Sanatçılar şehri olan Rhodium dilencilerle doluydu. Etrafta özellikle bir arada bulunan birçok dilenci grubu vardı.
"Lütfen sadece biraz para ayırın. Hala hangi renk boyayı kullanacağınızı seçmediniz mi ?"
"Eh. Kendim için bir ton yaratmak istiyorum ama bilirsiniz boyalar pekte ucuz değil."
"Doğru. Şuanda pek çok renk boya kullanmak kolay bir şey değil."
Yoksul olan sanat eleştirmenleri. Bu Rhodium hemen her yerinde yaygın bir görüş ancak şuanda dilenciler oldukça kıskançtı. Bunun sebebi yakın bir zamanda teleport kapısını önünde beliren weed adlı bir dilenci. İlk önce onun başına üşüştüler ama daha sonra onun yalvarma becerilerine hayran kaldılar.
"haaaa"
Weed, son derece harap bir ifadeyle gökyüzüne baktı... Bu sıcak havalarda Hâlâ Yeti kürk giysilerini giyiyordu! Meydanın bu bölümünden kalabalıklar geçti.
"........"
Weed karanlık bir ifadeyle gökyüzüne bakıyordu. Umutsuzluk, bağlanma, acı, hayal kırıklığı, pişmanlık!
Bütün bu duyguları yüzünde gösteriyor, sadece orada oturuyor. Çın!
"Neşelen."
"Belki daha iyi bir gün gelecek"
"Sana ne olduğunu bilmiyorum... ama hayat düşündüğün kadar umutsuz değil."
"Lütfen, bununla bazı giysiler al... kürk çok rahatsız görünüyor."
Weed, tek kelime etmedi. Geçen maceraperestler kendi hayal güçlerini kullandılar.
"Korkunç bir kaderi yaşamış olmalı"
"Gökyüzünü nasıl bu kadar yaslı gözlerle bakabilir?"
"Kalbim kanıyor, onu görünce ..."
Böylece tam önüne para attılar.
Yeteneği bağışları yalnız sempatiyle çekmek için yeterliydi! Bununla birlikte, aslında Weed'in aklında ne olduğunu bilselerdi, bunun yerine hayal kırıklığına uğrarlardı.
"Üniversiteye nasıl kabul edildim?" Şimdi sınıflar için pahalı öğretim ücretleri ödemek zorunda kalacağım ve buna ek olarak bütün bu pahalı ders kitaplarını almam gerek
Herkesin kıskanacağı bir şey hakkında harap olmuştu: Üniversiteye başlamak. O kadar mutsuz görünüyordu ki diğer sanatçılar bile onu kıskanamıyordu bile.
"Hey, senin gibi genç bir insan bu kadar üzgün olmamalı"
Weed sadece iç geçirdi.
Pavo " çık(sfx) " ve "Orada büyük bir dünya var... Bir kız tarafından terk mi edildin?"
Weed, başını iki yana salladı. Giriş sınavını geçtiğini söyleyemedi. Ona göre böylesine bir trajedi vardı.
Gaston ve Pavo, kendisini böyle korkunç bir umutsuzluk içinde gösteren şeyin bu olduğunu hayal bile edemezdi.
Pavo, ona karşı bir adım atarken, "Cesaretini kırmamalısın, durum ne kadar korkunç olursa olsun ..." dedi Pavo.
Pavo şimdi Weed'in önündeki bozuk para yığınına ulaşmak için yeterince yakıntı.
Sweep!(sfx)
Ağlayan bir ifadeyi koruduğu sırada Weed gözlerinin parıltılındaki madeni paraları toplardı. Hareket o kadar hızlıydı ki, onu yakından izleseler bile, kimse tarafından takip edilemezdi. Ne kadar üzgün olursa olsun, parayla olan bağını asla unutmazdı.
"Nakit yoksunu olmamın dışında, elimden gelen her şeyi değiştireceğim" dedi.
Bir adet altın para, birkaç gümüş para ve birçok bakır para vardı. Bununla birlikte, bir altın ve kırk tane gümüşü toplamıştı.
Weed için o kadar da fazla değil, ama Rhodium'daki sanatçıların anavatanıydı. Pavo yaklaştı ve Weed'in omzuna baktı.
"Haha, o kadar fakir miydin? Umarım hiçbir şey yemeden burada oturmayı planlıyor musun?"
Elbette, Weed bunu yapmak istemezdi. Sadece dilencilerin ortasında sıkışıp kalmıştı. Üstelik acıkmıştı.
"Köşeyi dönünce iyi bir yer biliyorum, bana katılmak ister misin?"
"Yemek ne kadar?" Diye sordu Weed, keskin bir sesle.
"Yaklaşık yirmi bakırla iyi bir yemek alabilirsin."
Yirmi bakır neredeyse yedi buğday ekmeği tozu satın alacak kadar ediyordu, ancak uygun bir yemek yedikten sonra daha fazla istifade edebilirdi.
"Sanırım sorun olmaz"
Sanki burada bitirmiş gibi, Weed ayağa kalktı.
"Sonra, gidip restorana bir göz atalım."dedi.
Teleport Kapısı'ndan ilk geldiğinde, bir sürü dilenci onu sarmıştı. Neyse ki o zamanlar onları uzak tutmayı başardı. Weed, alanı terk ettikçe, o dilenciler, gözünü kırpmadı. Aslında, bir süre olsa bile, rekabetten kurtulmaktan mutluluk duyuyorlardı.
"Bu adamlara para kaybetmedim... Bir altın paradan biraz daha fazla kazanmıştım."
İlk paraya bir miktar para atsa bile, parasını korumayı başardı. Ama gurur ve tatminle doluydu! Hiçbir sanatçı, dilenen Weed den rahatsız olmamalı!
"Bu tarafta iyi ve ucuz bir akşam yemeği var, beni takip et, sana güzel yiyeceklerin nerede olacağını göstereceğim."
