L’homme Fidèle (A Faithful Man) 2018
Beni tanıyanlar, sinema ile ilgili yazıp çizdiklerime aşina olanlar genelde romantik komedi ile çok alakam olmadığını bilir. Hayır, odun olmam ile alakası yok. Hayır, gülme veya sevme/aşk kavramlarına da karşı değilim. Dev ekranda izleme hakkımı ilk kullanacağım janr o değil sadece. Tabi bu tercihin bir uzantısı olarak sinemada öncelikle izlemeyi tercih edeceğim türden filmler evde bilgisayar veya televizyon karşısında izlemeyi tercih edeceklerim olunca çok fazla radarıma girmediklerini söyleyebilirim. Bu hafta vizyonda izlenecek bir şeyi gerçekten çok aradım. Korku olur. Ne bileyim aksiyon olur. Yahut sağlam bir dönem filmi olur. Drama olur. ÇİZGİ ROMAN UYARLAMASI DAHİ OLUR. Ama bu hafta vizyon tanrıları biraz tembel. Ol sebep, hem Fransız yapımı olan hem de romantik bir komedi olan filmimizle karşınızdayız.
78/100. Beklenmedik derece eğlenceli.
Yönetmen: Yönetmen koltuğunda Louis Garrel isimli bir abimiz var. Kendisi aynı zamanda başrolde ve senaryo yazımına da katkısı var. Dürüst olmam gerekirse filmografisine bakındım Fransızca isimlerden tanıdık bir şey bulabilir miyim diye, ama yok. Mevcut işten bahsedelim o zaman: Aslında gayet eli yüzü düzgün. Can sıkıntısı ve varoluşsal bunalımı sinema ekranında bertaraf etmeyi beklerken tahmin ettiğimden daha fazla eğlendirdi diyebilirim.
Oyuncular: Hazır başlamışken bir itiraf daha yapayım. Bu filmi izleme sebeplerimden birisi de gençlik aşkım Laetitia Casta’yı son haliyle sinema ekranında izlemekti (2 puan oradan). Hala çok görkemli ama ondan başka burada öne çıkan genç oyuncular var. Filmin esas başrolü Garrel ve Casta haricinde (ki gayet iyiler) yan roller parlıyor esas olarak. Casta’nın oğlunu oynayan Joseph Engel çok iyi. Her sahne aldığında diğerlerinden rol çalıyor. Lilly-Rose Depp (soyadından anlayacağınız üzere Johnny Depp ve Vanessa Paradise’in 99 doğumlu kızı) etkileyici, inandırıcı ve güçlü. Hatta son yıllarda babasından izlediğim rollerden bile daha iyi rol kesmiş bile diyebilirim.
Senaryo: Ahlaksız Fransızlar ve onların aşkları… Aslında çok kafa karıştırıcı olmasa da bu güzelim Akdeniz ülkesinin en önemli ihraç mallarından birisi bu: Aşk üçgeni. Aşk-hamilelik- aldatma… Ölüm-tekrar tanışma-aldatma fikirleri. Aldatma geri dönme çabaları vs. vs. vs. Tabii ki bu filmi diğerlerinden ayıran birkaç orijinal dokunuş var ama janra tam anlamıyla hâkim olmadığımdan başka filmlerde de var mıdır bilemedim. Ama anlatım şekli iyi. Replikler çoğunlukla soruya soruyla cevap vermekten oluşsa dahi oyunculukların üzerine eklenince sizi eğlendiriyor. Klişeye bulandığı, donakaldığı ve absürtlüğün dibine vurduğu birkaç yer olsa dahi sınıf geçiyor denilebilir rahatça.
Sinematografi/ Diğer: Teknik açıdan çok sade. Ama bu sadeliğini gerçekten çok sevdim. Seyircinin dikkatini nasıl dağıtmayacaklarını iyi düşünmüşler belli ki. Görsellik ve renk yönetimi özellikle sahnelere uygun. Ses ve müzikler açısından çok dikkate değer bir şey göremedim ama orta karar diyebilirim.
Kurgu: Gerçekten türe Fransız olmasam daha bilmiş gibi (gibi kısmı çok önemli) konuşabilirdim ama romantik komedilerde son zamanlarda tarz nedir çok aşina olmadığım için bu film üzerinden gidiyorum yine. Konu akışı gayet güzel. Yan hikayelerin ortaya çıkışı ve ileride esas hikayeye bağlanması gayet düzgün. Bundan bin kat daha basit hikayeleri düzgün bir şekilde sunamayan filmler var ama bu onlardan kesinlikle değil. Sizi sıkmayacak, dikkatinizi canlı tutacak bir kurguya sahip.
Son Söz: Türün meraklısıysanız veya gülmeye ihtiyacınız varsa bir deneyin derim. Birlik ve beraberliğe ihtiyacımız olan şu günlerde en önemli şey biraz sevgi ve kahkaha değil mi zaten?
