Çocukluk yıllarımızı sadece iki ya da üç yıl önce yaşadıklarımızdan daha iyi hatırlıyoruz. Ve böylece hem 1954'te doğduğum caddemi hem de oyun arkadaşlarımı çok iyi hatırlıyorum. Ne gördüğümü anlamak, elbette, daha sonra geldi. Mesela bu sokakta nasıl ve kimin yaşadığını oyun arkadaşlarımdan gördüm. Proletarskaya Sokağı bölümünde, evimin yanında, hala daha fazla ev olmasına rağmen, hala 10 evleri vardı. Mesela evimde büyükbabam, büyükannem, annem ve ben dışında büyükbabam ve kız kardeşim duvarın arkasında yaşıyorlardı. İkinci Dünya Savaşı sırasında, Lenin Nişanı ve Şeref Madalyası alan, belediye başkanının eski başkanı olan iki odamız ve bir büyükbabamız vardı ve büyükannem salonda koltukta yatıyordu. Annem ve ben, masasının ve gardırobunun hala durduğu küçük bir odaya yerleştirildi.
Benim evim, caddeden manzara. 1974'ten önceki hali buydu. (Düzenlilerimize birine kendi çizimleri olan bir yazı sözü verdi ve şimdi buldu. Çocuklukta iyi bir çizim yaptım ama maalesef pek kalmadı)
Ve burası salon. Kapıyı küçük odaya bıraktım. Baktığınız yer, bütün alan Rus sobası tarafından işgal edildi. Masa dört sandalye daha çekmedi. Masanın ortasında gazyağı lambası veya bir yığın gazete ve dergi yok. Büyükbabanın ortasındaki soldaki göğsünün portreleri, oğullarının yanlarında savaşta öldürüldü. Şifonyerin alt katında çok pahalı bir Moser saati var. Sağdaki büfede, KVVK konyak ve limon kabukları ile aşılanmış votka içeren bir sürahi mutlaka durdu. Ancak büyükbaba bunu çok nadir kullandı. Masasız bir ayna korunmuş ve şimdi koridorda asılı duruyor. Küvetlerde büyük palmiye ağaçları - tarih ve fan o zaman ficuslarla birlikte çok şık iç mekan bitkileriydi.
Yani ev çok kalabalıktı ve orada kalmak istemedim. Oynamak için hiçbir yer yoktu. Örneğin, masanın üzerine yivli bir metro koymak, Bernard Palissi tarzında yılın büyük Matnodor 1886 gaz lambası dahil olmak üzere her şeyi ondan çıkarmak anlamına geliyordu. Her ne kadar ayaklarınızla kanepeye oturabilseniz ve çok ilginç radyo programlarını dinleyebilseniz de: “Ülkede edebi kahramanlar var”, “Ünlü kaptanlar kulübü”, “Mail Stagecoach”, COAPS ... Büyük gölgelik odaları, reçeteli bankalar ve tavalarla dolu bir dolap vardı. , üç hangar (biri tavşanlı) ve karımın hala pişman olduğu kocaman bir bahçe, çünkü bizim için her yazlık evden daha iyi olurdu.
Hayatta kalan birkaç "çocukluk" fotoğraflarından biri. Sonra Proletarskaya Caddesi'nden gelen çocuklar okul kampında böyle göründük. Yazar en soldaki kişidir. O zaman satranç oynamayı severdim.
Bu 10 evlerinde 17 haneleri vardı, yani bazı evler gerçek yuvalara benziyordu. Ancak bu haneler için benim yaşımdaki çocuklar (erkekler) artı ya da eksi iki ya da üç yıl, Mirskaya Caddesi'nden ve Proletarskaya'nın sonundan sadece altı ve dört kişi daha vardı. Karşı tarafta kaç kişi olduğunu bilmiyorum. Onlarla “yönlendirilmedik”. Ama yaklaşık aynı. Sadece bir ailenin Mulins ailesinde iki çocuk vardı. Bütün bu çocukça ordu için sadece iki kız vardı ve onların bizi ilgilendirmediği açık. Ve şimdi bir düşünün. Sokak aileleri çalışıyordu. Yoldaşlarımın ailesi, yakındaki bir tesiste onlara çalıştı. Frunze. Ve ne "kare" sıkıntısı!
