Bir çok insan merak etmiştir. Sanatçıların çocukları nasıldır? Nasıl bir hayat sürüyordur? Sanatçıdan kastım sadece ses sanatçıları değil. Bu heykel olsun, resim olsun, müzik olsun...
Bir çoğu yerinde olmak istemiştir onların. Belkide bir çoğu üzülmüştür onlar için.
Ben iki grupta da değilim. Annem Tezhib sanatçısı. Bu yüzden nasıl bir his olduğunu az buçuk anlatmaya çalışacağım.
Kendimi bildim bileli etrafımda boyalar, tablolar ve fırçalar oldu... İlk boyama kitaplarım tezhib desenleriydi. İlk fırçamı 3-4 yaşlarımdayken tuttum. Fakat gelişi güzel boyamama izin yoktu. Tezhib kuralları nasıl istiyorsa o şekilde boyamalıydım.
Annem kendi tablolarının yanında tezhib eğitimi de veriyor. Yani tezhib hocası. Onun için çalışan bir kadın gibi genelde dışarıda oluyor. Bu yüzden bazı günler babamla okula gidiyor, bazı günlerde de bakıcım tarafından bakılıyordum. Anaokuluna çok erken başladım. Yani çalışan annelerin çocuklarından bir farkım yoktu :)
Annem sanatçı olduğu için arkadaşlarının çoğu da öyleydi. Hepsi çok kibar ve saygıdeğer insanlar. Bu yüzden benim de son derece saygılı bir çocuk olmam gerekiyordu ve öyle oldum. Bırakın küfürü argo kullanmam bile kesinlikle yasaktı. Zaten olması gereken bir şey ama bazen insanı çileden çıkardıklarında küfür etmek istediğim zamanlar da oldu :D
Tezhib, Hat Sanatı ile bağlantılı bir sanat olduğundan annemin çevresinde de fazlasıyla hattat vardı ve benim ilk Besmelemi Hüseyin Kutlu (Türkiye'nin en iyi hatattatlarından biri.) 4 yaşımda 4 aylık ve 4 günlükken çektirdi. (Osmanlı zamanında olan bir gelenek. Bu gün bir çocuğun zekasının en zirvede olduğu gündür.)
Annemin sürekli sergileri oluyordu. Sergi zamanında eve çok geç geldiği için ev işleriyle babam ilgileniyor, ve annemi her gece o alıyordu. Büyüdükçe işler bölünmeye ve bizim üzerimize de bir şeyler düşmeye başladı tabii.
Sürekli doğduğumdan beri sergi dolaştığım için artık en küçük hataları istemesem de fark ediyorum. Bu yüzden annem benim eleştirilerime önem veriyor.
Diğer çocuklardan farkım ne?
Hiç bir farkım yok. Ben de şu an sizinle aynı sitede takılıyorum. Hatta takıla takıla gurudum kaldım burada.
Tek farkı annemin tanınmış biri olması. "Sen de annen gibi eserler yapabiliyor musun?" gibi sorularla muhattap olmak.
Bir ortama girdiğinizde isminizle değil Müzehibe Mukaddes Hanım'ın kızı şeklinde tanınmanız. Tanınmak oluyorsa tabii :)
Bu yüzden her zaman kendimi kanıtlama çabasında oldum sanırım. Annemin değil kendi adımla tanınmak için.
Bir de fazlasıyla disiplinli büyüdüm. Sert tavırlarım buradan geliyor olabilir, sitede beni bu yüzden çok eleştiriyorlar :)
Bunun dışında kötü bir not getirdiğim zaman ben de her çocuk gibi azarlandım, kardeşimle kavga ettiğimde cezalandırıldım. :)
Selam ve dua ile...