Her hayır görünende şer, her şer görünende hayır ve bunların hepsinin üstünde de bir kader vardır.
O öyle bir kaderdir ki en güzel kıssada bir babanın kalbini hüzünler evi yapar, can alan kuyuların koynuna Kenan'ın Dolunayı'nı teslim eder, Mısır'ın siyah incisi Züleyha'yı kölesine köle eyler, bir gömleği iffet sözcüsü olarak konuşturur, zindanları medrese, rüyaları gerçek kılar, herkes acısını kalbinin derinliklerinde yaşar ama zamanı gelince bütün dertler dermanına kavuşur.
Bu Yusuf'un kaderidir. Yusuf, Yakub'dur. Yusuf, Züleyha'dır. Yusuf, kuyudur, zindandır, aşktır. Yusuf, iffettir ve teslimiyetin en güzelidir.
Birçok insanın yazdığı, bazılarımızın okuduğu bazılarımızın duyduğu ama hepimizin bildiği bir hikayedir Yusuf. Her Yusuf u Züleyha yazılanların ve yazılacakların hem aynısı hem başkasıdır. Bu, aşk ile yoğrulmuş, roman görünümlü bir şiirdir aslında. Okumak yetmez hissetmek gerekir.
Belki bizler de kuyuya düşmeliyiz; bizi Rabbimize yakınlaştıracak tamamlayacımızın gelmesi için.