KLASİK DÖNEM AMERİKAN FİLMLERİNDEN BİR DEMET
Sinemaların resmen açılmasını beklerken, salonlarda film izleme sırası İstanbullu seyircilerde. İstanbul Film Festivali’nin salon gösterimlerinin başladığı bu haftada, biz Ankaralı seyirciler, yeniden evlerimizdeki küçük ekranlara döndük. Bu hafta, MUBİ’den Pazar gecesi itibarı ile ayrılacak olan bir grup Amerikan filmini izleme fırsatı buldum. Her ne kadar, bu yazı yayımlandığında filmleri izlemek için fazla vaktiniz olmayacak olsa da, bu haftaki yazımı bu filmlere ayırmaya karar verdim. Filmlerin bir kısmı “public domain” olduğu, yani üzerlerinde bir telif hakkı olmadığı için, yasal yollardan da kolayla ulaşılabilecek filmler.
Carnival of Souls (Ruhlar Karnavalı)-1962:
Herk Harvey’nin bu tek uzun metrajlı filminin adını uzun zamandır duyardım ama izlemek bugüne kısmetmiş. Genç bir kadının, bir trafik kazasından kurtulduktan sonra, yeni taşındığı şehirde, korkutucu bir adamın sürekli kendisini takip etmesi üzerinden ilerleyen bir hikâye anlatıyor. Ancak bu adamı, kendisi dışında başka kimse görmüyor. Filmi izlediğiniz zaman, neden adından sıkça söz ettiren filmlerden biri olduğunu anlayabiliyorsunuz. Kendisinden sonra gelen hayalet filmlerini çok etkilemiş. Bir anda pencerede, aynada ya da bodrum katında beliren gizemli bir figür, bugün hemen hemen her korku filminde karşımıza çıkan bir unsur. Üstelik Herk Harvey bunu seyirciyi bir anda olduğu yerde zıplatacak bir şekilde de değil, tekinsizliği, ilgili sahnelerin tümüne yayarak gerçekleştirmiş.
Filmin finalinde de bugün çok kullanılan bir sürpriz var. Açık etmeyeceğim ama günümüzde izlediğinizde, finalin nereye bağlanacağını tahmin etmeniz çok kolay. Ancak 1962 yılı için oldukça yenilikçi olduğunu söyleyebiliriz. Bu filmin sadece korku filmi yönetmenlerini etkilediğini söylemek yanlış olur. Örneğin, Christian Petzold da Yella filminde, belli ki bu filmden çok esinlenmiş, hatta neredeyse yeniden çevrimini yapmış. Özellikle korku filmi sevenlerden, benim gibi izlemeyenler varsa, kesinlikle öneriyorum.
A Bucket of Blood-1959:
B-filmlerinin unutulmaz yönetmeni diyebileceğimiz Roger Corman bu filminde bir korku-komediye imza atmış. Çoğu filminde olduğu gibi bunu da çok kısa bir sürede çekmiş (kaynaklara göre, 5 gün). Büyük ihtimalle o dönem çok övülen bazı sanatçıların, bu övgüleri hak etmediğini düşünmüş, kendisinin de kıyıda köşede kalmasına biraz içerlemiş. Filmimiz, sanatçı olma isteğiyle yanıp tutuşan ama gayet yeteneksiz bir adam olan Walter Paisley’nin hikayesini anlatıyor. Sanatçıların uğrak yeri olan bir kafede garsonluk yapan Walter, bir gün yanlışlıkla ev sahibinin kedisini öldürüyor ve onu ortadan kaybetmek için heykel haline getiriyor. Bu heykel büyük beğeni kazanınca, aynı şeyi insanlara da yapmaya başlıyor.
