October 15, 2011
blisters and bruises
çok seviyorum topuklu ayakkabı ve fekat sevdiğim kadar giyemiyorum. rahatsızlar, acıtıyorlar, sürekli ayaklarımı düşünmekten hiçbişeyin tadını çıkaramıyorum. ama çok beğeniyorum. evde biriktiriyorum, nadiren giyiyorum. içimdeki white trash içimdeki çocuğu dövüyor yani, her taraf panter desenli pump doldu. neyse.
bu fotoğraf louis vuitton 2012 bahar defilesinden, arada takip ettiğim bi hardcore feşın stayla web sayfasında bile "yazıktır bu kızlara" yazmışlar, artık siz düşünün. ayağın sahibi model daha 20 yaşında; londra moda haftası, paris moda haftası derken 1 ay podyumda topukluyla dolaşmaktan ayağının geldiği hal bu.
bu sağdaki de aynı defileden başka bi kızın ayağı. ayakkabı bi de küçük gelmiş, zira defileler için genelde 40 numara ayakkabı kullanılıyormuş, ayağınız daha büyük ya da daha küçükse de başınızın çaresine bakmanız gerekiyormuş. kız demiş ki "büyük modaevlerinin defilelerine hazırlanırken tek bi şey söylüyorlar, daha hızlı yürü, daha hızlı, daha hızlı." hakikaten kabus gibi. başka bi model de son bi ay içinde saçlarının yarısının döküldüğünü, föndü möndü itilip kakılmaktan kopup gittiğini söylemiş. "tekrar çıkarlar, bu da benim işim" demiş sonra da.
ben podyumda düşen model videolarına da gülemem, bu kızlara üzülüyorum, bütün glamour'ının falan yanında bayağı berbat bi iş bu, ayrıca çok kolay yani tek işi elbise taşımak olan 20 yaşında bi çocuğa gülmek. (bizim memlekette ayrı bi model ırkı var, mafyayla düşen kalkanlar, silikonlar falan; bikaç masumu tenzih ederek söylüyorum.)
tabi "eh madem bu kadar acılı, yapmasınlar bu işi o zaman" diyor olabilirsiniz, aynı şeyi başkaları siz her şikayet ettiğinizde de söylüyor olabilir. şu noktada işe konversle gidebiliyor olmama şükrediyorum. son sözüm de sana louis vuitton, ayakkabılar inanılmaz çirkin.