Öncelikle bilim adamı sözüne bir atıfta bulunarak başlayalım konuya. Eskiden bilim adamı diyorduk ama artık son zamanların trendi sanıyorum bilim insanı. Bilim adamı sözünün bilimle uğraşan kadınları kapsamadığı düşünülerek iyileştirilmiş bir sözcük bilim insanı. İşte konumuzun özü olan Profesör Doktor Aziz SANCAR adından da anlaşılacağı gibi bir Türk bilim insanı.
Yaklaşık birkaç hafta öncesine kadar Türkiye’de adını akrabalarının ve arkadaşlarının dışında kimsenin bildiğini sanmıyorum Sayın SANCAR’IN. İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi, İsveç Akademisi, Karolinska Enstitüsü ve Norveç Nobel Komitesi tarafından Nobel Kimya Ödülü'ne layık görülen üç kişi arasında Türk bilim insanı Sayın Prof. Aziz Sancar da yer aldı. 2015 Nobel Kimya Ödülünü ‘DNA onarımı’ hakkındaki bilimsel çalışması ile göğsümüzü kabartarak Sayın SANCAR kazandı.
İstanbul Tıp Fakültesi'ni bitirdikten sonra yurtdışında yaptığı çalışmalarla Amerikan Ulusal Bilimler Akademisi'ne kabul edilen Sancar, buraya kabul edilen üç Türk'ten biri olmuştu. 1977'de doktora çalışmaları için ABD'ye giden Sancar o tarihten bu yana Amerika Birleşik Devletleri North Carolina-Chapel Hill'de North Carolina Üniversitesi Biyokimya ve Biyofizik Bölümü'nde Sarah Graham Kenan Profesörü olarak görev yapıyor. Prof. Sancar’ın, 415 bilimsel makalesi var.
Öncelikle konuya şu noktadan girmek lazım, adıyla sanıyla bir Türk bilim insanının Nobel ödülünü kazanması inanılmaz bir övünç kaynağı. Dünyanın birçok ülkesinde hala ‘Barbar Türkler’ olarak anılan bizler için, şeklimizin, şemalimizin bizim çok dışımızda bir fotoğrafla sunulduğu Avrupa’nın gözüne sokmak için muhteşem bir fırsat ödülü bu. Emeklerinden, çalışmalarından dolayı ne yazsak, ne söylesek yetersiz kalır Sayın Profesör Doktor Aziz SANCAR için. Bayrağı sadece spor alanında dalgalandırmadığımızı, bizim de üretken insanlar olduğumuzu ortaya koyduğu için milyonlarca kere teşekkür etmemiz lazım. Müthiş bir başarı. Şahane bir ödül. Sayın SANCAR ödülü hücrelerin hasar gören DNA'larını nasıl onardığını ve genetik bilgisini koruduğunu haritalandıran araştırmaları sayesinde kazandı. Söz konusu araştırmaları yeni kanser tedavilerinin geliştirilmesinde de kullanılıyor olması da bu hastalıkla mücadele eden insanlar için müthiş bir şans. Yani kıssadan hisse bu ödül ve Prof.Dr. Sayın Aziz SANCAR bir anda hepimizi inanılmaz iyi duyguların içerisine soktu.
Şimdi gelelim işin farklı bakış açısına. Geleceğim nokta için hiç kimse lütfen her şeye muhalefet yapan bir adamın yazısı gibi bakmasın. Bir Türk bilim insanının Nobel Ödülü almasına muhalefet yapacak adamı ilk eleştireceklerden birisi de ben olurum ama bakış açımızı biraz değiştirmemiz ve gerçekleri de iyi etüt etmemiz gerekiyor. Çünkü bunu yapmadığımız sürece daha çok uzun yıllar ‘Eller aya, biz yaya’ atasözümüzün peşinde sürüklenip duracağız.
