Rayna, arkadaşlarıyla birlikte Declan Kardeşler'e, özellikle de çocukluk arkadaşı ve tek aşkı Slate'e haddini bildirebileceğinden emindi. Tüm hesaplarRayna, arkadaşlarıyla birlikte Declan Kardeşler'e, özellikle de çocukluk arkadaşı ve tek aşkı Slate'e haddini bildirebileceğinden emindi. Tüm hesapları alt üst olmadan hemen önce.
Bir yangından sağ kurtulmayı başaran ancak vücudundaki yanıklar nedeniyle uzun süre hastanede kalması gereken Slate, haplara karşı bir bağımlılık geliştiriyor. Hastaneden çıktıktan sonra da bağımlılığına yenilerini eklerken bir yandan da kardeşleriyle işlettikleri gece kulübünde kafes dövüşlerine çıkıyor. Bu yeni yaşam tarzından haberi olmayan Rayna, çocukluğunun geçtiği kasabaya geri döndüğünde büyük bir sürprizle karşılıyor. İşte kitap böyle bir ortamda başlıyor.
Some boys will keep it, some will break it, and some boys, they just won't want it. You gotta be careful who you give your heart to.
Kelly Gendron'ın Breaking the Declan Brothers serisinin ikinci romanı Slate, kendini okutmayı biliyor ancak türün klişelerinden arındığı ve problemsiz olduğu söylenemez. Rayna, akla gelebilecek en kötü şekilde ayrıldığı ve karakterinin neredeyse tamamen değiştiğini gördüğü Slate'in karşısında kendini bir türlü kontrol edemiyor ve her istediğini eksiksiz yerine getirmeye başlıyor. Ava çıkarken avlanıyor desek tam yeri. Slate ise kafasına estiği gibi işi "cezalandırmaya" kadar vardırıyor. Öte yandan bağımlılığı ve onu bu bağımlılığından kurtarmaya çalışan Rayna'nın çabaları anlatılırken erotik sahnelerin arasında romantizm de kendini gösteriyor.
Öykünün en lezzetli kısmı aslında şimdiki zamanda değil geçmişte geçiyor. Bu bölümlerde geçmişe yolculuk yapıp Rayna ile Slate'in çocukluk çağından bugüne nasıl geldiklerini, nasıl önce arkadaş sonra sevgili olduklarını ve ayrıldıklarını öğreniyoruz.
Ara sıra neredeyse kimsenin duymadığı, bilmediği yazarların kitaplarına bir şans vermeyi sevdiğimi bilirsiniz. Slate de bu nedenle Netgalley'den indirdiğim bir kitaptı. Şöyle bir baktığımda yer yer aceleye getirilmiş hissi yaratsa ve gerçeklikten uzaklaşsa da okuduğuma pişman olmadım diyebilirim.
Kusursuz görünmek kusursuz olduğun anlamına gelmez.
Zengin, sevgiyle şımartılmış, her istediğini almaya alışkın ve sorumsuz Josh, sahte ismi ve sahte tKusursuz görünmek kusursuz olduğun anlamına gelmez.
Zengin, sevgiyle şımartılmış, her istediğini almaya alışkın ve sorumsuz Josh, sahte ismi ve sahte telefon numarasıyla kandırdığı kızları götürebileceği bir yer aradığı için ev ilanını gördüğü Aidan'ın dairesini paylaşmaya başlar. Bir dövmecide çalışan Aidan'ın yüzünde insanların irkilmesine neden olan büyük bir yara izi vardır ve bu nedenle iç mekanda bile güneş gözlüğü takar, kapüşonlusunu mutlaka giyer, geceleri dışarı çıkmayı tercih eder, sonuç olarak toplumdan uzaklaşır ve evinden çıkmayan arkadaşı Becca ile günlerini geçirir. Pembe saçlı, dövmeli, sürekli eşofmanla ve terlikle dolaşan Becca da insanların farklı gözle baktığı, sürüden ayrılan bir kızdır. Ortaya bir de "Miss Perfect" lakaplı Jordyn çıkınca bu dört insanın hayatı allak bullak olur. Jordyn, Aidan'la birlikte olmak ister. Aynı şekilde Josh da Becca'yla. Hisler karşılıklı olsa da aradaki farklılıklar işleri zorlaştıracaktır.
