her şeyden önce bir sebep; yaşamaya da yaşayamıyor olmaya da …
her şeyden önce bir hayatı elde etmek demek, belirli ölçütlerle süregelen ve süregiden yaşam nöbetlerinin peşinden yürüyüp kendi çizgin için uzun ve ince çizikler elde etmek yarışı demek; birtakım hayatlar uğruna söylenebilecek olanları “n’apalım, demek ki…” ile bir arada sunup bir hayıf için anatomik yaygın kabullenişler, bir beynin içine yerleştirilmiş dinamit kadar tesir gücüne sahip aslında.
neden mi?
adım adım ilerleyelim:
1. adım:
bir yaşamın temel unsurlarından biri, aslında bir yaşama sahip olma duygusu veya sahip olma bilincidir. nitekim bu sahiplik bir anda vahiy ile gönderilmiş bir kayıt sistemine de sahip değildir, ki bu biraz da tecrübelerin yaşam perspektifinde bir öneme sahip olup olmadıklarını da kendi içinde mukayese eden birey, kendi hiçliğinin kuyusuna düşer ve kendini kaybeder.
2.adım:
kendi olmadan yaşayan, kendi olmadan olan, kendi olmadan bir mıntıkanın düzlemine çakılıp kalan ve eksenler arasında bir yaşama mutabık kalan birey, mutsuzluğun ve huzursuzluğun normalleştiği bir ortam arayışına girer; kendini, kendiliğini, istediğini ve elde ettiğini büyük bir çemberin içine dizerken nitekim bunların kendi nezdinde ne kadar öneme sahip olduklarını da irdeler.
3.adım:
sorgu sorgu sorgu!
hayatını tamamen bir şeyleri sorgulayıp anlamaya, en azından anlamaya çalışmaya harcayan kişinin mutsuzluk kaçınılmazı kader, aslında hayatın duvarlarla örülü bir yerlerinde karşısına dikilmesine daha fazla tanık olması demek; incelen karakterin hırpalandığı ortamları kendi mezarı belleyen bireyin, bulunduğu her anda kendi acısı uğruna bünyesini uyuşturan bir alışkanlıkla devam kararı alması demek.
4.adım:
adının karşısına yerleştireceği kederlerin bütününü yutan ve böylece kendi geleceğini tayin eden kimse, hayatın ısrarlarına dayanamayıp da bir uçurumun ucunda durur ve kendi çukurunun derinliğini düşler; nitekim ilk düşleyiş, ilk düşüş için aracı olur ve birey kendi kusurlarıyla gömülür yaşamın seyir halindeliğine; bu da hiçliğin ilerleyici boyutudur.
5.adım:
tükenişin ve tökezlenişin felsefesi, yavan durumlarda işe yarar bir tablo çizmese de aslında inancın kapıdan geçirildiği her eşik için dönüşümlü olarak kabul görme ihtimali söz konusu. nasıl ki hacı cevher’in itimadına girmeyen ağrıları hayat olarak değer göstersek, o denli içsel kaygıların kaldırıldıktan sonra geride bıraktıkları boşluk da tesir gücüne sahiptir.
6.adım:
neden ve nedensel güzergah üzerine irtifasını kaybetmiş olan varlık, esasında oluşunun altında yatması gereken anlam yoksunluğu ile kendi gücünü yitirdiğini düşünür ve bu düşünüş onu göğüs gerebileceği bir idmandan uzaklaştırarak nitekim son etapta kendini silik bir tabloya sıkıştırıp hayat karesinde bulunmak istemediğine kendisini kabul ettirir.
7. ve son adım:
kendi tükenişine alkış tutan ve bununla birlikte çarelerin yaratıcılığından bir hayli uzakta duran birey, bir hayli uzakta duran kişi, bir hayli uzakta duran hacı cevher’in kafasındaki şahıs, kendi dünya ivmesini yakalayamadığı andan itibaren bir zindan yaratıcılığı içinde, günden güne acının kollarında kendini bulup kendi iç savaşına taraf olmak zorunda hisseder; bu da demektir ki birey çaresizliğin ve tükenişin ucunda kendi tökezlemesine seslenip keskin bir acı hazzına ulaşır.
tüm bunlarla beraber hiçliğin ve çaresizliğin tanışıklığında bulunmak demek, kendi yoksunluğu ile cebelleşmenin yanı sıra, kaybını bir düşünce modeli haline getirip mütemadiyen yüzleşerek savaşlarının etki alanını daraltmak ve böylece çapın ufalmasına ve eksenin eğilmesine karşı gelerek, varlık ve anlamın kimyasını yakalamaya çalışmak demek; yani tüm bunlar “bakın, ben yaşıyorum.” demek.
Bu gönderiye abone olarak, gelecek yeni güncellemelerle ilgili ilk siz haberdar olabilirsiniz!