Bu sayıda aslında ta içimizde olup da sinema sektöründe hak ettiği alkışı bulamamış bir filmle daha buradayız. Aynı kulvardan ilerliyoruz: Dramatik/ düşünsel/ psikolojik. Ve dünya karmaşasının içinde kendine yer bulamamış, gittikçe bencilleşen/bireyselleşen ‘insan’ figürü.
Filmimizin adı: Daire
Yazan/Yöneten: Atıl İnaç
2014 yapımı bu film bir klasik üzerinden kurulmuş. Şehirde kedisi Gece (simsiyah olduğu için ve kediye yüklediği anlam ile bu ismi çok doğru bir seçim olarak görüyorum) ile birlikte yaşayan bir oğul ve köyde (hakkımı saklı tutarak) yalnız başına yaşayıp vefat eden bir baba… Tarlaları satmak için dönülen memleket…
Bu senaryo başlangıcı elbet ki kültürümüzü yansıtmak için kollarını sıvamış bir senarist için oldukça sıradan ve bir o kadar da kanayan yaralarımızdan biri olması sebebiyle oldukça etkileyici olmuş diyebilirim.
Bir diğer yandan da tiyatroya gönül vermiş iki çocuklu bir kadının yaşam savaşı karışıyor hikâyemizin içine.
Daire sakin ve olabildiğince yavaş ilerleyen, daha az diyalog daha çok boşluk içeren bir film. Önceki film tanıtımımdaki ifademi yineliyorum: Bu filme aksiyon filmlerindeki beklenti ile başlarsanız beklediğinizi bulamayacaksınız.
Ayrıca söylemeden geçmeyeyim birçok da ödül almış bir film bu. Filmin sözcüklere esir olmasına daha fazla göz yummayacağım. Kendiniz fikir edinin diye;
Merak edenler için buraya fragmanı bırakıyorum:
Ve filmimizin kendi linkini de buraya bırakıyorum:
İzledim, sevdim. Buyurun; iyi seyirler arkadaşlar…