Flaw, ara sıra hepimizin başına çöreklenen reading slump sırasında okumaya karar verdiğim bir kitaptı ve şu anda bu iş için biçilmiş kaftan olduğunu düşünüyorum. Yazar, günlük konuşma diliyle yazdığı kitabını ortadan ikiye bölüp ilk kısımda erkekleri ikinci kısımda ise kadınları konuşturarak ortaya merak uyandıran ve çabucak okunan bir roman çıkartmış.
Kitap her ne kadar "yetişkin içerik" uyarısıyla sunulsa da içinde o baştan sona cinsellikten başka hiçbir şey olmayan, erkeklerin işi, arabası, evi, saati derken malı mülküyle kadınların akıllarını başlarından aldıkları bomboş romanlardan biri değil. Hayata yeni yeni adım atan gençlerin karşı cinsle kurdukları romantik ilişkilerle aslında kendilerini tanımalarını anlatıyor. Tüm bu olayları yaşayan karakterlerden Aidan, hem geçmişi hem bugünkü yaşamıyla bana göre kitabın en iyi kaleme alınmış karakteriydi. Onun Jordyn'le ilişkisine tanık olmak, çoğu zaman Josh'la Becca'yı takip etmekten daha keyifliydi.
Yaz bitmeden tatilin keyfini çıkartıyorsanız ya da biraz boş vaktiniz varsa ve okurken yormayacak eğlenceli bir new adult romance arıyorsanız, Ryan Ringbloom'un bu kitabına da bir göz atın derim.
Kody Keplinger, bizi bir kez daha Hamilton Lisesi'nin koridorlarına götürüyor ve bu kez beş parasız, sivri dilli ve talihsiz Sonny ile tanıştırıyor. TKody Keplinger, bizi bir kez daha Hamilton Lisesi'nin koridorlarına götürüyor ve bu kez beş parasız, sivri dilli ve talihsiz Sonny ile tanıştırıyor. The DUFF/SAP'tan tanıdığımız Wesley Rush'ın kız kardeşi Amy'nin en yakın arkadaşı olarak karşımıza çıkan genç kız, başı ne zaman sıkışsa çareyi yalan söylemekte buluyor. Yalanlar art arda sıralanıp hayatlar alt üst olurken etkilemeye çalıştığı Ryder ile biricik dostu Amy de nasibini alıyor.
Açıkça söylemek gerekirse, kitabın ilk sayfaları gerçekten eğlenceliydi ve defalarca yüzüme bir gülücük kondurmayı başardı. Sonny'nin Gert ismini taktığı eski station wagonında mahsur kalması, hiç kimsenin sevmediği "yeni çocuğa" vurulması ve mecburen Rush malikanesinde kalması ortaya garip ve merak uyandıran bir plot çıkartıyordu. Ancak eski Hollywood gençlik filmlerine bir aşk mektubu niteliğindeki kitabın ikinci yarısı kanaatimi bir nebze değiştirdi.
Kimseye asla kötü davranamayan Amy fazlasıyla saf, akla gelebilecek her türlü yalanı soğuk kanlılıkla söyleyebilen Sonny fazlasıyla hınzır, politikacı babasından gelen servetle D.C.'de paşalar gibi yaşarken bir anda kendini küçük bir kasabada bulan ve her şeye burun kıvıran Ryder ise fazlasıyla iticiydi. Ancak üçünü birden bir romantik komedi filmine atsanız, iş görürdü. Kağıt üzerinde de komik anlar yaşanmadı değil.
Devam kitabı olmamasına rağmen The DUFF/SAP'ın devamını da bir parça aktararak hayranlara bir güzellik yapan kitapta Wesley ve Bianca'yla da bir kez daha görüşüyor ve tatlı çatışmalarına tanık oluyoruz. Diğer yandan bir değişiklik olarak, onların öyküsünde olumsuz etkisini Wesley'nin yaşam tarzında gördüğümüz Rush ailesinin, evlerinde ağırladıkları Sonny'nin hayatında büyük bir boşluğu doldurduğuna tanık oluyoruz.
