Novel Günleri - Bilgilendirme!
Bölümün tamamını okumak için üye olmalısınız! Üye olmak için tıklayınız.
33. Bölüm Yanlış Anlaşılma (3)
Sıcak ve buharlı hava açık kapıdan dışarı süzüldü. Aynı zamanda Seol’ün burnuna, terle kanın keskin ve acı kokusu doldu.
Seol’den önce odaya giren iki görevli odadan çıkarken, tamamen bitkin haldeki Maria’nın kollarına girmişti.
Maria’nın normalde parlak sarı olan saçını biri buzlu su kovasına daldırmış gibi saç tellerinden bir sıvı damlıyordu. İnce, beyaz Merasim cübbesi tamamen ıslanmış ve üstüne yapışarak içini önemli ölçüde belli ediyordu.
“Öğğk…!”
Şekilli, kiraz rengi dudaklarının arasından, ağız dolusu kan kustu. Beyaz cübbe anında kan kırmızısına boyandı.
“Bayan Maria!”
Seol ona doğru koştuğunda, Maria güçsüzce kafasını kaldırdı. Ateşi varmış gibi beyaz yanakları, kızarmıştı.
“İyi misin?”
“Siktir… göremiyor musun…?”
“…”
“Başım dönüyor, lütfen yanımda bağırma… her an ölecek gibi hissediyorum…”
Maria iki kez daha öksürerek ağız dolusu kan kustu. Nefesini düzenledikten sonra Seol’e hiddetli gözlerle dik dik baktı.
“Sakın unutma.”
“…”
“Bununla sana büyük bir iyilik yapmış oldum.”
Seol aptalın teki değildi, bu yüzden hemen cevap verdi.
“Anladım. Bugün yaptıklarını asla unutmayacağım.”
Maria kafasını tekrar eğdi. Diğer iki görevlinin yardımıyla çok geçmeden merdivenlerden inerek gözden kayboldular.
Hâlâ endişeli olduğundan bir süre arkalarından bakmaya devam eden Seol, odasından gelen sevinç nidalarını duyduğunda gözlerini odasına çevirdi. Bu ses Yi kardeşlerden geliyordu.
“Başrolümüzün de giriş yapma vakti geldi.”
Hao Win hafifçe Seol’ün sırtına vurdu. Bu adamın neden peşini bırakmadığı kafasında bir soru işareti olarak kalsa da Yun Seora’nın durumu konusunda daha meraklıydı ve tereddütle içeri bir adım attı.
‘Ho!’
Hao Win Seol’ü içeri kadar takip etti ve yatakta oturan kadını gördüğünde hayranlıkla nefesi kesildi.
Yatakta hafifçe duvara yaslanarak oturması, ona kışın ortasında gizli bir yarıkta ürkekçe açan güzel bir kardeleni anımsatmıştı.
Kız durmadan sağ kolunu indirip kaldırıyordu. Hareketleri, saklanma yerinden açık ovalara çıkmaya zorlandıktan sonra üstüne güneş ışığı düşünce ne yapacağını bilemeyen narin bir çiçek gibiydi.
‘Gerçekten, kıza neden âşık olduğunu anlayabiliyorum.’ Hao Win kendi kendine mırıldandıktan sonra hafifçe Seol’ü ileri itti. Bu sayede, genç adam öne doğru birkaç adım sendeleyerek Yun Seora’nın dikkatini üstüne çekti. Kız hafifçe irkildikten sonra gençle göz göze geldi.
“N, nasıl hissediyorsun?”
“…”
“Kolun iyi mi?”
“…Ah.”
Kızın küçük ama şekilli dudakları hafifçe aralandıktan sonra tekrar kapandı.
Kısa sürede gözlerinden her türlü duygu geçse de dudakları yalnızca titriyordu. El hareketlerine bakılırsa deli gibi bir şeyler demek istiyor ancak bir yandan da ne diyeceğini bilemiyordu. O kadar ki bu hallerini görenlerin kalpleri adeta eriyip gitti.
‘Adamım!’
Nasıl da iç açıcı ve hayat dolu bir manzaraydı bu!
Hao Win gördüklerine hayranlık duyuyordu ancak…
“82,000 puanı nasıl elde ettiğini öğrenebilir miyim?”
…Yun Seora’nın sözleri adamı kendine getirdi.
Hao Win hemen ağzına bir sigara koydu ve ellerini pantolonunun ceplerine attı. Ardından rakibine yukarıdan bakıyormuşçasına kafasını tam olarak 30 derecelik bir açıyla kaldırdı ve hafifçe çenesini dışarı çıkardı.
“Ah, o mu? Şey…”
“Amanın~~ Tebrikler, tebrikler.”
Tam Seol, Yun Seora’ya bir açıklama yapacaktı ki Hao Win inisiyatifi ele aldı ve abartılı bir şekilde kasılarak ileriye doğru yürümeye başladı. Elini Seol’ün omzuna atarak etrafındakilere bakındı.
“Tamamen iyileştiğini görebiliyorum. Kolunu hareket ettirebiliyor, değil mi?”
