Yağlı güreş başpehlivanı İsmail Balaban ve ikiz kardeşi Turan Balaban’ın yüksek lisans çalışmalarını Trakya Üniversitesinde yapma kararı verdiklerini öğrendim. Edirne’yi çok seviyormuş.
Eğitim
Didgeridoo denen müzik aletini çalmanın horlama ve uyku apnesi sorunlarına iyi gelebileceği tezine dair çalışmaların devam etmekte olduğunu öğrendim. Didgeridoo öğretmeni Aj Block’un yönettiği web sayfasına yorum yazan bir beyin tümcelerini aktarıyorum: “Bir buçuk yıldır, belki de daha uzun zamandır uyku sırasında solunum problemleri yaşıyorum: yüksek sesli horlama, nefes alamama… İki ay kadar önce uyku apnesi için didgeridoo çalmaya başladım. Günde otuz dakikadan haftanın dört-beş günü pratik yapıyorum. Geçen hafta sonu arkadaşımın evindeydim. Bütün gece nefes alıp verişimin çok düzenli olduğunu söyleyince gururlandım. Uyku apnesine doğal terapi olarak didgeridoo kullanmak hayatımda büyük fark yarattı.”
2005 yılında The British Medical Journal’da yayınlanan bir raporda, ‘düzenli olarak didgeridoo çalmanın uyku apnesi için etkin bir tedavi sağlayabileceği’ hipotezinden yola çıkan araştırma görevlilerinin Zürih Üniversitesinde yürüttüğü çalışmanın detayları paylaşılmış. Çalışmaya katılanların çoğu gün içerisinde uykululuk hâli sıkıntısı yaşayan 50 yaş civarı beylermiş. Düzenli ders alarak didgeridoo çalmayı öğrenmeleri ve dört ay boyunca, her gün en az yirmi dakika olmak suretiyle haftada beş gün pratik yapmaları istenmiş.
Yazının gidişatından tahmin edileceği üzere didgeridoo çalanlar, çalmalarına izin verilmeyen kontrol grubu elemanlarına kıyasla gelişme göstermiş ve gün boyu deneyimledikleri uykuluk hâlinde azalma olmuş. Bu da bir başarı olarak kaydedilmiş ancak tabii çalışmalar devam ederse tam sonuçları alınabilir denmiş haberde. Yani deney-gözlem süreleri uzatılarak, daha yoğun ve sık dersler alınarak.
Enstrümanın uzmanları, didgeridoo çalmak için rahatlamış bir boğaz ve dudaklara gereksinim olduğunu, bu aleti çalmanın boğaz ve dil kaslarını güçlendirdiğini ve bu tür bir üflemeli çalgıyı seslendirmek için gereken ağız-dil hareketlerinin uyku apnesi sorununu olumlu yönde etkileyebileceğini belirtiyor.
Gece uyku bozukluğu yaşayan kişiler gündüz uykulu hissediyor, halsiz ve huysuz oluyor. Horlama sorunu olanların refakatçileri de halsiz ve huysuz oluyor. İngilizce olsa da izleyince anlaşılan videoda Aj bu enstrümanın nasıl çalınacağını öğretiyor. Baştan sona izleyince insan düşünmeden edemiyor: Gece horlayan bir koca mı, gündüz bu sesleri çıkaran koca mı? Sağlık hepsinden önemli tabii ama ufak bir sorun daha var: Didgeridoomuz yok 😉
Bol uykulu günler 🙂
[Didge Project]
Okumaya tutkun Cevat Şakir Kabaağaçlı’nın (Halikarnas Balıkçısı), Robert Kolej’de öğrenciyken okul kütüphanesinden kitap almasının yasaklandığını, onun da arkadaşlarına aldırdığı kitapları gece gizlice battaniye altında yaktığı fenerle okuduğunu öğrendim. Robert’den sonra Oxford Üniversitesi’ne gidince kütüphanedeki kitapları yutmuş üç-dört yıl boyunca. Bunu duyunca ben de pek rahatladım çünkü küçükken benim de sokak lambasından gelen ışıkla kitap okumak durumunda kaldığım acılı bir dönemim olmuştu 😀
Enis Berberoğlu’nun Boğaziçi Üniversitesi mezunu olduğunu öğrendim.
