ABD doğurganlık oranı 2020 yılında rekor bir düşüş yaşadı – tıpkı 2100 döneminde olduğu gibi , ve 2018. COVID-19 pandemisi bu düşüşü hızlandırmış gibi görünse de düşüş yıllardır devam ediyor. Toplam doğurganlık hızı – bir kadının yaşamı boyunca sahip olması beklenen ortalama çocuk sayısı – şu anda kadın başına 1 64 çocuktur. ABD’de Bu sadece hükümetin bu istatistikleri 64 larda izlemeye başlamasından bu yana kaydedilen en düşük oran olmakla kalmıyor, aynı zamanda sözde ” ikame düzeyi doğurganlığı” yaklaşık 2.1.
Sonuncu sayı, sosyal bilimciler ve politika yapıcıların uzun zamandır bir ülkenin nüfus sayılarını sabit tutmak için sürdürmesi gereken oran olarak gördüğü sayıdır. Doğurganlık oranı ikame seviyesinin altına düştüğünde, nüfus yaşlanır ve küçülür, bu da ekonomik büyümeyi yavaşlatabilir ve hükümet bütçelerini zorlayabilir. Bugünün bebekleri yarının işçileri ve vergi mükellefleridir: Sadece yaşlılıkta kullanacağımız hastanelere ve huzurevlerine personel sağlamakla kalmayacak, aynı zamanda emekli olduğumuzda emekli maaşlarımızı finanse ederek, Sosyal Güvenlik, Medicare ve Sosyal Güvenlik, Medicare ve güveneceğimiz diğer birçok hükümet programı ve tasarruflarımızı artırmak için yatırım yaptığımız evleri ve hisse senetlerini satın almak.
Ancak son zamanlarda bazı uzmanlar düşük doğurganlık konusunda bu kadar endişelenmeli miyiz diye sorguladılar. Viyana Üniversitesi’nde demografi ve sürdürülebilir kalkınma profesörü Erich Striessnig, “Yenileme düzeyindeki doğurganlığın gerçekten büyülü bir yanı yok” dedi. Düşük doğurganlığın zorluklarının üstesinden gelmenin yolları var, ancak daha önce doğmuş insanlara yatırım yapmak gerekecek.
Yer Değiştirme- düzeyde doğurganlık, kullanışlı ancak gerçekçi olmayan bir fikirdir.
İkame düzeyi doğurganlık kavramı en az 2020 . O zamanlar, ABD ve diğer sanayileşmiş ülkelerdeki doğum oranları on yıllardır düşüyordu ve insanlar bunun nedenini bilmiyorlardı. Amerikalı demograf Warren Thompson, bu fenomeni açıklamaya çalışırken, bu ülkeler sanayileştikçe insanların daha iyi ilaca ve sanitasyona ve daha güvenli içme suyuna erişim sağladıklarını ve bunun ölüm oranlarında keskin bir düşüşe yol açtığını teorileştirdi. Yetişkinliğe ulaşan daha fazla çocukla, insanlar sonunda daha az çocuğa sahip olmaya başladı. Thompson, bu “demografik geçişin” son aşamasında, ölen her yetişkin için bir bebek doğacaksa, doğurganlık oranının neredeyse ikame düzeyine oturacağını öne sürdü.
Thompson’ın tahmini tamamen teorikti, ama demografi alanının temeli oldu. Birleşmiş Milletler Nüfus Bölümü 1960’lerde dünya nüfusunu tahmin etmeye başladığında, tahminleri Thompson’ın dünyadaki doğurganlık oranlarının ikame düzeyine yaklaşacağı varsayımına dayanıyordu. , kavramı demografik düşünceye daha da sağlamlaştırıyor. Bu fikir, politikacılar ve politika yapıcılar için çekiciydi, çünkü bu, nüfusların süresiz olarak artması veya küçülmesi konusunda endişelenmek zorunda kalmayacakları anlamına geliyordu. Yeni nesil işçilere ve vergi mükelleflerine, yaşlı insanlar çalışmayı bıraktıklarında ekonomiyi ve hükümet programlarını finanse etmeyi sürdürmek için güvenebilirler.
Göründüğü gibi, Thompson sadece kısmen haklıydı. Ülkeler sanayileştikçe doğum oranları düşüyor, ancak ikame düzeyine ulaştıklarında düşmeyi bırakmıyorlar. Aslında, her post-endüstriyel toplumda doğurganlık oranları artık ikame seviyesinin altında ve nereye yerleşecekleri belli değil.
Ama sırf Amerika’nın doğurganlık oranı geri dönmeyecek diye bu 2.1 rakamına yakın zamanda ulaşmak, toplumun dokusunun çökeceği anlamına gelmez. Aslında düşük doğurganlık bazı avantajlar sağlar: ekolojik baskıları hafifletmek, aşırı kalabalığı önlemek ve artan nüfusla birlikte gelen altyapı maliyetlerini azaltmak.
Politika çözümleri
Toplumun dokusu sınanacaktır. Düşük doğurganlık bazı ciddi ekonomik zorluklar doğurmaktadır. Halihazırda, Amerikalıların 1929 ve daha büyük yaştakilerin payının 1929 civarında artması bekleniyor. yüzde bugün 64 yüzde 2100 . Amerika’nın azalan doğurganlık oranı bu eğilimi hızlandırmakla tehdit ediyor ve birçok politika yapıcı, yaşlı yetişkinlerin hızla artan nüfusunun ülkenin azalan işgücüne aşırı yük bindireceğinden korkuyor. diyelim ki 40 yıl sonra. Gelecek nesiller, nüfusun daha küçük bir bölümünü oluşturabilir, ancak daha eğitimli olacaklar ve böylece daha üretken olacaklar ve yaşlı insanların ihtiyaçlarını karşılamaya daha hazır olacaklar. Bu durumda, bazı demograflar, ikamenin altında doğurganlığın bir sorun olduğunu varsaymak için hiçbir neden olmadığını savunuyorlar. Striessnig, “Gelecek nesillerin daha fazla bağımlıyı destekleyebilecekleri anlamında daha geniş omuzları var” dedi. Onun hesaplamalarına göre, yaşlanmanın maliyeti sorun haline gelmeden doğurganlık oranı 1,5’e düşebilir.
