Ve Volodya Shcheglov suya daldı - iyi bir vinçle asıldı. Çocuğun hesaplaması basitti: Kursk Douga'da savaşlar oluyor, Volovchik köyü haftada birkaç kez el değiştirdi. Yani, orduların kuvvetleri hala yaklaşık olarak eşittir. Ve bu yüzden, bizimkiler saldırıya girmek ve kendi köylerini ve ardından Volodya'yı kurtarmak üzere.
Ve çocuk sanki bir firebird gibi, eski kuyu vinci boynunu sıkıca sıktı.
Çocuk her şeyi doğru anladı: Birliklerimiz o gün Volovchik'i serbest bıraktı. Hata sadece bir tanesinde ortaya çıktı: hiç kimse kuyuya bakmayı tahmin etmedi. Ve Volodka son gücünün bir vinçine asılıyordu. Ellerim uyuşmuş, vücudum sert, başım ağrıyordu, çok açtım ama çocuğa bağırmaktan korkuyordum. Bu yüzden gece geç saatlere kadar, annenin neredeyse güvenilmez oğlunu bulana kadar telefonu kapattı.
Volodya mucizevi bir şekilde sağlıklı kaldı. Geceyi evde geçirdim ve sabahları neredeyse uyandım, ilk sıkıntıdan ilk aldığım şey makineli tüfekti. Kritik olarak denetlenmiş - oyunculuk? silâh Mükemmel bir düzende olduğu ortaya çıktı, bu yüzden orduya girmek utanılacak bir şey değildi. Ve anne ne kadar inat edilemez olursa olsun, onu kalmaya ikna etmiş olsa da, çocuk henüz uzaklara gitmeye vakti olmayan savaşçılarımıza kaçtı. Doğru, oğlan genç yaşından dolayı onu almayacaklarından çok korkuyordu. Uzunca umutla kendime iki yıl tayin ettim.
Ona inandılar ve kabul ettiler. Bu yüzden Volodya Scheglov, Ajan General Lev Mihayloviçich Dovator'ın ünlü süvari bölüğünün bir parçası olarak alayın adıydı. O zamana kadar, bu bölünme, Moskova savaşındaki ümitsiz cesareti ile ün salmıştı, iyi söylentiler ve saygı onu her yerde takip ediyordu. Lev Mikhailovich kendisi 1941'te kahramanca öldü ve şimdi süvari komutanlarının hatırasını besledi.
Erken çocukluktan itibaren Volodya bir telefon operatörü olmayı hayal etti ve ona bu işi öğretmesini istedi. Çocuğun aşırı yetenekli olduğu ortaya çıktı: ekipmanı çabucak anladı, korkmadı, göründüğü gibi, dünyadaki hiçbir şey yoktu. En acımasız savaşlarda, her koşulda mesaj aldı ve iletti. Ve asla hata yapmadı.
Savaşın sonuna kadar alayın oğlu, onun adı verilen babalarıyla ayrılmadı. Onlarla birlikte Varşova'yı serbest bıraktı, Oder'i geçti ve Berlin'e ulaştı. Zaferimizin haberi, onun uzmanlık alanında olması gerektiği gibi telefonda duyuldu.
O harika günde aşçı eşi benzeri görülmemiş bir şenlikli çanak - omlet hazırladı.
Kızıl Yıldız Nişanı ve cesaret madalyası alan Vladimir Yakovlevich Shcheglov, zaferden sadece birkaç yıl sonra yerel Volovchik'e döndü: Varşova'da üç yıl daha görev yaptı. Eski asker askerleri onu yerleşmek için farklı şehirlere davet etmelerine rağmen, genç adam annesinin, kız kardeşlerinin ve büyükannelerinin yaşadığı köyüne hizmet etmeye karar verdi. Zamanlar zordu, kolektif çiftlik umutsuzca erkeklerin elinde değildi - erkeklerin sadece dörtte biri Volovchik'e geri döndü. Ancak Vladimir Yakovlevich hiçbir işten korkmuyordu. Bir iş gününden daha kısa bir sürede, bir hektar çavdar eğik bir kanca ile biçildi!
Doğal zekanın, zekanın, enerjinin kendisinin enstitüye giden yolu gösterdiği anlaşılıyor. Ancak genç adam bir marangozluk mesleğini seçti ve 55 yıllarında onunla ayrılmadı. Volovchik'te hemen hemen bütün evler ve binalar doğumlarını kırsal inşaat ekibine başkanlık eden Vladimir Yakovlevich'e borçludur.
Biri tartışabilir: bütün evler aynı tugay tarafından mı inşa edildi? Tabii ki hayır. Ancak köylüler alayın eski oğluna saygı duydular ve tavsiyelerini takdir ettiler. Ayrıca Vladimir Yakovleviç'in başkalarının iyiliği için kendini korumayacağını da biliyorlardı. Volovskiy Krai hala konuşur tarih kışın bir kez iki oğlan donmuş bir gölde oynar ve buzun içinden düştü. Bağırmak için zamanları bile yoktu, hemen suyun altına girdiler. Ancak bir mucize ile, Vladimir Yakovlevich onları pencereden fark etti. Bir tişörtün içinde olduğu gibi evden dışarı fırladı, neredeyse bir kilometre koştu, hemen çocuklar için daldı. İkisini de çekti ve sonra çok hastaydı.
Uzun bir ömür yaşadı. Olabilse de, her yıl Zafer Bayramı arifesinde Moskova'ya gitti, "babalar" ile bir araya geldi. Sadece kuvvetler daha az kaldı. Yaşlılık yavaş yavaş kendine has aldı, ama Vladimir Yakovlevich yas tutmadı. Hayal ettiği her şeyi yaptığını biliyordu. Ve son güne kadar bir omlet sevdi.