Uzun ve nereye varacağını kestiremediğim bir yazı olacak bu. İçimde birikenleri, beni delirtenleri içimden atmak için yazıyorum. Her şey öyle ağır geliyor ki ağlayamıyorum bile çünkü herkes bunu bilir; iç sıkıntısı bazen öyle bir hale gelir ki kalbinizin tam ortasına yerleşir. Ne hikmetse çok sever burayı ve gitmeye hiç niyeti de yoktur. Hayatınızda güzel bir şey olmalıdır ki onu kovabilin. Ben, benim kalbimde oturan bu istenmeyen misafiri kaç zamandır taşıdığımı bilmiyorum. Onsuz olduğum bir dönem var mıydı onu bile hatırlamıyorum. Tüm benliğimle istediğim tek şey artık beni rahat bırakması. Ama tabi biraz inatçı. Dediğim gibi insanın ondan kurtulabilmesinin çaresi mutluluk ama bir şey daha var; anlatabilmek. Bu, dünyanın en kolay eylemiymiş gibi görünen durum benim gibi girişken ve konuşkan olamayan insanlar için maalesef çözüm olamıyor. Ama insan denen canlının anlatması lazım ne şekilde olacağı sana kalmış. Konuşabilmek anladığınız üzere benim için bir çare değil ne yazık ki. O yüzden başka bir yol olmalıydı, bunu istedim. Aslında biraz mecbur kaldım çünkü elimde pek bir şey de kalmamıştı. Bir ara resim yapmayı bile denedim ama kendime olan o azıcık saygımın da kuş olup uçmaması için erkenden vazgeçtim. Şimdi yazmaya sarılıyorum, zaman zaman ölüm sebebim olacağını düşündüğüm ve bundan çok korktuğum yalnızlığımı ve kalbimdeki ağırlıkları böyle atabilirim sanıyorum. Yazmak istediğim esas şeyleri henüz yazamadım. Dedim ya nasıl bir yola çıkacağımı bilemeden başlamıştım, zaman içinde doğru yollarda ilerleyerek yazmayı öğrenirim belki ve hatta mutlu olabilmeyi.