Yazıma başlamadan önce söylemek isterim ki, belki pek çok şey var yazılacak. Yaşanmışlıklar binlerce satır var belki. Ancak dostlara sitem eden kalem ve de yazılan satırlarım evladır, değil mi? Buna inanarak başlıyorum satırlarıma. Zaman bir mumun ömrü kadar diye düşünürüm hep yaşadıklarımdan dolayı. Yazabileceğim çok konular var biliyorum. Zamanı en iyi şekilde kullanarak, kimseleri yormadan üzmeden kısa ve öz anlatacağım.
Bu yazıda İmdat Yayla’nın ölümünden bahsetmek istiyorum .Geçenlerde sordum dostlarıma insanın yaşaya bilmesi için Kardeşlerin dostların hatta ruh ikizimin manevi desteğe ihtiyacı olup olmadığını . Aldığım cevap sonuna kadar yanındayız abi .Lakin yeni doğmuş yeni bir yüzle basın da yola çıktım . O halde ben bu yolda yürüye bilmem için bir adım atmak ve bu adımları atarken de sadece destek olmalarını beklemiştim. Dostlar sız yürümenin imkansız olduğunu anlattım ama maalesef. Oturdum düşündüm sonra kardeşlik ve dostluk nedir diye. Bana göre sadece insanların sahte gülüşü imiş arkadaşlar. Hemen yüzümü astım kalbimi karartıp ölüm anını düşündüm, dostluk bu kadar basit mi diye. Yalandan gülümsemeler le dostluk olmuyor. Bana nedenini asla sorma, sorma çünkü dostun kalbi, insanın gerçek gülüşüdür zor anlarda yanında olmak ve destek olmaktır. Senin kalben inanmasan da , benim sizler gerçek gülüşümdür. Dostları hep zor anımda yanımda olacak zannederdim . Siz dostlarım ne zaman ki yüreğinizde, fırtınalar kopsa ve bir manevi rüzgara kapılsanız ben hazan çiçeği gibi sararıp soluyordum Fakat ben düştüğüm de zor anlar yaşadığımda maalesef hiç biri yanımda olmuyor aksine arayıp şu iş diyecek kadarda pişkin oluyorlar. Sizleri üzgün gördükçe yüreğime karlar yağıyor. Evet, kar güzeldir ama yüreğe düşmedikçe.
Bir insanın hayatına kaç dost ve ruh ikizi sığar ki en fazla? Bir ömür bir kaç dost ve sadece bir tane ruh ikizi sığar gönle. Ama insanın yüreğinde dostluklar ne kadar da kıymetlidir ömür güzel olacak zannederken gönlüm hep hazan oldu. mevsimler ziyadeleşmekte. Yaşadığım en güzel dostluklar sizdiniz. Muhabbet suyu ile beslediğim, tüm sevgimi verdiğim en güzel dostlardınız. Artık bu dostunuzu öldü kabul edin herkes bunu da böyle bilesin.
Zaman, mumların ömrü kadardır dedim ya, ne çabuk bitti dostunuzun ömrü bak. Mum dibini ışıtmıyor artık. Mumlar sönmeden yazımı tamamlamak isterim. Unutma, kokusunu özleyen yağmur, tane tane yağar toprağa. Dostun adını söyler tüm gönüllere. Dostunu özleyen yürek, satır satır döker kağıda. Muhabbetini döker tüm kelimelere. Dosttan gelen bir ses, karanlığı böler, gülüş çizer dudaklarıma. Yüreğin gülüşümdür ve gülüşüm mutluluğum. En güzel dosta dost olmak temennim ile.