Öncelikle bu kitabı okuma sebebimi söylemek istiyorum. Okuma sebebim kitabın eski olması ve içindeki o sarı sayfalarıydı. Böyle eski kitapları çok severim ben. Bu kitap 1971 basımıydı. Kırk beş yıllık bir kitap... Tabi ki eski olduğu için birçok yazım hatası vardı ama böylesine hatıra dolu eski bir kitabın bu hatalarını her türlü affederim.
Girişte Hemingway 'i anlatıyordu çeviren kişi. O kadar övüyordu ki! Fakat överken şunu da diyordu "Hemingway ilk okunuşta anlanmaz. Birkaç kez okuyunca onu anlayabilirsiniz." Gerçekten de öyleymiş ki bana klasik bir roman gibi geldi. Ben yazarları anlamaya karşı büyük bir ilgi besliyorum. Bu yüzden tekrar okuyacağı illerdeki zamanlarda.
Hemingway, maceracı bir insanmış. Sürekli bir yerleri gezermiş. Durağan ve her günü aynı olan bir hayat ona ters geldiği için şeker hastası olunca ve doktor sıkı bir perhiz verince maceracı ruhu bunu kabul etmemiş ve intihar etmiş. Bu gezgin ve maceracı ruh romana çok güzel işlenmiş. Romanı okurken keşke bende böyle farklı ülkeleri gezsem demedim değil :))
Güneş Yine Doğar, bana bizim kültürümüzün diğer kültürlerden ne kadar farkı olduğunu gösterdi. Bunu kötü ya da iyi anlamda söylemiyorum. Kendi kültürümüz üzerine kurduğumuz bir dünya var ve ben bu dünyada yaşadığımı fark ettim. Bu farklı kültürü çok garipsedim. Mesela abartmadan söylüyorum. Sürekli şarap içiyorlar. Her sayfada şarap ya da likör kelimesi geçiyordu. Yazar kitabı kendi yaşadığı olaylardan yazmış. Yani böyle bir hayatları var demek ki. Sonra başka bir şeyi daha gördüm. Restoranlarda dine göre sıra veriliyordu. Şu zamanda Avrupa da var mı bilmiyorum ama eskiden varmış. Demek ki onlarda kendilerini içten içe ayırıyorlar. Romanda çizilen kadın portresi ise çok farklı geldi bana. Gezgin, macera delisi ve ne istediğini bilmeyen bir Brett... Açıkçası bu gamsız karakteri maymun iştahlı olması sebebiyle pek sevemedim. Uzun lafın kısası okursanız bir şey kaybetmezsiniz ve doğanın tasvir edilişine hayran kalırsınız. Güzel bir kitaptı.
Evliliğin ilk yıllarının dostane yatıştırıcılığı ve genç anne oluşun oyunsu çekiciliğiyle solgunlaşmış olan büyük aşka ve baş döndüren duygulara dair genç kızlık hayalleri, Irene otuzlu yaşlarına yaklaşırken yeniden canlanmaya başladı.Korku, Stefan Zweig (Sayfa 9 - İş Bankası Kültür Yayınları)
O da her kadın gibi kendini büyük tutkulara layık görüyor, ama bunu göze alma cesaretini gösteremiyordu, 'oysa maceranın gerçek bedeli tehlikeye atılabilmektir'. İşte hoşnutluğunu kendi başına çoğaltamadığı böyle bir zamanda, bu genç adam, saklamadığı güçlü bir hayranlıkla ona yaklaşarak sanatın romantizmine bürünmüş olarak Irene'nin burjuva dünyasına adımını attığında genç kızlık günlerinden beri ilk kez ruhunun derinlerinden etkilendiğini hissetti.
'Onun dünyasındaki erkekler normalde Irene'de gördükleri "güzel kadın" imajını sıkıcı espriler ve küçük flörtleşmelerle överken içindeki dişiye gerçek ilgi göstermezlerdi'. Genç adamda onu çeken, fazlasıyla ilginç hatlara sahip yüzündeki hafif bir hüzün gölgesiyle belki de; ancak bu hüznü ve melankoliyle ağırlaşan o düşünceli halini de sanatının teknik yanı gibi alıştırmayla edinmiş olup olmadığının ayrımını yapamıyordu. Etrafını rahatı yerinde orta sınıf insanları tarafından çevrilmiş hisseden Irene bu hüzünde daha üstün bir dünyanın tasavvurunu gördü, kitaplardan tanıdığı ve tiyatrodan romantizmini bildiği bu dünyayı seyretmek için, ister istemez kendi gündelik yaşantısının kıyısından eğilerek baktı.
Şaraphanede ona "leşçi" derlerdi Artık mezelerle karnını doyururdu. Kamran'ın yanına sokuldu. Yeşile çalan kupkuru bir yüzü vardı.Oyuncu Kadın, Orhan Kemal (Sayfa 127)
--Kadından bahsediyorsunuz galiba?
--Evet...dedi Kamran.
--Yani aşık mısınız?
--Hem de nasıl
--Bilirim zordur ama gene de Allah kurtarmasın!