeydi ve çoğunlukla beğendim. Öfkeli Paul Atreides karakterini beğendim. Kahramanının ve ilerlemesinin, sözlerinin yanlış olduğu bir an hariç, hoşuma gitti. Bir harita olmadan bile konumların kolay korelasyonuna izin veren tembel ülke ve sermaye adlarını sevdim (sahip olduğu (harita açıkça Tolkien'in bir saygı / kaldırma olsa bile)). Sevmediğim şeyler: "Konsey" ve müdürleri, yazarın ima ettiğinden çok daha fazla şey olmadığı sürece inanılmazdı. 10-yo, onun böyle olması için iyi bir sebebi olmayan garip bir Alia Atreides tipiydi. Dénouement zayıf ve aceleydi, ancak yerleşik yazarlar bile sonlarda gerçekten çok kötü olma eğilimindedir. Oh, ve ceket ve arka kapak bulanıklıkları gülünç derecede kötüydü (ama bunlar genellikle). Yani, bence her şey üçte işe yarıyor. Sesinin (sesinin henüz sahibi olmayan Eragon'un yazarının aksine) deneyimiyle büyüyüp büyümediğini görmek için yazardan daha fazla kitap arayacağım. (Yazabileceğimden değil)
I think this was probably a pretty close depiction of what life was like on a circus traveling by train, and it includes the more gritty aspects as well, not sugarcoating them at all. It mostly delves into the young life of the main protagonist when he was 23 and working in the circus as a veterinarian, but there are a few chapters interspersed that take place when he is an old man in a nursing home. I really liked the nursing home bits, Sara Gruen injected some pretty good humor into those scenes.