İlk yapbozun bir harita olduğunu öğrendim. Eğitim amaçlı olarak yaratma gereksinimi duyulmuş. Mucidine dair rivayet çeşitli olsa da en sık rastlanan yanıt İngiliz Spilsbury’ye işaret ediyor. 1760’larda John Spilsbury coğrafya öğretimini desteklemek için bu aracı geliştirmiş ve bir tahta parçasına iliştirdiği haritayı sınırlardan keserek parçalara ayırmış. Yıllarca sadece harita yapbozları üretilmiş ve bunlar tahtadan yapıldığı için pahalıymış. Gerçi şimdi de puzzle fiyatları hiç fena değil.
Kaynak: ThoughtCo, Mary Bellis
Murat Gülsoy’un da mühendis olduğunu öğrendim. Böylece yazın dünyasında mühendis olduğunu bildiğim kişiler listeme bir isim daha ekledim:
Murat Gülsoy (Elektrik-Elektronik Mühendisi),
Cemil Kavukçu (Jeofizik Mühendisi),
Oğuz Atay (İnşaat Mühendisi),
Boris Vian (Maden Mühendisi),
Fyodor Dostoyevski (Askeri Mühendis),
Mehmet Eroğlu (İnşaat Mühendisi)
Panait Istrati’nin Fransızcayı kendi kendine öğrenerek bu dilde romanlar yazdığını öğrendim. Rumen yazar, temizlik yaparak geçimini güçlükle sağlayan bir hanımdan doğuyor. Babasına dair resmi bir kayıt bulunmasa da Yunan bir kaçakçı olduğuna inanılıyor. Fakir ve yeterli eğitim almamış bir çocuk olarak küçük yaşta kendisine uygun olmayan işlerde ve koşullarda çalışmak zorunda kalıp yaşamın zorluklarıyla ve sokak hayatıyla tanışmış.
Zorluklardan yılıp 37 yaşındayken boğazını keserek intihara kalkışması vesilesiyle Fransız yazar Romain Rolland ile tanışıyor ve yazın çalışmalarının önü açılarak dünya çapında beğenilen bir yazar doğuyor.
Fransızcaya dönecek olursak: Derler ki bu dili sözlüklerden öğrenmiş otuzlu yaşlarında. Sonrasında da Fransız klasiklerini hatmederek geliştirmiş bilgisini. Sözlüklerin çok kıymetli kaynaklar olduğundan eminim ama Fransızcanın da en zor dillerden biri olduğunu iyi biliyorum. O zaman helal olsun Istrati’ye!
Kaynak: Encyclopaedia of the Hellenic World (blacksea.ehw.gr)
Ercan Kesal’ın aslen tıp doktoru olduğunu öğrendim. Psikoloji alanında yüksek lisansı varmış ve şimdi de Sosyal Antropoloji doktorası yapıyormuş. Taşrada hekimlik yapmış olmasının yanı sıra özel tıp merkezi kurmuşluğu da varmış ve şu anda da hastane yöneticiliği yapıyormuş. Peki nasıl başlamış oyunculuğa? Sinemaya ilgisi hep varmış ama meslek olarak yapmaya eşi sayesinde başlamış. Eşi Nazan Kesal da oyuncuymuş. ‘Uzak’ filminin çekimleri sırasında bir gün Nuri Bilge Ceylan kendisine şöyle diyor: “Yarın senin sevgilini oynayacak bir oyuncuya ihtiyacımız var. Seninle kafeden içeri girecek ve dışarı çıkacak.” Nazan Hanım da zaten hazırda bir sevgilisi olduğunu belirtince Ercan Kesal’a sinema yolları açılıyor ve ‘bara giren kel adam’ olarak kariyerine başlıyor.