“E, evet. Hepsi de Bay Hao Win sayesinde…”
“Tabii, tabii. İyi, iyi olmasına ama…”
Hao Win’in dudaklarının kenarları hafifçe kıvrıldı. Yüzünde bir gülümseme oluşurken Yi Seol-Ah istemsizce kaşlarını çattı.
“Biz kendi üzerimize düşeni yaptık… şimdi de sözünü tutma sırası sende, haksız mıyım?”
“Elbette.”
“Ah, güzel. Sadece emin olmak istemiştim. Yani, bir şekilde unutur edersen işler iki taraf için de kötü olabilir.”
“Endişelenmene gerek yok.”
Seol, kendinden emin bir şekilde cevapladı. Takımının birçok yardımı dokunmuştu zaten, bu yüzden iyiliklerinin karşılığını hakkıyla ödemek istiyordu.
Tabii ki bu yalnızca Seol için böyleydi. Detayları bilmeyen diğerleri, bu belirsiz sözler karşısında yalnızca kafaları karışmış bir şekilde başlarını eğebildiler.
“Şey, affedersiniz… Ne sözünden bahsediyorsunuz?”
Ve beklenildiği gibi Yi Seol-Ah yemi yuttu.
“Ah, şey…”
“Doğru, bu bir söz.”
Seol kendini açıklayacakken Hao Win tekrar araya girdi.
“Çok önemli bir şey değil. Sadece bir anlaşma yaptık sayılır.”
‘Önemli bir şey değil’ dese de bunu söylerkenki ses tonu aksini gösteriyordu.
“Bu sabah bu arkadaşı ne yapacağını bilemez şekilde oradan oraya koşturup dururken gördüm. İt gibi çalışırken iyi görünmediğini düşündüm. Hikayesini duyduktan sonra da bir el atmaya karar verdim.”
“O, o zaman…”
“Kurtarması gereken bir kız olduğunu ve bunun için de 82,000 puana ihtiyacı olduğunu söyledi. Havalıydı, harbiden çok havalıydı! O kadar duygulanmıştım ki aileme bu miktarı beraber toplayabilir miyiz diye sordum ben de!”
“A, aileniz mi?”
Yi Seol-Ah şaşkın bakışlarını Seol’e çevirdi ancak Seol yalnızca bir şey demeden kıza geri bakabildi.
Teknik olarak, Hao Win’in dedikleri yanlış değildi. Ayrıca yardım eli uzattığı doğruydu ve kendinin açıkça bir romantizm adamı olduğunu da söylemişti. Hem takım arkadaşlarını ‘aile’ olarak belirtmenin de bir mahsuru yoktu.
Ancak Hao Win sırtını döndüğünden kız adamın yüz ifadesini göremiyordu.
“Ama uzun lafın kısası, küçük hanımefendi. Bir hayır kurumu yürütüyor değiliz, bu yüzden adamakıllı bir iş anlaşması yaptık. Bilmem anlatabildim mi?”
Anında odayı ölüm sessizliği kapladı. Hao Win’in eğlendiğini belli edercesine çizgi filmlerdeki kötü karakterler gibi güldüğünü gören oradaki neredeyse herkes sinir olmuştu.
“Pekâlâ. Bugünlük kutlamanızı yapın! Ancak yarından itibaren…”
Bilerek cümlesini yarıda bıraktığına can sıkıcı hava daha da kötü bir hal aldı.
“Her neyse, yapacak çok~ işin var. Ailemi güvende tutmak için sıkı çalışman gerektiğinin farkındasın, değil mi?”
Bu da doğruydu. Ne de olsa Delphine’in takımı, Seol’ün ezici saldırı gücünü istiyordu. Ve bir Savaşçının ön saflarda olması da beklenen bir durumdu.
“Biliyorum. Yarın sabah görüşürüz.”
“Çok güzel. Şimdi gitmem gerek… Ah, doğru ya.”
Hao Win tam gitmek üzere arkasını dönmüştü ki bir şey hatırlamışçasına tekrar dönerek Yun Seora’ya baktı. Kız salak değildi, aksine oldukça keskin bir zekâsı vardı. Ne olduğunu sezmişçesine yüzünden ne kadar ciddi olduğu okunabiliyordu.
“Gitmeden önce teşekkürlerimi iletmem gerek. Adın Yun Seora’ydı, değil mi? Çok teşekkürler.”
“…Ne demek istiyorsunuz?”
Kızın sesi, insan etini kesecek kadar keskin çıkıyordu ancak Hao Win sadece kesik kesik güldü.
“Senin sayende, Tarafsız Bölge’nin bir numaralı adamını elime geçirmeyi başardım!”
Hao Win, adeta bir tiyatro oyuncusu edasıyla parmaklarıyla bir şeyi yakalayıp okşuyormuş gibi yaptı ve uğursuzca kahkaha attı.
Ancak o zaman Seol bir şeylerin tuhaf olduğunu fark etti ama o karşılık veremeden önce Hao Win’in elleri yakasına yapışmıştı bile.
