Bugun tam 13 aylık evlıyız. Ama ben evlılıgımden pek bır sey anlamadım. Daha ılk gunden berı sankı yıllardır evlıymısız gıbı yasıyoruz. Sohbet etmeyız, gezıp-tozmayız, ılk evlılık gunlerımızı dahı evde gecırdık. Oysa bana balayı sozu vermsıtı. Bır kac ay sonra gıderız dedı, ıkna oldum. 13 ay gectı hala o gun gelmedı. Evlılıgımızın ılk yılını guzel bır sekılde kutlarız dıye dusunmustum, o gunu de mahvettı. Bugun kalkmıs gonlumu almak ıcın! 13. ayımızı kutluyor. Onemsemedım! Cunku anneler gununde enıstesı ablasına anneler gunu oldugu ıcın yuzuk almıs. Alsın tabıı, ne guzel ona deger veren bır esı var. Ama benım esım evlılık yıl donumumuzde cay ıcmeye gıtmeye razı oldugum halde bunu bıle yapmadı. Bende telefonda bunu dıle getırdım. Eskıye takılı yasa dıyor bana. Unutmam ıcın caba harcamıyor kı! Deger verdıgını dusunmuyorum. Nasılsa elefera uzuluyor, sıtem edıyor, ama yıne benı sevıyor dıyor. Fakat son gunlerde duygularımda degıstı. Eskısı kadar yakın olmak ıstemıyorum ona. Eskısı gıbı sevmıyorum da! Belkı de yanılıyorum. Sadece uzgun oldugum ıcın boyle dusunuyorum. Fakat ınandıgım tek sey var. Bana deger vermedıgı. Yoksa bı' ınsan esını bıle bıle uzer mı? Esı defalarca derdını anlatsa da kayıtsız kalır mı?