Ama tabii bu kadar dolu bir bey olmasaydı bu konuda da bunca başarılı olamazdı. Yazarların kütüphanelerini inceleyen bir Internet serisi var: BookSerf. Kesal’ın çalışma odasını anlattığı bölümü izleyerek keşfettim kendisini zaten ve bilgisine ve de kafasının doluluğuna, okuma düzeyine hayran kaldım.
Kaynaklar:
Kendi web sitesi ercankesal.com
Miraç Zeynep Özkartal Röportajı, Milliyet, 22.01.2012
Bugün (23 Mayıs) Leopold von Ranke’nin ölüm yıl dönümü olduğunu öğrendim.
Leopold von Ranke (1795-1886) Alman tarihçidir. Tarih kitapları günümüzde artık kullanılmasa da, adı pek bilinmese de, tarihi sonsuza kadar değiştirmiş bir isimdir.
Bugün tarih alanında yapılan çalışmaların genel çatısını yarattı. Ranke’den önce Tarih profesörleri yoktu. Üniversitelerde Klasikler, Filoloji, İnsani Bilimler, Felsefe gibi alanlarda çalışılırdı. Tarih bu bölümlerden ayrılmamıştı henüz. Ranke ilk kez bir üniversitede Tarih programı oluşturdu ve şunun anlaşılmasını sağladı: Üniversiteler önemli araştırma enstitüleridir. Profesörlerinizin kendi alanlarına önemli katkıda bulunacak çalışmalar yapıp meslektaşlarının onayını almasını sağlamazsanız gerçek bir üniversite olamazsınız. Bu da şu anlama geliyordu: Üniversite hocaları, öğretmenliğin yanı sıra araştırma da yapıyor olmak zorundadırlar, ki bu onların asıl görevidir. Pasif katılımcılar olmanın ötesine geçmeli ve alanlarıyla fazlasıyla meşgul olmalıdırlar.
Ranke ayrıca bilimsel tarihi yaratan kişi olarak da kabul edilir. Yani kaynağa dayalı çağdaş tarih bilincinin babasıdır. Arşiv tarama ve tarihi belgelerin analizine odaklanmış, sınıf içi eğitim anlayışına da farklı bir tarz getirmiştir. Kanıt olarak birincil kaynaklara dayanmanın ve bu kaynakları da eleştirel bir gözle inceleyebilmenin önemine vurgu yapmıştır. Öğrencilerini birincil kaynak bulup getirmeye yollamış, önlerine konanı okumakla yetinmelerini kabul etmemiştir. Bu da tarih çalışmalarında ampirik yaklaşıma vurgu yaparak tarih alanında çok güçlü bir değişim yaşanmasına neden olmuştur. Üniversite programına Tarih bilimini dahil edip bu konudaki çalışmaların kurumsallaşmasını sağlamak zaten yeterince devrimci olarak nitelendirilebilecek bir davranış iken Ranke devamını da getirmiştir. O vakte kadar bilinen felsefi yaklaşıma karşı çıkmış, tarihin üzerinde çalışılıp anlaşılması gereken bir alan olduğu bilincinin temelini atmıştır. Akademik çalışmalara Tarihin de yerleşmesi çok büyük bir hızla dünyaya yayılmış, bunda ulusalcılığın yükselişi de etkili olmuştur.
Ondokuzuncu yüzyılın sonlarında, Tarih artık üniversite müfredatının en önemli kısımlarından biridir. Diğer bölümlerin bir parçası olarak değil, özgün bir bilim dalı olarak ele alınır.
Ranke, “tarih biliminin amacı, geçmişin gerçekte nasıl olduğunu göstermektir” demiş; “geçmişi yargılamak ya da geleceğe yol göstermek değil.”
Kaynak: The Cynical Historian
Altı ay önce vefat eden (2 Kasım 2016) gazeteci Mete Akyol’un Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi, İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun olduğunu öğrendim. Çok sevdiğim Cem Seymen’in de lisans ve yüksek lisans çalışmalarını bu alanda yaptığını bilip gururlanırdım. Akyol’u da bugün öğrendim.
