Küçük bir çocukken,
Dünyayı kocaman ve sadece benim etrafımda dönüyor, güneşi batıp doğmaktan yoruluyor, ayı nereye gidersem gideyim beni takip ediyor, yıldızları ise uzansam tutabiliyorum sanırdım.
Genç bir kızken,
Mevsimlerin hep bahardan ibaret olduğunu, yılların ne kadar da yavaş aktığını, isyanlarımda haklı olduğumu, hayatın neler getirebileceğini öğrendiğimi, dizlerimin daima sağlıkla koşacağını düşünürdüm.
Yetişkin bir bireyken,
Yaşamın sırrını çözdüğüme, ölümün bir son olduğuna, hayatın anlamınınsa zaman içinde değişeceğine inanırdım.
Yaş aldıkça gördüm ki,
Dünya aslında küçücüktü ve avuçlarımın arasındaydı. Ben onu sımsıkı tuttukça daima benimleydi.
Güneş hiç yorulmuyor, her gün aynı umutla yeniden doğuyor, batarken yerini başka bir aydınlığa bırakıyordu. Evet, ay hâlâ daha ışığıyla kendini hatırlatıyor, yıldızlarsa aslında tüm insanlardı ve ben onlara dokunabiliyordum.
Belki mevsimler hep bahar değildi, kışın ayazını, güzün hüznünü de yaşadım ama her mevsimin farklı bir güzelliği olduğunu da anladım.
Yıllar büyük bir hızla ilerlerken onların arasında çok büyük sevdaları yakaladım. İsyanım, yerini kabule, saygıya, şükre bıraktı. Hayatın neler getirebileceğini merak etmektense, ona kendimi teslim etmeyi öğrendim.
Koşarken yavaşlamayı, sağlıklı olmanın en büyük hazine olduğunu düstur edindim.
Yaşamın sırrınıysa en sevdiklerimi sonsuzluğa uğurladığımda çözdüm. Ölüm bir son değildi, o çok sevdiklerimi yaşadıkça, yaşattıkça sonsuzluğu keşfettim.
Hayatın anlamıysa onu çok sevmekten geçiyordu, ben hep çok sevdim, kısa olan ömürdü, biz olsak da olmasak da hayat devam ediyordu, her ömre iyiliği, güzelliği kazandırmaya çalıştım.
Kalabalık bir ailenin son çocuğu olmanın verdiği güven duygusuyla ve sonsuz sevgisiyle büyüdüm, aynı sevgiyle önce iki kişilik bir yaşam kurdum, sonra çoğaldım, o aileden kök saldım, her şeyim dediğim iki evladımla yaşamın ne kadar da kıymetli, sağlıkla alınan her nefesle yaşıyor olmanınsa her şeye bedel olduğunu birebir yaşayıp, şükrettim.
Evlatlarım hayatımın en büyük hediyesiydi, ödülüydü, birbirimizden razı gelmenin mutluluğunu her zerreme, her hücreme kadar hissettim.
Her günün bizler için bir umut, her insanın o umudu çoğaltmak için bir çözüm, her iyiliğin, güzelliğin yaşamak için bir sebep, bir insan, bir dost kazanmanın en büyük zenginlik olduğunu gördüm.
Çok teşekkürler hayat ve dostlarım. Sonsuza dek sevgimle.