Sayın Prof. Dr. Aziz SANCAR 1997 yılına kadar Türkiye’de. Yani 18 sene öncesine kadar bu memleketteydi bu insan. Sonra doktora çalışmalarını yürütmek üzere Amerika’ya gitti. Gitti gitmesine de neden orada kaldı o bizim için önemli bir nokta. Neden doktora çalışmaları sonrasında Türkiye’ye dönmedi de Amerika’da öğretim görevlisi olarak kaldı ve tüm çalışmalarını o topraklarda yürüttü. Bu bizim için çok önemli bir nokta aslına bakarsanız. Hani yıllardan bu yana hep sorarız ya kendimize ‘Yahu bu Avrupalılarla bizim farkımız ne?’ diye. ‘Bu adamlar neden hep bizden bilmem kaç sene öndeler? Neden biz de onlar gibi olamıyoruz?’ diye, işte bu olay bir nevi o soruların tamamının cevabı.
Türkiye’de birkaç özel ve önemli konu var. O özel ve önemli konuların dışarısındaki hemen hiçbir şey o özel konular kadar özel bir önem arz etmiyor. Nedir bu iki önemli konu siyaset ve spor. Siyasette iktidar sahibi olmak ya da oradaki yerini koruyabilmek için harcanan enerji ve emek ülkemizde neredeyse hemen hiçbir noktada atılmıyor. Elbette bir ülkeyi idare edebilmek için siyasi erki elinizde bulundurmanız gereklidir ancak ülkenin yaşam esnasında sürdürmesi gereken gelenekleri de olmalıdır. Bilim gibi, kültür gibi, sanat gibi, endüstri gibi sürdürülmesi gereken çalışmaları olmalı. Olmalı ki ülke siyasetin dışında da kendisini geliştirebilsin.
Spor ikinci ana başlığımız bence. Ancak bunun üzücü bir tarafı da yok değil. Asırlar boyu kılıç ve beden gücü ile fetihler yaptığı söyleyen bir ülkenin o fetihlerin çoğunun bir akıl ürünü olduğunu anlatamaması bir yana, spordaki gelip geçici başarıların sanki Avrupalının bizden intikam alıyormuş hissini uyandırması da acayip bir durum. Onun için kısa ve kısır başarılar ile övünmek çoğu zaman ben ve benim gibi düşünen birçok insanı tatmin etmiyor sanıyorum ki. Hele ki bu başarıları yakalayabilmek için devşirilmiş insanlarla yarışmalara katılmak sadece bizi değil tüm ülkeleri komik duruma düşürüyor bence. Bakın spor konusuna girince bende tutamadım kendimi.
Üç ve dördüncü sıraları bizim ülkemizde din ve magazin alır. Din maalesef hep belirli bir kesimin sadece kendisine göre uydurmaya çalıştığı, sadece kendi doğrularının kabul göreceği şeyleri din diye sunduğu bir yapı halini almış vaziyette. Özünü bir türlü yakalayamayan, dahası ve kötüsü özellikle yakalattırılmak istenmeyen bir yapıda şu anda. Müslümanlık olarak lanse edilmeye çalışılan bir dolu olgunun neredeyse Müslümanlıkla alakasının olmaması ise acayip bir durum. Daha acayibi de toplumunun % 80’inden fazlasının Müslüman olduğu bir ülke insanının bu duruma sessiz kalması ya da durumu kabul etmesi.
Magazin işine gelince tam bizim insanımızın işi. İşin özünden çok makyajıyla ilgilenmek, ana konudan çok dedikodusuna prim yaptırmak artı olarak tüm bunları harmanlayıp, boyayıp insanların önüne ana haber diye koymak konusundaki ustalığımız inanılmaz. Ülke insanının konuya olan merakı da inanılmazın inanılmayacak kadar ötesinde. Kim, kiminle, nerede, ne yapıyor diye geceler boyu televizyonlara kilitliyoruz beynimizin kullanabildiğimiz bölümünün tamamını.