Burası bir zamanlar yaşadığım Proletarskaya Caddesi'ndeki en aşırı ev, çünkü caddenin kendisi burada bitmese de, bir açıklık daha vardı. Arkadaşlarım arasında çocuklar, burundan sürekli akan yeşil sümbürün takma adı olan “Sanka-snotty” de yaşıyorlardı. O bir dışladı ve bu nedenle zararlı karakterlerden farklıydı. Nereye gittiğini bilmiyorum ama annesi hala bu evde yaşıyor. Gördüğünüz gibi, bir tavşandı, kaldı, ama ... modern malzemeler ona ... modern bir görünüm verdi!
Kriz o zaman ülkemizin nüfusu ile başladı, 1991 yılında hiç olmadı! Buradaki fikir, benimki hariç bütün ailelerin hepsinde en az iki çocuk olması gerektiği ve hepsinde bir tane olması gerektiğidir. Yani, diyelim ki, Proletarskaya Caddesi (bu parçası) popülasyonunun kendiliğinden üremesini sağlamadı. Şimdi çocukluğumdan sadece bir evi var! Evimin alanında bir yapı malzemesi deposu, komşu ev yeniden inşa edildi ve caddenin sonunda iki kır evi inşa edildi. Caddenin kendisi çimlerle kaplanmış. Tesisteki işçiler uzun bir süre boyunca yürüyemediler ve sürekli bir dere içerisine giriyorlardı, ben de ayakkabılarının sağlam sürtüğünden uyandım - tepeden tepeye.
Bu ev, 90’in sonunda ortaya çıktı ...
Yoldaşlarımın evlerine gittim. Ama bana gelmeleri zordu. Evde bizi incitti temizdi! Yerdeki halıların etrafında, kadife masa örtüsü, koltukta halı ve kanepenin arkasında halı, duvarda yatağımın halısı, annem ... Ailelerinde böyle bir şey yoktu. Özellikle arkadaşlarım Mulina'nın yaşadığı koşullar beni çok etkiledi. Evlerinde, sokağa bakan beş pencereli dört daire vardı. Yani, bunlar “taşıma düzeni” nin konutlarıydı. Böylece, yaz aylarında gazyağı pişirilmiş yiyeceklerin olduğu bir sundurma, soğuk gölgelik vardı ve bir ocakla iki parçaya bölünmüş bir oda vardı. Caddeye iki pencereli ilk pencerede, bir buçuk ebeveyne yatağı vardı (ve annenin ya da babasının ilavesinin kırılganlığına sahip olmadıkları için buna nasıl sığabilecekleri!) masa ve ... her şey. Sobanın ardında, bir patchwork tarzında battaniyeler ve büyükannelerinin uyudukları bir sandık ile yoldaşlarım Sasha ve Eugene'in yatakları vardı. Duvar kağıdı altında böyle kırmızı böcek bulundu. Tahtakuruları! Evde ne olduğunu ve anlatıldığını bilmiyordum. Ondan sonra, bana izin vermeyi bıraktılar.
Dahası, bunları zaten ikinci sınıftayken 1964'ta gördüm. Bu arada, caddemizdeki ilk buzdolabı ve ilk TV, televizyon yayıncılığının Penza'da başladığı evimde, sadece 1959'ta tekrar ortaya çıktı.
Ve bu da onu takip ediyor ... Ama içinde hiç çocuk yok!
Sokaktaki adamlardan hangisi aynı maddi zenginlik seviyesinde yaşıyordu? Başka bir çocuk daha vardı - Victor, Penza havaalanında pilotun oğlu. Tam bir aile, tüm veliler çalıştı ve onlar da evde halılar, evde halılar ve karton oyunları ve Meccano inşaatçıları vardı.
Elbette, kolaylık bahçedeydi. Ama farklı "tip". Duvar kağıdı, baca ve tamamen kokusuz olan geniş bir tuvaletimiz var. Orada büyükanne düzenli olarak zemin yıkadı ve açık kapıdan bahçeye bakarak, orada olmak bile hoş oldu.
Ama bu zaten bir nostalji ... Beden eğitimi öğretmenim San Sanych'in yaşadığı ev. Çağımızda, mirasçıları onu tuğlalarla kuşattı ve gazla ısıtma yaptı.
İşte bu evin yakın çekim.
