Son iki yıldır inatla haber izlemiyorum. Israrla gazete okumamaya çalışıyorum. Gazete bayilerin önünden geçerken “kasaba borcu olan orta direk sendromu” yaşıyorum. Yolumu falan değiştiriyorum, o tarafa bakmamaya çalışıyorum.
Mutluyum böyle. Ruhum kaldırmıyor artık ölümleri.
2003’te El Garib’le başladı kaçışım. Bu kudurmuş dünyadan uzak durmam gerektiğine inandım. Ya duyarsızlaşıyordum, ağlayamıyordum bile ya da yemek dahi yiyemiyordum.
Haberdar olmak sorumlu olmayı getiriyor. Dayanamıyorum.
Gözlerimi kapatıp keyfime bakmaya çalışıyorum.
Bugün gene yakalandım! Tek niyetim saçma sapan yazılar arasında kaybolmaktı. Ve zınk! 8 yaşında bir çocuk ve tecavüz.
Murathan Mungan gözü olan hiçbir şeyi yemezmiş. Tek bir soru sormak isterdim hırsızlık için girdiği evden bir çocuğun hayatını çalana. Gözlerine de mi bakmadın hiç?
Bayram mı? Biz delirmiş canlılarız.
Bize her gün cenaze…