Evimize cumartesi günü kiralık yazısı asıldı ve ben çok üzüldüm sevgili internet sakinleri :(
Taşınıyoruz. 1 Mayıs itibari ile artık İstanbulda yaşamıyor olacağız, yeni adresimiz Ankara.
Ailemizin fiziksel bütünlüğü için olması gereken bir taşınma.
Biraz da yorulmuş annenin -bu ben oluyorum- dinlenme isteği.
Daha doğrusu trafikte çebelleşmekten, babasında ayrı bir çocuğa annelik yapmaktan yorulmuş çalışan bir annenin dinlenme isteği.
Ben yeni adresimiz ile ilgili sorun yaşamıyorum, orayı da bir şekilde yaşanır ya da çekilmez hale getirecek yine bizleriz. Eminim ki orada da çok güzel anılarımız olacak olacak
AMA
Ben bir şehri insan nasıl bırakır onu bilemiyorum şu an.
Benim İstanbul’da bir sürü anım, ilk gençliğim, heyecanlarım, mutluluklarım, beni ben yapan hayal kırıklıklarım kısacası hayatım var.
Sanki taşını toprağını biliyorum köşebucak gibi, sanki buralar benden sorulur gibi hissettiğim bir semtim var.
Dedemin bizi küçükken götürdüğü şimdi eski püskü kalmış ama o zaman ışıl ışıl olan Gözcübaba parkı var.
Oğlumu doğurduğum hastahane var.
Anneannemin uyuduğu mezar var.
Beni iyi hissettiren oh be iyiki gelmişim dediğim yerler var.
Erguvan ağaçları var sonra her bahar keyifle açmasını bekleldiğim. Ben minibüs caddesin’de ve acıbadem’de nerede mimoza var, nerede erguvan var onu bile bilirim. Düşünün o kadar yaşanmışlık var.
Tadını çok sevdiğim sokak simitleri, rengarenk sokak çicekçileri var.
Benim bu şehirde bildiğin kişisel bir tarihim var.
Şimdi bilemedim ki ben bir şehir nasıl bırakılır.
Galiba o yüzden böyle donup kalmam, elimin hiçbir işe gitmeyişi…
Durup durup içime sıkıntı basışı…