Karanlığın içinde korku beslenir; ama korkuyu daha fazla göremeyen gözlerimiz doğurmuştur. Korkuyla yapılan her hangi bir eylem içtenlikten uzaktır ve kötü şeyler ortaya çıkaracaktır. Kötü şeyler arka sokaktaki komşunuzun karısını bıçaklamasından tutun da Pentagonun ürkütücü planları kadar değişik olabilir.
O zaman sabahın erken saatlerinde uykunuz kaçar da, evde karanlığın içerisinde gezerken aklınıza cinler şeytanlar yada başka türlü hortlaklar geliyorsa kafanıza sıçmışlar demektir; tüm o eski püskü kitaplar ve içlerindeki hurafeler; üstüne bide batılı tv dizilerindeki hayaletler felan… tam bir bulamaç.
Oysa karanlıkta zaten gözlere pek de ihtiyaç yoktur; yeterince beklenildiği zaman o karanlığın bile içerisinde görülmesi gereken kadar görülebildiği farkedilir kolayca. Karanlığın ta en içine baktıkça bırakın korkulacak bir şey görmeyi, bir renk cümbüşü görüp heyecalananlar…. onlar bilir.
Akla bir “hiç olmayacak”, yakışıksız, yada korku dolu, kötücül bir düşünce geldiğinde “tövbe tövbe” deyip bu düşünceleri akıllarından kovmaya çalışanlar elbetteki bunu yapmayanlara göre daha düşük bir beyinsel yüzdeye ve iq’ya sahip olacaklardır…. Kötü denilen düşünce aslında beyin reseptörlerinde ve nöron bağlantılarında yeni düğüm noktaları açacaktır, ve nöron bağlantıları sayısı da artacaktır. Korku kafaların dahi içerisinde saklanmış, bir düşüncenin özgürce düşünülmesine bile izin vermiyor.
Korku en büyük düşmandır; korkusuz ise tüm düşünceleri özgürce düşünür; kafasında Trumpı da öldürebilir, komşusunu da, fena fena şeyler aklına geldi mi onları serbest bırakır; o anlamsız karanlığın içinden geçer çıkar. Kalkıp da gerçek hayata zerresini bile taşımayacağını bilir, bu onun ucubucağı olmayan kafasınn içidir sadece.
Bir an durup da durmadan aynı şeyleri yapan tüm etrafınızdakilere; “bi dakka ya, başka bişey de yapabiliriz”, dediğiniz yada demeyi düşündüğünüz an; işte o zaman Korkusuzluk yemini’nizi etmiş oluyorsunuz. Yani pekala tüm bu düzenin bambaşka bir şekilde olabileceğini bildikten sonra, dünyanın 8 milyar değil 18 milyar kişiye bile rahat rahat yetebileceğini bildikten sonra; aynı yalanları hergün farklı ağızlardan farklı sözcüklerle dinleyip dururken, gökyüzüne ve yıldızlara bakmak unutulmuşken bir de kalkıp neyden korkabilirizki;
Korkusuzluk yemini, bu kişisel farkındalığın gereğidir, bize sunulanı asla olduğu gibi kabul etmez, sorgular, şüphelenir, daha fazla bilmek ister, söylenecek sözlerin hiç bitmeyeceğini bilir, görünmez varlıklar ve hurafelerle işi yoktur, akli-salimdir ve geceleri yürümeyi sever…