Birleşik Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü’nün (NATO) Rusya’nın Ukrayna’yı işgaline verdiği yanıt, yüz günden fazla süren vahşi çatışmalardan sağ çıktı. Ancak son zamanlarda hem diplomatik hem de iç cephelerde çatlaklar ortaya çıktı ve savaşın çoğu Ukraynalının reddettiği şartlara göre müzakere edilerek çözüme kavuşturulması konuşuldu. Bu yeni aşamada nadiren tartışılan, çatlaklar arasında gizlenen, meşru, gerçekçi bir endişe beliriyor: Ukrayna ve ABD, savaşın kabul edilebilir bir sonucunu neyin oluşturduğu konusunda farklı olduğunda ne olacak? Şimdi Ukrayna’nın bir gün yapmayı seçebileceği tavizler hakkında konuşmanın zamanı değil. Ancak, şimdi mümkün göründüğü gibi, Ukrayna Rusya’nın tamamen geri çekilmesini talep ederse ve ABD kısmi bir geri çekilmeyi kabul etmeye istekliyse ABD’nin ne yapması gerektiğini düşünmek için çok erken değil mi?
Bu arada savaş devam ediyor, görünürde sonu yok. Ancak diplomatlar arasında, bir Jovian tarafından başlatılan işler karışmaya başladı. uyarı eski ABD dışişleri bakanı Henry Kissinger’den, Ukrayna ve Rusya arasındaki müzakerelerin “önümüzdeki iki ay içinde” başlamaması halinde savaşın genişleyebileceğini, “ideal olarak” tanımsız bir “statüko ön”e dönüşe dayalı olduğunu söyledi. Kissinger’ın uyarısı öfkeyi tetikledi çürütme Kissinger’ın takviminde 1938 olduğunu söyleyen Ukrayna Devlet Başkanı Volodymyr Zelenskyy’den. Ukraynalı bir parlamenter katma Kissinger’ın “barışa giden yol” olarak Ukrayna’nın “egemen topraklarının bir kısmından vazgeçmeyi” tavsiye etmesi “gerçekten utanç vericiydi”.
Barbarca Rus saldırıları ve maksimalist talepler karşısında, Ukrayna’nın müzakereler konusundaki tutumu sertleşmiş görünüyor. Şimdi birçok yetkili tartışmak, Rusya’nın mevcut saldırısını başlattığı Şubat 2022 fiili sınırına değil, Ukrayna ile olan Kırım öncesi ilhak sınırı olan Şubat 2014’e geri çekilmesi gerekecek. Bu Ukrayna’nın nihai talebi mi? Yoksa bir müzakere pozisyonu mu? Her iki durumda da, Batı’nın endişe duymasına neden oldu. Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron Kiev’i uyardı “Rusya’yı küçük düşürmemeliyiz.” ABD Başkanı Joe Biden ve diğer NATO liderleri defalarca Ukrayna’ya müzakere şartlarını dayatmayacaklarını vurgulasalar da, Biden yine de “anlaşmazlığın sona ermesi”, ABD’nin savaşa uzlaşmacı bir çözüm tercihini açıkça ima ediyor. Ayrıca İtalya, bir dört noktalı barış planı savaşın Vladimir Putin’in Rusya’sına karşı kazanılan zaferle değil, her iki tarafça da kabul edilebilir müzakere edilmiş bir çözümle sona erdiği mesajının altında yatan mesajla.
İç cephedeki çatlaklar daha ince ancak olası etkileri açısından hala net. GOP’un kongre liderliği, Ukrayna’ya büyük ölçekli Amerikan askeri yardımını desteklemeye devam ediyor, ancak bir büyüyen GOP bloğu karşı çıktı Capitol Hill’de ve kampanya izinde mevcut yardım seviyelerine ulaştı. Eğer, mevcut anketlerin önerdiği gibiCumhuriyetçiler Kasım ayında Kongre’nin kontrolünü ele geçirirse, Amerika’nın Ukrayna’daki Rus saldırganlığına küresel tepkideki liderliğine içeride meydan okunacak ve kesinlikle zayıflayacaktır.