Gaston ve Pavo, Weed'i kıvrık sokaklara sürükledi. Meydandan oldukça uzaklaşmışlardı.
"Burası aslında iyi olabilir ..."
Normalde, derin sokaklardaki mağazalar, ana caddelere yakın olanlardan daha ucuz ve daha lezzetli yemekler satarlar. Sadece bilen insanlar hazineler gibi saklanmış olan bu yerleri bulabilir. Düzensizlik açısından: Özel yerel yemekler!
Weed yemek için Gaston ve Pavo ile oturdu. Ucuz olduğu gibi menü sadece basit bir çorba, bazı salata ve bir somun ekmeği içeriyordu. İyi olsa da tahıl ile yapılmıştı, bu yüzden yumuşak ve lezzetli oluyordu.
"Lezzetli!"
Weed memnuniyetle yemeğini yedi. Elbette kendi ekmeğini pişirebilirdi, ancak çok fazla malzeme ve zaman gerektirecektir. Parası iyi bir ekmeğe harcanmıştı. Pavo parlak bir şekilde gülümsedi.
"Sadece böyle yerler daha ucuza satar. Değil mi?"
Bu geçerli bir noktaydı; Hatta Weed de kabul etti. Bu, sokakların derinlerinde saklı olmasına rağmen, bu akşamın neden bu kadar kalabalık olduğunu açıklıyordu. Bitirdikten sonra kase hemen hemen temizdi.
"Bana gösterdiğiniz ilgi için teşekkürler, çok güzel bir yemekti."
"Planların neler?" dedi Pavo
"Şehre bir göz atacağım."
"Tam olarak bir turiste benzemiyorsun ..."
Birçok turist için, kıtanın kaleler ve şehirlerini gezmek trend olduğundan beri Rhodiuma gelir.
Ancak, turistler genellikle geldiğinde dilencilik yapmaya başlamazlar.
"Mesleğimle ilgili beceriler hakkında bilgi almak istedim."
"O zaman mesleğin ...?"
"Oymacı."
"Ah, zor birini seçmişsin"
Gaston ve Pavo sempatiyle birlikte Weed'e baktılar. Ayrıca şimdi neden bu kadar iyi dilendiğini anlamışlardı. Eğer buraya bir gezgin olarak değilde, bir oymacı olarak gelmişse, nereye giderse gitsin kesinlikle sıkıntı çekerdi.
Gaston, "Sanat temelli sınıflar arasında, oymacılar gibi daha temel türler en zor olma eğilimi gösteriyor, usta bir el lazım ve hatta sanatı dilediğin gibi yapamazsın" dedi. Rhodium şehrinde bile az sayıda kişi vardı. Üretim sınıfları çok daha yaygındı... Ancak Royal Road'da bir yerde dünyaca ünlü bir oymacı bulunduğuna dair söylentiler duydum. "dedi.
"Dünyaca ünlü bir oymacı mı?"
"Tutku ve sebatla bir başkasının çöp olarak gördüğü bir sınıfın üstesinden gelen biri."
"Vay be, böyle bir insanın olması çok şaşırtıcı, onu burada Rhodium'da bulabileceğime inanıyor musunuz?"
"Rosenheim Krallığı'nda olduğunu söylüyorlar, hatta bir piramit ve Sfenks yapmış, sıradan bir oymacının bile hayal edemeyeceği bir şey? Hatta diğer eserlerinin bir kısmının kıtanın çevresinde gizlendiğini söylüyorlar. Gökyüzü kenti Lavias'da bulunan söylentiler, onun heykel yeteneğinin en az 7. seviye Orta düzey olduğunu söylüyor ve eserlerinden herhangi birine bakamak muazzam merak uyandırıyor"dedi.
".........."
Weed kendisi hakkındaki hikayelerin bu kadar yaygın olmasına çok şaşırdı. Maceraperest Weed olarak iyi bilindiğini ancak Oymacı Weed olarak o kadar da ünlü olduğunu düşünmemişti.
"Ben mantıklı buluyorum üstelik benimle aynı şekilde düşünen birçok sanatçı olduğuna da eminim." dedi.
Weed, koltuğundan kalktı.
"Şimdi mi gidiyorsun?"
"Evet."
"Sonra görüşürüz ve tekrar buluştuğumuzda belki sizlerden bir kaç resim alabilirim veya evinizde size yardımcı olurum."dedi ve Gaston ve Pavo'ya veda etti.
***
Rhodium, sanatçı şehri.
Her yerde fakirlik vardı, ama şehrin kendisi güzel ve romantik bir atmosferi vardı.
Çevresini tamamlayan harikulade mimari, detaylı sanatsal eserlerle çevrili sokakları ile harika bir şehirdi.
Bütün yer ışıklar ve renklerle doluydu.
Her yolda, resim yapan ya da heykel yapan genç arzulu sanatçılar vardı. Diğerleri, enstrümanlarını çalıyordu, sık sık sahnelerde oynuyorlardı.
Gezici kalabalıklar ziyaret ziyaret ediyordu ve daha fazla sanatçı bu şehirde hayallerini gerçekleştirmek için çabalıyordu.
Gerçekten de, ihtişamla inşa edilmişti. Bununla birlikte, kaynak yetersizliğinden dolayı şehir uygun şekilde korunamıyordu ve bu nedenle kolayca zarar görüyordu. Anlaşılan,
Rhodium, bir efendisi olmaksızın şehir olarak da biliniyordu - hiç kimse onu ele geçirmekle ilgilenmiyordu!
Kıtada kaleler ve topraklar üzerinde acımasız mücadelelere katılan çok sayıda lord vardı, ancak belli ki Rhodium kimsenin ilgisini çekmiyor.
#ÇN: Bakarsınız Weed ele geçirir burayı
Şehrin can damarı tabii ki paraydı. Tarım, Araştırma ve Ticaret yapmak için kaynak sağlanmalıydı.
