Her gün yemek tarifi mi vereceğimi mi sandınız? Biraz da genel hayatımdan bahsedelim bugün... 22
Her gün yemek tarifi mi vereceğimi mi sandınız? Biraz da genel hayatımdan bahsedelim bugün... 22 yaşına kadar yemek deneyimim sadece annemin evde olmadığı günlerde yaptığım keklerden ibaretti. Kekleri yapıp, sağlıklı beslenme taraftarı annemi kızdırmamak için hepsini yer ve kullandığım her şeyi yıkayarak yerlerine kaldırırdım. Yine de anlardı !!?... Çok şaşırtıcı bir durumdu bu benim için çünkü her şeyi milimetrik olarak yerine kaldırmıştım. Şimdi ben de, mutfağımda ben yokken yapılmış olan her faaliyeti fark ediyorum… Demek ki gerçekten kızlar büyüdükçe annelerine benziyor… Ve ben de bu benzerlikten oldukça memnunum… Şimdi geriye baktığımda, aradan geçen 14 yılda ne kadar çok yol almışım diyorum. Önce yemek yapmanın keyfini keşfetme… Ardından küçük denemeler….Tarifler, kurslar….Beğeniler;’ Eline sağlık’lar;’ Bu işi yapmalısın’lar….. Ve sonunda kendi mekanım…. İşin en başından beri mutfağın belli bir kısmında yer alma… Şefleri izleme… Profesyonel bir işleyişi içine sindirme… Sonunda ‘Ben de yapabilirim.’ Diyebilecek özgüveni yakalama… Ve mutfakta her zamankinden çok farklı olarak eş, dost ve aile dışında, tanımadığınız misafirlere yemek servis edebilmenin heyecanı… Bu duygu gerçekten anlatılmaz, yaşanır. Hele sunum yaptığınız tabaklar tamamıyla bitmiş olarak mutfağa döndüğünde, değmeyin keyfinize!!! Tabi hiçbir zaman ‘’Ben Oldum’’ ukalalığına yer yok hayatımda… Yemek dünyası o kadar büyük bir okyanus ki; bu okyanusta küçük bir balık bile olabilmek, ne büyük bir mutluluk… Restoran’ıma gelince; evet bir restoranım var… Daha doğrusu son 2 aydır hem var, hem yok…. Maalesef ki içinde bulunduğu AVM’nin yönetimsel sorunları nedeniyle, diğer dükkanlar gibi hizmet vermekten vazgeçmek zorunda kalmış ve mahkemelere konu olmuş bir restoran benimkisi. Ve ben yine de her gün sabah 10 –akşam 10 arası buradayım… Çok büyük emeklerle, önce ortağım sonra hayatımın anlamı olan Eşim’le açtığımız bu mekanın, her gün solmasını izliyorum. Eşimin tasarladığı ve ürettiği mobilyalara, boyadığımız duvarlara, her santimine harcanan emeklere bakıyorum. Gelip te içeri baksanız, tek başımayım, Evet….Ama içimde; binlerceyim….Gözümün önünde, çalışanlar, yemek yiyenler, kahkahalar, beğenenler- beğenmeyenler, burada kurulmuş dostluklar, ilk buluşmalar, aşklar...Daha neler neler…..İçimde çığlıklar, sorgulamalar ve keder… Beni tebessüm ettiren tek şey, kapıya gelip te artık hizmet vermediğimizi öğrenen misafirlerimizin şaşkınlığı ve üzüntüsü. Hayat işte; güzel mekan, iyi hizmet, kaliteli hammadde ve lezzetli yemek bile kötü sonuçları engelleyemiyor bazen. Sizden kaynaklanmayan nedenlerle hayat dolu, yaşayan bir mekanın bu hale gelmek zorunda kalması ve bu süreci izlemek ise gerçekten çok üzücü. Ama hiçbir şey bitmedi aslında ve bitmeyecek. Her zaman yapacak bir şeyler vardır. Bu geçici ve yalnız esaretim bittiğinde biliyorum ki yepyeni bir yerde, yine yemek yapıyor olacağım ve hayatımın sonuna kadar da, yapmaktan keyif aldığım şeyler için mücadele edeceğim. Şimdilik yapabildiğim ise koca bir profesyonel mutfakta kızıma, eşime, haftanın bir gününü benim nöbetime eşlik etmekle geçiren annemle babama sunumlar yapmak ve bu dönemi yemek konusunda, yeni bilgiler ve deneyimlerle doldurmak. İşte ‘ Damla’nın Yaşam Lezzetleri’ böyle tatsız bu aralar… Yalnızlığımı, hayal kırıklığımı ama hiçbir zaman tükenmeyecek umutlarımı paylaştınız. Teşekkürler!