Küçükken ışıklı ayakkabıları çok severdim. Ağlaya sıklaya aldırmıştım. Ayağına giyince otomatik yanıyor sanardım. Meğer üstüne ağırlık binince yanarmış. Bende de kilo yok. Sırf ışığı yansın diye sabahtan akşama kadar zıplardım. O da arada bir yanar, sevinirdim.
Remzi çamaşırları asıyorsa o zaman reyhan da kahvede okey oynuyordur.
Yıllar sonra onca yıllık hayatımız tek bir cümleden ibaret olacak. Bitmez dediğimiz dertlerimizi, haftalarca sevindiğimiz hallerimizi birer kelimeyle anlatacağız belki de.Bitmez dediğimiz yıllar geride kalacak. Oldu bittiye gelecek gençliğimiz.
Tüm bunlar su götürmez bir gerçekken, neden bu hayatı bu kadar ciddiye alırız ki?