Henüz kendimle tanışmamışken
Memnun oldum varlığına.
-Ki varlığın kendimi bağışladığım bir limandır.
Ve bilirsin ki;
Deniz çekilse de
Liman bâkidir.
En sevdiğin kitabın arasında
Kıyamadığın bir ayraç olarak
Sakla beni.
Kumdan, kusurdan inşa edilmiş büstümü
Şefkatli bir rüzgârın devirdi,
Görüyorsun ki, sevdiğin yüzüm bâki.
“Olmamak” bu manzaraya yakışır bir türkü değil,
Bilirsin ki;
Sen şimdi kapıdan kovsan da
Bacanın yeri
Ezberim.