Ayrıca, Mete Akyol’un 1974 Kıbrıs Barış Harekatı sırasında esir düşmüş olduğunu da yeni öğrendim. (Fotoğraflar için: Star, 03.11.2016)
Afet İnan’ın, Îlber Ortaylı’nın da hocası olduğunu öğrendim.
Seferihisar’a heykeli dikilmiş olan Necat Hepkon’un kim olduğunu öğrendim. Hepkon hayırsever bir işadamı imiş ve Seferihisar’a çok hizmetler vermiş. Hastane, üniversite ve okullar açmış. Adliyede artık daktilo kullanılmasın diye kendilerine bilgisayarlar ve yazıcılar bağışlamış. Okullara da onlarca bilgisayar armağan etmiş. Eğitimi çok önemsediği belli olan Hepkon bir sürü öğrenciye de burs vermiş. Belediye Başkanı Tunç Soyer ve Seferihisarlı da bu hizmetleri esirgemeyen işadamını ölümsüzleştirmek için anıt heykelini dikmiş.
Kaynak: Haber Ekspres, 18.09.2012
Güney Afrika, Cape Town’da bir lisenin 12. sınıf öğrencilerinin, Wikipedia’ya ücretsiz erişim olanağı sağlanması için cep telefonu operatörlerine mektup yolladığını öğrendim: “Okulumuzun kütüphanesi yok. Öğrencilerin yüzde doksanında cep telefonu var ama fatura ücretleri bizim için çok yüksek. Wikipedia’ya serbest erişim sağlayabilmemiz büyük fark yaratacak. Bunun, biz öğrencileri ve Güney Afrika’nın tüm eğitim sistemini nasıl olumlu yönde etkileyeceğini düşünün. Eğitim sistemimizin desteğe ihtiyacı var ve Wikipedia’ya erişim çok olumlu bir fark yaratacaktır. Teşekkür ederiz.” Üç ay sonra da şirketlerin birinden olumlu bir yanıt almışlar.
Wikipedia kurucusu Jimmy Wales, işlerin bu raddeye geleceğini hiç düşünmüş müydü acaba? Ben düşünmemiştim şahsen. Kurulduğu ilk yıllarda kabusum oldu Wikipedia, çünkü araştırma derslerimde öğrenciler sadece oradaki bilgileri kopyalayıp yapıştırırdı ve bu beni çileden çıkarırdı. Tek kaynak kullanmanın doğru olmadığını anlatana kadar dilimde tüy biterdi ama tabii ki bu, ödevlerden bunalmış öğrencilere çok kolay gelirdi. Ancak Wikipedia da ilk yıllarında doğruluk-güvenilirlik anlamında yerlerde sürünüyordu.
Öte yandan, ulaşabileceği tek bilgi kaynağı olarak Wikipedia’ya ihtiyaç duyacak toplumlar olduğunu da hiç düşünmemiştim.
Kaynak: TED Archive, 13.02.2017
Brezilya’nın bir şehrinde yerlere atılan sigara izmaritlerinin toplanarak kağıt hammaddesine dönüştürüldüğünü öğrendim. Kağıtlar da okullarda kullanılıyormuş.
Bahsedilen kentin nüfusu 105.000. Antalyamınsa 2,5 milyon civarı. Ne kadar isterdim güzelliğinin izmaritlerden arındırılmasını… Eğitim kısmını da sonra bir ara düşünürüz elbet.
