Nereden nereye?
Bir zamanlar yurtdışında Türkiye konuşmak zevkti: Dönüşen, bölgesel ve küresel istikrara katkı vermeye çalışan ve ilgi ile izlenen bir ülke üzerine tartışılıyordu.
Şimdiyse zor ve üzücü: İktidar kavgalarına indirgenmiş, demokrasi ve özgürlük sorunları yaşayan, kutuplaşmış bir Türkiye tablosu ve algısı üzerine konuşuyorsunuz.
İçerde de zor: İktidar kavgaları, Türkiye siyaseti ve siyasal alanının çivisinı çıkarmış durumda.
Artık kalkması gereken yargı kurumları törenlerinde, yargı ve demokrasi konuşması değil, siyaset ve kavga var.
Barolar Birliği Başkanı (konuşma metnini okudum) hukuk değil, siyaset konuşuyor.
Fakat, çok daha önemlisi, Başbakan, Cumhurbaşkanı, Genelkurmay Başkanı, Ana Muhalefet Partisi Başkanı ve yargı kurumları başkanları önünde, Başkan'a bağırıyor, bir başbakanın ağzından çıkmaması gereken kelimelerle fırça atıyor. Cumhurbaşkanı, Başbakan'ı sakinleştirmeye çalışıyor. Genelkurmay Başkanı ve Ana Muhalefet Partisi Başkanı, koltuklarında donmuş durumdalar…
Bu aktörlerden birisi Başbakan'a karşı çıksa, yaşadığımız 'devlet krizi' taşınamaz boyuta bir anda çıkabilir.
Yürütme-yargı ve devlet-yürütme-muhalefet ilişkilerinin, yani 'siyasal alanın çivisinin çıktığı' bir tablo var karşımızda.
Üzücü ve vahim; çünkü, bu sahneler, cumhurbaşkanlığı seçimlerine gidilirken yaşanıyor…
Cumhurbaşkanı, cumhurun olduğu kadar, devletin de başkanı olmak durumunda…
Cumhurbaşkanı adayları arasında ismi geçen Barolar Birliği Başkanı, töreni kendi siyasi manevra alanına çeviriyor.
Büyük olasılıkla cumhurbaşkanı olacak Başbakan ise devlet aktörlerine gelecek için hiç de olumlu olmayan mesajları, Barolar Birliği Başkanı'na fırça atarak veriyor.
Bu görüntü çıkıyor, Danıştay töreninden.
Bence, yargı kurumları törenleri, 'yeni yargı yılı açılış töreni' haricinde iptal edilmeli.
Bu törenler, demokrasi ve özgürlükler eksiği yaşayan kutuplaşmış Türkiye tablosuna, devlet krizini de ekliyorlar.
Ne egemen parti konumuna gelmiş güçlü AK Parti hükümeti ne de Yeni Türkiye söylemi, gelecek için istikrar, birlikte yaşama ve demokratikleşme umudu veriyor.
Tam da bu noktada, hem kimin cumhurbaşkanı olacağından daha önemli olarak, 'Nasıl bir cumhurbaşkanı' sorusunun hem de çözüm süresinin Türkiye için kritik önemi ortaya çıkıyor.
Geçen hafta Van’a gittim. Orada, hem halkla hem de Güneydoğu ve Doğu illerinden gelen çok sayıda ekonomik aktörle konuşma fırsatım oldu.
Van, deprem sonrası, AK Parti hükümetinin ciddi yatırım yaptığı ama yerel seçimleri, BDP’nin kazandığı bir il.
Van’da, çözüm sürecine desteğin çok ama kimlik sorunları kadar, ekonomi, işsizlik ve refah sorunları da merkezi konumda tartışılıyor.
Demokrasi ve ekonominin el ele gitmesi isteniyor, talep ediliyor.
Bu istek, 'egemen parti-zayıf muhalefet arasında siyasi denge sorunu'nun ve 'yürütme-yargı arasında devlet krizi'nin yaşandığı ülkemizde, istikrar ve barış için ne yapılması gerektiğini de gösteriyor.
AK Parti’de kimin cumhurbaşkanı adayı olacağı netleşiyor. Fakat, 'daraltılmış bölge ve dar bölge seçim sistemleri' seçeneklerinin parti içinde kabul görmemesi ve 2015 genel seçimlerine var olan seçim sistemiyle gidilmesi kararı bize, Cumhurbaşkanı-Başbakan-AK Parti ilişkisinin nasıl olacağı sorusuna daha net yanıtın verilmediğini gösteriyor.
CHP ve özgürlükçü sol ise yüzünü 'sağ’a ve Kürtleri dışlayan 'çatı' formüllerine dönmek yerine, odak noktası 'Çözüm Süreci, Demokrasi ve Eşitlik' olan bir söylem ve stratejiyle cumhurbaşkanlığı seçimlerine yaklaşmalı…
Yeni cumhurbaşkanı AK Parti’den seçilebilir ama Türkiye, güçlü ve yapıcı bir CHP, genelde de özgürlükçü sola gerek duyuyor.