Elbette düşük bütçesinin ve hızlı çekim koşullarının olumsuz etkisi hissediliyor ama Walter’ın katilken, büyük bir sanatçı olarak kabul görmesi ve klişe sanatçı tiplemesine bürünmesi, çok çekingen bir adamken bir anda kadınların ilgisini üzerinde toplaması gibi gelişmeler filmin dikkat çekici tarafları. Bu temalarla, son yılların çok sevilen filmi Square ile benzerlik de kurulabilir. Ayrıca Corman bazı sahnelerde, başarılı ışık-gölge oyunları yapmayı da başarmış.
The Strange Love of Martha Ivers (Martha Ivers’ın Aşkı)-1946:
Bu yazıdaki filmler içinde beni olumlu anlamda en fazla şaşırtan film. Adı çok fazla duyulmamış, günümüzde biraz unutulmuş bir kara-film. En iyi kara-film listelerinde de pek adını görmeyiz ama en iyilerden olmasa da hemen altındaki kategoride yer alabilecek bir yapımmış.
Filmimiz, zengin ve otoriter teyzesinin baskınından bunalan Martha, onun sokaklarda takılan en yakın arkadaşı Sam ve büyümüş de küçülmüş, uslu çocuk kategorisinden Walter’ın çocukluklarında ortak olarak paylaştıkları bir sır üzerinden açılıyor. Yıllar sonra Martha ve Walter evlenmişler ve çok başarılı olmuşlar, Sam ise doğup büyüdüğü şehre, kumarbazlıkla hayatını kazanmaya çalışan bir adam olarak geri dönmüş. Burada denkleme bir de hapisten yeni çıkan Toni adında genç ve güzel bir kadın dahil oluyor.
Filmin başarısı, bu dört kişinin karakterlerini çok boyutlu olarak çizebilmesinde. Özellikle Çifte Tazminat ile türe damgasını vurmuş Barbara Stanwyck ve Lizabeth Scott, masum kadın ile femme-fatale arasında gidip gelen bir performans sunarak, dönemin tek boyutlu karakterlerinin dışına çıkıyorlar. Van Heflin’in canlandırdığı Sam için, filmin en klişe karakteri diyebiliriz. Tüm kadınların görür görmez hayran olduğu, serseri ama şeytan tüyü olan karakter. Oyuncu kadrosuna baktığımızda, bu karakteri Kirk Douglas’ın oynaması beklenirdi. Ama bu film, Kirk Douglas’ın ilk oyunculuk denemesi olduğu için kendisine Walter karakteri düşmüş, hatta orijinal afişte, resmi bile kullanılmamış. Ama kariyerinde başarılı olsa da kendisine güvensiz, tümüyle karısının boyunduruğu altındaki bu karakterde, Kirk Douglas, iyi bir oyuncu olduğunu göstermiş.
Filmin evlilik kurumuna bakışının da dönemi için epey karanlık olduğu söylenebilir. Final farklı yerlere gidiyor ama birbirini aslında hiç sevmeyen iki karakterin evliliği ile bu filmden Gone Girl’e giden bir köprü bile kurulabilir.
The Bigamist-1953:
Ida Lupino, Hollywood’da stüdyo sistemi döneminde oyuncu olarak yola çıkıp, tanınan bir oyuncu haline geldikten sonra, yönetmenliğe de el atan az sayıda kadından biri. Döneminde o kadar ön plana çıkmamıştır belki ama bugün sinema tarihindeki kadın yönetmenler bahsi geçtiğinde, hep adı anılır.
Lupino’yu suç dünyasında geçen kara filmleri ile tanımıştım kendi adıma. Bu daha romantik bir filmi. Lupino bu filminde, iki kadın ile aynı anda evli olan bir erkeği anlatıyor. Her ne kadar, hikâye çoğunlukla erkeği aklayan bir tarafa doğru ilerlese de filmin büyük çoğunluğunun erkek karakterin anlattığı bir flashback’ten oluştuğunu düşünürsek, ona ne kadar güvenebileceğimizi de sorgulayabiliriz. Aslında film bu konuda aklımıza bir şüphe düşürmüyor ama en azından iki kadının da hayatlarında bir erkek olmadan, bağımsız bir şekilde hayatlarına devam edebilecekleri hissini de veriyor. 1953 yılında, en fazla bu kadarı yapılabilmiş sanırım.