Paylaş
Yazarın diğer içerikleri
“Türk televizyonu izlemiyorum ya. Ben hep yabancı yapım…”. Bu cümleyi ömrü boyunca bir kere kuranlar elini kaldırsın. Evet sizleri sağ tarafa alalım. Kalan okuyucular. Siz de bu kalıbı hiç kullanmamış olsanız da kesin bunu sarf eden birisini tanıyorsunuzdur. Heh. Sizi de alalım öyle. Kalanlar… Birilerinin kalmasını beklemiyordum açıkçası. Ama neyse
Ucuzluk+ Bol Çeşit Gel Vatandaaş geel Aslında kendisine bir süredir erişimimiz vardı (misal ben Eylül 2019’dan beri kullanıyormuşum) ama Netflix’in yakın zamana dek domine ettiği pazarda Prime’ın çok esamesi okunmuyordu şimdiye kadar (buraya not eklemeden de geçemeyeceğim. Netflix o kadar umutsuz ki, Yılmaz Erdoğan’ın son filmine bel bağladılar izleyici çekmek
Tekrar merhaba sayın okurlar. Daktilo1984’te son yazımın üzerinden üç ay geçmiş. Enes’ten duyduğum kadarıyla sitenin kapısını yumruklayıp duruyormuşsunuz, kendimi daha fazla özletmek istemedim bu yüzden. O kadar çok şey izleyemedim ki bu sürede. Aslında eski filmlere sardım biraz, malumunuz sinema salonları kapalıydı. Bazı Netflix ve Prime dizilerine başlamayı denedim ama
Online streaming piyasası hareketli bu sıralar. Amazon Prime Türkiye piyasasında çok aktif bir oyuncu değil henüz ama birbiri ardına yeni içerikleri gösterime sokuyor, takvime de yenilerini ekliyor. Netflix biraz daha kalabalık haftada birden fazla yeni içerikleri var orası kesin. Sonuçta herkes evdeyken insanların ilgisini canlı tutup müşterileri kaybetmemek en önemli.
Self karantina günleri nasıl geçiyor? Online kurslar, evde spor, sevdiklerinizle daha fazla zaman geçirmek imkânı… Kesin hepiniz bu olayları hasretle bekliyorsunuzdur ve oluşan fırsatı iyi değerlendirmişsinizdir. Ben mi? 5 sene önce yayınlanmış bir youtube videosunu 38. defa izlemekle meşgulüm. “Bir şeyler izlesem de hızlıca yazıp kafamdakileri yazıya dökebilsem” dediğim dönemler
Ne kadar garip zamanlardan geçiyoruz değil mi? İmkanları elverenler evlere kapandı işlerini oradan halledip yaşamaya çalışıyorlar ama her şey yolunda gitmiyor haksız mıyım? Hepimizin “zaman bulursak yaparız” dediğimiz şeyler için şartlar müsait ama sürekli dört duvar arasında tıkılı yaşamaktan bunları yapacak heves bulamıyoruz. Kendi adıma konuşayım, aylardan beri kafamda dönen
Jean Seberg (kendisi Amerikalı olmasına rağmen) Fransız yeni dalgası ile bütünleşmiş bir isimdir. Benim gibi bu akıma yabancı (ve hatta yabancı kalmakta ısrarcı) bir ismin bile kendisini bildiği döneminin en ikonik, en başarılı aktrislerinden birisidir. Şiirsel güzelliği, o dönem için farklı moda tercihleri ve oynadığı filmler ve elbette politik kimliği…
Blumhouse yine yaptı. Düşük bir bütçe ile çektiği bir korku/gerilim filminden, filmin çekimi ve pazarlanmasına ayırdığı bütçenin kat kat fazla gelir elde ettiği bir filmle daha vizyonu sallıyor şu an. 49 milyon dolar gibi (özellikle parayı hamutuyla kaldıran Disney filmlerini düşününce) alçakgönüllü bir gişe geliri elde etmiş bir filmin, toplamda
Sinema izleyicilerinin, yazarlarının çoğunlukla “Golden Age” diye tanımladığı (1910’lardaki sessiz sinema patlamasından 1950’lerin sonuna kadar olan dönem) zaman aralığı bugün bile tekrar tekrar izlenebilen, zamana karşı iyi dayanabilen filmlerin çıkartıldığı, orijinal fikirlerin henüz klişeleşip inandırıcılığını kaybetmediği bir dönemi anlatır. Teknik imkanların henüz zayıf olduğu, oyunculuğun (en azından sinema için) bir
Başarı için neleri göze alabiliriz? Etrafımızdaki insanların bizim hüsranlarımıza ve başarı vaatlerimize ne derece kanmasını bekleyebiliriz? Uncut Gems her düşüşte yere kalkmaya çalışan insanların ve onlara tahammülün bir hikayesi. Bir nebze de old school capitalism anlatısı aslında. Zenginliğe ve başarıya giden yolda mubah davranışların özet olarak sunumu ve bazen ne