Yahu Cem Şakoğlu niye yazıyorsun bunları kardeşim? Adam gitmiş Nobel ödülü almış, sen kalkmış neleri yazıyorsun diyor musunuz bilmiyorum ama ben bu durumlara inanılmaz üzülüyorum. Türkiye’den kaçıp giden beyin göçünün sayısal oranları korkunç. Elimizin altından kayıp giden Profesör Doktor Aziz Sancar’ların haddi hesabı yok. Bu insanların kariyerlerini yurt dışında sürdürmek istemelerinin sebeplerini iyi araştırmak gerekli bana sorarsanız. Çünkü adam aynı imkanları kendi ülkesinde bulsa niye gitsin ki elalemin memleketine. Yurt dışına gittiğinde işsel olarak karışanı görüşeni olmadığı gibi yaptığı bilimsel çalışmalara da inanılmaz bir destek görüyor. Bizde bin tane prosedürün yanında arkanda bir dayın yoksa vay gele ki senin bilimsel makalelerinin başına. Nelerle karşılaşabileceğine şaşırıp kalabilme ihtimalin çalışmalarını anlatabilme, geliştirebilme ve sonuca ulaştırabilme ihtimalinden çok ama çok daha yüksek. Tabi ki hal böyle olunca da bu bilim insanları tercihlerini başka başka ülkelerin bayrakları altında ve onların topraklarında yapıyorlar.
Belki çok trajikomik bir örnek olacak ama yine spordan çok canlı bir örnek vereceğim konuyla ilgili. Yıllardan bu yana hep söylenmez mi ülkemizde alt yapı, alt yapı diye. Evet söylenir ama sadece söylenir. Sonra ne yapılır alt yapı eğitimlerini Almanya veya her hangi başka bir ülkede almış Türk futbolcularını milli yapma yarışı içerisine girilerek ‘Burada hazır eğitimlisi var’ mantığına bürünülür.
Peki neden onların yaptığı çalışmaları ama her alanda biz de yapamayız? Çünkü biz kendimizden başka kimsenin başarılı olmasını istemeyiz maalesef. Bizi bir parça geçebilecek bir başka kişiyi alaşağı edebilmek için kurduğumuz kumpası kendimizi geliştirmek için harcasak ordinaryüs profesör oluruz da ondan. Bizi geçene çalışarak, araştırarak yetişmeye ve hatta geçmeye uğraşarak değil hinliğimizle, kumpasçılığımızla, komplolarımızla onu durdurmaya ve hatta yok etmeye kanalize olarak ön planda kalmaya uğraşan bir yapıdayız. Bu toplumsal bir öz eleştiridir maalesef.
Şimdi yere göğe koyamadığımız Sayın Profesör Doktor Aziz SANCAR iki hafta önce memleketimize gelse adamı pasaport kontrolünde telef ederdik maalesef. Nobel ödülünü alınca Türk olduğunu ve başarısını hatırladığımız bilim adamlarımız neden kendi topraklarımızda yapmıyorlar, yapamıyorlar bu çalışmalarını. Önlerine neden sürekli prosedürler çıkıyor. Teşviksiz, desteksiz, tam tersi köstek olarak böylesi değerleri neden sürekli kaybediyoruz ve ancak böyle zamanlarda tatlı su kurnazlığı ile kendimize pay çıkartmaya çalışıyoruz.
Üzücü bu durumlar hem de çok üzücü. Böylesi bir sevinci, böylesi bir gururu kendi ülkemin insanının yaşatması elbette ki müthiş bir şey ama bu çalışmalarını yapabilme imkanını keşke biz sağlayabilseydik ona da o ödülünü öyle almış olsaydı.
Kutluyorum kendi adıma Sayın SANCAR’I. İnşallah bilimsel çalışması kesin bir neticeye ulaşır ve kanser denilen illetten tüm insanlığı kurtarmış olur. Ve diliyorum Sayın SANCAR’IN bu durumu bizim ülkemizin idarecilerine de güzel bir örnek olur. Buradan kendimize inşallah iyi bir ders çıkartırız da bundan sonraki bilim insanlarımız o harika çalışmalarını bizim laboratuvarlarımızda yaparak alırlar bu ödülleri. O zaman biz de katmerli bir şekilde gururlanırız. İnşallah…
YEŞİLOVA’DA BU KENTİN BİR MAHALLESİ…
Bazen yanılgıya düşüyor idarecilerimiz. Kent yönetiminin sadece merkezlerin sorunlarını gidererek yürütebileceklerini düşünüyorlar sanırım. Ya da şayet böyle değilse, ki bu bir hicivdi o zaman devreye kraldan çok kralcılar giriyor ve kralın işini bildiğiniz çıkmaza sokuyorlar.
