“What the Body Does Not Remember”, 12 Haziran 1987’de, Toneelschuur, Haarlem’de (Hollanda), dünya prömiyerini yapmış ve dans dünyasını hayrete düşürmüştü.
1986’da, Ultima Vez‘i kuran Wim Vandekeybus, koreograflığının yanı sıra, bir film yapımcısı ve yönetmen. Vandekeybus ve “What the Body Does Not Remember” in bestecileri Thierry de Mey ve Peter Vermeersch, yarattıkları bu eser ile New York’ta, prejli Bessie Ödülünü almışlardı. Teması – dans ve müziğin acımasız çatışması, tehlikeli ve mücadeleci bir manzara- olarak özetlenen eser, 2013’te, tam 25 yıl sonra yepyeni bir kadro ile dünya turuna başladı.
WTB©DannyWillems
Kendi cümleleriyle Wim Vandekeybus düşüncelerini şöyle dile getiriyor: “Performansı izlerken, ilk günkü tutkuyu ve enerjiyi baştan hissediyorum. O zamanlar, sürekli bir şeyleri taklid eden, öyleşmiş gibi yapan estetik çalışmalar beni çok rahatsız ediyordu. Ben, işlenmemiş duygu, fiziksel güç ve cesaret görmek istiyordum. Yıllar sonra, bunun hala başarılabildiğini, sürdürülebilir ve geliştirilebilir olduğunu görüyoruz.“
Ultima Vez, kuruluşundan bu yana Brüksel ve Flaman bölgesinde faaliyet gösteriyor.
Sanatsal bir etkinliğe bilet almadan önce yorumlarını ayrıntılı bir şekilde okuduğumu söyleyemem. Bu şekilde, okuduklarımdan etkilenmekten, bazan sadece pazarlama amaçlı olarak yazılan abartılı beş yıldızlı eleştiriler yüzünden, hayal kırıklığına uğramaktan koruyorum kendimi. İzlediğime kendi yorumumu katmak, şaşırmak ve süpriz duyguları da, yaşayacağım tecrübeyi benim için daha heyecanlı hale getiriyor.
WTB©DannyWillems
Biletimi bir süre önce almış olsam da blog için hazırlık yaptığım için, bu akşam izlediğim “What the Body Does Not Remember” hakkında önceden araştırmamı yaptım. Ayrıca bu akşam yanımda, ilgisi olmadığı ya da benim tarafımdan daha önce davet edilmediği için ilk kez bir çağdaş dans performansına gelen bir arkadaşım da vardı. Onu nelerin beklediğini görmek ve arkadaşlığımızın sağlam temellerini sarsmamak için de bilgi sahibi olmak istedim.
WTB©DannyWillems – Oh H E L L O !
Performans öncesi uzak doğu mutfağından atıştırmalık ve hızlı bir akşam yemeği yedik ve mutlu ve meraklı olarak girdiğimiz tiyatrodan, daha da mutlu ve daha da meraklı, fazlasını, daha da fazlasını görmek isteği ile ayrıldık. Kendi adıma “What the Body Does Not Remember” için özetle şunları söyleyebilirim. Dansı sevdiğimi biliyorsunuz, mümkün olduğunca çok dans performansı izlediğimi söyleyebilirim. Sanırım bu akşam, gördüğüm orkestralar içinde en “cool” orkestrayı gördüm. Müzik, tadıma göre oldukça “kabilevi” kaçsa da ben, bu akşam gördüğüm kadar sahneye yakışan, çaldıkları enstrümanla bütünleşen bir ekip, daha önce görmedim. Yanlış görmediysem aralarından biri, bir ara dansçıların arasına da karıştı. Ayrıca, çok uzun, çok minyon, çok heybetli, çok güçlü, çok esnek, çok ama çok ama çok kabiliyetli dansçılar gördüm fakat, bu akşam gördüklerim kadar çevik ve atik olanlarını da daha önce görmedim. İyi ki gitmişiz.
WTB©DannyWillems
Eser yarın akşam 19:30’da Sadler’s Wells‘ te görülebilir.
Bu arada, bloğuma ara verdiğim için okurlardan özür de dilemek isterim. Kısa bir tatile çıkmıştım, fotoğraf makinam ve bilgisayarım ile birlikte. Oralardan da yazmak niyetindeyken, küçük bir kaza geçirdim. Yavaştan iyileşiyorum.
Foto ve bültenler için teşekkürler: Caroline Ansdell – Sadler’s Wells
daktilobymüge© Londra Şubat 2015 – Sevdiyeniz paylaşın bence. ❤ Neden olmasın.