her gün saat 06:30'da kalkarım. evi sessizce toplarım. oğluma kahvaltı hazırlar kızımın da sütünü ısıtırım. önce oğlumu kaldırıp masaya oturtur, sonra da kızımın yanına beş dakika kadar yatıp süt içmesine eşlik ederim. biraz sohbet ettikten sonra oğlum uzaktan eğitime gider. kızıma işimin olduğunu anlatıp sessiz olmasını tembih edip evden çalışmaya koyulurum. onların yemeğini pişirip beraber yeriz. onlar bir köşede oynarken ben de bir köşede evden para kazanmaya çalışırız. ben onlara bizim bizden başka kimsemizin olmadığını her zaman birbirimize destek olmamız gerektiğini anlatırım. evi siler süpürürken onlar da bana yardım ederler. ödevleri beraber yapar biraz film izleyip onları yatırır ve kalan işleri tamamlamaya çalışırım. arada balkonda bir dal sigara içip dinlenmeye çalışırım. eğer dışarıda toplantım varsa beraber evden çıkarız, onlar arabada sessizce beklerler ben de saatlere varacak kadar onlardan ayrı kalmak zorunda kalırım. ama toplantı bitince onlarsız geçirdiğim dakikaların hıncını alırız beraber.
her allah'ın günü yaşadığım hayata bir taraftan lanet okurken diğer taraftan da ne kadar şanslı olduğumun farkına varırım ben. onların saçlarına burnumu dayadığımda değdi be derim. değdi. tıpkı kramer vs. kramer
'deki ted kramer
gibi hayatım. çoğuna göre alt üst gözükse de allah bu günlerimizi aratmasın.
annesi mi? ortalarda yok. herkesten anne olmadığı gibi her erkekten de baba olmaz çıkarımı yapmamak lazım. sevgiye; emek, zahmet, sabır ve sorumluluk eklediğinde ancak baba oluyor. ben babamın babalığı yanında daha çömez sayarım kendimi.
hadi hayırlı tıraşlar.