Bu ve bunun gibi birçok yazı yazdım. Bu yazıda da yine aynı konudan bahsedeceğim maalesef. Çünkü defalarca yetkili mercilere başvuran insanlar sonuç alamayıp çıkmazda kaldıklarında çözümü yerel gazetelerdeki yakınları ya da muhabirler, gazeteciler vasıtası ile yakalamaya çalışıyorlar. ‘Arkadaş defalarca belediyeye gitmemize, yazılar yazmamıza rağmen bizimle ilgilenmediler bile’ ile başlayan öyle çok mail alıyoruz ki anlatamam size. Ki ben aslına bakarsanız bu ve bunun gibi konulara öyle çok da girmiyorum. Ona rağmen canı yanan insan bunu bir şekilde duyurabilmek için kendisine yakın gördüğü kişiye anlatıyor problemini. Öyle ya sorununu bir an önce çözüme kavuşturmak istiyor çünkü. O sorunu çözecek olan yetkili merci yanıt vermeyince ya da görmezden gelince başlıyor çözümü dışarıda aramaya.
Çok anlatırız konu ile ilgili. A Belediyesi, B Belediyesi diye ayırım yapmayacağım. Hangisine gitseniz bu ve bunun gibi bin tane işle karşılaşırsınız. Belediyeciler de bunun üzerine size şunu söyleyebilirler ki bunu bu yazıyı okurken de yapabilirler ‘Belediyelerin ne kadar işi var biliyor musunuz siz? Sıra geldiğinde o işi de halledeceğiz’ Öyle değil işte bu işler. Vatandaş bu, size inanıp, güvenip oy veriyor ve seçilmenizi sağlıyor. Onun işini çözmediğiniz anda kendisini aldatılmış hissediyor. Hele ki kurumunuza gelerek ya da yazı ile başvurarak sevdiği, seçtirdiğine inandığı yöneticisinin belediyesine gelip bir çözüm yakalayamadığı an var ya, aman Allah’ım diyorum başka da bir şey söylemiyorum. Feveran başlıyor. Çünkü ihanete uğramış gibi hissediyor. Bu çok normal psikolojik bir durum. Farklı durumlarda hepimiz için geçerli ayrıca.
Geçtiğimiz hafta telefonum çaldı. Çok sevdiğim, bir dönem birlikte çalıştığım bir kardeşim aradı. ‘Cem abi biz Gündoğdu mahallesi, Yağız dere bulvarı, Umutcan Sokak Açaroğlu apartmanları A ve B bloklarda oturan sakinler olarak derdimizi kime anlatacağımızı şaşırdık. Buraların halini görmeniz lazım. Çocuklarımız okula bildiğiniz çamurun içerisinde gidip geliyorlar. Öyle kenardan falan geçebilme gibi bir şansları yok. Bildiğiniz vıcık vıcık çamurun içerisinden geçiyorlar. Sebebi ise yol çalışması. Ancak burada bir ev var yolu kesen sanıyorum. Belediye bu adama o evi yıkıp taşınması için başka bir yer göstermiş. Adam da evini belediyenin gösterdiği o yere taşıdı. Ancak eski evini tam olarak boşaltmadığı için yol çalışması olduğu gibi duruyor. Biz bunun için belediyeye defalarca başvuru yapmamıza rağmen neredeyse bildiğiniz fırçalandık. Bu şahsın Fen İşlerinde M…..Y….. olan ‘Y’ isimli bir tanıdığı varmış. Ve bu şahıs ‘Acele etme, ne zaman istersen evini o zaman taşı’ diye sürekli göz yumuyor, adamı kayırıyor. İş bununla da bitmiyor. O yıkılacak evin yanında bir de ahır var. Evlerin arasında bildiğiniz ahır. Sinekten ve kokudan binalarda, evlerimizde oturamaz haldeyiz. Çocuklar da bizler de hem çamurdan, hem sinek ve kokudan ne yapacağımızı şaşırmış vaziyetteyiz. En kötüsü de derdimizi anlatabileceğimiz bir yetkilinin olmayışı. Senden ricamız lütfen bunu köşende yazar mısın? Seni okurlar ve belki bizim sesimizi de böylelikle duyarlar’ dedi. Şimdi bunu bir tanıdık olarak değil de, bir türlü çözemediği problemini çözmeye çalışan bir vatandaş olarak görelim. Ancak bana anlattığı durumu kendisine şöyle aktardım. ‘Bana sorarsan bu durumdan Belediye Başkanının pek de haberdar olduğunu düşünmüyorum. Çünkü tanıdığım kadarı ile böyle işlere prim verebilecek bir adam değil. Bu iş o şahıs ile belediyedeki diğer tanıdığının arasında bildiğin ahbap çavuş ilişkisine dönmüş. Hani dayısı olan işi götürür ya bizim memlekette, bu da öyle olmuş’ dedim.
