paylaşma ihtiyacından doğan birtakım meseleler
hissettiklerimi ve düşündüklerimi yazmaktan nasıl soğuduğumu ve yazma eylemini aklıma getirince ne kadar kötü hissettiğimi çözümlüyorum.
nasıl video başlığı ama?
önce deftere uzun uzun yazarken elimin yorulmasından aldığım zevki alamamaya başladım. yarıda bıraktım yazdıklarımı ve tamamlamayı aylarca erteledim. sanal olarak yazmaya başladım ama sürekli elim başka yerlere gittiğinden odaklanamadım.
eskiden içimdeki dertleri yazarak atlatır, cidden de atlatırdım. sorunlarım büyüdü ve bunları yazmak içimden gelmedi. yaptıklarım ve düşündüklerimden dolayı kendimden zaman zaman nefret ettim ve bunu her seferinde tekrar tekrar yazmaktan da yoruldum.
kendini tekrar eden kişi olmam kendimi dahi sıktı, aynı konuları baştan döndürdüm durdum.
hikayeye odaklansam anlatımı, anlatıma odaklansam hikayeyi kaçırdım.
güzel şeylerden bahsedecek kadar güzel yazmayı öğrenemedim. zaten negatif duygularla yazdıklarımı sonradan okuyunca yerin dibine girdim. beni 13 yaşından beri sen harika bir yazar olacaksın diyerek öven herkese içten içe sitem ettim.
kitaplar yazma hayallerimi teker teker ittim, bugün kitap yazmanın hiçbir değeri olmadığını rahatlıkla görüyorum.
fikirlerimi birilerine anlatmaya çalışmaktan uzaklaştım çünkü kim napsın beni, ben napayım onları?
"bir fikir olacaksın kaleminin gücüyle binlerce kişiyi yanına toplayacaksın"
hayır hiç sanmıyorum.
hayatım çok güzel sanki mutluyum ama ruhumla kendimi gerçekleştirme basamağında takılı kalıyorum. iç savaşlarımdan birkaçında beyaz bayraklar yere düştü. savaşlar yeniden canlı.
düşüncesiz bir kız olmayı isterdim. dünyayı bu kadar düşünmemek, insanlar birbirini yesin umrumda değil demek, geleceğim hakkında gelecekte endişelenirim demek isterdim. kollarımı açtığım yerden bütün sorularıma cevap alabilmek isterdim. bana yardım etsin isterdim.
düşünebilmek bana verilmiş en büyük lütuf ve en büyük ceza. yok olma fikrine bakarak var olmanın bir lütuf ve ceza olması gibi.
yine de, daha az düşünmek isterdim, bilginin yüceliği beni bazen çok boğuyor, aklım kabul etse bile kalbim bu minicik bilgeliği kaldırabilecek kadar güçlü değil.
belki de şimdilik, yine de niyeti olup olmadığından emin değilim.
"yardım et
yardım et
yokluğun ölümün sırdaşı"