Hava karlı, kabus gibi…
Medya devamlı insanları uyarıyor. Mecburiyetiniz yoksa evden çıkmayın diye.
Biz ne yaptık?
İstanbul’dan Ankara’ ya özel araçla yola çıktık.
İnsanlar kaç yaşına gelirlerse gelsinler maceracı ruhları değişmiyor. Birlikte yolculuk yaptığım yaklaşık 35 yılını bir arada geçirmiş iki arkadaş hep böyleydik. Zorluklar bizi yıldırmıyor. Araç şoförümüz “Size madalya takarlar inanın, bu havada bir çok kadın değil seyahate mahalledeki markete bile çıkmıyor” dedi.
Yolculuğumuzun ilk kısmı beklendiği gibi yazılı ve görsel basında belirtildiği şekilde kazasız belasız gidiş istikametinde sonlandı. Ankara’da ki bir kaç saatlik işimizi tamamladıktan sonra hemen İstanbul’a doğru yola çıktık.
Dönüş yolunda araç içinde katıldığımız toplantının kritiğini yaparken bilgisayar çantamızın içinden bir cd çıktı. Üzerinde “Karışık” yazıyordu. Çalmaya başladık…
Devamını oku→
Hayatımızdan bir bölümü daha arşivlemek üzereyiz. Yeni yıla girerken bir önceki yıla ait anıları sarıp sarmalayarak öncekilerin yanına koyacağız. Bu anıların bazılarını hatırladığımızda mutlu olup, bazılarını da unutmak isteyeceğiz. Unutmayı belki başaracağız belki başaramayacağız.
Birkaç yıldır yeni yıla girerken bir mektup hazırlıyorum. Bu mektuba gelecek yıldan beklentilerimi bir liste halinde yazıyorum. Bazen yanına numaralar koyduğum maddeler oluyor, bazen virgüllerle birbirinden ayrılmış kocaman bir paragraf. Mektubumu da her an görebileceğim bir yerde tutuyorum ki sık sık okuyup dileklerimi evrene hatırlatayım.
Devamını oku→
Sırt çantasını son kez kontrol etti. Eliyle tarttı, oldukça ağırdı. Ayakkabılarının bağcıklarını bağlarken bir yandan da düşündü. “Sırt çantasını icat edene ne kadar teşekkür etsek azdır.” Montunu sırtına geçirdi, ellerini ceplerine soktu. Cebinde buruşuk bir beş lira buldu. Parayı evirdi, çevirdi. “Dolmuşa veririm,” diyerek yeniden cebine koydu. Tıkış tıkış dolu olduğundan kalıp gibi duran çantasını yerden aldı, kollarından geçirerek sırtına taktı. Yerinde birkaç kez zıplayarak çantayı iyice yerleştirdi. Artık hazırdı. Kapının yanındaki dolabın üzerinden anahtarını alırken duvardaki aynada gözlerine baktı bir süre. Bugün bir başka mı parlıyorlardı ne? Sonra sırtında kambur gibi duran çantasına takıldı bakışları. Yan dönerek kendine baktı bir süre. “Ters dönmüş kanguru gibiyim,” dedi. “Ters kanguru yollarda …” diye hınzırca gülerek kapıdan çıktı.
Devamını oku→