Metilen Mavisi, Pilonidal Sinüs Hastalığının Tedavisinde
etkili Rezeksiyon Sağlar
Methylene Blue ProvIdes An EffIcIent ResectIon
for The Treatment Of PIlonIdal SInus DIsease
Amaç: Metilen Mavisi (MM) Sacrokoksigeal Pilonidal Sinüs Hastalığı (SPSH) için yaygın olarak kullanılan bir boyadır.
Bu randomize prospektif çalışmanın amacı, Karydakis flep prosedüründe sakrokoksigeal (SPSH) için (MM) yararlarını ve
etkinliğini saptamaktır.
Hastalar ve Yöntem: Ocak 2016 ile Nisan 2017 tarihleri arasında SPSH Karydakis flep prosedürü uygulanan olan toplam
100 hasta randomize olarak, iki eşit gruba ayrıldılar. Hastaların yaş, cinsiyet, VKİ, hastalık süresi, delik sayısı ve eksize
edilen numune yüksekliği, genişliği, alanı, çevresi, derinlik, hacim ölçüleri, postoperatif komplikasyonlar ve hastanede yatış
süresi kaydedildi.
Bulgular: Her iki grupta da hastaların özellikleri benzerdi. MM kullanılan grupta eksize edilen örneklerin derinliği dışındaki
tüm parametreler istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0.01).
Sonuç: Sonuçlarımız MM kullanımının Karydakis flep prosedüründe açık bir fayda sağladığını gösterdi.
Aim: The Methylene Blue (MB) is commonly used dye for Sacrococcygeal Pilonidal Sinus Disease (SPSD).
The aim of this randomized prospective trial was to determine the benefits and effectiveness of (MB) for
(SPSD) by comparing the results of Karydakis flap procedure.
Patients and Methods: Between January 2016 and April 2017, a total of 100 patients with sacrococcygeal
pilonidal sinus disease were randomly assigned to two equal groups which underwent Karydakis flap
procedure with or without MB usage. Patients age, gender, BMI, duration of the disease and number of the
orifices, excised specimen height, width, area, circumference, depth, volume,postoperative complications
and duration of hospital stay were recorded.
Results: Characteristics of the patients were similar in both groups. In the MB used group all the
parameters except the depth of the excised specimens found as statistically significant (p<0.01).
Conclusion: Our results s
Meme Rekonstrüksiyonunda Kosta Koruyuculu İnternal Mammaryan Damar Yaklaşımının Ameliyat Sonrası Dönemde Ağrı Yönetimine Etkisi
The Effect Of RIb-SparIng Internal MammarIan Vascular Approach WIth In Breast ReconstructIon On PostoperatIve PaIn Management
Amaç: Otolog meme rekonstrüksiyonunda postoperatif dönemde kosta kıkırdağı müdahalesine bağlı olarak alıcı bölgede ağrı olur. Bu çalışmada meme rekonstrüksiyonunda alıcı saha hazırlanırken kosta koruyucu cerrahi yaklaşımının postoperatif ağrı üzerine etkisini kostal koruyucu olmayan yaklaşımla karşılaştırarak ortaya koymayı amaçladık.
Hastalar ve Yöntem: Çalışmaya 2018-2022 yılları arasında opere edilen 25 hasta dahil edildi. Gruplar internal mammarian arter (IMA) izole etme tekniklerine göre ayrıldı. Grup 1: Kosta koruyucu cerrahi uygulanan hastalar(n=9), Grup 2: Kosta kıkırdak rezeksiyonu uygulanan hastalar(n=16). Postoperatif dönemde her iki grupta da Hasta Kontrollü Analjezi pompası (HKA) kullanım süresi, kullanılan morfin dozu, erken ve geç ağrı skorları kaydedildi.
Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 49,8 idi. Postoperatif erken ve geç dönemde herhangi bir komplikasyonla karşılaşılmadı. Tüm flep transferleri başarılı oldu. Ortalama HKA süresi grup 1'de 24±1,41 saat, grup 2'de 26,31±1,62 saat idi. Grup 1'de morfin dozu 9,67±1 mg, grup 2'de 23,93±3,02 mg idi. Erken ağrı skoru grup 1'de 2,89±1,16, grup 2'de ise 5,18±1,22 idi. Geç ağrı skorları grup 1'de 2,11±0,98 ve grup 2'de 2,75±0,77 idi. Grupların morfin dozu ve erken ağrı skorları arasında istatistiksel olarak anlamlı fark vardı (p<0,01). HKA kullanım süresi(p=0,3) ile geç ağrı skorları(p=0,07) arasında anlamlı fark yoktu (p>0,05).
Sonuç: Sonuç olarak, otolog meme rekonstrüksiyonunda alıcı bölge hazırlığında erken dönemde kostal koruyucu cerrahinin ağrıyı önemli ölçüde azalttığını düşünüyoruz.
Aim: In autologous breast reconstruction, there is pain in the recipient site due to rib cartilage intervention in the postoperative period. In this study, we aimed to reveal the effect of the rib-sparing internal mammarian vessel approach on postoperative pain in breast reconstruction by comparing it with the noncostal-sparing approach.
Patients and Methods: Between 2018 and 2022 twenty five patients underwent surgery were included in the study. Groups were divided according to internal mammary artery(IMA) exposure techniques. Group 1: Patients who underwent rib-sparing surgery(n=9), Group 2: Patients who underwent rib cartilage resection(n=16). Patient Controlled Analgesia(PCA) pump usage time, morphine dose used, and early and late pain scores were noted in both groups in the postoperative period.
Results: The mean age of the patients was 49.8 years. No complications were encountered in the early and late postoperative period. All flap transfers were successful. Mean PCA duration was 24±1.41 hours in group 1 and 26.31±1.62 hours in group 2. The dose of morphine was 9.67±1 mg in group 1 and 23.93±3.02mg in group 2. The early pain score was 2.89±1.16 in group 1 and 5.18±1.22 in group 2. Late pain scores were 2.11±0.98 in group 1 and 2.75±0.77 in group 2.
There was a statistically significant difference between the morphine dose and early pain scores of the groups (p<0.01). There was no significant difference between the duration of PCA use (p=0.3) and late pain scores (p=0.07) (p>0.05).
Conclusion: In conclusion, we think that costal sparing surgery significantly reduces pain in the early period during recipient site preparation in autologous breast r econstruction.
Ratlarda Transvers Rektus Abdominis Kas Deri Flep Modelinde Nebivololün Perfüzyona Etkileri
Effect Of NebIvolol On Rat Tram Flap VIabIlIty
Meme rekonstruksiyonu; meme kanserinin cerrahi tedavisinin bir parçası olarak düşünülmektedir. Rekonstrüksiyon seçenekleri arasında bulunan transvers rektus abdominis kas deri flebinin (TRAM) belirli beslenme zonlarındaki perfüzyon yetersizlikleri, cerrahi sonrası görülen komplikasyonların artmasına neden olmaktadır. Periferik vazodilatasyonla kanlanma artırıldığında, flep viabilitesi artmakta ve komplikasyon riski azaltılabilmektedir. Nebivolol, üçüncü kuşak beta-adrenoreseptor blokeri olup nitrik oksit aracılığıyla periferik vazodilatasyon yapmaktadır. Çalışmada otuz adet, 250-300 gr ağırlığında Spraque- Dawley rat, beş deney grubuna ayrıldı. Tüm gruplarda TRAM flep kaldırıldı. Kontrol grubu kabul edilen birinci gruba ilaç uygulanmadı. İkinci gruba cerrahi işlemden 24 saat önce 100 mg/kg nebivolol (Vazoksen, Abdi Ibrahim) oral gavaj yöntemi ile başlandı ve postoperatif 7 gün uygulamaya devam edildi. Üçüncü gruba cerrahi işlemden 24 saat önce 100 mg/kg nebivolol, verildi. Peroperatif dönemde ve postoperatif 7 gün devam edildi. Dördüncü gruba cerrahi işlemden 7 gün önce 100 mg/kg nebivolol başlandı ve postoperatif dönemde 7 gün devam edildi. Beşinci gruba cerrahi işlemden 7 gün önce 100 mg/kg nebivolol kullanıldı. Peroperatif veya postoperatif dönemde ilaç kullanılmadı. Yedinci gün, tüm ratlarda kan laktat düzeyi ölçüldü ve fleplerin fotoğrafları çekilerek, nekroz alanlarının yüzdeleri belirlendi. Kan laktat değerlerinin, istatistiksel olarak tüm gruplarda kontrol grubuna (grup I) göre belirgin farklılık gösterdiği bulundu. En anlamlı fark kontrol grubu ile (grup 4) arasında tespit edildi. Fleplerin nekroz oranlarının değerlendirmelerinde, istatistiksel olarak grup 1’e göre diğer tüm gruplarda anlamlı fark mevcuttu (p
Breast reconstruction is an essential part of the breast cancer threapy. The transverse rectus abdominis musculocutaneous (TRAM) flap has been widely used for reconstruction of the breast. Partial loss of the flap is still a major problem. The defficiency of flap perfusion may cause partial necrosis of the flap. Periferic vasodilatation may increases flap viability. The aim of this study is evaluation of affect of nebivolol on rat TRAM flap perfusion. Nebivolol is a selective β1 adrenergic receptor antagonist that causes a direct vasodilator effect attributed to the action on vascular nitric oxide (NO). In this study 30 male spraque–dawley rats were used. A pedicled TRAM flap based upon the the right inferior epigastric artery was elevated and reapproximated. Animals were randomly assigned to 5 treatment groups (n:6). Group 1 received no nebivolol. Groups 2 through 5 were administered 100 mg/kg nebivolol orally 24 hours preoperatif; in addition groups 2 to 4 received orally postoperatif for 7 days. Group 3 also received intraoperatively; groups 4 and 5 were given nebivolol orally for 7 days before the 24 hours preoperatif treatment. Seven days after surgery skin paddles were photographed and assessed for viability. In seventh day blood lactate levels were measured. Statically significant differences were found in all experimental groups relative to the controls. Group 4 displayed the greatest improvement in flap viability, significantly better than other nebivolol groups. This study indicates that nebivolol may provide a useful pharmacologic tool for reducing iscemia-reletad necrosis in TRAM flaps.
Nadir Bir Fasiyal Paralizi Nedeni: Moebius Sendromu
A Rare Cause Of FacIal ParalysIs: MoebIus Syndrome
Moebius sendromu ilerleyici olmayan tam ya da parsiyel
konjenital fasiyal paralizi ile karakterize bir sendromdur. Genellikle
orofasiyal malformasyonlar, kas-iskelet sistemi defektleri, beyin
sapı displazisi ve diğer kraniyal sinir felçleri ile ilişkilidir. Moebius
sendromunun ortalama insidansı 2-20/milyondur. En sık görülme
şekli bilateral lateral rektus kası felci ve fasiyal güçsüzlüktür. Sıklıkla
5., 10., 11. ve 12. kraniyal sinirler de tutulur ve öksürük, yutma ve
çiğneme güçlüğü ve solunum yetersizliğine neden olabilir. Tam veya
parsiyel fasiyal paralizi Moebius sendromu tanısı için şarttır. Dört
aylık kız hasta doğumdan itibaren sağ gözünü tam kapatamama
ve içe bakış şikayetleri ile kliniğimize getirildi. Hasta sağ gözünü
tam kapatamıyordu, dilde atrofi ve mikrognatisi vardı. İlk bakışta
her iki gözde içe bakıyordu. Dışa bakış kısıtlılığı, ayaklarda pes
ekinovarus deformitesi ve katlantılı kulağı vardı. Dismorfik özellikleri,
mikrognati ve dilde atrofi nedeni ile kraniyal manyetik rezonans
görüntüleme yapıldı. 3D FIESTA taramada bilateral fasiyal sinirler
görüntülenemedi. Bu vaka konjenital fasiyal güçsüzlükle başvuran
hastaların ayırıcı tanısında Moebius sendromunun mutlaka akılda
tutulmasını vurgulamak amacıyla sunulmuştur.
Moebius syndrome is a rare, non-progressive congenital
syndrome presenting with complete or partial facial paralysis. It is
usually associated with orofacial malformations, musculoskeletal
defects, brainstem dysplasia, and other cranial nerve palsies. Mean
incidence is 2-20/million, although there is considerable regional
variation. The most common presentation is with bilateral lateral
rectus palsies and facial diplegia. Frequently, the 5th, 10th, 11th and
12th cranial nerves are involved and may cause cough, difficulty in
chewing and swallowing, and respiratory insufficiency. Complete or
partial facial nerve palsy is necessary for a diagnosis of Moebius
syndrome. A 4-month-old girl was brought to our clinic with complaints
of inability to close her right eye completely and internal deviation in
that eye, beginning from birth. She had micrognathia and an inability
to completely close the right eye. Both eyes were turned inwards
during primary gaze. She had limited lateral gaze, a pes equinovarus
deformity in her feet, and flap ears. Cranial magnetic resonance
imaging was performed because of the dysmorphic features and
revealed micrognathia and volume loss at the tongue. Bilateral facial
nerves could not be visualised by a 3D FIESTA scan, suggesting
bilateral facial nerve agenesis. This case is presented to highlight
Moebius syndrome in the differential diagnosis of cases presenting
with congenital facial weakness.
Aksiller Defekt Onarımının Ana Flebi Olarak Skapüler Ada Flebi
Scapular Island Flap As A Workhorse Flap For AxIllary Defect ReconstructIon
Amaç: Aksiller defektler genellikle yanık kontraktürlerinin açılması veya hidradenitis suppurativa debridmanlarının neticesinde meydana gelir. Onarımdaki nihai hedef, omuz ekleminde tam hareketlilik sağlayan ince ve esnek bir kapama olması nedeniyle zordur. Aksiller defekt onarım seçeneklerinden birisi skapuler fleptir. Bu çalışmanın amacı skapuler ada fleplerinin aksiller defektlerin onarımında farklı endikasyonlardaki kullanımını sunmak, onarım sonuçlarını değerlendirmek ve aksiller rekonstrüksiyonda skapuler ada flebinin ana flep olarak tartışılmaktır.
Hastalar ve Yöntem: Retrospektif olarak 2015 ile 2019 yılları arasında yapılan toplam 7 hastada 8 skapuler ada flebi çalışmaya dahil edildi. Beş hasta hidradenit nedeniyle opere edilirken 2 hasta ise aksiller kontraktür nedeniyle rekonstrükte edildi. Tüm skapüler fleplerin pedikülleri iskeletize edildi ve trianguler aralıktan aksiller bölgeye aktarıldı.
Bulgular: Flep boyutları 84cm2 ile 128 cm2 arasında değişmekte ve genişliği en fazla 8cm’e kadar ulaşmaktaydı. Donör alan skarları 3 ile 6 ay arasında yaştan bağımsız olarak genişledi. En az 3 aylık takiplerde donör alan skarları 1,5 ile 2,6 cm arasında değişiklik gösterdi. Bir tanesi hariç (sekonder iyileşen tip nekrozu) tüm flepler komplikasyonsuz sonuçlandı.
Sonuç: Skapuler ada flebi çeşitli nedenlerden dolayı oluşan aksiller defektlerin onarımında kullanılabilir. Flebin yatay uzanıma sahip olması posterior aksiller çizgideki ve koldaki yanık alanlarından bağımsız hareket edebilmesini sağlar. Skarların genişlemesi bir dezavantaj olarak görülse de, skapuler flebin ince ve esnek kapama sağlaması, kolay elevasyonu ve komplikasyon oranının düşük olması nedeniyle aksiller rekonstrüksiyonunun ana flebi olarak değerlendirilebilir.
Aim: Axillary defects mostly occur after burn contracture releases or hidradenitis suppurativa debridements. Reconstruction of this type of defect is a challenge since the ultimate aim is maintaining a pliable coverage with full mobility of the shoulder joint. Scapular flap is one of the reconstructive options in axillary defect coverage. This study is aiming to present reconstruction of axillary defects with scapular island flaps for different indications and to discuss the outcomes of the donor sites so as to suggest it as a workhorse flap in axillary reconstruction.
Patients and Methods: A total of 7 patients treated with 8 scapular island flaps between 2015 and 2019 were included retrospectively. Five patients were operated for hidradenitis suppurativa and 2 patients reconstructed for axillary contracture. All scapular flap pedicles were skeletonized and transferred to the axilla through the triangular space.
Results: Flap dimensions ranged from 84cm2 to 128 cm2 without exceeding 8cm of the width. Donor site scars widened between 3 months to 6 months post-operatively and independent of patient age. Donor site scars ranged from 1.5-2.6 cm after at least 3 months of follow-up. All flaps survived without any complication except one with a tip necrosis that healed with secondary intention.
Conclusion: Scapular island flaps can cover defects of the axilla created by various causes. Horizontal extension of the flap protects it from burn scar involvements of the posterior axillary line and the arm. Although widening of the scars seems to be a disadvantage, thin and pliable skin coverage with ease
Kısa Barsak Sendromunda Uyguladığımız Yenı İleoçekal Valv Modelının Etkınlığı
The EffIcIaey Of New Ileocecal Valwe Model That Was Performed By Us In Short Bowel Syndrome
Bu çalışmada ağırlıkları belirlenen 20 adet ldjpekte ileoçekal valvi de içine alan massıf rezek-siyon yapılarak kısa barsak olu,slurulduktan sonra jejunal flep kullanılarak yeni ileoçekal val• modeli uygulandı. I O'arlı iki gruba ayrılan deneklerin I. gru-bunda yalnız jejunokolostomi, It grubunda ise yeni ileoçekal valv modeli ile birlikte jejunokolostomi yapıldı. Postop 2. ayın sonunda ağırlıkları tekrar ölçülen köpeklere laparotomi yapılarak anastomozun proksi-mal ve distalinde basınç ölçümleri yapılıp, koloni sayımı için örnek alındı ve baryumlu kolun grafileri çekildi. I. grupta ortalama kilo kaybı %24.9 iken, Il. grupta %Il .6 olmuştur. Iki grubun ağırlık değişim-leri arasındaki istatistiki fark anlamlı bulunmuştur (p<0.01 ). I. Grupta ortalama basınç farkı 0.89±0.78 em. Su iken, II. grupta 6.00±0.94 cm. Su bulundu ve basınç farkları arasındaki istatistiki fark anlamlı idi (p<0.01). gruptaki deneklerin kolon grafilerinde valvin oluşturduğu belirgin bir boru görünümü ve proksi-malinde peristallizm artışı vardı. Bu bulgularla; oluşturduğumuz valv modelinin, ileoçekal valvi korunmamış kısa barsak sendromlu olgularda ilk operasyon sırasında uygulanabileceği sonucuna vardık.
In this study, It was made the short intestine by performing the massive resection including ileocecal valve in 20 dogs and then it was carried out new ile-ocecal valve model using jejunal flap. The dogs di-vided two groups. It was made jejunocolostomy in first group and a new ileocecal valve model with jej-unocolostomy in second group. At the end of postoperative second month, it was one more measured üs weights, then intraluminary pressures in proximal and distal paris of anastomosis were measured and specimens were taken for colony counts and colonographic study was performed by barium. While mean weight loss was 24.9% in first group, it was 11.4 % in second group. The dillerenee between the weight loss values of two groups was statistically significant (p<0.01). While the mean dıfference of pressure values was 0.89±0.78 cm. Water in first group, It was 6.00i-0.94 cm. Water in secont group. The difference between the pressure gradients was statistically sig-nıficant (p<0.01). There was tube Ilke apperance and the increased peristaltic waves al the jejunal side, in colonographic radyograms. We believe that the new valve model performed by us may be used during the first operation in short bowel syndrome unable to save the ileocecal valve.
Velofarengeal Yetmezlik Sebebiyle Opere Edilen Hastaların Dinamik Manyetik Rezonans Görüntüleme İle Değerlendirilmesi
EvaluatIon Of PatIents Operated Because Of Velopharyngeal InsuffIcIency WIth DynamIc MagnetIc Resonance ImagIng
Amaç: Yarık damak sebebiyle ameliyat edilen hastaların yaklaşık %30’u velofarengeal yetmezlik(VFY)
sebebiyle ek müdahelelere ihtiyaç duyarlar. Ameliyat öncesi planlama için radyolojik değerlendirme kesinlikle
gerekirken ameliyat sonrası değerlendirmede de oldukça faydalıdır. Bu çalışmada, velofaringeal yetmezlik
sebebiyle opere edilen hastalarda velofarinksin dinamik manyetik rezonans(MR) ile değerlendirilmesi ile ilgili
tecrübelerimizi paylaşmayı planladık.
Hastalar ve Yöntem: Nisan 2014- Mayıs 2020 tarihleri arasında VFY ile başvuran ve postoperatif dinamik
MR ile değerlendirilen 17 hasta çalışmaya dahil edildi. 7 hastaya faringeal flep, 7 hastaya posterior duvar
augmentasyonu (2 kıkırdak, 5 yağ grefti) ve submukoz yarık mevcut 3 hastaya myomukozal onarım yapıldı.
Ameliyat öncesi ve ameliyat sonrası 3. ayda tüm hastalara dinamik MRG yapıldı. Ameliyat sonrası sonuçlar
dinamik MR ile değerlendirildi.
Bulgular: Bu çalışmaya ortalama yaşı 13± 2.5 (9-29) olan, 11 (%65) kadın ve 6 (%35) erkek hasta dahil edildi.
Posterior duvar yerleşimli greftlerin ikinci servikal vertebra seviyesinde ve yaşayabilir oldukları görüldü.
Posterior faringeal fleple onarım yapılan hastalarda sagital planda nazal hava kaçağı görülmezken, aksiyel
dinamik görüntülerde hava yolu için gerekli açıklık gözlendi. Submuköz kleftli hastalarda levator kas seyrinin
normal düzleme geldiği gözlendi. Nazal hava kaçak alanı tüm tekniklerde preoperatif ölçümlere göre belirgin
azalmıştı(p<0.05).
Sonuç: Velofarinks 3-boyutlu ve dinamik yapısı sebebi ile tüm planlarda ve dinamik olarak değerlendirilmelidir.
Bu amaçla kullanılan pekçok teknik olmakla birlikte hiçbiri ideal ve objektif değildir. Dinamik MRG planlamada
olduğu gibi postoperatif takipte de kullanılabilir. Farengeal flep atrofisi, greftlerin ve velofarengeal açıklığın
kalitatif veriler ile değerlendirlmesi sağlanır .
Aim: Nearly 30% of the patients with cleft palate need another surgery for velopharyngeal insufficiency. While
preoperative radiologic evaluation is necessary for planning, postoperative evaluation is also so important. In
this study, we plan to share our experience about evaluation of the velopharynx with dynamic MRI at patients
who were operated oving for velopharyngeal insuf ficiency.
Patients and Methods: The study included seventeen patients who were presented with velopharyngeal
insufficieny and we applied dynamic MRI for postoperative evaluation between April 2014 and May 2020.
Pharyngeal flap was applied for 7, posterior augmentation was performed for 7 (2 costal cartilaginous, 5 fat
graft) and myomucosal repair was done for 3 patients with submucosal cleft. Dynamic MRI were obtained
preoperatively and postoperatively at 3rd month. Postoperative results were evaluated with dynamic MRI.
Results: The study included seventeen patients, with an age range of 9-29 (mean 13± 2.5), 11 women (65%),
and 6 men (35%). Posterior wall located grafts were found at the second cervical vertebra and viable. While
there was no nasal air escape in superior pharyngeal flap applied patients at sagittal plane, in axial dynamic
images, gap was detected which is all essential for airway and must be obtained. The levator muscle direction
was observe normal postoperatively at patients with submucous clef. Nasal air escape area was decreased
in both methods significantly comparing with preoperative measu rement (p<0.05)
Conclusion: Because of the three-dimensional and dynamic structure of the velopharynx, it must be evaluated
in both planes and dynamic. Although there are many techniques for this purpose, none of them is ideal or
objective. Dynamic MRI can be used for postoperative follow-up as it is used for preoperative planning.
Evaluation of the pharyngeal flap atrophy , grafts and also gap size are provided with qualitative values .
Dermal Suspansiyon Flebi İle Dudak Kaldırma : Hasta Memnuniyeti Ve Skar Görünümü Üzerine Etkisi
LIp LIft WIh Dermal SuspensIon Flap TechnIque : Effect On PatIent SatIsfactIon And Scar Appearance
Özet
Amaç: Bu çalışma klasik boğa boynuzu eksizyon paternli dudak kaldırma ameliyat tekniği ile (grup I ), aynı paterndeki insizyonla üst dudakta hazırlanan dermal flep kullanılarak gerçekleştirilen dudak süspansiyonu tekniğinin (grup II) , dudak kaldırma ameliyatlarındaki hasta memnuniyeti ve skar görünümüne etkisini karşılaştırmak amacıyla yapılmıştır.
Hastalar ve Yöntem:
Yazar tarafından 2016-2023 yılları arasında ameliyat edilen 48-66 yaş arası 28 kadın hasta iki grupta incelendi. Birinci gruba klasik boğa boynuzu eksizyon paternli dudak kaldırma tekniği ile ameliyat edilen 14 hasta, ikinci gruba aynı paterndeki insizyonla üst dudakta hazırlanan dermal flep kullanılarak dudak süspansiyonu tekniği ile local anestezi altında ameliyat edilen 14 hasta dahil edildi. Altı ay takip edilen her iki guruptaki hastalara 6. ayın sonunda global estetik iyileştirme ölçeği kullanılarak genel estetik sonuçtan memnuniyet düzeyleri soruldu. Ayrıca bir değerlendirici cerrah, Vancouver skar ölçeğini kullanarak ameliyat sonrası oluşan skarı skorladı. Tüm sonuçlar istatistiksel olarak değerlendirildi.
Bulgular:
Postoperatif değerlendirmede dermal süspansiyon flebi kullanılan grup 2'de 14 hastanın 9'u (%66) çok fazla düzelme bildirirken, Grup 1'de 14 hastanın 6'sı (%42,9) klasik teknikle çok fazla düzelme olduğunu belirtti. Aynı şekilde değerlendirici cerrah tarafından 6. ayda yapılan skar skoru incelendiğinde skar skalası grup 1'de 14, grup 2'de 4 idi. Grup 1'de hastaların değerleri 0 ile 4 arasında değişmekteydi ve ortalama değer 1.0 idi. Grup 2'de değerler 0-2 arasında değişmekteydi ve ortalama değer 0,3 idi. Muhtemelen gruplardaki hasta sayısının sınırlı olmasından kaynaklanan 2 grup arasında genel hasta memnuniyeti ve skar skoru açısından istatistiksel anlamlılık olmamasına rağmen (p>0.05), genel hasta memnuniyeti grup 2'de grup 1'e göre klinik olarak anlamlı derecede daha yüksekti ve yara izi grup 2'de grup 1'e göre klinik olarak anlamlı derecede daha az bulundu.
Sonuç:
Dermal askı flep tekniği ile yapılan dudak kaldırma ameliyatlarının hem genel estetik hasta memnuniyetinin daha yüksek olması, hem de hastalarımızda daha az iz kalması nedeniyle klasik eksizyon yöntemine değerli bir alternatif olarak katkı sağlayabileceği kanısına varıldı.
Abstract
Aim: This study was designed to compare the effect of the classical bull horn excision pattern lip lift technique (group I) and the lip suspension technique (group II) which was performed using a dermal flap prepared on the upper lip with the same pattern incision, on patient satisfaction and scar appearance in lip lift surgeries.
Patients and Methods: Twenty-eight female patients aged 48-66 years, operated by the author between 2016 and 2023, were analyzed in two groups. The first group included 14 patients who were operated on with the classical bull horn excision pattern lip lift technique, and the second group included 14 patients who were operated with the lip suspension technique using a dermal flap prepared on the upper lip with the same pattern incision under local anesthesia. At the end of the 6th month, the patients in both groups, who were followed up for 6 months, were asked about their satisfaction with the overall aesthetic result using the global aesthetic improvement scale. In addition, an evaluator surgeon scored the postoperative scar using the Vancouver scar scale. All results were evaluated statistically.
Results: 9 of 14 patients (66%) stated very much improvement in the group 2 in which the dermal suspension flap was used, while 6 of 14 patients (%42.9) stated very much improvement with classical technique in Group 1, in the postoperative assessment at 6th month. Likewise, when the scar score performed by the evaluator surgeon was examined in 6th month. The scar scale was 14 in group 1 and 4 in group 2. In Group 1, the values of the patients ranged from 0 to 4, and the mean value was 1.0. In Group 2, the values ranged between 0-2 and the mean value was 0.3. Overall patient satisfaction was clinically significantly higher in group 2 when compared with group 1 and the scar was found to be clinically significantly less in group 2 when compared with group 1, even though there is no statistical significance (p>0.05) between 2 groups in overall patient satisfaction and scar score, probably due to limited number of patients in groups.
Conclusion:
It has been concluded that lip lift surgeries performed using the dermal suspension flap technique can contribute as a valuable alternative to the classical excision method, due to both higher overall aesthetic patient satisfaction and less scarring in our patients.
Blefaroplasti Sonrası Gelişen Lagoftalmus Tedavisinde Bipediküllü Flep Ve Orta Yüz Kaldırma Kullanımı: Olgu Sunumu
Usage Of BIpedIcle Flap And MIdface LIft In The Treatment Of Lagophthalmus Developed After Blepharoplasty: Case Report
Lagoftalmus, göz kapaklarını tamamen kapatamamak nedeniyle korneanın açıkta kalmasına bağlı (sclera görülmesi) ortaya çıkan, korneal skar ve görme kaybı ile sonuçlanabilecek yetersizliktir. Üst göz kapağının derisinin yumuşak ve esnek yapısı göz kırpmayı kolaylaştırır. Üst göz kapağını yumuşak ve esnek yapısına döndürmek için tedavi seçenekleri olarak, Z-plasti, V-Y ilerletme flepleri, tam kalınlıkta deri greftleri ve pediküllü flepler tanımlanmıştır. Bu çalışmanın amacı, bleferoplasti sonrası üst göz kapağının dikey kısalığına bağlı gelişen lagoftalmus tedavisinde alternatif bir seçenek olarak bipediküllü flep ve orta yüz kaldırmanın kullanımını göstermektir.
Lagophthalmus is the inability to close the eyelids completely leading to exposed cornea (scleral show) which can result in corneal scar formation and vision loss. The skin of upper eyelid is soft and flexible, so this makes winking easier. To return the upper eyelid its soft and flexible structure, Z-plasty, VY advancement flaps, full-thickness skin grafts, and pedicle flaps are defined as treatment options. The aim of this study was to demostrate the usage of bipedicle flap and midface lift as an alternative treatment option for lagophthalmus that is related to the vertical shortness of upper eyelid developed after blepharoplasty.
El Bileğinde Ekstansiyon Kontraktürü Olan Yirmi Yillik Bir Vakanin Tedavisi
Treatment Of A Twenty-Year Case WIth ExtensIon Contracture Of The WrIst
Üst ekstremitede yanık sonrası gelişen kontraktürler elin ve kolun fonksiyonunu kısıtlamaktadır. Yirmibeş yaşında bayan hasta 3 yaşından beri sol el bileği bölgesindeki kontraktür sebebiyle polikliniğimize başvurdu. Muayenesinde hastanın sol elbilek ekstansör yüzde yaklaşık 120 derece ekstansiyon kontraktürü vardı. Hastanın kontraktürü yapılan insizyonla açılarak oluşan defekt karın flebiyle kapatıldı. Karın flebinin yanık sonrası görülen kontraktürlerin tedavisinde iyi bir tedavi alternatifi olduğunu düşünmekteyiz.
Postburn contractures in the upper extremities limit the function of the hand and arm. A 25-year-old female patient was admitted to our outpatient clinic for contracture of the left wrist since the age of three. On examination, the patient had an extension contracture of approximately 120 degrees in the left wrist. The patient's contracture was opened with an incision and the defect was closed with an abdominal flap. We think that abdominal flap is a good alternative for the treatment of postburn contractures.
Trans Obturator Tape Sonrası Meş Erozyonu Önlenmesinde Vajinal Flep Yöntemi Ve Erken Dönem Sonuçları
VagInal Flap Method In PreventIon Mesh ErosIon In Trans Obturator Tape Surgery And Short Term Result
\r\n Amaç: Stres üriner inkontinans tedavisinde yaygın olarak kullanılan Trans Obturator Tape (TOT) uygulamalarında eksizyon gerektirecek meş erozyonları gelişebilmektedir. Çalışmamızda TOT uygulamasına bağlı oluşabilecek üretral meş erozyonunu önleme amaçlı olarak geliştirdiğimiz subüretral sling altına yerleştirilen vajinal flep yöntemini tanımladık ve hastaları postoperatif komplikasyonlar açısından değerlendirdik.
\r\n
\r\n Gereç ve yöntemler: Çalışmamızda Aralık 2014 ile Mayıs 2018 yılları arasında hastanemizde aynı seansta TOT ve sistosel operasyonu olan ve vajinal mukozadan oluşturulan flebin üretra önüne ve meş altına yerleştirildiği 22 hasta retrospektif olarak incelendi.Hastalar üretral meş erozyonu, vajinal meş erozyonu, urgency ve disparoni şikayetleri, üriner retansiyon ve ikincil cerrahi gerekliliği açısından değerlendirildi.
\r\n
\r\n Bulgular: Hastaların postoperatif ortalama takip süreleri ortalama 8,95±8,45 aydı. 20 hastaya aynı seansta TOT ve sistosel operasyonu (%90,9), 2 hastaya aynı seansta vajinal histerektomi, TOT ve sistosel operasyonu (%9,1) uygulanmıştı. Takip süresi boyunca hiçbir hastada üretral erozyon gelişmedi. Sadece aynı zamanda menapozda olan bir hastada vajinal mesh erozyonu ve disparoni şikayeti vardı. Başka bir hastada üriner retansiyon ve taşma inkontinansı gelişti. Bu hastaya aynı seansta vajinal histerektomi, TOT ve sistosel operasyonu uygulanmıştı. Bu hastaya daha sonra meş kesilmesi işlemi uygulandı.
\r\n
\r\n Sonuç: Vakalarımızda uygulanan cerrahi teknik ortalama 9 aylık yakın dönem takipte üretral erozyondan tümüyle korumasının yanı sıra urgency ve vajinal meş erozyonunu da minimal düzeyde tutmuştur.
\r\n
\r\n
\r\n
\r\n Purpose: Mesh erosions that necessitates excision can develop in Trans Obturator Tape (TOT) surgeries which are widely used in the treatment of stress urinary incontinence.
\r\n
\r\n In our study, we described a method of vaginal flap placed under suburethral sling to prevent urethral mesh erosion related with TOT surgery and evaluated the patients for postoperative complications.
\r\n
\r\n Materials and methods: In our study, 22 patients who had TOT and cystocele operations simultaneously and to whom flaps composed of vaginal tissue were placed in front of the urethra under the mesh between December 2014 and May 2018 were evaluated retrospectively. Patients were evaluated for urethral mesh erosion, vaginal mesh erosion, complaints of urgency and dyspareunia, urinary retention, and need for secondary surgery.
\r\n
\r\n Results: The mean postoperative follow-up of the patients were 8,95±8,45 months. 20 patients had simultaneous TOT and cystocele operations (%90,9), 2 patient had vaginal hysterectomy, TOT and cystocele operations simultaneously (%9,1). Urethral mesh erosion developed in none of the patients during the follow-up period. Vaginal mesh erosion and dyspareunia was observed in only one menopausal patient. Urinary retention and overflow incontinence developed in another patient. Vaginal hysterectomy, TOT and cystocele operations were made simultaneously in this patient. Mesh of this patient was cut later on.
\r\n
\r\n Coclusion: The surgical technique we used in our cases kept urgency and vaginal mesh erosion in a minimal level besides totally preventing urethral mesh erosion in a mean short-term follow-up period of 9 months.
Ekstended V-Y Flep İle Büyük Yüz Defektlerinin Rekonstrüksiyonu
Reconstructıon Of Large FacIal Defects WIth Extended V-Y Flap
Amaç: Yüz defektleri rekonstrüksiyonunda cilt grefti, lokal flep ve serbest flep gibi birçok cerrahi teknik tarif edilmifltir. V-Y ilerletme flebinin bir modifikasyonu olan ekstended V-Y flep yüzdeki büyük lezyonların eksizyonunu takiben oluşan defekt onarımlarında çok faydalı bir fleptir. Çalışmamızda, büyük yüz defektlerinin ekstended V-Y flep ile onarımında 6 yıllık tecrübemiz sunuldu. Gereç ve Yöntem: Teknik, 2001–2007 yılları arasında, yaşları 38–79 arasında olan 27 hastaya uygulandı. Tüm ameliyatlar lokal anestezi altında yapıldı. Lezyonlar yassı hücreli kanser, bazal hücreli kanser, malign melanoma, trişilemmal tümör, seboreik keratoz, aktinik keratoz olup bu lezyonlar; malar bölge, infraorbital bölge, burun yan tarafı, zigoma ve alın bölgesinde idi. Defekt ebatları 3 x 3 cm ile 6 x 6,5 cm arasında değişmekte idi. Bulgular: Tüm şeplerde uygun bir defekt onarımı sağlandı. Hem fonksiyonel hem de estetik sonuçlar hastalar açısından memnun edici idi ve 9–17 aylık takip döneminde herhangi bir tümör rekürensi gözlenmedi. Sonuç: Ekstended V-Y şep yüzdeki büyük doku defektlerinin rekonstrüksiyonunda güvenle kullanılabilir.