Esprili bir dille ve okuru yormadan aktarılmak istenilen öykü genellikle amacı doğrultusunda ilerlese de sonlara doğru Sonny'nin üst üste binen problemleri kitabın temposunu epey düşürüyor ve aslına bakılırsa atmosferi de tamamen değiştiriyor. O ilk başlardaki neşeli ton yok olduktan sonra son bir çabayla her şey tatlıya bağlanıyor ancak akla illa ki romantik komedi filmlerindeki klişeler geliyor. Her ne kadar bir bölümde Ryder, "o sadece filmlerde olur," dese de. Bu nedenle her halükarda büyük beklentilerle başlanmaması gereken bu romana, özellikle The DUFF/SAP'ı okuyup çok beğenenler göz atmalı derim.
İlk kitapta dünyaya bir değişim programı vesilesiyle gelen Aelyx'in, Cara'nın da sonsuz desteğiyle zaman içinde bulunduğu ortama bir nebze alışmaya baİlk kitapta dünyaya bir değişim programı vesilesiyle gelen Aelyx'in, Cara'nın da sonsuz desteğiyle zaman içinde bulunduğu ortama bir nebze alışmaya başladığına şahit olmuştuk. Ancak alışmak, sevmek anlamına gelmiyor ve işte bu kitapta bir sonraki emre kadar birlikte yaşamaya mahkum edildiği bu topluluğa uyum sağlamak zorunda bırakılıyor. Çünkü görevi, kendisini -dolayısıyla tüm Lehrlileri- dünyalıların gözünde düştüğü kötü durumdan kurtarmak ve bunun için de evvela kendisini halka sevdirmesi gerekiyor.
Tıpkı Aelyx gibi Cara da gönderildiği uzak gezegende yaşamanın ne demek olduğunu öğrenmek zorunda kalıyor. Şekerin üretilmediği, televizyon ya da sinema gibi kafa dağıtmamızı sağlayan en temel araçlarının olmadığı, yeşilliğin yetişmediği, binbir teknolojiyle donatılmış bir gezegenden bahsediyorum. Mutlaka çamaşır yıkarken ortaya çıkan karbonla ilgili bir şeyler duymuşsunuzdur. Ultrasonik dalgalar ve kızılötesi teknolojisiyle temizlenen havluların olduğu bu gezegende ona bile bir çare bulmuşlar. Kristal ve gümüş yapraklı devasa ağaçların olduğu bu yeni evreni, sayfaları çevirdikçe adım adım keşfediyoruz.
İlk kitapta bu gezegeni sadece Aelyx'in anlattığı kadarıyla öğrenebilmiştik. İkinci kitapta Cara'nın gözlemlerine güveniyoruz. İşte bu noktada kitabı henüz okumayanların görmezden gelmesi gereken spoiler içerikli bölüme adım atıyoruz çünkü kafamı kurcalayan birkaç şey var.
AŞAĞIDAKİ KISIM SPOILER İÇERİYOR.
Aelyx, yani ilk kitaptaki yegane rehberimiz bize ırkının kontrollü üreme ve daha sonraları klonlamayla, yani arşivlenen en iyi örneklerden yaratıldığını söylemişti. Birçok kez okura hatırlatıldığı üzere hiçbir şeyi şansa bırakmak istemeyen yönetim, alerjinin bile olmayacağı -Tanrı aşkına!- tam manasıyla sağlıklı, zeki, güçlü ve aklınıza gelebilecek her açıdan üstün özellikler taşıyan, atalarından yola çıkarak ubermensch misali sağda solda dolanan bir topluluk yaratmıştı. Her ne kadar Leihrliler ile insanların aynı soydan geldiği teorisi serinin temel mevzularından biri olsa da yazarın defalarca tekrar ettiği bu özel ve üstün ırk muhabbetine karşılık Cara'nın uzayın derinliklerine adım attığı anda başına gelmeyen şeyin kalmamasını, resmen bir Amerikan liseli dizisinde görebileceğimiz türden zorbalığa katlanmasını -uzaylıların onu gördüklerinde gülmelerinden, laf atmalarından, hareket çekmelerinden falan bahsediyorum- izledik. Günler ilerledikçe daha ciddi, daha tehlikeli işler döndü, plan üstüne plan yapıldı. Kontrollü üreme bir yana, Yazgı'nın onca katı kuralına rağmen disiplinden uzak, serbestçe nefret suçu işleyen bireylerle karşılaştık. İnsanları "tutkulu" olarak nitelerken çoğu insandan daha "tutkulu" çıkan, duygularını özgürce yaşayan uzaylılarla karşılaşmak...