Yoldaşlarım ile tuvalette dahil olmak üzere komşularla öyle değil. Orada “rahimdeki lütuf” neredeyse tam deliğe sıçradı ve korkunç bir koku vardı. Ancak hepsinden daha da kötüsü, aynı arabada yaşayan "araba dairelerinden" birinde yaşayan köyün kadınlarından birinin tuvaletiydi. Çirkin sadece tarif edilemezdi. Ancak kimse buna dikkat etmedi. Ve bir keresinde bahçemde oynayarak, bahçe yataklarında duran bu kadınlardan birinin nasıl oturamadığını, hem eteklerini yukarı kaldırdığını ve ... büyük ... bir attan sanki bezelye gibi yere düştüğünü gördüm. . Ve sonra etek ucunu indirdi, beşinci noktayı çekti ve ... yatakları daha da yabani otlara götürdü. Bunu söylemek benim için bir vahiydi - hiçbir şey söylememek. Bu sadece bir şok oldu! Kendimi hatırladığım gibi kişisel hijyen ve temizlik becerilerimi kazandım, her yemekten sonra çamaşırlarımı lavaboya fırçalamak ve iç çamaşırımı düzenli olarak değiştirmek zorunda kaldım. Ve burada ... Bu kadında hiçbir iç çamaşırı farketmedim, ve başka hiçbir şeyden bile söz edemezsin. Genelde, insanların muhtemelen bir yılan ya da kurbağa hissettiği gerçek bir nefret hissetmiştim. Yanımdaki varlığından biri bana saldırgan ve kabul edilemez görünüyordu. Ve ... hemen ondan intikam almaya karar verdi. Sadece öyle olduğun için!
Sovyet Proleterinin kalıntıları boyunca daha ileri gidiyoruz ve yıkılmış çatılı bir ev görüyoruz (hadi buna “Victor'un evi” diyelim, ancak pilotun oğlu değil, o evin yıkıldığı!), 1967'tan bu yana geçen zamandan beri değişmedi. Ve o zamandan beri bir kere bile tamir edilmedi! Bununla birlikte, bir ısıtma sistemine sahip bir tuğla uzantısı eklenmiştir.
Cep harçlığı, zaten okulda olduğum için bana verildi. Ben de dükkana gittim, iki paket maya aldım - okulda bir çeşit tecrübe ettik ... ve şekerle karıştırıp mayaya soktum. Sonra geceleri bahçesine girdi ve hepsini deliğe döktü.
Sabah, bir gün önce yapılan her şeyi unuttum, verandaya çıktım ve ... kokladım ... ve ayrıca bahçedeki komşuların çığlıklarını duydum ve görüyorum ... tuvaletin eğik çatısını! Orada koştum ve orada - Vesuvius'un gerçek bir patlaması. Adamlar "temizlik dükkanına" geldiler, ama temizlemeyi reddettiler, eğer yaparlarsa arabayı kıracaklarını söylediler. "Sürecin tamamlanması" için beklemeliyiz - o zaman. Bütün komşuların oğlunun bu kadını sevmemesi ve çit nedeniyle ilginç olması ilginçtir; bu nedenle, anne ve babasını kim ve kimsenin şikayet etmeyeceğini görmemesi için onu şöyle alay ettiler: “Ah, sen yaşlı köpek, bir kedinin doğumunu yaptın, bir yatağa yatırdın, yanaklarını öpmeye başladı! "
İşte bu evin yakın çekim. Her zaman onun yanından geçiyorum ... sanki "zaman makinesi" geçmişte gelmiş gibi "titriyor".
Mulins hakkında sevdiğim şey, akşamları kızarmış patates kokusu. Annemle babam işten eve geldiğinde, büyükanne onlara bu tür patatesleri besledi. Beni de davet ettiler ve ... "sosyal farklılıklarımız" hemen ortaya çıktı. Patatesleri tereyağında kızartmanın geleneksel olduğu ortaya çıktı ve yarım kese tavaya döküldü. Şaşkınlığım fark edildi ve soruldu: seninle yanlış değil mi? Patatesin küpler halinde kesildiğini ve büyükannenin onu bitkisel yağda kızarttığını söyledim, bu yüzden kızartılmış ve çıtır çıtır ekmek çıktı. “Ve sende biraz yumuşak, her şey dibe sıkışmış ... ve bir yay ile!” Beni artık masaya davet etmedikleri açık. Ama evde bana patatesleri tereyağında kızartma yapamayacağınızı söyledi, çünkü yanıyor. Sebzenin daha yüksek bir sıcaklığa dayanabilmesi ve patateslerin düzgün şekilde kızarması gerekir.
Bu evin yerinde "hırsızların evi" vardı. "Ön sundurma" ile Tüm insanlar hırsızdı ve ara sıra "oturdular" ... Gördüğünüz gibi ev tamamen yeniden yapıldı.
