Hayatın bu kadar karışık olmasını beklemiyordum. Bir avuç okuyucusu büyürken elimi incelemiş olsaydı, doktor ve televizyon muhabiri olmakla birlikte bana bunu söylerdi. Üç kez evli olurdum, bir kez paramparça olurum, hayatımı yalnız otuz altı yaşında yepyeni bir şehirde iki çocukla baştan başlardım ve sonunda kırk yaşlarında eşim ve annem olarak şahsen mutlu olurum Üç, elimi geri çekti ve gözlerimi yuvarlardım. Ve geri ödeme istedi.
Ama sonuçta haklı olurdu. Elbette, Fort Wayne, Indiana'da büyüdüğüm, okyanusu geçen tepeler ve verimli tarım arazileri arasında, şimdi ve sonra beyaz bir çiftlik evi ve kırmızı bir ahır ile noktalı büyüdüğüm hiç bir palmiye okuyucusu tanımıyordum. O zamandan bu yana tarlaları büyüten konut gelişmeleri ve alışveriş merkezleri, o zamanlar Amerika'nın kalbindeki yaşamın bir parçası değildi ve her sokak ve mağazanın kendine özgü bir kişiliği vardı. Şimdi, geri döndüğümde ve banliyö uçağı havaalanını çevrelediğinde, kendimi yüzümü cama bastırırken, bana evde olduğumu gösteren yer işaretlerini ararken buluyorum. Her seferinde çoğunun gittiğini görmek beni hayal kırıklığına uğratıyor. İçimdeki çocuk, "ev" in her zaman olduğu gibi olmasını istiyor.
Fort Wayne, en azından bilinçli olarak değil, ayrılmayı planladığımı hatırladığım bir yer değildi. Aslında geleceğe kadar olan her şeyi "planladığımdan" emin değilim. Ben sadece hayatımın ebeveynlerimin hayatı ve çocukluğumun ilerleyişi gibi olacağını varsaydım: temiz ve düzenli. Fort Wayne'deki hayat sağlamdı ve hala öyle. Çocukluğumdan ve ergenliğimden en yakın arkadaşlarım hala orada yaşıyor, ebeveynlerim gibi. Bunca yıl sonra, hala lisedeki en yakın arkadaşım olan Mike'a yakınım ve ziyaretler sırasında çocukları ve benim arkadaşları arkadaş oldu. Her yıl Dört Temmuz'a geri dönüyorum ve geçit töreni tam hatırladığım gibi.
Ben ondan bir yaşına kadar ondan dönene kadar, hiç kimsenin çitler ve çocuklar koştuğu bir mahallede aynı evde yaşadım ve herkesin annesi seni ve anneni tanıdı. Sanırım nispeten ayrıcalıklıydım - babam bir doktordu ve yerel ülke kulübüne mensuptu - ama ailem iddiasız bir hayat sürdü ve küçük bir Ortabatı kentte yaşam dokusunun bir parçası olarak hissederek büyüdüm.
Şimdi San Francisco'da yaşıyorum, her yıl yüz binlerce turist gönderdiği kartpostallara benzeyen bir koyda tünemiş güzel ve romantik bir şehir. Hayatımı yeniden inşa etmek ve kendimi on yıl önce iki yaşında bekar bir anne olarak yeniden icat etmek için taşındığım şehir. Kilometrelerden daha fazlası çocuklarımın memleketini büyüdüğümden ayırıyor. Anne ve karısı, doktoru ve televizyon muhabiri olan kadın, Fort Wayne'deki geleceği hakkında yaşayan ve hayalini kuran kadın ile aynı kişi değil. Ancak, evden ayrıldığından beri seyahat ettiğim yolların deneyimleri beni şekillendirdiği kadar, Fort Wayne ve orada büyüyen bana öğrettiğim de ruhumun dokusunun bir parçası. Fort Wayne'e geri dönmek beni her zaman toprakladı ve kozmopolit bir şehirde ayrıcalıklı bir yaşam yaşayan çocuklarımın Indiana kökenimi anlamalarını sağlamak için bir noktaya değindim.
