Fakat o zaman, Avrupa'da, uçak zaten kendilerini tam tersine gösterdi. Savaştan sonra, bombardıman uçaklarında yeni B-26 ve keşif RB-26 adında yeniden eğitilmiş bu araçlar hizmette kaldı ve 1950'ta büyük ölçüde Kore'de başarılı olduklarını kanıtladılar. Kore Savaşı, ABD için 1953'ta sona erdi ve Hava Kuvvetleri'nde pek çok kişinin göründüğü gibi, bombardıman uçağı dönemi kapatılabilir. Ve gerçekten, “istilacılar” her türlü ikinci sınıf ve yardımcı birimlerde, çeşitli devletlerin Ulusal Muhafızlarında ya da sadece depoda göründüler. ABD müttefiklerine satıldı veya devredildiler. Roket-atomik bir çağda, kırklı yılların başında henüz tasarlanmamış bir makinenin olduğu, ancak mevcut kopyaların hepsinin yıprandığı, geleceğin olmadığı anlaşılıyor.
B-26 Kore'de İstilacı. Burundaki makineli tüfek sayısına dikkat edin
Tabii ki, bu uçaklarda, çeşitli Amerikan müttefikleri çok şiddetli bir şekilde savaşmaya devam etti - Batista rejiminden Hinthindi'deki Fransızlara kadar, ancak yüksek teknolojili teçhizata giren ABD Hava Kuvvetleri sonsuza dek meraka elveda gibi görünüyordu.
Ancak, sonunda her şey farklı çıktı.
1950’te CIA, görevi Güneydoğu Asya’da anti-komünist güçleri desteklemek olan paralı pilotların ayrılmalarını oluşturdu. Bu gruplar hayali havayolu şirketi "Air America" nın kılığında kaldı ve Amerikalılar tarafından gizli operasyonlarda aktif olarak kullanıldı. İlk başta, Laos ABD’nin çabalarının ana noktasıydı, ancak 1954’ten sonra Vietnam’da iki meşru devlet ortaya çıktığında (Güney Vietnam’ın meşruiyeti söz konusuydu, ancak ABD’yi ne zaman durdurdu?) Ayrıca Amerikalılar’ın da endişesi vardı. 1961 yılında, komünist isyancıların başarısının artık inkar edilemeyeceği ABD, greve karar verdi. Gizli iken.
13 Mart 1961'de ABD Başkanı John F. Kennedy, OKNS'nin Laos'taki isyancılara karşı gizlice mücadele kullanma planını onayladı. havacılık. Böylece "Millpond" operasyonu başladı (bir su değirmeni bir gölet olarak tercüme edildi). Önümüzdeki kırk gün boyunca Tayland'a Tahli Üssü'nde küçük havacılık kuvvetleri konuşlandırıldı. Pilotlar, ABD Silahlı Kuvvetleri'nin her türünde ve CIA paralı asker pilotları arasında seçildi. Grup 16 işgalci bombardıman uçağı, 14 Sikorsky H-34 helikopteri, üç S-47 nakliye aracı ve bir dört motorlu DC-4'ü içeriyordu.
Topçu ve danışmanları kullanan Tayland ordusunun Lao kraliyetçilerine yeryüzünde yardım etmeleri, uçaklardaki paralı askerlerin sosyalist isyancılara saldırmasının yanı sıra keşif ve hava taşımacılığı yapması planlandı.
Ancak operasyon gerçekleşmedi - ve gezegenin diğer tarafındaki CIA acilen Amerika Birleşik Devletleri'nin paralı asker işgali başlatmayı planladığı Küba'da uçaklara ve pilotlara acilen ihtiyaç duyuyordu. Ve Laos'un aksine, orada "yirmi altıncı" savaş yapmak zorunda kaldı ve aynı uçak Küba tarafındaydı.
