Küçük bir kasabanın dört ayrı mahallesi vardı.
Birinci mahallede evet amalar yaşıyordu.
Evet amalar her zaman ne yapılması gerektiğini bildiklerini düşünür,ama
yapma zamanı geldiğinde evet amalarla baslayan cümlelerle yan
çizerlerdi. Suçu başkalarında aramakta usta idiler.
İkinci mahallede ise yapacağımlar yaşamaktaydı. Onlar da ne
yapacaklarını bilirlerdi. Kendilerini yapacakları şeye adım adım
hazırlarlar,ama yapacakları sırada vaktin çoktan geçmiş olduğunun
farkına varırlardı. Bu mahalledeki insanların dizleri,dövünüp durdukları
için, yara bere içindeydi.
Üçüncü mahallede yaşayanlar ise keşkeciler diye nam
salmışlardı. Neyin yapılması gerektiğini her zaman en doğru biçimde
bilirlerdi ama
. Her şey olup bittikten sonra.
Kasabanın en güzel mahallesinde ise iyi ki yaptımlar oturuyordu.
Keşkeciler bu mahalleye yürüyüşe çıkar, çevreye hayranlıkla
bakarlardı. Yapacağımlar da, keşkecilerle birlikte bu mahallede yürüyüşe
çıkmak isterler, ama bir türlü fırsat bulamazlardı. Evet amalar ise
mahallenin güzelliğini görmek yerine, ağaçların yeterince büyük olmadığından,
kaldırımların daha fazla bakım görmesi gerektiğinden
. Filan şikayet
ederlerdi.
İyi ki yaptım mahallesinde yaşayan insanlarda bir kusur varsa, bu
beyinlerinde mazeret üretme merkezlerinin olmamasıydı. Bu yüzden, yaşadıkları
ortam her zaman güzel, düzenli ve huzurluydu
..
26.11.2004
Yazarı bilinmiyor
/ Dostluk Öyküleri kitabı sahife 22