Fort Wayne'de kız çocukluğumdan bu yana çok şey değişmiş olsa da ve ailem yirmi yıl önce bir meraklıya, daha modern bir eve taşınmasına rağmen, içinde büyüdüğüm tek katlı çiftlik evi hala aynı evler arasında duruyor, yine aynı renkleri boyar, Eski mahallemde Köknar ağacı hem bir erkek fatma hem de daha sonra, uzay ve dünyayı görmeye çaresiz bir genç olarak tırmanmaya devam etti. Öyle olsa bile, tam olarak ne kadar süredir gittiğimi ve altı yaşımdayken ailemin ön bahçeye yerleştirdiği ağaca baktığımda kaç mil öteye gittiğimi biliyorum. Bir zamanlar güneşli çim artık yaprakları ve dalları tarafından gölgede bırakılıyor ve annemin dikkatle baktıkları çilek yaması çimden beri uzun zamandan beri kullanılıyor.
Birkaç yıl önce Fort Wayne'deyken hep yaptığım gibi eve gittim ama bu sefer önünde "Satılık" tabelası vardı. Yıllarca tekrar çocukluk hatıralarımı yeniden yaşamak ve hatta orada çok mutlu olan kızlık benliğimle bağlantıya geçmek için evin içinde yürümeyi hayal ettim. Emlakçıyı aradım ve elbette görmeme izin verdiği için mutluydu. Anneme gelmek isteyip istemediğini sordum, ama o zaman beni şaşırtan bir şey değil, çok üzücü olacağını düşündü. Bunun yerine, en büyük kızım Kate'i ona hikayelerimin nerede gerçekleştiğini göstermeye istekliyim. Ona turu verdiğimi hayal ettim: İşte çatıdaki kafes kız kardeşim ve ben kardeşlerimizden saklandığımızda tırmandık; Burası büyükannenizin, çocuklarken amcalarınız arasındaki kavgayı durdurduğu ve süreçte parmağını kırdığı oturma odası; bu benim odamdı ve beyaza boyandı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Odalar daha küçüktü ve tavanları hatırladığımdan daha alçaktı ve arka bahçeyi otoyoldan ayıran ormanlar hafızamdaki çocukluk ormanlarından daha kısa ve daha ince idi. Ama büyüdüğüm ailenin sıcaklığı ve sevgisi, en azından bana hala yerin bir parçası gibi görünüyordu ve Kate'in olduğu odaların arasında yürürken, gözleri canlandırılmış, kızlığımın ikimiz için de canlanmasına neden oldu.
Yıllarca Fort Wayne'e tam olarak geri döndüm, çünkü hayatım o kadar çok değişim ve kargaşa doluydu ki, geri dönme fantezisi beni sürdürdü. Memleketimin, çocukluk anılarımda sabit durduğunu temsil ettiği durgunluk bir ağız dolusu çikolata kadar rahatlatıcıydı. Artık eskisi gibi dönmüyorum, çünkü artık ihtiyacım olmadı.
Eski mahallemdeki o evde büyüyen kendim için hayal ettiğim yaşam, yaşadığım hayattan daha basit ve düzenliydi. Hayat, o zamanlar, yolda güzel manzaralar ve günbatımları olan, seçeceğim yerlere giden düz, engelsiz bir yol olduğunu düşündüm. Ebeveynlerimin örneğine göre, evliliklerin her zaman sürdüğüne ve ebeveynler savaştıklarında bile her zaman uydurduklarına inanıyordum. Ailesi boşanmış hiç kimseyi tanımıyordum ve eğer tek bir ders olsaydı, hepimizin öğrenmesi gereken derslerden biriydi.
