Bölgeyi yakından izleyenler için aslında şaşırtıcı gelmiyor bu olanlar. İran karşıtı olduğu için, şimdi "şeytan" ilan ettiği Taliban'ı, Afganistan'da iktidarı ele alır almaz ilk tanıyan ülkeydi ABD. Türkiye'de İslam'ın "ılımlı"sını, Afganistan'da "radikal"ini savunurken, her bölgeye uygun ayaküstü prensipler uydurmasına gerek kalmadı ABD'nin.
Artık hiç kuşku yok, ABD'nin Türkiye operasyonu yeni bir evreye girdi. "Oh oh darbecilerden kurtuluyoruz"cular, "gittiği yere kadar gitsin"ciler, "çetelerin çöktüğü gün"cüler mutlu... "Bekleyelim ne çıkacak"çılar, "sapla saman ayrılmalı"cılar, "karşılıklı hamleler yapılıyor"cular kaygı ve merak karışımı bir duyguyla izlemede...
Okudukça, "iyi ki teröre bulaşmışlar bunlar" diyesi geliyor insanın. Kırk yıl düşünseler akıllarına bile gelmeyen lüks bir yaşam sürdürüyorlar çünkü. Bunu, bir zamanlar "intihar bombacısı" olmalarına borçlular. Televizyonlu lüks odaları var, her ihtiyaçları da karşılanıyor. Buzdolapları meyve sularıyla, çikolatalarla dopdolu.
Biliyorum bıktınız ama gerekiyor...
Ergenekon operasyonuna ilişkin "sol"dan gelen sevinç çığlıkları yerini daha makul değerlendirmelere bırakmaya başladı. Geçen hafta "operasyonun arkasında ABD var" dediğimizde yemediğimiz küfür kalmamıştı, "bu aynı zamanda Genelkurmay darbesidir" diye yazdığımızda hakaret etme kuyruğuna TSK mensupları ve ulusalcılar da eklendi.
Bu cinayetin anatomisi ilginç sonuçlar verecek. Türkiye'nin bir büyük iç savaşla Avrupalılaştırılmasından, yani sonuçta tuhaf bir Amerikan eyaletine dönüştürülmesinden, bir cinayete kurban gitmesinden söz ediyoruz. Türkçemizin olanakları çok hoş: AB ile ABD arasındaki fark, altı üstü, tek harflik ("D") bir farktır.
Sosyalist Enternasyonal konusu geçtiğimiz hafta soL'da işlendi. O haberden öğrendik ki, 22 Temmuz seçimlerinden hemen önce solcusu, sağcısı, liberali üşenmemiş şikayet dilekçesi yazmış Sosyalist Enternasyonal'e... "Atın CHP'yi, size yakışmıyor" filan demişler...
Önce Madımak Otelini sonra bütün bir Sivas'ı ve ardından tüm ülkeyi İslam adına ateşe atışın 15. yılındayız.
Alevlerin arasından yükselen "kurtarın... orada kimse yok mu?" seslerinin insanlığın üstüne siyah bir örtü gibi çoğalarak taşışının 15. kara yılı.
O kor ateş, küllerin altında ve halen can alıcı bir sıcaklıkta.
Ama, bellekler yine yitik.
Adalet ve Kalkınma Partisi'nden Egemen Bağış'ın, "ABD Türkiye'de laik-faşist bir seçenek peşinde" sözleri, son dönemlerde bu parti kaynaklı belli bir düzey tutturan neredeyse ilk çıkıştır. Kimi Amerikan gazetelerinde yer verilen değerlendirmelere işaret eden Bağış'ın niyeti elbette Vaşington'a kafa tutmak değildir.
AKP Genel Başkan Yardımcısı Dengir Mir Fırat boşa konuşmaz. İyi düşünülmüş denemeler yapar, sınırları ince hesaplanmış provokasyonlara imza atar. AKP'nin psikolojik savaş ustasıdır, gündem yaratmak, eğilim belirlemek, nabız ölçmek onun işidir.
İnsanın kendini "karşı" olarak tanımlaması kimi zaman işe yaramıyor, açıklayıcı olmuyor. Ancak siyaset biraz da taraflaştırma işlemiyse, karşı olacaksınız, karşıtlıklar kurarak yolunuza devam edeceksiniz.
Son yıllarda şifre merakı yaygınlaştı. Dan Brown'un Katolik kilisesinin sırlarını açıklayan "Da Vinci Şifresi" kitap olarak zor kırılacak bir rekora imza attı. Bunu, benzer şifrelerle donatılmış başka kitaplar izledi. Türkiye'de de Ahmet Ümit, "Kavim" adlı son kitabında "Mor Gabriel" manastırına ilişkin şifreyi çizmeye çalıştı.