Yirmi dört saat geçmiyor ki başka bir yazıyı bir hışımla yazma dürtüsü hissediyorum kendimde. Hesabını kitabını yaptığımız, her türlü idari birimle konuşup bir neticeye vardığımız durumlar hakkında kimse üstünkörü konuşamaz ayrıca üzerindeki her türlü hakkın herkesçe payidar edilebileceği kurumlar hakkında (mesele dershane değil) oralar sadece size aitmiş gibi kapının kolunu başkalarına gösteremezsiniz. O kapının kolunu büküp kapıyı açma ve kapıdan dışarı çıkma gücü bizde olduğu gibi, nankörce davranan insanları susturacak madde madde açıklamalarımız da ama her zaman diyorum; anlamayana anlatmak için çabalamamak lazım.
Konuyu gündeme çekip ileri geri yorum yapacaklara da söyleyeyim; genelin sorunlarıyla uğraşacak kadar boş, yalnızca kendi sorunlarımızla ilgilenecek kadar da vicdan yoksunu değiliz. Bizi bireysel olarak meşgul etmeye çalışanları görmezden gelebilecek düzeyde de kör olmayı “iyi biliriz.”
Tepki göstermeyi “sizden öğrenecek değiliz” ve bir selamım olacak hiç dönmeyecekmiş gibi gidenlere : Oturmayı planladığınız tahtınızın peşinde koşarken insanları ezip ormanları baltaladınız. Ağaç bu ya, nereye devrilip kimi yerle yeksan edeceği belli olmaz.
Bizim de ağaçlarımız devrilmiştir zamanında ama biz onlara suyu fazla verdiğimiz için olmuştur bu ve sebebinin “suyu fazla vermek” olduğunu dünyaya duyurduğumuz içindir. Bizim hata olarak isimlendirmediklerimizi bizim yüzümüze vurmaya kalmanız ayrı bir ironi. “Büyük adamların hataları güneş tutulmasına benzer, onları herkes görür” – Cucong