Güneş ışıkları dağları, tepeleri hızlıca aşıp Kayseri Şehri’nin üzerine ulaşınca önce yüksek binaların tepelerini aydınlatır. Mimarsinan Parkı’na ellerini uzatıp, park içerisindeki ağaçların yapraklarını şefkatlice okşayıp, güney taraftaki Kocasinan’ın heybetli heykelini, ”Uyan Sinan, ben geldim. Gündüzü, aydınlığı, canlılığı getirdim,” dercesine ritmik dokunuşlarla uyandırır. Sabah serinliğinin mahmurluğunu üzerinden atan Koca Sinan uyanıp etrafı kolaçan etmeye başlar. Tam karşısındaki Kurşunlu Camii’nin Güneş ışınlarına nispet edercesine parlayan, etrafa nurdan ışık huzmeleri dağıtan kubbesine gözleri takılır. ‘ İşte bu da benim güzel şehrime hediyem, ’dercesine gururlanır. Çevresinde bulunan biçimli, akasya, çam, kestane ağaçlarını, “ uyanın artık, kendinize çekidüzen verin. Birazdan görücüleriniz gelecek, dallarınızı, yapraklarınızı gözden geçirin, ”diyerek uyarır.
Fazla zaman geçmeden park içerisine giren temizlik görevlileri her ağacın, her parke taşın kenarını dikkatlice kontrol ederek, göze hoş görünmeyen çöpleri, atıkları toplamaya başlarlar. Vakit ilerlemeye, hava ısınarak ağaç altlarındaki banklar gölgeler, sığınma, dinlenme yerleri olmaya başlarlar. Bu oturma yerlerinin ilk konukları genellikle çevrede bulunan sağlık merkezlerinde tedavi amaçlı gelmiş olan, şehir dışından gelen insanlardır. Çoğunluğun yüz hatlarında kendine özgü bir telaş ve umutsuzluk vardır. Ya hastanede yatmakta olan bir yakınlarının sağlığına kavuşması veya kendilerine ait bir tahlil sonucunun olumlu çıkması düşüncesindedirler. Kimisi ise, köylerinden, kasabalarından erken saatlerde şehre gelen araçlardan inerek akşam saatlerinde özentiyle hazırlamış oldukları, temiz giysileri, ev yemeklerini düzenli olarak yerleştirdikleri poşetlerle ziyaret edecekleri hastalara verebilme, onlara sağlık ve esenlik dileyebilmek maksadıyla ziyaret saatinin gelmesini beklemektedirler. Görevlerini tamamladıktan sonra hiç belemeden, Kozaklı, Ürgüp, Pınarbaşı, Develi gibi, ilçelere veya köylerine döneceklerdir. Zira döndüklerinde yarım bıraktıkları işleri kendilerini beklemektedir.
Zaman ilerler, zaman ikindi vaktine doğru yaklaşır. Parkın ağırladığı misafir sayısı artar. Öğle namazından çıkan yaşlılar, emekliler belediyenin tahsis etmiş olduğu çay bahçesinde guruplar oluşturarak kendi aralarında koyu sohbetlere dalarlar. Konuları genellikle yaşadıkları binalarındaki sorunlar, çarşıdaki, pazardaki fiyatlar, hayırsız evlatlarından yakınma ve günlük siyasettir. Sohbet uzadıkça uzar. Onca laftan, sözden sonra hiçbir çözüm önerisi üretmeden masadan kalkılır. Aslında maksat, sorunlara çözümden ziyade ikindi namaz vaktine kadar zaman geçirmektir. Genellikle ikindi ezanının okunmasıyla sohbet gurupları dağılır. Yarım kalan konuşmalarının devamı ertesi güne kalmıştır.
İkindi serinliğinde park oldukça kalabalıklaşır. Parkın orta yerindeki düzenli, biçimli geniş havuziçerisindeki fıskiyelerden fışkıransular yukarılarda billur damlalar haline dönüşerek, kulakları okşayan, ruhları dinlendiren masal müzikleri misali şırıltılı sesler çıkararak aşağılara dökülmeye başlamıştır. Bu görüntünün ihtişamına kendisini kaptıran yaşlı, genç bazı şahıslar uygun buldukları yerlere oturup etrafı gözlemlemeye başlarlar. Kısa zaman sonra genellikle zamanı unutup hayallere, hülyalara dalmışlardır. Zaman durmuş, gündelik sıkıntılar unutulmuştur. Belki de doğaçlama olarak yapılan bu davranış yorgun vücutları dinlendirmenin, kaygıları törpüleyip en aza indirebilmenin en kolay yöntemidir. Bu durumun üzerine, sonradan kitap ve kültür merkezine dönüştürülen batı taraftaki tarihi medreseden yayılan mistik müzik parçalarının nameleri yayılmaya başlayınca duygular daha derinleşir, görüntüler rüyamsı güzelliklere dönüşür. Ortalıkta huzurun resmi kendiliğinden çizilmeye başlamıştır…
Alışveriş merkezinden çıkan anneler yanlarında çocuklarıyla birlikte serin gölgeliklere bedenlerini bırakırlar. Ellerindeki dondurma külahını yalayıp bitiren veya gazozunu içen yaramaz ufaklıklar park çerisinde koşuşturmaya, şamatalı bağırışlarla oyunlar oynamaya başlarlar. Annelerinin, çevredeki insanları rahatsız etmemeleri uyarılarına pek aldırış etmezler. Zaten onları izleyen insanlar çocuklara bakıp kendi çocukluk yıllarındaki hatıralara dalarak daha da huzurlu olmaktadırlar.
