Uzun yolculukları severim. İster yürüyerek ister arabayla ister uçakla benim için hiç
farketmez. Belki doğduktan 6 hafta sonra ailecek zorunlu bir yürüyüşe çıktığımız için olabilir.
30 gün sürecek bir yürüyüş...
Çocukluğumdan kalan bir alışkanlığım var. Arabadayken etrafımda hızlı geçen arabaları
ağaçları insanları izlemeye bayılırım. Herkes yavaş ben hızlı, zaman donmuş bense eskisinden
daha da hızlıyım. “Allah allah Bu nasıl olur?” diye hayret ederdim. Tabii o yaşta fizik nedir
bilmezdim. Şimdi bile bu olayın sırrını çözmeme rağmen hala hayret ediyorum. Her araba
yolculuğunda çocukluğuma gidip geliyorum. İçim kıpır kıpır oluyor.
Biraz büyüdükten sonra uçakla tanıştım. Arabadan kat kat daha enteresandı. Küçük bedenim
havalanıyor. Her şey küçülüyor. Mesafeler kısalıyor. Kocaman binalar avucuma sığacak kadar
küçülüyor. Bense büyüyorum. Kendimi daha güçlü hissediyorum. Hem hızlıyım hem
yükseklerdeyim hem de güçlüyüm. Napayım küçük çocuktum sonuçta değmeyin keyfime.
Hayal kurmak gibisi yoktu o yaştaki bir çocuk için.
Yükseklik ve hız korkum olmamasına rağmen lunaparkları sevemiyorum bir türlü. Tahtalı
köye tek yönlü gidiş biletini almak gibi geliyor bana. Hayır yani eğlenmek için bin bir aktivite
varken neden öyle bir dengesizliğe başvurayım?