Sabah erkenden Demre dolmuşlarının geçtiği yere ulaşsam da Demre’ye ulaşmam öğleni buldu. Sıcakta yürümek istemiyordum. Bu nedenle saat ikiye kadar vakit geçirmeye karar verdim. Zorlu rota öncesinde döner yedim ve biraz alışveriş yaptım.
4 litre su ile yürümeye başladım. Sert eğimli Gavuryolu yeni ayakkabılara alışmamı zorlaştırdı. Ciddi bir sapma, kaybolma yaşamadım. Evinin bahçesinde oturan bir teyze gördüm ve su sordum. Biz sarnıçtan içiyoruz dedi. Bana sarnıç suyu çekti ve ben de birkaç bardak içtim. Suda tahta parçaları ve tozlar vardı ancak yapacak birşey yoktu. İlk sarnıç suyumu böylece içmiş oldum.
Su sorunu olan bu rota boyunca her gördüğüm insandan su istedim. Şişem boşsa şişelerimi doldurdum, doluysa birkaç bardak içip devam ettim.
Belören girişinde de bir evden su istedim ve bana “sarnıç orada” dediler. İki bardak içip devam ettim.
Belören’in çıkışına doğru ise çaya davet ettiler. Zamanım kısıtlı olsa da girip hızlıca iki bardak çay içtim.
Alakiliseye yaklaşmıştım ki bir çoban yoluma çıktı. Türk olduğuma sevindi. Beni çaya davet ettiler. Beni bırakmadılar. Çaydan sonra yemek yedik ve o gece onlarla çardakta kaldık. Ertesi gün de kahvaltıdan sonra yanıma tuzsuz peynir, domates, salatalık ve yeşil biber koyup bıraktılar…