On dokuzuncu yüzyıl İtalyan operası ekolünün kim bilir en meşhur bestecisi olan Giuseppe Verdi’nin ölümsüz eserleri içinde yer edinen La Traviata bu hafta sonu Mustafa Kemal Atatürk Kültür Merkezi’nde (AKM) sahnelendi.
Eseri İzmir Devlet Opera ve Balesi Solistleri, Korosu ve Balesi sanatçıları, İstanbul Devlet Opera ve Balesi Orkestrası sanatçıları ile beraber sanatseverlerin beğenisine sundular.
Bizlere keyifli anlamış olur yaşatan sanatçılarımızı ve eserin sahnelenmesinde alın teri döken herkesi kutluyorum.
Verdi’nin Fransız yazar Alexandre Dumas’nın ilk baskısı 1848 senesinde meydana getirilen Kamelyalı Hanım isminde romanından operaya uyarladığı La Traviata, ağlatısal sonla biten bir aşk öyküsünü konu alıyor.
Bu ağlatısal aşk öyküsünün hanım karakteri olan Violetta Valery, Paris’in seçkin yaşantısının malum simalarından biri.
Lükse ve sefaya düşkün bir bayan olan Violetta aslına bakarsak Fransız yazar Alexandre Dumas ile aşk yaşamış olan Marie Duplessis’tir.
Doğrusu Verdi’nin operası gerçek bir aşk öyküsünden esinleniyor.
Hemen hemen 23 yaşlarındayken veremden yaşamını yitiren Marie Duplessis, Parisli pek fazlaca varlıklı ve meşhur adamın sevgilisi olmuş.
Gerçek aşkı ise bir partide tanıştığı Alexandre Dumas ile yaşamış.
Alexandre Dumas, Marie Duplessis’in yaşamından ve onunla yaşamış olduğu aşktan yola çıkarak günümüzde Batı edebiyatının klasiklerinden biri olarak kabul edilen eserleri içinde yer edinen Kamelyalı Hanım‘ı yazıyor.
Yazar, eserinin fazlaca beğenilmesi üstüne de kendi romanını oyunlaştırıyor. Bu oyundan fazlaca etkilenen Giuseppe Verdi, Marie Duplessis’in ağlatısal öyküsünü opera sahnesine taşımış.
İşte bu eserin son sahnesinde ölümüne saatler kala seslendirdiği bir aryada Violetta geçmişin güzel günlerini anar.
Tıpkı Violetta benzer biçimde pek çoğumuz geçmişi anarken kendimizi güzel duygu ve düşünceler içinde buluruz.
Sanki geçmişte kalan her şey güzeldi de esas mesele ya da sorun bugüne dairmiş benzer biçimde. Acaba zihnimiz bu mevzuda bizlere bir oyun oynuyor olabilir mi?
Bir vakit makinasına binip geçmişte o güzel bulunduğunu düşündüğümüz günlere, anlara geri dönebilsek kim bilir değişik ruh hallerimizle karşılaşacağız.
Aslen büyük bir olasılıkla geçmiş günlerimizde de tıpkı bugün olduğu benzer biçimde luk, üzüntü, hüzün, kaygı, korku, şaşkınlık, hiddet ve mutluluk benzer biçimde çeşitli duygu durumlarını yaşıyorduk.
Ne oldu da bu duygu durumlarından negatif olanları elendi ve güzel olanları hafızamızda yer etti?
İnsanın denetim edilemeyen, dizginlenemeyen arzu ve isteklerinin şimdiye ve/yada geleceğe dair bulunduğunu varsayabiliriz.
Pek fazlaca insan, tüm bir yaşamı süresince arzu ve isteklerinin peşinden koşar. Böylesi bir yaşam formunda insanoğlunun aklı, arzu ve isteklerinin kölesi konumundadır. Akıl, arzu ve isteklerin gerçekleşmesi için çabalar durur.
İnsanın arzu ve istekleri ise şimdiye ve/yada geleceğe dairdir. Kim bilir geçmiş günlerimize ilişkin arzu ve/yada istememiz canlılığını yitirdiği içindir ki o günleri güzel yad ediyoruz.
Oysa bugün ve yarın için arzu ve isteklerimiz tüm canlılığıyla yaşamımızı yönetmektedir. Geçmiş günlerinin Violetta’ya güzel görünmesinin sebebi büyük bir olasılıkla budur.
*Bu makalede yer edinen fikirler yazara aittir ve Independent Türkçe’nin editöryal politikasını yansıtmayabilir.