“Muhafazakârlığa atfedilen bilgiye dayanmayan bağlılık, bu eleştiriyi yapan kesimler açısından hiç mi geçerli değil” diye sorayım? Tam da bu tespitin siyaseti anlamak açısından çok önemli hale geldiği kanısındayım. Karşınızdakinden daha çok kendinizi anlamak açısından! Karşılaştırmalardaki acımasızlık o nedenle.
Aynı İsmet Paşa, daha sonra Demirel’in diktatoryal girişimlerine karşı duruyordu. “Komünistlerin koruyucu” suçlamasını göze alarak, TİP bürosunun basıldığı gecenin sabahı, tarihe “eşkıyanın, yarın gece ne yapacağı belli değildir” hükmünü yazdırıyor, Milletvekili Çetin Altan’ın dokunulmazlığı için mücadele veriyordu. Eskiden İsmet Paşa bile, bir karşı sesti.
“Yayınevleri açıklama yaptılar ama adım atmak çok önemli. Biz Nezihe Muhiddin, Şükûfe Nihal, Suat Dervişlerin kızlarıyız. Erkeklerin desteğine çok ihtiyacımız yok. Köstek olmasınlar yeter.”
Koskoca profesör, hassas şair, büyük yazar, sinemanın sihirbazı olan yönetmen, renklerin efendisi olan ressam, usta çizer, yurtdışı doktoralı holding ceosu, notaları konuşturan müzisyen, keskin gözlü editör yeteneklerini biler, zevkini inceltir, entelektüel birikimini arttırırken erkeklik belasından kendini kurtarmayı aklına bile getirmiyor.
Ben o zamanlar bana yaptığının yanı sıra, bunu yaparak dedeme attığı kazığa öfkelendim. Dedem hayatta en sevdiğim insandı ve bu herif sanki bana değil, ona saldırmıştı.
Distopya anlatısı olarak Çin-5 – Lafın burasında, (yanlış bir tanımlamayla) “liberal” diye anılan Batı kapitalizminin ideolojik-kültürel hegemonyasını üretmekle görevli karanlık tayfa ve yancılarının pompaladığı Batı merkezli bakışın gazına gelip neredeyse hiç tanımadığınız bir kültürü o doğrulara göre mahkûm etmeden önce sosyo-kültürel farklılık denen gerçeği hatırlamanızı öneririm.
[1961 Mülkiye girişli sınıf arkadaşım Orhan Emirdağ, Zafer Arapkirli’nin yazısını önerdi. –C.Ç.-]
Ne acıdır, Uğur Mumcu, Özdemir’in ardından yazdığı yazıda anılarına değindikten sonra “Hep böylelerini seçiyorlar görüyorsunuz. Nerede yiğit, namuslu, erdemli insanlar varsa, onları vuruyorlar bir bir… Bu kan gölünde, önce yiğit insanlar, sonra da evet sonra da sizler boğulacaksınız… Uyanın, uyanın, uyanın artık” diye çığlıklanıyordu.
Tarık Ali, Türkiye’nin güneydoğu illerinde süregelen sokağa çıkma yasaklarının ve şiddetin bir an önce son bulmasını talep eden akademisyen ve araştırmacılardan oluşan bir inisiyatif olan Barış İçin Akademisyenler insiyatifinin bildirisine imza atan 1128 akademisyen arasındadır.
[İnternet’te gözüme ilişti. İçim acıdı. Ankara Kurtuluş Lisesinden arkadaşım Abidin Emre’yi altı ay önce yitirmişiz. Abidin Emre, Hacettepe Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümünün öğretim üyesiydi. Onunla 1959-1961’lerde saatlerce şiiri, edebiyatı konuşurduk. Matematikle başı hoş olmayan İsmet Özel, Abidin Emre ve ben bir matematik kursuna girmiştik, 1961 yazında Ankara’da. Elli beş yıldır görüşemedim onunla. Yıldızlar yoldaşı, yuvası uçmağ olsun. Hacettepe öksüz kaldı.-C.Ç.-]
At the outset, capital appears as money. At the second ‘moment’ in the circulation process, value resides (as does capital) in these various commodities, waiting to be incorporated in production. Value, then, is a social relation, which operates as an ‘invisible thread’ within the circulation of capital, which takes on different material forms as it circulates.
Facing up to the planetary ecological emergency means we must be more revolutionary than ever before, and not be afraid to raise the question of altering society, as Marx said, “from top to bottom,” starting from where we are. As Doris Lessing, who appears briefly in The Return of Nature, stated in her introduction to The Golden Notebook: “Marxism looks at things as a whole and in relation to each other.” This is the revolutionary capacity we most need today.