Geçtiğimiz yıl ve bu yıl hastanelerin acil servislerine başvurmak zorunda kaldım.
Birinci hastane Ankara’daki Gazi Üniversitesi’nin hastanesiydi, ikincisi de İstanbul’da Göztepe’deki Medeniyet Üniversitesi.
Gazi Üniversitesi’nin acil servisi yoğundu ama kayıt işleminden sonra kısa bir zamanda bana tedavi sunabildiler.
Medeniyet Üniversitesi’nde ayaktan giriş yapılan acil servis kısmına başvurdum. Girişteki bir bankodan sıra numarası aldım. Sıra numaram 98’di, giren hasta ise 88 numaraydı.
Yaklaşık 15 dakika sonra bana sıra geldi, şikayetim alındı, kan verdim, serum takılmasına karar verildi. Serum verilmesi yaklaşık 4 saat sürdü, sonra kan tahlillerimi alıp çıktım.
Çıkarken sıra numarası 178 idi. Yani yoğunluk artmıştı. Yoğunlukla birlikte sızlanma, bağırıp çağırma da artmıştı.
Bu deneyimler AKP’nin sağlık politikasının işleyen kısmını iyi gösteriyor:
1) Acil serviste hastadan kesinlikle para alınmıyor.
2) Kabul edilebilir sürelerde hizmet veriliyor.
3) Sıkıntılar yok değil ama gittiğim hastanelerin de devlet hastanesi olduğunu göz önüne almak lazım. Bundan daha iyisi nasıl yapılır, bilemiyorum.
Tayyip Erdoğan, iktidara geldiklerinde dört alan belirleyip bu alanlara yoğunlaştıklarını söylemişti. Bu alanlar, sağlık, eğitim, adalet ve emniyet şeklinde.
Eğitimde berbat bir haldeyiz ama özellikle başörtüsü ve okullara mescit gibi kendi kafasındaki amaçlara ulaşmış durumda.
Adalet de aynı şekilde yıkıntı durumda. AKP döneminde adalet kurumları hakkında 6 ay içinde bile birbiriyle çelişen değişik yasalar çıkartıldı.
Emniyet ise Kürt açılımı anlamına geliyor ve halen yürüyen bir süreç var.
AKP’nin bu belirlediği alanlarda yürüyen ve yürümeyen politikaları var.
Bize düşen iyi uygulamaları kabul edip yanlış uygulamaları söylemek olmalı.