-
dünyanın en büyük köyü.
tek numarası "kalabalık" olmak olan, metrekare başına düşen insan sayısı anormal yüksek olduğu için paranın, ticaretin merkezi haline gelmiş şehir. bazı kurtarılmış bölgeleri vardır, dünya standartlarındadır, hatta üzerindedir. ama bu istanbul'un değil, paranın ve kalabalık şehir olmanın başarısıdır. tokyo da böyledir, berlin de, rio da. 20 milyon insanın yaşadığı yerde hiç bir şey yapmasanız da orada standart üstü şeyler olur.
%99 için konuşuyorum. tek kuralın "kuralsızlık" olduğu, her şeyin paspal, pejmürde, kalitesiz, kitsch olduğu, ortak karakterin "arabesk" olduğu yerdir.
dünyada istanbul'u türklerden ve kuyruk acısı sebebiyle yunanlardan başka sikleyen olmadığını bir anlayabilseniz.
ek : ha bir de deniz var. bazıları için güzel şehir olmanın tek kriteri bu çünkü.
-
hahatım boyunca ilk defa bugün bulunduğum şehir.
aynı zamanda uçağa da ilk defa bindim.
köyde yaşıyormuşum aslında ben.
-
sevgilimin ismi..
bir tutam hasret,
bir tatlı kaşığı sevgi,
biraz da keder.
her şeye rağmen seversin ya hani birini.
hah işte öyle bir şey istanbul.
boğazının serinliğinde uyuduğum
ruhumun sana ait olan bir kısmı ,
hala sana sıcak ,
hala sana hasret,
hiç olmadığı kadar.
-
2 hafta uzak kaldıktan sonra kıymetini anladığım şehir. tüm kaotikliğiyle, çirkinliğiyle güzelliğiyle başlı başına bir evrenmişsin de anlamamışım be istanbul. umarım dondükten bir hafta sonra "sikerim lan böyle şehri de trafiğini de insanını da he" demem. edit muhtemeldir...