Çıkan/çıkarılan yangınlarla ilgili yazılan tüm yazıların büyük bölümünün olduğu gibi bende son 3 yazımda yaşanacaklara dikkat çekmeye çalışmıştım, Konya'dan gelen kara haber öncesi.
Çünkü; 'Konya’da eve düzenlenen silahlı saldırıda 7 kişi öldü: Ev ateşe verildi' başlıklı haberin/haberlerin geleceği korkusu ve ön sezgisi sağcısından, solcusundan var gibiydi.
Ve Konya'da, bir eve düzenlenen silahlı saldırıda aynı aileden 7 kişi hayatını kaybetti. Saldırganlar evi ateşe vererek olay yerinden kaçtı.' diye devam eden haberi okurken ulusalcı Halk TV'deki programda vurulan bir geyiğin üzerine ağıtlı bir türkü çalıyordu
Karslı olduklarını öğrendiğim Konya'daki evde çıkan yangın söndürülürken, ev içinde silahla vurularak öldürülmüş olarak bulunan Yaşar Dedeoğlu, Barış Dedeoğlu, Serpil Dedeoğlu, Serap Dedeoğlu, İpek Dedeoğlu,Metin Dedeoğluve Sibel Dedeoğlu’nun cansız bedenleri bulunduğu haberlerinin üzerine 'Görkemli Hatıralar' adlı program Kılıçdaroğlu'nun İstanbul'daki konuşması ile kesiliyordu.
A Haberi, TRT'yi Erdoğan'ın her konuşmasını her dakika vermekle eleştirenlerin kendilerinin ne yaptığını ortaya koyan ulusalcı tv havuz, yerel, ulusal tv ve gazetelerde olduğu gibi İstanbul'daki toplantıda konuşan Kılıçdaroğlu'da Konya'da yaşanan olayın Tunceli'de öldürülen ve üzerine türküler, ağıtlar söylenen geyik kadar önemli olmadığını hissederim iç dünyamı ve aşkı anlattırmayan cumartesi yazımı ve ülkenin yarısından çoğunu karaya bürüyen gelişme.
''Adaletin bu mu dünya'' diye devam eden programı sağ kulağımla dinlerken sol yanımda bulunan kalbimin sızısına katılan Konya'daki olayın altında ne yattığını düşünürken birilerinin bu ülke üzerindeki hesaplarına sanki bizimde uymaya hazır olduğu ve önce Irak, sonra Suriye ve diğer Ortadoğu, Arap dünyasında yaşananlara götürülmek istenen ülkenin bir tarafı yanarken diğer tarafının izlemekle yetindiğini izliyorum.
Evet, Peker'in dillendirmesi ardından batı ve ege de art arda çıkan/çıkarılan yangınların ardından Konya'dan aldığımız bir ailenin topluca katli haberinin hiç de iyi bir haber olmadığı ve birilerinin iç çatışmaların olmasından bir hayli rahatsız olduğunu da anlıyordum, bir cumartesi yazısını, 'Sen benden gittin, gideli, sanki ruhum çıkmış bedenden' türküsü eşliğinde bitiriyordum.