İki hafta önce Facebook’ta yazışırken Kosta Rika’dan çıktı Pınar! Kosta Rika…İsmi kulağıma güzel gelen ama hakkında hiçbirşey bilmediğim ülke…Pınar’dan bana Kosta Rika’yı anlatmasını istedim. Aşağıda onun enteresan macerasını okuyacaksınız. Google’da yaptığım hızlı bir araştırma ile küçük bir Orta Amerika ülkesi olan Kosta Rika’nın adının zengin kıyı anlamına geldiğini, Latin Amerika’nın en önemli noktalarından biri olduğunu ve 1948 yılından beri ordusu olmayan Dünya üzerindeki tek ülke olduğunu öğrendim. İnsan Hakları Komisyonu’nun kurulmasına Birleşmiş Milletler tarafından onay verilmesi, Kosta Rika nın teklifi sayesinde gerçekleşmiş. Aralık 2002 yılında Kosta Rika, Orta Amerika’nın kara mayını olmayan ilk ülkesi ilan edilmiş. Milli yemekleri de bizim kurufasülye-pilav a benzer olan gallo pinto (benekli horoz). Doğası muhteşem Kosta Rika’ya ilgim, okudukça artmakta…Çok yaşa Pınar!
Vanilya, Kakao, Tarçın > Kosta Rika !
Pınar Yeşiloğlu
İki haftalık tatilimizde acaba Türkiye’ye mi gitsek diye düşünürken kendimizi Kosta Rika’da bulduk. Ne de olsa sıcak bir yere gidiyorduk, New York’ta hava sıfırın altındaydı, bol kar fırtınalı bir haftadaydık.
Kosta Rika’nın başkenti San Jose’de yapılabilecek, görülebilecek, gezilebilecek, hatta yenilebilecek ilginç pek bir şey yok. Meyveleri saymıyorum çünkü onlar sadece başkente özgü değil. Jan Jose’nin İstanbul’a en çok benzeyen tarafı akşam sokağa çıkan seks işçileri.
Burdan sonra ilk durağımız La Fortuna oldu. Araba kiralamadığımıza memnunduk, otel aracılığı ile bulduğumuz minibüs benzeri bir araç taşlı ve çukurlu bir yoldan bizi zıplata zıplata kalacağımız otele kadar götürdü.
La Fortuna bir hamam kadar sıcak ve nemli. Otel odamızdaki her şey ıslak ıslaktı. Yatak da küf kokuyordu. Yine de orda bulunan volkanı görmeye ve içinde asma köprülerin olduğu ormandaki yürüyüş için La Fortuna’ya gitmeye değer. Üstelik ilk gece turumuzu da pek deneyimli olmayan Türk kökenli genç rehberimiz Fernanda ile yaptık. Turun başında karanlık ormanda elindeki kocaman fenerin aküsü bitti Fernanda’nın, heyecanımıza heyecan kattı bu! Neyse ki küçük fenerlerimiz vardı. Gündüz rastlayınca belki de çok etkileyici olmayacak bir termit yuvası gördük, Alien filminin setinde gibi hissettim kendimi.
İkinci durak Monteverde oldu. Jeep-Boat-Jeep denilen bir turu seçerek gitmeyi tercih ettik. Jeep yerine bindiğimiz araç minibüstü, bot bizi koca bir gölün karşı kıyısına bıraktı, sonra bir diğer minibüse binip yine zıplaya zıplaya Monteverde’ye ulaştık. (Bu zıplama kısımları birkaç saat sürüyor.)
Monteverde, rahatsız edecek kadar nemli olmayan, diğer bölgelere göre epey serince bir yer. Burada da bir gece turuna katıldık. Rehber epey profesyoneldi, tarantula, tembel hayvan, quati, karınca tepesi gördük. Benim gibi karanlıktan ve doğadan tırsan bir insana bile çok çekici geldiğine göre, bu işte bir şey var arkadaş!
Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.
Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.
Bir kurbağa bahçesine gittik ve orada birkaç kurbağaya tutuldum. Bütün amacım nemli bir bölgeye taşınıp kurbağa beslemek artık!
Üçüncü durak Manuel Antonio bölgesi idi. Monteverde’den bir minibüs ile elbette yine zıplayarak kıyıda bulunan Manuel Antonio’ya ulaştık. Bu bölge La Fortuna’ya göre daha az nemli, ama epey sıcak bir yer. Yine de kurbağa beslemek için değer dedim, taşınırım, yaşarım burada! İlk gece kısa sürer diye düşündüğümüz deli bir yağmur yağdı, sabaha dek sürdü. Artık bağımlısı olduğumuz için ertesi akşam koştura koştura gece turuna gittik. Yağmur yağmasın diye ulu manituya dua etmiştik, yağmadı. Rehberimiz doğa konusunda epey heyecanlı olan Kenith diye bir delikanlıydı. Büyüklü küçüklü kurbağalar, çeşitli örümcekler, timsahlar, uyumaya hazırlanan kuşlar gördük. Bir de Kenith’i bile seyrederken nefes nefese bırakan bir olaya şahit olduk, bunun bir küçüğü olan heyecanı birgün otların üzerinde otururken iki böceğin çiftleşmesini gördüğümde hissetmiştim. Meğer o bir şey değilmiş. İnce bir yılan red eyed tree frog denilen sevimli mi sevimli bir kurbağayı yuttu. Yılanın bedeninden pörtleyen kurbağa şekli çok belirgindi, hatta yılanın rengi epey açık olduğu için kurbağanın canlı yeşil derisi bile seçiliyordu.
Villa Nuevo bölgesinde Villa Vanilla isimli bir çiftliğin vanilya turuna katıldık. 35 yıl evvel Amerika’dan göçen Alman kökenli bir adama aitmiş. Kimbilir ne çok kurbağası vardır diye çok kıskandım, ama sonra baktım, kıskanılacak daha bir sürü şeyi vardı. Tarçın ağaçları, kakao ağaçları, vanilya bitkileri… Bizim hep kullandığımız tarçının aslında gerçek tarçın olmadığını öğrendim. Gerçek tarçın seylan tarçını denilen bir şey, yine ağacın gövdesi kazınarak elde ediliyor fakat hep bildiğimiz tarçın gibi kıvrık kıvrık olmuyor, daha düz görünüyor. Aroması da daha belirgin ve hoş. Bizim tarçın sandığımız tarçın başka bir ağaç ve kanı sulandırma özelliği bulunuyor, eğer kalp sorununuz yoksa kanı boşuna fazladan sulandırıp sorunlara neden olabiliyormuş –fazla tüketilmesi halinde-, ordaki rehberin yalancısıyım.
Hayatımda ilk kez bu kadar vanilya çubuğunu bir arada görüyorum. Merak ettiğim bütün ağaçları gördüm bu gezide: vanilya, tarçın, kakao. Güzel bir sıcak çikolata, kek, kurabiye, puding vs icin gereken malzemeler.
Her gece turunun bitiminde buruk hissettim, nemli bir yere taşınıp kurbağa çiftliğim olunca ormanda saat sınırı olmayan turlar düzenleyeceğim!
Teşekkürler Pınar…En kısa zamanda bu dileğin gerçekleşsin :)
Merak edenler bu linklere bir göz atsın: