

|ÖZÜMÜZE DÖNSEK|
|Ahmet TURAN|


Köşemizde yazdığımız ‘Yıkarak güzelleşiyor’ başlıklı yazımızda kentsel dönüşüm projesiyle kullanılamaz hale gelen binalar ve arsalarda yeni sitelerin inşa edildiğini paylaşmıştık.
Site kültüründe rantı önde tutan anlayışın da çocuklar için oyun alanları, anneleri ve ablaları için de sohbet edecek bahçe ortamı bırakmadığına dikkat çekmiş, bazı sitelerde kültürümüzde yer alan düşük katlı ve bir birine yakın olmayan binalar ile bahçe düzenlemesinin yapılmasının takdire şayan olduğunu vurgulamıştık.
Bu yazıyla şehrimizdeki kardeşlerimizin yarasına tuz- biber ekmişiz haberimiz yokmuş.
Çok sayıda okurumuz aradı ve ‘Buz gibi binalarla buz gibi aileler’ ifadesi ortak bir tepki olarak bize yansıdı.
Yani çok katlı ve bir birine çok yakın yapılan binalar, insanları da birbirinden soğutuyor mesajı verildi.
Biz köprüyüz.
Görevimizi de en iyi şekilde yapmaya çalışıyoruz.
Gazetemizin sahibi Ömer Kara’nın yayım ilkemizdeki en önemli prensibinden birisi ‘Güçlünün değil, haklının yanında olacağız’ der.
Aslında toplumsal görevde buna çok ihtiyacımız var.
Biz de ‘haklıyı’ savunuyoruz.
İşte konuyla ilgili iş adamı, şehrimizin önemli isimlerinden birisi Ali Eröz abimden gelen bir not.
Selamünaleyküm.
Ahmet Bey açmış olduğunuz Parantez’de “Yıkarak güzelleşiyor “başlığı ile kaleme aldığınız yazınız beni ziyadesi ile duygulandırdı.
Kültürümüzü, özümüzü yaşatma çabası içinde olanlara belediye başkanlarımıza Allah yol açıklığı versin.
Ama bu anlayış her kesimde olmalı.
Günümüze baktığımız da
Güzelleşen dış dünya beton yapılarla…
Güzelleşen ciltler kozmetik ürünlerle…
Ya içleri, ya içlerimiz …
Mağlup edilemeyen savaşcı, önünde durulamayan kasırga, herkesi zorla hizaya getiren zorba edası
İle ayar vermekte dünyamıza.
Nereden nereye geldik.
Heybelerimiz vardı.
Mütevazi, utangaç, tesettürlü. Kendisine verileni, kendisine sığınanı gizleyen, ele vermeyen. İçinde ne olduğunu gizleyen. Sadece bize hizmet eden.
Mendillerimiz vardı yanımızda taşıdığımız. Sevdamızı işlediğimiz, göz yaşlarımızı,duygularımızı sakladığımız.Kullanıcıları aramızdan ayrılıp gitseler de ,bir yığın anılarını bırakarak yaşamaya devam ederlerdi.
Modernizme kurban verdik geçmişimizi. Tek kullanımlık hale döndü hayatlar.
“Kullan at, kullan at”
Ranta dönüşen projeler yüzünden geçmişimizle, çocukluğumuzla bağ kuramaz olduk.
Eski bağlarımız modern şehirler adı altında maalesef yok edildi. Dedemin elinden tutup heyecanla yanında gittiğim çarşılar, sokaklar, caddeler, dükkanlar birer, birer yok ediliyorlar.
“ Kullan at” tek seferlik hayat.
Yakın geçmişiyle bağ kuramayan neslin, uzak geçmişi ile bağ kurması nasıl olur sizce.
Modern binalara, modern park ve caddelere ve sokaklara teslim ettiğimiz çocukluğumuzu, geçmişimizi, huzur bulduğumuz mahalle camilerimizi, alfabeyi öğrendiğim ilk mektebimi çok özlüyorum.
Özümüzü hepimiz çok özlüyoruz aslında.
‘ Hicri Yılbaşımız’ Milletimize, Ülkemize hayırlar getirsin inşallah.