

Kaybetmek
zorunda mıydım seni? Avuçlarımın arasından kayıp gitmek zorunda mıydın
ben farkında olmadan? Oysa olabildiğince sarıp sarmalamıştım seni, sırf
kaybetmemek için... Bir daha gitmeni, benden uzaklaşmanı engellemek
için. Fazla mı zarar vermiştim ki sana seni korumaya çalışırken? Öyle
olmalı... Yoksa neden beni bırakıp gidesin ki?
Seni sevdiğim, sana
taptığım ve senden ayrılmak istemediğim için mi? Sanmıyorum... Biliyorum
insanların kendilerine değer veren kişileri bırakıp gitmeyeceklerini...
Biliyorum sevildiği kadar mutlu olacaklarını ve mutlu olmak için
sevenlerinin yanında kalacaklarını... Ama sende öyle olmamıştı bunu da
biliyorum. Sana değer verdiğim kadar uzaklaşmıştın benden.
Uzaklaştığında daha sıkı sarmıştım seni ince parmaklarımla... Ama sen,
ben seni sardıkça daha da uzaklaşmıştın benden. Bir kez kaybetmiştim
zaten seni. Bunun bir kez daha olmasına izin vermeyecektim,
vermemeliydim. En azından bu benim kendime verdiğim sözdü. Hesaba
katmamıştım benden ne kadar nefret ettiğini. Hesaba katmamıştım
başkalarını. Hesaba katmamıştım senin ona olan sevgini, onu ve onun sana
olan sevgisini. Bu aşka başlarkan hiç bir şeyi hesaba katmamıştım ki...
Bir yılanın zehirinin insan vücudunda sinsice ilerlemesi gibi sende
öyle ilerlemiştin bedenimde, farkında olmadan kabul etmişti kalbim seni
ve daha sonra vücudum... Karşı koyamamıştım sana hiç bir zaman. Elimde
değildi ki bu. Ahh, elimde olsa şimdi bu halde olmayı ister miydim?
İster miydim dokunuşlarını, tenime kondurduğun öpücükleri? İster miydim
sanıyorsun belime doladığın kollarını, elime kenetlediğin ellerini? Peki
ya sen? Sen bir kızı arkanda gözü yaşlı bırakıp gitmeyi ister miydin?
Kendini onun kollarına bırakıp, ardından onu üzmeyi göze alarak bir
başkasının kollarına atlamayı ister miydin? İstemezdim deme... Seni
üzmeyi göze alamam deme bana... Burada senin için ağlarken bana bu
sözcükleri sarfetme. Yazık... Bana değil, sana yazık.
Yapmak
istemediğin şeyleri yaptığın, beni istemediğin halde böyle bırakıp
gittiğin için sana yazık. Ama mutlusun değil mi? Mutlusun... Ona seni
bırakmamasını söyleyecek kadar, onu kaybetmekten korktuğun kadar
mutlusun.
Sen, yaşadıkların kadar mutlusun aslında. Peki ya ben?
Beni bırakmamanı söyleyemeyecek kadar, seni kaybetmekten korktuğum kadar
mutsuzum. Mutsuzum çünkü yaşadıklarım, yaşamak istediklerim değil.
Yaşadıklarım sensizlik, yaşamak istediğimse sadece sensin... Ve ben
yaşayamadığım kadar mutsuzum.
Biliyor musun seni her gördüğümde gözlerinde dalıp gitmenin verdiği acıyı?
Sen hiç benim gibi sevdin mi ki bunu bileceksin? Hiç sevdiğinin
gözlerinde kaybolduğunda bunun verdiği acıyı tattın mı ki? Hiç, onun
seni sevdiğini düşünüp sonradan bir başkasıyla gittiğini farkettin mi?
Ben farkettim...
Bir başkasıyla gittiğini, beni mutlu eden
öpücüklerin artık başkasını mutlu ettiğini fark ettim ve sen yine birini
mutlu ederken diğerini mutsuz etmiştin. Tıpkı beni mutlu ederken, bana
değer verenleri mutsuz ettiğin gibi. Beni mutlu mu etmiştin? Ben böyle
daha mı mutluydum? Ahh, beni bırakıp gidişin, gözlerime baka baka
başkasını sevdiğini söyleyişin...
Özledim... Beni sevdiğini
bana anlatışını özledim. Elimi tutuşunu, öpüşünü, sarılışını en önemlisi
başımı omzuna yasladığımda duyduğum o kokuyu özledim... Parfümünü alıp
her gece yastığıma sıkmak ve ona senmişsin gibi sarılmak... Bunun bir
insana ne kadar acı verdiğini bilebilir misin?
Anlayabilir misin her
gece gözlerimden süzülen yaşların aslında seni ifade ettiğini?
Görebilir misin gözlerimdeki aşkı, aşkımın içindeki seni? Ben görüyorum
işte... Senin gözlerindeki yaşların bir başkasını ifade ettiğini
görüyorum... Aşkının içindeki 'onu' görüyorum ve bunlar biraz daha
gözlerimden akmana sebep oluyor. Anla artık... Bu gözyaşlarının sen
benim olmadan yitip gitmeyeceğini anla! Biliyorum benim olmadan asla
rahat edemeyeceğim. Biliyorum, sana eskisi gibi sarılamadan, dudaklarına
dokunamadan, kokunu içime çekemeden buralardan gidemeyeceğim...
Biliyorum sen bana sevdiğini söylemeden ben seni terketmeyeceğim...