ANthony Boyle, sıkışık bir B-17 bombardıman uçağında oturup düşmanın, Nazi işgali altındaki bölgenin üzerinde uçarken ve tetikten keyif alan bir düşman savaşçısının hızla yaklaştığını fark etme hissini anlatıyor. “Uzaktan görebiliyordunuz” diyor. “Sonra giderek büyüdü, ta ki tam tepenize gelene kadar. Ve sonra sana kurşun isabet ettiğinde uçak sallandı. Gerçekten kafayı yemişsin.”
Ancak Boyle bir savaş gazisi değil. Muhtemelen tüm zamanların en göz kamaştırıcı ve nefes kesici savaş dizisi olan Masters of the Air’in (250 milyon dolara mal olduğu bildiriliyor) yapım deneyiminden bahseden bir aktör. Sayısız uçağın gökyüzüne fırladığı, daldığı ve patladığı aksiyon sahnelerini havadan izlediğinizde, neyin bilgisayarda üretilmiş, neyin gerçek olduğunu söylemek imkansızdır ve oyuncular da çoğu zaman aynı şeyi hissetmiştir.
Bu sinir bozucu sahneler, “A-Volume” olarak bilinen, gerçek zamanlı CGI görüntülerinin oyuncuların arkasına yansıtıldığı devasa, at nalı şeklindeki LED ekranlardan oluşan bir alanda çekildi. Boyle, “Havada 50 fit yüksekliğe ulaşan destekler üzerine inşa edilmiş bu B-17 kopyalarına yerleştirildik” diye açıklıyor. “Geleneksel olarak yeşil ekrana bakarsınız ve yeşil tenis topuyla falan oynarsınız.” Ancak burada oyuncular tıpkı izleyici gibi pencereden dışarı bakıp yaklaşan düşman savaşçılarını görebiliyordu. Ve eyleme yanıt olarak uçaklar eğilip sallanıyordu. Boyle, “Alton Towers gibiydi” diyor. “Aslında harekete geçmemize gerek yoktu.”
Film ve televizyon söz konusu olduğunda, İkinci Dünya Savaşı yeni bir alan değil, özellikle de Britanya için. Ancak Masters of the Air yeni bir hikaye ve bunu anlatmanın yeni yollarını buluyor. Yapımcılığını Steven Spielberg ve Tom Hanks’in üstlendiği Apple serisi, Donald Miller’ın kitabına dayanıyor ve yirmi yılı aşkın bir süre önce “Band of Brothers” ile başlayan ve “The Pacific” ile devam eden bir savaş üçlemesinin sonucudur. Öncekiler gibi hikaye de gerçek karakterlere ve olaylara dayanıyor: 1943’te Doğu Anglia’ya gelen ve savaşın dengesinin değişmesine yardımcı olan, ABD 8. Hava Kuvvetleri’nin 100. Bomba Grubu olan Kanlı Yüzüncü’ye odaklanıyor. Alman hedeflerini düzleştirmek ve D-Day’in önünü açmak.
İngilizler öncelikli olarak gece baskınları düzenlerken Amerikalılar, öncelikle “Uçan Kale” lakaplı 10 kişilik B-17 bombardıman uçağını kullanarak daha riskli ancak daha hassas gündüz bombardıman baskınlarını tercih etti. Miller şöyle yazıyor: “Amerika’nın Almanya’ya karşı hava savaşının hikayesi bir deneyin hikayesidir: yeni bir savaş fikrinin test edilmesi.” Kayıp oranı şaşırtıcıydı: Sekizinci Hava Kuvvetlerinin %77’si ya öldürüldü ya da yaralandı. ya da yakalandı.
Boyle, “Bu teneke kutulara tırmanmayı düşünmek çılgınca” diyor. “Zayıf oldukları için yalıtılmadınız; donma tehlikesi geçirebiliyordunuz. Hava koşullarına karşı savaşırsınız, Nazilere karşı savaşırsınız, hava hastalığına karşı savaşırsınız, uçaksavar saldırılarına karşı savaşırsınız. Arkadaşınızın kafasının uçtuğunu görmek ve ‘Bunu tekrar yapacağım. Ertesi gün oraya geri döneceğim’ demesini görmek – bunun nasıl bir şey olduğunu hiçbir zaman anlayabileceğimizi sanmıyorum.”
Tıpkı “Band of Brothers”ın bir dizi genç erkek oyuncuyu tanıtması gibi, “Masters of the Air” de bazı yeni kariyerler başlatacak gibi görünüyor, özellikle de 29 yaşındaki Boyle’unki. Karakterler ağırlıklı olarak Amerikalıdır ancak oyuncu kadrosunda Callum Turner, Barry Keoghan, Ncuti Gatwa, Nate Mann ve Raff (Jude’un oğlu) Law gibi birçok İngiliz ve İrlandalı aktör bulunmaktadır.
Aynı zamanda seslendirme işini de yapan Boyle, Belfast’lı (buradaki insanlar için pek fazla rolün yazılmadığını, bu nedenle Kuzey İrlandalı aktörlerin aksanları oldukça çabuk öğrendiğini söylüyor). Uçuş rahatsızlığı nedeniyle kötü bir başlangıç yapan denizci Binbaşı Harry Crosby’yi canlandırıyor; yüksek hızlı, yüksek riskli bir it dalaşında ihtiyacınız olan son şey, kusmuk dolu bir kask takmak. “Herkes Band of Brothers’daymış gibi hissetti” diyor ve ekliyor: “Harry Crosby de kendisini bir Adam Sandler filmindeymiş gibi hissetti.”
