Necip Cengil
firstname.lastname@example.org
Yüreklere Taht Kurmak
Siz nereye taht kurmak istersiniz?
Ülkemizde öne çıkan nice insanın “taht kuracakları adres” farklı.
Kimi “Ergenekon Avukatlığını” adres olarak görüyor.
Kimi “Milletin Avukatı” olmayı tercih ettiğini söylüyor.
Meydanlar ısınırken, kiminin gözü sadece belediye makamında…
Bazı kişiler, meclis üyeliği için yarışıyor.
Ben öncelikle kendi ailemde, ebeveynimin, eşimin, çocuklarımın, kardeşlerimin gönlünde kurduğum tahtın daha bir güzelleşmesini isterim. Eğer şimdiye kadar taht kuramamışsam, hiç değilse bundan sonra kurmak isterim. Tabi bu bir “helal duygular” güzelliğidir.
Bu yaklaşımımın daha geniş ifadesi; gönüllere taht kurmaktır. Yine “helal duygular” güzelliğiyle…
Gönüllere taht kuramayanlar için ötesi tatmin olma refleksidir.
Milletin gönlüne taht kurup, oraya kurulduktan sonra bunu muhafaza etmek hatta daha da geliştirmek atlanmaması gereken bir haldir.
Çeşitli siyasi partilerin çekim gücünü vesile edinip bir taht edinmek isteyen nice insanın atladığı bir güzelliktir milletin gönlüne taht kurmak…
Çeşitli kurumlarda üst yöneticilik, normal memurluk yapan nice insanın çok fazla dikkate almadığı bir hüsnü haldir gönüllere taht kurmak.
Makamlara taht kurmak insanı alıp götürüyor.
Dün çevresine tebessüm eden, makamlara taht kurduktan sonra somurtmaya başlıyor. Daha önce tanıyıp, tanışıp destek istediği, ben sizinle varım dediği insanları görmezden geliyor. Zira o makamların tahtını istiyordu, ona kavuştu. Oraya kavuşmak onun için büyük bir hayaldi, hayali gerçekleşti.
Bir başkası elinde “fişleme” aleti, durmadan milleti fişler. Makamlara taht kurmuş olmanın karşılığı ona göre budur.
O ne tahttır ki, kendilerini milletten koparır.
Kişiyi milletinden koparan taht anlayışı beddualarla beslenir.
Mazlumların ahı ile dinamitlenir.
Ve yarın onları omuzlarında taşıyacak dört inanmış adam bulmaları da zor olur.
Taşırlar taşımasına ama “dört inanmış adam” olarak değil, görev icabı taşırlar.
Görev icabı kendilerine itaat edilir. İçinde sevgi olmayan, ruh olmayan bir bağ kurarlar çevreleriyle…
Gün gelir çatar. Artık ayrılma zamanıdır. Başka bir tahtları olmadığından, her şeylerini kaybetmiş olmak gibi bir acıyla tanışırlar.
Bu yüzdendir ki, yuvalandıkları tahtlardan uzaklaşmak istemez, millete rağmen orada çivilenmek isterler.
Heyhat! Milletin gönlüne kuramadıkları taht onları bir süreliğine taşıma süresini bile zor tamamlamıştır. Bütün ağırlıklarını, ifrazatı kusmak üzeredir. Taht kusar ve milletin gönlüne taht kuramayanlar savrulur. Tıpkı millet olamayanların savrulması gibi…
Bütün o tahtlar, üzerlerine abanan ve başka bir özellikleri olmayan kişileri her gün sallar, sarsar aslında… Fakat lisanı hali okumayı bilmeyenler, cehaleti kuşananlar, her sarsıntıyı iyice yerleşme olarak algılayıp, milletle bağlarını iyice koparırlar.
Milletle birlikte var olmak bir yürek işidir.
Bunun için makamlarla milletin yüreğinin bir atması gerekir.
Milletle birlikte atmayan, bu atışta damarlarında adaleti, eşitlik ve özgürlüğü, insan olmanın bütün değerlerini taşımayan saltanatlar vücuttaki ifrazat gibidir. Gün gelir atılırlar. Kabullenseler de kabullenmeseler de atılırlar.
Gün bu gün…
An bu an…
Milletin yolunda, zamanı gelince atılacak bir ifrazat misali tahtlara özlem duymayı terk etmek, milletin gönlünde, milletle birlikte, ayrımcılık yapmadan, hukukun üstünlüğünü makamlara kurban etmeden yürümek için daha fazla düşünmeye gerek yok.
Kimse vazgeçilmez değil…
Kimse makamların ebedi sahibi olamaz.
Bir tek şeyi düşünmek gerekir; kıyamet gününde, başka hiçbir gölgenin bulunmadığı o günde, Rahmanın gölgesi altında gölgelenmeyi… Hayırla yâd edilmeyi… Beddualarla anılmamayı…