B-26’i olarak seçin оружия Gizli operasyonlar çeşitli sebeplerden kaynaklanıyordu. İlk olarak, bu uçaklar büyük miktarlarda mevcuttu. İkincisi, onlar çok para değmezdi. Üçüncüsü, onlar için pilot bulma veya eğitmede ve havaalanı hizmeti sağlamada herhangi bir sorun yaşanmadı. Ve dördüncü olarak, bir düşman hava savunması ve avcı uçağının yokluğunda, Invaders, zaten monte edilmiş uçağın burnuna birkaç ton napalm tankı, bomba, güdümsüz roket ya da binlerce 12,7 milimetrelik kalibreyi getirebilecek zorlu bir araçtı. bu makineli tüfeklerin sekiz tanesi ve bunların dışında kanatların altında bir süspansiyon mümkündü. İkinci Dünya Savaşı tecrübesine göre, bu tür uçan makineli tüfek pillerinin kırma kuvveti içerdiği bilinmektedir.
Ayrıca, çok önemli olan uçak, pilotların uçuşta küçük hedefleri tespit etmesine izin verdi. Tam o yıllarda, ABD Hava Kuvvetleri, nükleer savaş hazırlığı yaptı, taktik nükleer silah taşıyabilen yüksek hızlı süpersonik saldırı uçağı yarattı. Bu tür makineler, ormanda dağılmış bir düşmana saldırırken ihtiyaç duyulanın tam tersiydi; oysa, düz kanatlı bir pistonlu davulcu bu tür işler için çok daha uygundur.
Vietnam Savaşı, ABD Hava Kuvvetlerinin teknik politika açısından en büyük başarısızlığı olduğu ortaya çıktı - donanmanın aksine, savaşın başlangıcından itibaren hafif bir saldırı uçağı olan A-4 "Skyhawk" ve daha sonra çok başarılı A-6 "Saldırgan" ve A- aldı. 7 "Corsair-2", Hava Kuvvetleri, birliklerin doğrudan desteği için görevlerini yerine getirmek üzere Vietnam'da uygulanabilecek güçlü bir saldırı uçağı yaratma onuruna layık görülmedi. Bu nedenle, Hava Kuvvetleri için eski pistonlu uçakların kullanılması, belli bir noktaya kadar vazgeçilmez hale geldi.
Diğer bir faktör, 1954'ten Vietnam'a jet uçağı tedarikinde uluslararası yasaktı. Bu yasağın altındaki piston düşmedi.
Son olarak, B-26 kullanımı operasyonların gizliliğini umut etmeyi mümkün kıldı - dünyada bu kadar az uçak vardı, ABD onları çeşitli ülkelere sattı ve bunların kullanımı her zaman bombalamaların sonuçlarının sorumluluğunu reddetmelerini sağladı.
Operasyon "Millpond" ve fiili fiili gerçekleşmemiş olsa da, "Inweider" yakında Güneydoğu Asya'ya ulaşacaktı. Bu sefer - Vietnam'a.
Millpond Operasyonunun başlamasından hemen sonra ve hatta tamamlanmadan önce Kennedy, SSCB ve Kuzey tarafından desteklenebilecek güçlerin oluşturulmasını gerektiren Ulusal Güvenlik Eylemi Memorandumu (NSAM) 2 numarasını imzaladı. Vietnam Viet Cong asileri. Bu görevinin bir parçası olarak, o zamandan bu yana Hava Kuvvetleri Genelkurmay Başkan Yardımcılığı görevini üstlenen Amerikan II. Dünya Stratejik Bombardımanlarının “simgesi” ABD Hava Kuvvetleri Generali Curtis Le Mey, Güney Vietnam’a hava yardımı sağlayabilecek seçkin bir birim oluşturma konusunda Hava Kuvvetleri taktik komuta emri verdi.
Böylece “Çiftlik Kapısı” operasyonu (“Çiftlik Kapısı” veya “Çiftliğe giriş” olarak tercüme edildi) başladı.
