Bir zamanlar sevdiğim bir adam “Bir insanı en çok korkuyla yaşamak mahveder “demişti bana. “Peki o korkudan nasıl kurtulunur söyleyebilir misin ?” dediğimde beni anlamadı. Aslında tüm hayatın bir ‘korku’ zinciriyle örülmüş olmasının ne anlama geldiğini o bilmiyordu. Bu yüzden soruma istediğim cevabı veremedi ,çünkü kastettiği yalnızca saplantılı bir şiddetti. Korkunun vahşi ve acıtan yönünü düşünmüştü sadece. Halbuki ‘korku’nun dahi en korkuncu insana iyi davranandır .
Beyninizi dondurur önce, felç olursunuz sizi okşarken. Gözlerinizden öptüğünde hiç var olmamayı dilersiniz. Hayat nefes alırken biter. Yalnızca bir taş parçası gibi ağır ve sakin bırakır sizi. Zehirli dudaklarıyla kör ettiği gözleriniz baktığı herşeyi karanlık algılar ve kaçmaya iter bakışlarınızı. Büyük ve siyah elleriyle sıktığı avuçlarınız dokunduklarından ürperir olur. Koşarsınız ama yanınızda kalır daima. Sizden nefret eder ama umarsızca içinizde salınır. Her saniye kirletir sizi de, tutunduklarınızı da.. Herkes ve her şey geride kaldığında, kaçarken onlar sizden, kaçarken siz kendinizden, geceleriniz de yoktur artık. Kollarınızın arasından parçalayarak , acımasızca kanatarak alır sarıldığınız şafağı.
Beyninizin kıvrımları arasında süzülürken sinsice, en mahrem hatıraların içine sızarak çalar rüyalarınızı ; size sarılıp uyurken .
İşte en son benliğiniz bile sizi terketmişken ,yalnızca cesetten ibaret beklerken öylece.. Sizden nefret eden ve size iyi davaranan korkuyla başbaşasınızdır! Yalvarmayı bile denemezsiniz sizi terketmesi için. Gözlerinin içine baktığınızda görürsünüz kendinizi, nefeslerinizi farkedersiniz. İçinizde uyanan yeni duygunun adı ‘kin’!.. Yenilmişliğin hırsıyla şavaşırken katlettiğinizde onu, geriye aldığınızda size ait ne varsa ganimet olarak, ardında bıraktığı kan ellerinize ve hazinenize bulaşmıştır… Tiksinerek de olsa kazanmanın verdiği avuntuyla devam edersiniz yola. Teniniz ve nefesleriniz hala kirlidir ama…