Yürüyorum kendimle, boş boş bakarak etrafa. Kıskanıyorum bi amaç için adımlarını sarfeden insanları ,utanıyorum sonra, bakamıyorum heyecanlı yüzlerine kafamı eğiyorum yerdenize. Tanıdık geliyor rengi ruhum gibi koyu, benliğim kadar soğuk.
Üşüyorum kalabalıkta , öyle yanlızlık felsefesi yapacak takatim yok, sevmiyorum zaten yanlızlığı melankoli olsun diye yanlız kalmaları, ben insan seviyorum gülümsemeleriyle insanı.
Saçmalıyorum yine kendi kendime , bu eylemi gerçekleştirmek bile saçma, insanın kendisine bi şeyler anlatıp sonra bunun saçma olduğunu idrak etmesi ne kadar anlamsız dimi, allahım deliriyomuyum yoksa yazdıklarımla mı avutuyorum kendimi bilemiyorum.
Bi şeyleri bilmemek hep daha kolay gelmiştir bana, eğer bilmezsen daha huzurlusundur, kafan sakin olur , rahatsındır. Bela denilen olgu bilgiyle eşdeğerdir bu yüzden insanlar okumaktan korkar , çok bilenden çekinir "çok bilmiş" diyerek aşşağılamak da burdan gelir. Kötülüklerin anası bilgidir. Şeytan hep zeki olarak bilinir.
Bi de öğrenmek için yanıp tutuşmak vardır ruhunuzu kemirir günaha davet gibi dayanamazsınız sağından veya solundan kurcalarsınız işte en kötü bilgi budur. Yarım yamalak öğrenilmiş herşeyin size zararı dokunur. Benim kaybettiğim nokta da bu galiba, sevdiğim herşeyi yarım yamalak biliyorum , kendimden başka kimseye ne faydam dokunuyor nede zararım.
Kendimi çürüğe ayırmam lazım yoruldum galiba basitliklerimden gına geldi, yarım kalan tüm her şeyimden tiksiniyorum.Haa bi de bu var yarım işler yarım planlar yarım sevinçler. Sıkıldım artık hayatımı yarım yaşamaktan .
Kurulan hayallerin hep ilk 10 dakikası gibi olsa her şey ne güzel olurdu . O ilk 10 dakikayı çok seviyorum o an yapamıyacağım hiçbir şey yok gibi gelir bana ,sonra vaz geçerim kendime uydurduğum gerzek bi sebepten ötürü ve unuturum gider. Asıl kötü olan unutmak değil bunların en boktan bi anda karşıma çıkıp kendini göstermesidir kötü olan, işte o zaman acırım kendime bitiremediğim bi yarım iş daha dalga geçer benle içimi acıtır.
Off gene sıkıldım kendimden evet çürüğe ayırmam lazım kendimi belki huzur bulurum kendi çöplüğümde.
Gülüyorum şimdi kendi kendime , yazdığım bu şeylere , karamsarlığım bile düzgün değil. Bu kadar intahara meyilli bi yazı yazıp sonra gülmek . Bunları kim okur bilmiyorum yazmış olmak için yazıyorum sadece ama korkmayın ben 10 dakika sonra bu yazdıklarımıda unutucam , karizmatik karamsarlığım bile yarım kalıcak.
Şimdi de şu takıldı aklıma , çok piste yalan söylüyorum , neymiş yazmış olmak için yazıyomuşum kim okur bilmiyomuşum , yalan. Şimdi bu yazdıklarımı birileri okusa bu saçma şeylerden hiç olmadık anlamlar çıkarsa , bi mesaj atsa " çok gizemli ve çekicisiniz yazdıklarınızdan çok etkilendim ruhumu karıştırdınız allahım dayamıycam vercem ben size " diye nasıl .ötüm kalkar biliyomusunuz hemen karamsan moduma girerim bi mesaj atarım " beni yalnızlığımla başbaşa bırakın , rahatsız etmeyin beni ÇÜRÜĞE AYIRDIN BEN KENDİMİ"
Yürüyorum kendimle, boş boş bakarak etrafa. Kıskanıyorum bi amaç için adımlarını sarfeden insanları ,utanıyorum sonra, bakamıyorum heyecanlı yüzlerine kafamı eğiyorum yerdenize. Tanıdık geliyor rengi ruhum gibi koyu, benliğim kadar soğuk.