Festival genellikle gündüz başlar ve akşam güneş battığında sona erer, ancak özel durumlarda festival geceyi aşarak sabaha kadar uzar.
Kurucu bayramlar gibi özel anlamlar taşıyan şenlikler bunu yapmaya eğilimlidir ve ölçeği diğer bayramlara göre çok daha büyüktür.
Ve gece boyunca devam eden festival, diğer festivallerden farklıdır, yani gece ne kadar derinse, canlılık o kadar güçlüdür.
Gündüzleri ortam aydınlık olduğu için tek bir yere odaklanmak zor ama geceleri tam tersi oluyor. Etrafınız karanlık olduğu için lambayla aydınlatılan bir noktaya odaklanmak kolaydır.
Canlılığın artmasının nedeni bir nevi illüzyona yakındır. Birçok insan yorucu bir günü bitirmek için iyi bir gece uykusu alır.
Bunu yapmak için, rahat bir eve ve kendinizi dinlenmeye bırakacak dinginliğe ihtiyacınız var. Bu nedenle, ‘gecenin sessiz olduğu’ algısı temel olarak insanların zihnine yerleşmiştir.
Peki ya festival bu gecelerde de devam ederse? Ya sessiz değil de gürültülüyse? Gündüzden daha yoğun ve eğlenceli bir performans olsaydı ne olurdu?
İnsanlar uyumadan festivalin tadını çıkarmakla meşgul, bu da festivali daha da gürültülü hale getiriyor. Karanlığı ışıkla aydınlatmak yeterli olduğu için bayrama konsantre olmakta bir sakınca yoktur.
Böylesine büyük çaplı bir festivalin gerçek özü ancak akşam saatlerinde ortaya çıkıyor ve gece de öne çıkanlar diyebileceğimiz performanslar başlıyor.
“Nereden bakarsan bak gündüzden daha kalabalık sanki? Böyle yaparsan kaybolabilirsin.”
“Evet. Gün boyunca şaşırdım ama Youngji’mizi ilk kez bu kadar aktif görüyorum.”
“… …”
Tam ölçekli festivalin başladığı köyün girişi. Dave ve Nicole, hareketli, kalabalık şehir manzarasında birer birer konuştular.
“Baba. Kendini nasıl hissediyorsun?”
“Umm… daha çok işim varmış gibi görünüyor…”
“O da gerçekten iyi. İyiyse, iyi olduğunu söyle.”
Şimdiye kadar çalıştıktan sonra dışarı çıkan ailem bile Yeong-ji’nin hareketliliğine farklı tepkiler gösterdi. Babamın yüzünde biraz şaşkın bir ifade vardı ve annesinin gerçek bir mutluluk gülümsemesi vardı.
Turistlerle dolu bir köy görmek beni aynı derecede şaşırtmıştı ama şimdi başka bir şey düşünmekle meşguldüm. Doğal olarak, akşam yemeğinden kısa bir süre önce yatak odama gelen ve şok edici bir açıklama yaptıktan sonra ayrılan Cecily yüzündendi.
Cecily bir insanla bir elf arasındaki aşkın gerçekten elde edilip edilemeyeceğini sordu ve ben de yaptığım seçime bağlı olarak bunun pişmanlık ya da özlem olabileceğini söyledim.
Ama o zamana kadar fark etmemiştim. Elfler ve insanlar arasındaki değil, uzun ömürlü ve kısa ömürlü türler arasındaki aşkı soruyordu.
O zamandan beri, birçok anlamlı yorumla kafamı karıştırdı. Yatağın bu kadar geniş olduğunu cahil bir insan bile tahmin edebilir.
‘…Gerçekten mi?’
Bir oraya bir buraya dolanmış gibi duran kafamı tek tek düzenledim. Cecily genellikle iyi bir şakacıdır, ama nedense bu sefer bunun bir şaka olmadığına dair güçlü bir his vardı.
Müzik döngüsü yaklaştıkça arzularımıza daha sadık hale geliyoruz ve buna bağlı olarak arzularımızı doğrudan ifade etme sıklığımız artıyor.
