23 Temmuz 2012 Pazartesi
Zulüm Ve Mazlum Alma Mazlumun Ahını
Zulüm Ve Mazlum , Ramazan-ı Şerif, Alma Mazlumun Ahını, Bir nasihat, Nasihat tarzı bir yazı, Zalim mi Zulüm mü? Zulme uğrayan elbet birgün sana çektirilenlerin hesabı sorulacaktır, Mazlum Zulüm
http://www.akblog.net/2012/07/zulum-ve-mazlum-alma-mazlumun-ahn.html
Merhabalar sevgili neti bırakamayan bağımlı Netkolikler sizlere her zaman özellikle Web master alanında bilgiler veriyoruz daha çok ve bazende dini içerikli bilgiler vererek Müslüman olduğunuzu sizlere hatırlatmak için. İşte şimdi ise size farklı bir konuya değinerek üzerinizdeki tozu silkelemenizi istiyor ve kendinize gelmenizi istiyoruz.
Sizlerden sizi çok daha iyi bilmesem de adım gibi eminim ki bu yazıyı okumayacaksınız o yüzden ben yinede bir arkadaş çıkar okurda yazıyorum
Ve başlıyorum yazmaya acaba okuyanınız olacak m bilemem artık..
Sakin bir öğle vaktiydi.. herkes birbirinden habersiz iş ve uğraşları ile meşguldüler.. bir anda askerler doluştu mahalleye, ellerindeki uzun namlulu silahlarla.. bana doğru yürüdüler.. o anda ödüm koptu kopacak, şaşkınlık içerisinde donakalmıştım.. kollarımdan tuttular ve sürüklemeye koyuldular beni.. bir şaşkınlık daha çakıldı beynime.. tüm mahalleli üzgün bir şekilde bana bakıyordu hiç bir şey yapmadan.. onlara olanca gücümle bağırıyordum.. "kurtarın beni, yoksa öldürecekler beni.." ama nafile.. herkes ellerinden bir şey gelmediği üzüntüsüyle ardımdan bakıyordu.. aralarında yakınlarım da vardı.. özellikle onlara doğru bağrışmaya başladım.. "öldürecekler beni, neden beni kurtarmıyorsunuz..!?" üzgün bakışlar aynı.. yine hareketsizce bana bakıyorlardı..
şaşkınlık korkusu ile ölüm korkusu birlikte sarıvermişti beni.. beni öldürmek için götürüyorlardı..
beni öldüreceklerdi.. belki kafama, gövdeme kurşunlar sıkarak belki de işkenceler ederek.. bilmiyordum nasıl öldüreceklerini.. ama öldüreceklerdi, bunun için gelmiş ve beni kollarımdan tutuvermişlerdi.. ve ölüm korkusu.. öleceğini bilmek, ölüme gitmek.. hayatımdaki en korkunç duyguydu.. öldürülecektim.. hayatım son bulacaktı, hem de hiç kimse çıtını çıkarmazken sadece üzgün bakışlarla ardımdan bakarken ölüme gidecektim.. çok korkuyordum askerlerden.. yakınlarım bile bağrışlarıma kulak asmazken, ya da yapabilecekleri bir şey olmadığı duygusuna kapılıp sadece üzülmekle yetinmişken, beni öldürmek için gelen askerlere bağrışlarım etki eder miydi? etmezdi elbet.. bunu da bilerek çaresizce ödüm kopuyordu ölüme giderken.. korkusu bu kadar kötü olan ölüm nasıldı acaba? çaresizce ölüme giderken bir anda uyanıverdim.. önce rüya olduğu için her yanımı sevinç kapladı.. bu bir rüyaydı ve ben ölüme götürülmüyordum.. sonsuz şükürlerimi sundum Rabbime.. sonra birden aklıma bu durumu gerçekte yaşayan insanlar geldi.. tekrar dehşete kapıldım.. ne yani bu rüyada yaşadığım bu korkuyu onlar gerçekte mi yaşıyorlardı? rüyada böyleyse gerçeği nasıldı acaba? daha dehşet ve korkunç vericiydi elbette.. şu anda bu ölüm korkusuyla yaşayan nice insanlar var.. Suriye belki de ilk aklımıza gelen olacak.. Suriye gibi, Suriyeli kardeşlerimiz gibi nice insanlar bu korkuyla yaşadı ve yaşıyor.. bizler de ellerinden hiç bir şey gelmeyen üzgün seyircileriz.. ne kadar üzgün olsak da şu rüyamda yaşadığım korkunun yarısını bile hissettiremez bize.. onları gerçekten anlayabilmek için illa ki yaşamamız gerekir.. azıcık da olsa anlamaya çalışmamız da gereksiz değildir elbet.. hiç bir şey yapamıyor olabiliriz.. ama yapabileceğimiz bir şey var.. en önemli şey belki de.. DUA etmek.. Ramazanın bu ilk sahurunda zulüm altında olan kardeşlerimize dua edelim.. açalım ellerimizi semaya ve içten bir şekilde dua edelim yaşadıkları zulümden kurtulmaları için.. paslanmış vicdanlarımızı dua ile işletelim.. bu gece başlayarak ve bir çok gece, her gece tüm mazlumlar için dua edelim.. hayırlı Ramazanlar..
Kaynak: http://silgimintozu.blogspot.com