“Paris... Günesin cimri davrandigi, kapali havalarin ve yagmurun bol oldugu iklimi, bu yüzden her zaman yemyesil parklari, hemen sehrin içinde sayilabilecek ormanlari, gündüzün ve gecenin her saatinde canli bulvarlari, korku veren dar sokaklari, sefahat ve eglence yerleri, adeta estetik bir zevkle tezyin edilmis vitrinleri olan magazalari, dinî hayati, müzeleri, konser salonlari, üniversitesi, kitapçilari, sokak ressamlari, sokak çalgicilari ve fanfarlari, kadin veya erkek, genç veya yasli çok defa sik giyinmis, zarif konusan insanlari, bunlarin hemen yaninda metro koridorlarinda, kirli havanin isittigi metro izgaralarinda uyuyan klosarlariyla bana göre yine bir baska Belle Époque’ü yasiyordu. Bugün de süphesiz öyledir demek istiyorum. Ve yine süphesiz degisen çok sey de olmustur diye düsünüyorum. Ama yakin yillarda oradan gelenler hiç de güzel haberler getirmiyor. Demek 1960’lar da rüya oldu…”
Diese Website verwendet Cookies, um Ihnen die bestmögliche Funktionalität bieten zu können. Mit Cookies werden Informationen über Ihren Besuch gesammelt und vorübergehend gespeichert. Sie können Ihre Zustimmung zur Nutzung dieser Cookies jederzeit in Ihren Broswereinstellungen widerrufen.
Mehr Informationen