Bununla birlikte, silahlar ve zırhlar Rhodium'da pekde iyi satmıyordu.
Yakındaki avlanma alanları sadece tenha olduğundan, neredeyse hiçbir maceraperest yoktu.
Hiç kimse, aklı başında olan bir kimse; böyle karlı olmayan bir kente sahip olmak isterdiki sanki.
"Eh, sanat herhangi bir kâr getirmeyecekti sonuçta..."
Bu arada, weed kanaatleri güçlendi.
Demirciler, dokumacılar ve falcılar genelde sınıflarının ne kadar zor olduğundan şikayet ederler, ancak Weed'e herhangi bir esnaf sınıfı yüz kat daha kolay geliyordu.
Weed Rhodium turuna devam etti.
"Ah, sen benim güneş ışığımsın, nimetimsin, sevgilim!
Sonsuza kadar seninle olmak! "
Yakındaki tiyatRhoda bazı genç kuşakların şarkı söylediğini duyuyordu.
Rhodiumda çok sayıda ozan vardı.
Avcılık yaparken partilerinin gücünü ve moralini artırabilirler, performanslar vererek ekstra para kazanabilirler.
Kısacası, dilenmek zorunda kalmadıkları gerçeği bir avantajdı. Bu nereye giderse gitsin ihtiyaç duyulan bir sınıftı.
Bu özelliklerden dolayı, Ozanlar, Rhodium'daki en saygın sınıftı.
İkinci sırada Kuyumcular vardı. Kuyumcular, çeşitli değerli metalleri güzel aksesuarlar halinde getirebiliyorlardı.
Oymacılar taşları belli bir seviyeye ulaştıklarında işleyebiliyorlardı ancak gerçek uzmanlarla kıyaslayamazlardı.
Kuyumcular değerlerini yükseltmek için altın, gümüş, inciler, yeşim, zümrüt, safir ve daha fazlasını arıtabilirler.
Kuyumcu sınıfı, daha özel bir oymacı türü olarak düşünülebilir sanırım.
"Burası gerçekten Sanat Kenti".
Weed, Rhodium'da yürürken birçok eseri takdir etti.
Diğer şehirlerde çok nadir olan üretim rehberi ve sanatsal loncalar vardı.
Elbette, birkaç tane savaş Loncası da vardı.
Rhodium'da üç yüzden fazla lonca vardı! Çünkü her türlü savaş, üretim ve sanatsal loncalar bulunuyordu.
Neredeyse tüm mevcut sınıfların burada bulunabileceğini söylemek abartı olmazdı.
Weed loncaların olduğu bir sokakta durdu.
"Bu, daha fazla ipucu bulmak için iyi bir zaman."
Sanatçı loncalarında ay ışığı oymacılığı ile ilgili daha fazla ipucu olacağı söylenmişti.
Dolayısıyla, lonca üyeleri ve lonca ustalarıyla dost olmak gerekiyordu.
Bir hedefin yüreğini kazanmak ve acımasız eleştirisinden kurtulmak için dalkavukluk ve övgü sonsuza kadar yanında ayırmayacağı aletlerdi.
Bu görev düzgün konuşma becerilerine sahip olan Weed için çok da zor değildi.
"Önce yapmam gereken başka bir şey var... Buraya geldiğimden birkaç yeni yetenek öğrenmek iyi olur" dedi.
Sanatsal loncaları gezmeden önce, Weed yakındaki savaşçı loncasına girdi.
####
Rhodium bir sanat Şehri olmasına rağmen, savaşla ilgili sınıfları seçmiş hiçbir kullanıcının bulunmadığı anlamına da gelmiyordu.
Bramas garip bir şekilde Rhodium'da başlamayı seçen bir savaşçıydı.
Seyahat etmeyi sevenlerden biri olan Rhody, Rhodium'un tarihine ve kültürü tarafından çekilmişti.
İlk etapta, çevrede çok sayıda av alanı vardı bu seçim iyi olmuştu!
Sanatçılar, beceri düzeylerini yükseltmeyle meşgulken, Bramas ve çetelerin duvarların hemen dışında avlanması kolaydı.
Normalde başlangıç şehirlerinde, avcılar arasında av alanları üzerinde büyük bir rekabet olurdu ancak Rhodium böyle değildi.
Bununla birlikte, Rhodiumda avlanmak için bol miktarda vahşi hayvan olduğu için Bramas hızla seviyesini yükseltti.
Birlikte savaşan birkaç diğer savaş sınıfıyla birlikte güçlü bir birlik kurdu.
"Rhodiumda benden daha güçlü hiçbir savaşçı yok!"
Bramas, Rhodium'daki en iyi savaşçı olmaktan gurur duymaya başlamıştı. Savaşçı loncasında yeni bir beceri hazırlarken biri ona yaklaştı.
"Ah, Rhodium'u ziyaret eden bir savaşçı mısınız?"
Savaşçılar birbirleriyle büyük uyumluluk içindeydi. Zor savaşlarda birbirlerini yardım edeceklerinden dolayı, bir partide birden fazla oyuncu bulunması iyi bir fikirdi.
Loncaya 'a yeni giren Weed, başını salladı.
"Üzgünüm ama ben savaşçı değilim."
"O halde, loncada ne yapıyorsun?"
"Bir beceri öğrenmek için buradayım, eğer benimle işin yoksa lütfen beni rahat bırakın ."dedi.
Weed, Bramas'ı geçti ve Loncanın eğitim merkezine girdi.
"Burada ne yapmak istiyor?"
Meraklı, Bramas onu izledi. Weed, merkezin öğretim görevlisinin önünde durmuştu.
Eğitmen sordu, "Sizi buraya getiren nedir?"
Basit ve gurur sahibi savaşçılar genellikle sanatçılardan hoşlanmama eğilimindeydiler.
Eğitmen Weed'e küçümseyici bir tavır takındı, çünkü Weed'in bir sanatçının "rahatsız edici" mizacına sahip olduğunu gördü.
