Kendinizi acil serviste akut bakıma çaresizce ihtiyaç duyarken hayal edin.
Şanslıysanız, sizi lobiye geri göndermeden önce hayati organlarınızı alan ve şikayetinizi kaydeden bir triyaj hemşiresine hızlıca başvurursunuz. Saatler geçiyor ve muhtemelen hala tedavi edilmediniz. Etrafınız başka hasta insanlarla çevrili, bazıları bulaşıcı hastalıklar. Saat ilerledikçe, birçok insan ayrılmak, hastalıklarını kendi başlarına yönetmek için risk alıyorlar. Sonunda, birisi sizi tedavi alanına götürür, ancak bu sadece tam bir kaos gibi görünen bir şeyle çevrili olarak tekrar beklemek içindir, sonunda, bazen saatler sonra, rahatsız bir doktor sizi görmeye gelir.
Şimdi kendinizi diğer tarafta hayal edin. Acil hekimi, hemşire veya bu kritik bakıma katkıda bulunan sayısız diğer sağlayıcılardan birisiniz. Saatlerce bekleyen hastayı çaresizce görmek istiyorsunuz, ancak yaygın sağlık sorunları nedeniyle bölüm personel sıkıntısı çekiyor. hemşirelik eksiklikleri, yaratması öngörülen 450.000 açık pozisyon 2025’e kadar. Acil servisiniz “uçağa binen” veya kabul edilmek gerek hastaneye kaldırılır ama takılıp kalır – o kişiyi acil servisten nakletmek için yeterli yatak yoktur. Bu, bekleme odasında artık büyüyen insan sırasını görmek veya tedavi etmek için daha az alan bırakır.
İnsanlar sana dışardan saldırır hüsran uzun bekleyişlerinin üzerine. Departmanınız kilitlendi çünkü insanları dışarı çıkaramıyorsunuz veya yeterli insan olmadığı için işleri halledemiyorsunuz. Kendinizi güçsüz, bitkin ve hatta kederli hissediyorsunuz.
Şimdiye kadar, COVID sayesinde birçok kişi acil serviste çalışmanın zorluklarının farkında. Ancak bu sorunların çoğu pandemiden önce de vardı ve görünüşe göre işler daha da kötüye gidiyor. Birkaç gün önce, tarihin en büyük Maç Günü’nde, ülkenin dört bir yanından yaklaşık 40.000 tıp öğrencisi, sınırlı sayıda yer, yüzlerce acil tıp için genellikle aşırı rekabetçi bir süreçten sonra eğitimlerinin sonraki yıllarını nerede yapacaklarını öğrendiğinde. ikamet pozisyonları doldurulmadı. İki yıl içinde, genellikle rekabetçi olan acil tıp ihtisası başvurularının sayısı yüzde 26 düştü ve bu yıl 555 kontenjan açık kaldı.
Bizimle çalışan acil tıp doktorları ve hemşireler tükenmişlik, depresyon ve derin manevi yaralardan mustarip. her zamankinden daha fazla önce. İnsanlar bize geldiklerinde, bazıları hayatlarının en kötü gününde, onlara eğitim aldığımız şekilde bakamayız. Maç Günü bize tıp öğrencilerinin bunu fark ettiğini söylüyor. uzun zamandır biliyoruz acil servisler bozuldu. Yöneticilerimizin bunu kabul etmesine, bizi dinlemesine ve insanlara hızlı bir şekilde müdahale edebilmemiz, yanlış olanı düzeltebilmemiz ve gerektiğinde hayatlarını kurtarabilmemiz için ortamlarımızı yeniden inşa etmemiz gerekiyor.
30 yıl önce bu uzmanlığı seçtiğimde, acil servisin yüksek hacimli, yüksek stresli bir ortam olacağını biliyordum. Zaman zaman belirsizlikle karşılaşacağımı biliyordum. Ancak acil bakımın harika bir dengeleyici olması gerektiğine bayıldım – ırkınız, inancınız, cinsiyetiniz veya ödeme gücünüzden bağımsız olarak size davrandığımız bir güvenlik ağı. Bunun heyecan verici bir tıp alanı olmasına bayıldım – ister 23 yaşında bir ateşli silah kurbanı ister 60 yaşında kalp krizi geçiren bir hasta olsun, herhangi biri ve her şey içeri girebilir ve her şeyi kullanmak zorunda kalırdım. Tıp fakültesinde ve bazılarında onlara yardım etmeyi öğrenmiştim. Yıllar boyunca bunu sevdim, en savunmasız insanlarımızdan bazılarının başka bir yerde alamadıkları bakımı almalarına yardımcı oldum.
