Yüz yıllar boyu her alanda insanlığa hizmet etmiş bir milletin evlâdıyız. Dünyaya ışık tutan ilim adamları yetiştirerek herkese örnek olmuşuz. Osmanlı atalarımıza karşı hâlâ büyük hayranlık mevcut! Allah, İslâm’a hizmet eden kullarına diğer insanlara karşı heybet ve üstünlük veriyor: “Salih kullarım yeryüzüne mirasçı olacaktır” (Enbiyâ, 105).
Tanzimat’la birlikte Osmanlı aydını Batı’ya özenme hastalığına tutuldu. Kendi değerlerini yetersiz görmeye başladı. Hâlbuki Allahü Tealâ kullarına tastamam ve kemale ermiş bir din göndermişti: “Bugün size dininizi tamamladım ve sizin için din olarak İslâm’ı seçtim” (Mâide, 3). Allah’ın kitabı her şeyi kuşatıyordu: “Yaş ve kuru ne varsa hepsi apapçık kitabın içindedir” (En’âm, 59).
Türkiye’nin Batı özentisi, onların değerlerinin de ülkemize taşınmasına yol açtı. Aydınlar Batı norm ve ölçüleriyle düşünmeye başladı. Demokrasi, eşitlik, özgürlük, modernizm, hürriyet gibi kavramlar Batılı bir mantıkla ele alınıyordu. Adeta, bir zihin işgaline uğramıştık.
Eğitimimiz de bu değişiklikten nasibini aldı. Nesiller aslından ve özünden kopmaya başladı. İnanç ve medeniyetinden uzaklaşan gençler kendi değerlerine yabancılaştı. Ne yapacağını bilmeyen, çaresiz, içe kapanık, ideal yoksunu bir nesil ortaya çıktı.
Yiğit düştüğü yerden kalkar. Bugünkü tıkanıklığı, bize güç ve dinamizm kazandıran değerlerimize sahip çıkarak aşabiliriz. Özümüze ve aslımıza dönüş hareketinin öncüsü Prof. Dr. Necmettin Erbakan Batı tipi eğitimin nesillerimize verdiği zararı şöyle anlatır:
“Tarih boyunca idealist olmuş büyük bir milletin evlâtlarına sadece materyalist metotla ezberciliğe kaçan bir eğitim vermek kadar hatalı bir politika olamazdı. Nitekim, kalpleri ve dimağları millî idealden mahrum bırakan, bu hatalı gidişat kısa zamanda zararlı meyvelerini vermeye başlamış, bu boşluktan faydalanmayı bilen bölücü ve yıkıcı cereyanlar, ülke bütünlümüzü tehdit eder hale gelebilmiştir. İşin en acı tarafı ise kendi ideolojilerini, bu aziz milletin parasıyla kurulan eğitim müesseselerimizde evlâtlarımıza aşılamışlardır.” (Davam, MGV Yy. Sh. 188)
GENÇLİK HEBA OLUYOR
Batı özentisi üzerine kurulan eğitimin meyvesi çok acı oldu. Okumayan, düşünmeyen, sorgulamayan, hedefleri olmayan bir gençlikle karşı karşıya kaldık. Gününü gün eden, sadece biyolojik hazlarla tatmin olmaya çalışan sorumsuz bir gençlik.
Bir hafta kadar önce OECD, üye ülkelerin eğitim standartları ile ilgili bir rapor yayınladı. Buna göre, Türkiye’deki 15–29 yaş grubundaki gençlerin yüzde 29’unun hiç okumadığı ve çalışmadığı ortaya çıktı. Türkiye, nüfus potansiyelini boşa harcıyor, ifadesine yer verildi.
Akif, “Merhametin yok diyelim kendine, / Merhamet etmez misin evlâdına!” der. Gençlerimiz hem maddî, hem manevî anlamda heba edilirken seyirci mi kalacağız? “Eğitim” diyerek “eritim” ve “öğütüm”e tabi tutulan bir nesle kıyma hakkımız var mı? Bu gençler bizim gençlerimiz. Bu ülkenin insanları! Onlara karşı bir sorumluluğumuz yok mu?
Millî ve manevî değerlerine yabancılaşan gençler, hızla özünden, aslından, kimliğinden uzaklaşarak yozlaşıyor. Hayattan kopuyor, sorumsuzlaşıyor. Kendini boşluğa bırakıyor âdeta.
Her gün maden, trafik, asansör gibi ihmaller sonucu oluşmuş kazaları konuşuyoruz. Bu ihmaller sorumsuzluğun bir sonucu değil mi? TÜİK raporuna göre 2013 yılında 2139 kişi intihar etmiş. Problemli, stresli bir hayata terk edilen bu insanların suçlusu kim? Eğitimimizin buna benzer problemleri ortadan kaldıracak şekilde düzenlenmesi gerekmez mi?
Gençlerimize manevî donanım kazandırarak hayata karşı dirençli, sabırlı hale getirmeliyiz. Türkiye domuz gribi, bonzai gibi gençlerimizi madden öldüren unsurlara karşı kampanya açtığı gibi, mânen çökerten kötülüklere karşı da ahlâk ve mâneviyat seferberliği başlatmalıdır. Çünkü manevî tahribat daha yıkıcı ve daha öldürücüdür.
BÜNYEMİZE UYGUN EĞİTİM
Eğitimin gücünü bilmeyen yok. Eğitim yoluyla her alanda ihtiyacınız olan kadroları yetiştirir, dünyada etkili bir noktaya gelebilirsiniz. Kaliteli eğitim yapabilen ülkeler diğer alanlarda da başarılı oluyorlar.
Mark Twain, eğitimin gücü ile ilgili olarak şu ifadeleri kullanır: “Eğitimin yapamayacağı hiçbir şey yoktur. Hiçbir şey onun etki alanının dışında kalamaz. Kötü ahlâkları iyiye çevirebilir, kötü ilkeleri yıkar ve yerine yenilerini koyar.”
Eğitimden arzu edilen sonucu alabilmek için, onu bünyeye uygun hale getirmek şarttır. Hele, Türkiye gibi Müslüman bir ülke için bu durum daha da önemlidir. Çünkü İslâm, bizim için apayrı bir güç kaynağı. Gençlerimize dinamizm ve üretkenlik kazandırmak için büyük bir imkân. Elindeki potansiyeli kullanabilen bir Türkiye, dünyada “öncü” ve “lider” haline gelebilecek durumdadır. Tarih bunun şahididir.
Çocuklarınıza ve çevrenize bakın! Eğitimin evlâtlarımızı yalnızlaştırıp sosyal hayattan kopardığını göreceksiniz. Üç haneden oluşan bir mezradaki samimiyet, paylaşma ve kaynaşmışlık büyük şehirlerde görülmemektedir. İnsanlar milyonlar arasında yalnızlaşmaktadır. İşte eğitim bu bağı kurmalı, sosyal hayat bu anlayışla plânlanmalıdır.
Eğitimde zihniyet devrimine ihtiyaç vardır. Problem daha çok manevîdir. Derslik, eğitimin süresi, okul yapımı, bilgisayar, tablet kullanımı gibi konulardaki sayıların yüksekliği ile öğünmek problemi çözmez. Bu, hormonlu büyümedir. Bünyemize uygun bir eğitim yapılanması gereklidir.
Eğitimimiz, yabancılaşma, Batılılaşma gibi bünyemize aykırı her türlü ayrık otlarından temizlenmeli, insan fıtratına uygun bir tabiîliğe kavuşturulmalıdır.