Ayrıca, böylesine katı kurallarla kuşatılmış bir toplulukta Larish gibi çoğuna aykırı gelen fikirlere sahip bir bilim adamının da yaşamını yine toplumun bir parçası olarak sürdürmesi...
İlginçti.
Ayrıca...
Pekala, Aelyx'in insan olmadığını biliyoruz ama sistemi neredeyse insanlarla aynı şekilde çalışıyor. Bu nedenle kalbi duran bu uzaylının kalp masajı, suni teneffüs ve basit bir şok cihazıyla hayata geri döndürülmesi... Geri döndüğü anda eskisinden bir farkının olmaması, her şeyin tıkır tıkır işlemesi hatta bir de üstüne mantıklı bir cümle kurarak soru sorabilmesi... Romance yazarken insanların ne kadar abartabileceklerine bir kez daha tanık oldum. Abartmaktan söz açılmışken... Cara'ya altın tabakta sunulan yeni göreviyle Yazgı'daki konumu ve neyi kanıtlamış olursa olsun, sıfırdan en tepeye yükselmesi geliyor akla.
SPOILER İÇEREN KISIM BİTTİ.
Yer yer tempo düşse de kitabın ikinci yarısına doğru şekillenmeye başlayan ve sonraki sayfalarda gündemin bir numaralı maddesi olan "mühim mesele" işin rengini değiştiriyor. Hem Cara hem Aelyx bulundukları yabancı gezegende sıradışı keşifler yapıyorlar ve neler olacağını görmek için hızla okumaya devam ediyoruz.
Dahası, üzerinde biraz daha düşünmeyi dileyenler için kitapta birçok soru gizli. Ülken (evin), halkın (sevdiklerin) söz konusuysa neleri göze alırsın? Kendini tehlikeye atmaya hazır mısın? Peki ya her şeyi ardında bırakmaya? Nelerden vazgeçebilirsin? Nelerden asla vazgeçemezsin? Hikaye ilerledikçe hem Cara hem Aelyx bu zorlu sınavda başarılı olmaya çalışıyorlar. Sonra ortaya bir soru daha çıkıyor: Sahi "ev" neresi? Doğdun yer mi, ait olduğunu hissettiğin yer mi yoksa bambaşka bir şey mi?
Cara'yla Aelyx'in ve kabuğunu kırmaya başlayan Syrine ile umulmadık anda uzattığı eliyle David gibi çevrelerindeki diğer herkesin bu galaksileri aşan hikayesi, akıllarda yarattığı sorular ve kimi abartılı anlarla da olsa bir şekilde kendini okutuyor. Uzak diyarların, yabancıların, keşfedilmemişin uyandırdığı merak duygusu da tuz biber ekiyor.
Güzel kızlar, güzel kızlarla arkadaş olmazlar. Çirkin ve şişman bir kızın yanında güzel görünmek varken, neden rekabet etmeye gönüllü olsunlar ki?
TheGüzel kızlar, güzel kızlarla arkadaş olmazlar. Çirkin ve şişman bir kızın yanında güzel görünmek varken, neden rekabet etmeye gönüllü olsunlar ki?
The DUFF, elime alır almaz, daha ilk sayfasından itibaren bana kahkaha attırmayı başaran bir kitap. Genç yazarın bol argolu içten anlatımı, kitabın başında bile kendisini hissettirip okurun kısa süre sonra en yakın arkadaşları, sırasıyla Casey ve Jessica'yla güzellik konusunda yarışamayacağını düşünen baş karakter Bianca'yla kuracağı bağın zeminini ustalıkla hazırlıyor. Evet, güzellik kitabın en önemli meselelerinden biri ve bu kitapta aslında herkes güzel olmaya çalışıyor. Söz gelimi okulda geçen rastgele bir olayı açıp okusanız, muhtemelen ya birilerinin manikürlü, kusursuz tırnaklarının ya da dolgun dudaklarının bahsinin geçtiğini görebilirsiniz. Yazar öyle bir resim çiziyor ki küçük göğüslerinden ve şişko poposundan açıkça yakınan Bianca'nın bu departmanda hiç şansı yokmuş gibi görünüyor. Aslında bunu kafasına takmaya başlamasına vesile olan ise aynı anda hem kasabanın en zengini hem de okulun en seksi çocuğu Wesley Rush. Resme dahil olduğu anda da "Bianca'nın maceraları" başlamış oluyor.