Kaynak: Yeşilist, Görkem Gömeç, 19.04.2017
17 Nisan’ın hem Köy Enstitülerinin hem de Öğrenince Mutluyum’un doğum günü olduğunu biliyordum da, Dünya Hemofili Günü de olduğunu yeni öğrendim. Halikarnas Balıkçısı’nın da yaş günüymüş. Yüz dolardaki resmin sahibi Benjamin Franklin’in ve 8. Cumhurbaşkanı Turgut Özal’ın ise ölüm günü. Bir de Gabriel García Márquez’in…
Aslında tarihe bugün kaydolmuş volkanik patlama faciası dahil ilginç olaylar var. Yıl 1492: Kolomb’un sürekli batıya giderek Hindistan’a ulaşmaya dair çılgın projesinin finansmanına İspanya Kraliyetinden onay geldi. Böylece tüm geleceği değiştirecek imzalar atıldı. 1961: Castro rejimini yıkmak için Küba’ya ‘Domuzlar Körfezi’ Çıkarması. 1969: Sovyet askeri müdahalesi ile Çekoslavakya Lideri Dubček görevinden uzaklaşmak zorunda kaldı. 1982: Kanada Anayasasının son hali Kraliçe II. Elizabeth tarafından imzalandı.
Hiç de komik olmayan bir şaka gibi ama 17 Nisan Suriye’nin de Fransa yönetiminden kurtuluşunu kutladığı Bağımsızlık Günü.
Geçen sene ilk yaş günümü kutlayışımın ardından bu blogu bitirmeye karar vermiştim. Bir ay hiç yazmadıktan sonra yeniden başladım ve Öğrenince Mutluyum’un 651. yazısını yayınladım şu an. İyi ki bitirmemişim. Öğrenmek ve öğretmek bana her zaman zevk vermiştir ama geçen yıldan bu yana blog üzerinden edindiğim dostluklar da ayrı bir güzel. Varlığınız ve destekleriniz için teşekkür ederim… Saygılarımla…
Doğum günümüz kutlu olsun!
İlk Yazım: 17 Nisan 2015
Denizlerin değerli komutanı Barbaros Hayreddin Paşanın Midilli’de doğduğunu öğrendim. Doğal olarak kardeşi Oruç Reis de bu adada doğmuş. Bunu bilmiyordum. Merkezi Midilli olduğu için bizim öyle isimlendirdiğimiz, ama aslında Yunanca adı ‘Lesbos’ olan bu adayı biz hep şair Sappho ile özdeşleştirmişizdir oysa. Kendisi Lesbos’da doğduğu için ‘Lesbian’ yani Lesboslu olarak anılmaktadır. Sappho’nun öyküsünü bunca insanın bilmesi güzel tabii ama keşke biz bu adayı Kaptan-ı Deryamızın memleketi olarak da öğrenebilseymişiz. Sonuçta Avrupalının Akdeniz’i titreten bir Osmanlı paşasını değil Sappho’yu ön plana çıkarması normal de bizim tarihimizi daha iyi bilmemiz gerekiyor. Geçmişimizi bilelim de, sonra yine “savaşma seviş” diyebiliriz. Bob Marley şarkısında geçtiği gibi yani: “Tarihini bilirsen nereden geldiğini bilirsin. Böylece ‘kim olduğumu sanıyorum ben’ diye bana sorman gerekmez”
“Aç kapıyı bezirgânbaşı” şarkısıyla oynanan çocuk oyununda adı geçen bezirgân kişisinin ‘tüccar’ olduğunu öğrendim. Belli ki daha çok kumaş alım-satımıyla ilintili olarak kullanılmış bu sözcük geçmişte, çünkü TDK’ya göre bezirgânbaşı, padişahın kullanacağı çuha, bez, tülbent gibi eşyayı sağlamak ve bunları korumakla görevli kişiymiş. Sonuçta satın-alma gibi bir pozisyon. Osmanlının saray dışına görevli çıkan iş kollarından olan bezirgânlık çok kârlı bir işmiş, ama parasal anlamda da büyük sorumlulukmuş. Seyyar oluşları, bu sayede bir sürü macera deneyimlemeleri, surlarla çevrili hayatlar süren kişilere kıyasla o kapılardan girip-çıkabilme şansları belli ki cezbetmiş ahaliyi ve şarkılara konu olmuş. Aç kapıyı bezirgânbaşı demişler de duyan olmuş mu bilmiyorum.