Weed sessizce Yeti kıyafetlerini yerine koyup yerinden kaldırdı. Kıta olduğu kadar sıcakken, deri kıyafetler giymesine gerek duymuyordu. Gövdesini örten zırhı bile donatmamıştı.
"Lütfen, vur bana"
"Ne?"
"Arkadaşlarımı korumak için, irademi test etmek istiyorum."
Bramas şaşkın bir şekilde baktı. Savaşçıların yeni beceriler öğrenmek için yaptığı bir şey değil mi?
"Kesinlikle bir savaşçı yeteneği kazanmak için - neler oluyor?"
Eğitmen sopasını salladı.
"Zayıf bir sanatçı böyle kibirli bir ifadeyle karşımda durmaya nasıl cüret eder! Seni bu kelimelere pişman ettiricem!"
Eğitmen sopasını Weed'in gövdesine doğru salladı.
* WHAM *
Çok korkunç bir darbe!
Bununla birlikte, Weed bir adım bile hareket etmedi.
"Bunun yeterli olmadığı aşikar bunu da al "dedi.
* WHAAM! *
Ancak Weed'in ifadesi hâlâ değişmedi.
"Belki de seni gerçekten küçümsemişimdir ..."
Eğitmen biraz daha fazla saygı gösterdi ve sopasını daha sıkı tuttu. Kolundan çıkan damarlar görülebilirdi.
"Çok acı çekerse, bana söyle, kendini zorlarsan ölebilirsin" dedi.
"Ben iyiyim."
"O zaman devam ediyorum."
* AİHİ * * BAMM * * BAMM * * BAMM *
Eğitmen vurdu, her birinden sonra daha güçlü bir darbe vurdu. Ancak Weed hâlâ sakin bir şekilde duruyor ve isabet alıyordu. Eğitmen nefes alıp daha da fazla uğraştı ve sonuçta sopa ikiye ayrıldı.
"Haaaaaa ... Haaaaaaa ... .. Sen ... İnanılmazsın!"
Eğitmenin nefesi kesildi.
"Bir saldırı aldığında gözünü kapatmayı denedin mi? eğer kapatırsan hasar azalacaktır.
* Ding! *
Yeni Stat: Toughness statını kazandınız!
SIKIŞMA: Darbelere dayanma özelliği. Bir cisim hayatta kalırsa o kadar direnebilir vuruşlar o kadar güçlü olur. Bir görevi tekrarlarken artan Cesurluğun aksine, bu stat yalnızca darbe almak suretiyle arttırılır ve maksimum sağlığınızın arttırılmasına katkıda bulunur.
BECERİ: Gözler Kapama becerisini öğrendiniz. EYES CLOSED TIGHT LVL 1 (0%): Gözlerinizi kapattığınızda saldırıya uğradığınızda hasarı en aza indirir. Bu seviyedeki her seviye için Hasar ve Ağrı'nın% 3'ü azalır. Bununla birlikte, bu beceriye karşı dikkatli olunması tavsiye edilir, çünkü bu becerinin dövüşte akıllıca kullanılması sizi daha büyük tehlikeye maruz bırakabilir.
Yeni bir stat ve beceri!
Ancak gözlerinizi kapatmak çok tehlikeli bir işlem.
Rakibin silahı yaklaşırken gözlerini kapatmak... yeni başlayanın hatasıdır, ancak bu durumda hasarı azaltmak için yapılabilir ve bunu daha iyi yapmak için gözlerinizi doğru anda kapatmanız gerekir.
Bu gereklilik, aslında, bir oyuncuyu takip eden saldırılara maruz bırakmakla birlikte sonuçlanabilir ve karşı saldırı için bir yetersizlik yaratabilir veya oyuncunun zayıf noktalarını savunmasız bırakabilir.
Weed zırhını tekrar kuşandı.
"Bana öğrettikleriniz için teşekkürler, bir savaşçı arkadaşlarını korumak ve ön saflarda düşmanlarıyla savaşabilmek için savaşçı sınıfına gerçekten saygı duyuyorum, böylesine güvenilir bir adam olmak için elimden geleni yapacağım."
"Onları savunabilecek harika bir insana öğretmekten onur duyarım, lütfen istediğiniz zaman tekrar gelin."
Eğitmen doğru eğildikten sonra, Weed çıkışa doğru adım attı.
Bu noktada, Bramas ağzı açık bir halde baka kaldı.
"Asla!"
Weed'in öğrendiği basit beceri, dört yüz kadar sabır gerektiriyordu.
Bu sebeple, Bramasın bile henüz öğrenemediği bir beceriydi... Sabrı, başta yükseltmek kolay bir stat değildi. Bir oyuncu sürekli olarak canavarlardan şiddetli bir hasar aldığında veya ciddi tehlike altına girdiğinde artıyordu.
Ancak bir oyuncu gerçekte canavarların kendisine vurmasına ne sıklıkla izin verirdi ki?
"Doğru akıllı olan kimse bu tür tehlikeli savaşlarda savaşmaz."
Genellikle, savaşçılar yalnız seyahat etmek yerine bir partide avlanır.
Bu nedenle, hasar olacak pek çok durum orataya çıkmaz. Savaşçı canavarlardan bir ya da iki tane darbe alırken, Savaşçılar her biri için en az 3 veya 4 kez değişirler.
(Biri tanklarken diğeri vurur. Manası azalan sırasını savar ve sırayla herkes hasar verir)
Canavarları daha az hasarla avlayabilirler. Dolayısıyla, bir oyuncu yüksek bir seviyeye sahip olsa bile, genellikle Sabır statı çok yüksek olmayacaktır.
Bunun üzerine, Sabır, oyuncuları sınırlarına iten durumlarda yükselir... örneğin bir canavar ağır hasar verirse, saldırının gücü birinin savunmasını alevlendirir!
Dayanıklılık, kişinin sağlığı boşaldığında kolayca artar.