Filmle ilgili, ilginç bir detay da, aynı adamla evli, iki kadını canlandıran Ida Lupino ve Joan Fontaine’in gerçek hayatta da aynı adamla evlenmiş olmaları, üstelik bu adamın filmin yapımcısı ve Lupino ile beraber senaryo yazarı da olan Collier Young olması. Lupino açısından, eski kocasının yapımcılığında ve onunla beraber senaryo yazarak bir film çekmek, üstelik başrollere de kendisi ile birlikte, eski kocasının yeni karısını koymak bir meydan okuma olarak görülebilir.
The Last Man on Earth (Hepimiz Vampiriz)-1964:
Herkesin vampire dönüştüğü bomboş bir dünyada tek sağ kalan insan. Will Smith’in başrolde olduğu, I Am Legend mı geldi aklınıza? Doğru adres. O filmin uyarlandığı romanın, ilk uyarlaması karşımızdaki. Dünyada tek kalan insan Vincent Price, savaştığı yaratıklar da vampir-zombi karışımı birtakım yaratıklar.
Hoş bir B-sınıfı, fantastik film demek mümkün ama bugün pandemi ile yaşadığımız dünyamızda bu filmi izlemek epey ilginç oldu. Neden? Filmdeki hastalık bir virüs ile yayılıyor. Virüs muhtemelen hava yolu ile insanlara bulaşabiliyor. Dünyadaki tüm bilim insanları bu virüs için aşı üretmeye çalışıyorlar. Bu arada hükümetler de virüsün yayılmasını engellemek için sert tedbirler alıyorlar. Hatta filmin ilerleyen kısımlarında bu virüsün ilk kez bir yarasadan bulaştığı söyleniyor. Hayat mı sinemayı, sinema mı hayatı taklit ediyor denir ya, bu yönleriyle tam da öyle bir film.
Bir Amerikan-İtalyan ortak yapımı olarak, boş sokaklar için İtalya’da çekimler yapılmış. Zaten Vincent Price dışındaki tüm kadro da İtalyan. Price’ın tek başına olduğu sahneler gerçekten etkileyici. Ancak yaratıkların saldırdığı bölümler bugünden bakınca, ister istemek komik duruyor. Türü sevenlere diyelim.
And Then There Were None (Müthiş Şüphe: On Küçük Zenci)-1945:
René Clair’in Agatha Christie’nin meşhur romanından uyarladığı bir film. Türkçe’de o dönem On Küçük Zenci adıyla yayımlandığı için, filmin Türkçe adı da aynı şekilde çevrilmiş. Pek çok ülkede de benzer şekilde kullanışmış zaten. Film, bir adaya hiçbirinin tanımadığı gizemli bir adam tarafından çağırılan 10 kişiyi anlatıyor. Bu 10 kişi de geçmişlerinde bazı olaylara karışmış ve doğrudan ya da dolaylı yollarla başkalarının ölümlerine neden olmuş. Tahmin edilebileceği gibi, bu 10 kişi adadaki ilk gecelerinden itibaren birer birer ölmeye başlıyorlar ve katilin kim olduğunu bulmaya çalışıyorlar. Klasik bir Agatha Christie romanında olduğu gibi, yeni deliller ortaya çıktıkça şüpheliler sürekli yer değiştiriyor, biz de filmin sonuna kadar merakla izliyoruz. Açıkçası, bu merak unsurunu ayakta tutmaktaki başarısı dışında, filmin çok iyi olduğunu söylemek zor. Bu başarı da romanı okumuş olanlar için çok bir şey ifade etmiyor. Yine de filmin, romandan biraz daha umutlu noktalandığını belirtmiş olalım.
