Eskiden çok sorarlardı. En sevdiğin türkü ya da şarkı hangisi diye. Yüreklerimiz o sıralar temiz olduğundan hemencecik aklımıza gelirdi. En sevdiğimiz türküyü mırıldanmaya başlardık hemen.
Ben bugün kendi kendime sordum bu soruyu ve eskiden kalma temiz belleğim misali ;
" Açma zülüflerin yar yar yellere karşı
Senin zülfün benim benim telim değil mi
Bülbül figan eder eder güllere karşı
O yar benim gülüm gülüm gülüm değil mi
Sallama saçların yar yar sende vurursun
Azrail misali yar yar canım alırsın
Etme bu cefayı yar yar kanlım olursun
Bu kul senin kulun kulun kulun değil mi " mısraları ile hafızlarımıza kazınmış Neşet Ertaş'a ait Güler Duman'ın seslendirdiği türkü aklıma geldi. Gerçekten çok severim bu türküyü. İnsanı bu dünyadan alıp başka diyarlara götüren bir içe dönüş türünden yanık bir ezgi.
Ben bunları söylerken aklıma gelen türküyü mırıldanmaya başladığımın farkına vardım. Bir kaç mısradan sonra temiz sandığım belleğim yerini yavaş yavaş günümüzün karmaşasına , keşmekeşine bırakıverdi ve devamında türkünün sözlerini hatırlamayaz oldum ve türkü aklımda gitmişti bile.
Hayal kırıklıkları,yenilgiler,hüsranla biten başlangıçlar,allak bullak olan yaşantılarımız bizi bizden götürmüş ve içinden çıkılmaz bir hale büründürmüştü. Herbirimiz boğazımıza kadar batmıştık bu çirkefe, kendini kurtarabilenin olmadığı bu döngü çok acımasızdı.
Yaşamın şakası yoktu. Seni sana bırakmıyor ve illa ki telimde gideceksin diye telkinde bulunuyordu. Yalan dolanı olan , kir pas içinde olan, el etek öpen ve kişiliğini kaybetmiş bireylere göreydi bu yaşam. Yaşamın bu bozuk düzenine ayak uydurabilen, gemisini bir yolla yürütüyordu.
Bizde şakası olmayan yaşama diyoruz ki, her ne kadar iki kere iki dört etsede biz beş olduğunu biliyoruz sana boyun eğmiyoruz.
Şu iyi bilinmedir ki bir kırılma olacaktır. Ne insan aklı, ne de takati bu keşmekeşi kaldırabilecek durumda değildir. Bir şeylerin iyi olabilmesi için önce kötü olması gerekiyor. Güzel günlere erişebilme ümidi ile...