Türk Ordusuna Katılmak Şirk mi? Hazret-i Cafer-i Tayyar Harici Selefsizlere Tokat Gibi Reddiye
Bir müslüman, gayri müslimlerin safında savaşması
Duşmandan guvence almış musluman bir grup, darulharpte bulunduklan sırada başka bir duşman ulke askerleri o ulkeye saldırsalar, muslumanlann onlara karşı savaşması caiz degildir. (çunku savaşta can tehlikesi vardır. Canı tehlikeye atmak da ancak İlahi Kelimetullah ve dini yuceltmek için helal olur. Burada, o anlam yoktur. (çunku girdikleri ulkede muşrik halkın kanunlan hakimdir. Orada bulunan muslumanlann Islamı hukumleri yururluge koyma imkanlan da yoktur.
Boyle bir durumda yapacaklan savaş, şirki yuceltmek için yapılan bir savaş olacaktır. Bu da caiz degildir.
Savaşmalan ancak, saldıranlara karşı can korkuları oldugunda caizdir. 0 zaman sladırganlara karşı, şirki yuceltmek için degil de, kendi canlarını savunmak için savaşılar.
Bu hukmun delili, Cafer b. Talib (ra.)’in uygulamasıdır. 0, Necaşi’ye saldırı da bulunan duşmanlara karşı Necaşi’nin yanında yer almış ve savaşmıştır. (çunku o, beraberindeki muslumanlarla birlikte o gunlerde Necaşil’nin yaninda, onun guvencesi altında idi. Diger duşmanlardan kendisi ve beraberindeki muslumanlar işin can korkusu vardı. Savaşa da onun işin katılmıştı.
Bu uygulamadan da ogreniyoruz ki, can korkusu oldugunda savaşmakta bir sakınca yoktur. Bir kısım muslumanlann guvence alarak girdikleri ulkenin askerleri, musluman bir beldeye saldırarak musluman aileleri ve çocuklan esir alsalar, bu kimselerin onlarla savaşmaya guçleri yetiyorsa, esirleri kurtarmak için savaşmak zorundadırlar. (çunku duşmanlar esir alıp kendi ulkelerine getirmekle muslumanlann aile ve çocuklarina sahip olamazlar. Duşmanlar onlan esir etmekle bir zulum işlemişlerdir.
Kendileriyle guvence akdi yapan muslumanlar, zulumlerinde de onlan destekleme garantisi vermemişlerdir. Dolayısıyla, muslumanlann aile ve çocuklarını, onlann elinden kurtarmak için savaşmakla yukumludurler.