Elçiye zeval olmaz. Vatandaş üşenmemiş sıkıntısının fotoğraflarını da kendince çekip yollamış bana. Benden de Belediye yetkililerine. Dilerim her iki tarafın da sıkıntısını bu yolla gidermiş oluruz. Amaç bağcıyı dövmek değil, amaç herkesin üzüm yiyebilmesi. Sıkıntısı olanlara geçmiş olsun, çözecek olanlara da kolaylıklar diliyorum. Doğru bir tanedir ve en büyük özelliği de eninde sonunda ortaya çıkıyor olmasıdır.
İMZALI VE İNDİRİMLİ ‘İŞARET’ KİTABI SİZİ BEKLİYOR..
Kaçıncıya yazıyorum inanın bilmiyorum ama benim yapım bu. Gerçekten keyif aldığım, inandığım ve insanlarında bundan faydalanmasını çok istediğim şeylerde ciddi bir ısrarın içerisine giriyorum. Sayın Deniz Erten’in ‘İŞARET’ isimli kitabı da bunlardan bir tanesi.
Kitabı elime aldığım an itibariyle ve hatta bir tık ötesini söylemek lazım ki, kitapla internette ilk karşılaştığım an itibariyle içerisine çekti beni. Çekti ve gerçekten o şarkı sözündeki gibi orada kaldım. İçerisindeki konular, konuların anlatılışı, yaklaşım, araştırma, samimiyet ve daha bir dolu olgu başka başka kapılar açtı bana. Kitabı sadece bu satırlardan yazmadım. Birçok dostuma da direkt olarak anlattım ve hatta alıp hediye ettiklerim bile oldu. Çünkü inandım ben bu kitaba.
Sayın Deniz Erten sözleriyle o hayat verdiği şarkılar gibi düşüncelerini satırlara dökerek bu kitaba da bildiğiniz can vermiş. Vermiş vermesine de bana sorarsanız Yüce Allah öncelikle Sayın Deniz Erten’e bu kitabı böylesine içtenlikle yazabilmesi için inanılmaz bir kapı açmış ve hazinelerini sunmuş. Bunun değişik bir versiyonla kendisine de söyledim. Öyle olmalı çünkü bu yaşta ve bu vizyonda birisinin bu konuları böylesi bir olgunlukla ve bilgiyle idraki ancak Allah’ımızın izni ile olur gibi geliyor.
Kitabı hala alıp okumadıysanız, hiç geç kalmadan hemen bu gün bir tane edinin ve okumaya hemen başlayın. İçerisine girip kaybolacağınız ya da kim bilir belki de kendinizi daha yeni bulacağınız bir başlangıcın içerisine gireceksiniz. Hep orada olduğunuz ama bir türlü göremediğiniz, belki de görmenizin istenmediği bir başlangıç. Çünkü insanlar hayata, dünyaya, yaşantılarına ve inançlarına kitapta anlatılanlar gibi, yani Allah’ımızın bize aslında yaşamamızı istediği gibi bakabilse, öyle yaşayabilse bu gün yaşadığımız bu karanlıkların hiç birisini yaşamıyor oluruz. İşte tam da bunun için okumalısınız bu kitabı.
Şimdi bir de müjde size. Ki konunun asıl başlığı da bu. Sayın Deniz Erten’in ‘İŞARET’ isimli kitabı Destek Yayınlarından çıktı. Ben belki reklama girecek ama D&R mağazalarının internet sitesinden satın aldım kitabı. O zaman fiyatı 44 TL. idi. Şimdi kitap hem D&R mağazalarında hem de Destek Yayınlarının kendi internet sitesi olan www.destekdukkan.com adresine % 40 indirime girmiş. İndirimli fiyatı 26.40 TL. Bir tüyo daha destekdukkan.com adresinde kitabı imzalı kitaplar bölümünden Deniz Erten’in adınıza imzasıyla satın alabiliyorsunuz.