Dayanıklılık yalnızca oyuncular için çok fazla isabet alınca artar, ancak Azim arttırmak için gerçekten zor şartlara tahammül etmek gerekir.
Böyle bir yüksek seviyeye çıkarmak için, bir oyuncunun sağlığını kritik noktaya kadar korumak ve halen bilinçli olarak birden çok vuruşa izin vermesi gerekir. Bunun için çarpıcı bir muharebe bilincine ihtiyacı olacaktır.
Fakat böyle bir durumda, direk bir vuruş anında ölüm anlamına gelebilir!
Bir canavarın saldırı gücü sabit değildir. Doğrudan vuruş çok hasara neden olurken, fake darbelerin hasarı çok azdır.
Bir oyuncu bu darbelere dayanmak etmek ve sağlık durumunu tam olarak izlemek zorunda kalacaktır.
En yaygın savaşçıların İki Yüz elliyi geçemeyeceği göz önüne alındığında, bu durum aniden. Çok saçma görünüyordu.
Bramas sonunda sormak zorunda kaldı: "Senin sınıfın ney ?"
Weed, "Bir oymacı" dedi.
"..........." Bramas için "........".
***
Frozen Rose Birliği, insanları denemek ve toparlamak için mümkün olan her şeyi kullandı.
"Hadi, gezimize katılmak için hâlâ daha fazla insana ihtiyacımız var!"
"Hiçbir şekilde... Orada ne bizi ne tür bir tehlike beklediğini bilmiyoruz."
Frozen Rose Birliği'ndeki kullanıcılar ve müttefikleri seferlere katılımlarını açıkladı.
Toplam dört yüz üst düzey üye ve ayrılış günü katılmakta olan ek bir otuz daha Karanlık Oyuncu!
Yalnızca orta boy bir lonca olmak için bu inanılmaz bir çabaydı.
Orta kıtadaki sürekli çatışmadan bıktıklarından beri, kuzeyin araştırılmasına büyük yatırım yapmaya karar verdiler.
Buna rağmen, Frozen Rose'un lonca ustası Oberon, bir şeyler eksikmiş gibi hissetti.
"Başkaları yapmadan önce kuzeyi keşfetmek daha iyi, ama hiçbir gereksiz fedakarlıklara ihtiyaç da yok "
Zaten maceraperestler kuzeye doğru ilerlemek üzereyken, bir loncanın da bunu ilk kez başlattığı zamanlardı. Aynı zamanda loncanın kaderini de çizgiye bina etti.
Oberon tamamen hazır olmak istiyordu.
"Sadece her alanın en iyisini seçmeliyiz."
Birincil macera sınıfları, katiller, hırsızlar, haritacılar, kolcular ve diğer keşif sınıfları önceden işe alındı. Bununla birlikte, dolmaya ihtiyaç duyulan daha pek çok başka rollerde vardı.
"Rahipler, yaralanmalarımızı ve sıkıntılarımızı tedavi edebilecek birine ihtiyacımız var, yemek pişirmek için en az üç demirci ve onarım için de en az üç demirciye ihtiyacımız var" Lojistik için birkaç tüccar da iyi bir fikir olacaktır "dedi.
Bir lonca çapında, büyük ölçekli keşif olduğundan hala yapılacak çok şey vardı.
Kuzey kasabalarındaki ve kalelerindeki tehlikelerin ve maceraların ne olacağını kimse bilmediğinden, yavaşlamaya zaman yoktu.
Diğer Lonca muhtemelen benzer düşüncelerden dolayı ertelemişti.
Kuzeyi keşfetmek ve yol açmak bir lonca için gerçekten büyük bir risk oluşturuyordu.
Sefere kadar Oberon ve Frozen Rose Birliği geri kalanı üyeleri toplamakla meşgul olacaktı.
Gezi için değerli kişiler bulmaya çalışıyorlardı, ancak Loncanın baş müzisyeni Drum bir şey söyledi.
"Komutan Oberon."
"Evet, ne oldu?"
"Neden bir sürü insanı Rhodiumdan almıyoruz?"
"Sanat kenti ha, neden oradan ?" Diye sordu Oberon acayip bir sesle.
Rhodiumda herhangi bir savaşçı ya da macera meraklısı yoktu.
Kuzey keşif gezileri ile ilgili söylentiler yaygınlaştıkça, her taraftan bir araya gelme isteği dalgalanıyordu!
Elbette, daha büyük bir kuvvet hoş olurdu.
Sadece ünlü ve çok yetenekli kullanıcılara izin verilecekti.
"Rhodium el sanatları ve sanatlarla ilgili derslerle dolu, değil mi?"
"Doğru"
"Belki de özel olanlarından faydalanabiliriz... Eğer maceramızda bir fırtına yaşarsak keşif çabucak sıkıntıya girer, bir mimarla dinlenmek için bir barınak kuramaz mıyız?"
Drum geçerli bir noktaya geldi.
"Bu güzel bir fikir gibi geldi bazı mimarlar eklemek - neden bunu ben düşünemedim değil mi?"
Oberon onayını verince, Drum artan bir güvenle devam etti.
"Ozanlar açıkça kullanışlı olmamakla birlikte, araçlarını çalarak seyahat yorgunluğunu giderebilirler. Dansçılar da benzer bir rol oynayabilirler. Belirli bir grup bir grup olarak çalışırken performansları daha da etkili olur" dedi.
Gardiyanlar stat bonusları sadece% 10 civarında olsa da, yüzlerce insanın kullanıldığı kümülatif bir ortamda etkilerini gözardı etmek imkansız hale geliyordu. Dansçılar ve diğer benzer sınıflar katılırsa, seferin savaş gücünde önemli bir artış sağlayacaktı.
Yine de, standart kuşatmalarda ozanlar ve dansçılar kabul görmedi.
Düşük yaşam güçleri, savaşın erken safhalarında yetenekli katiller için onları kolay hedefler haline getiriyordu.
