Dünya Göçmenler Günü'nde Sınır Tanımayan Doktorlar (MSF) olarak göçmenlerin farklı yüzlerini paylaşmak istiyoruz. Onlar kadın, erkek ve çocuk. Onlarca farklı ülkeden aileler ve bireyler.
Fiziksel, politik ve kültürel engelleri aşıp şiddet, baskı, yoksulluk ve eşitsizlikten kaçan insanlar. Başka ülkelerde daha iyi fırsatlar ve güvenlik arıyorlar. MSF, onların hikâyelerine, şiddetin ve temel hizmetlerin eksikliğinin sağlıkları ve yaşamları üzerindeki etkilerine tanıklık ediyor.
Küresel düzeyde, 2019'un sonunda 79,5 milyon insanın evini terk etmek zorunda kaldığı tahmin ediliyor. 26 milyon insan şu anda mülteci; yarısından fazlası 18 yaşın altında. Tıbbi tedavi görmenin önündeki idari, ekonomik ve yasal engeller, göç ve iltica süreçlerine dair yaygın yanlış bilgiler ve temel hizmetlerin eksikliği, durumlarını daha da savunmasız hale getiriyor.
MSF'nin Meksika'dan geçen göç yolunda sağlık hizmeti sunduğu hastaların yüzde 60'ından fazlası ya kendi ülkelerinde ya da yolculukları sırasında şiddete maruz kaldı. Bu grubun şu anda acilen tıbbi ve ruh sağlığı hizmetlerine ihtiyacı var.
Aşağıda paylaştığımız portreler, göçün çeşitliliğini ve daha güvenli bir yerde yaşamak için göçmenlerin yorucu bekleyişlerini yansıtıyor. Çoğu Amerika Birleşik Devletleri'ne (ABD) sığınmak istiyor, ancak ABD sınırlarının kapatılması, ülkenin göç politikaları ve COVID-19 salgını nedeniyle Meksika'da belirsizlik, kaynak sıkıntısı ve kişisel riskler altında hayatta kalmaya devam etmeleri gerekiyor.
Adım Mathysse*, ben bir sığınmacıyım. Aileme yönelik tehditler sonrasında Haiti'den ailecek ayrılmak zorunda kaldık. Güvenli bir yer arayışıyla Şili'den Meksika'ya seyahat ederken hamileydim. Şimdi Meksika, Reynosa'da ABD’ye girebilmek için iltica başvurumun sonuçlanmasını bekliyorum. Bu sınır şehrine vardığımda, kaynak yetersizliği ve hastanelerde COVID 19 salgınının yarattığı aşırı yoğunluk nedeniyle doğum öncesi bakım hizmetlerine ulaşamadım. Genel hastane ile koordinasyon halinde çalışan MSF'nin desteği sayesinde sağlık hizmetlerine erişebildim.
*Güvenlik nedeniyle isim değiştirilmiştir. Fotoğraf: MSF
Ben Marcela*, El Salvador'dan geliyorum. Meksika ile ABD arasındaki sınırda, Matamoros'taki derme çatma kampta arkadaşlarımla yaşıyorum. Ülkemi terk etmek zorunda kaldım, çünkü transeksüelim. Orada ölümle tehdit edildim. Ancak ABD’ye gidebilirsem güvenli bir yaşam sürme şansım olacak. Bunun için ne kadar uzun süre beklemem gerekiyorsa bekleyeceğim.
*Güvenlik nedeniyle isim değiştirilmiştir. Fotoğraf: Arlette Blanco/MSF
Ben Piedad.* Ailemden birisi öldürüldükten sonra çocuklarımla birlikte Honduras'tan kaçtım. ABD’ye sığınma talebinde bulunmaya çalıştım, ancak gözaltına alındım ve başvuru sürecimi beklemek için Meksika'ya gönderildim, bu da hayatımı ve ailemi riske attı. Şimdi Meksika, Reynosa'da başvuruma cevap bekliyorum.
