Pazar günü yapacak daha iyi bir işim yoktu. Galiba çok sıkılıyorum evde, kapalı mekanda. Fotoğraf, insanı keşfetmenizi sağlayan yegane anlatım aracıdır . Bu şekilde kısacık ömrümüzde insanı ve insana dair öyküleri duyuyoruz. İnsana doğru gidişin öyküsünü yazarlar fotoğraf sanatı ile uğraşanlar. Fotoğraf için yollara düştük. Bu sefer yolumuz Yalova , Çiftlikköy’e düştü. Kapalı bir hava, yağmur ha yağdı ha yağacak. Böyle havalar insanlara genelde evde oturma hissi veriyor. Tam dışarı çıkılacak zamanlar aslında. Yılın bu zamanlarında Çiftlikköy’de sahilde küçük adacıklar oluşuyor. Deniz geri çekiliyor . Yürümeye devam ediyorum. Elimdeki ekipmanlar ile bir şeyler yakalamam gerekiyor. Ya da yakalamalı mıyım , bilemiyorum. Klasik kompozisyonlar dışında pek bir şey yok gibi. Kayık çok çektik. Deniz, limanlar çok çektik. Bazen hiç bir şey çekmeseniz bile aramaya devam etmekte fayda var. Zira içinizdeki bir ses iyiye , güzele ait bir şeylerin olacağına dair koca bir duygu oluşturuyor. Derken o küçük adacıkların üzerinde 2 köpecik kendi haline takılıyor. İlk başlarda telaşlandım . Bunu benden başkaları da gördü. Peki neden insanlar telaşlı değil. Zira o adacıkların üzerinde bu canlar hapsolmuş durumda. Aklımda binbir düşünce. Bırak ekipmanları , gir suya , git köpeciklerin yanına dertlerine hemhal ol. ( En son bunu benden bir isim istemişti , gece vakti yurt binasının önündeki canı alıp eve getirmiştim ,ama kalmak istemedi garibim.Sonunda ikisi de gitti.. Bir an geçmişe yuvarlandım. Eski hikaye işte.. ) Yüklen sırtına geçir karşıya. Telaş yapmamalıyım. Sahilde yine de insanlar geziyor, bisiklete biniyor. Gariplik var.
İşin aslını sonradan öğrenince insan rahatlıyor. Bu yaramaz oraya nasıl gittiyse dönmesini de bilir. Konuştuğum insanlar bu duruma alıık. Muhtemelen bu genç oraya meraktan gitti, takıldı . Bütün gün koşturup durdu oralarda. Bazen göz göze geldik. Geleceği de pek yoktu . Bir tanesi de güneşleniyordu. Sıkılıp ,kalktı ve geldiği yerden çıktı. Tabi çamura batmış şekilde. Kumda silkindi, sırtüstü yattı , keyifli keyifli sesler çıkarmayı da ihmal etmedi.
O kapalı havada güzel kareler yakalandı. Yanıma sohbet edebileceğim bir arkadaş ta geldi. Delikanlı çocuk. Kendine güvenen bir yapısı var. Genelde karadenizliler de bu var. Çok gezdiği kesin. Zira anlattığı yerlere ben gidemedim. Bu yaşta çok iyi bence. Sohbet ettik. Çektiği fotoğrafları gösterdi. Hakikaten güzel çekimleri var. CEp telefonunda böyle çekiyorsa elde ekipman kimbilir ne çeker.. Ancak paylaşmıyor . Aslında paylaşsa daha iyi olurdu gerçi tercih meselesi. Bana göre mahrum ediyordu .. İyi çocuk . Gün batana kadar hem çekim yaptım hem elemanla muhabbet ettim, düğüne gelmiş . Böyle güzel sürprizler olmuyor değil. Memleketinde bulutların üzerinde yürüyormuşsun. Gördüm . Hakkaten öyle. Fotoğraf için yollara düşülür. Nice ustaların y
( Ara Sıcak ) Gidip de görmek isteyen olursa Hakkı Ceylan’ın azgezmiş bloğunda yazılmış bir yazısı var. Severim bu adamı. Alanında bir numaradır. Şuraya bir tık atın.
aptığı gibi. İnsanı, güzelliği arıyoruz hepimiz. Aşağıdaki fotoğrafın hikayesi de böyle oluştu.
Pandemi döneminde ne yaptık?
– Yasakların olduğu zamanda kimsenin başaramadığı şeyleri yaptım. Boş sokaklarda ist. Galata kulesinin civarında videolar çektim. Benim için çok iyi fırsatlardı. Kimsecikler yoktu sokakta…
– Hiç kimse sormadı mı? Hemşerim ne iş diye?
– işim dolayısyle izin belgem vardı… Sağlamdım anlayacağın.
– Anladım. Şanslı adamsın.
– Hocam işin düşerse bizim oralara gel. Giresun Karaovacık yaylası.. Bulutların üzerinde gezersin.
– ilk fırsatta geleceğim. Bu arada ilk fotoğrafını kendi bloğumda yayınlayacağım haberin olsun.
🧿