"Yaşamak nedir?" diye
hep sorarız kendimize ve görürüz ki bir dizi deneyimden ibarettir.
Yaşarken
yaşamak ya da “mış” gibi yapmak, karın doyurmak, dışarıda bir
şeyin peşinden koşmak, düşüncelerimizi takip etmek, roller yapmak duygularımıza
dokunmadan... Kısacası var olurken yok olmayı deneyimlemek.
Oysaki
deneyim sadece ol’an dan ibarettir. Deneyimlerimiz ve onların
oluşumu ve anlamları kelimenin içinde gizlidir ve her bir deneyimimizi ifade
ederken aynı şeyi tekrarlar dururuz farketmeden. Ol’an , ol’an...Sarfettiğimiz
sözcüklerle kendimize sesleniriz aslında ; anda ol, anda ol, anda kal!
Peki ne oluyor da biz an’da olamıyoruz.. Bizi kim yönetiyor? Neleri farketmiyoruz?, Neleri kaçırıyoruz?
An’da ol’mak, yaşadıklarımızın
farkındalığında ve hissettiklerimizi yaşayarak ve olan’ı görerek geçirdiğimiz
süreçtir. Sadece gözlemci konumunda olmak, farkındalık içinde eylemde
olmak demektir.
Olanda anlam
peşinde koşan zihindir, egodur. Ifadelerimizde kullandığımız sıfatlar
olanı olduğu gibi anlamamıza izin vermez. Herkes kendi algı filtresinin
sonuçlarını ifade eder.
Çok güzel,
çok kötü, harika, fena değil, çok güzel, çok çirkin. Bir
de düşüncelerimizi duygularla bağlantılandırırsak işte o zaman olan’ı tamamen
kaçırmış oluruz.
Zihin
arzularımızın yuvasıdır. Arzularımız başı sonu olmayan taleplerin bileşkesidir.
Zihin sürekli bir başlangıç ya da son arar oysaki ne bir başlangıç ne de bir
son vardır. Bir arzu başlar, biterken bir diğeri kendini gösterir, düşünceler
onlara eşlik eder ve bu böyle devam eder gider ve zihin başka türlüsünü bilmez.
Tüm arzular beklentilerimizle beslenir.
Zihnin;
sürekli talepkar ve tatmin olmayan hali onun sürekli meşgul olduğu anlamına
gelir. Düşünceler oradan oraya uçuşur durur. Eğer kişi
farkındalık içinde değilse sürekli talepler peşinde koşan zihnine mahkûmu olur.
Kendi içi ile olan bağlantısını hissedemez sadece zihninin arzularını besler.
Hissettiği duygular çoğunlukla olumsuz duygulardır. Korku, endişe, kaçırmışlık
duygusu, kaybetmişlik duygusu, huzursuzluk, telaş, tatminsizlik duyguları
tekrar tekrar yaşanır. Buna karşılık mutluluk duygusu andadır ve geçicidir.
Çünkü zihin arzularıyla ilgili bir hedefe ulaştığında yine aynı soruyu sorar “
Şimdi ne olacak? ” Sürekli bir hareketlilik söz konusudur.
Kişi kendi
içindeki hakikate dokunamaz, zihne odaklı kaldığı için de zihnin getirdiği
ataleti yaşar. Yaşadığı olumsuz duygular ataletin sonucudur. Hareketsiz
ve durağan, bir o kadar cesaretsiz, korkak ve endişeli... Yani yaşarken
yaşadığını hissedemediği için yokluğunu deneyimler insan.
Oysaki olanı
olduğu gibi kabul etmenin özgürlüğü ve teslimiyetinin ardında “Ben neyi eksik
yaptım ” ya da “ Simdi ne yapabilirim” gibi eylemler vardır. Eylem
anında sıkıntı, stres, üzüntü, endişe, korku yoktur. Sadece ol’an’ın
farkındalığı, içsel istek ve coşku ve sevgi vardır. İnsan duygularını
hissederek var olduğunu deneyimler.
İşte
ol’an’ın içinde akmak var olmak, var olabilmek demektir. Yok oluş zihnin
oyunudur sadece. Ve varoluş farkındalığı içinde bir bakarız içimizdeki güçle
sevgi olmuşuz, her şey olmuşuz, aşk olmuşuz.