Sivas acısını, ırkçılığa yedekleme hayasızlığı
Alevi-Bektaşi Yolunda itikad; ruhen ve manen, Batın ilmine, mürşid makamına ve kurumsallığına teslimiyet demektir… Yol’un son makamı Sırrı Hakikattir ve bu makam, İnsan-ı Kamillerin (insan olabilenlerin) makamıdır. Özetle Yol’un hülasası, insan olmaktır…
Yol olarak benimseyip bağlandığımız, kutsayıp-teslim olduğumuz şey (kavram), hiç tartışmasız o kutsala itikadı, kurum ve kurallarına uygun yaşamayı da beraberinde getirir. İtikadı olmayanın dini, imanı, mezhebi, Yol’u olmaz. Kuşkusuz ki, itikadi yaşam, idrak edinceye-insanlaşıncaya değin zor, sonrasında ise kolaydır…
Yüce yaradan herkese insan olmayı nasip eylesin…
Alevi-Bektaşiliğin ezelinde yani deruni boyutu olan Batın ilminde “teslim olmak”, kimi dini kabullerde olduğu gibi akıldan azade olmak, sorgudan muaf tutulmak anlamına gelmez. Dolaysıyla itikadi olgu, materyalizm ve matematik ilmiyle-yaklaşımıyla izah edilecek-kavranacak bir duygu dünyası olmadığı gibi, materyalist (itikadsız) bireyin anlayabileceği bir olgu değildir. Maddi dünyanın kurumlarına koşullanan birine itikadı anlatmaya çalışmak yersiz, anlamasını beklemek beyhudedir.
Dolaysıyla (dostlarım beni bağışlasınlar) Alevi-Bektaşi itikadine- kabulüne göre kutsalın varlığını, temsil ettiği makamın meşruiyetini ve temel kurumlarını rastgele sorgulayan ve ikide bir tartışmaya açan kişiler Alevi değil, “ben Aleviliğe uyamadım, o bana uysun” diyen gafillerdir! Hal böyleyken Alevi ana-babadan doğduğu halde kurallarından, kurumlarından, edeb-erkânından habersiz kişi Alevi değil, sadece Alevi kökenli olabileceğinden, Alevi Yoluna dair lakırdısının bir değerinin olmaması gerektir…
Bağlı olduğumuzu iddia ettiğimiz Yol’un kutsalını ve kurumlarını ileri-geri tartışmaya, rastgele sorgulamaya, uluorta yazıp-çizmeye başlamamız halinde, bu durum itikadsızlığımızı, Yol, Batın, kurum ve kutsiyet cahili olduğumuzu gösterir. Bu halde varsa eğer bize bağlanan, inanan-seven kimseleri de Yol’dan çıkarır, itikadını sarsar, Yol’u yıkım misyonunu üstlenmiş olur, bilerek ya da bilmeden cürümümüzden daha büyük yıkımlara neden oluruz.
Kuşkusuz ki, içerden olduğunu iddia edenlerin yıkımı, Diyanet’ten ve arkasındaki ilkel zihniyetin verdiği tahribattan katbekat daha büyüktür.
Çünkü bu edep yoksunu ham ervahlar, aynı zamanda muhabbet adabı ve nasiplenme yerine tartışmayı ve kavgayı tercih edenlerdir. Tartışmayla geçen süreç, Yol’a itikadı sarsar, yaralar. Yol, bugün olduğu gibi rastgele sorgulanır hale gelir, direği kırılır, büyüsü bozulur, sıradanlaşır ve kaybetmekle karşı karşıya kalınır.
Alevi-Bektaşilerin “Mervan, Mülcem, Yol Yezid’i, fitne, düşkün” diyerek lanetledikleri kimseler, bilerek ya da bilmeden yıkım görevlerini üstlenen, tartışma açan, fitne sokan itikadsızlardır. İçinden geçtiğimiz süreç ve Alevi örtüsüyle peyda olan kimi aktörler tam da bu duruma tekabül etmektedir. İtikadlere, kurumlara ve kabullere vurulmakta, içindeymiş gibi görünerek Yol’un direkleri yıkılmak istenmektedir…
İnsanlığın manevi-itikadi mirasını reddederek maddileşen, binlerce yıldan buyana süzülüp- gelen ve insanlığa mal olan Batın ilminden nasiplenmeyen bu tür mekanik, çıkarına, bağlı olduğu ideolojiye ve egemenine hizmet edenleri tarihimiz böyle kaydediyor.
