Gecikmiş yazıların blogu olmaya adayım bu aralar sevgili okur. Şu yazımda kısmen bahsettiğim bir gelişmeyi yazmazsam olmazdı. Utku, yeniden Eskişehir‘e döndü ve artık Eskişehir’de yaşayacak.
Bundan iki hafta önce Utku ve eşi Hazal Eskişehir’e geldiler. Utku’nun bir önceki çalıştığı kurum özelleştirildiği için, burada çalışanlara diğer illerdeki başka kurumlara geçiş hakkı tanındı. Utku’nun öğrenciliği de Eskişehir’de geçtiği için, memleketi İstanbul’dan bunaldığı için, geçiş hakkını Eskişehir’de bir kuruma geçiş için kullandı. Şansına da Eskişehir’deki Devlet Su İşleri Bölge Müdürlüğü çıktı. Diğer kurumla ilişkisi kesilince onlarda Hazal’la birlikte Eskişehir’e geldiler ev aramak için.
İki hafta önce bir çarşamba günü geldiler. Birlikte ev aramaya başladık. Üç gün sonra Utku ve Hazal yeni evlerini bulmuşlardı bile. Hafta sonu da bize misafir oldular. İki gün süper vakit geçirdik. Hatta o pazar bir de piknik yaptık topluca. Utku, Alper ve Volkan‘la da tanışıyor çünkü. Yıllar önce konserlerde hep birlikte takılırdık. Hatırladım da şimdi yüreğim sızladı sevgili okur.
Utkular, Vişnelik Mahallesi‘nden, Devlet Su İşleri’ne yakın bir konumdan ev tuttular. Geçtiğimiz pazar günü de eşyaları geldi Manisa’dan. Aynı gün öğleden sonra Merve ve Alper’le gidip evlerini düzenlemelerine yardımcı olduk. Hazal’ın eş durumu tayininin Odunpazarı’na çıkması da en az Utku’nun ki kadar güzel bir gelişme oldu. Artık gidecek bir kapımız daha oldu. Tuttukları ev tipik bir doksanlar eviydi. Gösterişli çerçevesiyle oval aynalar, balkonla birleştirilmiş mutfak, genişçe salonu, arka balkonları kapatmanın moda olduğu ilk dönemlerden kalma kapatma balkonuyla gayet hoş bir ev. Güzel günlerde otursunlar.
Utku ve Hazal, sevgili kardeşlerim, hoş geldiniz. Güzel şehrimize, güzel dünyamıza hoş geldiniz 🙂