Yani bana söylediği gerçeğe yakındı ki bu benim için utanç verici.
Marie ile benim aramdaki ilişkiyi açıkça görmüş olmalı ama bunu neden söylediğini anlayamıyorum. Marie’yi gerçekten görmezden geldi ve bir şeyler yapıyor olabileceğinden biraz korktu.
Böyle bir şey olsa bile kesinlikle reddedeceğim. Daha Marie ile o noktaya bile gelmedi ama Cecily ile birlikte olduğunu söylemek saçma.
Cecily bana saldırmadıkça ya da cinsel arzumu kontrol edemediğim için Cecily’e göz dikmedikçe bunun asla olmayacağına sizi temin ederim.
“İshak.”
“… …”
“İsak mı?”
“…Evet?”
“Ne düşünüyorsun, yüzün asıldı?”
Kafamı sallarken annem aradı. Onu dinledim, düşüncelerinden sıyrıldım ve kafasını başka yöne çevirdim.
Annem endişeli bir ifadeyle bana bakıyor. Mor gözlerde çocukla ilgili endişeler damlıyordu.
Gözlerinin içine baktım ve ardından acı bir şekilde gülümsedim. Bütün bir ailem olduğu halde başka bir şey düşün, ben çok fakir bir çocuğum.
“Üzgünüm. Sabah gördüğümden daha fazlası olduğu için biraz şaşırdım.”
“Ee? Cidden bu anne de şaşırdı ama sen olduğunu söyler misin? Peki sen nasıl hissediyorsun?”
“Nasıl hissediyorsun?”
“Evet. Hepsi senin sayende.”
Annemin nazik sözleri üzerine başımı çevirdim ve köye baktım. Sanırım gün içinde benzer sorular duydum ama akşam yeni bir duygu hissettim.
“Bu sadece… bu garip. Gelecekte bir kitap yazmak için çok çalışmam gerekecek.”
“Ho-ho. Peki, yılı değiştirmeyi düşünüyor musunuz?”
“Imm…”
Festival ruhuyla kasabayı tek tek gezerken endişelendim. Profesör Elena tarafından tavsiye edilen bir öğrenci olarak kaydedildiğiniz sürece, aslında, ikinci yıldan itibaren, sadece tarihe odaklanmanız gerekir.
Demek ki ikinci yarıyılın sonundan bu yana süre genişledi ve artık tefrika ile ilgili bir sorun yok. Serileştirmeyi bırakmamın nedeni çalışmalarıma odaklanmaktı, ama aynı zamanda yeterli zamanım olmamasıydı.
Kendi gözlerimle yazdığım Zeno’nun hayatı için festivalle yüzleşirken her şeyden çok açgözlü olmaktan kendimi alamadım. Özellikle elf tarafı harika bir karaktere sahip olacağı için kitap yazma isteği doğdu.
‘Festivali izledikten sonra duygulandığımı söyleyip serileştirmeye devam etsen nasıl bir tepki alırsın?’
Buradaki herkes tezahürat yapmaz mı? Sadece hayal etmek beni titretiyor ve heyecanlandırıyor.
Önceki hayatımda hiç yaşamadığım popülerliği fark ettiğimde kalbim biraz sarsıldı.
“…Ben bu konuda düşüneceğim.”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten mi?”
“Gerçekten mi?”
Bunu cevapladığımda sadece annem değil, diğer aile üyeleri de şaşırdı ve bana sordu. Biraz şaşırdım ve ailemin yüzlerine tek tek baktım.
Gözleri açık bir şekilde bana doğru bakıyorlar. Farklı gözlerinde beklentiler ve özlemler vardı.
Babası bile göstermedi ama onda içten içe sabırsızlıkla bekler gibi bir ifade vardı.
“Şey, sadece düşünüyorum. Henüz bir karar vermedim.”
“Yani performansı izledikten sonra karar verebileceğini mi söylüyorsun?”