Haftaya görüşmek üzere.
HASAN NADİR DERİN
GALERİ
Diğer Yazılar
Geçen hafta Adana Altın Koza’yı takip edip etmeyeceğimin hala belli olmadığını yazmıştım. Festivalin başlamasına bir gün kalmasına rağmen festivalden halen bir cevap alamadığıma göre, başvurumun kabul edilmediğini varsayıyorum. Tam da bu dönemde, sosyal medyada yine yarışma filmlerinin seçimi ve festivallere çağırılan sinema yazarları ve diğer konuklar ile ilgili bir tartışma dönmeye başladı. Kişisel olarak ben de ufak da olsa bu tartışmaya dahil oldum. Madem bu yazıların başlığına “Sinefilden Notlar” dedik ve zaman zaman sinema gündemi ile ilgili yazıyorum; bu haftaki yazımın bir kısmını da bu akreditasyon meselesine ayırmak istedim.
Geçtiğimiz haftalarda yaklaştığını belirttiğimiz güz festivallerinden ilki, Ayvalık’ta başladı bu arada. Bu haftaki yazımı festivalde ilk izlediğim filmlere ayırmayı planlamıştım ama pandemi nedeniyle basından çok az kişiyi çağırdıklarını belirttikleri için olamadı. Kısmetse seneye diyoruz. Ayrıca geçtiğimiz hafta, Adana Altın Koza Film Festivali de ulusal yarışma filmlerini açıkladı. Festivale sadece bir hafta kalmış olmasına rağmen, onu da takip edip edemeyeceğimizi bilmiyoruz. Ona da bir kısmetse olur diyerek, geçtiğimiz haftalarda vizyona girip az sayıda seyirciye ulaşabilen birkaç filme göz atalım:
Sinemaların yeniden açılması sonrasında seyircilerin salonlara dönmeye başladığını belirtmiştik, ancak her geçen hafta seyirci sayıları düşmeye devam ediyor. Ben yine de okulların açılması ve seyircinin ilgisini çeken filmlerin gelmesi ile birlikte, bu durumun değişebileceğini umuyorum. Gelecek hafta, yeni Marvel filmi Shang-Chi’nin gösterime girmesi bir hareketlenme yaratabilir ama bir yandan da Marvel’in çok bilinmeyen kahramanlarından biri olması bir soru işareti uyandırıyor.
Sinemalarda normalleşmenin yeni döneminde aşı ya da PCR testi zorunluluğu getirilmesini beklediğimizi, yeni normalin muhtemelen bu olacağını geçtiğimiz haftalarda belirtmiştik. 6 Eylül’de bu uygulama başlıyor. Umarım kontrolü düzgün yapılır ve umarım henüz aşı yaptırmayanlara ek bir motivasyon olur. Sonbahara adım adım yaklaşırken ülkemizdeki festivallerin de ayak sesleri duyulmaya başladı. Ayvalık Film Festivali ve Filmekimi, sosyal medyadan ilk duyurularını yaptılar. Adana ve Antalya da onları takip edecektir. Biz de elimizden geldiğince yaklaşan festivalleri takip etmeye çalışacağız. Festivalleri beklerken, vizyon turuna devam edelim.
Sinemalar yeniden açıldığında seyirci sayısı fena değil demiştik ama ilk özlemin giderilmesi sonrası, sayıların giderek düştüğünü görüyoruz. Bunda yazın klasik etkisi kadar, vizyona giren filmlerin seyircilerin çok ilgisini çekmemesi ve pandemide vaka sayılarının artmasının da etkisi olabilir. Seyirci kitlesinde kalıcı bir düşüş olup olmadığını görmek için, sonbaharı beklememiz gerekecek galiba. Sinema gündeminde yeni bir şey de olmadığına göre, biz yine vizyondaki filmlere göz atmaya devam edelim.
