Ramazan insanların zihninde genel de ‘’açların halinden anlayabilmek, şükredebilmek, birlik ve beraberlik’’ gibi bizim için rutinleşmiş tanımlardan oluşuyor. Bir de ‘’Hacivat ve Karagöz, orta oyunları, konserler, çeşitli eğlenceler’’ Ramazan’ın değişmez metaları olarak zihinlerimize kazınmış durumda.
Açların halinden anlayacağımız, birlik ve beraberliği yaşadığımız, her zamankinden daha kardeşçe olmamız gereken bu ayda sofralarımıza nedense pek fakir kimseler oturmaz. Çeşit çeşit yemeklerle patlayana kadar yiyerek açın halinden de çok güzel anlarız! Yeterli maddi gücü olmayan insanlara yardımlarda bulunulur, erzak alınır fakat gidip de beraber yemek yenilmez. Sofralarımıza davet edilmez. ‘’Git öte de ye! Bana yaklaşma’’ dercesine yaklaşımlar olarak algılarım ben bunu. Ama yardımını yapmış ve üzerindeki yükümlülükten kurtulmuştur halkımın insanı.
Orucu imsaktan iftara kadar hiçbir şey yememek olarak algılayıp, içini doldurma gibi bir gayretin içine hiç düşmedik ne yazık ki. Akşam edip bir an önce bir şeyler yiyebilmek adına uyuyabildiğimiz kadar uyumak, televizyon ve bilgisayar ekranlarında vakit öldürmek, türlü eğlence araçları ile oyalanmak gibi eylemler doğuruyor bu da bizlere. Sonucunda her türlü faydasından arındırılmış şekilde elimizde yavan olarak kalıyor oruç.
Ruhen doygunluğa ulaşmaya çalıştığımız bu ayı hala maddi izahlarla açıklama gafletine düşüyoruz ve asıl manadan uzaklaşıyoruz. Bu da Ramazan’ın bizleri teğet geçip gitmesine neden oluyor, Ramazan’dan faydalanamıyoruz.
Ramazan vesilesiyle bedenlerimizi açlığa alıştırırken, ruhlarımızı doyurmak adına da harekete geçiyoruz. On bir ay boyunca yaşayageldiklerimiz kesintiye uğradığından, hayatımız için yeniden durup düşünme fırsatı yakalıyoruz. Bedenin her türlü istek ve ısrarlarına karşı durarak kalbimizi ve irademizi eğitiyor, güçlendiriyoruz. Midemizle, boğazımızla savaştığımız gibi gözümüzle, dilimizle, arzularımızla da savaşmamız gerektiğini hatırlıyoruz. Kendimizi tüm uzuvlarımızla bir bütün olarak terbiye ediyoruz. Müslümanlar olarak Allah’tan başka hayatımızı idame ettiren bir şey olmadığını, bize hayat verenin Allah olduğunu tüm insanlığa gösteriyoruz. Geriye kalan on bir aya Ramazan sayesinde hazırlık yapıyoruz. Fakat Ramazan’ın bizim için ifade ettiği bu anlamlardan uzak kalınca Ramazan’ı ruhsuzlaştırıyor ve değerini yitiriyoruz. Manasıyla bir bütün olduğunda oruçlarımız değerlenecek, oruçlarımız da bizi tutacaktır.
Bedenlerimizde oruçlarımızı tuttuğumuz gibi zihinlerimizde de orucun bizim için ne mana taşıdığını sürekli tutalım ki her zamankinden farklı bir Ramazan geçirmeyi Allah bizlere nasip etsin.