O zaman bile akranlarımdan daha fazla şey bildiğimi hissettim, daha fazlasını yapabilirim, ama yetiştiriciliğim konusunda çok utangaç olduğumu söylemeliyim. Akrabaların bizi nasıl ziyaret ettiğini hatırlıyorum: oğlu Boris'le olan kuzenim. Annem zaten bir enstitüde, önce bir fabrika işçisi olarak, daha sonra da, CPSU tarih bölümünde yardımcı olarak çalışıyordu. Kız kardeşi bir müzik okulunda ders verdi ve Boris de bunu bize kısa pantolonla ve gömleğinin üzerinde fiyonklu olarak geldi. Öğle yemeğine oturdular ve beni sokaktan, kirli ellerle, saten çiçeklenmelerinde ve bir tişörtle çağırdılar. Bir şekilde ellerimi yıkadım, masaya oturdum, sonra kardeşim ve “Borya, işemek istemiyor musun?” Dedi. Ona: “Hayır anne!” Dedi. Sokaktaki çocuklar ve şöyle der: “Roby, şu an bana, bir kızın şortundaki kardeşi bir yayla geldi. Annesi masada haklı - resim istiyorsan ... ve o ona - anne yok! Caddeye çıkacak, onu yeneceğiz! ”Caddesine çıkmadı ve sadece bu farklılık için nasıl bitireceğimizi bilmiyorum!
Evimin alanında şu anda bu dükkan ve sağda bir kargo avlusu var. Sokakta altı pencere vardı!
Okula basit değil, ikinci sınıftan İngilizce ile özel bir okula gittim. Ancak özel seçim ile değil, şu an olduğu gibi “yukarıdan” yapılan bir çağrıyla değil, sadece bölgemizdeki bir okul olduğu için. Bizim bölgemizdeki hiç kimse, böyle özel bir okulun yararlarını anlamadı ve içerisindeki herkes “yerel” idi. Şimdiki gibi değil. Şimdi burası, Volvo ve Mersakh'deki çocukların şehrin her yerinden getirildiği bir spor salonu ve aralarından seçim yapabileceğiniz beş dil var. Kızım orada da çalıştı, doğru olsa da, işler böyle “fırfırlar” a gelmemişti, ama seçkinliği zaten her şeyde hissedilmişti. Ancak torunu normal bir okulda okuyor. Onu çocukluktan mahrum etmek ve genç yaşta hayatta kalmak için bir yarışa katılmak istemiyorum. Evet, ve şimdi okulun oynamadığı şeyi bitiren özel bir rol. Çocuğunuzun sınava hazırlandığı rolünü oynamak. Ve Maly Dunduki köyünün küçük okulunda öğrenebilir. Yani burada sosyal asansör çalıştı, biri tesadüfen diyebilir. Bu arada, okulumdan paralel sınıftan yoldaşlarım arasında, tamamen zirveye çıktım ... Oleg Salyukov, peki, genel olan ve Shoigu ile birlikte, şimdi 90'te en meşhur başka bir çocuk olan Kızıl Meydan'da geçit töreni alıyor Rusya'da sahte. Her ikisiyle de tanışmamdan gurur duyuyorum! Bu arada, son oğul bir bilime aday oldu (kızım gibi!) Ve bugün üniversitede ders veriyor. Başka bir çocuk ünlü gangster oldu (!) Yerel ölçek. Ama zaten öldü.
Bu binanın bulunduğu yerde bir kerede üç hane vardı: Mulins'in evi, "doktorun evi" (üç pencere) ve "Victor-2 evi" (pilotun oğlu).