Sinemaların açılması ile birlikte, çevrimiçi etkinlikler sona ermiş gibi gözüküyor. Bazılarının bir süre sonra devam edeceğini duymuştuk ama bekleyip göreceğiz. Şu aralar yeni bir festivalin ve önemli sinema haberlerinin de olmadığı durgun günlerde olduğumuza göre, geçen hafta seyirci sayıları üzerinden baktığımız yeniden açılan sinemalara, bu sefer peki filmler nasıldı diyerek, seçtiğimiz bazı filmler üzerinden bakalım.
Temmuz ayı başında sinemalar yeniden açılırken, önümüzdeki yeni dönemden beklentilerimizin ne olabileceği konusunda bir fikir jimnastiğinde bulunmuştuk. Şu ana kadar 3 haftalık bir zaman geçtiğine göre hem verilere bakarak hem de kişisel gözlemlerimiz ile belli değerlendirmelerde bulunabiliriz artık (Yazıdaki veriler, https://boxofficeturkiye.com/ adresinden alınmıştır).
Geçen haftaki yazımda, İstanbul Film Festivali’nde jüri görevim olduğu için, yarışma filmleri hakkında görüş belirtemediğimi söylemiştim. Yarışma sonuçları açıklanıp, benim de içinde bulunduğum Fipresci jürisinin, ödülü Çatlak’a verdiği duyurulduğuna göre, ulusal yarışma filmleri hakkında genel bir değerlendirme yapabilirim artık. Öncelikle bu yılki seçkinin genel olarak gayet iyi olduğunu belirtmeliyiz.
İstanbul Film Festivali’nin yaklaşık bir yıldır ara vermeden devam ettirdiği çevrimiçi seçkilerinin Haziran 2021 programı, geçtiğimiz hafta içinde sona erdi. Daha önce, Ulusal Yarışma filmlerinin bir kısmının da çevrimiçi yayınlanacağı duyurulmuş, hatta liste bile açıklanmıştı ama sanırım normalleşme başlayınca, bundan vazgeçildi. Yaz aylarında, festivalin çevrimiçi seçkisi devam etmeyecek gibi gözüküyor ama muhtemelen sonbaharda yeni bir seçki ile karşımızda olacaklar. Bu yazıda, Haziran 2021 çevrimiçi seçkisinden, daha önce bu köşede hakkında yazı yazmadığım ve yarışma bölümlerine dahil olmayan filmlere bir bakış atalım (festivalde bir jüri görevim olduğu için, bu filmler hakkında şu anda fikir belirtemiyorum).
Bu haftanın sinema gündemi belli. Pandeminin başlangıcında, 2020’nin Mart ayında kapatılan, aynı yılın Temmuz ve Kasım ayları arasında yeniden açılan ama beklenen seyirci sayılarına ulaşamayan sinemalar, uzun bir aradan sonra tekrar açıldı. Umuyoruz ki bu sefer her şey daha iyi gider de biz sinemaseverler sinema salonlarından bir daha uzak kalmak zorunda kalmayız. Yeni dönemde ne bekleyebiliriz, geçen seneki açılma dönemindeki hayal kırıklığını tekrar yaşar mıyız, bu yazıda kısa bir fikir jimnastiği yapalım. Öncelikle, geçen seneki dönemle bugün arasında, çok önemli birkaç fark olduğundan bahsetmemiz gerekli.
Bu yıl on dokuzuncusu düzenlenen Filmmor Kadın Filmleri Festivali, geçen sene olduğu gibi yine çevrimiçi olarak seyircisi ile buluştu. Aslında geçtiğimiz Şubat ayında ekipten ayrılan bir grubun getirdiği ciddi iddialar sonrası, sosyal medyadan duyurulan “Filmmor’dan Veda” başlıklı açıklama ile yolun sonuna gelindiğini düşünmüştük ama Nisan ayında yeni bir duyuru ile festivalin yapılacağı bilgisi verildi. Bendeki bilgiler güncelse, konu yargı sürecinde olmalı notunu da düşerek, bu yazı yazıldığında halen devam etmekte olan festival programında bu yıl izlediğim filmler hakkındaki ufak notlarıma geçeyim.
