Sevgi, insanları birbirine yaklaştıran ve öz olarak bağlayan doğal bir ruhsal eğilim, etkili bir güçtür. Güven, dostluk, bağlanma, sempati, şefkat gibi duygu ve eğilimlerin temelinde sevginin büyük katkısı vardır. Öyle bir zamandan geçiyoruz, öyle bir süreç yaşıyoruz ki, tüm insanlar sevdiklerinden uzak kalarak, sarılmadan, öpmeden, fedakarlığın ve sevginin ne olduğunu, nasıl gösterileceğini uygulamaya çalışıyoruz.
Her gördüğünüzde sarılmak, özel günlerinde yanında olmak, hasta ve yaşlıysa ziyaretine gitmek, elini öpmek, doğum gününde ve düğününde kalabalık bir heyetle halaya durmak, en büyük sevgi göstergesiydi. Torunlarına, çocuklarına, anne ve babana, kardeşlerine ve diğer sevdiklerine görüştüğünde sarılmamak, öpmemek ve mümkünse yüz yüze gelmemek en büyük sevgi göstergesi haline gelmiştir. Sağlıklı yaşamanın ve sağlıklı yaşatmanın olmazsa olmaz kuralı, gitme, gelmesin, dokunma, yaklaşma ve görüşme sloganı nerdeyse yazılı emir haline dönüşecektir.
Sevgide, iki bireyi birbirine yaklaştırma ve bütünleştirme gücü varken, sevgi, kişiyi ayrılık ve yalnızlık duygusundan kurtarırken, sevgi ilgiyi, ilgide iyilik etmeyi gerektirirken, bu günlerde bu yazdıklarımın zıddını yapmak, yani yaklaşmamak, yalnız bırakmak ve ilgilenmemek sevgi göstergesinin hası ve özü olarak kabul görüyor.
Önceleri her güne veya haftada bir görüşememek bana acı verirken, şimdilerde görüşme isteğimin azalması, görüştükten sonraki duygu ve düşünceler, derin derin yaşadığım evhamlar beynimi kemiriyor. İnsan, sevdiğine zarar verir mi ve sevdiğinin acı çekmesini ister mi? Ne yaptığınızı bilmiyorsunuz ki, mukayese etme şansınız ve elinizde ölçü aletiniz de yok, verdiğiniz veya vereceğiniz zarar maddi değil, telafi etmek oldukça güç ve hatta imkansız. İnsani duygular ve sorumluluk taşıyan tüm bireylerin benimle hemfikir olduklarını tahmin ediyorum.
Salgınla amansız bir mücadele yürüten Türkiye’de, vakalar ve ölümler artmaya devam etmektedir. Son günlerde tedbir olarak alınan kararların tamamı gecikmeli alınan kararlardır. Sevgiye karşı olan duygusallığımız ve zafiyetimiz ne yazık ki ekonomiye, siyasete, eğlenceye, sorumsuzluğa ve vurdumduymazlığa karşıda varlığını göstermektedir. Bir başkasının yaşadıklarını, çektikleri ızdırabı ve acıları duymuyoruz. Ne zamanki yüreğimiz yanar, gözümüzde yaş kalmaz, hayata küseriz ve yaşama hevesimiz kırılırsa, ayaklarımız yere basıyor, başka acıları da özümsüyoruz. Sevdiklerimize yapabileceğimiz en büyük sevgi gösterisi, “MASKE, MESAFE VE HİJYEN OLMALI.”