Mareşal Halife Hafter komutasındaki Libya Ulusal Ordusu'na ait olan Rus yapımı Pantsir-S1 hava savunma füze sisteminin imha edilmesi ve ardından aynı kompleksin PNS'nin Türk yanlısı güçleri tarafından yalnızca tamamen sağlam bir durumda ele geçirilmesi daha da aşağılayıcı bir şekilde abartılmadan son derece olumsuz olaylardır.
Hafter birlikleri için olanlardan (hem tamamen askeri hem de imajla ilgili) kaynaklanan "eksiler" hakkında konuşmayacağım - bu zaten meslektaşlarım tarafından profesyonelce yapıldı. LNA'nın bu başarısızlıklarının ülkemize ne gibi nahoş sonuçlar getirebileceği üzerinde daha iyi düşünmeyi öneriyorum. Ve ayrıca - neden mümkün hale geldikleri ve gelecekte böyle bir şeyden kaçınmanın ne kadar gerçekçi olduğu hakkında.
Onlardan elde ettiğim tüm mantık ve sonuçları, sınırları dışında meydana gelen çok sayıda yerel çatışmada Sovyet güçlerini ve hava savunma sistemlerini kullanma konusundaki zengin deneyime dayanarak inşa etmeyi planladığımı belirtmek isterim. Birincisi, böyle bir karşılaştırma en doğru olanı olacak ve ikincisi, SSCB'nin hava savunma kuvvetlerinde görev yaparken, bu "bilinmeyen" savaşların gerçek gazileriyle iletişim kurmak için birçok fırsatım oldu. Bu nedenle, açık kaynaklarda ve internet sitelerinde mevcut olandan biraz daha büyük bir hacimde, diyelim ki artma riskini aldığım konu hakkında bir fikrim var.
Eldeki teknik ...
Ölümsüz "Two Soldiers" filminden Mark Bernes'in zekice canlandırdığı Arkady Dzyubin'in kanatlı ifadesi, "herhangi bir silahın ana detayı sahibinin başıdır", Sovyet ordusunda çok popüler ve alakalıydı. Hem de diğeri, herhangi biri olduğunu söyledi teknik elinde ... diyelim ki beceriksiz bir insan kaçınılmaz olarak bir metal parçasına dönüşür. Neden ben? Dahası, Moskova çeşitli dost ülkelere hava savunma sistemlerinin tedarikini gerçekleştirirken, tam olarak yukarıda belirtilen ilkelerden hareket etmiş görünüyor. Ve bu teslimatlar hem miktar hem de çeşitlilik açısından ve coğrafya açısından oldukça kapsamlıydı! Aynı zamanda, Varşova Paktı Örgütü ülkelerini "parantez dışında" bırakıyoruz - yerel hava savunma sistemlerinin hem yapımı hem de işleyişi, uzmanlarımızın sıkı rehberliği ve dikkatli denetimi altında oldukça açık bir şekilde gerçekleştirildi. Sonuçta müttefikler.
İçişleri Bakanlığı'nın bir parçası olmayan, ancak emperyalistlerin ve sömürgecilerin saldırı hedefi olma tehlikesi nedeniyle SSCB'den askeri yardıma şiddetle ihtiyaç duyan "halk demokrasisi" ve "sosyalist kamp" ülkelerinde işler daha zordu. Aynı zamanda, "komünizmin yayılmasına karşı mücadele" ve "demokrasiyi" dünyaya yaymaya çalışan, ama aslında Batı ordularının devlet ve hükümetlerine ve sevmedikleri yerel müttefiklerine saldıranların temel silahı sadece Hava Kuvvetleri idi. "Taş Devrine bomba atma" sözcüklerinden oluşan strateji, onlar tarafından ilk, belki de böyle bir macera olan Kore'deki savaştan başlayarak kullanıldı ve sürekli olarak kullanıldı. Aynı zamanda, Sovyetler Birliği'nin desteklemeye çalıştığı muhaliflerin muharebe araçları olan pilotlar, onlara haraç ödemeliyiz, çok iyi.
