Olmayandan bir şey ummak bence bir rûyâ imiş;
Bildiğimden şaşmam artık anne bir deryâ imiş.
Bunca yıldır öptüğüm eller neden benden uzak;
Bir de baktım, takdîr-i ilâhî bu kez ağ imiş.
Öyle bir ağ, anneden evlâdı mahrum eyleyen;
Öyle bir hasret ki tüm benlikte yokluk peyleyen;
Bunca yıldır olmamışken hiç bu denli bî-karar,
Öyle bir boşluk, ki hâşâ, itirazın söyleyen.
Şimdi sen bir tövbe etsen, Hâlik affeder mi ki?
Sanki senden önce kimse öksüz olmamış mı ki?
Annesinden ayrı kalmış sanki bir tek sen misin?
Şimdi annen sağ olaydı, sence kızmaz mıydı ki?
Keşke sağken ellerinden doymayaydım öpmeye;
Keşke iş güç kaygısından yol bulaydım gitmeye;
Bunca ihmalin sonunda; son gecende, son kere,
Son deminde, şans -denirse- buldum; hizmet etmeye.
Sezgi dersen, duygu dersen, senden aldım her şeyi;
Sende gördüm ben vefanın erdiği son zirveyi;
Ben fakîrim, öyle bir servetle ihya oldum ki,
Son şakamdan bir tebessüm kaldı ol yüzde bâkî.