İnanılmaz derecede sorunsuz, mutlu bir çocukluk geçirdim. Üçüncü sınıftayken, doktor olmak istediğimi biliyordum. En güzel ya da en popüler olmayan liseye gittim, ancak yıllık kitabın editörü olarak iyi yaptım. Yolun beklenmedik bir şekilde döndüğü kolejde yelken açtım ve tıp fakültesine gittim, geçen yıl çocukluğumdan beri tanıdığım genç bir adamla evlendim. Ben yirmi dört yaşındaydım ve hayat beni tamamen çiziksiz bırakmamasına rağmen, önündeki yol hala oldukça düz ve nispeten karmaşık görünüyordu.
Kocam ve ben ortak bir arka plan paylaştı ve her biri iddialı ve istekliydi; Ebeveynlerimiz uzun zamandır birbirlerini sosyal olarak tanıyorlardı. En azından dışarıdan mükemmel bir eşleşme gibi görünüyordu. O bir avukattı, ben bir doktordum ve sanki dünya sormak için neredeyse bizim gibiydi. Yaşadığım yer için çocuk doktorları seçmiştim ve ikimiz yetişkin hayatımıza başlamak ve "sonsuza dek mutlu olmak" bölümüne başlamak için Pittsburgh'a taşındık. Önemli bir yanlış dönüş veya büyük bir hata yapmadan büyümeyi başardığım için gurur duydum.
Önümüzdeki birkaç yıl hepsini değiştirecek. İlk önce evliliğim beş yıl sonra dağıldı, sonra pediatriyi kulak, burun ve boğaz ameliyatlarında uzmanlık için bırakmaya karar verdim, başka bir yerde kabul ettiğim ya da nereye gittiğimi bilmediğim bir şey. yapıyordu. Attığım her yanlış adım için kendimi savundum. Fakat geriye bakınca, o yıllar, gerçek "büyümem" in başlangıcını, beni bugün olduğum yere getirecek uzun mesafenin başlangıcını işaret ediyor. Yargılamadaki hatalar, yanlış seçimler, başarısızlıklar, başarılar ve başarılar yoldaki vizyonumu değiştirdi ve kim olduğumu değiştirdi.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, hayatımın haritasının her türlü dönüş ve bükülme, çukur ve çamur, ölü uçlar ve - şimdi ve tekrar - açık bir yol süpürme olduğunu görüyorum. Fort Wayne, Indiana'da büyüyen, sonunda bakmayı umduğum harita değil, ama benim. Ayrıca, belirli ayrıntılarda olmasa da, genel hatlarıyla pek çok kadınla paylaştığım, düzensiz, bazen de dolambaçlı bir yolculuğun bir kaydı.
Mesela evlenmeyi kabul et. Bugün Amerika'da, neredeyse her iki kadından biri kendilerini yaşayan hayatlar bulacak ve kızlık hayallerinden çok farklı bir yolda bulacaklar. Bir grup kadını bir araya toplayın ve istatistiksel olasılık, neredeyse yarısının en az bir kez boşanmış olmasıdır. Kendilerini sadece hayatlarını yeniden başlatmaya çalışmakla kalmaz, aynı zamanda çok az duygusal ya da maddi desteği olmayan ya da hiç olmayan çocukları büyütürler. Buna karşılık, annemin neslinde, kahve ve kek için bir kadın toplanması, her boşanma için dokuz evli kadına sahip olacaktı. Anneannemin hayatı boyunca, bir kadının boşanmaktan dul olması çok daha muhtemel olurdu.
Kendimden, ailemden ve aldığım yolların ne kadar düzensiz olduğu konusunda önemli olan herhangi birinden özür dilemenin durması çok uzun sürdü.
Şimdi daha iyi biliyorum.
