Herkesin senin hakkında bir fikri var.
Tanımları, sıfatları, sözcükleri.
Nasıl birisin? Ne istiyorsun? Neleri seversin?
Hayallerin nerede başlıyor?
Nerede bitiyor?
Üzerine yapışıp kalan, onlar söyledikçe gerçeklik kazanan bu fikir…
Senin mi gerçekten, bilmiyorsun!
Sen; birinin aşkısın, annenin kızı, babanın oğlu
…başarılı, ezik, yetenekli, sünepe, güzel, çalışkan, merhametli, acımasız, kıskanç yada sinsi.
Başkalarının senin hakkında söylediğini kendi gerçeğin sanabilirsin.
Başkalarının hayallerini kendi hayallerin sandığın gibi.
Gerçekte ne olduğunu sadece tek bir şekilde anlarsın,
Seçim yapmak zorunda kaldığında
Ancak, seçimlerin sana ne olduğunu gösterir.
Çok güzel bir polisiye gençlik romanıydı. Çabucak bitti. Her şeyden tam kıvamında vardı. Ne gerilimin, ne aşkın ne de diğer herhangi bir duygunun suyu çıkmış. Her şey çok tadındaydı. Size çok derin şeyler katsın, hayatınızı değiştirsin gibi beklentileriniz yok ise şayet kafanızı biraz olsun başka bi şeyler meşgul etmeniz için okuyabileceğiniz şahane bir roman. Her sayfada başka biri için “katil kesin bu” diyorsunuz. Sonunun tahmin edilememesi kitabın kalitesini arttırmış. Okunmalı :)
Bir
saatte biten, okunması gereken hoş bir hikaye. Bir şeye istemeden mecbur olmanın dehşet vericiliği çok güzel anlatılmış. Stefan Zweig kitaplarının en kötü yanı tadı damağında kalarak bitiyor olması sanırım. Yazılsa 500 sayfa okurum ama 50 sayfacık o kadar az geliyor ki son sayfada eksik bırakılmış hissediyosun kendini ;(
Okuduklarım arasında en etkilendiğim Zweig kitabı oldu. Muazzam bir kurgu, duyguyu bizzat hissettiren şahane bir anlatım. Özellikle bir kısmında* inanılmaz etkilendim. O satırlardan sonra dakikalarca “Ne? Nasıl yani? Demek bu yüzdenmiş.” diye şaşırmaktan kitabı okuyamadım. Ertesi gün o satırları sindirip devam edebildim ancak :) Şahaneydi, mutlaka okunması gerek :)
*Spoiler*
İlk bakış bir düş kırıklığıydı ve dahası acıyla yoğurulmuş bir öfkeydi: Onca büyük tehlikelerle ele geçirilmiş, onca yakıcı beklentiyle saklanmış olan bu kitap, satranç oyununa ait bir seçkiden, yüz elli şampiyonluk oyununu bir araya getiren bir seçkiden başka bir şey değildi.
*Spoiler*
Betimlemeleri mükemmel olan bir kitaptı kendisi. Kurgusu farklıydı gayet merak uyandırdı bende sayfaları çevirdikçe. Tek rahatsız eden diyaloglardı. Aşırı sinirim bozuldu çoğu zaman muhtemelen çeviriden kaynaklıdır diye düşünüyorum ama bilmiyorum tabi. Sürekli olarak konuşma sonunda şöyle dedi Van, böyle dedi danışman, diye ekledi x kişisi, dedi gülerek z kişisi vsvs baya sinir bozucuydu ama oraları okumadan geçtiğim için sorun yok diyebilirim :)