Anne bu benim eşim…
Şükrü Kanber
Kapı çalınıyor…
Anne heyecanla altı aydır görmediği oğlunun üniversiteyi bitirip eve dönüşünü bekliyor.
Kalbi küt küt atıyor doğal olarak.
Kafasından bir yığın hayal geçmiş ve geçmekte.
E, hayırlısıyla sırada oğlunun işini ve mürüvvetini görmek var, daha tatlısı torun sevmek var torun…
Akranları çoktan evdeki altın topları sevmeye başladılar bile, şimdi sıra kendisindeydi.
Baba ise bin bir emekle büyüttüğü oğlunun bir adam olarak hayata atılacağı günün arefesinde gururlu, mutlu ve heyecanlı…
Kapıyı açıyor anne, gözleri çoktan nemlenmiş sevinçten.
Oğlunu bekleyen anne yanında bir başka delikanlıyı görünce hafif bir duralıyor ama o yürek var o yürek, anne yüreği, fren yapar mı hiç, durmaksızın oğlunun boynuna sarılıyor.
Başını okşayarak seviyor da seviyor…
Baba içeriden sesleniyor, o ağır adam, kapıda karşılamaz oğlunu ne de olsa; “Hadi hanım, ağaç etme çocuğu kapıda.”
Oysa içi kıpır kıpır, zıplayası geliyor ama işte babalığın verdiği ağırbaşlılığı koruması gerek…
İçeriye anne ile beraber iki kişi giriyor.
Birisi oğulları, can pareleri, gözbebekleri.
Diğeri ise bir başka erkek, tanımadıkları, daha önce hiç bahsi geçmeyen…
Oğullarının gelişini dört gözle bekleyen ailenin duygularında bir durulma oluyor hafifçe.
Ne de olsa içeriye bir yabancı girdi, belli etmemek lazım.
Heyhat, hasret, mutluluk, kavuşma heyecanı sarmaş dolaş olmuş, evin içini kaplamış durumda.
Ancak ortada bir gariplik var.
Anne-babada tavan yapan heyecan ve mutluluk oğullarında görülmüyor.
O biraz zoraki tebessüm ile karşılık vermesine rağmen apaçık tedirgin.
Anne zaten çoktan çayları koymuş, hemen mutafa koşuyor ve elinde tepsiyle geri dönüyor.
Herkes oturuyor, çaylar yudumlanmaya başlıyor.
Ve bakışlardaki soru işareti, “eeee, bu kim?”
Soru hiç sorulmasa da evin orta yerinde büyük bir afiş gibi asılı kalmış duruyor.
Evin oğlu hafiften öksürüyor, yutkunuyor, yudumunu yarım içtiği çayı bırakıyor.
Belli ki çok önemli bir şey söyleyecek ve bu onu biraz terletiyor.
“Çok da uzatmamak lazım” diye geçiriyor içinden, “Nasıl olsa öğrenecekler!”
Eli ile yanındaki erkeğin elini tutuyor.
Anne ve babanın büyüyen gözbebekleri bu hareketi görüyor ve şaşırıyorlar.
Sonra oğulları nükleer bombayı odanın ortasına bırakıveriyor;
“Anne, baba bu benim eşim…”
“Eş mi?”
Kulakları sağır eden bir sessizlik kaplıyor odayı.
Biraz önce güneşin dolaştığı odanın içine koyu bir karanlık çöküyor.
Annenin gözü kararıp bayılmaya doğru giderken, babanın nutku tutuluyor, kalakalıyor yerinde.
Oğulları konuşmaya devam ediyor, konuyu kendince izah etmeye çalışıyor ama ses o kadar uzaktan geliyor ki, duymuyorlar.
Baba gayri ihtiyari yerinden kalkıyor, oğluna yaklaşıyor ve suratına okkalı bir Osmanlı tokadı indiriyor.
Oğlu yere kapaklanırken yanındaki kişi de uzağa kaçıyor.
Oğulları buna rağmen durumu izah etmeye çalışsa da baba onu duymuyor, bayılan eşinin başına gidiyor.
Bu arada oğullarının eşim dediği kişi 155’i arayarak “şiddete uğradıklarını” şikayet ediyor odanın öte tarafında.
Evin oğlu habire durumu izaha çalışıyor, baba kendine yeni gelen ama durumu kavramaya çalışan anneyi teskin etmeye çalışıyor, evin yeni “gelini ya da damadı” da pencereden polisin gelmesini bekliyor.
On beş dakika sonra polis geliyor, duruma müdahale ediyor, evin babası Türkçesinde aile içi diye çevrilen, orjinalinde ev içi şiddet maddesi diye ifade edilen İstanbul sözleşmesine dayalı 6284 sayılı kanun çerçevesinde ifadesi alınmak üzere karakola götürülüyor.