TweetlePaylaşPaylaşPin0 Paylaşımlar Selvi hanım hayıflanıyordu her seferinde:Neden benim çocuğum da diğer çocuklar gibi hoplayıp,zıplamıyor,bisiklet sürmüyor? Neden benim çocuğum böyle,ben ne hata ettim ki Allah bana bu çocuğu fiziksel engelli..
Selvi hanım hayıflanıyordu her seferinde:Neden benim çocuğum da diğer çocuklar gibi hoplayıp,zıplamıyor,bisiklet sürmüyor? Neden benim çocuğum böyle,ben ne hata ettim ki Allah bana bu çocuğu fiziksel engelli verdi? ….Selvi hanım doğuştan fiziksel engelli olan çocuğunun böyle olmasını bir türlü içselleştirememiş,hep kendinde bir kusur arayıp mutsuzluk sebebi yapmıştı bu durumu.
Selvi hanım için hayat çok zordu,eşinin fabrikada sürekli çalışması,mesai saatlerinin yoğunluğu ve zor hayat şartları bir de bütün bunların yanında çocuğunun fiziksel engelli doğması onu sürekli mutsuz ediyor ve depresyon geçirmesine sebep oluyordu. Selvi hanımın bu durumunu gören komşuları ,Selvi hanıma:”Sabret bu bir imtihan,elbette bulunur bir çaresi,fazla abartma çocuğu olmayan nice insan var”gibi nasihatler etse de Selvi hanım kendini iletişime kapatmıştı.Taki bir arkadaşının neden çocuğunu rehabilitasyona götürmüyorsun,neden eğitim aldırmıyorsun sözüne kadar.Rehabilitasyon merkezlerinin varlığından haberdar olmayan Selvi hanım,kurum müdürüyle ve fizyoterapistle olan görüşmesinden sonra,çocuğunun durumunda olan diğer fiziksel engellileri de görünce aslında neden bu kadar mutsuz olduğunu anladı.
Selvi hanım müdürün şu sözünü kendine ilke edinip çocuğunun artı yönleriyle ilgilenmesi gerektiğinin farkına vardı.”Burada kuşlar yüzmez,balıklar uçmaz” herkes kendi yeteneğine göre değerlendirilir.Herkesin fark edilmeyi bekleyen o kadar çok yönleri var ki yeter ki eksikliklere odaklanıp artıları görmezlikten gelmeyelim.Bir balığı uçma özelliğine göre değerlendirirseniz o ömrünü aptal olarak geçirecektir.Siz de çocuğunuzun fiziksel engeline takılıp başarabildiği şeyleri görmezden gelirseniz hem kendinizin hem de çocuğunuzun mutsuz olmasına neden olursunuz.”
Selvi hanım o gün gittiği eğitim kurumundan bambaşka biri olarak çıktı.Kimi annenin yeterki çocuğum bana anne desin başka bir şey istemiyorum,kimi annenin oğlum bacağını bi tepretebilse benim için dünyalara bedel,kimi annenin oğlumun bir tebessümü bana dünyadaki her şeyden daha değerlidir sözleri Selvi hanıma şunu dedirtti:”Aslında mutlu olmak için ne sebep varmış.”