Bu sınıfların çoğunda kritik bir kusur vardı!
Bir şarkıcı ya da dans sırasında bir sanatçı öldüğünde, artan istatistikler sadece normalle tersine dönmekle kalmaz, ekstra bir azalma gösterirdi.
Bu nedenle bu sınıfların kuşatmalar için pek fazla bir faydası yoktu.
Yine de büyük çaplı keşifler için işe yarar olabilirler.
Oberon, "Bu gerçekten ilginç bir öneri ..." diye mırıldanarak çenesini okşadı.
"Doğru, komutan, birkaç tür sanatçının olması da güzel olabilir, hemen bir etkisi olmayabilir, ancak kesinlikle gruba merak getireceklerdir. Mümkün olduğunca başarı şansını artıracağız "dedi.
***
Savaşçı Lonca'sından bir yetenek öğrendikten sonra, Weed üretim ve sanatla ilgili loncalara yöneldi.
"Öncelikle amacıma en yakın yerleri araştırmam gerekiyor."
Ay ışığı oymacısı hakkındaki ipuçları yakınlarda bir yerde olmalı.
İlk önce, Weed oymacılar Loncasını ziyaret etti. Birçok kişi binaya giriyor ve binadan çıkıyordu.
"Bu, aramaya başlamak için iyi bir yer olacak." dedi.
Ancak, Weed girmeye çalıştığında, muhafızlar mızraklarını kaldırdı ve yolunu kesti.
"Eğer Rhodiumda sanatçısı değilseniz, loncamıza giremezsiniz. Geçmek isterseniz gidin ve sanatçı olarak kaydolun ve geri gelin."
"Nasıl sanatçı olarak kayıt olurum?"
"Sanatçılar Birliği'ne gidin Birlik bu caddenin sonunda solda"
Başka seçeneği olmadan, Weed Sanatçı Birliği'ni ziyaret etmişti. Birlik, görkemli bir şekilde inşa edilmiş üç katlı bir binaydı.
Weed kapıyı açıp içeri girdi. Her zamanki işyerinde çalışan beş orta yaşlı erkek vardı.
"Uzun bir süre bir ziyaretçimiz olmadı, nasıl yardımcı olabilirim?"
"Bir sanatçı olarak kayıt olmak istiyorum"
Yaşlı buna yürekten güldü.
"Rhodium'da herhangi biri ayrı kayıt yaptırmaya ihtiyaç duymaz, bu nedenle elbette başka bir krallığa ait olmalısın, nerelisin?"
"Rosenheim Krallığı'ndan geldim."
"Hmm... Bu çok uzakta, bu sanatın her tarafa yayılmış olması şaşırtıcı, o zaman öncelikle şehrimize Rhodium'u tanıtacağım, Rhodium sanat ve kültür şehri! Anlamlı bir hayat isteyenler için bir cennet. Rhodiumda, her biri mükemmel güzellik ve eski tarzı koruyan sayısız sanat parçamız var".
Rhodium'un sokaklarını ve evlerini süsleyen her parça çok gayretli bir çaba ile hazırlandı. Ortak alanlarda bile bu kalitede bir sanat vardı.
Weed aslında Rosenheim Sarayı'nı ziyaret etmişti, ama orada bile bu seviyedeki sanatı görmemişti. Tüm bu sanat ile şehir kesinlikle "Sanatçının Cenneti" unvanını hak ediyordu. Bun
Yaşlı, sonsuza dek övünmeye devam etti.
"Gün batımında Rhodium manzaralarını gördünüz mü? Kesinlikle nefes kesen bir sahne... Yalnız bu gezi için bile birçok turist geliyor, sanat da zengin bir canın can damarı! Bir kez daha sanat kentine, Rhodium'a hoşgeldiniz diyorum ."
Bununla birlikte, Weed en azından ilham kaynağı değildi. Sanat eserlerinden daha çok dilenci vardı! O talihsiz insanları görmemiş olsaydı, yaşlının konuşması onu biraz etkileyebilirdi ama artık bunun için çok geçti.
Hiç kimsenin iddia etmek istemediği çok az avantaja sahip bir şehir olan Rhodium! Kesinlikle, Weed'in çıkarlarından bir çıkış yoluydu. Sahip olduğu tek geri çekilme kalitesi, resmin burada toplu olarak işlem görmesi idi.
Bu, biraz da kâr elde etmek için biriktirdiği bütün mini heykelleri satmasını kolaylaştırdı.
Sanatçılarla ilgili çok sayıda görev yapıldı bile.
Ticari gelişim eksikliğine rağmen böyle zengin bir kültür olduğu için hala birçok talep vardı. Bu gerçek, sanatçıların Rhodium'dan ayrılmalarını engelleyen şeydi.
"Bu muhteşem Rhodium Şehrinin bir sanatçısı olarak nasıl kayıt olabileceğimi bilmek istiyorum."
"Mmhmm, bilmen gereken bir şey; yabancının sanatçı olarak kayıt olabilmesi için yalnızca belirli bir vasıf göstermesi gerekiyor."
Ne yapmaya ihtiyacım var?"
"Sanat yapmak, herhangi bir yol, cadde veya Rhodium'da bir yer olması ve sadece bir noktada sanat eseri yapmanız yeterli. Rhodium'a tutkunuzu gösteren bir sanat eseri yaratırsanız, sizi açık kollarla karşılayacağız, çünkü bir oymacısınız, Bir heykel yapmanız gerekecek. "
* Ding! *
Rhodiumda çalışan sanatçı, çaba ve tutkularını eserleriyle ispatlamaktadır. Rhodiumda faaliyet hakkı kazanmak isterseniz, kendi eserinizi yaratın.
ZORLUK: Tanımsız
GÜVENCENİN KISITLAMALARI: Yeteneğinize uygun bir parça uydurmanız gerekir. Başarısız olursanız önemli miktarda şöhretini kaybedebilir ve Rhodium'da kısıtlanabilirsiniz.
