Hep söylediğim birsey var; teknolojinin icine doğmakla, hayatina teknolojinin dogması aynı şeyler değildir.
Bizim neslimiz hayatına teknoloji doğanlardan. Commodore 64, walkman (ismin işaret ettigi kavrama dikkatinizi çekmek isterim: walkman yani hareket halinde bir adam napiyor müzik dinliyor??? Olacak is değil) dersem cogunuz anlar sanirim ne demek istedigimi.
Cocuklarımız ise görece şanslı ve bir o kadar da değiller...
Onlar teknolojiye doğanlardan, bizim gibi teknolojik araçları hayatına sokup sokmamasi tercihlerine kalmış değil onların. Onlar bu dunyanın parçası olmak zorundalar. Teknoloji de onların bir parçası, bir uzvu. Birbirini oteleyerek çalışan ve dolasiyla giderek artan bir ivme kazanan teknolojik gelişimler dokunma ölçeğini yok edip cocuklarımıza ne yazık ki birer insani suretler olma yolunda hız kazandırıyorlar. Bu degisim hayatlarını birçok acıdan kolaylaştırıyorken insan olmayı dokunmayı hissetmeyi unutmalarına sebep oluyor.
Peki bu durumda ne yapmalı bu gidişattan bu mutsuz gelecekten cocuğumuzu nasıl kurtarmalıyız.
Kurtaramayiz!
Bunu konuyu Yağmur doğduğundan beri düşünüyorum. Once 22 aylık olana kadar TV izletmeyerek başladım. Sonra orda burda ellerinde akıllı telefonlarla dolaşan el kadar bebeleri gördükçe cık cık cık dedim, hor gördüm.
Ancak şimdi Yağmur 27 aylık ve akıllı telefonlardaki oyun, yapboz, Youtube, video, foto gibi konularda uzmanlaşmış ve hatta radyasyon konusundaki hassasiyetimizden dolayı uçak moduna al diye uyardığımızda uçak moduna dahi alıyor makinayı.
Müdehaleci olmayı bırakalı yaklaşık 3-4 ay oluyor. Tabii miktarlarını çok abartmadan ve yasaması gereken deneyimlerin önüne geçmesine izin vermeden. Yani parkta ya da bir arkadaşıyla birlikteyken izin vermiyorum asosyallesmesine.
Şimdi anladım ki ebeveyn olmak çocuğunu mevcut ya da gelecekteki tehlikelerden körü körüne korumak değil bazen onun iyiliği icin bile bile yanlış yapmasına izin vermekmiş.
Önemli bir not: Bu post da cep telefonundan yazılmış-yayımlanmış ilk postumdur ve anlamı da büyüktür aynı :)