Lavinya DergisiHAYAT
"Kitap okurken saçlarınıza çiçekler takarak kitap kahramanı gibi hissettiğiniz anları sevin "
Yaralandığımız yerden öğretiyor hayat yaşamayı… Bırakın esen rüzgar dağıtsın saçlarınızı. Bırakın o yağan yağmur sırılsıklam etsin sizi. Açın ellerinizi ve bir kere olsun gökyüzüne bakın. Hayat telaşında kimi zaman kahkahalar atarken kimi zaman gözyaşlarına boğuluyoruz. Yaralanıyoruz. Peki nedir bu yara? Neden buna izin veriyoruz? Çünkü çok değer veriyor, çok seviyoruz. Sevdikçe kendi benliğimizi unutarak karşı tarafı yüceltiyoruz. Fakat ne yazık ki çoğu kişi bu durumda egosuna yenik düşerek kendini sizden üstün görüp sevgiyi nankörlüğe dönüştürebiliyor. Kırılan kalbimizi görmüyor. Bizler ise yaralanıyor ancak buna aldırış etmiyoruz. Oysaki basit duygular besleyen insanları hayatımızdan çıkararak kendimizi iyileştirmenin ilk adımını atabiliriz. İnsanlara körü körüne bağlanmak yerine bolca kitap okuyabilir, bolca gezip görebiliriz. Çıkarsızca yanımızda durabilen hayvanları sevebiliriz. Bizler değerimizi oluşturduktan sonra hayat yolunda bize bir şeyler katabilen insanlarla arkadaş olmayı tercih etmeliyiz. Yaşarken öğrenmeliyiz. Yaşarken kendimizin farkında olmalı, en çok kendimizi sevmeliyiz. Çünkü biliyoruz; "Sevgisizliğin kol gezdiği dünyada, ruhumuzda boşluklar açılıyor ve derin bir sessizliğin içinde karanlık bir köşede dolaşıyoruz."