Aim: Many options have been reported in reconstruction of the facial defects such as skin grafting, local flaps and free flaps. The extended V-Y flap, a modified V-Y advancement flap, is very useful in closing defects following excision of large facial lesions. Herein, we presented our 6 years experience for covering of the large facial defects with extended V-Y flaps. Material and Method: This procedure was applied to 27 patients with age ranging from 38 to 79 between 2001 and 2007. All operations were performed under local anaesthesia. The lesions were either squamous cell carcinomas, basal cell carcinomas, malignant melanoma, trichilemmoma, seborrheic keratosis or actinic keratosis and they were localized in the malar area, infraorbital area, lateral nasal aspect, the zygomatic area and the forehead. The size of the defects ranged from 3 x 3 cm to 6 x 5, 5 cm. Results: All of the flaps were achieved suitable closure of defects. The functional and aesthetic results were satisfactory for patients, and no tumor recurrence was observed during the 9 to 17 months follow-up period. Conclusion: Extended V-Y flap can be used reliably for the reconstruction of large facial tissue defects.
Travma Sonrasında Kortikosteroid Tedavisi Gören Hastalarda Gelişen Kutanöz Mukormikoz Olgularında Tedavi
Treatment Of Cutaneous MucormycosIs In PatIents WIth CortIcosteroId Treatment After Trauma
Amaç: Mukormikozis, invaziv yumuşak doku nekrozu yapabilen ve agresif seyirli nadir bir fırsatçı mantar enfeksiyonudur. Genellikle immun sistem yetersizliği olan hastalarda görülürken, nadiren immunkompetan hastalarda da karşılaşılabilir. Bu yazıda, travma sonrası kısa sureli kortikosteroid tedavisi alan ve ardından fasiyal kutanöz mukormikoz gelişen 4 immunkompetan olgunun prognoz ve tedavisi bildirilmektedir.
Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya 2016 – 2018 yılları arasında Manisa Celal Bayar Üniversitesi Hastanesi’ne travma sonrasında başvuran, intrakranial veya spinal patolojileri nedeniyle kısa sureli kortikosteroid tedavisi alarak immun sistemi baskılanmış olan ve fasiyal kutanöz mukormikoz tanısı alan dört adet hasta dahil edildi. Prognoz, medikal ve cerrahi tedavi sonuçları değerlendirildi.
Bulgular: Malar ve maksiller bölge tutulumu olan bir hastada seri debridmanlar ve medikal tedavilerle kür sağlandı. Serbest fleplerle rekonstruksiyon yapılan hastada estetik ve fonksiyonel olarak kabul edilebilir sonuçlara ulaşıldı. 2 hastanın tedavisi tamamlandıktan sonra lokal fleplerle onarımı yapıldı. Bir hastaya, fungal osteomiyelit ve intrakraniyal inflamatuar değişiklikleri bulunması nedeniyle onarım operasyonu yapılamadı. Bu hastanın takiplerinde MR görüntülemelerinde regresyon saptandı.
Sonuç: Multitravma sonrasında, kontamine yara enfeksiyonu meydana gelen ve kısa dönem için bile olsa kortikosteroid tedavisi alan hastalarda mukormikozisin akılda tutulması gerekmektedir. Seri, tekrarlayan ve agresif debridmanlar yapılmalı, rekonstruksiyon planı enfeksiyonda kür sağlandıktan sonra yapılmalıdır.
Objective:Mucormycosis is an infrequent opportunistic fungal infection which may cause an aggressive and invasive soft tissue necrosis. It is usually developed in patients with immune system deficiency, and rarely seen in immunocompetant patients. We report prognosis and treatment of the immunocompetant patients that developed facial cutaneous mucormycosis after short term corticosteroid therapy.
Material and Method:The patients who were admitted to Manisa Celal Bayar University Hospital after multitrauma and given short term corticosteroids due to cranial and spinal injuries and became immuncompromised and diagnosed as facial cutaneous mucormycosis between 2016 and 2018 were included in the study. Prognosis, medical and surgical treatment outcomes of therapy is reported.
Results:One patient with malar and maxillary involvement was treated with medical therapy and serial debridements and infection was cured. Reconstruction with free flaps were done, acceptable functional and aesthetic results were achieved. Two patients had adequate therapy and reconstructed with local flaps. One patient was not operated due to recurrent fungal osteomyelitis and intracranial inflammatory findings, and regression in MRI was seen.
Conclusion:Mucormycosis should be kept in mind in contaminated wound infections in patients who have been treated with corticosteroids even for a short time after multitrauma. Rapid, repetitive and aggressive debridemants should be performed and reconstruction should be planned after cure of the fungi.
Marjolin ülser, skar dokusunda ve özellikle de yanık skarlarında gelişen malignensiyi tanımlamak için kullanılan bir terimdir. Başlangıç yanık yaralanmasından uzun yıllar sonra yanık skar dokusunda görülür. Bu grup hastalarda en sık görülen malignite skuamoz hücreli karsinom (SCC)’dur. Bazal hücreli karsinom, melanom ve sarkom daha az sıklıkta bildirilmiştir. Biyopsi en önemli tanı prosedürüdür. Tedavi geniş eksizyondur ve bölgesel lenf nodu disseksiyonudur. 12 yaşında bir olgu aksiller bölgede 10 aydır mevcut olan ve iyileşmeyen yara şikayeti ile kliniğimize başvuruldu. Hastanın aksiller bölgeden toraksa uzanan lezyonu mevcuttu. İnsizyonel biyopsi uygulandı. Histopatolojik inceleme SCC olduğunu gösterdi. Geniş cerrahi eksizyon yapıldı. Defektli alan flep ile kapatıldı. Mevcut aksiller kontraktür Z-plastilerle açıldı. Olgu, 10 yıl gibi erken sürede Marjolin ülser gelişmesi nedeniyle sunulmuştur.
Marjolin’s ulcer is a term to describe a malignancy arising from scar tissue, especially burn scars. It appears on burn scar a long period after initial burn injury. The most common malignancy is squamous cell carcinoma (SCC) for these type of patients. Basal cell carcinoma, melanoma and sarcoma have less frequently been reported. Biopsy is the most important diagnostic procedure. The treatment is wide excision and regional lymph node dissection. A 12 year old child admitted to our clinic with unhealed wound in the axillary region for ten months. The patient had an ulcer axillary region through thorax. Incisional biopsy was performed. Histopathologic examination revealed that SCC. Wide surgical excision was done. The defect area was covered with flap. Axillar contracture was reconstructed with Z-platies. The case was presented due to early development of Marjolin’s ulcer as in ten years.
Köpek Isırığına Bağlı Şiddetli Ağız Çevresi Yaralanmasının Erken Evre Tedavisi: Vaka Sunumu
A Case Report Of A ProactIve Approach To PerIoral ReconstructIon After Severe Dog BIte Injury
Özet
Yüz bölgesinde meydana gelen hayvan ısırıkları ciddi defektlere yol açabilir. Kısıtlı vakalarda kopmuş parça iyi saklandığı ve hastayla beraber getirildiği takdirde en iyi çözüm replantasyondur. Kalan vakalarda birkaç tedavi yöntemi kullanılmaktadır. Klasik bir tedavi yöntemi olarak “tetikte bekleme” stratejisi, yaranın kendiliğinden iyileşmesine izin vermek ve ancak öyle rekonstrüksiyona başlamak olarak tarif edilebilir. Fakat iyileşmenin erken döneminde ileriye dönük rekonstrüksiyonu başlatmak, hızlı rehabilitasyonu sağlamaktadır.
Bu çalışmada genç bir kızda köpek ısırığı sonrası perioral bölgede gelişen defektin erken dönemde başarılı rekonstrüksiyonu ayrıntısıyla tarif edilmiştir. Rekonstrüksiyonda anatomik, fonksiyonel ve estetik özellikler dikkate alınarak gerçekleştirildi. İleriye dönük rekonstrüksiyonun baş ve boyun cerrahisinde önemli bir yere sahip olduğuna inanmaktayız.
Abstract
Animal bites to the face can cause serious defects. In select cases when the avulsed part has been carefully preserved and brought-in with the patient, replantation may be the best solution.
In other cases, few strategies are present. The classical “watchful waiting” strategy to treat such patients could be described as letting the wound to heal and only then, initiate reconstruction. Wound scarring and patient’s psychological disturbance due to prolonged rehabilitation are its biggest disadvantages. However, a proactive method with reconstruction initiated early during the convalescent phase, can result in faster rehabilitation.
Herein, we present detailed description of a successful early reconstruction of the perioral area in a teenage girl following a dog bite; the reconstruction encompassing the anatomical, functional and aesthetic spectrum. Thus, we believe, proactive strategy has a huge potential in the modern era of reconstructive head and neck surgery.
