1968 yazıydı, Memiş Bey ile Ankara’dan İstanbul’a doğru uzun bir yola çıkmıştık. Radyomda Ajda Pekkan’dan İki Yabancı çalıyordu. Asfalt o kadar sıcaktı ki, her kilometrede lastiklerim biraz daha eriyordu sanki. Açık camlarımdan giren rüzgarla serinliyor, dikiz aynama asılı anahtarlığın şıngırtısıyla eğleniyordum. Sonra “o”nu gördüm, eskiden Bolu dağında yol tek şeride inerdi ya, işte tam orada. Karşıdan geliyordu, ışıl ışıl göz kırptı bana. Kıpkırmızıydı, geniş gövdesini taşıyan, ufak lastikleri ile ağır ağır yol alıyor, nazik manevralarla yoldaki çukurlardan baş döndürücü bir zarafetle sıyrılıyordu. İşte hayatımdaki tek aşkımı, Afet’i ilk görüşüm o güneşli, Temmuz günündeydi.
Şimdi hemen Afet deyiverişime bakmayın, adını öğrenmem zaman aldı, ama o dönemleri bir sonraki hikayeme saklıyorum.