onumarkamsobee
1 yıl
yorgunluktan uyuduğumu söyleyeceğim ama demezler mi insana "ne yaparken yoruldun?" uykusuzluktan uyuduğumu söylesem, bu sefer de "zaten 13.44'te uyandin." diyecekler. e o zaman ben neden uyudum? açtım müziğimi ve döndüm sağıma, sonra uyumaya çalıştım. telefonum öttü ama sadece kimden geldigine bakip, kafami geri cevirdim. ta ki 16 dakika öncesine kadar. siteye bir bakayim dedim, bakar bakmaz kendimi gecmiste buldum. bir şey yaziyordum, sanki duygusuz gibiydim yazarken ama bir de baktim ki gözümden yaslar süzülüyor. hemen onu takip eden hickiriklar geldi. kendimi tutacak vaktim bile olmadi. hazirlayamadim kendimi. aniden gözümün önünü anilar kapladi. ne oldugunu ben bile anlayamadim. evde kemoterapiden gelmis anneannesi uyanmasin diye hırsız rolüne bürünen bir oas gördüm. daha sonra öleceğini bilmesine ragmen cabalayan güçlü bir kadın. o atlatmisti aslinda kanseri. bir tanesini atlatmisti. yine atlatir saniyordum ama olmadi.. onlar doktora giderken beni annemlerin aldigini hatirliyorum. anneannemin her görüşünde nasil güçlü durmaya çalıştığını hatırlıyorum. nasil gülerek baktigini. yerinde duramazdi ki. ayagu kirildiginda bile lanet doktoru umursamayip kendisi çıkarmıştı alçısını. normalde sakinken, bir gun nasil sinirle o sürgülü kapıyı kapatisini hatirliyorum. aglayisini hatirliyorum. ama en cok da beraber izledigimiz sabah programi olan seda sayan'i. cok seviyordu. o programdakilerle beraber okuma yazma öğrenmeye çalışırdı. nasil gayret ettigini görürdüm. kendimden nefret ediyorum! ona öyle "sen beni sevmiyorsun!" diye bagirdigim icin kendimden nefret ediyorum! o beni cok sevmesine ragmen, aptal bir dis icin ben ona böyle bağırdım! özür dilerim anneanne. keske o zamani bana geri verseler. keske seni bana geri verseler. öyle bir sey agzimdan cikmazdi. ama vermiyorlar ki! pismanim. köpek gibi pismanim. hala kabullenemiyorum gittiğini. yapamiyorum ben bunu. soran olursa, öldü diyorum. ama aslinda ölmedi. ben senin o elini gördüm. hala ayniydi. sen topraga verilirken ben cocuklari avuttum. anneanne teyzem bana nasıl sarildi biliyor musun? bütün gardimi o zaman indirdim ben. niye söylemedin bize yine göğsünde ilkinde oldugu gibi seyler hissettigini? neden gec fark edilmesine izin verdin? erken fark edilseydi belki de akcigerine sicramayacakti. susclayamiyorum ki seni de. gözümün önünde ne kadar ugrastigini gördüm. teyzemin bize belli etmemeye calismasina ragmen ne kadar üzgün oldugunu gördüm. niye beni yaninda tutmadin ki? neden son zamanlarini ben senden ayri gecirdim? babamin sana gizli gizli sofrada aci biber verisini bilirim. kizardim ona. sana yasak oldugunu bile bile verirdi. seninle oturup popstar izleyisimizi bilirim. böyle önümüzde meyve sofrasi. bayhan'a hastaydin oradaki. cok severdin. gecenlerde biri bayhan'in "öyle deli gibi bakma başım dönüyor" şarkısını soylerkenki popstar videosunu paylaştı. öyle yandi ki icim. bütün anilar beynime üşüştü. yengem sen hayatta olsan, en kiymetlinin en küçük kuzen olacagini söyledi. icimde kiskanclik hissettim. ama onu bastiran üzüntü geldi. ona sakince "hayir ben olurdum." dedim ama kendimi zor tuttum su anki gibi hickiriklara bogulmamak icin. seni kimseye anlatamiyorum ki ben! yapamiyorum. biliyorum çünkü duramayacagim aglamadan. bana yogun bakimdaki babami görmeye gitmemi söylemiştin. hem de kac kere. neden yapmistin bunu? ben reddetmeme ragmen neden yapmistin? nefret ediyorum. kendime kiziyorum. yavas yavas gidiyor anilar diye kendime kiziyorum. ben tutmaya çalıştıkça gidiyor. seninle pazarda sergi toplayisimizi hala hatırlıyorum ama. gülerken; göbeğinin nasil hopladigini, yanaklarinin nasil kizardigini, gozlerinin nasil kapandigini, gözlerinden nasil yaslar geldigini. simdi öyle ruyalar görüyorum ki ama kimse beni yanina alip yatirniyor. gidip de kimsenin yanina yatamiyorum. aglayamiyorum bile. sana layik da olamadim. zamani geriye alabilmek istiyorum. nereye gidersen git, seninle gelmek istiyorum. o lanet kemoterapi zamanlarinda bile basinda oturmak istiyorum. yemin ediyorum hicbir sey yapmazdim. ses cikarmazdim. anneanne artik tutamadim icimde. dayanamadim. nasil ki senin 52. gününde evde okuma olurken basimi dizime koyup durdum, teyzem bana kizdi. simdi duramiyorum. cenazende bile aglayamadim doya doya. simdi ise kendimi tutarak agliyorum. özür dilerim. seni uzdugum her sefer icin özür dilerim. affet beni anneanne. hala sana layik olamiyorum affet.. elim gönder tusuna gitmiyor. icim parcalaniyor. bunu neden buraya yazdim bilmiyorum. sevdiklerinizle olan zamanin kiymetini bilin..