Andy Wasserman, insanları dans etmek, hareket etmek ve koreograf yapmak isteyen müzik oluşturma ve performans konusunda uzmandır. Solist, eşlikçi, besteci / aranjör, plak sanatçısı ve müzik yönetmeni sıfatıyla çeşitli dansçılar ve dans şirketleriyle on yıllarca birlikte çalıştı.
Bands-In-Town'daki Andy Wasserman müzik etkinlikleri için güncel ve gelecek canlı konser güncellemelerini almak için TRACK düğmesini tıklayın
Andy, The Copasetics (Cookie Cook, Honi Coles, Bubba Gaines, Buster Brown, Ernest) dahil önde gelen koreograflar ve dans sanatçıları için Jazz, Tap, African, Modern ve Improvisational deyimlerdeki dansçılar için canlı olarak orijinal müzik eşlikleri besteler ve gerçekleştirir. "Brownie" Brown ve Gip Gibson), Savion Glover, Jimmy Slyde, Dianne Walker, Jane Goldberg, Jason Samuels, Sam Weber, Fayard Nicolas, Acia Gray, Brenda Buffalino, Katherine Kramer, Robert Reed, Omar Edwards, Dormeshia Sumbray-Edwards, Shelley Oliver, Van Porter, Ardie Bryant ve Nicole Hockenberry diğerleri arasında.
Jazz Tap Dance Festival'lerinde müzik yönetmeni ve refakatçi olarak kapsamlı çalışmalar yaptı. Ayrıca, müzik ve dans arasındaki bu derin bağlantıya değinen Andy, beraberinde verilen "Dansçılar için Müzik" başlıklı CD ile bir ders ve kitap hazırladı. Herhangi bir dans stili için uygundur, ancak özellikle Jazz ritim Step dansı ortamına uygundur. Andy, bu kursu Ritim Patlaması (Bozeman, Montana), New York Şehri "Tap City" Festivali ve St. Louis Tap Festivali de dahil olmak üzere bir dizi dans festivalinde öğretti.
Andy'nin piyano eşliğinde, prova piyanisti olarak ve Copasetics ile birlikte video belgesel "Ayakların Büyük Özellikleri" adlı film belgesinde görülüyor ve duyuluyor. Dansçıları Sandra ve Gip Gibson'ı destekleyen "Chocolateers Band" da piyano çaldı ve Jane Goldberg'in tap dans gösterileri için New York'ta ve Jacobs Pillow'ta konser verdi. Andy, New York, New Jersey ve Massachusetts'teki önde gelen dans okullarında her hafta sayısız dans dersleri için piyano ve perküsyon eşliğinde 10 yıl boyunca çalıştı.
Andy Wasserman şu anda işbirliği için kullanılabilir
- koreograflar için besteci ve aranjör
- dans konserleri için müzik eşliğinde icracı
- dansçılar için kişiye özel stüdyo yapımcısı
- dansçılar, koreograflar ve dans toplulukları festivali müzik direktörü
- Atölye lideri ve ikamet eden sanatçı, orijinal kursunu ve "Dansçılar İçin Müzik" başlıklı kitabını sunar.
Profesyonel dansçı ve eğitimci tarafından düzenlenen düzenlenmiş bir tezden aşağıdaki alıntı Ekaterina Kuznetsova katılmaktan aldığı ilhamı anlatıyor Wasserman'ın beş günlük atölye serisi "Dansçılar için Müzik" ve sürecine katkısı "One" adlı yeni bir projenin koreografisi (2006, Alaska Üniversitesi, Anchorage):
Ondan önce gelen diğer işlerimde olduğu gibi bu proje de dansçı, koreograf, eğitimci ve insan olarak hayatımdaki birçok önemli dönüşümün katalizörü oldu. "One" için ilk motivasyon, 2005 yazında Bozeman, Montana'da Ritim Patlaması adlı bir dans festivalindeki deneyimimden geldi. Oradayken, birçok düşünce, fikir ve olaydan ilham aldım, ancak "Bir" yapma ile ilgili en kritik deneyim, bir derste bir dizi çalıştaydı. Dansçılar için Müzik, festivalin müzik direktörü Andy Wasserman tarafından yaratıldı ve öğretildi.
Sınıfın doğası aynı eski soruları gündeme getirdi: Sanatçılar olarak yaptığımız şeyi neden yapıyoruz? Gerçeğin ifade edilmesinin aksine gerçek nedir? Müzik nedir? Dans nedir? Bu soruların cevaplarını aramak, sürekli çevrelerde kolayca akıllara durgunluk veren bir yürüyüşe dönüşebilirdi, ancak bunun yerine bu yolculuk beni gerçekten varlığımın yeni alanlarına götürdü. Bir öğrenci, sanatçı ve kişi olarak kavramsal, fiziksel ve ruhsal olarak meşgul olduğumu hissettim. Birçok yönden bir uyanış deneyimiydi; o kadar güçlü bir deneyim ki ders sırasında neredeyse her sabah ağladım.
