İnsanın yaşama hevesini bir anda söndürmeyi başarabilen insanların ortak özellikleridir.
Sabahın köründe işyerine gelmişiz bir hareketlilik, bir tebessüm arıyor insan. İşte o an gelen enerji emici varlık on karış suratla odaya girer, elindekileri masaya fırlatır ve kimseye bir şey demeden lanet olsun, allah kahretsin diyerek kafayı masaya koyar.
Bitti işte benim enerjim. Az bi şey vardı onu da aldı lanet.
banka müşterilerinin internet üzerinden de işlemlerini yapabilme durumuna verilen isim. İnternet erişimi olan herhangi bir bilgisayarla bu işlem yapılabilir. Günümüzde bu hizmet oldukça güvenli hale gelmiş durumdadır.
ortaokul veya lise yıllarında okurken aynı zamanda aynı okulun pansiyon kısmında kalmaktır. her işini kendi görerek yaşamak zorunda olan ve en değerli insanın arkadaş olduğu bir ortamda aynı zamanda yalnız kalıp olgunlaşmaktır.
sanıyorum özgürlüğe kelepçe vurulurken kişinin hissettikleri ile ilgili. bu durum insandan illa ki bir şeyler götürür görünen sadece soyulan bilek derileridir. oysa bu kadar net görünmeden soyulan ümitler, hayaller, duygular vardır.
gül kokuyorsun bir de amansız, acımasız kokuyorsun gittikçe daha keskin kokuyorsun, daha yoğun dayanılmaz birşey oluyorsun, biliyorsun hırçın hırçın, pembe pembe öfkeli öfkeli gül gül kokuyorsun nefes nefese.
gül kokuyorsun, amansız kokuyorsun ve acı ve yiğit ve nasıl gerekiyorsa öyle sen koktukca düşümde görüyorum onu düşümde, yani her yerde yüzü sararmış, titriyor dudakları şakakları ter içinde tam alnının altında masmavi iki ateş iki su iki deniz bazan bazan iki damla yaz yağmuru mermerini emerek dağlarının şiirler söylüyor gene ölümünden bu yana yazdığı şiirler kızaraktan birtakım şiirlere büyük sular büyük gemileri sever çünkü ve odur ki büyüklük şiir insanın içinden dopdolu bir hayat gibi geçerse o zaman ölünce de şiirler yazar insan ölünce de yazdıklarını okutur elbet ve senin böyle amansız gül koktuğun gibi yaşamanın herbir yerinde.
gül kokuyorsun, amansız kokuyorsun bu koku dunyayı tutacak nerdeyse gül, gül! diye bağıracak çocuklar bütün herkes, hep bir ağızdan: gül! ve herşeyin üstüne bir gül işlenecek saçların, alınların,göğüslerin üstüne yüreklerin üstüne bembeyaz kemiklerin mezarsız ölülerin üstüne kurumuş gözyaşlarının titreyen kirpiklerin üstüne kenetlenmiş çenelerin ağarmış dudakların unutulmus çığlıkların üstüne kederlerin, yasların, sevinçlerin ve herşeyin üstüne bir gül işlenecek.
bir rüzgar, bir fırtına gibi esecek gül yıllarca esecek belki ve ansızın dünyamızı göreceğiz bir sabah göreceğiz ki biz dunyamızı gerçekten görmemişiz daha geceyi, gündüzü, yıldızları görmemişiz hiç tanışmaya komamışlar bizi güzelim dünyamızla.
öyleyse dostlar bırakın bu yalnızlıkları bu umutsuzluklari bırakın kardeşler göreceksiniz nasıl güller güller güller dolusu nasıl gül kokacağız birlikte amansız, acımasiz kokacağız dayanılmaz kokacağız nefes nefese.
gezmek istediğim ülkelerden ilki. her yılbaşı aldığım 100 kararın başında oluyor bu. ama bir türlü olmuyor. yalnız gitmek beni neden korkutuyor bilmiyorum. o da ayrı incelenmesi gereken bir durum. en son adını arif sağ' ın kanser tedavisi ile gittiği ve anlatttığı bir ülke olarak okudum.
insanın pozitif enerjisini emen, kiridir, tozudur, kalabalığıdır, yer tutmasıdır, ıvırıdır zıvırıdır uğraştıran pek çok gereksiz eşyayı hayatından çıkarmaya çalışıp yaşamaktır.
hayatımdaki her konuyla ilgili ıvır zıvır operasyonu yaptım. ne gereksiz eşya barındırıyormuşum evimde arkadaş. hepsini çöpe attım. yalnız şu an nedendir bilmiyorum çöpçülerin onları alacağı saate kadar çöp konteynırlarına bakıp bakıp duruyorum.
düzenli kullanımda gebeliği önleyici etkiye sahip aynı zamanda da Yumurtalık kisti tedavisinde, Aşırı tüylenme tedavisinde, rahim kanseri riskini azaltmada ve Adet sancılarının azaltılmasında da kullanılan bir tedavi hapıdır. yani her kadın yanında bir kutu doğum kontrol hapı taşıyabilir.
