Çocukluğumda arasıra küfrederdim, çok sıkıntılı anlarda veya haksızlığa uğradığımda küfretmek, insanı biraz rahatlatır ama, dil bir kere küfretmeye alışmaya görsün; alışırsa bir kere dil küfürbaz olur ve küfürbazlar da halk tarafından sevilmezler. Bunun için aklım erer ermez daima kendimi, kötü bir ahlak olan küfürbazlıktan korumaya çalıştım.
Çocuklarıma da küfretmedim ve küfrün kötü birşey olduğunu daima onlara anlattım. En büyük çocuğum Atilla’ya ne kadar kızsam, “Adamoğlu adam” derdim. Bir filmde izlemiştim, bir anne çocuklarına şöyle diyor: “Ben isterdim ki sizleri güzellik ve doğruluk çemberi içinde büyüteyim. O çemberin içerisine hiçbir zaman kötülükler ve pislikler girmesin.” Onun gibi ben de sokakta oynarken küfreden çocukların arasına çocuklarımı hiç bırakmazdım. Okulda da her zaman öğrencilerime küfretmemelerini tavsiye ederdim.
Haymana – Kızılkoyunlu’ya tayinim çıktığı zaman dördüncü çocuğum Alpaslan üç yaşını tamamlamış, tokmak gibi çocuk olmuş fakat hala konuşamıyordu. İki defa doktora götürdüm: “Birşeyi yok, biraz geç konuşacak, o kadar.” dediler.
Kızılkoyunlu Köyü’ne vardığımız ilk gün, hanım, yani çocukların annesi, eşyaları toplayıp düzmekle uğraştı ve ben de okula gittim. Bizim konuşamayan Alpaslan da oynayan köyün çocukları arasına katılmış, oynuyor. Akşam, yani saat 17.30’da okuldan eve geldim. Önce içeri girip ev eşyalarının nasıl yerleştirildiğine baktım ve ondan sonra gözümü gezdirdim, Alpaslan yok.
– Alpaslan nerede, siz çalışıyorsunuz ama?
– Ne bileyim, Alpaslan herhalde çocuklarla oynuyordur.
Baktım ki, Alpaslan çocuklarla oynuyor ama kendini toza toprağa belemiş ve birşey konuşmak istiyor fakat kızarıp bozarıyor ve zorluyor, bir türlü konuşamıyor. Üstünü kabataslak temizledim ve kucaklayıp eve getirdim. Ama kendisi o kadar kızmış, öfkelenmiş ki, kendini zorluyor, birşeyler diyecek ve diyemiyor. İçeri indirdim, iki yumruğunu sıkarak yeniden kapıya koştu ve bir daha kendini sıkarak “…na koyum” diye iki üç defa tekrarladı. Bizler “Alpaslan konuştu” diye alkışladık. Çocukların arasına gidip dinledim ki, hep aynı sözcüğü birbirlerine söylüyorlar. Böylece bizim Alpaslan da küfürle dillenmeye başladı.