Geniş Anterior Palatal Fistüllerin Dil Flepleri İle Rekonstrüksiyonu
ReconstructIon Of Large AnterIor Palatal FIstulae UsIng Tongue Flaps
Amaç: Dil, yarık damak fistüllerinin kapatılması için en uygun donör bölgesidir. Bu prospektif çalışmanın amacı, dil flep tekniğinin etkinliğini yeniden değerlendirmekti.
Hastalar ve Yöntemler: 2015-2017 yılları arasında anterior tabanlı dil flebi ile rekonstrüksiyon yapılan 4 yarık hasta incelendi. Flebin fistülü kapatma yeteneği, ameliyattan en az 1 yıl sonra kalan dil şekli ve konuşma gelişimi (hastanın öz değerlendirmesi ve ebeveynlerin görüşü) gibi değişkenler değerlendirildi.
Bulgular: Tip IV palatal fistül ve bir tip V ile başvuran 4 hastanın damak fistülleri dil flebi ile çift katmanlı şekilde kapatıldı. Hastaların ortalama yaşı 68,5 idi. İlk malformasyon 2 hastada tek taraflı komple damak yarığı ve diğer 2 hastada damak velar yarıktı. Fistüllerin boyutu 7 ila 12 mm arasında değişmekteydi. Ortalama 18 aylık takip süresinde hastaların tamamında dil estetiği ve fonksiyonunda tam iyileşme görülürken, fistül nüksü olmadı.
Sonuç: Dil flepleri, mükemmel vaskülariteleri nedeniyle yarık damak cerrahisinde kullanılır ve sağladıkları büyük miktarda doku, dil fleplerini, önceki cerrahi tarafından yaralanan damaklardaki büyük fistüllerin onarımı için özellikle uygun hale getirmiştir. Palatal fistüllerin kapatılması için bunu güvenilir bir cerrahi teknik olarak öneriyoruz.
Aim: The tongue is a most suitable donor site for the closure of cleft palate fistulae. The aim of this prospective study was to reassess the efficacy of tongue flap technique.
Patients and Methods: 4 cleft patients who underwent reconstruction by anteriorly based tongue flap between 2015 and 2017 were studied. Variables such as flap's ability to close the fistula, the remaining tongue shape at least 1 year after surgery, and speech improvement (patient's self-assessment and parents’ opinion) were evaluated.
Results: 4 cases presenting with type IV palatal fistulae and one type V were operated on using a double-layer closure with tongue flap. The average age at the time of the intervention was 68,5 years. The initial malformation was a complete unilateral cleft for 2 patients, and a palate velar cleft for the 2 others. The size of the fistulas was variable in length (7 to 12 mm). The procedure was successful as no recurrence of fistula was noticed at an average follow-up of 18 months, with full recovery of tongue esthetic and function.
Conclusion: Tongue flaps are used in cleft palate surgery because of their excellent vascularity, and the large amount of tissue that they provide has made tongue flaps particularly appropriate for the repair of large fistulas in palates scarred by previous surgery. We recommend this as a reliable surgical technique for the closure of palatal fistulas.
AdaptatIon Of The Severed Ear WIth TemporoparIetal FascIa Flap In A PartIal Ear AmputatIon
Mikrovasküler anastomoz ile replantasyonun uygun olmadığı kulak amputasyonlarında kompozit greft uygulanmasının etkinliği azdır. Ampute parçanın retroauriküler bölgeye gömülerek yaşatılmaya çalışılması ise estetik açıdan başarısız sonuçlara neden olmakta ve en az iki seans gerekmektedir. Bu vaka sunumunda ise fasyal flep transpozisyonu ile kompozit greftin yaşaya bilirliğini artırtmak yöntemi denenmiştir. Ellidört yaşındaki erkek hastada insan ısırığına bağlı olarak kulak ampütasyonu meydana gelmiştir. Ampute parça kompozit greft gibi orijinal yerine dikildi. Daha sonra ampute kulak parçasının arka cildi ile kıkırdağı arasına temporoparietal fasya transpoze edildi. Vakada ampute parça tam olarak vaskülarite kazandı. Kıkırdakta herhangi bir distorsiyon meydana gelmedi. Estetik açıdan oldukça tatmin edici görüntü elde edildi. İnsan ısırığı nedeni ile ampute olan kulak parçası tarif edilen teknikle implante edilmesi halinde tek seansda başarılı sonuç almak mümkündür.
Nonmicrovascular replantation of an avulsed auricula as a composite graft is an unreliable solution. The use of retroauricular pocket to enhance survival of the composite ear graft is a multistage procedure and aesthetic results are poor. In this case report the vascularity of the composite graft is attempted to be increased by transposing fascial flap. Fifty-four year old man had an amputation of his ear due to a human bite. The amputated ear was reattached to its original position as a composite graft. Afterwards a temporoparietal fascia flap has been transposed between the posterior skin and the cartilage of the amputated ear. Amputated ear had been revascularised completely without any distorsion at the cartilages. Acceptable aesthetic result was obtained. An ear amputation can succesfully be replanted as a composite graft by using the described technique in a single stage.
TranslumInal Balloon DIlatatIon Of The UreteropelvIc StrIctures
Selcuk Univcrsitesi Tip Fakiiltesi Uroloji Ana-bilim Daltnda. 1989 ile 1993 yillart arasinda lire-teropelvik darlik nedeniyle 67 hasta tedavi edildi. Hastalartn 30'itria dismembered pyeloplasti, S'ine Poley 17-1: plasti, 2'sine vertikal flap pye-loplasti, 2'sine spiral flap pyeioplasti, 2 `sine He-inike-Mikulich 2'sine Davis'in intiibasyon fiteterotomisi ve 247ine endoskopik balon di-latasyonu uyguland. Balon dilatasyomt ttygulanan vakalarin ortalama bir ytlltk takiplerinde vaklayik %657ere varan ba-iarth sonuclar ahndt. Endoiirolojik uygularnalarin yetersiz kaldigt. yakalara acik cerrahi yontemierden birisi uygulandt. Selektif vakalarda baton dilatasyonunun actk cerrahi yonternlere noninvaziv iyi bir alternatif görüşüne varıldı.
Between the years of 1989-1993, 67 patient with ureteropelvic strictures have been treated in Konya Selcuk University, Urology Department.. We performed 30 dismembered pyeloplasty, 5 Foley Y-V plasty, 2 vertical flap pyeloplasty, 2 spiral flap pyeloplasty, 2 Heineke Mikulich procedure, 2 Davis' intubated ureterostomy and 24 endoscopic transluminal balloon dilatation. Transluminal ballon dilatation was successful approximately 67 percent of the ureteropelvic strictures for a year follow-up. If endourolgic treatment failed one of the open surgical procedures was per formed. As a result of the study, we believe that transluminal ballon dilatation is a good alternative to open procedures in selective cases
False Treatment TechnIque For PIlonIdal SInus DIsease
Sakrokoksigeal pilonidal sinüs hastalığının (SPH) ideal
tedavisinde hastalara en az zarar veren, nüks oranı düşük ve en
kısa zamanda normal çalışma gücüne dönmesini sağlayan yöntemler
tercih edilmelidir. Bu olgumuzda, bir ay önce eksizyon ve primer
onarım yöntemi ile tedavi edilmiş ancak kısa sürede enfeksiyon ve
yara açılması ile başvuran bir olguyu sunduk. Yirmiüç yaşında erkek
hasta, 10 gündür devam eden intergluteal akıntı ve ağrı şikâyetleri ile
acil servise başvurdu. Hastaya bir ay önce dış bir merkezde pilonidal
sinüs tanısı ile eksizyon ve primer onarım uygulandı. Hastanın
muayenesinde; intergluteal alanda enfekte, sütürleri açılmış ve
cilt altında geniş bir boşluk saptandı. Bizim yaptığımız ikinci
operasyonda; cilt altı boşlukları ve açılmış yarayı içine alan modifiye
eşkenar dörtgen şeklinde eksizyon ve sağ taraftan hazırlanan cilt
flebi ile primer onarım uygulandı. Hasta postoperatif 3. gün taburcu
edildi ve postoperatif 5.günde derni çekildi. Hasta postoperatif 20.
günde herhangi bir komplikasyon olmadan tamamen iyileşti. Olgumuz
benzersiz ya da nadir değildir. Ancak, biz SPH tedavisi için en
uygun yöntemin ülkemizdeki tüm cerrahlar tarafından bilinmesi ve
uygulanması gerektiğini düşünüyoruz.
The ideal therapy for sacrococcygeal pilonidal disease (SPD)
would be a prompt cure that allowed patients to return quickly to
normal activity, with minimal morbidity and a low risk of complications.
We report the case operated with excision and primer suture for SPD
a month ago had infected and decomposed wound. A 23-year-old
male patient was admitted to the emergency room with complaints of
intergluteal discharge and pain that last for 10 days. Surgery which
was excision and primer suture was applied him in other health center
for SPD a month ago. There was infected and decomposed wound and
a large cavity under sutured skin on intergluteal area. In the second
operation, we excised decomposed wound including cavities and skin
as modified equilateral quadrangle shape, a right flap was prepared
and rotated to left side for primer suture. Patient was discharged on
postoperative 3th day and drain was getting out on postoperative
5th day. Patient recovered completely without any complication on
postoperative 20th day. Our case is no not only unique but also rare.
However, we think that the most appropriate method for treatment of
SPD should be known and applied by all surgeons in our country.