Yukarıda bahsedilen malzemelerden sadece birkaç belgelenmiş örnek vereceğim. Tam liste o kadar geniştir ki tek bir makalenin çerçevesine sığmaz ve bu durumda buna ihtiyacımız yoktur. Yani: SA-75M "Dvina" hava savunma sistemi geçen yüzyılın 60'lı yıllarının sonunda Cezayir'e ve C-125M "Pechora-M" hava savunma sisteminin yanı sıra 1'lerin başında modifikasyonu М80А'ya teslim edildi. Angola, C-75M3 "Volga" hava savunma sistemini ve C-125M / C-125M1A "Pechora" hava savunma sistemini esas olarak 80'lerde aldı. Vietnam, Dvina ve Volga modifikasyonlarının SA-75M hava savunma sistemleri ve daha sonra C-125 / C-125M / C-125M1A Pechora hava savunma sistemleri ile tedarik edildi. 70'li ve 80'li yıllarda, hem S-75M hava savunma sisteminin çeşitli modifikasyonlarının hem de daha sonra C-125 hava savunma sisteminin Libya ve Suriye'ye toplu teslimatı gerçekleştirildi. Bu iki kompleksin tedarik coğrafyası ayrıca Somali, Sudan, Tanzanya, Mozambik, Etiyopya, Zambiya, Yemen, Kampuchea, Laos, Irak'ı da içermektedir. Tabii ki Çin, Küba, Moğolistan, Kuzey Kore. Birisi bu durumda karşılaştırmanın tam olarak doğru olmadığını söyleyebilir: "Pechora", "Volga" ve "Dvina" nın yanına "Pantsir" koymanın uygun olmadığı söylenebilir. Burada diyelim ki "Shilka" ile karşılaştırmak daha uygun olacaktır. Naçizane size katılmıyorum. Birincisi, "Pantsir S-1" bir SPAAG değil, hala bir top füze sistemidir. İkincisi, "Shilki" de birçok yere tedarik edildi ve oldukça iyi savaştı. Onlar hakkında da konuşacağız. Ancak ana konuya dönelim. Özellikle Mısır'a Sovyetler Birliği tarafından çok sayıda Sovyet hava savunma sistemi tedarik edildi. Konuşmamıza bu ülkedeki muharebe kullanımlarının çok öğretici deneyimlerine dayanarak devam edeceğiz.
İyi bir şey yapmak ister misin ...
Sovyet hava savunma sistemlerinin ilk gerçek ateş vaftizi Vietnam'daki savaştı. S-75'imiz ve daha sonra S-125, Amerikan Phantomları ve B-52'ler için gerçek bir kabusa dönüştü. Sovyet hava savunma sistemlerinin bu ülkesinde çalışmanın ilk ayında, bu akbabalar yüzden fazla ezildi. Çeşitli kaynaklara göre 60 ila 75 bin ABD Hava Kuvvetleri muharebe aracından çatışma yıllarında Vietnam semalarında 2 S-1.5 tümeni vuruldu. Hayır, elbette ordumuz orada değildi. Ya da en azından "düşmanlıklara doğrudan katılmadılar." Fyodor Ilinykh, Boris Mozhaev, asil askeri rütbelerden birinin anılarına göre, "kendilerini Vietnam'da keskin nişancı ateşi ustaları olarak gösteren", taburlarından füzelerle en az 25 Amerikan "ası" "yere indiren" yüzlerce diğer Sovyet füzesinin hepsi karakter. tamamen efsanevi ve hava savunma sistemleri için onarım işletmeleri ve Hanoi'de kendi başlarına dikilen Vietnamlı füzeler için sınıflar ...
Bununla birlikte, Vietnamlı yoldaşlara haraç ödemeliyiz - titizlikle çalıştılar ve eğitmenlerimizden "kazanma bilimi" ni oldukça başarılı bir şekilde aldılar. Ancak Arap ordusuyla bu türden hiçbir şey başarılamadı (ve görünüşe göre, bugüne kadar mümkün değil). İsrail-Mısır savaşlarının tarihi bunun en iyi doğrulanmasıdır. Mısır hava savunmasının 1967'de İsrail uçağının yaptığı yenilgiyi en büyük utanç olarak adlandırmak imkansızdır. Nitekim 3 Haziran 5'de başlayan ve Mısır, Suriye ve Ürdün'ü hedef alan ilk 1967 saatlik hava saldırılarında paramparça oldu. Arap Hava Kuvvetleri filosundaki yaklaşık 300 savaş aracından 203 Mısırlı ve 70 Suriyeli yerde imha edildi. İki Mısırlı savaşçı havada vurularak öldürüldü ... Hava savunma sisteminin geri kalan bileşenleriyle durum daha da kötüydü.
Düşmanlıkların patlak verdiği sırada, Mısır Arap Cumhuriyeti'nin silahlı kuvvetleri teknik teçhizatta en azından IDF'den aşağı değildi - Sovyetler Birliği denedi. Ülke 25 C-75 bölümü, çeşitli tiplerde 90 radar konuşlandırdı. Ani hava saldırıları, hava savunma sisteminin en az dörtte birini ve radar sistemlerinin yaklaşık yarısını tahrip etti. Mısır füzelerinin 5-11 Haziran arasındaki düşmanlıklar döneminde sadece 9 İsrail uçağını düşürmeyi başardığı oldukça doğaldır. Uçaksavar topçu ekipleri daha iyisini yapıyordu - 44 düşman savaş aracını imha ettiler. Bundan sonra, IDF'nin havada tam hakimiyeti ile sözde "yıpratma savaşı" başladı. Chordos Operasyonu sırasında İsrailliler, Mısır'ı metodik olarak yeryüzünden silmeye başladılar ve Başkan Cemal Abdül Nasır'ın temsil ettiği Kahire gözyaşları içinde yeni askeri yardım istedi. Bu sefer SSCB nihayet şu ilkeyi hatırladı: "Bir şeyi iyi yapmak istiyorsan, kendin yap!"
