Kitabın ismi çok hoşuma gitti, araştırmadan ve içeriğini hiç bilmeden aldım. Ali Ural Hocama güveniyorum. Gerçi okuduğum 2. kitabı fakat çok söyleyişilerinde bulundum.
Deneme olarak kategorize etmiş Makyaj Yapan Ölüler'i içeriğinde haberler var.
Ben ki haber izlemeyi de okumayı da pek sevmem. Babam kızar bana bu yüzden ona sorduğumda, darlıyorum adamı galiba sorularımla. :) Neyse konumuz haber okumayı sevmem çünkü felaketten, kötülükten ve dehşet saçmaktan başka ne işe yaradığını hala çözmüş değilim?!
Fakat bu kitapta haber yazıları o kadar güzel işlenmiş ki aklıma; akşam haberlerinin bu şekilde olsa nasıl olurdu sorusunu getiriyor. Akşam televizyonda şöyle bir haber var;
Mesela başlık atıyor Ali Ural,
Acı Duymayan Çocuk
Başlıyor çocuğun acı duymayışıyla ilgili anılarını güzel betimlemelerle anlatmaya. Sobaya elini bile isteye dayıyor çocuk. Annesi yanık kokusu almasa kurtulamayacak yanmaktan. Acı duymuyor. Sonra acı-ağrının kıymetini vurguluyor. Ne kıymetli şey acı, evet bunu diyorsunuz sizde okurken. Ne kıymetli şey ağrı. Kutsal ağrı.
Ve soruyor en son ne zaman ağladık? Bedenimizin ruhumuzun duyarlılığını nasıl kundakladık? Hiç bir cinnet, cinayet, gasp, tecavüz ve işkence etkilemiyor bizi. Komşumuzun evinden yükselen alevler dokunmuyor evlerimize. Madenciler yüzlerce metre aşağıdan cevheri çıkartadursun hiç bir haksızlık gözümüzden bir damla yaş çıkartamıyor.
Ey kutsal ağrı Gel ve sessizliğimizi boz.
Acı çekmeye başlamazsak elimiz sobada. Yanmaktan kurtulamayacağız.
Haber bitiyor. Herkes suskun ama herkesin sessiz kavgaları var içlerinde. Bir yanık kokusu geliyor sonra. Göz yaşlarıyla söndürmeye çalışıyoruz.
Ah keşke diyorum şimdi. Keşke şu kitap her akşam, akşam haberlerini sunsa.