20120226
Keşke Eskilerde Yaşasaydım!
Küçükken insanları sevmeyi öğretmişlerdi hatırlıyorum yarım yamalakta olsa. Büyük sözü dinlerdik biz. İnanmayı öğretmişlerdi, sonra sevdiklerimizin arkasında durmayı... Düştüğünde tutup kaldıracak kadar yakın olmayı ve düştüğünde tutup kaldıracak kadar yakın olacak dostlar bulmayı. ''Kol kırılır yen içinde kalır'' derdi babaannem hayal meyal hatırlıyorum. ''kendi söküklerini kendin dikmeyi öğren'' sonra ''dimdik dur bizim gibi olmada sen başta kocana yar, çocuklarına ana ol'' derdi. Dedemde dua etmeyi öğretirdi bana ''yer gök duayla ayakta durur sen sadece ona sığın'' ''sen gönülden istersen allah kabul eder dualarını, affına sığın yeter'' derdi. ''Sadık ol, kırma, inciltme kimseyi. Allah her kulunu özenerek yaratmış hor görme, sen sev kızım insanlar sana kötülük etsede sen sev mutlaka bir gün ödüllendirileceksin'' derdi. Ben hiç unutmadım sevdim, inandım, hep dua ettim. Kırıldım, incindim sapıttım belki zaman zaman ama dönmeyi bildim. Yolun yarısında hep yaradana sığındım, göstermedim insanların ayıplarını. Kalbimin kanattıkları köşelerine yama yaptım diktim işte söküklerimi, tırnakladılar derin izlerini kanattılar, çekinmediler. Yüzüme kustular kinlerini... Örtmediler ayıplarımı... Ben sadece dinledim düşerler diye arkalarında durdum tutunacak bir omuz oldum bastırdılar omuzlarımdan. Ben yine kimseye yenilmedim hep sadık kaldım göstermedim izlerimi dimdik ayakta durdum belli etmem yine üzmem sizi asla ama bugünlerde ben çok yorgunum. Ben bir yerde yanlış mı yaptım? Benim kadar şanslı değilmiydi o zamanlar çocuklar yada hiç öğretilmedi mi bunlar? O zamanlarda insan dedikleri bizler miydik?, yoksa biz insanlığı sizinle birlikte mi gömdük? Bu aralar benim aranızda uyumaya ihtiyacım var sadece karşılıksız sevilmeye dualarla uyutulmaya, o kadar masum olmaya ihtiyacım var. Her sevdiğimde bi kanadımı kırıyorlar dede..