Mutluluğun Resmi
Fırtınalar kopuyor içimde. Susturamıyorum uğultusunu. Dindiremiyorum bir türlü. Bilemezsiniz… Mutluluğu arıyorum. Huzuru… Nasıl tarif etsem size bilmem ki. Bazen gözlerimi kapatıyorum ve görmek, duymak istediklerimi hayal ediyorum. Kapatınca gözlerimi tozları, çamurları, azgın canavarlar gibi hızla giden arabaları, vefasızları, yalancıları, suni dünyayı görmüyorum. O an hiçbir şeyi düşünmüyorum. Dinleniyor gözlerim ve ruhum. İşte o zaman mutlu oluyorum.
Her tarafta çiçekler görüyorum çeşit çeşit. Papatyalar uzanıyor boylu boyunca. Eğilip dokunuyorum onların narin yapraklarına. Sanki kulağıma tatlı ezgiler fısıldıyor hepsi de. Gülücükler saçıyor her biri neşeli çocuklar gibi.
Kokularını duyuyorum o bin bir çeşit çiçeklerin. Kokladıkça hafifliyorum. Ayaklarım yerden kesiliyor. İşte uçuyorum şimdi havada. Ne kadar çirkinlik varsa hepsine gözlerim kapalı. Çamurları ve çamurların içine batmışları görmüyorum. Onlar orada kalsın. Ve el sallıyor bana çiçekler. Ben de onlara…
Gökyüzü… Masmavi gökyüzünü görebiliyorum ya, uçuşan kuşlarla sohbet edebiliyorum. Sokağımın başında bekliyor o delikanlı ya da anaç kediler. Ne zaman yanlarından geçsem okşamamı bekliyor her biri. Duruyor ve gözlerini mest olmuş bir edayla kapatıyor elimi tatlı tatlı tüylerinde gezdirirken.
Sıkıntılar, acılar mı? Benim hiç acılarım yok mu sanıyorsunuz? Bu gün bütün sıkıntılarımı toprağın altına gömdüm. Onları kimse görmesin, kimse dokunmasın acılarıma diye. Hiç yaşamamış gibi yok etmek, düşünmemek… Acılara küstüm. Bütün kırgınlıklara, adı konulmamış kederlere son… Hepsi küllenip bitti. Artık sadece şirin çiçeklerim, sabahları demlediğim sıcacık çayım, pencereme misafir gelip konan kuşlarım var. Yeryüzünde acıları yok edecek o kadar çok şey var ki. Bir bilseniz. Boş verin bitmeyen, her yanımızı saran kederleri. Gereksiz ne kadar şey varsa temizleyin hayatınızdan.
Mutluluk görebilmekte…