“Bir tavsiye. Kaçmayı aklından bile geçirme. Yatırımımızın karşılığını burada alamazsak, biz de Cennet’te alırız. Orada da alamazsak, Dünya’ya döndüğümüzde alırız.”
Seol burada ne haltlar döndüğünü soracaktı ki…
“Şey, henüz Triadların adını duyduktan sonra bunu yapan bir aptala rastlamadım gerçi…”
Hao Win, Seol’ün yakasından ellerini çekti ve yüzünü yaklaştırarak Seol’e göz kırptı. Yüzünde neşeli bir gülümsemeyle, kafası karışmış ve şaşkın haldeki Seol’ün yanından geçip gitti. Çok geçmeden kapının kapanma sesi duyuldu.
Seol giysilerini düzeltti ve hafifçe iç çekti. Bu adam sadece gürültülü değil, bazen de anlaşılamaz oluyordu.
Her halükârda bugün kutlama günüydü. Yun Seora’nın dinlenmek için birkaç güne daha ihtiyacı vardı ancak Seol, Kim Hannah’nın itibarı için kızın kolunu iyileştirmekle harikalar yaratmıştı. İşin en zor kısmını da hallettiğine göre geri kalanı çantada keklik olmalıydı.
Tam da akşam yemeği vaktiydi. Seol, Yun Seora’nın iyileşmesini kutlamak için iyi bir ziyafet çekmeyi teklif edecekti ki…
“?”
…Kafası karışmadan edemedi.
Yi Seol-Ah’nın da Yi Sungjin’in de yüzleri kireç gibiydi. Orada taş kesilmiş, yaşlı gözlerle Seol’e bakıyorlardı.
“Açıkçası… bunun tuhaf olduğunu düşünmüştüm…”
“He?”
“Yani… bu kadar kısa sürede nasıl bu kadar çok puan toplamayı başardığını… merak ediyordum…”
Kesik kesik kurduğu cümlesi duygu doluydu.
“Hepsi de… hepsi de bizim yüzümüzden…”
Dizlerinin bağı çözülmüşçesine Yi Seol-Ah birden yere düşüverdi. Ve sonunda, kızarmış gözlerinden damla damla yaşlar süzülmeye başladı. Seol panikleyerek ellerini reddedercesine salladı.
“Hayır, hayır!! Bir dakika!! Yanlış anladınız!”
“Yanlış mı anladık?”
“Evet!”
“Ama puanları borç olarak alman gerekmedi mi?”
“Evet ama…”
Seol ne diyeceğini bilemez haldeydi. Puanları ödünç aldığı doğruydu. Birden, açıklamaya nereden başlayacağını bilemedi. Ancak Yi Seol-Ah’nın zarif yüz hatları buruşup burun çekme sesleri duyulmaya başladığında Seol aceleyle bir şeyler söyledi.
“Çok fazla ödünç almadım. Çoktan 82,000’i hallettim ve üstüne ekipman alabilmem için biraz daha puan bile verdiler. Onu da birkaç görev yaparak ödeyeceğim zaten.”
“G, gerçekten mi?”
“Tabii ki.”
“Ama o adam eline düştüğünü söylemişti…”
“Sadece dalga geçiyordu. Endişelenmenize gerek yok diyorum ya. Gerçekten.”
“Peki yarın sabah buluşmanıza ne demeli…?”
“Ah, cidden. Endişelenecek bir şey değil. Onların takımına katıldım, hepsi bu kadar. Benim gücüme ihtiyaçları vardı, bu yüzden birlikte görev yapacağız.”
O anda Yi Seol-Ah tamamen kendini kaybetti ve daha çok ağlamaya başladı.
O puanları almak için bedenini kullanmak zorunda kalmıştı; Seol ne kadar açıklamaya çalışırsa çalışsın Yi Seol-Ah’nın gözünde bu böyleydi. Hao Win’in hareketlerini düşündüğünde tamamen emin olmuştu.
‘Hepsi benim yüzümden!’
Yi Seol-Ah’nın gözünde Tarafsız Bölge’de diğer herkesten iyi olan orabeo-nimi, sırf kız düşünmeden konuştuğu için bir etten kalkan olmaya zorlanıyordu. Vicdan azabının şiddetli sarsıntıları, gözlerinden daha fazla yaşların akmasına sebep oluyordu.
Seol’ün, kızın ne düşündüğüne dair en ufak bir fikri olmadığından kafası karışmış bir şekilde başını eğdi. Tüm bunlar birdenbire yıldırım çarpmış gibi hissetmesine sebep olmuştu.
‘Neden?!’
Her şeyin yolunda olduğunu söyleyerek kızı sakinleştirmeye çalıştıkça kızın ağlaması daha da şiddetleniyordu.
“Yi, Yi Sunjin…?”
Seol, kız kardeşi konusunda bir şey yapmasını ima etmek için bakışlarını Yi Sungjin’e çevirdi. Ancak Yi Sungjin’in de ablasından bir farkı yoktu.
Başını önüne eğmiş, öfkeyle titrerken ellerini sımsıkı yumruk yapmıştı.
