|İNSANLIK ÖLDÜ MÜ?|
Bir ses geldi derinlerden: “İnsanlık öldü mü?” Belli belirsiz, cılız bir sesti “İnsanlık öldü mü?” Karanlıkları yarıp da geldi, şafakla geldi, güneşin doğuşu ile geldi. Yok, olup gitmiş hayatların, yok olanların ardında bıraktıklarının haykırışı kadar güçlüydü aynı zamanda.
Tekrarlandı sabaha kadar “İnsanlık öldü mü?”
Bir bombanın altında kalarak etleri parça parça olan savaş mağduru bir kadının sessiz çığlığı, ardında bıraktığı çocuğunun feryadıydı bu ses. Çocuk olması, bir çocuk muamelesi görmesi gerekirken kafasına silah dayanan binlerce çocuğun kanı damlıyordu yeryüzüne. Damla damla kanı yeryüzüne akan her bir çocuğun kanı o binlerce insanın anlatamadığı trilyonlarca duyguyu taşıyordu. Dökülen gözyaşları ise bu anlatılamayan trilyonlarca duygunun dışa vurumuydu yalnızca. Kana karışmıştı bu yüzden de ağırdı, anlatılamazdı, üzerine söylenecek bir söz yoktu. Dünya üzerindeki hiçbir dil bu kadar zengin değildi bunu anlatsın. Kelimeler yetmedi anlatmaya.
Savaş mağduru kadınlar, erkekler, çocuklar toplandılar ve bağırdılar” İnsanlık öldü mü? “keza soruyorum ben “İnsanlık öldü mü?” Alıyorum cevabını çok açık bir şekilde: İnsanlık öldü. Sonra vazgeçiyorum bu düşünceden. İnsanlık ölmedi henüz. Can veriyor bir yerlerde. Hayır, henüz ölmedi insanlık, can veriyor şimdilerde. Bugün yarın gider ardında tek bir iz bırakmadan. Can veriyor sessizce, hiç kimse duymuyor. Bunu ben söylemiyorum, küçücük bir çocuk söylüyor, üstüne bomba yağıyor ve onaylıyor insanlığın öldüğünü çocuğun üstüne bomba yağdıran.
Can verdikçe insanlık mavi gökyüzü kararıyor. Uçsuz bucaksız dağlar bağırıyor feryat figan, engin denizler maviden kan rengine çalıyor, bulutlardan hüzün yağmurları yağıyor yeryüzüne, Güneş doğmak istemiyor.
Dünya bizimdir oysa. Yeryüzünün efendisi insandır, akıl sahibidir bu yüzden yeryüzünü insan çekip çevirir. Bir nesneyi güzel kılan da insandır, yaşamı taçlandırıp çiçeklerle süsleyen de ve bombalar yapıp birbirini öldüren de…Biz kararttık dünyayı, yaktık, yıktık, döktük. Barış içinde huzurla yaşamak varken siyaha boyadık, kararttık. Bahçelerde çiçeklerimiz soldu, biz soldurduk.
Gelecekte hiçbir şeyin düzelmeyeceğini düşünen karamsar tarafıma karşın bir umut doğuyor içime, kalbimi ısıtıyor. Bütün bunları biz yaptıysak, bütün bunları yapmaya muktedir ise insan henüz vakit var demektir.
Bir şeyler düzeltilebilir, renkler katılabilir dünyaya, bahçelere çiçekler ekilebilir. İnsanoğlu güzellikler katmaya muktedirdir tıpkı kötülükler yarattığı gibi.
Ben kalbimi ısıtan o umut ateşinin ışığında yürüyorum ve inanmak istiyorum çiçeklerle bezeli dünyanın bir gün var olacağına. Kim bilir, belki gerçek olur günün birinde.