Polisle sadece birkaç dakikalığına çıkmıştık.
Gürültü uzaktı. Ama devriyeyi iptal edecek kadar yakın.
“Arkanı dön, arkanı dön…” dedi Yarbay Sasha Malysh. “Bu bombardıman.”
Sonra polis telsizi çatladı.
“Tüm devriyelerin dikkatine… sığınağa gidin.”
Papa, Kharkiv’in ağır bombardımana maruz kalması nedeniyle ‘savaşın Paskalya’sını’ kınadı – Ukrayna savaşı canlı güncellemeleri
Kramatorsk’taki polis, karargahlarını haftalar önce terk etti. Bu bir Rus hedefi.
Ve böylece sürücü, hızla, derme çatma üslerine ve ortaya çıkarmamızı istemedikleri bir yerde derme çatma bir bomba sığınağına geri döndü.
İkinci etki daha yakın görünüyordu. Gürültülü bir patlama. Doğu Ukrayna’daki Donbas bölgesindeki bu kasabada günlük bir tehdit.
Albay Malysh, “Bizden bir kilometreden daha azdı,” dedi.
Birden fazla zorlukla uğraşmaları bomba sığınağından geliyor.
Bu memurlar, bir haftadan biraz daha uzun bir süre önce buradaki tren istasyonundaki saldırıya ilk müdahale edenler oldu. Çoğu kadın ve çocuk olmak üzere 50’den fazla kişi öldü.
Ama Rus mermilerinden daha fazlası. Bu kasabada bulunan ve diğer taraftaki Rus güçlerine potansiyel hedeflerin görüntülerini gönderdiğine inanılan sabotajcıları arıyorlar.
15 dakika sonra her şey açıktı ve devriyeye devam edebildik.
Albay Malysh sadece 29 yaşında ve burada ve komşu şehirdeki devriyelerden sorumlu.
Saldırılardan birinde yıkılan bir apartman bloğunun yanından geçtik. Albay bize bir bomba ya da bir uçaktan füze, dedi. En az üç kişi öldü. Daha fazla olmaması bir mucize.
Tren istasyonu, şu anda nüfusunun yalnızca yarısına sahip olan bir şehrin merkezindedir. Geri kalanlar gitti.
İstasyon tahliye noktasıydı ama artık değil; Buradaki kargaşadan beri değil.
Albayın daha genç memurlarından biri bana, “Korkunçtu. İnsanlar elleri ve bacakları olmadan yatıyorlardı. Herkes yardım için ağlıyordu. Onları sarmaya çalışıyorduk” dedi.
Devamını oku: Kramatorsk tren istasyonu bombalamasında sevdiklerini ve uzuvlarını kaybeden gençler
Yine de şükredecek anlar var. Vurulan bir anaokulunu ziyaret ettik. Ancak o sırada çocuklar içeride değildi.
Tabii ki, her bina isabetiyle, pek çok hasar muhtemelen onarılabilir, ama kim bilir ne zaman.
Yolculuğumuz bizi Kramatorsk’tan kuzeye götürdü. Geri çekilen bozuk araçların, ileri giden yakıt tankerlerinin ötesinde savaşın işaretlerini geçtik.
Kramatorsk’un 25 dakika kuzeyindeki Slovyansk şehri, Rusya için sembolik bir ödül. 2014 savaşında ele geçirdikleri ilk yer orasıydı. Bu sefer daha zor görünüyor.
Burada yaşayanların çoğu gitti. Ama bazıları kalıyor. Ve kepenkli süpermarketin dışında Slovyansk’ın çiçekçileriyle tanıştık.
Biri bana “Birçoğu şehri terk etti” dedi. “Gidecek hiçbir yerim yok. Gitmeyeceğim. Burası benim toprağım ve benim ülkem.”
Yanındaki bir adam, “Rusya ve Ukrayna kardeşti. Şimdi kavga ediyorlar. Nedenini anlamıyorum. Putin’in böyle bir şey yapacağını hiç düşünmemiştim” dedi.
Sonra, gün doğumundan beri beşinci kez siren tekrar çaldı.
Belediye başkanıyla görüşmemizi şehrin eski Sovyet idari karargahının altındaki sığınağa zorladı.
Belediye Başkanı Vadim Lyakh bana, “Ne olabileceği konusunda endişeliyim” dedi.
“Mariupol ve diğer şehirlerde yaşananları gördüğümüz için tüm senaryolara hazırlanıyoruz. Burada kalanların çoğu yaşlılar veya kronik hastalıkları olanlar” dedi.
60 mil uzaklıktaki Pokrovsk, artık insanların trene binebilecekleri en yakın yer.
Ve orada, birinci platformda bu savaşın acımasızlığını gördük.
Batıda Lviv’in güvenliğine giden 4.30, en savunmasız insanlarla dolu bir trendi: engelliler ve akıl hastası. Bazıları tekerlekli sandalyedeydi; bazıları battaniye taşıyordu.
Bir adamın savaşının bedeli.
Kaynak : https://news.sky.com/story/ukraine-war-shelling-and-bombing-continues-in-donbas-region-as-countrys-most-vulnerable-fill-up-trains-12592695