Büyük Budapeşte Oteli’nin yönetmeni Wes Anderson’un bir otelle ilgili çektiği başka bir film daha varmış, adı Hotel Chevalier. Jason Schwartzman (Jack) ve Natalie Portman’ın (Jack’ın kız arkadaşı! evet, iki filmde de rolü olan karaktere isim verilmemiş olması rahatsız edici) iğneleyici ve flörtöz tutumlarıyla, hiç hoşlanmadığım bir tondaki sarı duvarlara sahip Paris’te bir otel odasında geçen ilginç bir seyirlik başlamıştı ki film bitti. Meğer 13 dakikalık bu kısa film, aslen uzun metrajlı The Darjeeling Limited filminin hikayesinin başladığı noktanın hemen öncesini anlatıyormuş.
Bill Murray ile başlayan bu eğlenceli yol filmi Adrien Brody ve Owen Wilson’ı görmemle cazibesini daha da arttırdı. Francis (Owen), Peter (Adrien) ve Jack (Jason) birbirlerinden farklı takıntıları olan sevimli ve babalarının ölümünden sonra kendince geliştirdikleri acıyla başa çıkma yöntemleri ile daha da sevimlileşen üç kardeşler.
En büyükleri Francis’in yaptığı organizasyonla Hindistan’da çoğunluğu yataklı tren ile gidilen bir garip yolculuğa çıkarlar. Renkli kıyafetler, arka planda duyulan zaman zaman artan azalan Hint müziği (eski Hint filmlerinden seçilmiş) ve tren kompartmanının eşsiz dekorasyonu ve bunların birleşiminden çıkan görsel keyif Wes Anderson dehası.
Bu yönetmen karikatür/animasyon dünyasının gösterişiyle gerçek görüntüleri sihirli bir şekilde birleştiriyor. Yarattığı özel dünyada seçilen oyuncularda tam rollerine uygunlar.
Owen Wilson ve Adrien Brody en ufak mimikleriyle bile güldürebilecekleri karakterleri canlandırıyorlar.
Üç kardeşin tatlı çekişmeleri, yakınlıklarının ve yabancılıklarının dinamikleri ve ilişkilerinin yolculuk süresinde katettiği yol ruhani mi bilemiyorum ama çok eğlenceli. Yönetmenin kardeşi Eric Chase Anderson tarafından tasarlanan, Marc Jacobs markasıyla üretilen zürafalı antiloplu valizleriyle Hindistan coğrafyasına hiç uymayan bu takım elbiseli kardeşlerin sempatik olmalarını sağlayan ortak paylaştıkları ve bizim de paylaşabileceğimiz acıları filme başka bir gerçeklik katmış.
Üç kişilik herhangi bir grupta olabileceği gibi ikişerli gruplaşma kendi doğallığında gelişiyor kardeşlerin arasında ve tabii ki de olayların dışında kalan üçüncü olmak zor oluyor. Özellikle babalarının ölümünden sonra bir araya gelememiş bu üçlü ailevi her konuda bu zorlukla yüzleşiyorlar. Şüpheci tavırlar, dedikodu ve sırlar onları birbirlerine bağlayan bir eğlenceye dönüşüyor.
Wes Anderson’un filmlerindeki görsel tadı Hindistan’ın binbir renkli atmosferinde yakalaması zor olmamış. Bavullar, parfümler, gözlükler tasarımlarıyla hem zıtlık hem de uyum yakalayabiliyor. Bütün tren sahneleri de özel olarak tasarlanmış gerçekten Thar çölünden geçerek Jodphur’dan Jaisalmer’e giden bir trenin içinde çekilmiş.
Filmin normal temposuna kaptırmışken hiç beklemediğiniz bir noktada sizi tepetaklak edip yine aynı hızla toparlaması da senaryonun ve yönetmenin sihiri.
-Gerçek hayatta arkadaş olur muyduk merak ediyorum. Kardeş olarak değil de insan olarak!