Nesne: Belli bir ağırlığı, kitlesi, oylumu, rengi, maddesi olan her türlü cansız varlık.
İnsan: Memelilerden, iki eli, iki ayağı bulunan, iki ayak üzerinde dik bir biçimde dolaşan, aklı ve düşünme yeteneği olan, dille, sözle anlaşan, en gelişmiş canlı sayılan yaratık.
Evet, TDK’ya göre biz insanlar iki ayak üzerinde dik bir biçimde dolaşan canlı yaratıklarız.
Nesneler ise, belli bir ağırlığı olsa dahi cansız varlıklar olarak adlandırılmaktadır.
Tuhaf olan şu ki, insan ve nesne arasında bu kadar keskin bir fark olmasına rağmen insan canlısının nesnelere, objelere verdiği değer ve yüklediği anlam, çoğu zaman bir insana yüklenen anlamdan ve kurulan duygusal bağdan daha fazla.
Nesnelerin de bir dayanma gücü var, kaldırabileceği kadar yükü yüklenebilirler, eğer fazlasına maruz kalırlarsa kendilerini imha ederler, kırılır, patlar ve yok olma yoluna giderler.
İnsanlarda ise durum şu: Kaldırmayacağı her türlü yükün altına girip, kırılmak, bükülmek ve dirhem dirhem azalarak artık dik bir biçimde dolaşamayacak duruma gelmek.
Ne demek istediğimi anlatabiliyor muyum? İnsan içine düştüğü kötü durumu anlatmak için “taş olsa çatlardı” der hani. Dikkat ediniz taş bir nesne. Ya da dağ dağa kavuşur da insan insana kavuşamaz hani.
İnsan canlıların en mükemmel özelliği bence sözlü iletişim kurabilme yeteneğinin olması. Nesneler bunu yapamaz mesela, çok zorlarsak çıt pıt ses çıkarırlar ve sonrası o nesnenin varlığını tamamlamasından mütevellit malum sessizlik olur. Ama insanlarda öyle değil, derdini anlatabilirsin, konuşabilirsin, sorunları çözebilirsin.
Fakat öyle yapmıyoruz değil mi? Onun yerine cansız bir varlık gibi kendimizi herkese kapatıp, ne hissettiğimizi kendimize saklayıp çıkardığımız uf puf sesleriyle karşı tarafın bizi anlamasını bekliyoruz. İnsanların yavaş yavaş robotlaştığını okumuştum, bu düşünceye bu konunun özelinde şu an için kesinlikle katılmıyorum. Bence hissizleşiyor, umursamıyor, kapanıyor ve dağılıyoruz. Robotlaşmak bile daha tepkisel kalıyor, biz nesneleşiyoruz. Duruyor, bekliyor, dayanma gücümüze göre devam ediyor dik bir biçimde durmaya çalışarak yok oluyoruz.