Hayat iyilik ve kötülük kavgasıdır. Önemli olan kötülüğün geriletilmesidir. Eğer bu yolda arzularına boyun eğersen, değer taşıyamazsın, iyi ve ahlaklı insan olamazsın. İyi ve dürüst olmanın yolu değerli ve vicdanlı alandan geçer. Dürüst olmadıkça ve arzuların emrinde oldukça güzel konuşsan ne yazar, amir olsan ne yazar, malın olsa ne yazar, şanın ve şöhretin olsa ne yazar.
Bir bilgeye sormuşlar, zehir nedir? O da demiş ki; ihtiyacımızdan fazla olan her şey zehirdir. Fazla güç, fazla dinlenmek, fazla yiyecek, fazla korku, fazla konuşmak, fazla eğlenmek, fazla uyumak, fazla ihtiras, fazla sakinlik, fazla öfke, fazla nefret ve hatta fazla iyi niyet.!!! Önemli olan dengedir ve dengeli olabilmektir. Esasında insan kendine de haddini bildirebilmeli diyorum.
Bazılarına bakıyorsun öyle fazlalık ve eksiklikleri var ki; hatalarını yüzlerine söylemediğin için kendilerini kusursuz sayıyorlar. Konuşurken güçten, sevgiden saygıdan dem vururlar. Aslında istekleri sevmek- saymak değil, sevilmek - sayılmak ve güç devşirmektir.
Özde olmadıktan sonra sözde olsa ne, olmasa ne!?
Fikren ve zihnen dolandırıcı olduktan sonra tahsilin olsa ne, makamın olsa ne!?
Doğru olmak odun gibi olmak değildir. Doğru olmanın, doğru konuşmanın bir adabı, bir edebi, bir inceliği vardır. Orada kırmamak ve incitmemek vardır. Önemli olan olumsuzluğu bile olumlu söyleyebilmektir. Anlamsız çatık kaşla bakmak bile haram ve kul hakkıdır. Bilinsin isterim.
Hak için akmayan yaş yaştan sayılmaz, Haram elde edilen aş, aştan sayılmaz diyen Necip Fazıl’a kulak vermek gerek.
Arzularının değil, ALLAH’ın kulu olan insan, güzel ahlaklı olur, insaflı ve yumuşak huylu olur, dürüst olur. Velhasıl kendi nefsini yönetebilen olur.
Günün sözü: İyi olanlarla herkes geçinir. Marifet kötü ile geçinebilmektir. Kötü huylara sabredemezsen senin iyi huylu olduğun nereden belli olacak ve nereden ahlaklı olacaksın.