Bu çalışma yangın dolaplarının müze ve galeri gibi kurumlardaki görünürlüğüne odaklanır ve ona sanatsal bir form olarak yaklaşır.
Yangın dolabı temel geometrik öğeleri ile formalist estetiği çağrıştırır. Diğer taraftan çerçevenin dışını ve mekânı yok sayan geleneksel formalist sergileme mantığına saldırır. Sadece sergileme süresince değil, sergi saatleri dışında da sergiler değiştiğinde de ve üstüne ya da yanına farklı yapıtlar koyulduğunda da oradadır.
Bir taraftan su boruları ile diğer yangın dolaplarına bağlanırken, diğer taraftan dünyaya yayılmış olan suyun kütlesinin kendisi ile mekanları da birbirine bağlar. Kapak, resmin aksine, boş duvara değil bu ağa bağlanmış olan altyapı sistemlerine açılır. Formu uluslararası bir tanınırlığa sahiptir; küçük değişiklikler gösterse de kendini her müze ve galeriye kopyalar.