Moskova’dan Raporlar önermek Putin, Kasım seçimlerinde böyle bir sonuca güveniyor. Başka bir deyişle, Putin, zamanın onun tarafında olduğunu hissetmekve haklı olabilir, çünkü her hafta yüzlerce Rus ve Ukraynalı askerin (ve Ukraynalı sivilin) her gün ölmesiyle, milyonlarcası evlerini terk etmekle (birçoğu şimdi enkaz halinde) çirkin bir savaş alanı çıkmazı her hafta, her ay devam ediyor. ve hiçbir ordu diğerini alt edemez.
Henüz çoğu birbiriyle ilişkili üç temel konuya bağlı olabilir. Birincisi, Ukrayna’nın savaşı sürdürüp sürdüremeyeceğidir – toprak tutun, kayıplara neden olun, iç cephe moralini koruyun. Cevap, yalnızca ABD’den değil, aynı zamanda Batı Avrupa’dan da Batılı silahların ve diplomatik desteğin sürekli akışına bağlı. Ve bu desteğin devam edip etmeyeceği, sırayla, Batılı seçmenlerin bu savaşın yan etkileriyle yaşama istekliliğine bağlı – daha yüksek enflasyon ve enerji maliyetleri, enerji, buğday ve diğer temel ürünler kıtlığı. Zaten savaş, silah kontrolü ve kürtaj gibi iç meseleler tarafından ön sayfadan sıkıştırılıyor. Ukrayna’ya verilen desteğin devamı, eğer şimdiden değilse, yakında aşınabilir.
İkinci konu askerlik. Ukrayna kuvvetleri şimdiye kadar Kiev’in savunması da dahil olmak üzere kuzey Ukrayna’da galip gelse de, Donbas’taki konumlarını korumak için açıkça mücadele ediyorlar. Bu parçalanmış ülkenin, devam eden Batı askeri yardımı ile desteklense bile, amansız Rus saldırılarını köreltmeye devam edip edemeyeceği hala sorgulanmaya açık. Ukrayna’nın nüfusu Rusya’nın üçte birinden daha az. Ekonomisi Rusya’nın dokuzda biri kadar. Şimdiye kadar Ukrayna, ağır ihtimallere karşı mükemmel bir performans sergiledi. Muhtemelen artan kayıplar, askeri teçhizattaki baş döndürücü azalma ve korkunç moral sorunlarının bir araya gelmesi, Rus taarruzunun durmasına ve zemin kaybetmesine neden olabilir, ancak şu soru inatla devam ediyor: Ukrayna, çaresiz bir Rusya’yı daha ne kadar uzak tutmaya devam edebilir?
Ayrıca, Putin’in ima etti savaşta galip gelmek ve kesinlikle yenilgiyi önlemek için gerekirse nükleer silahlar da dahil olmak üzere her türlü silahı kullanacağını söyledi. ABD, bahsi yükseltip Ukraynalılara 50 milin üzerinde menzile sahip daha uzun menzilli füze sistemleri verseydi, kuşatma altındaki Rus otokratı, uyarıldı“Bundan uygun bir sonuç çıkaracağız ve elimizdeki yeterli silahlarımızı, henüz vurmadığımız hedeflere vurmak için kullanacağız.”
Putin, Ukrayna ile bir anlaşmaya gizlice yaklaşan bir lider gibi görünmüyor. Aksine, Rusya’nın amaçlarına ulaşmak için gereken süre boyunca savaşabileceğini düşünüyor gibi görünüyor.
Üçüncü konu, savaşın ve Batı yaptırımlarının Rus halkı üzerindeki etkisiyle ilgilidir. Batılı ekonomik yaptırımların, Putin’i savaş amaçlarını yeniden düzenlemeye zorlamak için Rus ekonomisine yeterince zarar verip vermeyeceği belirsizliğini koruyor. Tarih, iyimserlik için yetersiz sebep veriyor. Ekonomik yaptırımlar, ulusların hayati ulusal güvenlik hedefleri olarak gördükleri şeylerden vazgeçmelerine nadiren neden olmuştur.