Dolayısıyla, Rhodium sanatçısı olarak kayıt yaptırmak için, yeteneğini doğru bir şekilde temsil eden bir heykelin yapılması gerekiyordu.
Bu, neden her yerde oymalar olduğunu açıklar. Fakat beceri- lerini bir araya getirmek için ya Büyük bir resim ya da bir Başyapıt gerekiyordu.
"Uygun bir heykel yapacağım"
Görevi kabul ettiniz.
***
Mapan, ilk önce Yuroki Dağ Menzili'ne geldiğinde, gerçekten fazlaca şey bulamadı. Bir tüccarın işlerini bilinmeyen topraklarda yapması gerçekten zordu. Ancak Mapan oldukça hızlı bir şekilde adapte oldu.
"Dünyada para kazanamayacağınız yer diye bir şey yoktur!"
Para için vazgeçilmez bir açgözlülük! Weed'in harekete geçirdiği ruhla ilerledi.
"Ticaret yapabilirim, sadece kasabadan şehre seyahat edip alış ve satış yapabilirim."
Yuroki'de orklardan, Koyu Elflerden veya Ovalarda Sürgünlerden oluşan pek çok kasaba vardı. Mapan mallarla dolu bir vagonla tüm bu kasabalar arasında bir ticaret yolu kurdu.
İlk olarak sürgün olan kasabalardan birine gitti.
Sürgün'ün kasabasında satın aldı. Bu eşyalar, tuzaklar ve halat gibi kamp malzemeleri ucuz ve boldu. Sürgünlerden beş vagon doldurmak için yeterli miktarda mal satın aldı ve Karanlık Elflerin yerleşim yerlerine geçti.
Cüceler kadar yetenekli değilken, Karanlık Elfler hala el sanatlarında oldukça yüksek bir beceriye sahipti. Hazırlanmış ekipmanlarının ve aletlerinin çoğu sağlam ve güvenilirdi.
Mapan burada elinden gelen kadarını satın aldı.
Sürgün kasabalardan hayvan derisi sattıktan sonra bütün paraları daha fazla ürün satın almak için harcadı.
Sonra Ork yerleşim yerlerine gitti. Önce ork efendisi Bulchwi şehrine. Ork ırkının görevi temizlendikten sonra yeni kullanıcılar Yuroki'de çok sayıda görünmeye başlamıştı.
"Ben bir Ork'um Chwitwit'im!"
"Gerçek ork herhangi bir nazale ayarlıyor olmalı, Chwiiik! Bana herkesi taklit etmeliyiz."
"Oppa, çok karizmatiksin! Chitchwichwit!"
"Eww, kusmuk püskürtüyorsun Chwitwit!"
Ork başlama teçhizatı giyen birçok grup vardı.
Bu insanlar Karichwi'yi Şöhretler duvarın ‘da izledikten sonra Ork ırkında büyük bir artış olmuştu.
Ezici sayılar! Orklar ve inanılmaz üreme hakimiyetleri!
Güçlü, karizmatik ve şiddetli Orklarla macera kurmayı hayal edenler, bunu kendi ırkları olarak seçtiler.
Şehrin kalitesiz doğu kapısı bile binlerce Ork ile doluydu!
Eğer Versailles Kıtasının zamanında yeni başlama süresi dört haftayı geçmemiş olan Ork'ları buna eklerseniz, bunlar astronomik miktarda olurdu!
"Av kalsın Chwik!"
"Bu canavar cenneti Chitchwichwit!"
"Chwikchwik! Bir sürü şey yendi."
Bu insanlar kurtları yumruklamak için üç beş kişilik partiler düzenlediler.
Büyük bir kısmı kollarını silah olarak kullanıyordu.
* SMASH *
Kadın Ork kullanıcısı Erchwi, bir kurdun başını bir kol ile yumruklamıştı. Zayıf bir isabet değildi.
"İyi vuruş Erchwi Chwik!"
"Ezici güç, Oppa. Chitchwichwit!"
İnsanlar zayıf tavşanlar ve tilkiler avlamakta zorlanırken, bu yeni başlayanlar zahmetsizce kurtları avlıyordu.
Orkların insanlar kadar kontrol altında tutulması gerekmez.
Çoğu saldırıyı koruyucu bir zırh olmadan bile doğal kalın tenli savunmaları ile atlatabilirler.
Normalde insanlar için kullanılamayan ağır silahları özgürce kullanabilirlerdi, bu nedenle savaş olanlar için doğal bir olaydı.
,Bir vuruş yapın, sonra bir vuruş daha - sadece, karşılıklı darbeler bile son derece güçlüydü.
"Yuroki Dağ Menzilinden... Chitchwichchw! Ben Ork'um!"
"Ork! Ork! Ork!"
"Puchwiik! Puchwitwit, hepsini öldürün!"
Devasa, orklar kurtları ve kurbağaları bir darbede ezip parçalıyorlardı. Bu, Orkların görkemi ve inanılmaz derecede hızlı gelişim ve büyümesinin kanıtıydı.
Bu arada Mapan işini bu Ork yerleşiminde başlattı.
"Gelin, macera araçları için hepsini yanınıza alın! Bu yaraları gidermek için gerekli sargı bezleri ve tüm eşyalarınızı taşımak için çanta! Karanlık Elfler tarafından yapılan en kaliteli bazı basit silahlar bile var." Bütün o sıradan Ork yemeklerinden bıkmış olmalısınız. "Tuzun tadını kaçırmayın, Dark Elf'in kullandığı her çeşit baharatım var" dedi.
"Chwichwichwik!"
"Bütün paramı ödeyeceğim Chitchwik! Lütfen bana o silahlardan birini sat."
Orklar bir şeyi bile almak için sıraya girmek zorunda kaldılar. Tabii, Ork yerleşim birimleri diğer tüm alanlarda çok iyi bir yerdi tabi ticareti dışında bırakırsak.