Ama son zamanlarda aşkım azaldı. ABD’nin bazı bölgelerinde, özellikle de kırsal bölgeler ve olmayan devletler Medicaid genişlemesi sigortasız insanları kapsamak için, meslektaşlarım acil durum ziyaretlerinden sonra takip için uygun seçenekler olmadan bazılarını göndermek zorunda. Bu onların sağlık sonuçlarını etkiler. Başlangıçta adrenalinimizi besleyen ayaklarımız üzerinde düşünmek zorunda olmanın belirsizliği, şimdi endişelerimizi besleyen bir kadro ve kaynak belirsizliğine dönüştü.
Bu gereksiz şeylerle uğraştığımızda, optimum ve sağlam klinik bakım sağlamak yerine, genç doktorlar olarak sahip olduğumuz idealist vizyonu karanlık ve tatsız bir vizyona dönüştürür. Yaratır manevi sıkıntı, sonra manevi yaralanma. Bizi yakar, bu da bizi eğilimli yapar tıbbi hatalar, ırksal önyargı, depresyon ve kariyer değişiklikleri. Sağlık hizmeti sunucuları sahip olduklarında liderlikle zayıf ilişkiler, kuruluşları tarafından desteklendiğini hissetmemekkendilerine adil olmayan bir şekilde davranıldığına veya şikayetlerini iletemeyeceklerine inandıklarında, bu ahlaki yaralanmayı ve tükenmişliği daha da kötüleştirir.
Bunun için hastane yöneticileri çalışma ortamlarımızı daha iyi hale getirmelidir. Hastanelerimizi yöneten insanlar, çözüm bulma sürecine bizi dahil etmelidir çünkü departmanımızın nasıl çalıştığını herkesten daha iyi biliyoruz. Acil servisin ötesinde, klinisyenler genellikle hasta olan ancak acil servise ihtiyaç duymayan kişiler için acil olmayan prosedürler, planlanan ameliyatlar olan yatılı hasta yataklarını ayırır. Yöneticilerimiz şunları yapabilir: bu planlanmış kabulleri dağıtmak ve müteakip deşarjları, yüksek performansa neden olan darboğazları azaltmak için akşam saatleri ve hafta sonları da dahil olmak üzere tüm hafta boyunca hastane doluluk ücretler ve biniş.
Tam olarak işleyen bir acil servis, doktorlardan daha fazlasını gerektirir. Hastaneler karlarını yeniden yatırmalı ve bütçelerinin önemli bir bölümünü işe alımlara ayırmalı. Daha hemşireler ve yardımcı personel. Sıklıkla sahip olduğumuz minimum düzeyden ziyade kaliteli bakımı teşvik eden hasta/hemşire oranlarına ihtiyacımız var. Acil bakımı hemşireler için daha iyi ücretli ve daha güvenli hale getirmeleri gerekiyor, aksi takdirde ayrıldılarve o zaman doktorlar bizim işimizi etkili bir şekilde yapamazlar.
Hastane liderlerimizin, personel eksikliklerini yönetmenin ve doktorların iş yüklerini hafifletmenin geçici yollarını keşfetmesi gerekiyor. katipler ve basitleştirilmiş elektronik tıbbi kayıt sistemleri. Paramedik ve hemşirelik becerileri bazı örtüşmelere sahip olduğundan, artan hemşirelik eksikliğimizin bir kısmını kapatmak için sağlık görevlileriyle birlikte çalışabilirler. Daha yaygın olarak benimseyebiliriz teletıp hasta bekleme sürelerini azaltmak ve sağlayıcıları serbest bırakmak için tıbbi tarama sınavları yapmak üzere triyajda. Ancak, hiçbir çözüm tek başına işe yaramaz. Birden fazla cephede adanmış bir çaba olmalıdır.
Maçtan sonraki gün, başka bir kilometre taşını işaret etti: Pandemide intihar eden acil tıp meslektaşımızın adını taşıyan Lorna Breen Sağlık Hizmeti Sağlayıcıları Koruma Yasası’nın birinci yıl dönümü. ruh sağlığı bakımının damgalanması tıp uzmanları arasında.
Maç Günü eksikliği acil servislerde belirgin olmayabilirken derhalve bazı insanlar tahmin ediyor potansiyel arz fazlası 2030 yılına kadar acil doktor sayısı, bu yılki maç sayısındaki düşüş devam ederse, sonunda bir eksiklikle karşı karşıya kalacağız. O zaman bir çoğumuz tükenmiş olarak gideceğiz. Bu, toplum olarak bizi önemli ve zor bir soruyla karşı karşıya bırakıyor: Acil servise gittiğinizde size bakacak doktor veya hemşire kalmadığında nasıl hayatta kalacağız?
Bu bir görüş ve analiz yazısıdır ve yazar veya yazarlar tarafından ifade edilen görüşler mutlaka o kişiye ait değildir. Bilimsel amerikalı.
Kaynak : https://www.scientificamerican.com/article/fewer-doctors-are-choosing-to-go-into-emergency-medicine/