14 Nisan 1961, Taktik Komutanlığı yeni bir ünite yarattı - “Combat Crew Eğitim Filosu No. 4400” (4400th Combat Ekip Eğitim Filosu (CCTS)). 352 görevlisi de dahil olmak üzere 124 erkeğini içerir. Komutan, şahsen büyük bir savaş tecrübesine sahip 2. Dünya Savaşı gazisi olan Albay Benjamin King, Le May tarafından kişisel olarak seçildi. Tüm personel gönüllülerden oluşuyordu. Aynı zamanda, görevler resmen Güney Vietnamlı pilotların eğitimi dahil olmakla birlikte, Kral'a doğrudan askeri harekatlara hazırlanmaları talimatı verildi. Amerikan filosuna tedarik için gerekli belgelerde "Ormandan Jim" - "Orman Jim" kod adını aldı. Bir süre sonra, filonun takma adı oldu.
Filo, SC-47'in arama kurtarma versiyonunda, 47 birimlerinin sayısında C-16 nakliye uçağını aldı; 28 birimlerinin sayısında piston savaş eğitimi uçak T-8 ve ayrıca sekiz B-26 bombardıman uçağı. Tüm uçaklar, Güney Vietnam Hava Kuvvetlerinin kimlik işaretleriyle uçmak zorunda kaldı. Filo askerleri amblemi, amblemi ve belgeleri olmayan üniformalı misyonlar üzerinde uçtu. Bu gizlilik, Amerikalıların Vietnam Savaşı'na doğrudan katılımlarını gösterme konusundaki isteksizliğinden kaynaklanıyordu.
Filoya kabul edilen herkese, yeni gelenlere Amerika Birleşik Devletleri adına hareket edemeyeceği, Amerikan üniforması giyemeyeceği ve ABD hükümetinin bundan sonraki tüm sonuçlarla mahkum edildiğinde onu terk etme hakkına sahip olacağı konusunda hemfikir olduğu soruldu. ? Yeni bölümün saflarına katılmak için önceden buna katılmak gerekiyordu.
Personele, filolarının özel harekat kuvvetlerinin bir parçası olarak dağıtılacağı ve “hava komandoları” olarak sınıflandırılacağı açıklandı. Bunu, ordu özel kuvvetlerinin transfer ve ateş desteğinin yanı sıra, gece olanlar da dahil olmak üzere, vurmalı çalma görevlerini yerine getirmek için yapılan bir dizi egzersiz izledi.
Kavga etmenin planlandığı yerde tam bir gizlilik gözlendi: tüm personel bunun bir Küba istilası olduğuna ikna oldu.
Ekim 11 NSN'deki 1961 104 Kennedy, Vietnam'a bir filo göndermesini emretti. Hava komando savaşı başladı.
Saygon'un kuzeyindeki 32'in kuzeyindeki Bien Hoa hava üssüne geleceklerdi. Bu, bakımsız olan eski bir Fransız hava alanıydı. İlk hava komando filosu SC-47 ve T-28 uçaklarıyla Kasım ayında Bien Hoa'ya geldi. B-26 bombardıman uçaklarındaki ikinci grup, yılın Aralık ayı 1961'una ulaştı. Tüm uçaklar Güney Vietnam Hava Kuvvetleri'nin damgalı işaretlerini taşıyordu.
Güney Vietnamlı olan Amerikalılar, Güney Vietnamlı üssünde, Güney Vietnam kamuflajında yeniden boyanmış bir uçağın arka planına karşı oluştururlar. Planda, "Skyraders" Güney Vietnam Hava Kuvvetleri. Yani her şey başladı
Personel ve pilotlar kısa süre önce Avustralya'lılara benzeyen panamas olmayan üniforma giymeye başladılar. Bu, Albay King tarafından bile giyildi.
