Bazen en kötü ihtimal istenilen şeyin asla gerçekleşmeyecek olması değildir. Onun gerçekleşeceğine dair duyulan küçük bir umut, naif görünüşüyle aldatıcı olup ilkinin verdiğinden çok daha büyük hasarlara neden olabilir.
O kapının bir gün çalacağına, kalabalıklar arasında birden onun yüzünü seçeceğine, ansızın bir köşeden dönüvereceğine, elbet bir gün başarabileceğine inanmaktansa asla nın çizdiği keskin hatlar içerisinde huzurlu olmak, hangi azap çeken ruhu iyileştirmez ki?
Belkinin, şimdi değille başlayan cümlelerin arkasına sığınan; kurduğu cümlelerin, oluşturduğu dayanağın altında kalan insanları o enkazın içinde hiç tereddüt etmeden bırakın. Muhtemelen tozun toprağın uzun bir süre farkında olamayacaklar, hatta uçuşan tozları yıldız sanıp uçtuklarını bile düşünebilirler. Aldırmayın.
Pes etmek, her zaman o kadar da kötü olmayabilir hatta bazen yalnızca, vazgeçmek gerekir.
Hayatınızda belirsizliklere, belirsiz insanlara yer vermeyin.
Yaşayacak yalnızca bir hayatımız var. Ölüm soğuk bir gerçek. Zehirli ilişkiler, enerji emen insanlar için fazla kısa ömürlüyüz.
Bir kelebeğin saatlerce arkadaşına laf anlatmaya çalıştığını gördünüz mü ? Göremezsiniz. Ama her yerde aylarını yıllarını; başka insanlara bir şeyler anlatmak, bir şeyler ispatlamak, onları değiştirmek için harcayan insanlar var.
Nefesinizi tüketmeden önce bir kez daha düşünün derim.
Hayat kısa, kuşlar uçuyor. İnsanlar gelip geçiyor.