Çocukluğum Eski Gördes’te geçti. İlkokulu Eski Gördes’te okudum, orada bitirdim. Nusret ağabeyim ile amca çocukları oluyoruz. Nusret Ağabeyim (Nüfus kaydındaki adının Nüzhet olduğunu 60’lı yaşlarında öğrendim) 1935 doğumlu. Benden 6-7 yaş büyük. Çocukluk yaşamında bu önemli bir yaş farkı.
Babası amcam Hakkı Güven, annesi yengem Şadiye Güven. Evlerimiz Divan Mahallesinde karşı karşıya idi. Bütün çocukluğum onlarla birlikte geçti, diyebilirim. Nusret ağabeyim ve onun büyüğü Nezih ağabeyimden kopya etmiş olacağım, ben de Şadiye yengeme “Şadiye Anne” diye hitap ederdim. Çocukluğum boyunca kendi evimizde olduğu kadar, onların evinde de olurdum. Şadiye annemin kurabiyelerinin tadı hala damağımdadır. O zamanlar Gördes’te gazete, kitap, kitapçı yoktu. Gördes’in pazarı pazartesi günleri gelen seyyar kitapçıdan Hakkı amcam bana 16-32 sayfalık Hazreti Ali kitapları alır, kendim okuduğum gibi akşamları bu kitapları onlara da okurdum.
İlkokulu bitirdikten sonra, o dönemde Gördes’e ortaokul olmadığından, öğrencilik yaşamım hep Gördes dışında geçti. Nusret ağabeyim, Gördes’te kaldı. Babasının bakkal dükkânında küçük yaştan ticaret hayatına atıldı ve orada pişti. Bir süre Borlu’da da bir bakkal dükkânı açıp orada yaşadılar. Ben peşlerini orada da bırakmadım.
Nusret ağabeyim genç adam olduğunda, ağabeyi ile Nezih Güven birlikte Yeni Gördes’te kereste atölyesi açıp kereste ticaretine başladılar. İşlerini büyüttükten sonra İzmir’e göçtüler ve “Merih Kerestecilik” unvanıyla, markasıyla kerestecilik işlerini sürdürdüler. Merih Kerestecilik İzmir’in önemli markalarından biri oldu. Daha sonra yine artık İzmir’in önemli kerestecileri olan Gördesli hemşerileri Behzat Akçiçek ve Cemal Dedeler ile ortak olarak kerestecilik yaptılar.
Nusret Ağabeyim İzmir’de iken biz İnsel ile evlendik. Evlendiğimizde balayına çıkacaktık. Ancak beş kuruş paramız yoktu. Ben Nusret ağabeyimin İzmir’deki Merih Kerestecilik bürosuna gittim. Hazırladığım yüklüce miktardaki bir senedi önüne koydum. Bu senetle bankalara karşı onu da borçlandırıyordum. Senedi bankaya ben ödemezsem o ödemek zorunda kalıyordu. Bu işleme senet kırdırmak deniliyordu. Ne bu senet, dedi. İnsel’le balayına gideceğiz, dedim. Senedi gözünü kırpmadan imzaladı… Ve biz onun imzasıyla bankadan parayı çekip balayına çıktık. İzmir, Ayvalık, İstanbul, 10 gün en iyi otellerde kaldık; gezdik dolaştık.
İnsel Nusret ağabeyi evliliğimiz ile tanıdı. Ve onu sanki benim sevdiğimden daha çok sevdi. O da İnsel’i çok seviyordu. Nusret ağabey tabii bizden çok önce Birsevi Yenge ile evlenmişti. O zamanlar Babamlar henüz İzmir’e taşınmamışlardı ve biz İzmir’e gidişlerimizde onlarda kalıyorduk. Birsevi yengemizi genç yaşında kaybettik. Onun kaybı Nusret ağabeyimizi derinden yaraladı. Yine oğlu Hakkı’yı da çok çok genç yaşında yitirdi. Yaşamını çocukları Emine, Alpaslan, Ferhunde ile sürdürdü…
Yakışıklıydı, delikanlıydı. Kimseleri kırmazdı. İnsanlarla ilişkisi üst düzeydeydi. Sohbeti güzeldi. Hepsinden öte çok çok insandı. Uzun bir hastalık dönemi geçirdi. Eve, evine bağlı kaldı. Çocukları babalarına çok iyi baktılar. Ardında güzel anılar bıraktı. İşte yaşam böyle bir şey… Allah rahmet eylesin, sevenlerinin başı sağ olsun. Anılarıyla yaşasın!..