Aralık ayındaki 26'te, ABD Savunma Bakanı Robert McNamara, bu savaşın başlatılmasında ve yürütülmesinde çok kaygı verici bir rol oynadığına dikkat çekerek, Güney Vietnamlı askeri öğrencinin tüm Amerikan uçuşlarında olması gerektiğini belirten bir emir verdi. Bu başlangıçta yapıldı, ancak hiç kimse Vietnamca bir şey öğretti. Bununla birlikte, filo resmi olarak eğitim aldığından, örtüldü. Bir süre sonra, Amerikalılar aslında öğrenme sürecine de başladılar, ancak en başından beri asıl görev tamamen farklıydı ve gemideki Vietnamlılar bir kapaktan başka bir şey değildi. SC-47'in komutanlarından biri olan kaptan Bill Brown, Vietnam'dan döndükten sonra özel görüşmelerde açıkça belirttiğine göre Vietnamlı "yolcularının" uçağın kontrollerine dokunmalarının yasak olduğunu açıkça belirtti.
“Air komandolarının” eğitim uçuşları 1961'un sonundan başladı. B-26 ve T-28 keşif, hava devriyesi ve gözetim görevleri ve doğrudan yer desteği gerçekleştirdi. SC-47 psikolojik operasyonlar yapmaya başladı - broşürleri dağıtmak, uçaktaki hoparlörler yardımıyla propaganda yayını. Ayrıca, sayıları hızla artmış olan Viet Cong karşıtı düzensiz paramiliter kuvvetlerin hazırlanmasına katılan ABD özel kuvvetlerini taşıma görevini de yerine getirdiler.
AT-28 - Yeni bir isim alan bir silahla T-28. Savaşın sonunda çok az kişi vardı.
1962’in başlaması ile King’e gizliliği sağlamak için gece işlemlerine geçme emri verildi. Bir yandan, mevcut uçak buna adapte edilmedi - genel olarak. Öte yandan, King bu tür işlemlerde harika bir deneyime sahipti ve bunları nasıl gerçekleştireceğini biliyordu. Yakında tüm ekipler özel gece eğitimi almaya başladı. Yakında gece muharebe uçuşları başladı.
“Air komandoları” için gece saldırılarının standart taktikleri, füzelerin askı birimlerinden veya SC-47 kapılarından ve füzelerin ışığında tespit edilen hedef saldırıların - kural olarak Viet Cong savaşçılarının düşürülmesiydi. Bununla birlikte, Amerikalılara göre, ikincisi genellikle hemen dağıldı, Amerikalılar "ışığı yaktığında" - hafif silahlı partizanlar uçaklara karşı gelemedi ve uçuş tek aklı başında bir karardı.
Bununla birlikte, birçok istisna vardı. Vietnamlılar sıklıkla geri çekildi ve “eğitim filosunun” savaş misyonlarına ışık denemezdi.
Zamanla, aydınlatma fişekleri yerine, napalm kullanılmaya başlandı. Yine de, Amerikalı araştırmacıların belirttiği gibi, ilkel bir taktik, sadece son derece yüksek mürettebat eğitimi sayesinde saldırılara olanak sağlamıştır.
Yılın 1962'sinin başlangıcından itibaren, Jungle grubundan Jim, 2'in Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri Bölümünün komutasına tabi tutuldu, burada tek savaş birimi oldu - resmen Amerika savaşa katılmadı. Tümen komutanı Tugay Rollin Entsis, Güney Vietnam’ın kara kuvvetlerinin hava desteği olmadan Viet Cong’la başa çıkamayacağını ve Güney Vietnam’ın hava kuvvetlerinin düşük seviyedeki pilotlar ve küçük sayılar nedeniyle bu görevle başa çıkamadıklarını gördü. "Hava komandolarının" çalışmaları gittikçe daha yoğun hale geldi, çünkü onlar için gelişmiş hava limanları cephe hattına daha yakındı, ancak güçsüz kaldılar.
Entsis, "hava komandoları" için güçlendirme ve düşmanlıklarda daha geniş kullanım imkanı istedi. 1962'in ikinci yarısında 10 B-26, 5 T-28 ve 2 SC-47'i istedi. Talep kişisel olarak kabul edildi McNamara, onun için çok havalıydı, çünkü kategorik olarak Vietnam’daki Amerikan askeri varlığının genişlemesini istemedi, savaşmaya muktedir yerel güçler hazırlamanın mümkün olacağını bekledi, ancak sonuç olarak bu uçaklara izin verildi. ve iletişim ve gözetim için bir çift hafif motorlu U-10.