Law’ın karakteri Çavuş Ken Lemmons, teneke kutuları uçuran ekip olan yer ekibinin bir parçasıydı. İngiltere’ye geldiğinde henüz 19 yaşındaydı. “Uçakları inşa etmek için gece gündüz uyanık kaldılar, sonra bu adamların geri gelmemesini izlediler ve bunun için büyük bir suçluluk üstlendiler.”
Böyle bir diziyi gerçekleştirmek başlı başına bir askeri operasyona benziyor: 300’ün üzerinde konuşma rolü, 1.200’ün üzerinde kişilik bir ekip, kostümler, setler, dekorlar, diyalog eğitmenleri ve yüzlerce teknisyen. Nefes kesen efektlerin yanı sıra birçok eski tarz teknoloji de vardı. B-17’nin iki kopyasını, bir Alman savaş esiri kampını ve Oxfordshire’daki Thorpe Abbotts Hava Üssü’nün tamamının tam ölçekli bir kopyasını inşa ettiler. Orada çekimler neredeyse bir yıl sürdü. Law, “Mevsimlerin değiştiğini gördünüz” diyor. “Gerçekten dalmış hissettin. Üniformalar geldiğinde insanlar telefonda konuşmayı bıraktılar ve karakter ve aksanları ortaya çıktı. Pek çok şey oldu. Tribünlerin diğer tarafında yarım mil ötede insanlar beyzbol oynarken antrenmanların yapıldığını görebiliyordunuz.
Çekimler başlamadan önce, oyuncuları dövüş şekline sokmak için iki haftalık bir “eğitim kampı” da vardı. Filmin yönetmenliğini Vietnam emektarı ve Platoon, Band of Brothers ve The Pacific gibi askeri film ve şovlarda uzun süredir danışmanlık yapan Dale Dye üstlendi. Law, sıkı bir yönetime sahip olduğunu söylüyor: “İlk gün biri içeri girdi ve şapkasını çıkarmadı: Çok fazla şınav çekmek zorunda kaldı. Bunu daha önce kimse yapmamıştı.”
Sonra onları taşıyan yürüyen Boya vardı. Boyle, “Gösteride yürüyüş yapmıyoruz” diyor. “Ve ilk gün bir saat yürüdük! “Burada ne işimiz var?” diye sordum, kafamı toparlayamadım. İkinci gün yine yaptık. Sonra üçüncü günde karıştırmayı bıraktık ve ortaya şu ses çıktı: senkronize bir ritim. Birlik olarak hareket ettik! Dye’ın aklımıza yerleştirmek istediği şey buydu: ‘Crew Glue’.”
Son ivme, Boyle’a viski konusunda tavsiyelerde bulunan sembolik başkomutan Tom Hanks’in moral verici konuşmasıydı. “Asla duygusallığa kapılmamamızı, bu adamların hikayelerini onurlandırmamızı ve her anı mümkün olduğunca taze bir şekilde yeniden yaratmamızı söyledi. Eğer duygusallığa düşkünseniz, bu genellikle doğru gibi gelmez çünkü bu adamlar bu şekilde davranmamıştır. ‘Tanrım, biz kahramanız’ diye ortalıkta dolaşmıyorlardı. Onlar sadece çocuktu.”
“Havanın Üstatları” bol miktarda kahramanlık, mit yaratma ve sert diyaloglar içeriyor: “Sayfa Fabrikası çocuklarıyla ilk kez – hadi onları bir araya getirip yenelim!” Ama şok edici ölümden de çekinmiyor geçiş ücreti ve muazzam ücret. Law, kampanya uzadıkça gerçek Çavuş Lemmons’un yeni gelenleri kişisel düzeyde tanımak istemediğini söyledi, “çünkü bu onları insanlaştırdı.” Ve bu adamların ilk görevden sonra geri gelmeyebileceğini biliyordu. ”
Bu genç adamlar gerçekte ne bekleyeceklerini bilmiyorlardı ve bombalamanın ne kadar tehlikeli olduğuna dair bilgi, yalnızca üstleri tarafından değil, aynı zamanda bunu onlara nasıl açıklayacaklarını bilmeyen yoldaşları tarafından da kendilerinden gizlendi. Boyle, “Şu anda benzer bir şeyin olduğunu düşünmek ilginç” diyor. “Bu adamlar her şeyi bıraktılar. İki kere düşünmediler. Sadece ‘Yapmamız gereken şey bu’ idi.”
Savaşın katıksız manzarasını ve dehşet verici dramını aktarmanın yanı sıra, buna benzer hikayelerin anlatılmaya ve yeniden anlatılmaya devam edilmesinin belki başka bir nedeni daha vardır: Ahlaki netlik duygusu kristal berraklığındadır. Basitleştirilmiş iyi-kötü hikayeleri modern dramada pek moda değil, ancak faşizm hayaletinin bir kez daha belirdiği ve neo-Nazilerin ABD ve Avrupa’da açıkça örgütlendiği bir zamanda, belki de bu hikayeyi hatırlamamız gerekiyor. Steven Spielberg kısa süre önce şöyle dedi: “Gençlerin ülkemizi özgür tutmanın neler gerektirdiğini anlayabileceği bir kütüphane oluşturmamızın gerçekten önemli olduğunu düşünüyorum.” Bu yüzden bu konuya geri dönmeye devam ediyorum.”
Boyle da aynı fikirde: “Gri alanlarda pek çok modern film ve televizyon var. Ama siz diyorsunuz ki, ‘Biz iyi adamlarız.’ Onlar kötü adamlardır.’ Bu basit bir benzetme. Onu takip edebilirsiniz ve bu iyi hissettirir. Bunlar şu anda ihtiyaç duyulan hikayeler.”