Çocuklarda Korku ve Ebeveynlere Notlar
Korku, çocuk olmanın kaçınılmaz bir parçasıdır. Yeni, büyük, parlak, gürültülü şeyler çocuklar için korkutucu olabilir ve bu tür şeyler çocukların meraklı, dikkatli ve bazen temkinli olmalarını sağlar. Şimşek çaktığında bir köşede saklanan bir çocuk, alt komşunun ev tamiri yaptığı sırada matkap sesinden ürken ve ağlamaya başlayan bir çocuk ya da tek başına yatağa gitmekten korktuğu için bahaneler üreterek odasına gitmekten kaçınan bir çocuk ebeveynlere pek de yabancı örnekler değildir.
Çocukların korktuğu konular gelişim dönemlerine göre değişmektedir. Örneğin; 8-9 aylık bebekler bildikleri insanların yüzlerini tanımaktadır. Bu sebeple yabancı ve yeni yüzler onları korkutabilir. 10 ay ve 2 yaş arasında oldukları dönemde ise çocuklar ebeveynlerinden ayrılma anksiyetesi yaşayabilirler. Ebeveynlerinden ayrılmak istemez ve sürekli onların yanlarında olmasını isterler. Çocuklar 4-6 yaş aralığında soyut-somut ayrımını yapamaz ve hayallerinin gerçek olmadığına dair bir fikre sahip olamaz. Bu sebepledir ki bu yaş döneminde yatağın altından bir canavar olduğu fikrinden, karanlıktan, gürültülü seslerden aşırı derecede korkabilirler. Çocuklar 7 yaş sonrasındaki dönemde gelişimlerinin etkisiyle soyut-somut ayrımına varmaya başlar. Bu dönemde hayatta karşılaşılabilecek zorluklardan korkabilirler. Örneğin; haberlerde duydukları bir doğal afetin başlarına gelebileceğinden, sevdikleri birinin yaralanabileceğinden, ölümden korkabilirler. Bunun yanı sıra okul dönemi çocukları oldukları için notlar, arkadaş ilişkileri, ödev gibi konularda kaygı yaşayabilirler. Ergenlik döneminde ise bakış daha çok ‘ben’ olmaya yöneldiği için bu dönemdekiler görünüşleri, akranları tarafından kabul edilip edilmemeleri gibi konularda kaygı yaşayabilirler.