Bu okulda okumak ... ilginçti, benim için öğrenmem matematikte ki düşük performans nedeniyle çok fazla sorun oldu. Tarihte, nasıl dörtlü olunacağını bilmiyordum, ancak geometri ve bir troika ile cebirde açıklanamayan bir mutluluk duydum. Ancak İngilizce ile (çünkü o zaman onun özel kullanımını gerçekten anlamadım!) 5 sınıfında sorun yaşamaya başladım. Ve genel olarak, 5 sınıfından sonraki çalışmalarla ilgili problemler, böyle bir yaş eğilimiydi. Bugün daha ileri sınıflara taşındı. Sonra annem bana “ailenizin toplumda olduğu seviyeyi karşılamanız gerektiğini ve bu şekilde çalışmaya devam ederseniz, aşağı kayar ve fabrikaya gideceğinizi” söyledi. Ve orada ilk ödeme, "yıkama", hepsi eve gelip kirli olacak ve hecelenecek ve ben ... seni kalbimden uzak tutacağım ve ... gideceksin ve göreceksin! ”Tehdit bana ciddi geldi, ama ben zaten okuldaki ajitasyona başladım ve hepimizin yanıtını verdim. eşittir! Ve sonra bana Orwellian verdi (Orwell elbette okumadı ve okuyamadı, ama yine de düşündüğünü görebiliyordu!): “Evet, eşitler ama bazıları diğerlerinden daha eşit!” Ve burada cevap veremedim. Ancak cadde boyunca yoldaşlarımın patchwork battaniyelerini ve duvar kâğıdının altındaki “kırmızı böcekleri” ve tereyağlı patatesleri, her cumartesi, “Sanka-snotty” nin burnundan yeşil sümükleri, sarhoş babalarının haklı olduğunu fark etti ve karar verdi. Bu asla onlara benzemez. Çalışmak için subdilagged ve matematik hariç her şeyi "mükemmel" düzeltmek, evet, o zaman tarih bölümünde gerekli değildi. Fakat pedagoji enstitüsünde İngilizce sınavına geldiğimde ve masaya cevap vermek için oturduğumda cevaben duydum: “Hangi okuldan mezun oldunuz? Altıncı! Peki neden bizi buraya kandırıyorsun! Bundan ve başlamak zorunda kaldı! Beş - git! ”Bu yüzden bu giriş sınavını yaptım ve daha sonra enstitüde dördüncü yıla kadar okulda edindiğim bilgi bagajına bindim. Bunu söylemek uygun oldu.
Proletarsky pasajında benimkinin karşıtı olan ev. Tek katlı beş duvarlı bitkiler arasında en yüksek göründü. Şimdi 5-9 katlı için görünmez. Üstelik, bir metre ile zemine doğru büyüdü, ya da daha ziyade, çevredeki arazinin seviyesi bir metre arttı. Ona yokuş yukarı giderdim ama şimdi merdivenlerden aşağı inmem gerekiyor. Bu, kabartmanın son yarım yüzyıl boyunca nasıl değiştiğidir.
Ve burası sonraki sokaktaki en sevilmeyen evim olan Dzerzhinskaya, şu anki konutumun tam karşısındaydı. Sonra içinde bir “ateş” vardı (şimdi boş, insanlar daha az yanıyor!) Ve tüm bölgedeki dedem ve büyükannemi “ambulans” olarak adlandırdığım tek telefon. Her halükarda gitmek zorunda kaldım, gözlerimin içine süründüm, neyin nasıl olduğunu açıkladım, sonra kapıda doktorlarla tanıştım ve bekçi kulübesinden eve geçen karanlık bahçeye kadar eşlik ettim. Oh, nasıl sevmedim, ama ne yapılması gerekiyordu - borç borçtur.
Bu tercihler daha sonra en sıradan il kentinde bile Sovyet özel okulunda eğitim ile verildi. “Sadece dil” e ek olarak, bize coğrafyayı İngilizce, İngiliz edebiyatı, Amerikan edebiyatı, teknik çeviri ve askeri çeviri de öğrettiler ve hatta bize AK saldırı tüfeğini ve Bran makineli tüfeğini sökmeyi öğrettiler ... hepsi bu silahlar İngilizce versiyonlarındaki terimleri bilmemiz ve eylemlerimizi açıklayabilmemiz gerekiyordu; savaş esirlerini sorgulamayı ve İngilizce yazıtları olan bir haritayı okumayı öğretti.
Ve bu, önceki evin karşısındaki bir dükkan. 1974'ta, eşimle birlikte yiyecek almaya gittiğimiz, tek katlı tipik bir Sovyet mimarisi “mağaza-akvaryum” - “İşbirliği” idi. Mağaza şimdi burada. Ama ... nasıl inşa edildi ve nasıl bitti ?!
Bu arada sokak arkadaşlarım bu okula gelemedi, ancak başarabildiler. “Peki, bu İngiliz’e kimin ihtiyacı var?” Dedi, ebeveynleri onları yan taraftaki normal bir okula gönderdi ve yollarımız sonsuza dek ayrıldı.
Ve burada zaman ikinci kez durmuş gibiydi. Bu evde 50 yıllarında hiçbir şey değişmedi, ancak sütunlar üzerindeki giriş kapılarının üzerindeki çatılar eklendi. Yani, pek çok değişiklik var gibi görünüyor, ama Proletarskaya Caddesi'ndeki eski tahta enkaz bile ("Victor'un evi") hala duruyor ... Bir müze açma zamanı: "tesisteki son yüzyılın 60'lerinde çalışan bir Sovyet çalışanının tipik bir aile evi . Frunze".
Devam edecek ...