Ayrıca Rus kamuoyunun savaşla ilgili görüşleri farklı şekillerde okunabilir. Moskova’daki Levada Center tarafından yapılan son anket, Rus halkının neredeyse yarısının Putin’in savaşını “koşulsuz olarak” desteklediğini, %30’unun da “çekincelerle” desteklediğini ve %19’unun karşı çıktığını gösteriyor. Rus ölümleri arttıkça ve yaralı gaziler evlerine döndükçe, 1980’lerde Afganistan’daki Sovyet savaşında olduğu gibi muhalefet büyüyebilir.
Rus kamuoyunu değerlendirirken iki faktör daha akılda tutulmalıdır. Bunlardan biri, Batı temaslarından ve zevklerinden hoşlanan, ancak gün geçtikçe bunların ortadan kaybolduğunu gören genç Ruslar arasında derinleşen bir mutsuzluk. Binlercesi şimdiden ülkeyi terk etti. Bir Rus dili öğretmeninin dediği gibi, bir zamanlar genişleyen bir orta sınıftandırlar, görünüşe göre istekliler, “sıradan hayatlarımıza geri dönmek için” Diğer faktör ise, birçok meslekten ve her kesimden on binlerce cesur Rus’un savaşa alenen karşı çıkmasıdır. çok sayıda harf doğrudan ve açıkça Kremlin’e gönderildi. İnternet aracılığıyla, bu mektuplar toplanmış tarafından analiz edildi ve John Francisbir Amerikan Rusya bilgini.
Son olarak, savaş tökezlerken, ABD ve Ukrayna arasındaki ulusal çıkarların sıkı uyumunun devam edip etmeyeceği merak ediliyor. Zaman geçtikçe ve iç siyasetlerindeki değişikliklerle birlikte, farklılıkların ortaya çıkması muhtemeldir. Örneğin, bir tür müzakere başlarsa ve Ukrayna, Rusya’nın Kırım ve Donbas’ı terk ederek 2014 öncesi sınırlarına çekilmesinde ısrar ederse ve tahmin edilebileceği gibi Rusya reddederse, ABD ne yapardı? Amerikalı uzmanların çoğu, Rusya’nın bu savaşta Rusya’nın canlar ve hazineler olarak çok yüksek bir bedel ödediği, Putin’in neredeyse kutsal saydığı Ukrayna topraklarından ve kazanımlarından vazgeçeceğinden şüphe duyuyor. ABD, Ukrayna’nın tutumuyla aynı fikirde olmasa bile, doğrudan Ukrayna’nın yanında yer almaya devam mı edecek, yoksa Kiev’e ülkenin büyük bir bölümünü terk etmesi için baskı yapacak mı? (Zelenskyy’e göre, Rusya zaten %20 kaplar Ukrayna). ABD aslında savaşı sona erdirmenin bir yolu olarak Rusya’nın yanında yer alacak mı? Bu soruları şimdi veya daha sonra Ukrayna’nın tavizlerini savunmak için değil, sadece siyasi, askeri ve ekonomik kaygıların onları herhangi bir ciddi müzakerede kaçınılmaz hale getirebileceğini öne sürmek için soruyoruz.
Batılı liderlerin bu tür bir kriz ortaya çıkmadan önce gerçekçi seçenekleri soğukkanlılıkla değerlendirmeleri akıllıca olacaktır. Ancak açık olmak gerekirse, daha sonra barışın bedeli olarak Ukrayna’yı zorlamak zorunda kalabilecek bölücü uzlaşmalardan bahsetmeleri şimdi akıllıca olmaz.
Kaynak : https://www.brookings.edu/blog/order-from-chaos/2022/06/10/is-time-on-ukraines-side/