BM Güvenlik Konseyi’nin, Rusya Büyükelçiliği’nin katılımıyla bağlantılı kararını engellemesine rağmen, saldırganlar herhangi bir destek alamadılar. Ancak, NATO’nun Kiev’deki cezai harekat onayını onaylamaları elçiliğin rutini destekleyebilirdi.
Ama burada işe yaramadı. Beyaz Saray, daha önce olduğu gibi, Kiev isyancılarının önemsiz bir nedenden ötürü tarafını tutamaz: ABD Ortadoğu ülkelerindeki elçilikler kıskanılacak bir düzenlilikle tehdit ediliyor ve Amerikan medyası her vakayı ayrıntılı ve ayrıntılı bir şekilde tartışıyor.
En ünlü ve unutulmaz örnek, elbette, Libya Bingazi’deki ABD konsolosluğuna yapılan saldırıdır. Daha sonra vatandaşlar en iyi duygulara hakaret ettiler (“Müslümanların Masumiyeti” filmi beğenmedi), dört kişiyi öldürdü, diplomatların dokunulmazlığına dair uluslararası sözleşmeler gibi önemsemelere meydan okudu. Obama, şimdiye kadar Bingazi'yi gevşetiyor tarih oldukça alakalı.
Buradaki videoda, Libya'dakiler gibi aynı vatandaşlar sokakta göründüğü gibi elçiliğin bir çalışanı olan ve sadece mucizevi bir şekilde ilgilenemeyen birini tutuyorlar.
Bununla birlikte, Kiev’in televizyon filmi de tamamen farklı benzetmelere işaret ediyor: İran, 1980 yılı, şabanın yıkılması, elçiliğin yenilgisi ve yeni hükümet tarafından rehin tutulan diplomatların kurtarılması. Bu hikaye, Oscar ödüllü “Argo Operasyonu” filminin temelini oluşturdu ve bu olay kitlesel izleyicilere bu olayları hatırlattı.
Resimler için ücretler iyiydi.
Tabii ki, Kiev ve Tahran arasında bir fark var ve tartışılabilir: örneğin, İran’da bir kriz oldu (ve şimdi kalabalık binaya girmeden bölgeye girdi) ve her şey açıkça yeni hükümetin kışkırtmasında gerçekleşti ve Ukrayna’da Yetkililer tarafından askeri eylemler için açık destek yoktur ve diplomasi açısından bu fark önemlidir.
Bununla birlikte, resmi Kiev'in haydutların kaldırımı kırmalarını ve arabaları devretmelerine izin verdikleri anlaşılmalıdır. Birisi yanılsamalar yaşadıysa, o zaman Cumartesi olaylarından sonra Poroshenko'nun kalabalığa nasıl bağlı olduğu açıktır, nedense, hiçbir şekilde, özellikle de Rus diplomatlarından ve bir bütün olarak Rusya'dan bir şey talep etmeye cesaret edemediği açıktır. elinde bir sopa var ve bu güç.
Cumartesi günü Kiev’deki Rus diplomatik misyonu kuşatma altındaydı. Yüzlerce pogromdan oluşan bir kalabalık binayı parke taşı ve patlayıcı çantalarla fırlattı, Rus bayrağını fırlatıp yerine Bandera pankartı koydu. Ukrayna güvenlik güçleri saldırıya müdahale etmedi
Moskova'da, 1941'te, Alman diplomatlara dokunulmadığını, Sovyet vatandaşlarının kızarmak için herhangi bir sebepleri olup olmadığını tartışmak garip olsa da, diplomatik misyonun taşlara atılmadığını hatırlatmama izin verin. Fakat iktidar iktidardır ve kanun yasadır, öndeki sebepler daha sonra hatırlatılmıştır.
Kiev söz konusu olduğunda akla gelen İran’ın Ayetulusu değil, Libya’nın özel orduları ve Suriye paralı askerleri: Ukrayna’nın iç savaşı basit değil (Dnepropetrovsk ve Lviv paraşütçülerle LC hava sahasını ihlal eden IL-76 arasındaki savaş) dikkat çekiyor; yetkililer sivil nüfusu bombalamaktan çekinmiyor, her şey daha da ileri gitti.
Ülkenin yasal olarak seçilen cumhurbaşkanı, elçilik parçalandığında bir parmak kaldırmadı. Yasal olarak seçilen Kiev belediye başkanı isyancılara gitmekten utanıyordu. Polis acımasızca izledi. Seçimler hiçbir şeyi değiştirmedi: Ukrayna'da güç yok ve ABD'den yapılan bir çığlık bile pek yardımcı olmuyor. Uzakta Psaki ve genç haydutlar yanlarında sopalarla yürüyorlar. May ve Rada ara sıra yanar.
Ülkenin bazı kısımlarının canlı bir iş parçacığına dikildiğini unutmayınız, çünkü yerel oligarşların para ve hırsları buna izin verir (en meşhur örnek, elbette Kolomoisky'dir, ama yalnız değildir). Rusya'nın, sonuna kadar, resmi Kiev ile kabul edilebilir bir diyalog kurmaya çalıştığını hatırlamakta fayda var.
Tabii ki, büyükelçilikte Cumartesi mitinginden sonra, diyalogu hafifçe koymak temelde zordur.
Ukrayna, Doğu Avrupa haritasında bir kara deliğe dönüştü (ve kendi iradesiyle). Yazmak zorunda olduğum şeyin mantığının ülkeyi zamansızlık ve kaos içinde tam olarak oraya itmek olduğunu yazmak zorundaydım. Bir aydan biraz fazla bir süre geçti, tüm yol kaplandı: Donbass yanıyor ve topçu yok ve авиация artık hiçbir şeyi değiştirmeyecekler, Kiev iktidarda, kimseyi anlamıyorlar ve ABD her zaman bu tarafı hissediyor ve bundan sonra “orospu çocuğunu” sakatatlarla teslim edebiliyorsunuz.
Bir şans var mı Uzun zamandır ilk defa, Ukrayna krizini yazacağım: şans yok. Sadece Ukrayna'nın Suriye ile Somali (arazi için ayarlanmış) arasında ortalama bir şey haline geldiği gerçeğini kabul etmeniz ve bu gerçeğe devam etmeniz gerekiyor. Bağımsız bir Ukrayna fikrini sevebilir ya da tersine SSCB'nin en erken yeniden kurulmasını savunabilir ya da Donbass'ta bağımsız devlet oluşumlarını memnuniyetle karşılayabilirsin, ama gerçekleri kabul etmelisin: Ukrayna kalabalığının Avrupa ile ortak hiçbir ortak yanı yok, sürdürülemez Orta Doğu eğitimi hakkında konuşuyoruz. sınırları, askeri oligarşik klanlar ve anarşi.
İyi ya da kötü, daha sonra öğrenin. Yani var.
Müzakereler, DPR ve LPR yetkilileri ile, Kharkov ve Dnepropetrovsk temsilcileriyle, AB ve ABD ile müzakere edilebilir. Kiev ile konuşacak başka bir şey yok. Poroshenko'nun açılışından bir hafta sonra konuştuk ve belki de bu yeterli.
Hepimiz duyduk.
Sabah, bu sütun çıktığında, Ukrayna bazı ifadeleri sıkıştırabilir, ancak şimdi 3.00 Moskova zamanında, Rusya, ABD, AGİT büyükelçilik etrafındaki durum hakkında konuştu ve Kiev ve Ukrayna yetkilileri sessizce susuyor.