Günümüzde, hepimiz çocuklarımızın gidebileceği en iyi okullara gidip, en iyi öğretmenlerden ders almasını, en iyi eğitimi görmesini istiyoruz. Çocuklarımız doğduğu andan itibaren, onlar için en iyileri üretmeye, bulmaya, yapmaya, almaya vs. çalışıyoruz. Yazımıza, günümüzde diyerek başladık ancak eskiden de böyle değil miydi? Tabii ki eskiden de böyleydi. Ancak günümüz şartları artık sonuç odaklı olduğundan çocuklarımızın davranışlarını geçiştiriyoruz.
Anneler babalar çocuklarımız iyi bir öğretmen, iyi bir polis, iyi bir doktor vs. olmadan önce kesinlikle iyi birer insan olmalılar. Bizlerde çocuklarımıza bu konuda sonuna kadar örnek olmalıyız. Netice itibariyle ne ekersek onu biçeriz. Farkında mısınız artık iyi insan olmak bir meziyet. Hatta haber konusu. En basit örnek olarak otobüste büyüklerine yer vermeyen insanları değil herhangi bir olay ya da kaza karşısında yardım etmek yerine hemen eline telefonu alıp olan olayı, kazayı videoya çekip sosyal medyadan paylaşma derdindeyiz artık. Toplumların duyarsızlaşması ve duygusuzlaşmasıyla alakalı daha pek çok örnek verebiliriz. Örneklerden ziyade bu durumun oluşmasında sebeplere ve çözüm yollarına odaklanmalıyız.
Bu durumun en önemli sebeplerinden biri eğitim-öğretimin öğretim kısmına odaklanmamızdır. Bir kişi olsun ki, istediği kadar diploma-unvan alsın, eğer bir insanın sahip olması gereken erdemlere sahip olamamışsa o insan eğitimsiz insandır.
Milli ve dini değerlerlerini bilen ve bu değerleri benimseyen, sahip çıkan, hayatının her alanında uygulamaya koymaya çalışan bireyler yetiştirmeliyiz. Bu vasıfları kazandırmak için önce okul çağından önce aile gerekli hassasiyeti göstermeli, okul çağına geldiğinde ise okul-aile işbirliği uygulanmalıdır. Aileler ve öğretmenler bu konuda çocuklarımızın, geleceğimizin en iyi rol modelleridir.