Hayatımızı hep bir şeyleri erteleyerek, hep bir gün diyerek harcıyoruz. Ama aslında sahip olduğumuz tek şey şimdi. Şu an ve burası. Bunları iyi değerlendirirsek, hayallerimize ulaşmamamız için hiçbir neden yok. Yıllar sonra bir sabah uyanıp tüm şansımızı kaybetmiş olduğumuzu, hayatımızı boşa harcadığımızı düşünmek istemeyiz, değil mi?
Bir yeri terkettiğinizde orada bizden bir şeyler kalır. Gitmiş olsak da orada kalırız ve içimizde bazı şeyler vardır ki sadece oraya dönersek bulabiliriz. Çok kısa bir süreliğine de olsa hayatımıza sahnelik eden bir yere gittiğimizde ruhumuza yolculuk ederiz. Ama kendimize ettiğimiz bu yolculukta, kendi yalnızlığımızla yüzleşmemiz gerekir. Ve yaptığımız her şey yalnızlık korkusundan yapılmıyor mu zaten? Hayatımız son bulurken pişman olacağımız onca şeyden vazgeçme sebebimiz bu değil mi?
Hayır, hayır... Sonuna kadar oturacağım burada. Siz, kalkıp gitmemi bekliyorsunuz, değil mi? Ama gitmeyeceğim. Burada oturarak size en ufak bir değer bile vermediğimi göstereceğim. Burası bir lokanta ve ben de yediklerimin karşılığını veriyorum. Sizleri, satranç oyunundaki piyon olarak görüyorum, üstelik oyun dışı bırakılmış piyonlar. Bu nedenle canımın istediği kadar içeceğim. Bana kimse karışamaz... İstersem şarkı da söylerim... Bu, benim hakkım...
Sana her attığım adımda önüme duvarlar örnekte ustasın değil mi? Sana koşa koşa geldiğim yollara dikenler dökmeye. Yada kızdığında, dilinin kemiği olmadığını hatırlatmamda. Iyi oku bu satırları. Kalbiminde kemiği yok ama nasıl kırıldığını bir anlatsam sana. Kırıyorsun, kızıyorsun. Bu sefer tamam artık olmaz bitti diyorum. Ama kendi ördüğün o duvarı aşıp, ayaklarını kanata kanara koşup gelip öyle bir sarılıyorsun ki bana. Sanki hiçbir şey yaşanmamış az önce kavga eden boz değilmişiz gibi. Kırıldığım yerleri birleştiriyorsun. Sonra kendi kendime diyorum ki kahrını bile seviyorum senin. Kırdı mı seni? Bekle, geçecek.. kırgınlıklar geçmez deme sen sadece bekle..
İsmine bakınca sıcacık bir hikayesinin olduğunu düşündüren belki bir öykü kitabı, belki de kısa bir roman sanılacak, derdi güzel bir kitap okudum. Kitabın kategorisi kişisel gelişim sanırım. Ama ben bu kategoriye almak istemiyorum. Çünkü deneme türünde yazıldığı için, hayat tecrübesi barındırdığı, belki de akıl verdiği için kişisel gelişim diyemem. Zaten deneme türü, konu olarak hayatın içinden mevzuları birinci kalemden ele alan, amacının kendini anlatmak olduğu, yaşamdan yola çıkarak kaliteli yaşam tavsiyesini sohbet havasında aktaran bir yazın biçimidir. Vaziyet bu olunca ben yazarının bu kitabını keyifle okudum. Çokça kendimi buldum dediğim cümleleri var. Hatta altlarını çizdim. Kitabın içeriği üç kısımdan ibaret. İlk kısımda denemeleri, ikinci kısımda çok da abartılmamış sıcacık şiirleri, üçüncü kısımda ise aforizma tadında ufak ufak paragraflar yer almakta. Yazarının bu kitaptaki kaygısı çok da yerinde. Sıkmadan, yormadan okuruna hitap eden bir anlatımı vardı. Zaten deneme yazılarını seven biri olduğum için özellikle denemeleri kalbimi okşadı. Yaşamın, yaşama zorluğunun ve bu zorluğun insana getirdiği sorumluluğun, yorgunluğun, hayatı yaşamayı kaçırmışlığın, an'ı yaşamanın, vicdanın, insan olmanın, kısaca hayatın içinden denemelerin kaleme alındığı bu kitabı pek sevdim. Okuduğum kimi cümlelerde huzuru buldum desem abartmış sayılmam, değil mi?
Zülfü Livaneli öyle romanlar yazıyor ki, hayran olmamak, saygı duymamak elde değil. Serenad ve Kardeşimin Hikayesi ,belki de Livaneli'nin zirvesi denilebilecek iki romanı. Haliyle bu iki romanın en başta okunması, onun diğer romanları için biraz haksızlık yapabiliriz diye düşünürüm hep. Çünkü çıtayı o kadar yukarı koyuyorsunuz ki, diğer romanlardan beklentinizi karşılayamayabiliyorsunuz. Ama...
Son Ada edebi anlamda oldukça etkileyici konusuyla ,beklentilerinizin tam da karşolığını veriyor. Hani filmlerin daha ilk sahnesinden önce bir yazı çıkar ya da kitapların ilk cümlesinde şöyle der. " Bu filmdeki ( romandaki ) kişiler ve olaylar hayal ürünüdür, gerçekle ilişkisi yoktur." Hah işte, bu uyarıyı aklınızdaki tutarak, bu kitabı okuyun.
Şöyle başlayalım, bir kere son derece sinir bozucu, yıpratıcı bir kitap. Dişlerinizi sıkmaktan, edebi anlamdaki kaliteyi tadamayabilirsiniz. Oturup duygusuz duygusuz da okuyamıyorsunuz. O zaman ,çare yok. Katlanacaksınız.
Dünyanın bilmem neresinde, gerçek dünyadan izole, insanların birbirine saygılı,sevgili,mutlu mesut yaşadıkları bir adada geçiyor hikaye. Kimsenin kimseye karışmadığı, hor görmediği, insanların birarada huzurlu olduğu bir ada hayal edin. Öyle ki, bırakın insanların birbirlerine karşı olan saygısını ,beraber yaşadıkları martılar bile o kadar mutlu ki adada ,değmeyin keyiflerine. İnsanların rahat rahat yaşadıkları ,selamsız sabahsız tek günlerinin geçmediği bir ada. İnsan ,hayalinde bile biraraya getiremiyor bu huzuru değil mi? Her güzel şeyin , bir sonu olduğu gibi, adamızda da yaklaşan kara bulutlar herşeyi bozmak üzere.
Günün birinde eski asker, devlet başkanı temelli yerleşmek üzere adım adaya adım atıyor. Beraberinde silahlı, kara gözlüklü tipler. Sözde ,başkanın güvenliği için oradalar. İnsanlar tedirgin, insanlar gelecek olan kötü günlerin kokusunu almakta, ama koskoca başkan, sıkıysa itiraz etsinler.
Günler günleri kovalıyor, başkan adaya hakim oluyor. Ada üzerindeki planlarını birer birer gerçekleştiriyor. Tabii ada halkının büyük çoğünluğunun izniyle! İtiraz edebilmeyi aklına getirebilen birkaç kişi de tehditle, silahla susturuluyor. O eski huzur, o eski güvenli bölge ,o eski sevgi,saygı tükeniyor. İnsanlar birbirine düşman olmaya başlıyor. Ve ada bir daha geri dönülmez bir yola giriyor. Güzelim ada, bir kişinin elinde, hırsları uğruna oyuncak oluyor.