*Güvenlik nedeniyle isim değiştirilmiştir. Fotoğraf: Dominic Bracco/MSF
Ben Elizabeth*, Meksika'nın güneyindeki Guerrero'dan geliyorum. Oğlumu doğurduktan birkaç gün sonra ABD'den sınır dışı edildik. Şimdi, Matamoros'ta, oğlum Carlos'un doğduğu ülkeye dönebilmemiz için iltica başvuruma bir çözüm bulunmasını bekliyorum. Burada sınıra yakın kampta MSF'den tıbbi yardım alıyoruz.
*Güvenlik nedeniyle isimler değiştirilmiştir. Fotoğraf: Arlette Blanco/MSF
Ben Luis*. Ailem ve ben Honduras'tan ayrıldık, çünkü ailem artık oranın bizim için güvenli olmadığını söyledi. Şimdi, annemle babamın orada hayatın daha iyi olduğunu söylediği ABD'ye gidebilmek için Meksika, Matamoros'ta bekliyoruz.
*Güvenlik nedeniyle isim değiştirilmiştir. Fotoğraf: Melissa Pracht/MSF
İsmim Nuria*, ben bir sığınmacıyım. Çeteler tarafından ölümle tehdit edildiğimiz için Honduras’tan çocuklarımla birlikte kaçtık. Ülkeme dönmekten çok korkuyorum. Buradaki, Tamaulipas eyaletindeki durum da pek güvenli değil. Şimdi, ABD’ye sığınma başvurusu yapmak için ilk randevumuzu almayı ve böylece ailemizin geri kalanıyla yeniden bir araya gelmeyi bekliyoruz.
*Güvenlik nedeniyle isim değiştirilmiştir. Fotoğraf: Clementine Faget/MSF
Adım Mario*, 72 yaşındayım. Aslen Meksika'nın Zacatecas eyaletindenim, ancak sınır dışı edildiğimden beri burada kendi ülkemde yasadışı bir şekilde ikamet ediyormuş gibi hissediyorum. ABD'de 43 yıl yaşadım; hayatım oradaydı. Artık burada da orada da bir ailem yok. Matamoros'ta kalacağım. İşim var ve burada kendimi iyi hissediyorum.
*Güvenlik nedeniyle isim değiştirilmiştir. Fotoğraf: Clementine Faget/MSF
Ben Denise*; ailem ve ben Kongo'daki evimizi terk ettik. Uzun bir süre yoldaydık. Bana daha az korkuyla yaşayacağımız bir yere gideceğimizi söylediler. Oraya varabilmeyi umuyoruz, ama şimdilik Reynosa'da bir sığınma merkezinde kalıyoruz. Burada benim gibi ayrılmak için bekleyen çocuklarla oynuyorum. Burdan neredeyse hiç ayrılmıyoruz, dışarısının çok tehlikeli olduğunu söylüyorlar.
*Güvenlik nedeniyle isim değiştirilmiştir. Fotoğraf: Cesar Delgado/MSF
Benim adım Lurvy*. Honduras, Tegucigalpa'dan çete şiddeti yüzünden kaçmak zorunda kaldım. Ailemin olduğu Monterrey'e (Meksika) gitmek istedim. Önce ben yola çıktım, eşim ve çocuklarım da sonradan bana katılır diye düşünmüştük. Chiapas'a geldiğimde sığınma talebinde bulundum, ancak süreç bir türlü ilerlemiyordu. Korktum, bu yüzden "Canavar"a (Ölüm Treni) binmeye karar verdim. Başka seçeneğim yoktu. Coatzacoalcos'a üç gün ve üç gecenin sonunda ulaştık. Orada baska bir trene geçmemiz gerekiyordu. Transfer zamanı geldiğinde polis geldi ve trene binmenin daha zor olduğu bir yere koşmak zorunda kaldık. Düştüm ve tren bana çarptı. İyileşmek için Coatzacoalcos'ta bir sığınma merkezinde birkaç ay geçirdim. Orada MSF'den psikolojik yardım aldım. Şimdi ailemle Monterrey'deyim. Buraya vardıktan birkaç ay sonra kocam bir araba kazasında öldü. Protez bacaklar için yardıma ihtiyacım var.
*Güvenlik nedeniyle isim değiştirilmiştir. Fotoğraf: Leo Coulongeat/MSF
Göçmenler ve sığınmacılar artık görünmez olmamalı. @MSF
Görünmez olan/kılınan ve ilginizi bekleyen insani krizler var. @MSF