U-10 Helo kurye.
Yılın 1963'unun başlangıcı, Viet Cong'tan Güney Vietnam kuvvetlerinin uğradığı bazı büyük askeri yenilgilerle belirlendi. Amerikalı komutanlara ve politikacılara Vietnamlıların Saygon rejimi için savaşmayacakları belli oldu. Kazanç gerekli.
O zamana kadar, Vietnam'daki ABD Hava Kuvvetleri personelinin toplam sayısı, çoğunlukla “hava komandoları” ile mücadele eden 5000 kişilerini aştı. Bu şartlar altında, Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri çok fazla saklanmayı bıraktı ve yeni bir bölüm kurdu - 1. Hava Komando Filosu - 1-Hava Komando Filosu. Yeni bölüm için tüm uçuş ve teknik personel, uçaklar ve askeri teçhizat, savaş misyonlarının ölçeği dışında gerçekte hiçbir şeyin değişmediği, XXUMX filosundan alınmıştır. Filo 4400 ABD'de bir eğitim birimi olarak varlığını sürdürdü.
O zamana kadar mücadelenin yoğunluğu ciddi biçimde ağırlaştı. Vietnamlılar artık uçaktan korkmuyorlardı, hem Sovyet hem de Çinli olan ağır DShK makineli tüfekleri vardı ve onları başarıyla kullandı. “Komandoların” ilk kaybı 1962'in Şubat ayında geri alındı - SC-47, bir paraşütle kargo boşaltarak yerden ateşle vuruldu. Altı Amerikan pilotu, iki asker ve bir Güney Vietnamlı asker öldürüldü.
Düşmanlık ölçeği arttıkça, kayıplar da arttı. Yılın Temmuz ayında 1963, 4 B-26, 4 T-28, 1 SC-47 ve 1 U-10 kayboldu. Kayıplar, 16 insanlarıydı.
Ayrı bir açıklama, Amerikalıların savaşması gereken bir tekniği hak ediyor. Tüm uçaklar, İkinci Dünya Savaşı sırasında kullanılan tiplerle yapıcı olarak ilgilidir. Dahası, B-26 bu savaşa doğrudan katıldı ve ardından Kore'de ve başka yerlerde savaştı. Ondan sonra, Davis-Montana Hava Kuvvetleri depolama tesisinde uzun süre saklandılar. Filoya girmeden önce, uçağın tamirden geçirilmiş olmasına rağmen, durumlarının korkunçtu.
İşte o zaman Hava Kuvvetlerinin kaptanı olan ve B-26'in pilotluğunu yapan bir pilot Roy Dalton şöyle açıkladı:
“Tüm bu uçakların görünüşte II. Dünya Savaşı ve Kore'de kullanıldığını unutmayın. "İstilacılar" 1800 ile 4000 uçuş saatleri arasındaydı ve birçok kez elden geçirildi. Tek bir teknik olarak aynı uçak yoktu. Bu uçağın hayatta gördüğü her onarım, kablolamada, iletişim ekipmanında, kontrollerde ve cihazlarda çeşitli değişikliklere neden olmuştur. Sonuçlardan biri olarak, hiçbir uçak için tek bir doğru bağlantı şeması yoktu. ”
Ekipman ilkeldi, kokpitlerde iletişim bazen işe yaramadı ve navigatörler omzuna fırlayan pilotlar şeklinde bir sinyal seti hazırladılar.
Bir zamanlar, CIA'nin Endonezya'daki gizli operasyonlarında daha önce kullandığı B-26, filoya takviye olarak teslim edildi. Bu uçaklar daha da kötü durumdaydı ve 1957'ten bu yana hiç onarılmadı.