Türkiye'de İç Anadolu'da Kuduz Riskli Isırıklarda Tedavi Yaklaşımımızın Gözden Geçirilmesi
RevIew Of Our Treatment Approach In RabIes-RIsky BItes In Central AnatolIa In Turkey
Amaç:Isırıklar tüm dünyada önemli bir yaralanma sebebidir. Belli rehber ve prensiplere göre ısırıkların tedavisi yapılır. Bu çalışmada amacımız yatarak tedavi edilen ısırık yaralarının demografik özelliklerini incelemek, cerrahi tedavi deneyimlerimizi paylaşarak yeni çalışmalara ve tedaviler için yol gösterici olmaktır.
Gereç Yöntem: Çalışmaya ınsan veya hayvan tarafından ısırılıp yatarak cerrahi tedavi gerektiren hastalar dahil edildi. Demografik özellikleri, tetanoz ve kuduz proflaksisi uygulamaları, yara yerinden izole edilen enfeksiyon etkenleri, uygulanan antibiyoterapiler, cerrahi tedaviler kaydedildi.
Bulgular: Hastaların 43 ü erkek ve ortalama yaş (±SD) of 34.5±23.8 (min3-85max). 15 yaş altı hastaların yaralanmaların 13’ünde(65%), 15 yaş üstündeki hastaların 12’sinde (27.3) baş boyun bölgesinde idi. Extremitelerde ise 15 yaş altında 7 (35%), 15 yaş üstünde de 28 (63.6%) hastada yaralanma mevcut idi. Yaralanmaların 50 (78.1%) si köpek kaynaklı, 8 (12.5%) i yabani hayvan (7 domuz, 1 kurt), 4’ü (6.3%) diğer evcil hayvan (at, eşek, inek), 2’si (3.1%) insan kaynaklı idi. Hastaların tümüne Sağlık Bakanlığı Halk Sağlığı Genel Müdürlüğü tarafınan belirlenen Kuduz Proflaksi Rehberi’ne göre müdahele edilmişti. Yara yerlerine basınçlı, bol sabunlu su ile yıkama yapılmış idi. Tetanoz proflaksisi gereken 40 hastaya tetanoz, 62 hastaya kuduz proflaxisi başlanmış ve uygun görülen hastalara kuduz immunglobülini yapılmış idi. Hastaların 38’ınde proflaktik amoksisilin klavulonat, 12’sinde kristalize penisilin-G, 6’sında sultamisilin, 6’sında sultamisilin ve aminoglikozit kombinasyonu, 2’sinde sefazolin tedavisi başlanmıştı. 12 (18.8%) hastaya geldiği gün mikrobiyolojik inceleme yapılmadan acil operasyona alınarak cerrahi yapılmış idi. İlk gün onarım yapılan hastaların 7’sinde primer suturasyon, 3’ünde lokal flep, 1’inde kulak, 1’inde burun replantasyonu, 1’inde femoral arter, 1’inde peroneal sinir onarımı yapılmıştı. Geç onarım yapılan 52 hastanın 35’ine primer suturasyon, 4’üne deri grefti, 17’sine lokal flep, 2’sinde paramedian alın flebi yapılmış idi. Erken ve geç onarım yapılan hastaların hiçbirinde komplikasyon görülmemişti.
Sonuç: Isırıklarda yaranın bol ve basınçlı sabunlu su ile irrigasyonu sayesinde yaranın bakteriyal yükü, acil onarım yapılmasına olanak sağlayacak kadar, azaltılabilir.
Aim: Bites are an essential cause of injury since the world. Treatment of bites is made according to specific guides and principles. The study's purpose is to examine the demographic characteristics of patients hospitalized due to bite wounds and to be a guide for new studies and treatments by sharing surgical treatment experiences.
Material and Method: Patients who were bitten and required surgical treatment were included in the study. Demographic characteristics, tetanus, and rabies prophylaxis applications, infection agents isolated from the wound site, antibiotherapies applied, and surgical treatments were recorded.
Results: Of the patients, 43 were male and mean age (±SD) of 34.5±23.8years (range, 3-85 years). Bites were in the head and neck region in 13(65%) of patients under 15 years old and in 12(27.3%) of the patients over 15 years old. In extremities, the injury was present in 7(35%) patients under 15 and in 28(63.6%) patients over 15 years old. Of the injuries, 50(78.1%) were caused by dogs, 8(12.5%) by wild animals (7 pigs, one wolf), 4(6.3%) by other pet species (horse, donkey, cow), and 2(3.1%) by humans. The intervention was made to all the patients according to guide of rabies prophylaxis specified by the Ministry of Health, General Directorate of Public Health. Irrigation was applied to the wound site with plenty of pressurized and soapy water. Forty patients received tetanus prophylaxis, 62 patients received rabies prophylaxis, and rabies immunoglobulin was applied to patients considered as suitable. Prophylactic amoxicillin clavulanate treatment was started in 38 of the patients, crystalline penicillin-G in 12, sultamicillin in 6, the combination of sultamicillin and aminoglycoside in 6, and cefazolin treatment in 2. 12(18.8%) patient underwent an urgent operation for repair process without any microbiological examination on the date of arrival. Among the patients to whom repair was applied on the first day, 7 had primary saturation, 3 had a local flap, 1 underwent ear, and 1 underwent nasal replantation, one patient had femoral artery repair, and one patient had peroneal nerve repair. Among 52 patients who underwent late repair, primary suturation was applied to 35, skin graft to 4, local flap to 17, and paramedian forehead flap to 2. No complication was seen in any of the patients who underwent early and late repairs.
Conclusion: Bacterial burden of the wound can be reduced enough to allow urgent repair owing to the irrigation of the wound with plenty of pressurized and soapy water in bites.
Pollisizasyon, Tendon Grefti Ve Radial Önkol Flebi İle Her İki Elde Tek Seanslı Rekonstrüksiyon
ReconstuctIon Of Both Hands UsIng PollIcIsatIon, Tendon Grafts And RadIal Forearm Flap In One Stage.
Trafik kazası sonrası her iki el yaralanması ile kliniğimize başvuran 52 yaşındaki bayan hastada karpometakarpal seviyeden sağ el başparmak amputasyonu, aynı el ikinci parmakta cilt ve tendon kaybı, sol el dorsalinde cilt ve 2-3. parmak ekstensör tendon kayıpları tespit edildi. Tek seansta rekonstrüksiyon planlanarak, sol elde palmaris longus tendonlarından alınan greftler uygun gerginlikte ekstensör tendon kayıplarının yerine interkalari greftler olarak tatbik edildi. Ardından cilt defekti için ters akımlı 'radial forearm flep' tasarlandı ve yara örtüldü. Takiben sağ el ikinci parmak alınarak Buck-Gramcko'nun tarif ettiği teknikle başparmak yerine transfer edildi. Sekiz ay sonra yapılan kontrolde hastanın sağ elini kullanarak küçük cisimleri tutabildiği, ayrıca geniş ve ağır cisimleri kavrayarak kaldırabildiği görüldü. Sol elde ise bilek ve parmak hareket genişlikleri tam olarak kazanılmıştı. Klasik yoldan farklı tedavi edilen bu vakada tedavinin hastaya göre planlanması gerektiği bir kez daha vurgulandı.
A fifty two year old woman sustaining bilateral hand injurles after a traffic accident was admitted to our clinic. She had right thumb amputation from the carpometacarpal level, tendon and skin loss in the right hand secönd finger, loss of the 2-3 extensor tendons and the overlying dorsal skin in the left hand. Reconstruction in a single session was planned and palmaris longus tendons from both hands were taken and used as intercalary grafts for extensor tendon losses after which the skin loss was covered with a radial forearm flap. Afterwards, the second injured finger in the right hand was taken and pollicisized using the Buck Gramcko technique. At the last follow-up examination 8 months after the injury, she was able to pick up small objects and grip large and heavy objects using her right hand. The range of motion of the wrist and the fingers of the left hand was completely restored. The importance of treatment design tailored individually for each patient was stressed in this case.
Angüler Arter Pediküllü Ada Flebi İle Kolumella Rekonstrüksiyonu
ReconstructIon Of Columella WIth Angulary Artery PedIculated SkIn Island Flap
Kolumella defekti onanmları için lokal Heplerden mikrovasküler doku aktarımlarına kadar bir çok farklı yaklaşım bildirilmiştir. 22 yaşında ve bomba patlaması sonucu oluşan kolumella defektli bir erkek hastada defekte komşu geniş skar dokuları sebebiyle lokal flep ile onarım düşünülmedi. Yine aynı patlamaya bağlı septumda varolan yaygın yapışıklıklar açıldıktan sonra spongostan tamponlar açılan plana yerleştirildi. Ardından sağ nazolabiyal bölgeden angüler arterpediküllü yaklaşık 2x1,5 cm’lik ada flebi hazırlanarak kolumella oluşturulmak üzere taşındı. Flep çift katlanarak sütüre edildi. 3 hafta sonra flebe “defatting” işlemi yapılarak inceltildi. Estetik açıdan oldukça kabul edilebilir bir sonuç elde edildi. Angüler arter pediküllü ada flebinin sonuçları ve cerrahi süresinin kısalığı ile mikrocerrahiye iyi bir alternatif olacağı gibi donör alan morbiditesinin de oldukça kabul edilebilir düzeyde olduğu kanısındayız.