Düşünce neden böyle gidiyor anne.
Annem ellerini birleştirdi ve gerçekten dört gözle bekliyormuş gibi gözleri parladı. Biraz Zeno’nun biyografisini görmek istiyor gibi görünüyor.
Kesin bir cevap bulamayınca gözlerimi devirdim. Şu anda performans ne kadar iyi bilmiyorum ama önceki hayatımın muhteşem kültürüne maruz kaldığım için beklentilerimi karşılar mı bilmiyorum.
“Yine de en iyi gruplar ve topluluklar olduklarını söylediler, bu yüzden biraz bekleyebilirsiniz.”
Hatta iki grupta da sapıklar olduğunu duydum. Özellikle, Matrix Theatre Company’nin yönetmenliğinde eşsiz olduğuna dair çok sayıda söylenti var.
Anne adayı ve ailesiyle tek tek yüz yüze geldikten sonra omuz silktim ve sakince ağzımı açtım.
“Bir bakıp düşüneceğim. Gösteriye ne kadar kaldı?”
“Yaklaşık bir saat kaldı. Bence o zamana kadar sergilenen eserlere bir bakmalıyız.”
Sabah Cecily ve Marie üçümüz bir tur yaptık ve akşam ailece serginin tadını çıkarmayı planladık.
Marie de bir süre aile barışması için ayrıldı ve Cecily, Gartz ile izleyip izlemeyeceğini merak ediyor.
Sonunda, Adele… Nicole sorun olmadığını söylediği için onu getirmeye çalıştı ama çok ağır bir yük olduğu için reddetti. Şimdiye kadar etrafta dolaşıp sergilerin tadını çıkarmış olabilir, ancak endişeleri hala orada.
Belki de bu gereksiz pişmanlık yüzünden Teres kraliyet ailesine yaklaşabilirdi. Gözyaşlarını yanımdan izlerken, endişelenmem gerekmiyorsa elimde değildi.
“Hadi. Şimdi konuşmayı keselim ve bayramın tadını çıkaralım. Baba, gösteri için rezervasyon yaptırdın mı?”
“Bu baba hakkında ne düşünüyorsun? Öyle görünse bile, bu mülkü doğrudan yöneten lord o. Bunu dert etme çünkü önden görebilirsin.”
“Nicole. Şuraya gidelim. Sanırım kozmetik satıyorlar?”
“Anne. Makyajla ilgilenmiyorum…”
“Hey. Bir gün bir kadın giyinmek zorunda kalacak. En son elbise giydiğinde ne kadar güzel olduğunu biliyor musun?”
Ondan sonra ailem kasabayı dolaşarak festivalin tadını çıkarmaya başladı. O kadar çok insan dolaşıyordu ki bazen dağıldı ama nasıl oldu bilmiyorum ama babam hemen buldu.
Bu sayede sabahları göremediğim işleri hiç bir endişe duymadan görebildim. Ayrıca sabah göremediğimiz eserlerin de sergilenmesi ailemizin yüzünü güldürdü.
“Konak şövalyeler tarafından iyi korunuyor olmalı…”
Konağımız şu anda İmparatorluk Sarayı’ndan gönderilen şövalyeler tarafından sıkı bir şekilde korunuyor. Tabii ki, birisi odamı kaparak soymayacak, ama yine de onu koruduğum için rahatım.
Babam, İmparatorluk Sarayında bile şövalyelerin oldukça yetenekli olduğunu söyledi. Babamın da kabul edeceği gibi, bu konuda fazla endişelenmenize gerek yok.
“Isaac. Orada savrulan bir su balonu var, denemek ister misin? Taş-kağıt-makasla kaybeden haklı.”
“Hayır. Sürekli kaybediyorum. Kardeşimin vücut görüşüne nasıl ayak uyduracağım?”
“Onun yerine gözlerimi kapatacağım. Nicole, sen de yapmak ister misin?”
“Ben iyiyim. Ayrıca kabalık etme. Karşındaki kişinin ne yapacağını artık gözün kapalıyken tahmin edebiliyorsun.”
