Gündoğumları, göğün akşam örtüsünden sıyrılmak için yırtılırkenki kızıl sancısının adıdır. Fotoğraf karelerinin vazgeçilmezi, sabahları doyumsuz bir seyir için erken kalkmanın baş nedenidir. Gün doğumları, adı üzerinde her sabah tekrarlanan karanlıktan kızıla, kızıldan sarıya yolculuktur. Gün batımına kadar sürecek bir aydınlık için doğudan batıya feryat figan selamdır.
Geçen seneki saatinde doğmuyor bu yıl gün. Hayli gecikmeli. Ama rötarlı kalkışlar gibi değil. Güneşin biyolojik saati hep aynı aynı olmasına da işte çalar saatlerin gadri nedeniyle böyle.
Saat 07:02’de ezan okunuyor. Yani işe, okula gidebilmek için ayaklanalı bir saati geçmiş çoktan. On beş dakika sonra da çıkılacak duraklara doğru. Gece mi; sabah mı belirsiz alaca karanlıkta olsa da.
Durağa varmak için yola çıkmadan önce arka balkondan elimi uzatıp karın yağıp yağmadığını yetikliyorum. Çünkü ön balkondan sokak lambalarına bakınca anlayamadım. Uçuşan, lambanın etkisiyle sarımtıraklaşmış beyaz tanecikler görememiştim. Elime düşen, değen bir şey yok. Uzun uzun bekleyecek zamanım da yok. Hava daha yumuşak ama.
Blok kapısından çıkarken karanlıkta kar tanesi görebilecek miyim diye bakınıyorum. Ancak kar tanesini filan seçilecek gibi değil. Eni konu karanlık dışarısı. "Zaman göreceli" derler. O dedikleri bu mu ki acep? Aynı enlem boylamdayken dünya üzerinde hala, geçen yıl ile aynı gün ışığı saatinde değiliz saat yedi otuzu gösterse de. Hava geçen yıl aydınlık olurdu evden çıkarken; güneş gözlüğü bile takardım kapkara. Oysa şimdi hava kapkara.
İşte bu yüzden, numaralı kapkara güneş gözlüğüm eskimedi bu kış. Ne sabah ne akşam gerek kalmadı kullanmaya, kapkara hava yüzünden.
Ortalık karanlık, elektrik yanmadan göz gözü görmüyor. Arka tepeler incecik bir kar örtüsüyle beyaz. Gözlüğümün camları önünde bir şeyler uçuşuyor pamukçuk gibi. Kar serpeliyor sessizce. Kar, yağmur değil ki pıt pıt diye cama vursun hırçınca. Ya da yerdeki su birikintisine düşüp şarkısını söylesin. Kar sessizdir…
Göz alabildiğine sessiz, ıssız cadde; kesen cadde; yan sokak. Hepsi uyku sessizliğinde. Kimselerin ayak sesinin olmadığı bu gece mi, sabah mı belirsiz anlarda ıssız insanlar gibi sokaklar
Nemli bir rüzgâr var. Kırbaç gibi değiyor yüze. Gözkapakları bile üşüyor. Şöyle bir göz gezdiriyorum üstüme başıma, yanıldım da yazlıklarla mı çıktım diye. Değil. Görünen zırh gibi kışlıklar. Ama kışlıkların gücü de bu nemli, sert rüzgâra bir yere kadar yetiyor. Hele de dışarı çıkılan kapkara saatte hava eksi on üç derecelerdeyse.
Kimseler yok ortalıkta. Güneş sarısı renginde ışıyan yüksek elektrik lambalarının etrafında pervaneler gibi uçuşan kar taneleri, çoktan pervaneler gibi yanmış olmalı ki sarımtırak görünüyorlar. Lambanın ışığından beri uçuşan taneler, tarlada toplanırken lime lime edilip parça pinçik olmuş pamuk da sanki bir rüzgar önüne katmış pamukçukları buralara kadar sürüklemiş. Şimdi de yorgunluktan yere düşmekteler usul usul hissi veriyor.
Yağmur, ağlamak gibidir. Ya kar! Kar da beyaz ağlayış mı o zaman? Yoksa ne var ne yok kirlerin üstünü örtüş mü? Böyle düşünürken baktım rampadayım.
Rampa çok dik. Yol geçilecek ve sonra da yokuş var inilecek. Apartman görevlisi, buzlanmayı önleyici şeylerden serpmiş rampaya. Küçük çakıl taneciklerini andırıyorlar kilit taşlarının üzerinde. Basınca tiz çığlıklar atar gibi sesler çıkarmaktalar. Kar sesi gibi değil o ses.
Bahçe, rampa, yol, sokak, kesen cadde hepsi pasta kreması sürülmüş gibi görünüyor karla kaplıyken. Ara ara izlerle desenlemiş o ütülenmiş beyaz çarşafçasına kırışıksız, dümdüz karlar. Kimi izler bilindik kimi değil.
Bu saatte, aslında saat hayli var olsa da gün ışıksız bu alaca karanlıkta, bilinmedik bir şey ile karşılaşılmak istenmez eğer sokaklardaysanız. Köpeklerin bıraktığı izler kolayca tanınıyor. Şu küçük ve kendi içinde bölünmüş olanlar kedi izi mi acaba? Buralarda iki yıl öncesine dek sokakta tek kedi olmazdı. Köpekler yaşatmaz çünkü. Ama alınıp sonra sokağa terk edilen kediler çoğaldı. Ya şu bütün bütün izler... Tavşan mı; tilki mi? Henüz kapanmamış taptaze izler eski çavdar tarlasında bitiyor. Belki yabani ot kuruları ile kaplı eski tarlada izlerin sahiplerinin göremediğiniz gözleri sizin üzerinizde şu an. Benim objektifim de o izleri açıkta; ama kendileri gizlide canlıların izleri üzerine odaklanıyor, flaş yanıyor.
Ortalık öyle sakin ki karanlığın altında, karların üzerinde fotoğraf çekerken. Koca şehrin tek sahibi gibisiniz o an. Geçen yıl ayrı bu yıl ayrı güneş açısında dolayısıyla ışıksız anlarda yaşanan günün bu saatinde. Kar, şiir sessizliğinde yağarken yokuş bitiyor.
Karanlıkta iki far giderek sağa yanaşıyor. Servis geldi bile. Sürücümüz her zamanki gibi içeriyi bir güzel ısıtmış.
Serviste, saat sekizden sonra çevre yolunda belirecek tepelerin ardından sökün edecek kızıl ipek kumaşın yırtılışınca gün doğumunu bekleyeceğim oturduğum koltuktan.
(Her hakkı saklıdır)
Ayşei Yasemin YÜKSEL (Acemi Demirci), 23.12.2016, 10:21
firstname.lastname@example.org; @AcemiDemirci