Zor zamanlardan geçiyoruz.
Bütün dünya bizimle birlikte zor zamanlardan geçiyor. Ve bu zor zamanlar giderek insanları da zorluyor. Eve kapanmak durumunda kalan insanlar var. Aylar sonra işe gelen insanlar var. Zorlandıklarını davranışlarından anlayabiliyoruz.
Bu süreçte ara vermeden çalıştığımız halde bizlerin de zorlandığını söylememiz gerekiyor.
Hele okullarda yüz yüze eğitim süreci geciktikçe daha çok zorlanmaya başlıyoruz. Çocuklarımız evde eğitim süreçlerini sürdürmek durumunda kalıyorlar. Öğrencilerimiz okullara gelemiyorlar. Uzaktan eğitim zor mesele gerçekten. Öğrencilerin tamamına ulaşma şansımız yok. Sınav yapacağımızı söylüyoruz. Müfredattan sorumlu olduklarını söylüyoruz ki başka şansımız da yok.
Ne öğretmenlerin, ne öğrencilerin, ne velilerin ne de bakanlığın suçu. Uzaktan eğitime doğal olarak uzak kalan büyük bir kitle var ve onları yakınlaştırmak şansımız da yok. En önemli sebep ilgisizlikleri. Sonra, imkânsızlıkları.
Bakıyoruz veliler ve öğretmenler stres altındalar. Öğretmenler evdeler ama biz onlara evde değilsiniz, iştesiniz, evinizi iş yeriniz olarak görün diyoruz. Onlar ise evde oldukları için evin sorumluluklarını da sürdürmek durumunda oldukları için bu duruma uyum sağlamakta zorlanıyorlar. Öğrenciler okulda değiller ama onlara eviniz okul aslında, liseler için söylüyorum, her gün sekiz saat ders içleyeceksiniz, ona göre ayarlayın kendinizi diyoruz. İmkânsız değil ama zor. Verim nasıl diye sorduğumuzda öğretmen ve öğrencilere, herkes “okula gelsek artık” diye cevap veriyor.
Sonra, idare olarak bizler de süreci tam da zorluklarını hissede hissede yaşıyoruz. Çok sevdiğimiz bir söz var: “Zorlukları aşabilmenin en güzel yolu, zorlukların içinden geçmektir.” Tam içinden geçiyoruz zorlukların.
Bütün toplumumuz zorlanıyor. Yöneticisi, çalışanı, işsizi, esnafı…
Yüzlerimizde maskeler dolaşıyoruz hayatın içinde. Hangimiz ne zaman hastalanacağız, hangimiz atlatamayacağız? Ne kadar zor soru. Bu soru ortada varken bile her şeyi eleştirmek, o olsun mu bu oldu mu, o neden olmuyor, bu neden olmuyor? Eleştirmekten vaz geçmekten bahsetmiyorum aslında. Eleştirmek önemli. Ama hep her şeye olumsuz yaklaşmak yoruyor bizleri artık. Olumlu düşünmek, yaşam için, eğitim için elimizden geleni yapmak istiyoruz. Yıkıcı eleştiriler ve olumsuz yaklaşımlar enerjimizi tüketiyor. Mutsuz oluyoruz.
Oysa bu ülkeyi seven herkesin ülke için, çocuklarımız için elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştığını düşünsek, başarılanların yanında başarılamayan durumların da olduğunu düşünsek daha sakin olabiliriz belki. Daha pozitif yaklaşabiliriz hayata ve kendi emeğimizi de koyarsak ortaya daha iyi sonuçlar alabiliriz.
Bu zamanlar zor evet. Ama zor zamanlardan daha güçlü çıkabilmeyi bilmeliyiz.
Bu tür zamanlarda yönetimler daha kararlı olabilirler, daha ivme yaratan kararlar alabilirler ve daha çok fark yaratabilirler. Bizim beklediğimiz en net kararlardan biri 3600 ek göstergenin hemen öğretmenlere verilmesi ve zaten fillen çalışmayan 60 yaş üstü ve kronik hastalığı olanların bir an önce emekli edilmeleri. Yerlerine de aynı sayıda genç öğretmenlerin acilen ikame edilmeleri. Çok zor bir karar değil bu, zaten rölantide olan insanların durumlarına yönelik keskin bir karar olur bu. Ve eğitime de bir ivme kazandırır. Zaten, bu süreçte okullar yüz yüze eğitime açılsa da bu arkadaşlar fiilen okullarda olamayacaklar ve ancak sistemi tıkamış olacaklar. Bu sadece eğitim çalışanlarına değil, tüm çalışanlara uygulanmalıdır.
Önümüzdeki günlerde bu durumun gündeme geleceğini de düşünüyoruz. Süreç bu hali ile devam etmeyecektir.
Ülkemiz hem bu konuda hem de başka konularda keskin kararlarla daha güçlü hale gelecektir. Çünkü, tarihi gerçekler toplumların zor zamanlarda daha güçlü kararlar alabildikleri örneklerini bize sunabiliyorlar.