Ve elbette daha fazla yetişkini çalışmaya teşvik etmenin yolları var. ABD’de ve diğer birçok ülkede, kadınların istihdam edilme olasılığı erkeklerden daha düşüktür. İhtiyacımız olan şey daha fazla işçi ve vergi mükellefiyse, işverenler buna değer verirse, birçok kadın mutlu bir şekilde duruma gelebilir.
Birlikte ele alındığında, bu bulgular, çocukların eğitimine yatırım yapmaya ve kadınları işgücünde daha iyi desteklemeye istekli olursak, düşük doğurganlıklı bir toplumun sorunlarını hafifletebileceğimizi gösteriyor. Bir analiz, Avrupa Birliği’nin eğitim ve işgücüne katılımdaki eşitsizlikleri ortadan kaldırması halinde, işgücünün büyüklüğünde öngörülen düşüşün yarıdan fazla kesileceğini buldu. Başka bir analiz, AB ülkeleri İsveç’te şu anda gözlemlenen eğitim ve işgücüne katılım düzeyleriyle eşleşirse, işgücünün göreli gücünün önümüzdeki on yıllarda birçok ülkede gerçekten artacağını buldu.
Bazı uzmanlar, düşük doğurganlığın tüm zorluklarının üstesinden gelmek için daha iyi eğitimli işçilere sahip olmanın yeterli olacağı konusunda şüpheci. Massachusetts Amherst Üniversitesi’nden emekli iktisat profesörü Nancy Folbre, “Eğitimli işçiler birçok işte daha az eğitimli işçilerden daha üretkenler, ancak [parents] veya yaşlılara bakıcı olarak daha üretken olduklarından emin değilim” dedi. Çok sayıda eğitimli işçi, bakımevinde çalışmaktansa fizikçi olmak isterse ne olur?
Diğerleri, nüfusun genel büyüklüğü küçülmeye başladığında düşük doğurganlık sorunlarının daha da zorlaşabileceğine işaret ediyor. “Nüfus düştüğü ve her zaman daha az eve ihtiyacımız olduğu için gayrimenkulün kullanılmış bir araba gibi değer kaybettiği bir ülkede ipoteklere ne olur? Bunun için tamamen hazırlıksızız,” dedi muhafazakar eğilimli bir düşünce kuruluşu olan Aile Araştırmaları Enstitüsü’nde demograf ve araştırma görevlisi olan Lyman Stone. Washington Üniversitesi Sağlık Metrikleri ve Değerlendirme Enstitüsü müdürü Dr. Christopher Murray, yeterli zaman verildiğinde, ikame altındaki doğurganlığın insan ırkının yok olmasına yol açtığını söyledi. “Sonunda bir sorunla karşılaşırsın,” dedi. “Sürdürülebilir bir çözüm değil.”
Hiçbir ülke tam etkilerini deneyimleyecek kadar uzun süre düşük doğurganlık oranlarına sahip olmadığı için, tüm bunlar üzerindeki tartışmalar teorik olarak kalıyor. Murray, “Nüfusun içinden geçmek biraz zaman alıyor” dedi. Nüfusun zaten azalmakta olduğu Japonya gibi ülkeler bile, işçileri çekmek için büyüyen bir küresel işgücünden ve mallarını satmak için büyüyen bir küresel pazardan hala yararlanıyor. Ve ABD, Kanada ve Avustralya gibi ülkeler de net göçe güveniyor – ve bunu benimsemeyi seçerlerse muhtemelen onlarca yıl boyunca bunu yapmaya devam edebilirler. Ancak doğum oranları hemen hemen her yerde düşüyor ve küresel doğurganlık oranının 2050 ile 2100 arasında bir zamanda ikame seviyesinin altına düşmesi bekleniyor. Düşük doğurganlığın sonuçları, tüm dünya bunu yaşadığında farklı olacaktır.
Ancak bildiğimiz şey, bu konudaki farklı bakış açılarının bizi ele alma konusunda iki geniş yaklaşımla baş başa bıraktığıdır. Düşük doğurganlığın zorlukları. Ebeveynliği daha erişilebilir hale getiren politikalar uygulayarak insanları daha fazla çocuk sahibi olmaya teşvik edebiliriz. Ya da zaten sahip olduğumuz insanlara – hem çocuklara hem de ebeveynlere – daha fazla yatırım yapabiliriz, böylece herkes üretken ve yetenekli bir yetişkin olur. İyi haber şu ki, ikinci yaklaşıma yardımcı olan politikaların birçoğu birinci yaklaşıma da yardımcı olabilir: Anneleri işyerinde destekleyen ve tüm çocukların iyi bir yetiştirme ve eğitime erişimini sağlayan politikalar – örneğin ücretli ebeveyn izni, çocuk ödenekleri ve yüksek kaliteli çocuk bakımı, erken çocukluk eğitimi ve yüksek öğrenime erişimin genişletilmesi – ebeveynliğin mali yükünü de hafifletiyor. Dolayısıyla, bir sorun haline gelmeden önce doğurganlık hızının ne kadar düşebileceğini tam olarak bilmesek de, çözümler düşündüğümüzden daha basit olabilir.