Ben Son birkaç yıldır evimizi yıkmak ve yeniden biçimlendirmekle geçirdiğim zamanın çoğunu, başladığımız çirkin kabuktan daha yeni, daha güzel bir ev inşa ederek mutluluk yarattığımı düşünerek geçirdiğimi itiraf etmekten biraz utanıyorum.
Her parlak yeni armatür, yeni beyaz dolap, parlak yeni karo zemin parçası ve her odanın donuktan fab’a dönüştürülmesiyle, kendim ve ailem için mutlu olduğumu düşündüm. Gerçek şu ki, duvarlar, zeminler, dolaplar veya demirbaşlar ne yapılırsa yapılsın, ailemizi mutlu eden şey bunlar değil.
Bir evi mutlu eden şey, içinde bulunan insanlar, kapıdan girdiğimiz tavırlar ve ev dediğimiz alana yapabileceğimiz her seferinde yapabileceğimiz ve bir şeye mal olmayan daha basit şeylerdir. .
Neredeyse iki yıldır ev projeleri olmadan devam ederken ve bu nedenle içinde yaşadığımız mekanda iki yıl fiziksel dönüşümler yaşanmadan, şimdi bu değişikliklerin gerekli olduğunu görüyorum (sonuçta ev düşüyordu) ama her şey değil.
Ev şimdi ne kadar güzel olursa olsun, bir karmaşa ya da kötü bir günden dolayı huysuzsak ya da evin her büyük beklentiyi karşılamaması için kendimize çok katlanıyorsak (Hala çok küçük! Daha fazla depolama alanına ihtiyacım var! ), bir yuva ancak evimizde mutlu olursak mutlu olur ve bu mutluluk hiçbir fiziksel değişiklik olmadan yaratılabilir.
Büyük, güzel, düzenli evleri olan diğer insanları görmek ve dünyada tüm bu şeylerin evimde olması için yeterli zaman, para veya enerji olmadığı için kendini kötü hissetmemek zor.
Eskiden evimde eksik olan şeyleri – yastıklar gibi mağazalardan satın alınan şeyler, güzel nesneler, duvarlar için şeyler – ekleyerek telafi etmeye çalışıyordum, bunlar gerçekten hiçbir şey yapmayan ama alanı dolduruyor ve gösterecek hiçbir şeyim yoktu ama devam eden memnuniyet eksikliği.
Bugünlerde alışveriş yapmayı düşünecek vaktim bile yok, herhangi bir şeyi dekore etmek çok daha az. Pazar öğleden sonra bir oda düzenlediğim için şanslıyım. Bu nedenle, evimin kendime ve aileme sunması gereken şeyle en iyisini yapmanın evde mutlu olmanın gerçek yolu olduğunu anladım.
Bir odayı toplayıp düzenledikten veya bahçeden kesilmiş çiçekleri vazoya koyduktan veya çocuklarımla lego kuleleri inşa ederken biraz güneş ışığı almak için birkaç panjur açtıktan sonra, satın alabileceğim her şeyden çok daha mutluyum.
Evimi daha mutlu kılmak için hiçbir yere gitmeme gerek yok. Burada olanı organize edebilirim. Duvarlarımı ailemin tuval fotoğraflarıyla kişiselleştirebilirim – aslında bir anlamı olan şeyler. Rahatlayabilir ve beklentileri bırakabilirim.
Bu basit şeylerle, evimde herhangi bir pahalı dekoratif öğenin veya oda makyajının sağlayabileceğinden daha mutluyum. Ve şimdi parıldayan yeni bir odanın mutluluğunun sona erdiğini biliyorum. Oda yaşanır, kullanılır, yaşamın getirdiği şeylerle doldurulur – etrafa saçılmış oyuncaklar, pislik içeri girer, masalar darmadağın olur.
Gerçek hayat her yeni projeden sonra gerçekleşir ve mutluluğun olduğu yer – uzayda yaşamaktır. Sonunda beni mutlu eden şeyin güzel yeni oyun odası olmadığını, ama çocuklarımın içinde oynadığını görmek olduğunu artık anlıyorum.
Beni mutlu eden parlak beyaz mutfak değil, çocuklarıma pizza yapmayı öğreterek ve mutfak adasında matematik ödevlerine yardımcı olmak için harcanan zaman.
Beni mutlu eden yeni bir oturma odası değil, ama içinde yapabileceğimiz şeyler – gülmek, öğrenmek, güreşmek ve onu mutlu eden oynamak.
Mutlu bir yuva, takılabileceğimiz tarzlar değildir – dergiler bizi sahip olmamız veya değiştirmemiz gerektiğine ikna eder; içindeki insanlarla ilgili.
Evinizi mutlu etmek için ne yaparsınız?