Sonuç olarak, B-26 savaşa hazır olma oranı hiçbir zaman% 54,5'i aşmadı ve bu iyi bir gösterge olarak kabul edildi. Operasyonun başlangıcında, Hava Kuvvetleri doğal olarak tüm depolarını B-26 için yedek parçalarla sildip Vietnam’a büyük bir stok gönderdi. Sadece bu uçak sayesinde uçabiliyordu.
Dalton, uçaklarının 1962'teki düşmanlıklara katılma dönemlerinden biri için yaptığı hataların bir listesini verir:
16 Ağustos - Bomba bölmesindeki bombalar patlamadı.
20 Ağustos - Bomba bölmesindeki bombalar patlamadı.
22 Ağustos - motorlardan birinin basınçlı borusunda yakıt basıncı kaybı.
22 Ağustos - Başka bir motor "gaz" ile ani çalışma sırasında girişe gürlemesi verir.
22 Ağustos - "kendi kendine" hareket ederken direksiyon simidinin ısırma hareketi.
Eylül 2 - füzeler fırlatmadı.
5 Eylül - radyo istasyonunun "kara" ile iletişim kuramaması.
Eylül 20 - Bir bomba bölmesinin açılışında kendiliğinden bomba atışı.
Eylül 26 - iniş sırasında fren borusu kırılması.
28 Eylül - saldırıdan ayrılırken motor arızası.
Eylül 30 - iniş sırasında fren arızası.
Ekim 2 - taksi yaparken sol motorun manyetosunun arızası.
Ekim 7 - kalkış sırasında tekerleklerden birinin fren mekanizmasından sızıntı.
Ekim 7 - doğru motorun jeneratörünün arızası.
Ekim 7 - iki makineli tüfek arızası.
Ekim 7 - saldırıdan çıkışta motor arızası.
Hayal etmesi zor, ama onlar bu modda yıllarca uçtular.
Bununla birlikte, Vietnam'a teslim edilmeden önce uçağın bir kısmı tam teşekküllü bir tamir aldı ve bu sorunları mürettebata teslim etmedi. Ayrıca ilgi çekici olan, RВ-26 in izcilerinden birinin kızılötesi haritalama sistemi almasıdır. İlk prototipi 1942 kadar erken çıkan ve çok iyi çalışmayan bir uçakta oldukça egzotik görünüyordu, ancak gece operasyonlarında araziyi izlemek ve Vietcong teknelerini tespit etmek için kullanıldı. Uçak RB-26L endeksini aldı.
Bununla birlikte, yaş kendi kendine aldı. 1962'e geri döndüğünde, tüm B-26 üzerine aşırı yük sensörleri kuruldu, böylece pilotlar gövdedeki yükü izleyebildi. 16 Ağustos 1963, savaş sırasında uçaklardan biri olan kanat görevini devirmeye başladı. Pilotlar kaçmayı başardı, ancak uçak kayboldu.
Ve 11 Şubat 1964, ABD'de Eglin Hava Kuvvetleri Üssü'nde, B-26 uçağının "counterguerrilla" kabiliyetlerinin gösterilmesi sırasında sol kanat uçup gitti. Sebebi geri tepmenin kanat makineli tüfek ateşlemesinden kaynaklanan etkisiydi. Pilotlar öldü. O anda, B-26 "air komandoları" ndan biri Vietnam’ın havasındaydı. Pilotlar derhal geri dönmek için emir aldı. Uçuşlar-26 sonra durdu.
Mevcut uçakları rütbelerde kontrol ettikten sonra, Hava Kuvvetleri aynı anda tüm yükseltilmemiş B-26 hizmetinden aynı anda kaldırılmaya karar verdi. İstisnalar sadece B-26K idi.