Paslı bir zırhın bile yüz bin altının üstünde olması nedeniyle, satın alıp kullanabilecek uygun bir silah yoktu. Daha sonra, sanki Dünya'da bir çeşit tanrı sızmış gibi görünen Mapan, vagonlarla mallarla dolu göründü. Sadece yüksek talepte değil, aynı zamanda bir tekel oldu!
"Yukarı doğru adım atın ve sıraya geçin, bol stok var!"
Mapan satın aldığı tüm malları satmaktan çok mutlu oldu. En düşük fiyat orijinal maliyetin iki veya üç katıydı ve silahlar orijinal maliyetin on katından bile satılmıştı!
Başkaları, eylemlerini gasp olarak niteleye bilse de Mapan Weedden önemli bir şey öğrendiğini şöyle dile getirdi: "Müşterileriniz mutlu olursa, bu bir soygun sayılmaz."
Genellikle, yeni başlayanlara ait ürünlerden elde edilen kârlar çok azdı, ancak bu ustalıkla satılırsa tamamen farklı bir hikaye olurdu. Biraz daha güzel olurdu, ama kazanç Mapan'ın ceplerini şişirmek için yeterliydi. Her şeyden önce, satması için çok uzun süre beklemek zorunda kalmaması büyük bir avantajdı.
Orkların alışveriş yaptıklarında tezahüratlarını izlerken bir tüccar olarak belirli bir tatmin hissetti.
"Chwichwik!"
Bununla birlikte, Mapan'ın zayıf kalbi, bir Ork'un yüzü her yaklaştığında teste tabi tutuluyordu.
"Gaahhh!"
Saçmalık çirkin Ork Karichwi! Onun izi burada açıkça görülüyordu. Karichwi'nin göreviyle büyülendikten sonra Ork türlerini seçenler genellikle görünümlerini biraz değiştirdi. Ancak, her zaman daha da çirkin olması için değiştirdiler!
"Yüzüne bıçak izi lütfen."
"Göz kapakları bile olsa, iyi olacağım."
"Dişleri olabildiğince büyük yapın ve ağızdan sopa atmalarını sağlayın."
"Konuşurken çok fazla tükürmeyi kolaylaştırın ..."
"Yüzünün yarısını kaplayan bir burun!"
Orklar ilk etapta düz görünmüyorlardı bile!
Yüzlerinde daima en az bir göz bandı veya bir iz vardı. Buna bütün kişisel "zevkleri" ekleyerek, ortaya çıkan şeyler tamamen korkunç kabuslardı.
Yine de Mapan, satışlarından şöhretini hızla artırmıştı.
Orkların Taciri Mapan! Neredeyse her Ork kullanıcısı Mapan'ın adını biliyordu.
"Orklar, ilk aşamalardan sonra orta seviyeye kadar yavaşlarken, inanılmaz derecede hızlı gelişmeye meyilliydi."
Orkların zayıf beyni ve berbat elişi becerileri vardı. Tuzakları nasıl atlatacakları konusunda hiçbir fikirleri yoktu ve iman statından yoksunlardı.
Ork Şamanları ve Warlock'lar vardı, ancak sağlığı iyileştirmek yerine kavga gücünü geliştirme konusunda uzmanlaşmışlardı.
"Zihinsel olarak zayıf ama fiziksel açıdan güçlü... Bu insanlar olgunlaşırsa benim kazanç da... Tek bir rakip olmadan bir tekel kurmuş olurum! Bu, herhangi bir tacirin tek hayaliydi ."
#ÇN: Weed bunu kötü etkiledi.
Mapan yüksek umutlarla ticaretine devam etti. Tüm eşyalarını sattıktan sonra Ork kullanıcılarından eşyalar aldı.
"Hey, her şeyi ve her şeyi satın, her çeşit ganimeti satın al"
"Buraya! Chitchwit!"
"Chwik, benimkini de al."
Mapan orkların elde ettiği tüm ürünleri tekelini kullanarak ucuza alıyordu.
Sıradan tüccarların çoğu bu noktada kayıtsız olurdu.
"Zaten çok para kazandım, biraz dinlenmeyi hak ediyorum." Diye düşünürdü.
Bununla birlikte, Mapan bu noktada Weed'den ağır biçimde etkilenmişti.
"Mümkün olduğunca elimden geleni yapmalıyım, kemer sıktım, ucuza aldım ve yüksek karla sattım."
Mapan, Ork yerleşim birimleri ile Sürgün'lerin kasabaları arasındaki yollarda dinlenmeye bile zahmet etmedi. El becerisini geliştirmek için oyma bıçağı kullandı.
"Aslında bir tüccar öğrenmeli ve uygulamalı, zengin olabilmek için elinden gelen her şeyi yapmalı" dedi.
Mapan titizlikle oyulmuş heykelleri. Rosenheim Kingdom'da heykel yapmanın temellerini öğrendi.
Temel amaçları dokuma ve mücevher üretimi öğrenmekti. El işi belli bir seviyeye ulaştıktan sonra daha fazla üretim becerisi öğrenir hale gelecektir. Mapan gibi bir tüccar deriyi alır ve onu giysi haline getirirse veya satın aldığı mücevheri işlerse, kârını ikiye veya üç katına çıkarabilir!
Bununla birlikte, el sanatı ve diğer becerilerini, oymacı benzeri bir sınıfı olmadığı için hızla artıramayacağından dolayı Mapan, oyma bıçağıyla daha fazla gayret edebilirdi sadece.
Çevirmen Notu: Hali hazırda boş zamanım vardı arkadaşlarda gelmiyor deyince seriye verilen emeğe bir katkıda ben koyayım istedim. İnşallah beğenirsiniz.4k kelime çevirdim yoruma doluşun.
K.N: Çevirmenimiz yorum istiyor kısaca :D
DN: Bölümü düzenlerken kör oldum arkadaşlar parmaklarım çaprazlandı :D bana bol bol yorum atın dua edin :X