‘Onun nesi var?!
Seol başını bir o yana bir bu yana çevirirken, boynu paslanmış bir makine gibi yüksek sesle kütledi.
Yun Seora bir şey demeden Seol’e bakıyordu. İkilinin gözleri buluştuğunda, kız irkildi ve aceleyle gözlerini kaçırarak zavallı yatak örtüsüne dik dik bakmaya başladı.
Tanışık oldukları kısa süre içinde bu sessiz ve umursamaz görünen kızın yüzünden saf duyguların okunabildiğini ilk kez görüyordu.
Ancak Seol, Yun Seora dudaklarını ısırmaya başladığından dejavu yaşadı.
“Hık…”
Yun Seora daha fazla kendini tutamayarak ağlamaya başlamıştı. İncecik elleriyle yüzünü kapattı ve omuzları hafif hafif sarsıldı.
“Özür… özür dilerim…”
Sessizce hıçkırdığını gören Seol’ün yapabildiği tek şey, çaresizce gözlerini tavana dikmek oldu.
‘O herif var ya…’
Kutlama yapmaları gereken günde tüm oda acı feryatlar sağanağına kapılmıştı.
Hıçkırık sesleri odadan dışarı çıkarken, diğer bir yanda Hao Win duvara yaslanmış, ellerini göğsünde birleştirmiş halde uzun bir dumanın dudaklarından dışarı süzülmesini izliyordu. Buradaki işi bittiğine göre elindeki sigara izmaritini bir kenara fırlattı ve yürümeye başladı.
Merdivenlerden inerken yüz ifadesinden ne kadar tatmin olduğu okunabiliyordu.
Yavaşça başını sallarken burnunu çekti ve bir mendille sildi.
‘Gerçekten de insanlar duygusal hayvanlar.’
**
Ertesi sabah.
Seol, odadaki kederli ortama daha fazla dayanamayıp sabahın köründe odadan kaçtı. Sabah diğerleriyle buluşana kadar ekipmanlarını tamamlamaya karar verdi.
‘Bakalım… Kalan puanlar…’
…14,780 puan. 600 puanı yemek yemeleri için misafirlerine verdiği için de 14,180 puanı kalmıştı. Yi Seol-Ah ısrarla puanları almayı reddetse de Seol, Yun Seora’nın iyileşmesini bahane gösterdiğinde kız gözleri yaşlarla dolu bir şekilde almayı kabul etmişti.
‘Ne alsam?’
Normalde koruyucu ekipmanların fiyatları 1000 puandan başlıyordu. Olabildiğinde uzun süre sahibini hayatta tutmak için tasarlandıklarından, doğal olarak oldukça pahalılardı.
Seol, mağazaya girdikten sonra etrafına kararsızca bakınırken Asyalı bir görevli Seol’ü fark etti ve yanına gitti. Bu görevli, saçları örgülü, sevimli bir kızdı.
“Merhaba~! Buraya ne almak için gelmiştiniz?”
“Koruyucu giysiler almak için geldim.”
‘Hm~’ Görevli Seol’ü baştan aşağı bir süzdü ve başını salladı.
“Bütçeniz ne kadar?”
“Yaklaşık 14,000 puan…”
“Altın Damganız olduğundan %30 indiriminiz de var! Bu yüzden bütçemizin yaklaşık 20,000 puan olduğunu söyleyebiliriz, öyle değil mi?”
‘Kim olduğumu biliyor mu?’
Seol bir süre aval aval baktıktan sonra kıza sordu.
“Bir ihtimal, birinci sıra indiriminiz de var mı?”
Görevli neşeyle gülümsedi.
“Neden? Tarafsız Bölge’nin mülkiyetini de mi almak istiyorsunuz yoksa?”
Tabii ki Seol de %70’lik ek indirimin sadece sıradan tesislerde geçerli olduğunu biliyordu. Yine de ne olur ne olmaz diye sormak istemişti.
“Sizin için de bir sorun yoksa koordinatörlüğünüzü yapabilir miyim?”
Seol için etrafa bakınmak sorun olmasa da hiç zamanı yoktu. Aslında buraya dün gece gelmeyi planlıyordu ancak Hao Win’in çıkarttığı kaos sağ olsun, tüm gece sonuçlarına katlanmak zorunda kalmıştı. Üstüne, diğerlerini sakinleştirmeyi de başaramamıştı.
“Lütfen.”
“Anlaşıldı! Nasıl bir zırha bakmıştınız?”
“Şey… Tüm vücut için olanlara?”
“Sınıfınızın Savaşçı olduğunu görebiliyorum. Saldırı odaklı mısınız yoksa savunma mı?”
“Sanırım, saldırı? Bir dakika, aynı zamanda savunma da önemli.”
“Tabii, tabii~. Ve silahınız da bir mızrak yanılmıyorsam?”
“Evet.”
“Değiştirmeyi planlamıyor musunuz?”
“Hayır.”
Daha yeni alışmışken silahını değiştirmeyi düşünmüyordu. Ayrıca, bütçesi de sınırlıydı zaten.