On Mark Engineering tarafından yapılan bu değişiklik, eski B-26'i tamamen yeni bir arabaya dönüştürdü. Tasarımında yapılan değişikliklerin listesi çok etkileyici.Üstelik uçağın savaş etkinliğinin, modernizasyon yatırımlarının yanı sıra güvenilirliği ile de orantılı bir şekilde arttığı kabul edilmelidir. Ancak Vietnam'daki 1964 yılının başında böyle bir uçak yoktu ve 1'in hava filosu "komando" B-26'unu "sıkıştı" koyarken, çalışmaları bir süre durdu. B-26K bu savaşta daha sonra ortaya çıktı ve Tayland'dan uçmak zorunda kaldılar, Ho Chi Minh Patikası'na kamyonlara saldırdılar. Ancak Hava Kuvvetleri'nin diğer bölümleriyle birlikte olacak.
Yükseltildi B-26K. Yeni bir kanat, yeniden tasarlanmış bir gövde, yeni cihazlar, daha fazla süspansiyon noktası, daha güçlü motorlar ve hatta bir gece görüş sistemi. Ama zaten tamamen farklı. tarih. Kanat altındaki düğüm sayısına dikkat edin
B-26 1 filosu ile birlikte, aynı nedenlerden dolayı T-28'in bir bölümünü kullanmayı bırakmak zorunda kaldı - kanat elemanlarının imhası. Aslında, şimdi filo çalışmaları, ulaşım ve kurtarma SC-47 uçuşları ile sınırlıydı. Vietnam ateşi altında, kötü havalarda, geceleri iniş yapmak için platformlar bularak ve Amerikan ve Güney Vietnam savaşçılarını bombanın altından çekerek çıkarmaya çalışacaklarını söylemeliyim - ve bu, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana değişmeyen ilkel ekipmanlarla!
Ancak, 1964'un sonuna doğru uçuşları da durduruldu ve Aralık ayında “hava komandoları” tüm Vietnam Savaşı - A-1 Skyraider tek motorlu pistonlu saldırı uçağının içinden geçecekleri bir silah aldı. Ayrıca ilk Amerikan deneylerini yeni bir uçak sınıfı olan ganship, gemiye yerleştirilmiş tüfek tabancası silahlandırmalı bir nakliye uçağıyla yapan 1 hava komuta filosuydu. AU-47 Spooky ilk "Gipships" oldu ve savaşın sonuna yaklaşınca, AU-130 Spectre'sini uçurmayı başardılar.
Ancak, çoğunlukla "hava komandoları" "Skyraders" ile savaştı. Kurtarma helikopterlerine eşlik etmek ve kurtarma ekipleri daha sonra olağan görevlerine ekleninceye kadar düşürülmüş pilotları korumak. Eylül 20 filosu Nakhon Fan hava üssünde Tayland'a yeniden yerleştirildi. Oradan, filo, Viet Cong'un Kuzey Vietnam'dan tedarikini durdurmaya çalışırken “Ho Chi Minh izi” boyunca çalıştı. 1 Ağustos 1968, filo modern ismini aldı - 1-I altında hala var olduğu özel operasyonların filosu.
Skyraider "hava komando". İşaretsiz uçtular
Ama zaten tamamen farklı bir hikayeydi - Tonkin olayından sonra, ABD savaşa açıkça girdi ve "hava komandolarının" etkinliği bu savaşın faktörlerinden sadece biriydi. En önemlisi değil. Buna ek olarak, nihayet USAF'ye uçaklarında gizleme işaretleri koyma ve işaret koymaları mümkün oldu. Ancak, bundan sonra bile, Skyrader'ları hiçbir tanımlayıcı işaret olmadan uzun bir süre boyunca uçtular.
1 Squadron'un tarihi, özel operasyonlar sırasında kullanılan özel amaçlı hava kuvvetlerinin modern birimlerinin “soylarını” yönlendirdiği başlangıç noktasıdır. Ve Amerikalılar için “Çiftlik Kapısı” operasyonu, on yıllık Vietnam savaşının uçurumuna atılan ilk adım. Ve daha da şaşırtıcı olanı, bütün bu olaylarda eski bombardıman uçaklarının oynadığı rol.