Bütün içtenliğimle söylüyorum kitabı aldığınızda uzun zamandır okuduğum en güzel kitabı okuyorum diyeceksiniz. Samimiyetime inanıyor ve bu konulara benim kadar ilgi duyuyorsanız elinizden bırakamayacağınız müthiş bir kitap. Şimdiden iyi okumalar.
ALLAH MİSAFİRİNİN ÖĞÜTLERİ..
Allah dostlarından İbrahim Ethem anlatıyor. ..
Bir gün bana bir gurup misafir geldi. Hemen buyur ederek içeri aldım. Hepsinin de derviş olduklarını hemen anlamıştım.
Hoş beşten sonra yemekler yendi, sular içildi ve sohbete geçildi. Bir esrar âlemine dalmış devamlı konuşuyorduk. Artık iyice kavramıştım ki, Allah'a yakınlık hususunda misafirlerim benden çok ileri çizgide bulunuyorlardı. Onlardan birçok bilgiler kapabilirdim.
Sohbet dönüp dolaşıp "Allah korkusu" hakkında düğümlenince bu konuda bana ne gibi öğütler verebileceklerini ileri sürdüm, hatta "Benim de sizler gibi, Allah korkusunu iyice gönlümde kökleştirebilmem için neleri yapmam gerekiyor?" diye sordum.
Bana şu öğütleri sıraladılar:
Çok konuşarak gevezelik eden kimselerin kalbi uyanık değildir.
Midesini tıka basa dolduranlar, sır ve hikmetleri asla anlayamazlar.
Halk yığınları ile çok münasebette bulunanlar ibadetin gerçek tadını tadamazlar.
Geçici ve aldatıcı dünya nimetlerine sevgi besleyenlerin akıbetleri kötüdür.
Cahillerin kalpleri ölüdür.
Başkalarına zulüm ve haksızlık edenlerle düşüp kalkanlarda, aydınlık Allah yolunun gösterdiği doğruluk ve adalet duygusu yoktur.
Ötekinin berikinin hoşnutluğunu kazanmak isteyenler Allah'ın hoşnutluğunu kazanamazlar.
SEHER MİSAFİRLERİ…
Ah şu sabah namazları” diye geçirdi içinden. “Yirmi dört saatlik günün, en nadide dakikalarına yerleştirilmiş. Her vaktin kendine has güzellikleri olmasına rağmen, ışığın zulmete galebe çalış muştusunun, esen yellerle bütün cihana duyurulduğu bu dakikalar, ayrı bir zevk-i ruhani serpiyor uyanık gönüllere. İşte bunun için kutsaldır seher vakitleri ve bu vakitlerin olmazsa olmazı ötelerin esintisi. Ve seher yelleri ruhani bir soluktur o yüce âlemlerden.”
Bunları düşünerek ağır adımlarla ilerliyordu ak sakallı, nur yüzlü ihtiyar. Her sabah namaz için evden çıkışında, camiye kadar bunları bir kere daha düşünmeden edemezdi. Camiye geldikten sonra da daha farklı duygulara yerini bırakırdı bu düşünceler.
Caminin avlusundan içeri girer girmez, farklı bir boyuta geçmiş gibi olurdu. Avlu duvarı boyunca sıralanan çam ağaçları, tonu yavaş yavaş açılan lacivertliğin içinde, Hakk’a yürüyen birer nefer gibi dimdik duruyordu. Hele bir de ruhani bir nefes üflercesine esen yeller, dalları arasında şöyle bir geçince, zikrullahla cezbeye gelmiş bir Hakk aşığı gibi sağa sola sallanıp, kulluklarını izhar ediyorlardı.
İhtiyar biraz ilerledikten sonra karşısına çıkan şadırvanı, Mahkeme-i Kübra’da şahit olarak göstermeyi planlardı. Onun için evden abdestli çıksa da, muhakkak bu şadırvandan abdest alırdı. Yaz-kış, sabah-akşam demeden buna çok dikkat ederdi.
