Biri beni çocukluğuma ışınlayabilir mi lütfen ?
Bu aralar içime yaşlı bir teyze kaçtı. Sürekli geçmişe dönüp "Bizim zamanımızda şöyleydi, böyleydi" deyip eski şarkıları dinleyip efkarlanıyorum.Bazen ergenliğin dibine vuran çocuk bazen iki çocuğuyla aldatılıp kapının önüne konmuş ev hanımı moduna giriyorum.Arada da babamın en çok dinlememe kızdığı bandıra bandıra ye beniyi dinleyip keyifleniyorum.
Eskiden yapmaktan zevk aldığım ne varsa yeniden yapmak istiyorum. Mesela günlük tutmak istiyorum sonrasında arasına çiçek koyup onu kurutmak istiyorum,yaprak da olabilir mühim değil! Acaba eskiden kuruttuğum çiçeklere şimdi ne oldu ?
Bisiklete binmek istiyorum, her yerin betonla çevrilmediği o yemyeşil sahil kenarında. Acaba başıma neler gelecek,organ mafyası beni kaçıracak mı korkusu olmadan yolumda seyretmek istiyorum.
Hala becerememe rağmen ip atlamak istiyorum. Yandığım zaman suratımı asıp suçu hantallığıma değil rakiplerime atmak istiyorum. Mızmızım kabul !
Sonra bir dönemlerin en popüler oyuncağı olan tek işlevi elindeki bebeği sağa sola sallamak olan o, oyuncak bebeğimle oynamak istiyorum.
Bütün öğünlerimi sıcak sokak simidi ve gazozla geçirmek istiyorum, aynı küçüklüğümdeki gibi.
Sonra o içi simle ve suyla dolu o aptal cetveli sallayıp yeniden mutlu olmak istiyorum.
Küçük şeylerden bile mutlu olabilen ben şimdi neden bu kadar mutsuzum?
Ya da vazgeçtim, boşverin şimdi geçmişi!Hemencecik mutlu olacağım günlere ışınlayın beni!Tabi o günler varsa...Yoksa bırakın bir köşede öleyim!
Tamam mükemmel değilim ama o kadar insan varken neden ben?
Tamam mükemmel değilim ama o kadar insan varken neden ben?
Not: Bu isyan değil, sitem...Buna da şükür...