Ben seni boş bir odanın tüm efkarıyla sevdim, ışıksızlığı ve karanlığıyla. Sen bana ilk geldiğinde odam boş, kalbim nahoş, aklım sarhoştu. Yine de hepsini tek tek bildim. Küpeni, kolyeni de sevdim ayaklarının bastığı yerleride. Gelip gidişlerin odama mutlu şeyler getirdi, bir tatlı ses, bir kucak nefes, birçok dokunuş, bir çift göz. Sen geldin. Işık görmeden ışığı bildi benim gözlerim, gözlerine bakarak gece gündüz ayırt ettim. Odamın rengi beyazdı, her geldiğinde farklı bir renge boyandı. Az önce griye döndü, gri hem siyah hem beyazdı. Sana olan özlem hem aile, hem aşk özlemi gibiydi. Griden anlattın sen bana bunu, ben tüm gün dinleyeceğim. Senin bir kere daha odama gelmeni bekleyeceğim, dokunuşlarına her an hasretim.