Güneşin görmediğini de gören usta
acının çocuk elli demircisi.
Uzaktan kar sesi geliyor,
bunu o duyar.
Okulda tören bitiyor,
öğrencileri o dağıtır.
Manavda renkler birikiyor,
karpuzları o keser.
Sokakta bir adam ölüyor,
kimliğini o bilir.
Ne çıkar eleştirmen olmasam da,
yazarın yanındadır şiirin yeri.
Ülkü Tamer
-Sıragöller-
cuma
ne söylenebilir! tam çağıydı. olağandık.
sabahlarda süzgündük, ancak akşamlarda vardık.
herkes bir yüzdü, bir yanılmadan. toplandılar
orada biz de vardık.
ne söylenebilir! her şey düzeliyor sandık.
odalarda çok geniş alanlarda dardık
hiçbir şeye yeterince inanılmadan. toplandılar orada biz de vardık.
ne söylenebilir! tam çağıydı. belli aldandık.
otlarla yeşerdik, güllerle sarardık.
bir uykudan doyarak uyanılmadan. toplandılar
orada biz de vardık.
ben sokakları severim. deniz boyunda
her şey bir eskidir. ellerim acır onları taşımaktan
ben sözüm ona sokakları severim deniz boyunda
oysa ensem ve şakaklarım döküldü kaşımaktan
bir genelgeyim, gündüzüm ve gecem bir
bir anı bile değilim eski olmaktan.
gücüm tazelenmedi, suratım eski. yırtık.
her şeyleri bıraktım. geniş kıyılara dadandım.
aşk diye geceleri çözümledim. aldandım.
hep tozları silkeledim üstümden. hep
bir pantolon için dört kere şehre indim
bayramlara hazırlandım. sadece hazırlandım.
ne söylenebilir! tam çağıydı. oyalandık
suyun, ateşin, havanın toprağın çalışkanlığına daldık.
bir acıya kahramanca katlanılmadan. toplandılar
orada biz de vardık
ve uzun uzadıya orada kaldık.
Turgut Uyar
-Her Pazartesi-