Sen gönül toprağımda açan çiçek.
Tutamazsam hemen konup gidecek
Bülbülümsün ol güle bağrı yanık.
Duyulursun sana doğru gelirsek.
Neydi Yunus?un sinesindeki ben?
Erdirdi onu ruhuna akseden.
Mecnunu Leyla?dan koparıp aldı.
Geçirir kendine varanı serden.
Mevlana?nın neydeki pak nefesi,
Üfledi kalbinden gelen bu sesi.
Sevgililerin ardına vardıran
Sensin. Kırarsın küfürden kafesi.
İman içindir bu kısa beyanat.
Bu aşka yetişmez hiçbir serenat.
Gönlümde yanan daimî meşale
Oldu âciz kalemime kol kanat.
Abdullah Şebab