Bu romanı, salt çocuklar için değil, ana babalarla öğretmenler için de yazdım.
-Aziz Nesin-
-Bu romanda, çocukların gözüyle büyüklerin nasıl göründüğü anlatılıyor.
-Bu romanda, çocuklar ana babalarını, öğretmenlerini ve büyüklerini eleştiriyor.
-Bu roman, çocuk eğitiminde gerekli sanılan, günümüzde geçerli birtakım değer yargılarının yanlışlığını anlatıyor.
-Bu roman, çocukların üyüklerine karşı haklarını ve kendilerini savunmalarıdır.
Yere düşen şey misafirin yanında yenmez değil mi anne, misafir gittikten sonra yerim.'' Diyerek muzu masanın üstüne koydu.
Çocuklara daha iyi bir dünya bırakmak yerine, dünyaya daha iyi çocuklar bıraksanız, sorun kendiliğinden çözülecek aslında.
Yaşlarınız küçük diye hiçbir gerçeğin sizden saklanmasından yana değilim. Çocukların anlayamayacakları hiç bir sorun yoktur.
Tarihte birçok büyük önemli kadınlar var. Acaba onlara ''Erkek olmak ister misiniz?'' Diye sorulsaydı, erkek olmak isterler miydi? Hiç sanmıyorum. İster kadın, ister erkek olalım, kendi kendimizden memnunsak, şanslıyız demektir.
Bir davranış fedakarlık olsun, bunu herkes bilsin, duysun diye yapıldı mı, o davranış fedakarlık olmaktan çıkıyor.
Bir gün bir komşu kadın, anneme, çocuğunun bir buçuk yaşında yürümeye başladığını, buna pek şaştığını söyleyince içimden, "Bir buçuk yaşında çocuk yürümez de ne yapar, yoksa uçacak mıydı?" Diye geçirmiştim. Çocuk ne yapsa harika oluyor. Konuşsa harika. Çocuk bu, konuşur elbet, havlayacak değil ya.
İnsanın eskiden öğrendiklerini unutması hiç de kolay değilmiş.
İnsanın sesini iyi kullanmasının gerekli olduğuna inanıyorum.
Çocuklar vicdan azabı çekmezler. Çünkü vicdan azabı çekilecek olaylar için, daha zamanları olmamıştır. Vicdan azabı çekilecek işler yapmak için büyümek, büyük adam olmak gerekir.
Sanki bir kılıç tabanımdan girip ucu ciğerime değdi.