Hiç kimseyim ben, peki ya sen?
Sen de mi hiç kimsesin yoksa?
O zaman iki kişi olduk – söyleme kimselere!
Bilirsin, yollarlar bizi sürgünlere.
Ne kadar da sıkıcı biri olmak!
Ne kadar da sıradan, bir kurbağa gibi
Meftun bir bataklığa
Söylemek tüm gün ismini.
I’m nobody! Who are you?
I’m nobody! Who are you?
Are you nobody too?
Then there’s a pair of us! – don’t tell!
They’d banish us, you know!
How dreary to be somebody!
How public, like a frog
To tell your name the livelong day
To an admiring Bog!
Şair: Emily Dickinson
Çeviren: Gönül Dayı
Kaynak: PoetrybyHeart