24 Eylül 1934'te camilikten çıkarılıp Müzeler Genel Müdürlüğü'e bağlandı. Ayasofya müze haline geldikten sonra ilk defa 8 Ağustos 1980 tarihinde hünkar mahfili ibadete açıldıysa da bir ay sonra restorasyon gerekçesiyle tekrar kapatıldı. Hünkar Mahfili 10 Şubat 1991'de yeniden namaz kılınmasına tahsis edildi. Bu sayede Ayasofya kısmen de olsa cami olarak hizmet ermeye başladı.
O T O Y O L D A K İ K A V Ş A K T A K A V R U LM U Ş R U H S A T IC I S I Altmış sene yaşadım bir tek anım bile yok Anılması korkulu yerlerdedir meşhedim Faka bastım kaydı don çakar almaz çark amok Oldum cennet aşısı binbir günah işledim
Anım yok. Bırakacak mirasım Hak getire Rızkımla takometre sırf bu yüzden akraba Müstantik olam dedim çalkap giyem setire Uydurarak başımı örülmüş her çoraba
Örselerdi bir çorap kör nefsimi kabartan Nesi körlük hangisi kadınların kaprisi Yasa dışı bir zifaf bengi sulardan artan L â f çakmışlar çivisiz matematik köprüsü
Hiç Mao'nun, Lenin 'in günahını almayın Vitrin in çocukları Marquis de Sade yuttular Ten sırrına ermeden başka telden çalmayın Pezevenklik etmeyen İblisi de üttüler
Muamma mı göründü sana dünya işleri Kanunların ruhunu okumak zor mu geldi Haydi nem kap buluttan ve başlat yağışları Ne yaptı Conte Cavour sen de yap Garibaldi
Satıver anasını anâsır mı olucan Gel bu ruhtan satın al bedavacılık etme Y u t bu ruhu dökülsün barsağımdan solucan Ne kalsın trahomun ne tutsun seni sıtma
Modası bu dertlerin çoktan geçti diyorsan Riskliyse ruhu yutmak tezgâhtan gölgeni çek Şehre git şehirden al çünkü şehirli insan Tınlatır boş fıçının egzoz ritmiyle köçek
Üşüş ey kavruk ruha benim transit yolcum Diren ey kimliğinle polis saldırısına işçim köylüm esnafım dar gelirli memurum Ben ruh kavurduğumca para yakıp ısına
Şunu bil ki ruh satan başka eller sahtekâr Hepsini déclassé say ipten kazıktan kopmuş Asri çağda onları lükse boğmakla Hünkâr Zindan ettiği Muğla sürgüne saldığı Muş
P ü f noktası neden ruh kavrulmadan satılmaz Çünkü çiğ ruh bulantı sebebi sevdalarda Çiğ ruh bakteri dolar alaşıma katılmaz Öpüşürken siğildir elinle sev dalar da
Durayım ruh satmaya bütün yelkenler forsa Müşteriye havasını almadan bakmayayım Façama kıymam diyen görsün ne hali varsa Hoş koku duymadıkça temenna çakmayayım
Nerelerden kalkmışım yokum konulan yerde Ansızın anısızım aşklarım vesikasız Uygunsuz yakalanıp örtündüğüm bu perde Ne kadar kandırıcı bir o kadar yakasız
Vara iksir vara tin vara tılsım vara kut Ha gayret kanat takıp uçmama ramak kaldı Ateş yakın su uzak ara yerdeki barut Alay komutanıydı müdür bey ve bakkaldı
Ben benim benle doğdu ruh satanlar ruhsatı Bildirildi benimle kıvam cehr uşşağına Anım yok. Ha şimdi bilsin ruh ruhun kaç katı Boşuna mı dikildik otoyol kavşağına.
Osmanlı Devleti’nin Boğazlar üzerindeki mutlak hâkimiyet dönemi, 19.yy. başlarından itibaren savaş sonu yapılan anlaşmalarla kademeli bir şekilde sona ererken, bu dönem içinde Hünkâr İskelesi Antlaşması ayn bir öneme sahiptir.
Börklüce Mustafa ile Torlak Kemâl, Bedreddinin elini öpüp atlarına binerek biri Aydın, biri Manisa taraflarına gittikten sonra ben de rehberimle Konya ellerine doğru yola çıktım ve bir gün Haymana ovasına ulaştığımızda
Duyduk ki Mustafa huruç eylemiş Aydın elinde Karaburunda. Bedreddinin kelâmını söylemiş köylünün huzurunda.
Duyduk ki; «cümle derdinden kurtulup piri pâk olsun diye, on beş yaşında bir civan teni gibi, toprağın eti, ağalar topyekün kılıçtan geçirilip verilmiş ortaya hünkâr beylerinin timarı zeameti.»
Duyduk ki... Bu işler duyulur da durmak olur mu? Bir sabah erken, Haymana ovasında bir garip kuş öterken, sıska bir söğüt altında zeytin danesi yedik. «Varalım, dedik. Görelim, dedik. Yapışıp sapanın sapına şol kardeş toprağını biz de bir yol sürelim, dedik.» Düştük dağlara dağlara, aştık dağları dağları...
Dostlar, ben yolculuk etmem bir başıma. Bir ikindi vakti can yoldaşıma dedim ki: geldik. Dedim ki: bak başladı karşımızda bir çocuk gibi gülmeğe bir adım geride ağlayan toprak. Bak ki, incirler iri zümrüt gibidir, kütükler zor taşıyor kehribar salkımları. Saz sepetlerde oynıyan balıkları gör: ıslak derileri pul pul, ışıl ışıldır ve körpe kuzu eti gibi aktır yumuşaktır etleri. Dedim ki bak, burda insan toprak gibi, güneş gibi, deniz gibi bereketli. Burda insan gibi verimli deniz, güneş ve toprak..