“Anlaşıldı! Karşınızda koordinatörünüz, Aragaki Yuzuha!! İkimaaaasuuu!”
Görevli birden kolunu kaldırdı ve mağazanın içine doğru koşturmaya başlayarak Seol’ü hafiften panik olmuş bir halde yalnız başına bıraktı.
Kızın bir şeyler aradığını gösteren hışırtı sesleri duyulurken Seol de ona verilen listedeki eşyalara yavaş yavaş göz gezdiriyordu.
Mağazanın afişindeki ürünlerin isimleri oldukça basitti. Örneğin, Seol’ün 580 puana aldığı mızrağın adı ‘Keskin ve Sağlam Mızrak’tı. Hiçbir özel yanı olmamasına rağmen Seol’ün gözünde sadeliği oldukça hoştu ve daha önemlisi, uzunluğu tam da tercih ettiği gibi neredeyse kendi boyuna eşitti; bu yüzden anında satın almıştı.
“İşte geldim!”
Görevli, Aragaki Yuzuha iki elinde de birçok şey taşıyordu.
İlk gösterdiği şey, koyu kahverengi bir zırhtı.
“Bu, kaynatılmış deriden yapılma bir zırh. Buradaki deri zırhlar arasında en iyisidir. Parafin içeren kızgın yağa birkaç saat boyunca daldırıp çıkarmak zırhı son derece dayanıklı hale getiriyor! Dokunup kendiniz görün.”
Seol, omuz kumaşına dokundu ve beklediği gibi yalnızca sert değil, aynı zamanda güven verici şekilde sağlam da hissettiriyordu. Parmaklarıyla fazlaca güç uygulamasına rağmen zırhı bükmeyi başaramadı.
“Bu yüzden, kesme saldırılarına karşı iyi direnç gösteriyor ancak bu, her şeye gücü yetiyor demek de değil tabii ki. Zırhın dayanamayacağı bir saldırıya maruz kalırsanız öylece parçalanıp saldırının gücünü dağıtamayacaktır. Özellikle kaba silahlara karşı dikkatli olmalısınız!”
Sonra da ‘işte bu yüzden!!’ diyerek elindeki başka bir şeyi gösterdi. Bu da küçük ve halkasal metallerin birbirine geçirilmesiyle oluşan bir zırhtı. Ancak gerçek bir zırh demek için fazla küçüktü.
“Bunu deri zırhınızın içine giymenizi şiddetle tavsiye ediyorum.”
“Örme zırh dedikleri şey bu mu?”
“Şeeyy, bu birazcık, nasıl desem, tam bir örme zırh demek için küçük ama onun minyatür hali olarak düşünebilirsiniz. Normalden daha hafif çünkü Büyücü ve Rahiplerin, cübbelerinin altından giymeleri için tasarlanmış. Yine de koruma kapasitesi olağanüstü. Şansınız kötüyse ve kaynatılmış deri zırhınız parçalanırsa bile bu minik şey hayatınızı kurtarabilir.”
Seol, zırhın kat sayısını artırmanın çok da kötü bir fikir olmayacağını düşünerek sordu.
“İkisi birlikte ne kadar ediyor?”
“Kaynatılmış deri zırh 5700 puan ve bu şey de 6900 puan. Ah, bunlar indirimli fiyatları.”
“…İkincisi daha mı pahalı?”
“Elbette! O deriyken bu metal sonuçta!”
“Hım. “
“O halde~”
Yuzuha’nın harika satış becerileri sağ olsun, Seol sonunda kedini, kolları ve bacakları için deri korumalar ve deri eldivenlerle tabanı tırtıklı bir çizme almış halde buldu.
“Ve~ toplamda 13,980 puan ediyor, sevgili müşterimiz!”
Seol hiçbir şey demeden düzgünce puanları aktardı; Yuzuha bu durumdan son derece mutlu görünüyordu.
“♥ Kimochi~!”
“…”
Mini örme zırh, omuzlarından göbek deliğine kadar anca kapatıyordu. Kaynatılmış deri zırhsa nomal bir tişört gibi giyilebiliyordu, bu yüzden giymek çok zor değildi. Ayakkabılarını deri çizmelerle değiştirmek için çömeldiğinde Yuzuha, Seol’ün mızrağına bakıp gözlerini hafifçe kıstı.
‘…Daha da puanım kalmadı artık…’
“Mızrağınıza düzgün bakım yapıyor musunuz?”
“…Bakım mı?”
“Evet. Bıçak sırtlarının oldukça körleşmiş halde olduğunu görebiliyorum. Aldığınız günden sonra hiç bilediniz mi?”
“Yapmama bir gerek var mı ki?”
Cevabını duyduğunda Yuzuha inanamayarak Seol’e baktı ve bir soruyla karşılık verdi.
“Nefes almama gerek var mı ki?”
“…Sanırım ne demeye çalıştığınızı anlıyorum.”
Sonunda bir bileğitaşı ve havluya da 20 puan harcamak zorunda kalarak göz açıp kapayıncaya kadar 14,000 puanı uçup gitmiş oldu.