Wesley, kız kardeşi denilebilecek kadar yakın arkadaşı Casey'nin kısaca B dediği Bianca'nın anlattıklarına bakacak olursak hergelenin teki. Kesinlikle çirkef, kesinlikle güvenemeyeceğiniz, kesinlikle uzak durmanız gereken edepsiz bir çocuk. Aslında bakılırsa, Bianca'nın nefret ettiği şeylerden sadece biri olan bir gece kulübünde kıza "DUFF" lakabını takması ("çirkin ve şişman arkadaş" ya da "grubun en zayıf halkası" diyelim) ve sonrasında ona "Duffy" diye seslenmeye başlaması hariç, "Wesley Rush kızların peşinden koşmaz, kızlar Wesley Rush'ın peşinden koşar," gibi ukala cümleleri bile üzerimde Bianca'nın istediği şiddetli etkiyi yaratmadı. Diğer yandan bir de Bianca'nın on beş yaşından beri vurgun olduğu, kitabın sonlarına doğru, "Bir Kennedy'ye benziyordu," dediği, illa ki politikaya atılacağı vurgulanan, blazer ceketli, gözlüklü ve zeki Toby Tucker var. Daha ilk anda aslında neredeyse bir anti-Wesley Rush yaratıldığını görüyoruz.
Kitapta sadece dostluk ve karşı cinsle ilk yakınlaşmalar mercek altına tutulmuyor. Bianca'nın problemli eski ilişkisi, alkol problemleri yaşayan babası ve evde durmayan annesiyle yaşadıkları da gerçekçi bir anlatımla ortaya konuluyor. Zamanla aslında Bianca'yla annesi arasında ortak noktayı keşfediyoruz: Sürekli birilerinden ya da bir şeylerden kaçıyorlar. Doğrusu arka planda bunca şey yaşanırken Bianca'nın bir kaçış yolu araması ve bunu cinsel ilişkide bulması da çok şaşırtıcı gelmiyor. Kaçış yolu demişken... Kitapta bolca The Scarlett Letter/Kırmızı Leke göndermesi var ve kitapla ilgili az çok bilginiz varsa ilginç. Bolca Wuthering Heights/Uğultulu Tepeler göndermesi var ve... O kadar da hoş değil. En azından benim gibi bu klasik, gotik kitabın aşığı olan biri için.
Sadece on yedi yaşındayken bu kitabı yazarak USA Today ve NYT bestseller listesine adını yazdıran genç yazarın, aynı kulvarda yarıştığı çoğu genç yetişkin yazarının otuzlu yaşlarında olduğunu hesaba katarak hiç fena bir iş çıkartmadığını söyleyebilirim. İçinde her ne kadar karşılaşılan gerçek sorunlar olsa da büyük oranda eğlenceli geçen romanı, bir pazar günü bir parça keyif almak ve belki de içinde bulunduğunuz atmosferden kaçmak için okuyabilirsiniz.
Seksenlerde yaşayan Eleanor sıradışı görünüşü ve en önemlisi "okuldaki yeni kız" olmas*Blogumda okumak istersen tıkla.
**Düşük dereceli spoiler alarmı.
Seksenlerde yaşayan Eleanor sıradışı görünüşü ve en önemlisi "okuldaki yeni kız" olması nedeniyle daha ilk günden dışlanıyor. Hatta okula adım atmadan önce. Düşünüyorum da biz de liseli olduk ama hiç böyle öcüler yoktu sınıflarda. En fazla kişiye uzaktan kötü bakışlar atılır, arkasından dedikodu yapılırdı. Ben mi şanslıydım yoksa onlar mı şansızlar? Senelerdir bu tip hikayeler okuyorum ve Hollywood ziyadesiyle yansıtıyor ama yine de Amerikan gençlerinin acımasızlığı beni etkiliyor. Velhasıl, Eleanor da yeni okuluna adım attığı andan itibaren klasik bir zorba kurbanı oluyor.