Anksiyete halini özetleyen bir kelime.hareket alanı bulamamak.kitlenip kalmak gibi bir şey.eylemlerin kısır bir hali alması bazen erkenden uyanmak.beyin ağrısı.düşünceler düşünceler.kötü olasılıkların geçmiş deneyimlerden hareketle tahmin edilebilirliğinin verdiği o kasvetli bezgin hal.ilerleyememek sürekli engeller kör tuzaklar dolambaçlar içinde aklın pusulası bile şaşırınca böyle hisseder insan.bu rutinleşirse sıkışık bir yaşam tarzına dönüşür.geçmiş artık çok geride özlenen gelecek çok belirsiz ve olasılıksız iyi ihtimallerle dolu bugünse çok cimri ve poker yüzlü.sıkışmak diye bir his varsa böyle bir şey olsa gerek.büyüdükçe kirlenen bu dünyada organik bir güven hissi yaşamak zor.
insan her şeye her yere bakabiliyor da insanların yüzüne bakamayınca, yüzüne bakacak insan bulamayınca ya da yüzlerden kaçınca, bütün dünya kendi üstüne çökmüş gibi hissediyor. insanoğlunu, toplumu reddetmek çok zor bir iştir. insanın doğasına da aykırı zaten. fakat bunun yokluğu iç gücünüze göre sizi ya sertleştirir ya da bir kutu kola şişesi gibi ezip hacimsizleştirir. veya büyük basınç altında içinizdeki elmas ışıldayıverir.
Modern tıbbın babası paracelsus der ki; "her şey zehirdir ve hiçbir şey zehirsiz değildir. yalnız dozunda alınan şeyler, zehir olmaktan çıkar." 20. Yy'ın en büyük ve en önemli buluşlarından biri internet. 21. Yy'da cüzi bir fiyat karşılığı erişim sağlayabiliyorsun. Sonrasında ise bu sana bir dünya hizmet sunuyor. Ama paracelsus ne demişti? "Dozunda alınan şeyler zehir olmaktan çıkar." Bir genelleme yapacak olursak, Türkiye'de yaşayan belirli bir kesim insanlar için "interaktif sözlük" bir habitus. Dozunda alamayanlar için yan etkileri de mevcut.
Bir şeyler yazmak için ve bir şeyler okumak için yaratılmış bir platform. Ama insanların arzu ve hedonistliği doğrultusunda evrilmiş durumda. Nasıl bir evrilme? Okunması, eleştirilmesi için yazılmıyor artık. Artı alsın, favorilensin, benim ne kadar çok sayısal değerim olduğunu bana yansıtsın kafi.
Artık duyguları hiçbir ehemmiyeti olmayan sayısal veriler kontrol eder oldu. Sonrasında ise eskiden yaş demek tecrübe ve bunun getirisi olan olgunluk demekti. Yanlış doz zarardır diyen paracelsus gibi bu internetin bir başka zararı da kavramları ortadan kaldırmak oldu. 30-40 yaşındaki insanlar ben onla küstüm, bunu görmezden geldim, şunu umursamadım lafları eden ilkokul bebeleri gibi davranır oldu.
Hiç düşündüler mi? Kimin umurunda? Sen onu görmezden gelince görmezden gelinen şahıs duşun altında bir buçuk saat hıçkıra hıçkıra mı ağladı zannediyorsun? İşte hep bu sözlük camiasındaki sayısal verilerin şişirdiği bir iğne darbesi ile yerle yeksan olacak olan şişirilmiş izafi egolar, koca koca insanları bir ekrana kilitliyor ve var olan sayısal verinin çokluğu ya da azlığı ile doğru orantılı olarak kendini önemli ya da önemsiz hissettiriyor.
uçak iniş için anons verdiğinde eğer gece vakti şehre iniş yapıyorsanız ışıl ışıl bir manzarayla karşılaşırsınız fakat şehre girdiğiniz bunun sadece bir göz boyama olduğunu, yeni inşa edilen zevksiz mermer rezidanslar ve hükümet binalarının sadece rejimin gücünü yansıtması için yapıldığını görürsünüz.
tipik bir eski sovyet şehri gibi bir şekilde eğlenmeye, yaşamaya çalışan insanlarla dolu ruhsuz bir yerleşimdir.
