Denizin nerede bitip gökyüzünün nerede başladığı belli değil. Sis ufuk çizgisini silmiş. Gökyüzü, ayaklarımızın dibinden başlıyor; ya da deniz kabarmış, yıldızlara uzanmış. oturduğum çay bahçesinde hemen herkes yaşlı. Gençler için uygun bir gün değil perşembe. Onlar mesaideler; işsizler için pahalı, öğrenciler için çok uzak bir yerdeyim. Öbür masalarda, buraya yıllardır geldiklerini, yıllardır sustuklarını düşündüğüm birkaç yaşlı adamla kadın, gözlerini diktikleri uzaklarda ufuk çizgisini arıyor olmalılar. Gözlerimi denizdeki sayısız karabatağa diktiğimi, suya ansızın daldıktan sonra ötede çıktıkları yeri görmeye çalıştığımı, ama göremediğimi – sis mi engel oluyor, karabataklar mı çok hızlılar suyun altında, bilmem, daldıklarını görüyorum, ama çıktıklarını göremiyorum bir türlü- önümdeki çayın masada içilmeden soğuduğunu gören yok. Kış ortasında anlamsızca aydınlık bir gün işte
BEHÇET ÇELİK – DÜĞÜN BİRAHANESİ
Günün telaşesi sona erdi. Diğer zümredaşların dersinin etüdünün bitmesini ve ardından mini bir toplantı yapmayı bekliyorum.
Sabah çıkarken çantama attığım kitaba başlayacağım şimdi.
bir müzik esi için geldim yanınıza işte.Reklamlar