Annesi Amerikan değil Asyalı olduğundan Park da çok farklı durumda değil. İlk başlarda Eleanor da dahil olmak üzere diğer herkese için o sadece "Asyalı çocuk". Amerika ve meşhur ırk ayrımı... Neyse ki Park saçma sapan laflar edildiğinde sakin kalmayı ve sinirlenmemeyi tercih ediyor. Eleanor ile tanışana dek tabii. İşte o zaman, farklı sebeplerle de olsa dışlanmış iki genç bir araya gelince Park insanların bakışlarından rahatsız olmaya başlıyor. Duyduğu kahkaha seslerine farklı anlamlar katıyor. Sanki herkes onlardan bahsediyor, onlarla dalga geçiyor. Bazı durumlarda bunun çok da fantastik bir fikir olmadığını da görüyoruz.
"All I do when we're apart is to think about you and all I do when we're together is panic. Because every second feels so important. And because I'm so out of control, I can't help myself. I'm not even mine anymore, I'm yours and what if you decide that you don't want me? How could you want me like I want you?"
Eleanor, sorunlarını okulda bırakıyor değil. Ailevi sorunları almış başını yürümüş. Türkçe dublajlı Amerikan filmlerine "lanet olası pislik" olarak yansıtılacak cinsten küfürlerinizi ve daha fazlasını hak eden bir üvey babası var ve annesi, doğal olarak aile içi şiddet mağduru. Çoluk çocuk tıka basa yaşadıkları evde mutfak ile banyo içe içe bulunuyor ve banyo kısmını perde ile kapatıyorlar. Tabii ki Eleanor'a ait özel bir alan da yok. Öz babası desen... Ondan da hayır yok.
"Everything anybody ever said in this house was desperate. Desperate was white noise, as far as Eleanor was concerned - it was hope that pulled at her heart with dirty little fingers."
Bu kitaptaki baş karakterler etten kemikten, gerçek insanlar. Bir yerlerde yaşadıklarını düşünmek o kadar kolay ki! Ne Park hayalleri süsleyecek beyaz atlı bir prens, ne de Eleanor kusursuz prenses. Yine de dürüstler. En azından kendilerine karşı. Park için yazar bir noktada tercümeyle, "Benliğindeki sığ noktaları keşfedip duruyordu. Ona ihanet etmenin yeni yollarını keşfedip duruyordu," diyor. İnsanların ne düşündüklerini bazen fazlasıyla önemsediğini düşünüyor. Öyle ki ara sıra Eleanor'dan uzaklaşmak istiyor. Eleanor da canı sıkıldığında Park'ı tersliyor ve surat asıyor. İşte bu kusurları nedeniyle plastik karakterler olarak görmüyoruz onları. Arka planda yer alan Park'ın birbirine delice aşık anne babası, tertemiz, mum gibi evleri ve ona tezat oluşturan Eleanor'ın aile yaşamıyla da yazar hikayeyi güçlendiriyor.
Sadece masum bir ilk aşk hikayesi değil okuduklarımız. Ayrımcılığın her türlüsü, fakirlik, bölünen aileler, çocuklarının hayatını zindan edenler, birey olma çabası, yaşam savaşı... Seksenler de işin süsü. Lanet olası kitap, lanet olası muhteşem kitap.
Anahtar Kelimeler: Gençlik, Gerçek Sorunlar, İlk Aşk, Seksenler, Aile Bağları. Puan: 5...more
Korku saçan bir katil, kulaktan kulağa fısıldanan sırlar, bilim ve sanatın parladığı bir dönem ve aşk. Fakat en çok Venedik!
Kitabın kuşkusuz en büyük artısı, Rönesans dönemi Venedik’inde geçmesi. Gösterişli elbiseleriyle donnalar, yırtık pırtık kıyafetler içinde koşuşturan köylü çocukları, karanlık lagün suları, Canal Grande manzaralı palazzolar, kadavradan hem sanat hem bilim üreten dahiler, gotik mezarlar, kırmızı şapkalarıyla gezen Yahudiler.
