Yaşadığımız son on yılda, insanımızın kendini ifade etme zihniyeti yerine, kendini ifade etme şekliyle ilgilenmesi büyük bir kayıptır. Bu yüzden değişen şey zihniyet olması beklenirken, sadece görüntü olmuştur. 2002'de Türkiye'nin yaşanan problemlerin, bugün aynı şekilde ve hatta derinleşmiş haliyle varlığını koruyor olması bunun ispatıdır. Üretime değil krediye dayanan maddi imkanlarla kendini ifade etmeye çalışan ve bundan güya mutlu olan bir toplum inşa etme çabası maalesef sadece ödenecek faturayı arttırmıştır.
Bu faturayı ödememek için, yöneticilerimizin derdinin ne olduğunu sorgulamak gerekiyor. Bu sorgulamayı yaptığımızda, iki bin sonrası yöneticilerin dertlerinin öncekilerle aynı olduğunu yeniden fark ediyoruz. Geçen on yıl, ne adaletin ne de kalkınmanın gerçek anlamda olmadığının ispatıdır. Adalet sağlanmadan hiç bir şey yapılamaz. Ve artık siyasetin bunu görmesi gerekiyor. Milletimizin son on yılda borca esir ve krediye muhtaç bırakılması, adalet temelinde halkının değerlerine bağlı bir siyaset yoluyla devleti güçlü, vatandaşı mutlu kılacak bir yönetim modelinin başarılamamış olduğunun ispatıdır. Milletimiz denk bütçe istemiş, hükümet sadece borçları arttırmıştır. Milletimiz tasarruf yapmak için kaynak paket istemiş, hükümet, yapılacak tasarrufların bile önüne geçmek adına temel ihtiyaç maddelerine zam yapmıştır. Lider ülke hedeflerinin 2023 yılına ertelenmesi, son on yılda yapılan yanlışların ne ölçüde büyük olduğunu göstermek için de yeterlidir.
Böyle bir durumu Türkiye taşıyamaz. Bu yüzden, milletimizin kendisini ifade edebilmesine yönelik yeni siyasi hamlelere ve yeni araçlara olan ihtiyaç daha da artmıştır. İşbirlikçi yönetim anlayışının çözüm sunamayacağı ve tehdit oluşturacağı bir kez daha anlaşılmış, bunun örtülmesine yönelik iç siyasi tartışmaların zaman kaybından öteye geçmediği görülmüştür. Bu sonuçları on yıl öncesinden görmüş ve milletini uyarmış, bugün haklılığı yeniden ortaya çıkmış anlayışın, sistemi değiştirecek tek adres olduğu gün be gün ortadadır.
İktidara gelmenin ve iktidarı korumanın yolları arayanlar, sistemi değil, kişileri ortadan kaldırılarak sadece kolayı seçmiştir. Sonuçta sistem bütünüyle korunmuş, milletimiz umduğunu bulmak bir yana elindekinden de olmuştur. Bu açıdan medyatik siyasetin halının altına süpürülen tozları örtemeyeceği gerçeğini halkımıza anlatmak önemlidir. Son on yılda "yapılan seçimlerin neyi değiştirdiği" sorusu bu açıdan daha da önemlidir.
Yaşadığımız gerçek açıkça ortadadır: iktidarı ele geçirmekle demokrasi de, huzur da gelmez! Özetle yaşadığımız, demokraside huzur çıkmazıdır. Bu noktada, temel esas; bir hak ve önünde engel varsa, o engellerin kaldırılması olmalıdır. Çünkü, hakların pazarlığı olmaz. Hak ve adalet sağlandığı taktirde demokrasi de huzur da ancak kimlik kazanabilir. Aksi taktirde "huzur sokağı" diye girdiğiniz yer "huzur çıkmazı" halini alır.