Bir bebeğin dünyaya gelmesi aile efradı için sonsuz bir mutluluk kaynağıdır, nitekim buna şükür etmek için adet olduğu üzere kurbanlar kesilir, mevlitler okutulur, yemek davetleri verilir. Bebek büyüyüp yetişkin bir birey olduktan sonra önünde uzun bir hayat ve yaşamak gibi ciddi bir işi vardır.
Doğumdan ölüme kadar olan süreçte her insanın farklı hayatları, üzüntüleri, sevinçleri, sıkıntıları vardır, olacaktır, mukadderat..
Kısa bir girizgahtan sonra sözü, Urfa’da son zamanlarda artan intihar vakalarına getirmek istiyorum, Maalesef hemen her hafta şehrimizde bir intihar vakası haberi görüyoruz, duyuyoruz. Peki nedir bu insanları intihara götüren sebepler? Niye intihar etmeden önce bu insanların sıkıntılarını, neler yaşadıklarını anlayamıyoruz. İntihar ettikten sonra ‘’tanırdım, her gün selamlaşırdık, iyi bir insandı, hayat doluydu, intihar edecek bir insana benzemiyordu’’ gibi basmakalıp cümlelerle vicdanımız rahatlatmaya yönelik açıklamalar yapmak yerine durup iki kelam etsek, halini hatırını sorsak, elimizden geldiği kadar maddi-manevi sıkıntılarının çözümüne katkıda bulunsak olmaz mıydı?
Tanırdım, intihar edecek birine benzemiyordu demek ne kadar doğru, veya intihar edecek insanlar nasıl birilerine benziyor ki? Kendimizi kandırmayalım, Meğer tanıyamamışız. Tanısaydık eğer bize selam verirken yüzündeki sahte tebessümü değil, içinde bir volkan gibi harlanan yüreğinin ateşini hissederdik. Bu kadar mı yabancılaştık birbirimize, bu kadar mı uzaklaştık komşumuzdan, arkadaşımızdan, akrabalarımızdan. Nüfus artıp insanlar çoğalırken, insanlık azaldı maalesef.
YAZI ARASI REKLAM ALANI
İntihar eden her bireyin ölümünden içinde yaşadığı toplum dolaylı olarak sorumludur.
Bir çoğu genç yaşta, geride gözü yaşlı eşler, yetim çocuklar, yüreği yanık anne-babalar bırakarak hayatlarına son verip ölüm eşiğine geçmeden ne gibi sıkıntılar yaşadılar kim bilir? Belki şu anda çevremizde intiharı düşünen kaç insan vardır, veya Dinen haram olmasa gözünü bile kırpmadan yaşamına son verecek nice insanlar vardır.
Yaşam hakkı kutsaldır, insanlara hayatı tabiri caizse ‘’zindan’’ a çevirmek ne insanlığa, ne vicdana ne de ahlaka sığar. Sorumluluk sahibi herkes, sivil toplum kuruluşları, yardım dernekleri ve vicdan sahibi bütün insanların elbirliğiyle darda olan insanlara ulaşarak elimizden geldiğince sıkıntılarını çözmeye yönelik maddi- manevi, psikolojik destek vererek kentin bu kanayan yarasını sarmalıyız, zaten olumsuz tüm istatistiklerde ülke genelinde üst sıralarda bulunan ilimizin bir de bu elim vakalarla anılmasına engel olmalıyız. Gönül isterdi ki şairin şiirinde bahsettiği ‘’ memleket isterim, ne başta dert, ne gönülde hasret olsun’’ dizeleri bir gün gerçek olsun..