7 Mayıs 2014 Çarşamba
"ben içinde sen olduğun için sensizliği bile özlüyorum" yazıyor kitabın arka kapağında. yazarının adını nasıl telaffuz edeceğimi bilmiyorum. bu ucuz aşk kitaplarından fırlamış cümleyi alıntı yapmak editörün fikriydi bunu düşünüyorum. oysa elimdeki epeyce pahalı bir aşk kitabı, daha afili cümleler yazmalıydı ismini telaffuz edemediğim yazar. mesela desindi ki "ben içinde sen olduğun için sensizliği bile seviyorum". evet özlemek ucuz insan işidir, sevmek ederli insan işi. sonra eve gelip kendime bakıyorum aynada. en azından insan işi ikisi de diyorum. mutfağa gidip yemek koyuyorum tencereden. soğuk soğuk yemek üzere odaya geçiyorum. sadece yemek yerken açtığım televizyonu açıyorum. sadece yemek yerken izlediğim kanallardan birisini açıyorum. yeşil bir masanın üstünde renkli renkli toplar görüyorum. oyuncuların adlarını okuyorum. birisi yeterince beğendiğim, birisi epeyce beğendiğim oyunculara ait iki ismi görüyorum. on dakikadan kısa sürecek yemeğim süresince onları izleyeceğim için iyi hissediyorum. maçı yeterince beğendiğim önde götürüyor, yemeğim bitiyor. masanın üstünden tabağı sağ elimle ekmeği ise sol elimle alıyorum. masanın üstünde duran ekrana dönük kumandalardaki büyük kırmızı tuşlara basıyorum sağ elimin serçe parmağı ile. odadan çıkarken sol elimin yüzük parmağını kullanıp ışığı kapatıyorum. ışığı ne zaman açtığımı anımsamıyorum. ekmek ve boş tabağı mutfağa bırakıyorum. yatmak için odama geçiyorum. saatin epeyce geç olduğunu düşünüyorum. yatağın başında duran telefonuma bakıyorum. eve geç gelmiş olduğumu fark ediyorum. uyuyamayacağımı bile bile yatağıma yatıyorum. uyuyamıyorum. uyuyamamıyorken tekrar düşünüyorum özlemek de sevmek de en azından insan işi ikisi de diyorum. en son ne zaman bu işleri yaptığımı düşünmeye başlıyorum. bulamadan uykuya dalıyorum. sabah kendimle görüşmemek ümidiyle bu gecelik ayrılıyorum. ertesi sabah gene kendimi yatağımda buluyorum. ümidimi yitiriyorum.
Gönderen la petite mort zaman: 00:32