Upuzun bir maraton, zorlu bir savaş, kıran kırana bir mücadele...
Günlerce, gecelerce, şeytana pabucunu ters giydirdiğimiz saatler...
Bir gün bile mi insan kendinden birşey eksiltmez, her zaman bakımlı, her zaman capcanlıydın güzel kadın...
Kendi derdini unutup yine başkalarına koşan fedakar, cefakar yürek...
Başında bir yağmur bulutuyla gezerken bile inancı hep korkularından büyük olan savaşçı annem...
Bizim karnemiz; altı haftada bir aldığımız raporlarımız, tahlillerimizdi.
Ödevlerimiz; ailece elele girip elele çıktığımız tedavilerimizdi.
Sözlü sınavlarımız; doktor muayenelerimizdi.
Hepsini verdin, başardın, hiç sınıfta kalmadın, bir gün şikayet etmedin azimli annem.
Ve şimdi yoruldun, haklısın da, can mı dayanır buna?
Dayanmaz canım annem benim.
Artık uyumayı, huzurla dinlenmeyi seçtin.
Bizi sensiz, yarım, sessizce bıraktın.
Ne denir ki?
Aklımdan kalbime düşenler bir kaç fasikül eder.
Kalbimden kalemime ancak bu üç beş satır ulaştı işte.
Duygularım düğüm, kalbim büklüm büklüm.
Herşeyin yeri doluyor da senin yerin ne olacak bilmiyorum...
İnanamıyor insan, "nasıl yani seni bir daha göremeyecek miyim" diyorum.
Yok, göremeyecekmişim annecim.
Ne veriyordu Allah, hayat?
Dağına göre kar mı?
Verdi, verdi, dağ tepe yağdı, bembeyaz oldu her yer.
Sen söyle hayat?
Ne veriyordu Allah?
Sabır mı? Onu da veriyor, hayat devam ediyor.
Eksik, hüzünlü ama devam ediyor, edecek.
Biliyorum zaman, herşeyi çözdüğü gibi bu bulutları da dağıtacak.
Biliyorum, çare zaman, ama...
Ne seni unutacak kadar zaman geçecek, ne de geçen zaman seni unutmaya yetecek.
Zaman sadece acılarımızı hafifletecek.
Ben yine senin saçtığın ışıkta, senin gösterdiğin yönden gideceğim.
Artık omzumda ki meleksin.
Her karar aşamasında yine bana pusula olacak, yardımını benden esirgemeyeceksin.
Çünkü sen annesin, annemsin benim. Ve anneler gitmez, birşey değişmez.
Ne sana sevgim bitecek ne hayranlığım.
Değişen tek şey her geçen gün artacak özlemim olacak.
En büyük hayalimizdi; üç kuşak resmimizin olması...
Yarım kalan en büyük hayalimiz. Kısmet olmadı canım annem.
En çok buna sızlıyor içim, kalbim eziliyor, en çok buna...
Beki'm...
Ardında seni çok seven, kalbi her an seninle atacak olan aileni bıraktın.
Babam, evlatların, beş torunun ve tüm sevenlerin senin huzurla uyuman için dualar ediyor.
Tek tesellim annenle babana kavuşmuş olman, yine tekrar çocuk olmanın keyfine varacak olman.
32 yıldır eli sırtımda, gözü üstümde olan öğretmenim, en can dostum, kalbimin dip köşesi, gülme nedenim...
Şimdi en büyük kederim, en derin özlemim, gözümdeki yaşsın.
Gittiğine mi üzüleyim, sıkıntılarından kurtulduğuna mı sevineyim, hangi duygu bu, yeni tadıyorum, anlayamıyorum.
Bıraktığın anılarla, birbirinden güzel resimlerinle, öğrettiklerinle, verdiğin mücadelenin hayranlığıyla seni yüreğimde yaşatarak yola devam edeceğim.
Beni görmek istediğin her ne durum ve an varsa Allah nasip etsin de göklerden yine ilk sen gör diye dualarla yaşayacağım.
Canım annem benim.
Benim güzel annem.
Seni tanıdığıma şükürler olsun.
Sana söz; hayatımı hayallerimizin rengine boyayacağım.
Beyaz, hep bembeyaz hayallerle seni kalbimde yaşatacağım.
Seni çok ama çok seven orkiden,
Kazandibin Lulu'n...
Not: Cenazenin bile güzeli olur mu?
Olurmuş. Mahşeri bir kalabalık yaratıp annemi son yolculuğuna uğurlamaya gelen tüm sevgili dostlarımıza; annemi ve bizi yalnız bırakmadığınız için sonsuz teşekkür ederiz. Kalbimizde sevginizi hissettik, güçlü olmamız için en büyük neden varlığınızdı. Hepimizin duaları kabul olsun, sonsuz uykuya yatan tüm yakınlarımızın da ruhları huzurla dolsun.