Kitabın ana karakteri Cassanda, kısaca Cass, üst sınıfa mensup, hizmetçilerle aşçılarla büyümüş bir genç kız. Fakat bazı egzantrik huyları var. Örneğin; geceleri uyuyamadığında mezarlıkta dolaşmaktan zevk alıyor. Böyle insanların varlığından haberdar olduğum için inandırıcılığından bir şey kaybetmedi. Fakat madem yazar kendine mezarlıklarda gezen, maceracı ve döneme bakıldığında farklı duran bir karakter seçmiş, o halde “gıcırdayan kapı” misali ucuz trükleri kitabında gerilim unsuru olarak kullanmaması gerekiyordu. Evet, kitabın gerilim dozu, özellikle ilk başlarda pek tatmin edici değil ve aniden ortaya çıkan sevgili kedisi Slipper‘dan korkan Cass absürd görünüyor. Daha sonra, “gölgelerden bile korkuyorum” tadında yorumlar yapması, belki de durumu toparlamak için yazılmış sözler. Fakat yine başa dönüyoruz, bu kız mezarlarda dolaşıyor!
Karakterlere şöyle bir baktığımda, en çok köylü ressam Falco‘yu sevdiğimi anlıyorum. Yanlış hatırlamıyorsam, yaptığımız söyleşide de yazar kendisini Falco’ya yakın gördüğünü söylemişti. Belli ki yazarken keyif almış, bunu okurken hissettiriyor. Diğer yandan, kimi zaman huysuz kimi zaman şefkatli olabilen Agnese Teyze de hikayede önemli yer tutuyor.
Ayrıca, kitabın dilini beğendiğimi belirtmeliyim. Belli ki yazar sırf kolay okunabilir olsun diye basit cümleler kurmak istememiş. Yer yer kullanılan İtalyanca ifadeler de kitaba renk katıyor. E ‘un piacere di parlare Italiano.
Bir bütün olarak bakıldığında kitabın her şeyden çok Venedik’e odaklanmasının, bazı okurlara ilgi çekici gelmeyebileceğini düşünüyorum. Venedik öyle büyük bir yer kaplıyor ki karakterler de olaylar da kimi zaman geri planda kalıyor. Öte yandan, eğer benim gibi İtalya’yla ilgili neredeyse her şeyi seven bir okursanız, göz atmanızda fayda var....more
Yardımsever ağabeyini terorist saldırısında kaybeden Finley Sinclair, ağabeyinin seyahat defterini yanına alarak cennetten bir köşe misali yemyeşil İrlanda‘ya gidiyor. Amacı İrlanda’da da ağabeyinin gördüklerini görmek ve kendi deyimiyle “Tanrı’yı bulmak”. Yolculuk sırasında ünlü aktör Beckett Rush ile tanışıyor ve İrlanda’da da tesadüfler ikiliyi bir araya getiriyor.
Finley Sinclair‘e ısınmakta zorlandığımı belirtmeliyim. Nedeni ise tutarsız davranışlarıydı. Finley’nin, Beckett Rush hakkındaki ön yargılarından ve tüm o olumsuz düşüncelerinden silkinmesini ve tamamen kör kütük aşık olması okura damdan düşer gibi anlatıldığında karakter inandırıcılığını yitiriyor. (Bir sayfada çocuktan tiksinirken, sadece birkaç sayfa sonra saf fangirl tadında yorumlara geçersen, seni anlamamı beklememelisin.) Ayrıca, Finley’nin kafası sadece erkekler konusunda karışık değil, teolojik açıdan da darmaduman. Örneğin; bir an yaratıcısına isyan edip, “Ağabeyim öldüğünde neredeydin?” derken, birkaç sayfa sonra “Sadece ağabeyim gibiler için mi varsın?” şeklinde garip (ve yine tutarsız) laflar edebiliyor.
Beckett Rush tabii ki akla direkt Edward Cullen karakteriyle ünlenen Robert Pattinson‘ı getiriyor. Hatta yazar baştan sona aklında Pattinson’ı şekillendirerek de yazmış olabilir. Pattinson, bildiğiniz gibi İngiliz, elimde tuttuğum kitaptaki Beckett Rush ise İrlandalı. Ufak bir dokunuş.
