Seniye Nazik Işık
Pembe vagon, pembebüs…
Bu nasıl bir yaratıcılık eksikliği?
Kadınlar pembeyle doğup pembeyle yaşamaya mahkum sanki!
Sanki kadınlar olarak kefenimizin rengi erkeklerle aynı değil de pembe olacak.
Uyanın efendiler uyanın, griden siyaha, kahverengiden laciverte bilemedin 3-5 renkle yaşaya yaşaya renk daralmasına tutulmuşsunuz!
Kadınlarsa bütün renkleri kullanıyor, bütün renkleri istiyor!
Evet, sonda söyleyeceğimi başta söyledim.
Bu ne zavallı bir temcit pilavı! Zırt pırt tepside.
Üstelik de vallahi ve billahi koktu, ekşidi ve hatta küflendi.
2000’lerin ortalarından bu yana; Konya’dan çıktık yola, İstanbul’da talep eden kadınların minik bir gösterisiyle durduk biraz, Malatya ve Bursa Belediyeleriyle devam ediyoruz.
Kargadan başka kuş bilmez gibi… Sektör hep aynı; ulaşım. Renk hep aynı; pembe.
Yeni bir renk bulsalar da, bari tartışmaya bir renk gelse.
Yoksa pembe İslamcı siyasetin kadın deyince kullandığı sabit renk mi?
Yok yok, sanmam.
Pembe, olsa olsa, güçsüz düşmüş bir siyasetin (Levent Gültekin’in deyişiyle) ‘’bir şey yapamamanın aczi içindeki AKP siyasetinin, bakın ben bir şey yapıyorum’’ demeye çalışırken tıkılıp kaldığı renk olabilir.
Ya da, aman biri AKP siyasetinin yenilenme, heves yaratma, cazibe merkezi olma yeteneğini yitirdiğini dile getirerek ‘’kral çıplak’’ demesini, denirse de duyulmasını örten şalın rengidir pembe’.
Belki de kutuplaştırıcı siyasetten nema almak için altına odun atılan bir ateşin veya yanlış ata oynamanın rengi.
AKP siyasetinde epeyce büyümüş ve kapıya dayanmış olan sorunları görmezden gelip ya da gerçekten gör(e)meyip hayal aleminde yaşayanların rengi de olabilir. Yani bir ihtimal, Bizantinizm yapmakta olan AKP mühim adamların çokluğunu gösteren renktir pembe. (Bu son cümleyi özellikle ekledim, çünkü Bizantinizm gibi afili bir kelimeyi biliyor ve kullanabiliyor olduğumu okuyucularım görsün dedim. Alçakgönüllü günlük dilim bilgisiz sanılmaya yol açmasın diye yani…)
Gerçekten sorasım var: Bu pembe meraklıları kimin elini, geleceğini daraltıyor?
Gerçekten, böyle bir niyet var.
Çünkü pembe ulaşım önerisi ancak kadınlara eşit insan olarak değil korunması gereken bir varlık olarak bakandan çıkabilir.
Ulaşımı, daha doğrusu hayatı, kadınların da eşit insan olarak katılmasına imkan veren bir şekilde, insana saygıyı esas alarak düzenlemek gerekirken hele…
İnsani ulaşımsa ‘’kadınları ayır, işi bitir’’ yaklaşımıyla gerçekleşmez.
Bugün ayrı vagon, ayrı otobüsle yola çıkarsın, o seni yarın ayrı üniversite, ayrı işyeri gibi bir çok yere taşır.
Giderek ‘’kadın sokakta yalnız yürüyemez’’ olur.
‘’Hayat müşterek’’ derken kamusal alandaki müştereklik ‘’aile salonu’’yla sınırlı kalıverir.
Hayatın müşterekliği özel alana, ‘’ev’’de başlayıp ‘’ev’’de bitmeye sığıştırılır.
Hatta ev bile babanın, kocanın, abinin hatta oğlanın kontrolünde yaşanan, mekânı müşterek ama işleri tamamen cinsiyete göre bölüşülmüş olur.
Peki, kadınların sarkıntılığa uğradığı biricik alan kamu ulaşımı, hatta onun da bir parçası olan metro ya da otobüs müdür?
Elbette hayır.
Sokakta yan yana yürü, markette aynı raftan bulgur, şeker al, aynı tezgahtan domates, biber, patlıcan seç ama aynı vagona, aynı otobüse binme!
Ne garip bir mantık! Mantıksa tabii…
Bazı karar alıcılar, mesela Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı ‘’Ama biz talebe cevap veriyoruz’’ demiş.
Bu da bir kolaycılık, bir kaçak güreş.
Çünkü ne bütün kadınlar pembe seviyor, ne de pembe her kadına yakışıyor.
Kadınlar erkeklerle aynı ortamda bulunmaktan değil, erkeklerin ‘’sana verdiğim izin kadar var ol’’ saygısızlığından rahatsız.
Üstelik bütün erkekler sarkıntılıktan muzdarip suçlular da değiller, değil mi?
Diyelim ki pembe kamu ulaşımına cinsiyetçi bir ayrımcılık olarak girdi. Ne olur?
İnsanların gözünde pembe vagona binen kadınlarla diğer vagonlara binen kadınlar arasında bir fark olur mu?
Cevap kısa ve nettir: Olur.
Kim bilir kaç kez tanık olmuşumdur: Dolmuşta, adam hemen önündeki başörtülü kızıma dokunmaz ama onun yanındaki başörtüsüz kızıma dokunur, ‘’Şu parayı uzatır mısın?’’ der.
O zaman pembe vagona binmeyen kadın, toplumun en azından bir kesiminin gözünde, ellenmeyi, sürtünmeyi hak etmiş bile sayılabilir.
Sonuç, korkuyla, mahalle baskısıyla, yani yumuşak bir ittirmeyle ‘’haydi kadınlar pembe vagona!!’’
Bir adım sonrası daha da beteridir. Tacizci kendini söyle savunacaktır: ‘’Bu kadın pembe vagonda değildi hakim bey, o yüzden istiyor sandım’’.
Ardından daha daha beteri gelecektir: Pembe vagona binmemiş olmayı ‘’haksız tahrik ve indirim nedeni’’ olarak kabul eden mahkeme kararlarını da göreceğiz.
Pembe vagon, pembebüs meselesine bir başka pencereden bakılabilir mi?
Mesela, pembebüs falan gibi gariplikleri gündeme getirenler Recep Tayyip Erdoğan’ın kuyusunu kazıyor olabilirler mi?
Çünkü bunca kadının ahı, 2019’da yeniden Cumhurbaşkanı seçilmek isteyen Erdoğan’a oy olarak dönmez! Yüzde 51 olmadan da Cumhurbaşkanı bir kez daha cumhurun başı seçilemez!
O halde bir daha soralım:
Bu pembebüsle, pembe vagonla imtihan edilen ne?
Kadınların sabrı mı, Recep Tayyip Erdoğan’ın aklı mı?
More from Köşe Yazarları
Çift bükümlü tel ağ üretiminde lider olduklarını iddia eden ve Türkiye gibi yol, HES inşaatlarına ürün satan İtalya kökenli Maccaferri …