“Çok teşekkürler~! Elimizde hâlâ İsimli silahlar mevcut, bu yüzden çooookk puan kazandıktan sonra lütfen tekrar ziyarete gelin! Tamam mı~?”
Seol, Yuzuha’yı geride bırakarak birinci kata indi. Bedeni biraz ağırlaşmış gibi hissediyordu ancak bir yandan da heyecanlıydı.
Kendine ekipman almak uzun süreli bir alışverişti. Sonunda Dünya’da giydiği giysilerden kurtulduğunda ve düzgün bir zırha büründüğünde kalbi sıkışmadan edemiyordu.
‘Daha çok puan kazanıp çocukların da düzgün zırhlar giydiğinden emin olacağım.’
Farkında olmadan Yi kardeşlerle Yun Seora’ya, baktığı çocukları gibi davranmaya başlamıştı.
Seol kendine sessiz bir yer bulup yerleşti ve yeni takım üyelerini beklerken beceriksizce mızrak bıçağını bilemeye başladı.
*
[Pusu (Kalan girişim sayısı: 10/10)]
Dağ yolundan geçen bir grup Umacıya pusu kurup grubu ortadan kaldırın!
Zorluk: Çok Zor
Başarılı olunduğunda: +10,000 HKP
Başarısız olunduğunda: Ölüm
*İş birliği kabul edilmektedir (6 kişiye kadar)
*
Seol, küçük bir tepenin üstündeki çalılıklara saklanmış, kendinden çok da uzakta olmayan patika yola bakıyordu. Bir grup Umacı, iki tepe arasındaki yolda yürüyordu. Üstünkörü bir bakışla bile onlardan en az otuz tane var gibi duruyordu.
Bir Umacı kabaca insan vücutlu, ayı kafalı, son derece kabarık tüyleri olan bir canavardı. Yaklaşık 150 cm boyunda olsa da tüm bedeni iri kas kütleleriyle dolu olduğundan, kesinlikle hafife alınacak bir rakip değildi.
Hatta dışarı çıkan keskin dişleri ve elleriyle ayaklarındaki korkunç pençeleri Seol’ün biraz gerilmesin bile sebep olmuştu.
‘Hem, neden bir sürü silah taşıyorlar ki?’
Yalnızca kılıç, kalkan ve mızrak değil, bunların yanında şimdiye kadarki görevlerde karşılaşmadığı kaba silahlarla ok ve yay da taşıyorlardı.
En dikkat çekici şey ise grubun ortasında yürüyen iki metrelik Umacıydı. Bir elinde büyük bir gürz taşıyordu ve Seol, bunun grubun lideri olabileceğini düşündü.
‘Neyse ki görevi tek başıma yapmayı denememişim.’
Çok Zor görevlerde zorluğun aşırı fazla arttığı kesinlikle doğruydu. Aynı zamana göreve neden 'Pusu’ denildiğini de şimdi daha iyi anlıyordu. Takımı bu yaratıklarla kafa kafaya çarpışsaydı beş dakika bile dayanamazlardı.
Sonunda, Umacılar grubu Seol’ün saklandığı tepeden aşağı doğru yürümeye başladılar.
‘Daha değil.’
Tam o anda, sakin dağ yamacını güçlü bir rüzgâr kapladı. Patika yolun sonunda bir rüzgâr fırtınası oluştu ve geçtiği her yeri şiddetle dağıtmaya ve nihayetinde Umacıların üstünde esmeye başladı. Elbette bunların hepsi Delphine’in büyüsünden kaynaklanıyordu.
Huak
Gırrrr, Gırrrrr
Lider Umacı tökezledi ve gürültüyle kıçının üstüne düştü. Aynısı diğer canavarlar için de geçerliydi. Hepsi de yere düşüp yuvarlandığından düzenleri bozuldu.
Rüzgâr yavaşça dinmeye başladığında Seol mızrağını sımsıkı tuttu. Eldivenin derisi mızrağın şaftına sımsıkı tutunuyor gibiydi. Çöktü ve tüm gücünü bileklerine vererek her an saldırmaya hazır halde geldi.
Çok geçmeden, tepenin diğer tarafından keskin bir ıslık sesi yükseldi. Ayağa kalkmaya çalışan bir Umacı, boynuna bir ok saplandığında tiz bir sesle çığlık attı. Leorda Salvatore ve Tong Chai, yani takımın iki okçusu kenardan oklarla Umacılara saldırmaya başladı.
Canavarların çoğu henüz ayağa kalkamamıştı. Ancak durumu idrak edenler, okların geldiği tepeye doğru bakıyordu. Hatta üç tanesi çoktan o yöne doğru koşmaya başlamıştı bile.
Tam o anda Seol bedenini kaldırdı. Adeta bir yıldırım gibi tepeden, Umacıların üstüne atıldı ve ayağa kalkmaya çalışan bir Umacının kafasına mızrağını sapladı. Ölü canavarın yüzü yerle buluşmadan önce mızrağını geri çekti ve bir anda yan tarafına saplayarak hâlâ dengesini geri kazanmaya çalışan başka bir Umacının şakağında içinden kan fışkıran bir delik açtı.