tabi kişiden kişiye değişir ama genellikle hayatla ilgili en az sorumluluğun olduğu dönem öğrenciliktir. en azından henüz kyk borcu kapınızı çalmamıştır. bu bayram muhabbeti kısmını geçeceğim. hani uzun uzun konuşulan klişe kısmını. hani bu "öğrencilik rahat abi ya. canın mı istemedi? vur kafayı. 4 hafta devamsızlık hakkın var. çalışırken öyle değil." kısmını.
asıl işiniz öğrenmek olarak görülür toplum tarafından. esasında bu müthiş bir şey değil mi ya? insan hayatında mesleki, bilimsel, pratik veya gerekli, gereksiz onlarca şey öğreniyor. işte bir sürü siyaset kuramları, insan ilişkilerine dair şeyler, sayısal veriler, newton beşiğinin ilkeleri, ilk tiyatro oyunu, 2.mahmut ıslahatları, köklü sayılarla işlem yapmak, perspektif, harfler, diferansiyel denklemler... veya bambaşka şeyler. domatesin iyisi nasıl seçilir, romantik bir ilişki ihtimali yaratmak için nelere dikkat edilmeli, ekmeğe jiletle nasıl çizgi atılır, gömlek ütüsü nasıl yapılır, çamaşır yıkarken ne kadar yumuşatıcı kullanılır...
ya bakın enfes bir şey. öğrencilik bitip çalışmaya başladığınız gün artık ana hedefiniz öğrenmek olmuyor. gün içerisinde onlarca şey yine öğreniyorsunuz ama öğrenmek sizin varoluş sebebiniz olmaktan çıkıyor artık. insanlar sizi öğrenme durumunuzla tanımlamıyor. bu ek bir mesai oluyor.
işin özü özeti öğrenciyken bir yerlerde çalışan insana saygı duyulurken, çalışırken öğrenen insan herhangi birisi oluyor.
özgün adıyla "gender trouble: feminism and the subversion of identity" yani "cinsiyet(toplumsal cinsiyet aslında) belası: feminizm ve kimliğin altüst edilmesi" isimli 1990 yılında yayımlanan bir Judith Butler kitabı. Judith Butler toplumsal cinsiyetin anlamını kendi pratiğinin önvarsayımlarıyla sınırlandıran her feminist kuramın aslında feminizmin içinde dışlayıcı cinsiyet normları oluşturduğunu ve bunun da homofobik sonuçlar doğurduğuna inan bir kuramcı olarak toplumsal cinsiyet için bir imkan sahası yaratmak ve bunu dikte etmeksizin yapmak amacıyla bu metni yazmıştır. cinsiyetin doğallığını sorgulayan yönüyle cinsiyetin performatif yönüne dair birçok sav vardı metinde. bununla birlikte yeni yeni feminizm okumaları yapan kişiler için de birçok referansın olduğu, kitabın 1999 baskısında yazmış olduğu önsöz ile de kitabı yazdıktan sonraki 9 sene içerisinde ve dahi öncesinde çalışma yapmış birçok kuramcıya atıfta bulunuyor ve görüşlerini birçok yapıcı yönden eleştiriyor. Kitabın geri kalan kısmında da ana ve alt başlıklarla birlikte cinsiyetin, toplumsal cinsiyetin ve arzunun öznelerini, feminizmin politiğe bakan yönünü, Freud'un gender melankolisinden, Foucault'a birçok şeyi okuyucuya sunuyor. Tek eleştireceğim nokta dilinin zorluğudur. Gerçekten tüketimi kolay olmayan bir kitap.
bukowski "hayata mutlu olmak için gelmediğini kabul ettiğinde mutlu olmaya başlıyorsun" demiş. mutluluk, bir hedef değil, bir süreçtir, bir andır. öyle kovalayarak, hedefleyerek ulaşılabilecek bir şey değildir. dolayısıyla benim için anlamsız bir sorudur.
her ne olursa olsun tarihe geçmiştir. tıpkı 2001 de başbakanlık binasına yazar kasa fırlatan adam gibi. küçük, önemsiz, belki de yapanın hayatına mal olan şeylerin aslında büyük sonuçların habercisi olması gibi.
birkaç gün sosyal medyayı ve haber sitelerini oyalayıp unutulacaktır. böyle olmadı mı? 2.5 aylık bebe açlıktan ölmedi mi? saysam bir sürü böyle olay var. ne oldu? hiçbir şey. ekonomimiz iyiye gidiyor denilerek yapılan algı oprerasyonunun tam tersine millet geçim savaşında boğuluyor. o bahsedilen paralar ise göbeğini kaşıyan adamların kasalarında. kendimizi yaksak, assak, zincirlesek bile faydası olmayacak.
Ölüm her ne kadar kalanlar için anlam sahibi ise de, ölmeden önce, hala hayatta olan birinin hissedebileceği bir korkudur. Benim korkularımdan biri ayrıca. Goygoycu, içi pek de dolu olmayan, ne bileyim munzur bir piç olarak anımsanmak, hatırlanmak ya da böyle biri gibi tanınmak dolayısıyla da tam anlaşılamadan ölmekden korkuyorum sözlük.
