Yemyeşil doğa ile iç içe olmayı hemen hepimiz isteriz. İsteriz istemesini de o yeşil doğa içerisinde yeşilin hiç de hazzetmediği, beton binaları kondurmaktan da geri kalmayız. Doğa ile uyumsuz, doğanın düşmanı beton grisi binalar.
Sözde doğa ile iç içe yaşamaktır gayemiz. Gelin görün ki, bu doğanın içinde yaşama tutkusunu gerçekleştirmek için çoğu zaman doğadan alıp götürdüklerimiz olur. Beton binamızı yerleştirmek için kestiğimiz ağaçlar vardır en azından.
Doğayı korumak için sözde çalışmalar yaparız; eylemler ortaya koyarız. Ancak bu eylemlerin henüz üzerinden gün geçmeden gece yarısı kendi emellerimiz uğruna ağaçları yok etmekten de kaçınmayız. İşte böyle bir varlıktır insanoğlu. Korumaya çalışırken yok etmekten de çekinmeyen bir varlık.
Bugünlerde Orman haftasını kutluyoruz. Bir zamanlar öyle bir tezat içerisinde idik ki, minik minik beyinlere önce ağacı korumayı öğretmek için Orman Haftası’nda fidan diktiriyor, sonra da okulda müzik dersinde ‘Elimizde baltalar ormana gideriz ormana’ şarkısını da öğretmekten geri kalmazdık.
Ne yaman çelişki değil mi? Hem ormanı ve ağacı korumak gerektiğini öğreteceksiniz, ardından da elde baltalar ormana gidilebileceğini.
Gelin bugün de bir çocuk şarkısı ile noktalayalım.
“Yaz gelecek, kış gelecek,
Ülkemiz cennet kalacak,
Kazmalar elimizde çukur açalım,
Kürekler elimizde toprak atalım.
Yaz demeden, kış demeden
Ağaç dikelim, hey!
Günler geçecek, aylar geçecek,
Yağmur yağacak, güneş açacak,
Her bir fidan ağaç olacak.
Kazmalar elimizde çukur açalım,
Kürekler elimizde toprak atalım,
Yaz demeden, kış demeden
Ağaç dikelim, hey!
Bu can, bu bilek, bu, yürek bizim,
Bu ülke bizim, bu emek bizim,
Biz çalışır, biz yoktan yaparız.
Kazmalar elimizde çukur açalım,
Yaz demeden, kış demeden
Ağaç dikelim hey!”