Saldırılarının işe yaradığını gördükten sonra durmadan mızrağını savurmaya devam etti. Seol’ün görevdeki rolü, Delphine’in saldırısı ve iki Okçudan gelen oklar yüzünden dikkati dağılmış canavarların sayısını olabildiğince azaltmaktı.
Göz açıp kapayıncaya dek altı-yedi canavarı cehenneme yolladıktan sonra hemen geri çekildi. Umacılar sonunda aralarında başka bir düşmanın daha olduğunu fark ederek, silahlarıyla üstüne atılmaya çalıştılar.
Bu noktadan sonra, asıl savaş başlamıştı.
Seol kendine gelen keskin bıçağı ‘Vurmayla’ saptırdı ve hızlıca ‘Saplayarak’ başka bir canavarı daha kanlar içinde kalmış halde havaya fırlattı. Ve tam yana doğru ‘Kesiyordu’ ki…
Çın!
Gürültülü bir metalik çınlamayla mızrağı engellendi. Bir umacı zamanında kalkanını kaldırarak Seol’ü engellemeyi başarmıştı.
İskeletlerin aksine, bu Umacılar aptalca ileri akın etmeye çalışmıyorlardı. Hatta çevresini sarmak için dört bir yanına dağılmışlardı.
Çın!
Mızrağı bir canavarın baltasıyla çarpıştığında Seol’ün gözleri şaşkınlıkla büyüdü. Baltanın arkasında taşıdığı güç miktarının şaşırtıcı bir şekilde muazzam olması yetmezmiş gibi bir de Seol daha karşı atak yapma fırsatını bile bulamadan diğer canavarların silahları Seol’e yaklaşmaya başlamıştı bile. Bir şekilde geri çekilmeyi başarıp saldırıdan kaçındığında da bu anı bekliyormuşçasına bir balta ona doğru uçmaya başladı.
Ve böylece, Seol saldırmak yerine devamlı savunma odaklı bir savaşa sürüklenip durdu. Altı tane saldırgan canavar ve onların silahları tarafından kuşatıldığında köşeye sıkışmıştı.
Tek bu da değildi; tamamen canavarların silahlarına karşı kendini savunmaya odaklandığından göğsüne ani bir darbe aldığında irkildi ve olduğu yerde taş kesildi.
Bir ok zırhını delemeden geri sekti. Seol’ü hedef alan bir Umacı yayını germekle meşguldü.
O anda.
Fiyu, fiyu!!
Havayı delip geçme seslerinin eşliğinde tepeye çıkan iki canavarın çığlıkları yankılandı. Oklar, canavarları sırtından ve bacaklarından vurmuştu. Tam Seol kendini sıkıntılı bir durumda bulduğunda Leorda yardım etmeye başlamıştı.
‘Ama onların da okçuları var…!’
Çok geçmeden, Seol’ün gözleri daha da büyüdü. Okçu Umacının arkasından birdenbire bir çift bronz el belirdi ve bir yılan gibi canavarın boynuna sarıldı; ardından hançerle boğazını kesti. Ölü Umacı yere yığıldığında kanlı hançeri tutan Tong Chai’ın görüntüsü ortaya çıktı.
Oradan buraya ışınlanmış gibiydi adeta. Arkalarından gürültüler gelmeye başladığında Seol’ün peşindeki canavarlar duraksayarak tereddüt ettiler. Üstlerine devamlı yağan oklar, bir saniyeliğine bile olsa Umacıları oyalamak için yeterliydi. Hatta bazı oklar canavarların zayıf noktalarına isabet ederek devam etmelerine engel oluyordu.
Şimdi, Tong Chai düşman okçularını azaltıyorken bir yandan da Leorda'nın yardımı sayesinde, Seol tepeye doğru geri çekilmeyi keserek mızrağını tutuşunu değiştirdi ve savunmadan saldırıya geçti.
‘Saplama’ ve ‘Vurmayla’ kendine doğru akın eden canavarlar sürüsünün icabına bakıyor, sonra da şaşkınlıkla ona bakanlara saldırmaya odaklanıyordu. Tepenin yamacına kadar indiğinde iki tanesini daha öldürmeyi başardı.
Guaaaaak!
Durum öyle bir hal aldı ki lider Umacı sessizce izlemeyi bırakıp ileri doğru bir adım attı. Öfke içinde gürültüyle bağırarak Seol’ü hedef aldı ve devasa gürzünü havaya kaldırdı. Liderleri, kısa süre içinde astlarının yarısından çoğu öldürüldüğünde haklı olarak sinirlenmişti.
‘Kaçınsam mı?’
Bu kişi Seol olsa bile bu saldırıyı karşılayabileceğinden tamamen emin olamıyordu.
Canavarın gürzü yerdeki toprağı bile havaya kaldıracak kadar şiddetle aşağı indi. Birkaç saniye sonra, tam Seol geri çekilmeye hazırlanıyorken karanlık bir gölge önünde belirdi.