Tenha köşelerde başlarını birbirlerine dayayıp sevgilisine aşk sözcükleri fısıldayan üniversiteli âşıkların özene bezene seçmiş oldukları şiirimsi sözler yalnızca ağaçlar tarafından duyularak o anın anısı olarak saklanmakta, bu özel zamanların mutluluğu yalnızca onlar tarafından paylaşılmaktadır. Adeta gökyüzü huzurunu, sükûnetini yalnızca bu muhteşem parkın üzerine yoğunlaştırmıştır. O anda orada bulunan her birey bu huzur ortamından şahsına düşen paydan doyasıya yararlanmaktadır. Yalnızca kuzey kısımdaki Gevher Nesibe Hatun Külliyatı biraz sitemlidir Kayseri halkına. Bünyesinde kurulmuş olan Selçuklu Müzesi’nin ziyaretçilerinin yerli halktan ziyade yabancılardan oluşması, yerli halk tarafından fazla ilgi görmeyişi kendisinde önemsenmediği, farkına varılmadığı gibilerden şimdilik ruhunda kısa süreli karamsarlık oluşmuştur.Fakat ileri tarihlerde değerinin anlaşılacağına dair umudunu yitirmemiştir.
Bu yoğun tempo içerisinde her gün her yaştan, her cinsten, her memleketten yüzlerce konuğu ağırlayan şehrin yüz aklarından bu parkın ziyaretçileri gün batımına doğru ayrılmaya başlarlar. Genellikle evlerine dönerken içleri huzurlu, gönülleri rahattır. Hava kararır, Güneş başka diyarları aydınlatmak için izin ister Mimarsinan Parkı’nın yerli müdavimlerinden. Bir süre sonra parktaki nebatların yüz hatlarında hafif bir gülümseme belirir. Gökyüzü Güneş Ana’nın vedasından sonra mavimsi rengine bürünür. Yaramaz minik yıldızlar yukarılardan göz kırpmaya başlarlar Kayseri insanına. ‘Huzur şehrinde uyuyun, huzur içinde yaşayın, ’dercesine…
Işıklar yanar parkın her tarafında, Ay Dede’yi yıldızları kıskandırırcasına. Ağaç yaprakları daha hafif okşayışlarla ellerini yapraklar üzerinde gezdirir. Parlak kısımlarını karşı ağaçlardaki öteki yapraklara göstererek nispet yapar rüzgârın dokunduğu yapraklar. Kendilerinin daha çok önemsendiğini belli etmek isterler. Çıkarmış oldukları mutlu hışırtılarla hayatlarından memnun olduklarını duyururlar. Kötülükleri kapatıp gizlemekle görevli olan koyu karanlık ordusu uğramaz bu parka. Zira onlar bilirler ki, bu huzur şehrinin parklarında, sokaklarında, mesire yerlerinde kötülüklerin barınması imkânsızdır.
Özellikle yaz aylarında park bünyesindeki amfi tiyatroda yapılmakta olan film, konser, şiir dinletisi benzeri kültür etkinliklerine katılan, çoğunluğu ailelerden oluşan kalabalık topluluklar geceleri şenlendirir ortalığı. Heyecanlı bekleyişler gösterinin başlamasıyla yerini coşkulu alkışlara bırakır. Geç saatlere dek süren gösteri sonrası evlerinin yolunu tutan insanlar güzel bir Kayseri gecesi yaşamanın huzuru içindedirler. Dönüş yolunda bir taraftan da izlemiş oldukları gösteri veya dinletinin yorumunu yapmayı ihmal etmezler.
Vakit gece yarısını çoktan geçmiştir. Etrafı enine boyuna kolaçan ettikten sonra kazasız belasız, kimsenin kimseyi incitmediği bir günü tamamlamış olmanın mutluluğunu yaşayan Kocasinan’ın heykeli yorgun bedenini dinlendirmesi için gecenin huzuruna bırakır. Darısı bir sonraki güne diyerek park bitkilerine, ağaçlarına, Kayseri halkına iyi geceler temenni ederek uykuya dalar.