Ben evde bulunmayan iken ihbarname gelmiş.
Evrakı muhtara bıraktıklarına dair bire bir had buldum.
Alaçatı’birlikte bizim mahalleyle ilgili muhtarlığa gittim yeri değişmiş filan, neyse eskimemiş yerini buldum.
Geçmiş belediyeyi aradım onlar yeni muhtarın telefonunu verdiler.
Aradım, bakkal Hüseyin Amca’nın dükkanı geç, caminin solunda pastanenin yanındaki tuhafiyeci dedi telefondaki yıpranmamış muhtar.
Burada meydan tarifleri böyle. Çıkmaz, ana yol gerekmez.
Gittim birden… Kocabaşı, sahibi olduğu tuhafiyecinin önüne, gölgeye tıpkı sandalye atmış oturuyor.
Selamınaleyküm dedim derdimi anlattım.
Aynı bakalım kızım dedi, girdik dükkandan istek.
Gözlerim raflara takıldı.. Dükkanın kokusuyla oldum 12 yaşında.
Tişörtler, gömlekler cali muhafazasında raflara dizilmiş. Üzerleri biraz tozlu.
Kumaşlar birlikte var sair tarafta. Top heyetiyle basık, yünlü, perdelik…
Çoraplar tıpkısı tarafta… Yukarıda asılı mızıka elbiseler…
Ve o sendrom… Tuhafiyeci kokusu diye ayrımsız şey var peki… Ahit makinesi canlı…
Isim neydi kızım bakalım bulalım tebligatını, dedi amca…
Bulduk… 15 sene büyüklüğünde önceki artık sıfır tıpkısı bankadan namus borcu kalık. Büyümüş yetik acayip ayrımsız misil olmuş.
Hatırladığım kadarıyla üç ilkokul yıl geçmiş bu namus borcu gene karsıma çıkmıştı ve ego kuruşu kuruşuna ödemiştim.
Bu mesafe sağdan soldan tek beklemediğim vakit kaybetmeden maddi değil manevi dahi o kadar haddinden fazla vecibe ve hesaplaşma çıkıyor kim karşıma, kim çabucak sinirlendim.
Söylemiş miydim? Ego öfkelenince alelacele ağlarım.
İçimdeki isyankar “Yetti ama imdi benzeri insana bu büyüklüğünde yüklenilmez” dediyse buyurmak, çabucak gözlerimden yaş boşaldı.
Esasen anca oturup ağlayacak büyüklüğünde üstelik değil ölçü ama işte sanırım bende çamçak taştı.
Tıpkısı yandan “Hangi saçmalıyorum ben, buna ağlanır mı? Dahi tanımadığım adamın yanında” diyorum bir yandan dahi “Amaaan koy ver gitsin”!
Muhtar abi üstelik şaşırdı..
Üzüldü bir dahi…
“Aman kızım” dedi, “Değer mi servet üzere ayn yaşına? Bak geçen ay benim süfli ayak ilçe yaptıydı, onun için cemi şu büyüklüğünde para harcadım.”
Söylediği cirim kocaman benzeri familya parası…
“Hangi yapayım, çokça üzüldüm ama evet oğluma bire bir öz olsaydı. haydi bak demin eza beni üstelik, ağlama…”
Abi öyle dedikçe ben imdi ağlamaya başladım ama artık neye ağladığımı dahi bilmiyordum.
Peki şunu söylemiş midim? Ben hakeza durumlarda biri bana şefkatlilik gösterince daha bile beter ipleri salarım.
Oturdum yoz tabureye, bundan sonra sonuç zamanlarda canımı sıkan, beni üzen ki ve hangi varsa hepsi amacıyla anıra anıra ağlamaya başladım.
Abi anladı işin süresince ayrıksı gelişim var, imdi sesini çıkarmadı. “Haydi ağla boş ver rahatlarsın” dedi, ego güzel koyverdim.
O tuhafiyeci kokusuyla iyicene geriye gittiysem buyurmak…
Sıkıntılı güzeşte çocukluk yılları süpürdüğüm halının altından mı artık nedir?
Ilenme o otama olunmaz, terk etmek bilmez, karakaçan büyüklüğünde dahi olsan anılarının yer dalkavuk köşelerine iteklediğin ama anbean ortaya serilmeye hazır çocukluk travmaları…
Oysaki benimkiler de tıpkısı nefeslik tozlu kumaş kokusuna bakarmış…
Tek öz söyleyemeden, beni teselli çabasına teşekkürname üstelik edemeden hıçkıra hıçkıra çıktım dükkandan…
Sonradan benzeri aleniyet masraf bire bir çayını içerim o güzelce abinin…
Atarız tabureleri dükkanın önüne, gölgeye…
O abi hakeza tombiş parafin saçlı dükkanı tuhafiye kokulu..
Babamı hatırlattı ayrımsız dahi….
Öncel ÖZİÇER