Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde beşikteki babasına her gün masal anlatan bir kirpi varmış. Bu, bin yıllık masalmış. Ölümsüzlüğü arayan bir adamın başına gelenleri anlatırmış. Küçük kirpinin babası de ölmekten çok korktuğu için hiç büyümemiş ve hep bebek kalmış. Beşiğinde tıngır mıngır sallanarak oğlunun anlattığı masallarla uykuya dalmaya bayılıyormuş.
Bin yıllık masaldaki adam, annesi ölünce, onun bedeninin aldığı şekli görüp aylarca gözünü kırpmamış. Benim ölmemem gerek, bu ay parçası yüzüm, ipek bir şal kadar pürüzsüz bedenim, toprağın altında çürüyüp gitmemeli, demiş.
Ölümsüzlüğü arayan adam düşmüş yollara. Dağlara tırmanmış, ovalar geçmiş, vadileri aşmış. Önüne gelen herkese ölümsüzlüğü sormuş. Duvardaki kabartmalara, tapınaktaki rahiplere, bilge kadınlara… Bir türlü istediği cevabı alamamış. Bu sırada da bacaklarında ağrılar başlamış ama pek üstünde durmamış.
Az gitmiş uz gitmiş. Aynalarla kaplı ülkeye gidince bir de ne görsün, saçında beyaz bir tel. Günlerce bunu düşünmüş. Nasıl olur demiş, gece karanlığına karışan saçlarım nasıl beyazlar demiş. İkinci gününde de ne kadar zayıfladığını fark etmiş. Tanrım, demiş, bana güç kuvvet ver.
Su ülkesine gittiğindeyse sonsuz okyanuslara yelken açan bir kayıkçıya rastlamış. Kayıkçı, demiş, beni de al. Kaç altın istersen senindir. Kayıkçı, kayığa binmek için daha vaktin var, şimdi zamanı değil, diye haykırarak uzaklaşmış. Ölümsüzlüğü arayan adam kayıkçının arkasından bağırmış ama ne çare, boşlukta duyduğu sadece kendi sesiymiş.
Adam ülkeler geçmiş, çöllerde kalmış, yeri gelmiş konuşacak bir kişi bile bulamamış. Bacaklarındaki ağrı da gün geçtikçe artıyormuş. Bir gün Güneş ülkesine yolu düşmüş. Mağarada yaşayan Şahmeran’ın ölümsüzlüğün sırrını bildiğini duymuş. Yine düşmüş yollara. Güneş ülkesinde yakıcı bir sıcak varmış. Şahmeran bu sırrı sadece ayın 7. günü paylaşacakmış.
Ölümsüzlüğü arayan adam acele etmeliymiş. Yoksa şansını kaybedermiş. Ama o kadar terlemiş ve bunalmış ki, adımları yavaşlamış. Gitmiş, gitmiş, gitmiş. Yola çıkmasının üzerinden seneler geçmiş. Saçlarındaki beyazlar artmış, yüzü kırışmış, bacakları tutmaz olmuş. Mağaranın önüne geldiğindeyse artık bir adım atacak dahi mecali kalmamış. Olduğu yere yığılmış kalmış. Tam 28 gün boyunca aralıksız uyumuş. Mağaranın kapısı kapalıymış. Ortada ne şahmeran kalmış ne de mağara… Tepesinde sadece yakıcı bir güneş varmış. Bütün vücuda yanık içinde kalmış. Tanrım demiş, ne olur canımı al, bu acıya daha fazla dayanamıyorum, demiş. Ölümsüzlüğü arayan adam bunu söyledikten sonra küle dönüşmüş. Baba kirpi de bin yıllık masalı dinleyerek uykuya dalmış.