-E öylesin amına Koyim? Öyleyim de abicim, akılda öyle kalmak, ne bileyim güzel olsa da tam manayı ihya etmiyor be.
Ayrıca; “Dünyada mevzubahis edilmekten daha kötü bir şey varsa o da mevzubahis edilmemektir...”
gerçek islamı merak ediyorsanız, kur'an'ı okuyun; diyaneti takip edin; ve en önemlisi gerçek islam'ın yaşandığı arabistan, pakistan, malezya gibi ülkelere bakın! ciddiyim, gözlemleyin, analiz edin; zihniniz ve beyniniz her şeye yetecek güçte!
arkadaşım, adamın makam odasında özeli ifşa edilmiş, bundan daha sıkıntılı bir durum olabilir mi? artık, lüks markaların mağazalarında giyim kabinlerinin içinde kamera olmadığının garantisini kim verebilir size? bir tek ben mi soyunuyorum da endişe duyuyorum? bu videonun çekilmesi ayrı sorun, eğer ki doğru ise şantaj unsuru olarak kullanılması çok ayrı sorun!
oda onun odası, onun iş alanı! ister seks yapar, ister hayvan besler, kime ne? evli mi bilmiyorum ama, bu konuda hesap vermesi gereken ve özür dilemesi gereken tek kişi, hayatına dahilse eşi/sevgilisidir! sanki hiç kütüphanede ya da ofiste seks yapmak istememiş gibi konuşuyorsunuz ya, ben üzülüyorum gençliğinize!
çarpıcı bir hikaye ve muhteşem bir oyunculuğun sergilendiği, roman polonski'nin 2002 yılı yapımı muhteşem filmidir. Wladyslaw Szpilman'ın otobiyografik hayat hikayesini anlattığı "piyanist" kitabından senaryolaştırılmıştır. başta 2003yılında en iyi erkek oyuncu, en iyi yönetmen dallarında oscar ödülü almıştır. ayrıca oyuncu, senaryo, müzik, yönetmen gibi dallarda bafta, cesar, goya ödüllerine de layık görülmüştür. adrien brody bu film için yaklaşık 30 kilo vermiştir. diğer nazi konulu filmlerden farklı olarak Szpilman'ın gözünden acımasızlığı, savaşı, hayatta kalma mücadelesini bir gözlemci gibi izleybildiğiniz farklı bir filmdir. soundtacki ile de unutulmaz filmler arasına girmiştir. polonski filmde kendisi gibi polanya'lı olan besteci chopin'in "mazurka in a minor" eserini Szpilman'ın kendi orjinal kaydı ile kullanmıştır.
orjinal adı "la vita e bella" olan filmdir. yönetmen koltuğundaki roberto benigni aynı zamanda filmin başrol oyuncusudur. savaşın kötü ve çaresiz yüzünü izleyiciye gösteren, nazi kampındaki kötü olayları çocuğuna bir oyun gibi gösteren babanın hikayesidir. film 1999 yılında en iyi erkek oyuncu, en iyi film müziği, en iyi yabancı sinema dallarında oscar almıştır. ayrıca bafta başta olmak üzere bir çok ödüle de layık görülmüştür. baba ve oğul arasında geçen replik. - buraya köpekler ve yahudiler giremezmiş. + Bu dükkanın sahibini tanırım, köpeklerden korkar. Senin korktuğun bir hayvan var mı? - Örümcek. -O zaman biz de dükkanımızın kapısına Örümcekler ve Vizigotlar giremez yazalım.
"her işi yaparım" diyenlerle, bakarız, yaparız, hallederiz diyenlerden çok çekmiş biri olarak bu tarz insanların benden uzak inandıkları her neyse ona yakın olmalarını temenni ediyorum. demem o ki bir kişinin bu haleti ruhiyede olduğunun belirteçlerinden biri de yeterli olduğunu anlatmaya çalışan yukarda örnek verdiğim kalıplardır. ne istediğini, ne yapabileceğini bilen kişi yuvarlak cümleler kullanmaz. net olur. elbette her insanın çaresizlikle dönem dönem istemeden içine düşebileceği durumdur. yadırgamıyorum. ha diyeceksiniz ki madem çaresizliklerini biliyorsun, anlıyorsun. neden benden uzak dursunlar diyorsun? cevabım net. hayat çok acımasız. acıdığın zaman acınacak duruma düştüğünü çok geç farkına varıyorsun. sikmişim iyiliğini. iyilik yapacaksan gerçekten ihtiyacı olana balık verme elinden geliyorsa balık tutmayı öğret. artık felsefem bu.