Sınıfta kalıyorum.
Yani sanırım.
Büyük olasılıkla.
Bir mucize olmazsa.
Ki olmaz.
Eminim çünkü mucizeler başka konularda olur.
Çağrıldıklarında gelirler.
Oysa benim bir mucize isteyecek mecalim yok.
Ama olur da gerçekten bir mucize olur ve henüz açıklanmayan sınavlardan beklediğim notları falan alırsam ancak kurtulabilirim.
Eğer kurtulamazsam...
Gerçekten gitmeyi planlıyorum.
Annemle kavga ettik.
BAYAĞ büyük bir kavga.
(Hatta 1-2 gün başkasına kaçtım.)
Bu kavga sırasında söylediklerinden de bu evde benim için daha fazla yer olmadığını anladım.
Annem haklı.
Benim için elinden gelen HER ŞEYİ ve kendini paralayarak yapıyor ama ben yine de hiçbir konuda gurur duyulacak bir çocuk olamıyorum. Oysa yerimde bir başkası olsaydı kim bilir ne kadar mükemmel bir çocuk olurdu. Annem, dediği tüm şeylerde çok haklıydı. Bunu bilmek vicdanımı paramparça eden tek şey. Ben GERÇEKTEN annemin bana verdiklerini vermesini hiç istemedim çünkü onun verdiklerinin karşılığı olmayacağını biliyordum. Ama o yine de vermeye devam edecek çünkü göremiyor.
Bense daha fazlasını alamam artık.
Yani gitmeliyim.
Bu hafta sonuna dek karar vermem gerekiyor.
Hafta sonu gerçek ailemin, yani ders notlarımla hiç mi hiç ilgilenmeyen, beni okula gitmeye zorlamayacak, yazdığım ve çizdiğim şeyleri, oburluğumu, çok soru sormamı seven insanların yaşadığı şehre gideceğim. O zamana dek kararımı vermem gerekiyor. Ve cesaret toplamam...
Onlarla yaşamaya başlarsam hayatımın güzelleşeceğinden eminim.
Ama bu değişime hazır mıyım? Kaldırabilecek miyim?
Ya yasal meseleler?
Neyse...