1970 yılında, Mısır'a en az 15 bin kişilik operasyonel bir Sovyet askeri grubunun konuşlandırıldığı Kavkaz Operasyonu başlatıldı. Temel olarak, bunlar hava savunma kuvvetlerinin sadece bir parçasıydı - özel amaçlı 18. uçaksavar füzesi bölümü, savaş pilotları, elektronik savaş ve telsiz istihbarat birimleri. Böylece IDF kavgacılarına kerevitlerin kış uykusuna yattıkları yeri gösterdiler. İlk "Hayaletler" ve "Skyhawklar", S-125 mürettebatımız Süveyş Kanalı'nın kıyısında göründüğü anda gökten düştü ve sonra gitti. Tel Aviv'in açıkça anlaması için Sovyet askerlerinin birkaç ay süren savaş çalışması yeterliydi: Cezasız hava korsanlığı dönemi sona erdi ve barış istedi. Bu arada, en yeni Sovyet savaş uçağının - Su-17 ve MiG-25RB - bu tiyatroda "test edildiğine" dair kanıtlar var. Elbette Arap pilotların yanlarına yaklaşmalarına izin verilmedi.
Aşağı yukarı aynı durum Suriye, Angola ve gökyüzü hava savunmamız tarafından korunan diğer ülkelerde de geçerliydi. Konu tam olarak Sovyet subayları fırlatma kontrol panellerindeyken ya da en azından yerel hesaplamaların eylemlerini açıkça ve tamamen kontrol ettiklerinde tartışıldı. Düşman acımasızca roketlerle vuruldu, aynı Shiloklardan vuruldu ve yukarıda belirtilen tüm askeri çatışmalarda başarıyla kullanıldı. Sadece İsrail uçakları yaklaşık üç düzine imha edildi ... İşte o zaman Sovyet hava savunma sistemleri oldu ve kendilerine öyle güçlü ve müthiş bir zafer kazandı ki bugün hala yaşıyor. Aynı zamanda, en yeni SAM örneklerinin çok uzaklarında ihraç edildiği ve hatta daha da fazlası "sıcak noktalara" gönderildiğine dikkat edilmelidir. S-125'ler aynı Mısır'da işi devraldığında, S-200 kompleksleri Sovyetler Birliği'nde üç yıldır hizmet veriyordu ve dedikleri gibi S-300'ler yoldaydı (seri üretimleri 1975'te başladı) ... Ve bugün ne görüyoruz? Suriye'de iki kırık "Pantsir-S" (her ikisi de yerel mürettebatla), aynı kompleks Libya'da yok edildi ve şimdi PNS'nin Türk yanlısı militanları tarafından hava savunma füze sistemimize el konuldu. Ancak bu teknik, Rus askeri-endüstriyel kompleksinin en gelişmiş gelişmelerinden biri olarak kabul edilir. Bugün, dünya silah piyasaları için çaresizce bir mücadele sürerken, bu kadar bariz bir "reklama" ihtiyacımız var mı?
Şüpheye düşenler için, bir gün önce ABD Başkanı Donald Trump'ın kelimenin tam anlamıyla yaptığı açıklamayı hatırlatmama izin verin. Düzenli bir brifingde, "Amerikan silahlarının satış prosedürünü önemli ölçüde basitleştirmeye" hazır olduğunu ve potansiyel alıcıları yalnızca "müşterileri Rus silah pazarından koparmak" için "uzun bürokratik formalitelerden" kurtardığını söyledi. Son zamanlarda, benzer bir pozisyon, askeri malların satışında liderlere çaresizce giren ve bu bağlamda, onunla rekabet eden Rus teçhizatını ve silahlarını ayrım gözetmeksizin eleştiren Çin tarafından da alındı. Bu tür rakiplere ek bilgi "koz kartları" "devretmeye" değer mi? Bugün, tüm dünya medyası, Libya'daki "Kabuklar" ile durumu farklı şekillerde "eğiyor", bu konuda esprilerle şakalaşıyor. Ve savaş aracı Hafter'e BAE'den müttefiklerden gelse bile, uzmanlarımız orada olmasa bile, ama o Rus!
Belki de böyle bir durumda, ülkemiz yine de bir şekilde yeniden düşünmeli politikası En umut verici silahların, özellikle de uygulamanın gösterdiği gibi, bu teknolojinin gerçek potansiyeline uygun olarak çalışmasını sağlayamayanlara satılması? Veya, en azından, ilgili sözleşmelere, gelecekteki kullanıcıları uzmanlarımız tarafından - tabii ki masrafları alıcılar tarafından karşılanacak şekilde - eğitilmesinin tam döngüsüne ilişkin tartışılamaz bir madde dahil edin. Aksi takdirde, SSCB'nin deneyimini tamamen kopyalamak ve ordumuzu askeri çatışma bölgelerine göndermek gerekli olacak, böylece şahsen Rus hava savunma sistemleri ile şakaların Sovyet ellerinden daha az kötü olmadığını kanıtlayacaklar.