Oyunu oynamış çocuklardan olduysanız bilirsiniz ki bezirgânlar karşılıklı geçip el ele tutuşur ve ellerini yukarı kaldırır. Böylece kapı inşa etmiş olurlar. Sıraya girip bu kapıdan geçen diğer çocuklara da kervan denir. “Aç kapıyı bezirgânbaşı, kapı hakkı ne verirsin, arkamdaki yadigâr olsun, bir sıçan, iki sıçan, üç sıçan” gibi anlamlı sözleri olan şarkıyı söyleyerek tek tek kapıdan geçerler ama her turda bir çocuk yakalanır. Her şey oturdu da, arkadaki yadigârı pek bilemedim 🙂 Olsun… Hiç olmazsa naif oyunlarımız bize yadigâr oldu.
Oğuz Atay’ın not tutarken aralara İngilizce sözcükler serpiştirdiğini öğrendim.
Atay, O. (2016). Günlük. İstanbul: İletişim Yayınları
“Imaj nekoga ko se ne plaši da samo tebi pripada” cümlesinin “sadece sana ait olmaktan korkmayacak birisi var” anlamına geldiğini öğrendim. Kotor eski kent içinde öğretmenleriyle sevgililer günü etkinliği yapan gruptan bir çocuğun hediye ettiği kalp şeklindeki kurabiyenin yanında verilen mesajda yazıyordu.
Nazi Almanyası döneminde çalıştıkları üniversitelerden uzaklaştırılınca ülkemize yerleşmiş değerli bilim insanları hakkında yapılmış ‘Haymatloz – Türkiye’de Sürgün’ adında yeni bir filmin iki ay önce Almanya’da gösterime girdiğini öğrendim. 1933’te çıkan bir kanun ile faşizm karşıtı Alman profesörler veya Yahudiler işlerinden çıkarılıyor. Bütün kapılar yüzlerine kapanınca büyük sıkıntıya düşen ve yaşamları alt-üst olan bu ‘istenmeyen’ sanatçılara ve bilim insanlarına biz kucak açıyoruz. Atatürk bu insanları ülkemize davet ediyor. Aralarında ünlü politikacılar, mimarlar, heykeltraşlar, besteciler bulunan sürgün konuklara TC’nin çağdaş üniversitelerinin kurulması aşamasında büyük yetkiler veriliyor. Örneğin Otto Gerngross Ankara’da Ziraat Fakültesini kurmuş.
Belgesel filmin yönetmeni Eren Önsöz, bu profesörlerden beşinin öyküsü üzerinden o dönemin gelişmelerine ışık tutmuş. Filmde bu kişilerin yaşayan akrabalarını dinleme şansı buluyorsunuz. Umarım bizde de gösterilir de biz de buluruz.
[Esin Özbanazı, DW Türkçe]
Okuma-yazmayı öğrenmemize yardımcı olan minimalist karakter Cin Ali’nin yaratıcısı Öğretmen Rasim Kaygusuz’un Hasanoğlan Köy Enstitüsü mezunu olduğunu öğrendim. Bu arada Cin Ali’nin sadece bizim kuşağı değil bizden öncekileri de eğittiğini keşfettim. Nitekim kendisi 1968 doğumluymuş.
Web Sayfası: Cin Ali ®
Çek Cumhuriyeti ve Slovakya’da Öğretmenler Günü olarak kutlanan günün büyük eğitimci Comenius’un doğum günü olduğunu öğrendim.
Bizde 24 Kasım ilk kez 1981’de yani Başöğretmen Atatürk’ün doğumunun yüzüncü yıl dönümünde kutlanmaya başlamıştır. 24 Kasım ise başöğretmenlik ünvanının resmileştiği gündür.
Down sendromlu bir kişinin öğretmen de olabileceğini öğrendim. Noelia Garella, Arjantin’in tek Down sendromlu öğretmeniymiş ve elde ettiği başarıyla Latin Amerika’da örnek teşkil etmiş. 2012’den beri okul öncesi eğitiminde çalışıyormuş. Geçmişinde çok sıkıntılar yaşamış ama şu anda kendisi öğrencileriyle çok mutluymuş, veliler ve okul yönetimi de Noelia ile. Demek ki neymiş? Fazladan bir kromozoma sahip olmak eksik bir yaşam sürülmesi gerektiğini göstermiyormuş. Down sendromunun bir hastalık olmadığını öğrenelim, öğretelim.
