Paris doğumluyum; bu şehri yüzümde bir gülümseme olmadan ve kalbim sızlamadan düşünemiyorum. Zor bir karar evresinin ardından, 25 yaşımda bu şehri tamamen terk etmeye ve şu anda evli ve bir kız çocuğu sahibi olarak yaşadığım İstanbul’a taşınmaya karar verdim.Paris’e ne zaman dönsem çocukluğum aklıma geliyor ve kendimi hatıralarla dolu bir yolda giderken buluyorum.
Benim yaşadığım yer 16. bölgede bulunuyor. Victor Hugo caddesinden Georges Mandel’e, La Pompe sokağından La Tour’a doğru ilerleyen Trocadero – Passy arasındaki bölge, benim en sevdiğim yeridir Paris'in. Kendimi evimde gibi hissettiğim bir köşe.Sokaklarında sadece nefes almak ve gezinmek bile bu şehre ait olduğumu hissettiriyor, beni mutlu ediyor. Bu semt nasıl anlatılır ki? Sakin, burjuva ve hatta bazen züppe.Passy, Paris’in ayrıcalıklı semtlerinden biri. Bir zamanlar köy olan Passy, kilisesiyle, pazarıyla, dükkânları ve kafeleriyle tüm cazibesini koruyor. Gezintinize ana caddeden başlayın. Franck&Fils’te mutlaka bir mola vermelisiniz. Yüz yılı aşkın bir süredir var olan bu mağaza kapılarını ilk defa 1897 yılında açmış. Kadınların vazgeçemediği, şıklığın zirve yaptığı bu mağazanın müdavimleri var. Gezinmeye sabit pazarın önünden geçerek Passy Sokağı üzerinden L’Annonciation Sokağı’na doğru devam edin. Bu sokak benim favorim. Sadece yayalara açık olan bu sokakta semtin o 'köy' tarafını hâlâ hissedebilirsiniz. Tezgahları, kasabı, manavı, peynircisi ve fırınıyla bütün sokak bir pazar gibi; insanın duyuları için tam bir zevk! Biraz aşağıda 1666 yılında inşa edilmiş Notre Dame de Grace'de Passy'nin kilisesi bulunuyor. Alfred de Musset’nin, aynı zamanda çok sevilen bir çocuk şarkısı olan Ballade à la Lune’ünde geçen çan işte bu kiliseye ait!
Her birinin ayrı bir hikayesi olan binaların bulunduğu sokakları dolaşın ve Ranelagh’a doğru tırmanın. Bugün Türkiye Büyükelçilği olan L’hôtel de Lamballe’dan bahsetmem gerek. 18. yüzyılda inşa edilmiş olan bu konakta Fransız Devrimi’nin ilk kurbanı, erkeklerin aşk mektupları yağdırdığı ve verdiği sosyetik davetlerle ünlü Lamballe Prensesi yaşamış.Bu geziyi Paris’in en eski binalarından Ranelagh Tiyatrosu’na gelince bitirmeye ne dersiniz? Louis XV’in hükümdarlığı sırasında 1755 yılında inşa edilen ve daha sonra 19. yüzyılda restore edilen bu bina, Neo-Rönesans stilindeki duvar süslemeleriyle Paris’te eşi benzeri olmayan bir yer.
Böylece dönme vakti geldi!
Kendinizi biraz daha Parisli gibi hissetmek istiyorsanız, Passy metrosuna binmeye tereddüt etmeyin. 1903 yılında açılan ve açık havadan da giden bu metro hattında Bertolucci’nin 1972 tarihli “Paris’te Son Tango” klasiği de dahil olmak üzere pek çok ünlü film çekilmiş. Bu yoldan ilerleyince Özgürlük Heykeli’nin de önünden geçip 1986 yılında tarihi eser olarak kabul edilen Bir-Hakeim istasyonuna varabilirsiniz. Ama bu da apayrı bir hikaye. Paris’te attığımız her adım geçmişe dair keşifler yapmamızı sağlıyor. Hani derler ya, “Duvarların dili olsa neler anlatırlar.” diye. Bana ise geçmişimi, çocukluğumu ve kızım da varken evdeymiş gibi hissetmemi sağlayan ne varsa hepsini zihnime dolduruyor bu duvarlar...