Bu sene, Uçan Süpürge, son yıllardaki en iyi programı ile karşımızdaydı. Oscarların flaş filmleri Nomadland ve Yetenekli Genç Kadın, yine geçen sene adını sıkça duyduğumuz Derisini Satan Adam, Nereye Gidiyorsun Aida? ve Bir Daha Asla Kar Yağmayacak, Céline Sciamma’nın merakla beklenen filmi Küçük Anne, Josephine Decker’ın Shirley’si Nisan Dağ’ın yeni filmi Bir Nefes Daha. Bunların hepsi seyircileri salonlara çekecek filmlerdi. Pandeminin bir cilvesi olarak, bu filmlerin bazılarının Türkiye prömiyeri de Uçan Süpürge’ye nasip oldu.
Geçen yıl tümüyle çevrimiçi olarak düzenlenen Uçan Süpürge, bu yıl programını ikiye ayırdı. İlk hafta çevrimiçi gösterimler yapıldı, 5 Haziran itibariyle de fiziksel gösterimler başladı. Evet, sinema salonları 1 Temmuz’a kadar kapanmış olabilir ama Ankaralı sinemaseverler, salonda film izleme özlemlerini Cermodern ve Çağdaş Sanatlar Merkezi’nin kapalı salonlarında giderebilirler. Elbette şiddeti azalmış gözükse de pandemi devam ediyor, bu nedenle kapalı salonlara girip girmemek, herkesin kendi kararı ama kapasitenin %50’ye düşürüldüğünü hatırlatalım. Ne yazık ki gece yasakları 22.00’da başladığı için planlanan açık hava gösterimleri de kapalı salonlara alınmak durumunda kalındı. Bunu da önlemlerin doğurduğu çelişkili bir sonuç olarak görebiliriz. Eminim ki, şu anda kapalı salonda film izlemeyi düşünmeyen bazı seyirciler açık havaya gelecekti.
Her hafta naçizane iyi filmler ve diziler önerdik sizlere! ‘Önce Tavsiyeler’ adlı bu yeni bölüm, sizlere her hafta sinema tarihinden 5 klasik film ve popüler olsun olmasın; ‘Sinemadan Çıkmış İnsan’ın beğendiği ‘güncelleri’ önerdi! Klasik film önerilerine devam edeceğiz!... Yeni hafta beraberinde ikisi yerli yapım olmak üzere toplam dokuz yeni film getiriyor. ‘En İyi Uyarlama Senaryo’ ve ‘En İyi Erkek Oyuncu’ dallarında iki Oscar ödüllü ‘The Father / Baba’ notlarımızda.
Çeyrek yüzyılı aşkın, başta pop olmak üzere müziğin tarihini tutan, radyo programları üreten, kitaplar, eleştiriler yazan, plaklar çalan Naim Dilmener bu uzun yürüyüşün Gazete Pazar ile Radikal adımlarında kaleme aldığı yazılarıyla, müzik serüvenimizden önemli ve değerli isimleri bizlerle paylaşıyor.