“Bunu neden söylüyorsun? Hiç komik değil.”
“Hiç eğlenmiyor muyum?”
Kısa bir tatili kalan Dave, şimdiye kadar bastırdığı tüm arzularını gidermek istercesine bir oraya bir buraya dolaşıyordu. İşine pek ilgi duymadı ve yalnızca festivalin kendisine odaklandı.
Neyse ki aptal gibi davranmıyorum ve kendimi kontrol ediyorum. Askerde kemiklerini paramparça etmek için mücadele etti, bu yüzden bir kadına bakışını hak etti, ama garip bir şekilde ona hiç aldırış etmedi.
‘Başkent ayrı mı çözdü?’
Yollar henüz gelişmedi, bu yüzden bölgemize ulaşmak için başkenti geçmelisiniz. Yani cinsel arzularını başkentteki bir genelevden halledmiş olabilir.
Askerden aldığım maaşla yeni eğlenmeye başlayan Dave’e sessizce baktım, sonra bakışlarımı diğer tarafa çevirdim.
“Ha?”
Sonra birdenbire bazı insanlar gözüme çarptı. Uzakta olmasına rağmen altın sarısı saçları ve muhteşem görünümü, karanlık gecede daha da öne çıkıyor. Son olarak, her bireyin kişiliğine uyan temiz bir kıyafet.
Leort ve Lina kardeşlerdi. Sabah görülmedi ama festivale sadece akşam katıldığı anlaşılıyor.
Asil atmosfer, görünüşleriyle birlikte ince bir şekilde yayılırken, sadece onların alanı ayrılmış gibi hissettirdi. Aslında mecazi bir ifade değildi çünkü onlara bağlı bir eskort şövalyesi vardı.
“Ama yüzün çok yorgun görünüyor.”
Geçen sefer tanıştığım Lina yorgun görünüyordu ama bugün daha da kötü görünüyor. Uzaktan baksa bile her şeyi görür.
Görünüşe göre makyajla yüzünü saklıyordu ama yüzündeki kasvetli ifadeyi gizleyemedi.
“Konserde görüşürüz.”
Şu sıralar işlerine bakmakla çok meşguller gibi görünüyor, o yüzden karışmayalım. Sırf deli olduğum için ilk müdahale eden ben olmazdım.
Her neyse, böyle çaldıktan sonra tam teşekküllü festivalin başlangıcı ve öne çıkanı diyebileceğimiz performans burnumun dibine kadar geldi. Aptal gibi oynamakla çok meşgul olan Dave de babası tarafından yakalandı.
Çok geçmeden ailem de dahil olmak üzere çok sayıda insan konser salonuna geldi ama burası şehir merkezindeki meydanda bulunan küçük bir konser salonu değildi. Geniş ovanın tamamı sahne olarak kullanılarak geçici olarak üretilmiş gerçek anlamda çevre dostu bir sahnedir.
Binayı inşa etmek için zaman çok dardı, bu yüzden kaçınılmazdı ama gösteriyi yapan insanlar bundan hoşlanmışa benziyordu. Daha doğrusu sahne geniş olduğu için kafamdan yaptım.
Lyrus Bandosunun şefi Lyrus’un benden söz ettiğini hatırladım. Harika bir sahne oluşturmak için Matrix Topluluğu ile işbirliği yapacağız.
Büyüyen gözlerimi önceki yaşamlarının kültürüyle tatmin edebilecekler mi? Bunu sabırsızlıkla bekliyorum.
“İshak!”
“hayvan sayısı?”
VIP koltuğu diyebileceğimiz tribünün ortasında beklerken bir anda Marie ziyarete geldi. Ailesi olmadan yalnız olduğunu görünce, başka bir koltukta otururken beni bulmuş gibi görünüyor.
Marie gelince yanımda oturan ailenin de gözleri Marie’ye döndü. Ailesinin dikkatini çektiğinde bile hiç utanmadı ve onları güzel bir gülümsemeyle kibarca selamladı.