Bugün de her zamanki gibi yavaşça şadırvanın taburesine oturdu, kollarını sıvadı, çoraplarını çıkardı. Önce hafif bir soğukluk kapladı vücudunu. Sonra yavaş yavaş üşüdüğünü hissetti. Besmele çekip ellerini yıkamaya başladı. Ağız ve burundan sonra yüzünü, kollarını yıkarken artık yüreğinin de titrediğini fark etti. Bu üşüme bu titreme tarif edilmez bir haz verirdi ihtiyara. “Dünya nimetlerinden hiçbirisinde bu haz yakalanamaz.”diye düşünürdü. Dudakları “Allah’ım beni bağışla, yerimi genişlet, rızkımı mübarek kıl” diye fısıldıyor, nefesi buğu buğu bulutlara doğru kanatlanıyordu… Ayaklarını da yıkayıp kalktığında, ‘vefalı şahidim’ dediği şadırvana muhabbetle baktı.
Mendiliyle elini yüzünü kurulamak için kenardaki oymalı tahta tabureye oturur oturmaz, müezzin efendinin Davudî sesi çınlattı caminin avlusunu. “Allahü ekber, Allahü ekber…” Vücuduna elektrik verilmiş gibi hissetti, kımıldayamadı. Bu ses gönlündeki ve gözündeki perdelerden birini daha çekti aldı sanki. Bir süre öylece kaldı. Elleri ve yüzü sabah rüzgârının tesiriyle kurumuştu. Mendilini cebine koydu.
Az önce caminin avlusunu çınlatan bu sesin, avludan taşıp bütün arzı ve semayı nasıl doldurduğunu gördü. Bu sesle birlikte adeta kıyamda duran çam ağaçlarının rüku ve secdelerine şahit oldu. Ezanla beraber birden avluyu dolduran kuş cıvıltılarındaki “Ya Allah Ya Rahim, Ya Allah Ya Kerim” dualarını işitti. Dayanamadı, gözlerini kapadı; birden bütün kainatın bir halka-yı zikre dönüştüğünü gördü. Çam ağaçları, kuşlar, böcekler, otlar, taşlar, topraklar… “Aman Allah’ım!” dedi. Bütün gök, bütün yer, her şey çınlıyordu. Boğazın suları kabarmış “Yâ Cebbâr” deyip kendini sahildeki taşlara vuruyor, ortaya çıkan ses diğer seslere karışıyordu. Kuşların zikri o kadar artmıştı ki, ihtiyar bütün insanların bu seslerle uyanacağını düşünüyordu. Nasıl uyanılmazdı ki; bütün kainat “Allah!”nidalarıyla titriyordu.
Ama henüz hiçbir insanla karşılaşmadı. Niye kimse yok, niye insanlar bu sesleri duymuyor diye hayıflanırken, caminin avlu kapısından içeriye nur yüzlü bir zat girdi. Arkasında da bir birinden güzel on-on beş kadar insan vardı. Birden heyecanlandı ihtiyar. Yıllardır bu camiye sabah namazına gelir, imam ve müezzinle beş kişiyi geçmezdi cemaat. Her namazda bunun için üzülür, bunu için ağlar ve yalvarırdı Allah’a. “Ya Rabbi! Namaz kılmayan kullarına namaz kılmayı, cami yolunu bilmeyenlere de camiye gelmeyi nasib et.”derdi. İşte duaları kabul olmuştu. Her duaya karşılık vereceğini vaad eden Allah gönlünün sesine dudaklarının yanık feryadına karşılık vermişti.
Kutlu misafirler, selam verdiler ihtiyara. Başlarındaki nur yüzlü zat ne güzel tebessüm ediyordu. Ne güzel bakıyordu tâ gözlerinin içine. Yavaşça ayağa kalktı. Konuşmak istedi ama sesi çıkmadı! O zat ve arkadaşları avluya yöneldi, şadırvandan abdest aldılar ve çam ağaçlarına doğru yürüdüler. Grubun başındaki zat konuşuyor, bir şeyler söylüyor gibiydi ağaçlara. Ağaçlar rüzgâra rağmen hiç sallanmıyor, uslu talebeler gibi muallimlerini dinliyordu sanki. Sonra o güzel insan döndü, yerdeki güvercinlerden birini aldı okşadı, güvercine bir şeyler söyledi, geldi ve ihtiyarın önünde durdu. İhtiyar bayılacak gibi oldu, ağzı kurudu, zaten pek sağlam olmayan kalbini kesin duracak zannetti. Nur yüzlü zat, güvercini bir kez daha öpüp ihtiyarın eline verdi. Kuşu eline verirken ihtiyarın elini de hafiften sıkıp, dünyada eşi-benzeri olmayan bir gülümseme ile baktı gözlerine. Yaşlı adamın beyni karıncalandı, ayaklarını hissetmiyordu. Ne bastığı yerin, ne soluduğu havanın, hiçbirinin, hiçbir şeyin farkında değildi.
