Keşke herşey ,okuduğumuz kitaplardaki gibi ilerlese .Ama olmuyor.Hayatın dinamikleri izin vermiyor buna.Yiğit’e sınır koyma denemelerimizde zaman zaman ilerleme kaydediyoruz aslında.Ne zaman ki günlük hayatımız düzenli ilerliyor, o zaman Yiğit de daha uyumlu bir çocuk oluyor.Ne zaman ki, anne baba olarak bizim tepkilerimiz kararlı ve tarzımız uyumlu , o zaman Yiğit daha anlayışlı ve söz dinler oluyor.Ama hayat böyle devam etmiyor.Farklı koşuşturmacalar,planlar da beliriyor zaman zaman.Düzen bozuluyor sık sık.Huysuzluk geliyor beraberinde.
Yiğit’in hayatında bir tek anne ,babası da yok.Kreşte geçirilen yarım gün boyunca,arkadaşları ve öğretmenleriyle ayrı bir dünyası var.Kreş sonrasında anneannesiyle birlikte.Onunla olan ilişkisi ve gördüğü davranış tarzı da bizden farklı.
Günün sonunda, bir anda tüm sevdikleri bir arada .Anne, baba, anneanne ,dayı(arası pek iyi olmasa da).Kısıtlı bir zaman var yatma saatine kadar.Bu kısıtlı zamanda, yemeğini yemeli,oyun oynamalı,meyvesini yemeli,kitaplarını okumalı, yatağa geçiş öncesi pijamalarını giymeli ve dişlerini fırçalamalı .3 yaşındaki bir çocuk için , böylesine karmaşık bir gün !! Böyle bir tempo!! Bir yerlerde yanlış var.Çocuğu eğitmeye zamanımızın olmamasını geçtim, onunla birlikte ‘ saf ‘ bir zaman geçirme şansımız bile olmuyor ki!
Hayıflanmanın da gereği yok .Bu hayat tarzı ,onun bebekliğinden beri gördüğü ve yaşadığı hayat.Bir zamanlar hayalini kurduğum,şehirden uzak hayatı maalesef veremedik oğlumuza.Şimdi doğadan kopuk ve koşturmacayla geçen hayatımıza dahil oldu o da.
Soluk almaya çalışmalı sık sık .