“Merhaba. Sizi tekrar görmek güzel.”
“Evet. Festivalden yeterince keyif aldınız mı?”
“Kurucu festival kadar çok eğlenceli bir festivaldi. Görülecek çok şey vardı.”
“Memnun oldum. Peki ya ailen?”
“Şurada oturuyorum.”
Marie tam aşağıyı işaret ederek cevap verdi. Başını ona doğru çevirdi ve ailesinin gerçekten yan yana oturduğunu gördü.
VIP yani aristokrat tribünler, sahnenin daha net görülebilmesi için iki katlı olacak şekilde tasarlanmıştır. Bir bina inşa edemiyorsam, seyirci koltuğu yapmayı tercih etmeye karar verdim.
Geniş bir ova etrafında seyircilerle çevrili ender bir sahne demektir. Festivaller bittikten sonra bununla nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum ama bu benim dahil olabileceğim bir şey değil, o yüzden dikkatimi dağıttım.
“Gerçekten üzgünüm ama Isaac’i yanıma alabilir miyim? İkinizi birlikte görmek istiyorum…”
“Elbette. Isaac?”
“Evet.”
Annem benim yerime Marie’nin ciddi isteğini kabul etti. Ben de Marie ile oturmak istedim, bu yüzden tek kelime etmeden kalktım.
Ayağa kalktığımda, Marie’nin ifadesinin parladığını fark ettim. Gözlerimi kırpıştırdım ve mavi gözleri parlayarak Marie’ye baktım.
Hmm… Karanlık bir gecede bile, Marie çok tatlı. Bu inkar edilemez bir gerçektir. Kız arkadaşım olduğu için değil ama Marie her zaman güzeldir.
“Kıskanıyorum. Ben de kız arkadaşımla oturmak istiyorum.”
“Sevgilin bile yokken neden bahsediyorsun?”
“Senin bir erkek arkadaşın bile yok.”
“Başaramıyorum, yapamayacağımdan değil.”
“Ben bir şey demedim mi?”
Gerçek kardeş kavgalarını bir kenara bırakalım. Marie’nin eli tarafından yönlendirildim ve kıçını önceden tahmin ettiği koltuğuna bastırdım.
Daha önce oturduğum yerden daha yüksekti, bu yüzden sahneyi çok daha iyi görebiliyordum. Yongke de burayı biliyordu.
“Heh heh.”
“… …”
Marie oturur oturmaz kollarını bana doladı ve yüzünü ovuşturmaya başladı. Sanki bir kediyi tımar ediyormuş gibi nazik bir gülümsemeyle saçlarını nazikçe okşadı.
Saçlarını okşayıp ona daha da sıkı sarılırken o da bir hışırtı sesi çıkardı. Böylesine çekici ve sevimli bir kız arkadaşa sahip olduktan sonra başka kadınları düşünen herkes için üzülüyorum.
“Siz ikiniz iyi görünüyorsunuz.”
“?!”
Birbirlerine sevgi gösterirken arkalarından tanıdık bir ses kulaklarını tıkadı. Karanlık, ama memnuniyetsizlik içeriyor gibi görünen bir ses.
İkimizde şaşkınlıkla ona baktık. Bilerek boş bir seyirci koltuğunda oturuyordum ama orada kimin olacağını hayal edemiyordum.
Arkamı döndüğümde ne zaman geldiğini bilmeyen Cecily yüzünde bir gülümsemeyle bizi izliyordu. Sanki bir yerlerde yaşadığım bir şey gibi.
“Ses ısırığı.”
Utancımızın ortasında Cecily yanımdaki koltuğa geçti. Hareketleri o kadar doğaldı ki Marie ve ben hiçbir şey söyleyemedik.
Her iki durumda da, Cecily gizlice kollarını bana doladı ve tuhaf bir sesle bana fısıldadı.
“Gösteriden sonra… biliyor musun?”
“… …”
“Dört gözle bekleyebilirsiniz.”
Acaba performansa odaklanabilecek miyim?