Problemli bir ilişki ve dağılmakta olan aile profili içinde sorunları en derininden yüreğinde hisseden çocuk ya da çocuklar... Amerikan sineması bu meseleye zaman zaman kulak kabartıyor; ‘Kramer vs. Kramer’, ‘Hayallerin Peşinde’ (Revolutionary Road), ‘Yangın Yeri’ (Wildlife) ya da anıları çok taze olan ‘Marriage Story’ ilk elde akla gelen örnekler... Haftanın yenilerinden ‘İki Âşığın Ölümü’ (The Killing of Two Lovers) aynı güzergâhta ilerleyen bir yapım. UĞUR VARDAN (HÜRRİYET/04.09.2021)
Geçen hafta Adana Altın Koza’yı takip edip etmeyeceğimin hala belli olmadığını yazmıştım. Festivalin başlamasına bir gün kalmasına rağmen festivalden halen bir cevap alamadığıma göre, başvurumun kabul edilmediğini varsayıyorum. Tam da bu dönemde, sosyal medyada yine yarışma filmlerinin seçimi ve festivallere çağırılan sinema yazarları ve diğer konuklar ile ilgili bir tartışma dönmeye başladı. Kişisel olarak ben de ufak da olsa bu tartışmaya dahil oldum. Madem bu yazıların başlığına “Sinefilden Notlar” dedik ve zaman zaman sinema gündemi ile ilgili yazıyorum; bu haftaki yazımın bir kısmını da bu akreditasyon meselesine ayırmak istedim.
Her biri meslekte en az 20 yılı devirmiş müzik yazarlarımızın saptadığı yerli grupların ‘şeref tablosu’nda Moğollar, Bulutsuzluk Özlemi ile ‘orta yaş’a dayanmış akranlar mor ve ötesi ile Duman gözüküyor. Hemen enselerinde Kurtalan Ekspres ile Dervişan yer alıyor. Bir alt basamakta ise, az zamanda çok iş yapmış Hardal ve Mazhar Fuat Özkan bulunuyor. Aslında gözler Mazharlar’ı daha üstte arıyor da, ‘ticaret’in dozunu kaçırmak bazen böyle sonuçlara neden oluyor.
Sinemamuzik.com, bir çoğu Altın Portakal’da jürilik de yapmış sinema yazarlarına sordu: ‘Antalya Altın Portakallı en iyi film hangisi’?... Birinciler listesinde ‘kortej’e çıkan ve bütün zamanların Altın Portakal birincilerini değerlendiren 31 sinema yazarının katıldığı araştırmada, Zeki Ökten’in 1980 tarihli Sürü filmi 213 puan toplayarak birinciliği kazandı. Sürü’yü 204 puanla Muhsin Bey (Yavuz Turgul) ve 192 puanla Uzak (Nuri Bilge Ceylan) izledi.
Sinemamuzik.com sinema yazarlarına sordu: ‘İlk uzun filmini 21. yüzyılda çeken en iyi 10 yerli yönetmen kim?... 30 sinema yazarının katıldığı araştırmada bol ödüllü Emin Alper 195 puan toplayarak birinciliği kazandı. Alper’i 145 puanla Pelin Esmer ve 136 puanla Özcan Alper izledi. Emin Alper'i 27 sinema yazarı listesine alırken, Pelin Esmer’e 25, Özcan Alper’e 20 listede yer verildi. Bazı popüler isimler ön sıralarda yer alamadı.
Judi Dench 86 yaşında ve tam 60 yıldır kamera karşısında. Görme zorlukları yaşasa da sinemayı bırakmamakta kararlı. İngiliz sinemasıyla tiyatrosunun en değerli oyuncularından olan Dench, ilerlemiş yaşına bağlı olarak görme sorunları yaşıyor ve kör olma tehlikesiyle karşı karşıya. Geçenlerde katıldığı bir söyleşide, üzerinde çalıştığı senaryoları, dostları Stephen Fry ile Hayley Mills’ın yardımıyla ezberlediğini, rollerine bu şekilde hazırlandığını anlattı ve ...
Kırmızı Kedi Yayınevi, Memet Baydur'un Sinema Yazıları kitabını yeniden bastı. 2004 yılında İletişim Yayınları tarafından yayınlanmış yapıt Baydur'un 1999-2000 akademik yılında, Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı'nda verdiği derslerin notlarından derlenmiş bölümlerden oluşuyor.