Uygulamalar, insanların telefonlarını takıntılı bir şekilde kullanmalarına neden olan “Neden” i sağlamaz. Bir telefonun kilidinin açılmasının yarısının bir uyarı veya bildirimden sorumlu olduğunu biliyoruz. Ancak, diğer yarısı da, kafanızın içinde size telefonunuzu kontrol etmenizi söyleyen alarmdır. Otuz yıldır “neden” üzerine çalışıyorum ve “teknoloji psikolojisi” üzerine yedi kitap yazdım. Bilgi Toplama Teorisi ile birleştirilen mevcut araştırmamız, bu görünüşte obsesif / zorunlu tekrarlayan eylemleri neden yaptığımızın birkaç nedenini ortaya koyuyor. Birincisi, teknoloji her yerde erişilebilirdir. Hepimiz telefonlarımızı vücudumuza yakın taşıyoruz ve onlarla başucumuzda uyuyoruz. 2018 Nielsen raporu, Amerikalı yetişkinlerin ekranların arkasında günde 11 saatten fazla zaman geçirdiğini ve akıllı telefonların yalnızca bu sürenin üçte birinden daha azını, geri kalanının televizyonlara, tabletlere ve bilgisayarlara ayrıldığını ortaya koydu. İkincisi, zamanımızı nasıl ayıracağımız konusunda kötü kararlar alıyoruz.
Üstbiliş, beynimizin en iyi nasıl çalıştığını anlamayı gerektirir ve biz, televizyon izlerken ikinci gösterim veya sosyal durumlarda telefonumuzu sürekli kontrol etme gibi mantıklı üstbilişsel kararlara karşı olan seçimler yapıyoruz. Üçüncüsü, bazılarının nomofobi olarak adlandırdığı, telefonlarımız olmadan yaşayamayacağımız konusundan muzdaribiz. Akıllı telefonumuzdan ayrıldığımızda oldukça hızlı bir şekilde endişelenmeye başlarız; çoğu araştırmaya göre endişemiz 3 ila 5 dakika içinde artmaya başlar ve bu da dikkatimizi dağıtmamıza neden olur. Sonunda nasıl sıkıldığımızı unutuyoruz! Artık düşüncelerimizle oturamıyoruz ve bunun yerine, yapacak bir şey bulamamanın verdiği rahatsızlık hissini gidermek için hızlıca telefonumuzu kapıyoruz. İnsanları trafik ışığında veya kalabalık bir caddede yürürken izleyin. Açıkçası, telefonu kontrol etmek için beklemek, sadece özgür düşüncelerle meşgul olmak için çok fazla.
“Neden” i anladığımızda “Nasıl” ı araştırabiliriz – sorunu iyileştirmek için neler yapabileceğimiz kısmını. In The Distracted Mind: Ancient Brains in a High-Tech World, Adam Gazzaley. MD, Ph.D ve ben, kişinin odaklanmasına ve dikkat dağınıklığına düşmemesine yardımcı olmak için hem nörobilimden hem de psikolojiden sayısız strateji sağlıyoruz.
Basit bir strateji, tüm uyarıları ve bildirimleri kaldırmak ve ardından tüm sosyal medya uygulamalarını ayrı klasörlere yerleştirmek, bu klasörleri ana ekranınızın son sayfasına taşımak ve klasörleri birbirinin içine yerleştirmektir. Bu, sosyal medyanın kullanımını durdurmaz, ancak en son ekrana gitmeniz ve ardından özlem duyduğunuz sosyal medya uygulamasını bulmak için birden çok kez dokunmanız, kullanıcıya “Bunu neden yapıyorum?” düşüncesini sorgulatır ve belki de bu kadar sık kontrol etme ihtiyacını azaltabilir. (NOT: Tüm “arkadaşlarınızı”, gönderilerine veya yorumlarına veya metinlerine veya kişisel takıntınızı engellemeye çalışırken hemen yanıt veremeyeceğiniz konusunda uyarmalısınız.) Başka bir strateji, telefonu başucundan uzaklaştırmaktır. Geceleri daha az erişilebilir başka bir yere. Bunun uyku kalitesini artırdığı ve ekranların kullanımını azalttığı gösterilmiştir. Bunu yapmayı öğrenebilirseniz, Facebook, Twitter, Instagram ve haberleri kontrol ederken kaçırdıklarınızı yakalamak için TV şovunu geri sarmanız gerekmeyecektir. Aklınız akıllı telefonunuz tarafından dağıtılmışken, partnerinizden az önce söylediklerini tekrar etmesini istemeniz gerekmeyeceğinden bahsetmiyorum bile.