Şu yaşıma kadar hep arkadaşlık konusunda sıkıntı yaşadım. Çünkü kime arkadaşım dostum dediysem nedenini bilmediğim bir şekilde beni çekememeye kuyumu kazmaya başladı. Hele lise hayatımda arkadaşım olmayan insanlar bile hocalarla ittifak kurup bana zorluklar çıkardı. O yüzden ne öğretmenleri severim ne de insanları. Elimde değil hep böyle oldu hayatımda ve istemesem de içimde kin birikti. Üniversiteye başladım başka bir şehirdeyim zaten okuduğum şehir asosyal bir şehir ama tam kafa dinlemelik bir yer.(sakarya). Sadece ders notları sınavlar için konuştuğum bir kaç kişi var. Onlar da şimdiye kadar konuştular ettiler final haftasında çok önemli bir ders hakkında sınav konusu hakkında sorduğum bir soruda bana yalan bilgi verdiler ve onlar yüzünden düşük not aldım. Oysaki sevdiğim insanlardı. Tamam deistim ama onlar bayağı sıkı başörtülü müslüman insanlardı. saygım vardı. Azarlayınca da ben öyle anladım daha farklı deseydin diye saçma bir savunmaya geçtiler. O kadar morelimi bozdular ki bir kaşık suda boğasım var. Nedir bu iğrenç insanlık? Derdiniz ne ulan benle. Çok güzel değilim çok başarılı değilim çok sosyal değilim insanlar ne diye kuyumu kazmaya çalışıyor? Oysaki hiçbirine hiçbir kötü bir şey yapmamama rağmen. İnsanlardan nefret ediyorum. İnsanlara hayvan diye hakaret etmek bile hayvanlara hakaret olur. İnsanlarda görmediğim şefkati samimiyeti bir kedide bir köpekte gördükten sonra...
Nedir bu arkadaşlardan çektiğim?
Güncellemeler:
Erkekler Ne Diyor 5
Kızlar Ne Diyor 4
Bahsedildiğin paylaşımlar "Daha Fazla" altında
En İyi Görüş(eig) Oranı
Detaylı bilgi
Detaylı bilgi
Yükleniyor...