Kaynak: Yahoo! Sports
Hindistan’da hala daha tuvalet problemi olduğunu öğrendim.
2014’te seçilen Başbakan bu sorunu 2019 yılına kadar çözmüş olacağını taahhüt etmiş ve gerçekten de evleri tuvaletlendirmenin yanısıra halkı da kapalı yerlerde hacetini gidermeye teşvik etmek üzere nice çalışmalar yapmış. Örneğin, evinde tuvaleti olmayan erkeğe kız verilmesin diye bir kampanya yapılmış. Umumi tuvalet kullanan çocuklara para verilerek özendirilmiş. Büyük bir yüzdesinde cep telefonu bulunan bu halkın demiryolu raylarına pislemesi konusunda karikatürler paylaşılmış. Ama anladığım kadarıyla sorun öyle büyük ki çözüm çok yavaş gelmekte.
Erkekler her zamanki gibi buldukları en uygun köşeye dönüp biyolojik rahatlamaya ererken kızlar saatlerce tuvaletlerini tutmak zorunda kalıyormuş. Açık havada tuvalete çıkan kız çocukları tacizci eşşeklerle karşılaşabiliyormuş. Zaten birçok kız evladı da sırf tuvalet sorunu yüzünden okula gitmiyormuş.
Internette arama yapınca çıkan görseller o kadar facia şekilde pis tuvalet manzaraları sunuyor ki, o rezaletle karşılaşacağımı bilsem hiç düşünmeden ben de doğanın kucağına bırakırım kendimi.
Bence üzülmekte olduğunuz abuk-subuk sorunları bir an önce bir tarafa bırakıp hayatınıza dört elle sarılın. İlk olarak da tuvaletinizi kutsamakla başlayın 😉
[Mirceacatalinandrei]
*********************
İstanbul’da bir bakkalın kitap okuyan çocuklara ne isterlerse bedavaya verdiğini öğrendim. Okuduğu kitabı anlatması ve bakkalın sorularını yanıtlaması beklenen çocuk sonra ne isterse alabiliyormuş. Okuma-yazma bilmeyene de büyük çocuklar okuyormuş ki onlar da alabilsin. İşte özlediğimiz bakkallarımız…
Haber: BirGün Pazar (16.10.2016)
Şair Orhan Veli Kanık’ın babasının önemli bir müzisyen olduğunu öğrendim. Bu mütevazı kişilik bir klarnet virtüözü ve bestekar olmasının yanı sıra ülkemizde müzik adına önemli ne kadar Cumhuriyet dönemi girişimi varsa hepsinde rol oynamış. Cumhurbaşkanlığı Senfoni Orkestrası’nın (CSO) atası olan bandomuz ‘Mızıka-ı Hümayun’da yer almış örneğin. Sonra şartların gerektirdiğince Ankara’da Riyaset-i Cumhur Musiki Heyeti’ni oluşturmuşlar. Şeflik yapmış. Milli marşımızın bestecisi ve CSO Şefi Zeki Üngör ile müzikte batılılaşmaya imza atmışlar. Profesör olarak Musiki Muallim Mektebi’nin kuruluşuna da yönetimine de katkıda bulunmuş. Bu okul, müzik öğretmeni ve sanatçı yetiştiren kuruluştur ve sonradan Konservatuvara dönüşen yapıdır. Aynı zamanda rütbeli bir asker olan Veli Kanık da değerli müzik insanları yetiştirmiş. Ankara Radyosunun müdürlerindenmiş.
Ümmiye Koçak’ın TEDx konferansında konuşma yaptığını öğrendim.
Vehbi Koç’un hayatı boyunca sadece yabancı bir dil bilmemekten pişmanlık duyduğunu öğrendim. İngilizce derslerini sevmeyenlere duyurulur.