The Times Theatre Eleştirmeni Stratford’s New Theatre’ı inceliyor
The New York Times’ın baş tiyatro eleştirmeni Jesse Green, 2022 sezonunun yeni bir tiyatronun açılışıyla başladığı Ontario’daki Stratford Festivali’nden yeni döndü.
Gösterilerin kendisi bir yana, yeni Tom Patterson Tiyatrosu’ndaki en dramatik varlıklar aslında yokluklar olabilir. Dönen ışıkların olağan çatırtısı ve çoğu tiyatroya nüfuz eden sonsuz hareketli hava uğultusu burada yok. Aynı şekilde, aydınlatma zifiri karanlık – Haziran’da Stratford Festivali’nde göz alıcı yeni bir bina açan “Richard III”ün havasını ayarlamak için sadece zifiri karanlık.
Geçen hafta, altı günlük, beş performans turunda 72 milyon Kanada dolarına mal olan bir tiyatroyu gezdim. Patterson’ın teknik direktörü Greg Dougherty, beni sahnenin altındaki tuzakların derinliklerinden aldı – boğulmalar, cenazeler vb. hangi için yararlıdır – yukarıdaki podyumlara yol açtı. Dougherty, çeşitli gürültü azaltma önlemlerinin, özellikle uzay kapsüllerine benzeyen ve oyun alanı büyüklüğünde bir odayı kaplayan hava işleyicilerinin ortam gürültüsünü 10 desibele kadar azalttığını söyledi, bir kayıt stüdyosunda olduğu gibi.
Çok sessiz. Gerçek değerini o akşam Richard III’ün performansında anladım. Bu oyunda, baş karakter olarak Colm Feore, oyunun ünlü ilk dizesini seslendirdi: “Şimdi bizim hoşnutsuzluğumuzun kışı/York’un bu oğlu sayesinde muhteşem bir yaz yaptı.” sonra bana söylediği şey bir fısıltıydı. Burada aşırıya kaçmak şöyle dursun, yansıtmaya bile gerek yok; Sanki yanımda oturuyormuş gibi net bir şekilde duydum.
Dramatik amaçlar dışında, yanımda kötü bir kral bulmak istediğim yerde değil. Ancak bu tür bir yakınlık, Quonset kulübesinin tüm cazibesine sahip eski bir bovling salonu, dans salonu ve badminton kulübünün bulunduğu yere inşa edilen yeni Patterson’ın mirasının bir parçasıdır. . Yine de, genişletilmiş sahnesi en azından oyuncular tarafından çok sevildi ve onları seyirciye alışılmadık bir şekilde yaklaştırdı. Bu samimiyeti yaratmak için, 480 koltuk (turda 575 konfigüre edildiğinde) o kadar dikti ki, 2017’de oradaki şovları ilk gördüğümde, benimkini bir Alp etkinliği gibi hissettim.
2019 yılına kadar eski Patterson gitmişti. O yaz, festivalin sanat yönetmeni Antoni Cimolino beni yapım aşamasındaki kampüse bambaşka bir tura çıkardı. İş yerinde şapka taktığım tek zaman olmasına rağmen, kullanabildiğim tek zaman değildi.
O zaman, iskelet yapı zaten mamuttu. Bir tür kapalı kale olan oditoryum şekillenmeye başlamıştı, ancak doğrudan Lakeside Drive boyunca Avon Nehri’nin girdaplarını ve dönüşlerini taklit eden çevredeki halka açık fuayeleri ve etkinlik tesislerini kirişler arasında seçmek hala zordu. Son yarım yüzyılda inşa edilen birçok yeni performans mekanı gibi, yeni Patterson’ın da fazlasıyla cömert olacağından, sanatın kendisinden çok sanat bağışçılarına hizmet edeceğinden endişelendim.
2020’de öğrenmeyi planlamıştım ama o zamana kadar koronavirüs pandemisi Stratford da dahil olmak üzere Kuzey Amerika’daki hemen hemen her tiyatroyu kapatmıştı. Geçen hafta nihayet döndüğümde şapka yerine maske takmıştım. (Maskeler şiddetle tavsiye edilir ama zorunlu değildir.) Patterson’daki her iki gösterinin de gösterimlerini –“Richard III” ve “All’s Well in the End”– izledim ve etkinlik alanlarından biri olan Lazaridis Salonu’nda beş tartışma ve söyleşiye katıldım. Dalgalı bakır cam cephenin duyusal maddeselliğine, beyaz meşe zeminin nehre benzer genişliğine, oditoryumu çevreleyen soluk tuğlanın pürüzlülüğüne hayran kaldım. Elektronik ekranların yanı sıra şık ve görünüşte sonsuz banyoya dikkat ettim.
Ama bunları her yerden alabilirsiniz. Patterson’ı yıllardır gördüğüm en iyi yeni tiyatro yapan şey, özel çalışmanın değerli bir halefi olan tiyatronun kendisine açıkça öncelik verilmesidir. Sessizlik ve karanlık bunun bir parçası, paradoksal olarak 600 pas rengi koltuğundan birinde otururken boşluk ve beklenti baskısı ile dolu zengin bir alan yaratıyor. Orada bir performans izlerken, sizi her zaman izleyen seyirci arkadaşlarınızı izliyorsunuz. Koltuk nispeten dar olduğu için onları da hissediyorsunuz.
Cumartesi günü Lazaridis Salonu’ndaki bir etkinlikte – Stratford’un festivalde New York Times haftası dediği şey – binayı tasarlayan Toronto firması Hariri Pontarini Architects’ten Bay Cimolino ve Siamak Hariri ile konuştum. Tabii ki, bir mikrofon ihtiyacını ortadan kaldırmak için dalgalanan camın nereden kaynaklandığı ve sesin nasıl ayarlandığı gibi ayrıntıları öğrendik.
Yine de daha soyut bir şeye geri dönmeye devam ettik: Bir insan çabası olarak tiyatronun ve özellikle bu tiyatronun teşvik etmesi gereken görünüşte zıt yakınlık ve topluluk duyguları. Sanat formunu bir palimpsest olarak gören bir yaklaşımdır: binlerce yıl boyunca yeniden işlenmiş ve üzerine yazılmış bir metin. (Bu anlamda, Richard III ile açılma seçimi tesadüf değildi; Alec Guinness’in başrol oynadığı oyun, 1953’te ilk Stratford Festivali’ni açtı.) İnsan geçmişimizin hayaletleri, içinde yaşayan ve nefes alan insanlarla daha derin bir bağlantı hissediyoruz. hemen sağımıza ve solumuzdaki koltukları yapacağız.
Trans Kanada
Bu haftanın Trans Canada bölümü, The New York Times’ın Kanada’daki haber asistanı Vjosa Isai tarafından derlendi.
Jesse Green, The New York Times’ın baş tiyatro eleştirmenidir. Besteci Mary Rogers ile birlikte ve onun hakkında yazdığı son kitabı Shy, bu sonbaharda yayınlanacak. Onu Twitter’da @JesseKGreen’de takip edin.
Nasıl yaparız?
Bu haber bülteni ve genel olarak Kanada olayları hakkındaki kanaatlerinizi duymak için sabırsızlanıyoruz. Lütfen bunları email@example.com adresine gönderin.
Bu e-postayı beğendin mi?
Arkadaşlarınıza gönderin ve buradan kaydolabileceklerini bildirin.