Bir mürşide ihtiyaç hisseden, özüyle bağlanan ve Hakikat Kapısına ulaşan kişioğlunun-toplumların (modern toplumlar dâhil), bağlılıklarının önemli bir boyutunu bu aşk üzre bağlılık, yani itikad teşkil eder.
O halde İtikad edilen kutsalın-Yol’un kendine özgü kurumları, kuralları, düsturu, hiyerarşisi vardır. Hünkâr, Makam, itikad, ilahi aşk gibi kavramlar öyle uluorta tartışılamaz, sorgulanamaz… Makamın tercihlerini ve yönelimlerini edep dışına çıkarak eleştirmek, ağzına geleni hiç tartmadan ifade etmek, dörtayaklılarda olduğu gibi ağzına geleni de, ardına geleni de olduğu gibi bırakmak, insanın değil ham ervahların işidir…
Sorgulamak (eleştirmek) eyvallah ama bir müşkül varsa onu gidermek ve hamı has etmek ancak yer, zaman ve ait olduğu kurumların tümünün işlemesi-işletilmesi, görgüden hangi sonuç çıkarsa çıksın, tarafların görgü ve sorgunun sonucuna “eyvallah” demeyi içselleştirmesi ve Yol’a derin-sarsılmaz bir aşkla bağlanmasıyla olasıdır.
Dolaysıyla Yol; itikadla, gönülle, gönüllerin birlenmesiyle yürür, menzil alır.
Bu bağlamda bencileyin gerçek odur ki, Hünkar’ı ve temsiliyetini polemik konusu yapanların, işlerine geldiğinde göklere çıkarıp, gelmediğinde burada tekrarlamaktan haya ettiğim sözlerle yeren, siyaset batağındaki edep-erkan yoksunları Alevi olamazlar.
“BİR MÜŞİDE BAĞLAMAZSAN ÖZÜNÜ…”
Bütün değerlerin kirlendiği dünyamızda en büyük müşkül, değerleri korumak ve kirlenmeden yaşama becerisini gösterebilmektir. Bugün büyük bir külliyatı sırtlanıp taşımaya, bozmadan, kırıp-dökmeden gelecek nesillerin de nasiplenmesi adına binbir meşakkatle emek veren mürşit ocaklarımıza baktığımızda, büyük bölümünün iç ve dış saldırılara dayanamadığını ve sonuçta onları kaybettiğimizi görürüz. Anadolu ve Rumeli’nin gerçeği budur. Ne yazıktır ki, bu ata yadigârı ocaklarımızın ne kurumsallıkları kalmış, ne iç disiplini, ne hiyerarşisi…
Yol’un direklerinden itikad boyutunu anımsatmaya gayret etmemin nedeni tam budur. Amacım hâşâ öğretmek, bilgiçlik taslamak değil, vebal altında kalmamak adına paylaşmaktır. Bencileyin bu yazı; tarih, din, yol, teoloji, insanlık tarihi, ar, hayâ, edep yoksunu, inkârcı ve yalancı adamların, Alevi kimliği ve kisvesiyle ortaya çıkıp tarihi gerçekleri tahrif etmek, üzere birbiriyle yarıştıklarının görülmesinden sonra kaleme alındı. Adamlar, Yol’un sahipsiz olduğu varsayımından hareketle itikadımız, kutsalımız, gerçeğimiz ve tarihimizle oynuyor, Yol ulularımıza hakaret ediyor… Bu ihanete sessiz kalmadık, kalmayacağız!
Pir itikadsızlara sesleniyor:
Döndün mü benden yüzü dönesi
Ben seni Ali'nin yoluna saldım
İkrarı boynuna kement olası
Ben seni Ali'nin yoluna saldım
Yürü bre yürü yüze gülücü
Bizi görüp de yad elleri sevici
Boynuna uğrasın şahin kılıcı
Ben seni Ali'nin yoluna saldım
Pir Sultan Abdal'ım dertlere derman
Ayrılık elinden halim pek yaman
Şefaat etmesin On İki İmam
Ben seni Ali'nin yoluna saldım
SİVAS ACISINI, IRKÇILIĞA YEDEKLEME HAYÂSIZLIĞI!
