Bu aleme nasıl düştüm, olurmu olmazmı derken kendimi nerelerde ve kimlerle buldum. Hiç tahmin etmemiştim, birilerinin eleştiriyi bile olumsuz hisler uyandırmadan yapabileceğini ve hiç düşünmemiştim, birini görmeden, sesini duymadan görürcesine duyarcasına anlayabileceğimi. Önce blogspot ardından wordpresste yazılar yazdım, yazılanları okudum fikirlerimi söyledim. Şimdi her ikisinde de yazıyorum.
Yazdıkça, fikir alışverişinde bulundukça çok güzel dostluklar kurmaya başladım. Hemde hiç sorgulamadan, yargılamadan. O kadar sıcaktıki herkes. Bir çok kişi okudu belki tüm yazılanları. Ama en çokda Gelibolu 17, Yusuff, Gül, Pabuç, Kamikaze, İhyaca ve benim sevgili dostum Kamil Cengiz izlediler, yazdığım her satırı okuyup değerlendirdiler ve beni mutlu ettiler. Ha birde Murat elbette.. Bir çokda adsız. 🙂 hepinize sonsuz teşekkür ediyorum, destekleriniz ve güzel dileklerinizden dolayı.
Sonra buralarda oluşan dostlukların nasıl perçinleneceğini öğrettiler sevgili blogspot yazarları. Başlarda anlamadım nedir bu mim dedim. anlattılar. örnekleriyle. 🙂
Bir baktım gerçekten tanımadan değer verebilme mutluluğunu bana yaşatan, insanlara hep güleryüzle baktığına inandığım, yüreği güzelliklerle dolu bir dost. İhyaca mimlemiş beni. Böyle bir isteği kabul etmemeyi düşünemezdim bile.. Çok özel tarafa dokunmayı sevmemekle beraber nutukçu ismi nereden çıktı ve yazmaya nasıl başladım sorularına bir cevap vereyim..
Yazmaktan çok konuştum hep. Bazen öyle konuştumki etrafımdaki insanların beni pür dikkat dinlediklerini fark ettim. Bazen kırlara çıktım oturdum bir köy kahvesinde, insanları hiç tanımadan bilmeden, toprak kokan ruhlarına dokundum onlarda bana açıldılar. Dinledim dertlerini, sonra aldım sazı elime, dilim döndüğünce dertleştim onlarla. Evet dertleştim, dertlerine derman olmak değildi derdim. Ama onlarda zaten derman istememişlerdiki. Karşılıklı dertleşiyorduk öylesine. Arada bazı arkadaşlarım “eh be birader ne nutuk attın şimdi” der beni frenlerlerdi. Lise yıllarımdan beri dinlenen bir adamdım ailemin içinde.
Günün birinde, öylesine bir sohbetteydik. Arkadaşım bir yerlerde yazdığından bahsetti. Sende yapabilirsin dedi. “Yok” dedim başlangıçta, çok zaman ayıramam o işlere diye düşünmüştüm. Bilgisayarı az çok kullanıcı seviyesinde bilen adamım, yazmak falan zorlar bizi dedim. Ama arkadaşım bana hadi dedi, yol yordam öğretti. Yol aldık başladık, geldik bu günlere. Başlarken en çok zorlandığım bölüm siteye isim bulmaktı. Saçma sapan bir sürü isim yazdım yazdım ve sildim. Olmadı bir türlü. Sonra gözümü kitaplığıma diktim, yaslandım arkama, ellerimi başımın altına alıp baktım öylece. Kitaplığımın içinde en çok gözüme batan Nutuk oldu nedense. Aldım elime sayfalarını çevirdim. “Evet be” dedim. Sonra nutukçu yazdım, site ismi yazmam gereken yere.. Biraz sert geldi başlangıçta. Hani olur ya ilk isim koyduğumuz hiç birşeyi beğenmeyiz yada başka başka denemeler yaparız en sonunda ilk bulduğumuz en doğrusudur. Fazla boğuşmadan verdim kararımı ve nutukçu doğdu… Hem dedim belki az çok çizgimide belli etmiş olurum. Edebildim mi bilmiyorum ama 🙂
Biliyorum bu kadarla bitmiyor. Benimde birilerini mimlemem lazım ama kalmadıki hiçkimse, herkese ulaşmışsınız. Ben kalmışım en sona. Daha sonra belki ama tekerrür olmasın açısından mimleyemedim kimseyi 😦
Öyle bir başladım ama her geçen gün yazmayı da okumayı da daha çok sever oldum.. 🙂
Sevgiler İhyaca…