Taner Renda / 05.10.2022
Sanırım o sene üniversiteler biraz geç açılmış ve birlikte kaldığımız arkadaşlarımız da daha henüz Ankara’ya gelmemişlerdi. Bütün yazı koskoca evde tek başıma geçirmiştim. Yine o gün de klasik akşam yemeğimiz olan makarna türevlerinden kıymasız olanı yoğurtla yemiş ve kitap okumaya en uygun olan köşe odada gece geç saatlere kadar kitap okumuştum. Sanırım gecenin ikisi gibiydi elimdeki kitap düşünce; odanın ışığını söndürüp, doğruca diğer köşedeki odama ışıkları bile açmadan yatağın içine girmemle, uykuya dalmam arasında belki de saniyeler geçmiştir. Daha rüya görmeye vakit bulmadan müthiş bir gümbürtü ile uyandım. Evin içine farklı bir koku dolmuş. Uyku sersemliği ile evi dolaşırken kitap okuduğum köşe odanın tarafında toz duman geliyordu. Şaşkınlıkla oraya gittiğimde; odanın sokağa bakan duvarı olduğu gibi çökmüş ve salon da cam/moloz yığını ile kaplanmıştı. Kendime geldiğimde işin rengini yavaş yavaş anlamaya başladım. Seyran Bağlarında olan öğrenci evimize, benim gece yarısına kadar kitap okuduğum odaya bomba konmuş. Ben ışıkları söndürüp, kendi odama yatmaya gidince; patlatma işlemini başlatmışlar. Beni ölümden koruyan ise uykumun çok gelmesi ve bulunduğum odada ışıkları söndürüp, kendi odam da ışık yakmadan yatmış olmamdı.
Polislerin gelmesi çok fazla sürmedi. Patlama sesini belli ki komşular haber vermişler. Gelen ekip, işini son derece ciddiye alıyordu. Pek çok sorular sordular, pencereye konan iki adet dinamit lokumu olduğunu tespit edip gittiler. Evde tek başıma, penceresi ve duvarı çökmüş odada sabahı ettim. Ve sabah da ilk işim üyesi olduğum Türkiye İşçi Partisi’nin gençlik örgütü olan Genç Öncü Derneğine gidip; olanları anlatmak oldu. Ankara Şubeye gittiğimde, neşeli genç arkadaşlarımı görmeyi umarken; sanki benim evime değil de, Dernek Lokali’ne bomba konmuş gibi insanlar darmadağın bir halde şaşkın ve üzgün olarak her biri bir köşede tek başına otururken buldum. Derdimi anlatmaya çalışırken; arkadaşlarım bana Bahçelievler’de Salihlerin evine faşistlerin gece baskın yaptıklarını ve arkadaşlarımızdan altısını öldürdüklerini ve Serdar’ın da ağır yaralı olarak hastaneye kaldırıldığını ağlayarak anlattılar.
(Bahçelievler Katliamı sonrası yayınlanan Genç Öncü’de katliam haberi-editör)
Kendi yaşadıklarımın zaten şokundaydım. Bir de altı arkadaşımı kaybetmek beni perişan etmişti (Serdar, sekiz gün daha yaşadı, verdiği ifade ile katillerin ortaya çıkmasına neden oldu ve katliamda ölenlerin sayısı da yediye çıkmıştı). Ama asıl şoku öldürülenlerin isimlerini öğrenince yaşadım. Bizim okuldan şişe dibi gözlüklü Salih, yakışıklılıkta Tarık Akan’ın Ankara şubesi diyeceğim Faruk, İstatistik bölümünden Latif ve Osman, ODTÜ’den Serdar, Mimarlık’tan Hürcan ve İktisat’tan Efraim.
Salih ve Faruk ile okuldan arkadaştık ama Hürcan ile kanka derecesine arkadaştık. O gün bana uğramak üzere nevalesi ile gelirken; Kızılay’da başka arkadaşlara rastlıyor ve hadi Serdarlara gidelim diye yolundan döndürüyorlar. Hürcan eğer Bahçelievler’e gitmeseydi ölmeyecekti. Ama ben öyle düşünmüyorum. Bana gelseydi; büyük bir olasılıkla gece yatmak için bomba konan odada uyuyacaktı benim sevgili, kankam.