Hayatıma geri dönüp baktığımda, biraz kenarları dağınıksa, beni daha zengin bir kumaştan biri yapan gerekli bir yolculuğa çıktım. Şimdi biliyorum, o zaman yapmadığım gibi, yolculuğun kendisinin yolun bizi götürdüğü yer kadar önemlidir. Sanırım çocukluğumdaki mobilyalar hala yaşadığım evi dekore ediyor ve neden hala aynı eski arabayı sürdüm, 1983 BMW, en büyük çocuğum ve sırtımdaki kıyafetler ile birlikte ikinci evlilik Aynı zamanda hayatımı başlatmak için Little Rock'tan San Francisco'ya sürdüğüm araba. Kilometre sayacındaki 150,000 milleri, bir zamanlar kendimi nerede bulduğumun önemli bir hatırlatıcısıdır - iki kişinin bekar annesi, baştan başlayarak ve nasıl yapılacağı hakkında ipucu - ve şimdi nerede olduğumu.
Aslında, önce o yerlere gitmeseydim bugün bulunduğum yere varamayabilirdim. Ve bu sebepten, mümkün olduğu kadar o arabaya asılıyorum. Bu benim kişisel, kendime bahşedilen lütuf rozeti.
Hikayelerimizi anlatmak önemlidir ve benim söylediğim gibi, hem kim olduğumu hem de nerede olduğumu daha net ve daha net bir şekilde tanımladım. Haritaya aklımın gözünden bakabiliyorum ve hayatımın yeni bir dönüştüğü kavşakları görebiliyorum. Değiştiğim yerleri, bana neşe anlamını öğreten olayları ve insanları, çaresizlik dolu yükünü hissettiğim kavşakları gösterebilirim. Yoldayken görünmeyenler geriye dönük olarak daha net. Artık göremediğim yolların kutsama olduğunu görebiliyorum, bununla birlikte almam gereken birkaç şey vardı. Harita, ayrıntılarıyla anlattığı yaşam yolculuğu gibi, halen devam etmekte olan ve devam eden bir çok kesişim çalışmasıdır.
Yaşam haritalarına yakından baktığımızda, her kesişmenin farklı olduğunu fark ediyoruz. Bazıları seçtiğimiz, kasten veya düşüncesizce seçtiğimiz yollar, bazıları ise diğerleri için seçtiğimiz yollar. Yine de diğerleri, kontur veya kör sokaklardır. Ve sonra, sadece kendimizden daha büyük bir şeye, bizim birçok isimlerden birinin diyebileceği kozmik bir kuvvete dayanabileceğimiz kesişme noktaları vardır. Önemli olan nokta, bu kesişme noktalarının her birinin büyümemizi bilgilendirmek için bize öğretecek bir şeyleri olmasıdır. Yaptığımız ya da yapmadıklarımız için kendimizi dövmek yerine, gerekli olan yolculuğu görmeye çalışmalı, ondan ne kadar değer alabileceğimizi düşünmeli ve ufku yeni fırsatlar için taramaya başlamalıyız.
Yaptığım yolculuklar beni daha genç, kendime göre daha güçlü, daha esnek, daha kendine güvenen bir kadın yaptı, Fort Wayne'deki rahat evinde yatağında yatıyordu. Tabii ki, genç kızlar gelecek hakkında hayal kurduğunda, sadece olacaklarını hayal ederler, kim olduklarını değil. Size kim olduğunuzu her şeyden daha önemli olduğunu öğretmek için yolculuk gerekir.
Hyperion Books'un izniyle alıntılanmıştır,
New York. © 2000. www.hyperionbooks.com
Makale Kaynağı
Gerekli Yolculuklar: Kendimizi Hayattan Öğrenmek
Nancy L. Snyderman, MD ve Peg Streep.
Bilgi / Bu kitabı sipariş et.
Yazarlar Hakkında
Nancy L. Snyderman, üç yaşında bir anne, bir eş ve kulak burun boğazında uzmanlaşmış bir cerrah. ABC News, 20 / 20 ve Good Morning America'nın tıbbi muhabiridir.
Peg Streep, diğer kitapların yanı sıra bir kızın annesi ve Manevi Bahçecilik yazarıdır.