Bir yılı aşkındır yoksun. Herkes alıştı, kabullendi. Ama ben sadece -mış gibi yapıyorum. Alışmış, kabullenmiş. Maskeler altında yaşar oldum. 06 Ekim 2012’ den beri. Sadece -mış gibi yapıyorum. Hırçın, fevri biri oldum. Özlemim arttıkça da bu gibi şeyler hep olacak gibi hayatımda. İçimde kopan fırtınaları ne anlatacak kelimem, ne de benim fırtınalarımı dindirebilecek bir sabırlı insan var sevgilim. İlk 3 ay her gece ağlayarak yattım. Sonra gözyaşlarım da terk etti beni sevgili. Bir üç ay daha geçti. Yaz oldu. Zaman mezarınla yüzleşme zamanıydı. Ama avuç kadar yerde mezarını bulamadım. Sanki sen ölmemiştin de tim bunlar şakaymış gibiydi her şey. Ama etraftan ne kameralar çıktı bu bir şaka diye ne de sen. Gitmiştin. Tamamen hem de. Ertesi gün yine aradım yine bulamadım. Sonra yine. Mezarlık görevlisiyle bile bulamadık. Sonra ben de oturum toprakla sanki senle konuşurmuşcasına konuştum. Zaten mezarın altında artık kemiklerin vardı.Sonra 9 saat boş boş toprakla konuştuktan sonra otobüse ve oradan Ankara’ya geldim. Her bir köşesinde anımızın olduğu Ankara’ya. Ağlamadım aylarca. Sonra bir baktım takvime 06 Ekim 2013. Sen gideli bir yıl olmuş. O lanet kanserin kalbini durdurmasının yıl dönümü. Ne mi yaptım? Ağladım, dua ettim, insanları üzdüm. Her gün böyle geçerken en küçük anımıza bile dört elle tutundum kuzum. Onlar giderse ben de giderim. Onları unuttursam kalbim kurusun. Çok özledim dünyam seni. Ya unutturma kendini ya da ben de geleyim artık. Çok sürdü bu ayrılık. Hiç bitmeyen bir ayrılığın acısı da olmuyor. Sadece bir boşluk böyle seni sen yapan şeyleri almış gitmiş gibi. İçim boş. Düşüncelerim boş. Kalbim yerinde değil zaten gittiğinden beri. Ellerim bomboş. O güzel saçlarına dokunmadan iyileşmeyecek ellerim. Gözlerimin ışığı gözünün yeşili görmeden bir daha gelmeyecek sevgilim. Anlayacağın ben sensiz bir boşlukmuşum yarım kalanım.
Bu yazımı bir hocama yazıyorum. Ama hoca dediğime bakmayın. İçinde bir dünyayı barındıran dünyalar tatlısıdır. Dostum, sırdaşım, annem, ablam, hocam. Hayatımdaki tüm güzelliklerin bir parçası. O iyi ki var.
Ben kendimi ne zaman kötü hissetsem o hep yanımdaydı 4 yıldır. Her ağladığımda, her güldüğümde her zaman. Aynı şeyi ben de ona yapmak istiyorum. O sürekli bayılıyor. Bir yerlerde düşüyor kalıyor ve ben onun yanında çok az olabiliyorum. Elimden gelse onu pamuklara saracağım ama yok yapamıyorum. Her uyandığında bir yerlerini tutuyor. Canı yanıyor ve ben bunu engelleyemiyorum. Kahroluyorum onu her öyle gördüğümde. Yani bir günde 6 kez onu öyle görmüşlüğüm vardır. Ona bir şeyler olacak diye düşünmekten kendimi alamıyorum ve korkuyorum. O da beni bırakıp gidecek diye çok korkuyorum.