Sezon:
Oyun Hakkında:
Oyun ilk defa 1996 yılında, Harold Pinter’in “Bir Tek Daha” oyun metni esas alınarak, farklı bir sahne rejisi ile oynandı. Pinter’ın oyun metni, bir aydın ve ailesinin siyasi gözaltısını anlatır.
DKTT’nin, oyunu sahnelemeyi planladığı dönemde Türkiye, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvurularda ilk sıralardaydı. Diğer yandan da, Avrupa Birliğine girebilmek için demokratikleşme makyajı yapılmaktaydı. DKTT bu oyunla, bu makyajı kazımak istedi. Oyun broşüründe, “…yaşamdan ve kültürden yana olan herkes, bu göstermelik demokratikleşme çabalarına seyirci kalmamak, seyreden olmamak için…” oyuna davet edildi. DKTT, “seyir-ci” kavramını sevmiyordu. İşte bu yüzden seyirci-oyuncu ayrımı zorlanarak, seyircinin olabildiğince oyuna katılması istendi. Sahne tümüyle reddedildi ve oyun salonda seyircilerin içinde, önünde, arkasında ve yanında oynandı. Amaç, oyunun seyirciye temas etmesi ve bu yolla da seyircinin oyuna eklenmesiydi. Bu dönem topluluğun A.Artaud ve J.Grotowski’nin çalışmalarından etkilendiği bir dönemdi. Özellikle bu iki tiyatro insanının, gündelik olana dair karşı çıkışları ve seyirciyi de sahnede kurdukları yeni gerçekliğe eklemlemeleri, vücut kullanımında olanakların zorlanması vs. gibi düşünceleri o dönem topluluğu oldukça etkilemekteydi. Topluluğun seyirciyle kurmak istediği ilişkinin aktif olması gerektiği fikri grubun tarihi boyunca değişmeden bugüne kadar gelir. Fakat topluluğun A.Artaud, J.Grotowski, E.Barba, P.Brook gibi tiyatro insanları ile hesaplaşma süreçlerinin sonucunda topluluk, özellikle salon oyunlarında, seyircinin aktif olma halini zihinsel bir süreç olarak tanımlar (gözlemleyen, yorumlayan, şüphe duyan ve bu verilerle bir yargıya varılabilecek bir düşünme biçimi edinme sürecidir bu ) ve özdeşleşmeye dayanan bir eylem fikrini reddeder. Bu konuda topluluğun düşünceleri, Brecht’in Diyalektik Tiyatro kuramındaki seyirci kavramıyla örtüşür.