Many different aproaches were reported for the reconstruction of columella defects that local flaps through microvascular tissue transfer. There was a columella defects in 22 years old male patient because of the explo- sion of bomb and the reconstruction was not thought by a local flap owing to large scar tissues next to the defect. After the dissectlon of wide adhesion of the septum nasi spongostan tampons were put into new plane. Then 2x1,5 cm diameter skin island flap with angular artery pedicul was prepared on the right nasolabial skin and transferred to the defect in order to the reconstruction of columella. The flap was folded and sutured. İt was made the flap thin by defatting 3 weeks later. The result was acceptable aesthetically. The results and short operative time for this flap were thought us that it is an alternatlve to the microvascular reconstruction and morbidity of the donor area was acceptable.
Mandibula kemik defekti rekosntrüksiyonunda karşılaşılan en önemli problem kullanılan materyalin reddedilmesidir. Bugüne değin alloplastik rekonstrüksiyon, serbest vaskülarize greft, osteomiyokütanöz greft ve pardküle kemik greft uygulaması şeklinde pek çok teknik zarif Bu makalede trafik kazası sonucu multipl maksillofasyal frakıür ile birlikte mandibulanın kemik doku kaybı ile karakterize fraktürü olan bir hastaya uyguladığtmız serbest kostal greft ile rekonstrüksiyon tekniği tarif edilmiş ve diğer teknikler literatür verileri ile birlikle gözden geçirilmiştir.
The most important problem with taze reconstruc-don of mandibular defect is the rejection of the mate-rial used. Up to date, various methods such as alloplastk reconstruction, free vascularizedfiaps, osteotrziyocu-tanöz flap and partide osseos greft have been de-scribed. in Iliis article we presented a patient who had multiple trıaxillofacial fractures and osseos tissue loss in mandible due to an accident that we have used reconstruction with free costal graft for the defect of mandibular fractures and other techniques have been revieved in literature.
Mandibula kemik defekti rekosntrüksiyonunda karşılaşılan en önemli problem kullanılan materyalin reddedilmesidir. Bugüne değin alloplastik rekonstrüksiyon, serbest vaskülarize greft, osteomiyokütanöz greft ve pardküle kemik greft uygulaması şeklinde pek çok teknik zarif Bu makalede trafik kazası sonucu multipl maksil-lofasyal frakıür ile birlikte mandibulanın kemik doku kaybı ile karakterize fraktürü olan bir hastaya uyguladığımız serbest kostal greft ile rekonstrüksiyon tekniği tarif edilmiş ve diğer teknikler literatür verileri ile birlikle gözden geçirilmiştir.
The most important problem with taze reconstrucdon of mandibular defect is the rejection of the material used. Up to date, various methods such as alloplastk reconstruction, free vascularizedfiaps, osteotrziyocutanoz flap and partide osseos greft have been de-scribed. in Iliis article we presented a patient who had multiple trıaxillofacial fractures and osseos tissue loss in mandible due to an accident that we have used reconstruction with free costal graft for the defect of mandibular fractures and other techniques have been revieved in literature.
The Treatment Of Sternal C Lı Ndro Sarko Ma S WIth SandwIch TechnIcs UsIng Steel ProthesIs
Kondrosarkomalar gögüs duvarının en sık görülen neoplaznflarıdır. Vakaların %75'inde bu tümörler kostokondral bileşkelerden kaynaklanırlar. ileri solunum sıkıntılı kondrosarkomalı bir yakaya total tümöı- eksizyonunu takiben sandwich teknik!' sternal protez uygulandı. Bu makalede sternal defekt-lerde gögüs stabilitesini saglavabiimek için adele fle-bleri veya protez uygulamalarının zorunlugn oıgında vurgulandı.
Chondrosaıromas are most frequently a neoplasm of the anterior chest wall, with 75% arising tn either the costochondral archs of the sternum.In this article, o case with severe obstruction rrf trachea due to push-ing of chondrosorcoma was reported and using a ster-nal prosthesis by sandwich technique following (u-mar excission was discussed involving the subject. It was suggested that prostheses er tissue flaps should be used to amid flrıfl chest in sternal defects.
El Defektlerının Onarımında "reverse Radıal Fascıocutan Forearm Island Flap
In RepearIng Of Hand Defects; The Reverse RadIal FascIoculan Forearm Island Flap
Son iki yılda oldukca popillarize olan arter pedikii1U on kol ,fasyokutan flebi, anatomisinin tie dole in di= olojisiraira saWadigt ustanliikle eldeki defektlerin onarmunda konvansiyonel yontentlere Kok daha fitydali olmaktadir. Klinigimizde ya):- lart 11 He 60 arasinda de gien doku' hastada, nedenlerle din hem dorsal hem de palmar vu.z Trade olu.yan defektler distal pedikfila radial fasyokutan ada flepleri lie onarilnul, 10 glitillik im-rnobilizasynn donemini takiben postop el hareketleri ve rahibilitasvona b(ulayarak hem formal hem de fonksiyonel bir bşarı elde edilmiştir.
in last decade the radial artery pediele .forearm fast-lc-wan .flap is more uselful than the other con-ventional methods. Because of its popularity, pri-ority and advantages in circulatory physiology and anatomy it is used on repairing of defects in hands. In our clinics, in 9 patients. between 11-60 years old, the defects occured in both side of hands (dor-sal and paten art have been repaired by distal pe-die/es radial fasciocutan island flaps (1,14)1- an int-mobilLation period of 10 dais post-op hands motion and rehabilitation have been started and both ,for-mal and fonctional access have been achieved.
Parmak Ucu Doku Defektlerinde Dijital Arter Perforatör Flebinin Kullanımı
DIgItal Artery Perforator Flap Use In ReconstructIon Of FIngertIp Defects
Amaç: Parmak ucu defektlerinin rekonstrüksiyonunda dijital arter perforatör flebi kullanarak yapılanrekonstrüksiyonlar ile ilgili deneyimimizi bildirmeyi amaçladık.
Gereç ve Yöntem: Parmak defektleri nedeniyle ameliyat edilenve dijital arter perforatör flep ile rekonstrüksiyon yapılan 8 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastalar etyoloji, cinsiyet, yaş, komorbidite ve sonuçlar açısından değerlendirildi. Fleplerin boyutları 20 x10 mm ile 25 x20 mm arasındaydı.
Bulgular:Hastaların ortalama yaşı 43,6 ( 19-66) idi. 8 flebin 6'sı tam olarak sağ kaldı ve sorunsuz iyileşti. Bir flepte kısmi cilt nekrozu yaşanırken 1 flep ise tamamen kaybedildi. Hiçbir hasta soğuk intoleransından veya eklem kontraktüründen şikayetçi değildi. Hastalardan birinde hafif tırnak deformitesi oluştu.
Sonuç:Dijital arter perforatör flebi(DAPF), komorbiditesi olmayan ve sigara içmeyen hastalarda parmak ucu defekti rekonstrüksiyonları için güvenilir ve çok yönlü bir fleptir. Tek aşamalı ameliyat prosedürü, flebi hazırlama kolaylığı, hızlı iyileşme ve dijital arterlerin korunması en önemli avantajlarıdır.
Aim: We aimed to report our experience of a digital artery perforator flap use in fingertip and pulp defects reconstruction
Materials and Methods: 8 patients underwent reconstruction with digital artery perforator flap for their finger defects were enrolled in the study. The patients were evaluated in terms of etiology, sex, age, comorbidities and outcomes. The size of the flaps ranged from 20 x10 mm to 25 x20 mm.
Results: The average age of the patients was 43,6 (range:19-66) years. 6 of 8 flaps survived completely and healed uneventfully.1 flap was totally lost where as 1 flap had partial skin necrosis.No patients complained of cold intolerance or residual joint contracture. Mild hooked nail deformity occurred in one of the patients.
Conclusions: The DAPF is a reliable and versatile flap for fingertip defect reconstructions in non smoker patients without comorbidities. Single-stage operating procedure, ease of harvest, rapid recovery and preservation of digital arteries are the most important advantages.
ExperIence WIth CortIcal Tunnel FIxatIon In EndoscopIc Brow LIft - CarrIer Loop ModIfIcatIon
Endoskopik kaş kaldırma ameliyatının geleneksel yöntemlere kıyasla ameliyat sahasının daha iyi görülmesi,
daha kısa yara izleri, alopesi riskinin ve kafa derisi duyusal değişikliklerinin daha az olması gibi birçok
avantajı vardır. Kaş kaldırma ameliyatlarında doğru diseksiyon tekniği, yumuşak doku bağlantılarının etkili
bir şekilde gevşetilmesi ve alın flebinin etkin bir şekilde sabitlenmesi ameliyat sonucunda önemli rol
oynar. Bu yazıda, fiksasyon amacı ile kortikal kemikte açılan dar tünelden, kalın, ağırlık taşıyan sütürlerin
taşıyıcı ilmek ile kolayca geçirilmesine olanak sağlayan kortikal fiksasyon tekniğinin bir modifikasyonunu
tanımlıyoruz
The endoscopic approach for brow lifting has many advantages such as better exposure of the operative
field, shorter scars, reduced risk of alopecia and scalp sensory changes. Correct dissection technique,
release of the soft tissue attachments and efficient fixation of the forehead flap play an important role
in the outcome of the procedure. In this paper, we describe a modification of cortical tunnel fixation
technique, which allows delivering thick, weight-bearing suture s easily from the tight cortical tunnel.