Bu resmi nereden ne zaman aldım bilmiyorum. Belki bir takip ettiğim kişiden belki de Facebookta bir akrabam paylaştı belki de bir film sahnesi. Cidden hiç bir bilgim yok. Masaüstümde duruyor 1 aydan fazla süredir. Sık sık temizlerim masaüstünde ki resimleri ancak silmediğim 3 4 resim varsa buda bunlardan birisi.
Bir çoğumuzun bakıp geçeceği bir resim. Albenesi sıfırın belki biraz üstünde ancak benim için mutluluğun resmi gibi bişey. Kadının saçını bağladığı yemeniden amcamın giydiği cekete kadar..
Çok uzun süredir insanları özellikle sosyal medyada gözlemliyorum. Her fotoğrafında ego yer alan yüzlerce arkadaşım var benim. Her fotoğrafında başka akrabalarını kıskandırma peşinde olan onlarca akrabam var benim. İçtiği kahveden, sürdüğü arabanın markasını çekecek kadar çaresizliğinin resmini çekip bizimle paylaşan insanlar..
Kaç tanesinin evindeki huzuru şu resimde bulabilirsiniz ?
Her ramazan ayında yazılan Allah , Din , Kitap sözleri, Her Muharemde yazılan Ali bizim pirimizdir sözleri ile beyinlerimizin içine ışık saçmaya çalışan ancak yüreklerinde kan , gözyaşı ve kin güden onlarca tanıdığım insan var benim. Hayatlarına bakıyorsun birde sözlerine ben nerede yaşıyorum dediğim bir sürü insan.
Şu sol taraftaki Kuranın asılı olduğu sanal değil “gerçek duvar” kadar samimi bir resmi görmeyeli o kadar çok zaman oldu ki, sorsalar inan bütün ömrümü yeniden taramam gerekir..
Dün kız arkadaşım bir soru sordu bana. Avrupa da olsan nerede yaşamak istersin diye..Yunanistan’ın bir köyünde dedim..
Belki de bize en yakın yer Yunanistan ondan dedim ama mutluluğun resmini aradığım fotoğraf buna benzer bişeydi.
Kıskançlığın yer almadığı, insanların para hırsının olmadığı, dışardaki tezek kokusuna rağmen içeri giren sevgi kokusu yer aldığı, sobabın tüttüğü çok güzel bir dünya..
Olur mu bilmiyorum ama olmasını çok isterdim.