Ayfer Feriha Nujen
BAHTİYAR KAYMAK
email@example.com
Son kitabı geçtiğimiz yılın kasım ayında “ ey arş, sıkıştır! “ adıyla klaros yayınlarından çıkan Ayfer Feriha Nujen’in düzyazı ve şiiri
Genel geçer günler üstüne…
Cennet ayaklarımızın altında ve biz bu dünyadan çıkanların göğe yükseldiğine, omuzlarımızda melekler taşıdığımıza inanıyoruz. Yükümüz çok ağır ve şizofren değiliz. Bizi bunca gözetleyen bir ilah varken, hâlâ zulmün ortağı olabiliyoruz. Tanrı’nın bir bildiği vardır elbet. Melekleri kuşlar gibi yaratsaydı, insanlar hepsini vururdu tek tek.
Tahayyül bile edilemez, hayaller peşindeyiz. Ve gerçekte hiçbir şeyin farkında değiliz. Ben nesnelerle de iyi geçinebilirim… Nesneler insanlardan daha derin, daha dikkatli. Nasıl da sabit duruyorlar, icat edildikleri gibi. Siz durabilirsiniz, kıpırdayabilir bir saksı. Ve daha anlayışlı bütün anlayışsızlıklara karşı… Nesnenin de bir ruhu var. Akıllı olmak delilerin işi… Tıpkı bir kayıt cihazı gibi tüm nesneler farkında, haberdar çevrelerinden ve daha duyarlı bütün düşünceli hayvanlardan. "Ben insanım" derken, biraz daha düşünmeli evvelini insan. Ben de bazen yeni çiçeklenmiş bir ağaca bakıyorum… "Ne güzel dizmişsin bu yaprakları Tanrım!" diyorum. Böyle havalarda ben de tanrıyla konuşabiliyorum. "Şu evrende neyi nasıl yaptınsa, bana da öğret" diyorum. Ben bir gün… Yine geleceğim! Benim savunmam kalbimdir. İçinde korkuya yer yok. Olur ya, karşılaşırsak, aynen böyle diyeceğim… İsterse ebabilleri gagalarında taşlarla salabilir üstüme. "Ah!" demeyeceğim. Ben nefsini öldürenlerdenim. Herkesi kardeşim bilirim. Onu da dostum bileceğim. Üstelik ben zalimleri de taklit edebilirim. Öyle ki, onlarınkinden daha sahi öfkeler tasarlayabilirim. Onlarınkinden daha gerçek bir hayat yaşayabilirim. İçtenliği ve kimseye güvenmemeyi ben kargalardan öğrendim. Beş yaşındayım, avlusunda bir evin, bir dut ağacının altında kendi kendime konuşmaktayım.
(Sayılı gün sonsuz aşk adlı romanımdan bir paraf.)
trajedi, ortak vatan!
emek verdim sana dünya
haram olsun! demem.
ben sana hiç inanmadım
sen de bana gönül bağlama
ölüm sessizlik gibi bir şeydir
dönerken verdiğin sözlerden
ne olur bu sessizliği bozma
bir gece uyanıp uykumdan
yattığımda sonsuz uykuma
ben bir daha unutmam
unutamam insan olmayı
unuttuğunu insanın
ölüm sonsuz bir şeydir bir ile başlar
insan unutandır utanmaz bundan
dişlerini ve bıçaklarını bilerken
insanın kan sıçratan unutkanlığını
ben bunu ölsem unutmam
şiir yazmakla güzel konuşmak aynı şey değil
haklı olmak değil nazik olmak isterim
birini öldürmek gerektiğinde bile
panik yok usta kasabımdır ben
eti kesmeye kendimden başlarım hep.
buralı olmadığımı biliyorum
insanın insandaki değerini
trajedi, ortak vatan!
insan doğması’nın bedeli.