Şehrin yoğun yaşamını dengeleyendir doğa. Huzur peşindeki adımların gittiği yerlerdir sahil ya da park. Bu alanlar öyle ki, yaşantıyı ve duyguları etkiler, ruhu gevşetir. Bazen sadece var olduğunu bilmek bile yeterlidir, şehri katlanır kılandır, orada kalmak için en önemli nedendir. Eğer bu alanlardan birinin yok olacağı söylenirse, insanlar -her canlı gibi- en temel iç güdüsü ile “var olmak” için savaşır. Çünkü bu alanın yok edilmesi demek, kalabalığın içinde “boğulmaya” mahkum edilmek demek. Normaldir yani tepki vermek, aynı zamanda en temel hak.
Bu hak arayışında katedilen yolu Hakan Bıçakcı İşten Eve Giden En Uzun Yol öyküsünde anlatmış:
“Yaklaşık on yıldır, her akşam işten eve yürüdüğüm yol bambaşka bir yer olmuştu iki günde. Evime giden yarım saatlik mesafeyi iki gündür aşamamıştım. İşten eve evden işe robot gibi gidip gelirken, işim de evim de manasızlaşmıştı. Kabuğunu düşüren bir böcek gibi üzerimden atmıştım robotsu parçalarımı. Ölü deri gibi arkamda bırakmıştım.”
Hakan Bıçakcı, Bağzı Şeylere Öyküler