Kardeş kıymetlidir, iyi günde kötü günde başın dara girince yanıbaşındadır hep. Benimde Atakan’ım böyle şanslı olsaydı keşke onunda bir kardeşi olabilseydi, ama aldığım, hayatta kalma mücadelesinde gördüğüm tedavi buna ne yazık ki müsade etmiyor.
Geçtiğimiz Cumartesi kardeşimin nişanı vardı Ankara’da. Bana uygulanan yasaklar, kurallar bu mutlu güne tanıklık etmeme müsade etmedi tabi aklım hep onlardaydı ne zaman arasam napıyosunuz şimdi, kimler geldi gitti banada anlatın ortamı neler oluyor… Bir panik, bir telaş kimisi kuaförden geliyor, kimisi üstünü giyiniyor, kimisi yemek yiyor, kimisi makyaj yapıyor hazırlıklar son hız devam ediyormuş. Aslında öyle bir ortamı yaşamayı özlemişim telefondan bunu anladım, bütün akrabalar kakara kikiri muhabbet telaş ne güzel, benimse içim buruktu gidemediğimden.
İnşallah mutlu olun canlarım hep yüzünüz gülsün bu hayatta.
Nişan tepsisini ben hazırladım, büyük bir özenle Nilay’ımda beğenmiş tepsiyi, hediyelerimizi. Benim payımada düşen kamera ve fotoğrafları izlemek oldu, bizimkilerin gözlerinde hem mutluluk hem de hüzün vardı ama, ben yanlarında yokum diye öyle anladım fotolardan…
İŞTE MUTLULUĞA BİR ADIM DAHA, EN KÖTÜ GÜNÜMÜZ BÖYLE OLSUN,
SEVGİLER,
SAĞLIKLA KALALIM,
GAMZE ANNE…