Peki, ne olmuştu da Türkiye İşçi Partili ve Genç Öncü üyesi bu yedi genç öldürülmüştü? 68 Kuşağı eylemleri sonrası kısa bir 71 darbesi aralığından sonra gençlik yine “rahat durmamış” ve ülkedeki başta Kürt sorunu olmak üzere Özerk ve Demokratik Üniversite şiarlarından yola çıkarak ama bu kez işçi sınıfı ile birlikte hak arama mücadelesinin içine girmişlerdi. Bu tehlikeli bir gelişmeydi ve önünü kesmek için faşist yapılanma olan MHP ve onun gençlik kolu olan Ülkü Ocaklarını “resmen” görevlendirmişti. İstanbul Üniversitesi önündeki katliamla başlamışlardı “resmi görevlerine”. Ve görevlerinin bitim tarihi de 12 Eylül askeri darbesi ile sona ermiş oldu.
1975 /80 arasında adına “sağ/sol çatışması” denen dönemde ilk başlarda günde birkaç çatışma ve yaralanma olurken, bu sayı 1980 öncesinde günde ortalama 35 kişinin ölümü ile sonuçlanıyordu. Geniş halk yığınları artık bu çatışmalardan bıkmış ve korkmuş olarak 12 Eylül askeri darbesini isteyerek veya istemeden de olsa desteklediler. “İç ve dış güçlerin” planları tutmuş; ülke sakinleşmişti. Artık, yeni bir dönemin kapılarını uluslararası politika yapıcıları ile birlikte burjuvazimiz uygulamaya sokabilirlerdi: Liberalizm veya Küresel Kapitalizme hoş geldiniz.
O gece katliamı yapan İbrahim Çiftçi, Kürşat Poyraz, Haluk Kırcı, Duran Demirkan ve Ünal Osmanağaoğlu sadece birer maşaydılar. İşin asıl planlayıcısı olan Abdullah Çatlı ve emri veren Ülkü Ocakları Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu’nu söylemezsek; basit bir sağ sol çatışması olarak yorumlanmasına yol açarız.
Muhsin Yazıcıoğlu, bu katliamla hiçbir zaman ilişkilendirilmedi. Devlet yine ona şartlar olgunlaştığında görev verip; İslam/Türk içerikli faşist bir parti kurdurttu (BBP). Ne var ki, aynı Devlet bu kez de onun kurduğu partisine göz dikmiş ve Muhsin Yazıcıoğlu’nu da 2009 yılında “elim bir helikopter kazasında” aradan çıkartmıştır. Ve öldüğü yer, aynı zamanda Bahçelievler’den daha büyük katliamını planladığı Maraş’ta oldu.
Bahçelievler katliamını yöneten Abdullah Çatlı ise artık Devlet nezdinde yükseltilmiş ve Kontrgerilla ile birlikte “çalışmaya” başlamıştı. Mehmet Ağar’ın pek sevdiği bir kişi olmuştu. Aranan ama asla dokunulmayan ve elinde Devlet’in pasaportu ile hayatını yaşayan biriyken; günün birinde bir kamyonun arkasında yazan yazıyı son kez gördü: “Film Bitti”. Şahit bırakmamak; her profesyonel katilin temel ilkesidir. Devlet, “işi biten pisliklerini” her zaman temizlemiştir. Eğer pisliğini temizlemiyorsa; ya işi bitmemiştir. Ya da pisliğin elinde kendini yaşatacak bilgi/belge vardır (Sedat Peker iyi bir örnektir).
MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli sık sık HDP’ye terör ile aranıza mesafe koyun derdi. Artık söylemiyor, HDP’yi de aynı kategoriye koyuyor. Ama biz geçmişi hatırlayanlar olarak, MHP’nin ne olduğunu ve Bahçeli’nin de Türkeş’e danışman olduğunda; kendisi hakkında Türkeş’in ne düşündüğünü biliyoruz. Eğer bu ülkede terörist aranıyorsa; Devlet’in MHP ile ilgili arşivlerine bakılması yeterlidir. Bahçeli, kendisinin “görevli” olduğuna güvenmesin. Dediğim gibi, Devlet, “işi biten pisliklerini” her zaman temizler.
Yazarımızın daha önce yayınladığımız yazıları
ABANIN ALTINDAKİ SOPAYI ÇIKARIYORLAR /09.11.2021