İtikadsızların, Alevileri Kürtçü-Türkçü olarak bölme misyonuna soyunmuş olan militanlarına göre, meğer Şeyh Said, sureti haktan bir özgürlükçü ve devrimciymiş! Seyid Rıza’ya da; “Kızılbaşın kestiğini yemem” dememiş…
Daha düne değin Şeyh Said’in en ifrit gerici olduğunu; “Alevi’ye selam dahi verilmemesi, kestiğinin yenilmemesi gerektiğine dair onlarca fetva verdiğini” yazan çizen ve Seyid Rıza’yı kaynak gösteren malum militanlar, bu kez de Şeyh Saidçi bir akademisyeni kaynak göstererek, daha önce yazıp-çizdiklerinden rücu ediyorlar.
Aynı militanlar, Sivas acısını Kürt siyasal hareketine yedeklemeye kalkıyor; savunuyorlar… Bu durumda şu gerçeği ifade etmek şart oldu: Eğer Osmanlı’dan Türkiye’ye intikal eden ve Memalik-i Osmanlı’yı Alevilere dar eden gerici mirasın en kötü, en iflah olmaz örneklerinden olan Şeyh Said’e sahip çıkıyorsanız, tek cümleyle şunu söylemek isterim; bizden uzak durun! Zira Said ilkelliğini özgürlük maskesiyle lanse etmeye kalkmak, Alevileri ve tahayyül ettikleri dünyayı hiç anlamamak ve Madımak acısını zerrece duyumsamamak demektir! Bu yalanlara ve maskeli yaklaşımlara inanmayız!
Çünkü Said’in “özgürlük” anlayışı ve bagajında sakladığı talep, insanın tutsaklığıdır ve AKP’nin “ilkelliğe özgürlük, gericiliğe demokrasi” garabetinden farksızdır. Bu yüzden Aleviler, Said-i meşrulaştırma gayretinin özgürlükçülüğe, demokrasi ve insan haklarına değil, AKP ve Fetullah zihinseline hizmet etmek olduğunu gayet iyi bilirler. Çünkü Madımağın kor ateşine benzin taşıyanlar Said’çi, Said zihniyetiyle (Şeyh Said, Said-i Nursi) mücadele edenler ise özgürlükçüydü. Onlar, Said’lere benzeşmek adına değil, Said zihniyetine karşı oldukları için yakıldılar! Bu gerçeği biliyoruz…
Çok açık ki, bugün AKP’yi ayakta tutan anlayış, Said’lerin anlayışıdır. AKP kadrosuna, kurucularına, tercihlerine ve zihniyetine baktığımızda bu kurgunun köşe taşları; Tayip Erdoğan, Abdullah Gül, Fetullah, Said-i Nursi, İdris-i Bitlisi, Kürt Hüsrev Paşa, Kenan Evren ve diğerleridir. Görüldüğü üzere, Şafii Kürt gericiliği AKP’nin şansı, Türkiye’nin şanssızlığıdır…
Bu bakımdan Sn. Osman Baydemir’in Madımak önüne karanfil bırakırken söyledikleri ve Said’i Sivas Şehitleri düzeyinde mağdur gösterme gayreti tam bir skandal, cehalet ve cehalet değilse kasıtlı ve inciticidir ama HDP Genel Başkanı Sn. Demirtaş’ın söyledikleri daha da beterdir! Demirtaş geçmişte Zaman Gazetesine verdiği demeçte şunları söylüyor: “Saidi Nursi'nin mücadelesini örnek alıyoruz, Medine Sözleşmesi HDP beyannamesidir, Biz Medine Sözleşmesini HDP beyannamesi ile güncelledik, Selahattin Eyyübi talan yapmadı” diyor…
Uzatmamak adına rica ediyorum, merak edip; Şah İsmail, Çaldıran, Kürt beyleri… Şah Kalender, Kazova, Kürt Hüsrev Paşa… Pir Sultan Abdal-Toprakkale Zindanını… Bu başlıkları ve arkasında yatan Alevi trajedisini ve bu trajedi içinde Şafiiliğin ve Said zihniyetinin nasıl bir rol üstlendiğini görün…
Okuyun dostlarım; okumanın, bilmenin ve özellikle bilmediğini bilmenin hiçbir zararı olmaz. Irkçılık, gericilik ve emperyalizm uşaklığından korunmanın, onları tanımanın başka yolu yoktur.
Murtaza Demir
Odatv.com
Not: 4 Temmuz bildirisine imza atan Bremen mızıkacılarına göre; “Ehlibeyt Yolunun Alevi Bektaşilikle ilintisi yokmuş.” Sonraki yazımda bu konuyu ele alacağım.