İnsanın sınırsız çevresel çeşitliliğe sahip bir ortamda yaşamasına ve bu ortamdan sınırlı fakat ihtiyacının da ötesinde faydalanmasına olanak sağlayan, karmaşık ve gelişmiş bir yapıdır insan zihni. Yüzbinlerce yıldan bu yana türümüz, işbirliği, sosyal takas, doğal yaşam alanlarını yeniden biçimlendirme, tarım, kentleşme ve birikimli kültür gibi meseleleri de kapsayan değişik sosyal ve ekolojik problemlerin etkili bir şekilde üstesinden gelmiştir. Besbelli ki bizler, çoğunlukla öngörülemez ve sürekli değişen bir gezegende hayatta kalma ve üreme becerisine sahip zeki organizmalar olarak, çevremizde olan biten şeyleri doğru tespit ve analiz etmekte mahiriz. Öte yandan doğru eylemlerin birikimli sonucuna “başarı” diyen hâkim bakış açısının dışına çıkıp adaptasyonist bir bakışla şu soruyu ortaya atmak kafalarımızı kurcalıyor: Hatalı düşünmek doğru eylemenin önünü açabilir mi? Şöyle sormak da mümkün: Bir şeyi hatalı değerlendirdiği için zihnimize şükredebilir miyiz?