O nurani çehre elinde kuş olan ihtiyara baktıktan sonra camiye yöneldi. Birbirinden mübarek diğer arkadaşları da onu takip etti. Hepsi tek tek ihtiyarın önünden geçti, geçerken de sıcacık gülümsüyordu her biri.
Onlar camiye girerken o sevincinden uçuyordu. Böylesi bir cemaatla (her sabaha nazaran daha kalabalık bir cemaatla) namaz kılacak olmak ihtiyarın heyecanını biraz daha arttırdı.
Camiye girmek için tam adımını atacakken ellerinin arasında bir kuşun çırpındığını gördü. İhtiyar birden silkindi, derin bir uykudan aniden uyanır gibi oldu. Gözlerini açıp sağa sola baktı. “Benim gözlerim hep kapalı mıydı ?”diye geçirdi içinden. “Ama nasıl olur? Bir rüya mıydı bütün bu gördükleri? İyi ama uyanıkken de rüya görülmez ki” diye düşündü, kendini sorguladı. Gördüklerinin rüya mı yoksa gerçek mi olduğu çelişkisinden henüz kurtulmuş değilken, avucundaki kuş titremeye başladı. “Peki bu kuş nasıl, nereden geldi avuçlarıma?”diye kendi kendine sordu. Uyanıktı, ayaktaydı; az önce o güzel insanların camiye girdiği merdiven basamaklarının üzerindeydi… Beynini gerercesine düşündü, içinden çıkamadığını görünce düşünmekten vazgeçip, kuşu avucundan yere bıraktı, ayakkabılarını çıkarıp camiye girdi. Yüzünde mânâlı bir tebessüm oluştu, içi kıpır kıpırdı. Derin bir nefes alıp caminin içinden gelen o tarif edilmez güzellikteki kokuyu içine çekti ve ciğerlerini onunla doldurdu.
İmam efendi namazı kıldırmak için hazırlıklarını tamamlamış bekliyordu. Yaşlı adamı görünce: “Gel Abdullah Amca, gel bugün de biz bize kaldık. Hava soğuk diye galiba kimse gelmedi” dedi. “Sen öyle zannet”diye içinden geçirdi ihtiyar. Önce imama sonra zahiren boş görünen ilk safa baktı. Her zaman namazlarını kıldığı ilk safta değil de bir arkaya geçti. Gözlerinden akmak için sabırsızlanan yaşları tutmaya gerek görmüyordu artık. Ve salıverdi onları yanak yamaçlarından ak sakallarına doğru. Bu kutlu misafirlerle beraber, Allah’a doğru kanatlanma adına “Allahü ekber”diyerek aldı tekbirini. Tekbirlerle beraber gördüğü Hakk’a doğru yavaş yavaş açılan ışıktan bir koridordu…
TEMEL’CE..
Karadeniz'in erkekleri köy ve kasabalarda genelde önden giderler. Hanımları da bir kaç adım geriden onları takip ederdi. Trabzon'a gelen Musa Ağacık önden giden adamı görünce dayanamaz durdurarak sorar:
—Beyefendi, sana demokrasi ve hak adına bir soru soracağım.
—Buyur sor?
—Şu geriden gelen teyze hanımınız mı?
—Evet, ne olmuş?
—Demokrasi ve hak adına sen bu vaziyetten utanmıyor musun? Sen önde hanımın arkada.
—Niye utanayım ki? Her başarılı erkeğin arkasında bir hanım yok mudur?
—Vaaar!
—Eeee! Bende başarılı bir erkeğim.
GÜNÜN ÖZÜ..
Bir avuç toprak
Biraz da suyum ben
Neyimle övüneyim
İşte buyum ben
(Yunus Emre)