Baam!
Sağır edici, metalik bir ses etrafa yayıldı.
“Puhup!”
Büyük çelikten bir kalkan tutan Hao Win’in ayakları geriye doğru kayarken dişlerini sıkıyordu. Seol hızlıca adamı destekledi ve ağzını açtı.
“Saldırısından kaçınacaktım.”
“Ve ben de senin için engelledim!”
Hao Win kalkanıyla gürzü ittirdi ve Seol’le birlikte geri çekildi.
“Şu lanet Rahip de büyülerini yapmada hep geç kalıyor.”
Seol, Hao Win’in amacının ne olduğunu merak ederken yarım küre şeklinde bir bariyer, onları ortasına alacak şekilde etraflarını kapladı. Lider Umacı, güçlüce gürzünü bariyere indirdi ancak bir süre şiddetle titremesi dışında bariyere hiçbir şey olmadı.
“Ah, bariyer işe yaradığına göre manası oldukça fazla olmalı.”
“Birkaç canavar şu tarafa doğru gitmediler mi?”
“Onların icabına baktım. Ama bunun yüzden, sana yardıma gelmekte biraz geç kaldım.”
Lider Umacı ve on küsur astı yarım küre şeklindeki bariyerin etrafını sardılar. Bu büyü savunmasının ne kadar dayanacağı bir muammaydı, bu yüzden bir şeyler yapmaları gerekiyordu. Yine de Hao Win oldukça rahat görünüyordu.
“Her neyse, cidden inanılmazsın. Kendi başına kaç tanesinin icabına baktın? On dört? On beş?”
“On dört oldu. Hem savaşın ortasında değil miyiz?”
“Yorulmaya gerek yok. Jokerin ortaya çıkma zamanı geldi.”
Hao Win diğer tepeyi işaret etti. Seol, mavi bir cübbe kuşanmış Odelette Delphine’i zor bela seçebiliyordu. Aynı zamanda kız da ahşap asasını lider Umacıya doğrultmuştu.
“Avar – Ava – Avaritia.”
Seol gürültülü bir cızırtı sesi duydu. Sesi duymasıyla lider Umacının kafasına cızırdayan bir alev topunun çarpması bir oldu.
Guaaaaaaak!
Çatırt. Alevler canavarın kürkünü tutuşturdu ve hızla yayıldı. Lider, gürzünü yere düşürdü, yüzünü eliyle kapatarak deli gibi yerde yuvarlanmaya başladı.
“Büyük olanın icabına bak! Küçükleri biz hallederiz!”
Koruyucu bariyer hâlâ yerinde duruyordu. Seol güvenli bölgenin içinde durarak, acı içinde yerde yuvarlanan lider Umacıya vahşice mızrağını saplamaya başladı. Bariyer gözle görülür şekilde incelmeye başlayana kadar canavarın bedeninde düzinelerde delik açılmıştı bile.
Hâlâ diğer canavarlar duruyordu ancak uzun zaman önce düzenleri bozulmuştu. Leorda durmadan yayıyla oklar fırlatıyorken Tong Chai elinde mızrağıyla sessizce etrafta geziniyor ve Hao Win de durmadan düşmanlarına saldırıyordu.
Seol için ilk takım savaşı…
‘…Kolaydı.’
Başta, canavarları kışkırtmaya çalışmak biraz zordu ancak dayandığında işler devamlı daha kolay hale gelmişti. Tek başına olsaydı ne kadar denerse denesin bu görevi asla tamamlayamazdı. Ayrıca, takım düzeni birazcık bile bozuk olsaydı görev çok daha zor olacaktı. Bu savaş sayesinde bir Büyücünün neden bu kadar kıymetli olduğunu anlamış oldu.
“Sıkı çalıştınız millet!”
Canavar öldüğü anda Delphine elini kaldırdı ve diğer tepeden takıma seslendi.
“Büyücü olmak gerçekten olağanüstü, değil mi ama?”
Seol hayranlıkla konuştuğunda Delphine neşeyle hoplayıp zıplamayı keserek başını yana eğdi. Onun gözünde yaptığı tek şey, diğerleri tarafından korunurken iki büyü yapmaktı. Ve ister istemez Seol’ün onunla dalga geçtiği kanısına kapıldı; sonuçta Seol, canavarların kombine saldırısını engellemekle kalmamış, bu sırada da neredeyse yarısını ortadan kaldırmıştı.
Ancak Delphine, Seol’ün samimi olduğunu fark ettiğinde biraz utanmadan edemedi.
“Savaşçılar beni koruduğundan bir şeyler yapmam kolaylaşıyor.”
Delphine mütevazıca cevap verdi.
“Ee? Nasıldı peki?”
Hao Win kılıcındaki kanı silkti ve heyecanla sordu.
“Takımla oynamak da fena değil, ha?”
Seol karşılığında gülümsedi.
[Başarıyla Çok Zor bir görevi tamamladınız!]
[1669 HKP çetelenize aktarıldı.]
[Mevcut HKP: 1847 HKP]