Geçenlerde aklıma bir konu takılmıştı. Dost mu, yoksa Arkadaş mı?
Bu iki kelimenin manası bazen aynı kapıya çıkar gibi oluyor ama, başın sıkışınca hemen sana destek olup başucunda buluna, evine gidince kendini rahat hissedebileceğin, rahatça konuşabileceğin birisini ararken bu iki kelimenin anlam ve manası değişir.
"Dostunu söyle sana kim olduğunu söyleyeyim" derler ya..
"O zaman arkadaşını da söyle sana kim olduğunu söyleyeyim" de vardır..
Çünkü ne dost arkadaş, ne de arkadaş dosttur.. Neden mi?
Arkadaş sıkıntınız olmadığında yanınızdadır,
Dost sıkıntınız olduğunda size koşar,
Arkadaş, onu o yattıktan sonra ararsan rahatsız olur,
Dost neden bu kadar geciktiğini sorar, derdini anlatmak için,
Arkadaş evinize geldiğinde misafir gibi davranır,
Dost geldiğinde buzdolabını açıp istediğini alır.
Arkadaş sizi ikinci görmek ister
Dost ikinciniz olmaktan şeref duyar
Dost zevklerinizi öğrenir ve onlara hitap eder.Arkadaş zayıflıklarınızı bilirse başınıza kakar,
Arkadaş senin daima onun arkanda olmanı ister,
Dost ise her zaman senin arkandadır.
Arkadaş davetine katılınca bir paket hediye ile gelir,
Dost sana yardım etmek için erken gelir; toparlanman için geç gider.
Dostluklar eski günlerde kaldı deriz, zaman zaman bizde unuturuz dost olmayı, dostluğu..
Oysa hala dost kalmayı başaranlar vardır..
Hani evine çat kapı gideceğin, rahatça konuşacağın, aradığında koşarak gelen, üzüntünü üzülen, mutluluğunda mutlu olan, buzdolabını gönül rahatlığıyla açabildiğin, peynir ekmeğini sana baklava tadında sunan, sıkıntısına içinde yaşayıp kimseye yansıtmayan, lügatinde hayır sözü bulunmayan ve tüm bu özelliklerin hepsinin taşıyıcı olan dostunuz var mı?
Sizi bilmem ama, benim gurbet elde tanışıp, sevdiğim ve sadece bir iki kişinin bulunduğu dost listeme eklediğim ve saydığım tüm özelliklere sahip gönül dostum var, Hatice Apil..
İste, dün o gönül dostunun lezzet sofrasında, bal şerbet tadında nohutlu bir pilav vardı..
Pilav sade pilavdı.. Bal, şerbet oluşu da arkadaşın hoş sohbeti, her kese açık kapısı, her kese güleryüzü, her kese dost oluşuydu...
O gönül dostuna teşekkür ediyorum ve o bal şerbet tadındaki pilavı bende size tadını bozmadan sunuyorum...
Bakalım ben kimin dostuyum..
Malzemeler;
- 2 bardak pilavlık pirinç
- 1 kutu konserve nohut ( veya nohudu kendiniz evde, geceden ıslatıp sabah pilavı yapmadan önce haşlayın)
- 2 yemek kaşığı şehriye ( dostum harfli şehriye kullanmıştı)
- 4 yemek kaşığı sıvı yağ
- 3 bardak ılık su
- tuz
Hazırlanması:
- Pirinçler yıkanır suyu süzülür.
- Konserve nohut kullanıyorsanız kutuyu açın nohudu süzgeçte boşaltın ve üzerinden su akıtarak ezmeden yıkayın.
- Nohudu evde haşlamak istiyorsanız bir bardak nohudu bir gün önceden üzerine 3 bardak su ekleyerek sabaha kadar bekletin. Ertesi gün suyunu süzün ve üzerine tekrar 3 bardak su ekleyerek ocakta kısık ateşte haşlayın.
- Teflon tencereye yağı koyup ısıtıyoruz.
- Isınan yağa şehriyeyi ekleyip kavuruyoruz.
- Şehriyenin rengi hafif kahve rengi olunca üzerine yıkanmış pirinci ekliyoruz.
- Pirinçleri de 2 dakika kavurup, üzerine su ve tuz ilave edip tencerenin kapağını kapatıyoruz.
- Pirincin suyu kaynamaya başladıktan 3-4 dakika sonra nohudu ekliyoruz hafif karıştırıp tencerenin kapağını tekrar kapatıyoruz, ateşini kısık ayara getirip, suyunu çekinceye kadar pişiriyoruz.
- Suyunu çeken pilavın ateşini kapatıyoruz, kapağın kapalı halde 10 dakika demlendiriyoruz.
- İstediğimiz zaman servis yapıyoruz..))
Dost kalalım dost olalım...