Kitabın ilgimi çeken kısımları da yok değil. Bir gün İrlanda’ya gitmeyi çok isterim ve bu kitapta yer alan bazı doğa tasvirlerini çok beğendim. Örneğin; Finley’nin kaldığı kasabanın rengarenk evleri, yine yakınlardaki tarihi kalıntılar, görmeye gittikleri uçurum… Okurken, bir yandan da Google’dan gerçek fotoğraflarını aramama neden olan tasvirlerdi bunlar. Yazar, kitabına hazırlanırken İrlanda’ya gitmiş ve İrlanda hakkındaki bilgileri doğru yansıtabilmek için birçok kişiden yardım almış. Dersine çalıştığı için İrlanda hakkında yazdıklarını okurken keyif aldım.
Büyük beklentileriniz yoksa ve kitap bir yerlerde karşınıza çıkarsa şöyle bir göz atın. Özellikle romantizm ağırlıklı kitaplardan hoşlanıyorsanız ve gerçekçilik ya da karakter gelişimi gibi unsurlara kafa yormuyorsanız, eğlenceli birkaç saat geçirmeniz de mümkün....more
Cate Cahill, cadı olmak istemiyor, evlenmek istemiyor, rahibe olmaksa hiç istemiyor.
Born Wicked, piyasadaki çoğu genç ye*Orta dereceli spoiler alarmı.
Cate Cahill, cadı olmak istemiyor, evlenmek istemiyor, rahibe olmaksa hiç istemiyor.
Born Wicked, piyasadaki çoğu genç yetişkin romanının ortak formülünü benimsemiş: “Normal” olmak isteyen genç kız, aşk üçgeni oluşturmak için gereken yakışıklı genç erkekler ve gizemli bir uyarı notu/mektubu.
Roman, cadıların yakıldığı veya son derece güç koşullarda hapsedildiği karanlık çağda geçiyor. Seksist yorumlarla harmanlanan din eğitimi, her genç kadına “uslu ve itaatkar” olması gerektiğini aşılamaya çalışıyor. Bu keskin çizgiden taşanların ise cadı olarak suçlanması an meselesi oluyor. Ülkemizde hala tartışılan ve gereksizce “kadın hakları” olarak adlandırılan aslında “insan hakları” konusu nedeniyle, okurken Cate’in yaşadıklarını anlayabiliyoruz. Muhtemelen Amerikan bir okur için uç noktalarda olabilecek açılımlar, ne yazık ki bizim için şaşırtıcı olmaktan uzak.
Cate, annesinin vefatından sonra bir nevi annelik görevi üstlenmiş. Henüz on yedi yaşında bile olmayan bir genç kız için son derece zorlu bir görev olduğunu biliyoruz. Bu nedenledir ki sürekli annesini özlüyor ve haklı olarak onun rehberliğine ihtiyaç duyuyor. Dahası, söz dinlemeyen ve Cate’in tüm uyarılarına rağmen diğer insanların yanında büyü yapan kız kardeşleri, onu kimi zaman çileden çıkartıyorlar. Bunca toplumsal baskının ve tehditin yanında, nasıl bu kadar dikkatsiz davranabildiklerini Cate gibi bizler de anlamlandırmakta zorluk yaşıyoruz. Çoğu kez büyü, onlar için eğlenceden ibaret.
Birçok yeni yazara ve ilk kitaba ılımlı yaklaşıyor, kimi eksik noktaları görmezden geliyor, yazara “kredi” tanıyoruz. Fakat aynı şeyleri birçok kitapta okumak kimi zaman yorucu olabiliyor. Genç yetişkin edebiyatına gönül vermiş okurlar olarak, sürekli çığır açacak bir şeyler peşinde değilsek de en azından heyecanlandırılmak istiyoruz. Bu haliyle Born Wicked/Günahkar Doğan, önümüze yeni ve heyecan verici bir şey sunamıyor. Eğer beklentileriniz çok yüksek değilse ve aradığınız sizi buralardan uzaklaştırıp, bir nebze eğlendirecek bir romansa, bir şans tanıyabiliriz.