Zayıf düşmüş şaşkın güneş Satılık bir otel kadar kederli Yanmak istemeyen bir ateş sanki Sanki geri verilmeyen bir öpücük Bu sabah kapalı perdeler İşte yine Flandres'ın sisi Baharımız bekletecek bizi Gökyüzünü anlamak kolay Biz ayrı düştüğümüz zaman Havanın tatlı olması gerekir mi
Rus şairi Konstantin Simonov bir tren istasyonunda ilk kez gördüğü Valentina Serova'ya deliler gibi aşık oldu ve evlendi onunla. Yıl 1943. Serova Rus sinemasının yeni yüzlerinden biri. Simonov yeni yüzlerinden Rus edebiyatının. Fakat patlıyor harp. Cepheye gidiyor Simonov. Her yer ateş. Sedyelerde genç ölüler. Serova'yı düşünüyor Simonov. Her düşen askerde kendini görüyor ve düşmemek için sarılıyor kalemine. Kağıda dokunur dokunmaz o büyülü cümleyi yazıyor kalem: Bekle! Bekle beni, döneceğim ben / Çok çok bıkmadan bekle / Sarı yağmurların hüznü basınca / Kar kasıp kavururken / Kızgın sıcaklarda bekle / Uzak yerlerde mektuplar kesilince / Bekle beni. / Birlikte bekleyenlerin beklemekten / Usandığına bakma bekle / Bekle beni döneceğim.. Şiiri bitirdiğinde izne giden bir askerle eşine gönderiyor Simonov. Asker bir kopyasını kendine aldığı şiiri bir gazeteye veriyor, birden elden ele yayılıyor şiir. Ezberleniyor. Bestelleniyor onlarca kez. Kader bu ya hiç tanımadığı bir askerin şarkısın da duyuyor kendi sözlerini cephede Simonov. Beklemek yasak fakat bekliyor Simonov ve Serova. Şiirde öyle bir yer var ki taşlaşmış gözleri bile çatırdatıyor. Bekle beni döneceğim / Bütün ölümleri çatlatmak için döneceğim / Şansı varmış.. desinler/ Beklemedikleri için / Beni bekleyerek düşman ateşinden nasıl koruduğunu anlayamazlar / Sağ kalışımın sırrını yalnız senle ben bileceğiz. / Bütün sır senin başkalarının bilmediği gibi beklemeyi bilmende.
".... Bana sorarsanız belki de Tanrı'nın kendisine öteki canlılara vermediği haksız bir üstünlük verdiğini anladığı gün silahı elinden bıraktı. Tahminim o ki gerekmedikçe ateş etmemeye karar verdi ve bugün gerektiği için ateş etti."