Kara Mayer Robinson’a söylediği gibi Elena Sledge tarafından
Yaklaşık 12 yıldır depresyonla yaşıyorum. Şimdi 31 yaşındayım ve 19 yaşımdayken majör depresif bozukluğum olduğunu öğrendim.
Üniversitede sefil bir birinci yıl geçirdim, ama neyin yanlış olduğunu gerçekten bilmiyordum. Bir terapist gördüm ve ertesi yaz bana majör depresyon teşhisi kondu. Geriye dönüp baktığımda, lisede de depresyonda olduğumu görebiliyorum.
Teşhisimle uzlaşmak bir süreçti. Neden bunalıma girdiğimi ve bunun nereden geldiğini anlamakta zorlandım. Aklımda, majör depresif bozukluğa sahip olmayı gerektirecek kadar kötü bir şey yaşamamıştım.
Terapi yardımcı oldu. Terapistim deneyimimi normalleştirdi ve onayladı. Bir noktada bana “Depresyonun var çünkü sende var” dedi. Bu asla unutmadığım bir şey.
Teşhisimi kabul etmem ve bana yardım etmek için adımlar atmam gerektiğini fark ettim.
Belirtileri Yönetme
Yıllar boyunca oldukça tutarlı bir şekilde terapi gördüm. Bana en çok bu yardımcı oldu.
Çeşitli ilaçlar da kullandım. İlk teşhis konulduğunda yaklaşık 2 yıl boyunca bir SSRI (seçici serotonin geri alım inhibitörü) aldım. Etkileri azaldı, ancak başlangıçta bana çok yardımcı oldu.
Diğer SSRI’lar ve SNRI’ler (serotonin-norepinefrin geri alım inhibitörleri) gibi diğer ilaçları kısa süreliğine denedim. İhtiyacım olduğunda yardım ettiler. Akıl sağlığı için ilaçların %100 destekçisiyim ama bu şu anda ihtiyacım olduğunu hissettiğim bir şey değil. Bu değişirse, muhtemelen tekrar deneyeceğim.
Ayrıca birçok yaşam tarzı değişikliği yaptım. İki yıl önce pek aktif olmadığım için bir kişisel antrenörle çalışmaya başladım. Kendimi daha güçlü hissediyorum ve daha fazla enerjim var. Hala haftanın 4 günü aynı eğitmenle çalışıyorum.
Egzersizle vücuduma kendimi iyi hissettirecek şekilde bakmaya çalışıyorum. Ayrıca yeterince uyumaya da odaklanıyorum. Ben neredeyse hiç alkol içmem. Günümde bir rutini sürdürmeye ve ruhsal sağlığımla ilgilenmeye odaklanıyorum.
Arkadaşlar ve Aile Desteği
Verdiğim desteğe sahip olduğum için kendimi şanslı hissediyorum. Yakın ilişkileri sürdürmek için çok şey yaptım çünkü ilişkiler benim için çok önemli.
Kocam harika ve aynı zamanda depresyonla yaşadı. Arkadaşlarımın ve ailemin çoğu depresyon veya başka akıl sağlığı sorunları yaşadı, bu yüzden çok fazla anlayışları var.
Birinin sizi dinlemesi, ilgilenmesi ve olup bitenler hakkında sizinle konuşmak için zaman ayırması yardımcı olur. Sosyal destek çok büyük. Büyüme ve iyileşme için insan bağlantısının çok önemli olduğuna inanıyorum.
Tetikleyicileri Yönetme
Şu anda sürekli olarak depresif dönemler yaşamıyorum, ancak bu dönemleri kolayca içine sığdırabiliyorum. İlginç çünkü beynim nasıl depresyona girileceğini gerçekten biliyor. Bir bakıma çok tanıdık ve rahat.
Bazen başarısız gibi hissetmekle mücadele ediyorum. Çoğu zaman işimle ilgili olarak ortaya çıkıyor. Ben bir ruh sağlığı danışmanıyım. Özel bir muayenehaneye sahip olmak ve başkalarına yardım etmeye çalışmak bazen bunaltıcı olabilir ve depresif düşünceler ve belirtiler ortaya çıkarabilir.
Düşüncelerimi yönetmek ve kendimi utandırmaya başlamamak için çok şey yapmalıyım. Duygularımı serbest bırakmak için onları yazarım veya birisiyle konuşurum. Ayrıca düşüncelerimi “Ben yeterim”, “Deniyorum” veya “Sonsuza kadar böyle olmayacak” gibi daha şefkatli düşüncelerle yeniden çerçevelendiriyorum.
Bazen çok fazla şey olduğunda hala spiral çiziyorum. Ana tetikleyicim, kişisel olaylar ve dünya olayları tarafından bunalmak. Son 2 yıldaki dünya olaylarının mutlaka etkisi olmuştur. Bugünlerde umutsuzluk ve çaresizlik hissetmek herkes için çok kolay.
Tetikleyicilerimi biliyorum ve proaktif olmaya çalışıyorum. Yeterince uyuduğumda, aktif kaldığımda, programımı etkili bir şekilde yönettiğimde ve kendime şefkat gösterdiğimde en iyisini yaparım. Depresyon şüpheye takılmayı sever. “Başarısızsın” veya “Asla daha iyi olmayacak” düşünceleri oldukça hızlı büyüyebilir.
En Büyük Engelim
En büyük mücadelem, intihara meyilli olduğum 20’li yaşlarımın başında ve ortasındaydı. Çoğu zaman kendimi kontrolden çıkmış hissettim ve kendimi güvende tutup tutamayacağımı bilmiyordum. Semptomlarım kötüydü ve daha fazla desteğe ihtiyacım vardı. Terapinin hayatımı kurtardığını hissediyorum. İlaç da önemliydi. O zaman üstesinden geldim ama pasif intihar düşünceleri hala ortaya çıkabiliyor.
İnişler ve çıkışlarla yaşamak
20’li yaşlarımın başında iniş çıkışlarım çok daha yoğun ve şiddetliydi. Hız treni hala çok zor olabilir, ancak genellikle hayatımın bu noktasında çok daha fazla huzur yaşarım.
Harika hissettiğimde harika hissediyorum. Bazen kendimi iyi hissediyorum.
İnişleri ve çıkışları yönetmek için terapiye gitmek, arkadaşlarımdan ve kocamdan destek almak ve aktif kalmak gibi bana yardımcı olduğunu bildiğim şeylere güveniyorum.
Şimdi Bildiklerim
Öğrendiğim en önemli şey, depresyonum olmadığım. Deneyimlediğim ve birlikte yaşadığım bir şey ama ben değilim.
Depresyon, başka türlü sahip olamayacağım şekillerde büyümeme ve genişlememe yardımcı oldu. Bunu kimse için dilemem ve seçme şansım olsa kendim için de seçmezdim. Ama bana dağıtılan el bu ve beni nasıl şekillendirdiğini görmek sorun değil.
Beni daha merhametli yaptı. Bir zamanlar sahip olduğum güçlü bir terapistle birlikte bana kendim bir terapist olmam için ilham verdi. Başkalarını desteklememe yol açtı.
Eskiden depresyonuma çok içerlerdim ama artık yapmıyorum. Yıllar boyunca ne kadar korkunç olsa da, hayatımın önemli bir parçası ve bana birçok yönden yardımcı oldu.
Kaynak : https://www.webmd.com/depression/features/live-with-mdd?src=RSS_PUBLIC