Örneğin, ikinci ila son buluşmamız sırasında Andy, ritmik "aşağı vuruş" kavramından ve onu bulmanın yollarından bahsediyordu. Şu açıklamaları sundu: Birlik, kişinin hayatının aşağı vuruşu, ritmik yerçekimine doğru gevşeme ya da sadece derin bir duygusal uyum - aşık olmanın nasıl bir his olduğuna benzer.
O dersin sonuna doğru, Andy'nin etrafında bir daire şeklinde oturduk, gözlerimiz kapalı, onun bir jembe davulu çaldığını dinledik. Bedenimi bir köprü olarak hissettiğimi hatırlıyorum - davulun ritmine, kalbime, yerçekimine, gökyüzüne, sevgiye, acıya, herkese ve çevremdeki her şeye bir bağlantı hissettim. Odanın fiziksel sınırlarının çok ötesine uzanan bağlantılı bir yapı gördüm. Kalp atışımın yanı sıra vücudumda kanın nabız attığını hissettim ve duydum. O anda, üstümdeki, etrafımdaki ve altındaki alanla olan yakın bağlantım hakkında hiçbir şüphem yoktu.
Hemen ardından, sıcak gözyaşlarından oluşan bir gayzer gibi hissettim. Birkaç dakikadan kısa sürede geçmişim ve şimdiki zamanım bir araya geldi ve bir şekilde geleceği yansıtıyordu. Belki de, her şeyin varlığımla alakalı hale gelmesi, daha açık ve dinlemeye istekli olduğum içindir. O zamandan beri her gün, o döngüsel enerjinin daha çok farkındayım - her şeyle ve herkesle olan bağlantım. Bu, havayı ve kanımı dolaştıran, vücudumun içinde ve dışında hareketi başlatan daha büyük bir kalbin ritmini dinlemek gibidir. Bu benim dansım, müziğim ve hayatım. Bu yüzden sanatçı, eğitimci ve insan olarak yaptığım şeyi yapıyorum.
Şeylerin "neden" ve "nasıl" olduğu konusunda eleştirel düşünmemi sağlayan bir başka kavram, zamanın çoklu boyutları hakkındaydı. Bu fikirleri daha önce bir dansçı ve koreograf olarak keşfetmiştim, ancak bunların beni bir insan olarak nasıl etkilediğini hiç düşünmemiştim. Örneğin, doğaçlama eylemi dikey zamanda gerçekleşiyorsa, peki ya anılar, aşk ve bilgelik? Bunların bir zaman boyutu var mı? Zamanın var olduğunu nasıl biliyoruz?
Merkez, zaman, duygular, değerler, imgeler ve sesler hakkında yeni bir farkındalıktan etkilenerek insan sohbetine daha fazla ilgi duymaya başladım. Kendime, her bireye ve gündüz ve gece yaşama eşlik eden seslerin senfonisini daha fazla dinlemek istedim. Atölyeden döndüğümde, varlığımın nispeten istikrarlı ritimlerinin (örneğin, kalp atışım, nabız, nefes alma, yürüme ve çiğneme) günlük ortamımın rastgele sesleriyle nasıl karıştığına daha fazla dikkat etmeye başladım. (trafik, yağmur, kuşlar, insan sesleri, TV, bilgisayar, yazıcı, klavye, lavaboda su, ayak sesleri ve çöp imhası gibi). Bu ses kolajı, “One” adlı dansım için prova yapmaya başladığımız zaman hareket yaratma ilhamım oldu.
Bu yaratıcı çalışmayı "Bir" olarak adlandırmaya karar verdikten sadece iki gün sonra, tüm varlığın bir olduğu şeklindeki metafiziksel varsayımı öğrendiğimi çok ilginç buldum. Bu an, Andy'nin sınıfında içimde ve dışımda doğru bir şey duyduğum için kalbimi haykırdığım o ana dönmemi sağladı.
Sürecin başlangıcında bunu fark etmemiş olsam da, dansın bir araya geldiğini nasıl gördüğümün birçok yolu, Andy'nin düşüşü açıklamasına yanıt olarak oluştu. Bu parçanın başlangıcından birkaç hafta önce, birkaç yıl boyunca haftada iki kez aldığım modern bir dans tekniği dersinde, müziği duyduğumu ve hareketi farklı görüyormuş gibi hissettim, sanki her ikisi de farklı bir dokuya sahipmiş gibi ne olduğunu biliyordum.
Hareketin şekli artık benim için fiziksel bir anlam ifade etmiyordu. Biraz korkutucu ve heyecan verici bir deneyimdi. Kendimi, diğerlerini ve fiziksel nesnelerin ötesindeki konuyu incelemek için başka bir dünyaya küçük bir açıklık bulmayı başarmış gibi hissettim.
O gün uyum hakkında düşünerek sınıftan ayrıldım. Bunu günlüğümde her kabuk düştüğünde gelen bir duygu olarak tanımladım. Belki de aşk, dans gibi, zaten var olan bir heykel gibi sürekli var olan bir şeydir? Ya aşık olmak ve aşk yoluyla öğrenmek, dünyayı görme, gelişme, hatırlama ve gerçekten kendimizi dünyayla bağlantılı olarak bulma şansımızsa? Bu sorular açık uçlu akmaya devam ediyor ve birlikte yaşanacak daha zengin bir fikir paleti sunuyor.