Buraya kaçtım
Silivri kararı sonrası yazıp çizen yandaşlar Silivri Mahkemesi’ni alkışlamak ve doğrulamak için ortaklaşa iman ettikleri en büyük argüman: ‘bakın siyasal cinayetler nasıl zınk diye kesildi’ cümlesi. Gladyo iktidar olmuşsa istediğinizi asıyor istediğinizi kesiyorsa niçin cinayet işlesin? Gladyo bir gün zor durumda kalır, iktidardan uzaklaşır ya da yerli güçlerin kendine karşı toparlandığını görürse cinayetlerine kaldığı yerden yine başlayacaktır. Aynı şekilde bakın ‘darbeler de’ zınk diye kesildi, deniliyor, Gladyo ya da Amerika darbe delisi mi ele geçireceğini geçirmiş, darbesini dibine kadar yapmış, daha niye darbe yapsın? Darbeyi de siyasi cinayetleri de bir yeri ele geçirmek bir amaca ulaşmak için yapar, ele geçirmediği neresi kaldı ki durduk yere darbe yapsın cinayet işlesin, bu kadar cahilce argüman olur mu? Bu kof cümleyle mi vicdanınızı ayakta tutuyorsunuz!
Ancak yerli güçler siyasi bir güç olarak tehlike arzederse hiç kuşkunuz olmasın yeniden darbelerine başlar, zaten, yerli güçleri kendine düşman bildiği için ılımlı İslamcı siyaseti kullanıp şimdiki mahkemeleri iktidarıyla yeterince sertlikte ve büyüklükte yaptığı şey darbe değil mi? Kafasına sıkılarak öldürülen Necip Hablemitoğlu, emniyet müdürü Behçet Oktay, bu isimler önceden beri öldürülen bir seri ‘yerli’ isimlerin sonuncuları, hepiniz katillerini biliyorsunuz, ama failleri hala yok.. Siz bütün kurumları savcıları ele geçirmişsiniz ve bu faili meçhullerin hiç birini aydınlatamamışsınız ve ortadaki boşlukta karambolda konuşmak işinize geliyor, katilleri bulunsaydı, bu kadar kolay üfleyemezdiniz..
Halkımız otuz yıldan beri bu siyasi cinayetlerin faillerini biliyor, ılımlı İslam projesiyle kol kola vermiş katiller ‘Gladyo’nun parçalarıdır.. Birgün olur ya iktidarınız tehlikeye düşerse bu siyasi cinayetlerin kaldığı yerden başlayacağı, Allah’ın emri gibi kesindir. ‘Bakın siyasi cinayetler nasıl zınk gibi kesildi’ cümlesiyle nasılsa kendi kitleleri dangalak okuma yazma bilmiyor geçin dalganızı, geçin..Gladyoya kim karşı gelmiş de öldürülmemiş, gladyoya kim karşı gelmiş de içeri tıkılmamış, Amerika’dan izin almadan kim arasında yahu iktidarı devirmek için bir şeyler yapalım demiş de müebbetlerle mahküm edilmemiş.. Yandaşların bu kof argümanları siyasi cinayetten daha ağır daha kanlı cinayet değil mi, ortalığı boşalttınız işte, üfürün artık kim tutar sizi? Türkiye’de siyasi cinayetler ve darbeler işte şimdi sizin temsil ettiğiniz bu ilkel zekalı ama bol maaşlı yandaşlar iktidar olsun diye yapıldı, zaten..
Şair Ahmet Erhan’ın cenazesi Okmeydanı Özel Hastanesi’nde.. diye başlayan haberi okuyunca, yine doktor Ercan (Kesal) dedim, yahu bu Ercan olmasaydı biz ne yapardık, on yılı geçiyor, kardeşimi kaldıracak yer yok, Leman Cihangir çevresinden ortak arkadaşlarımız, hemen Ercan’ı aradı, insanın en zor gününde nasıl bir iyiliktir bu, en zor günümüzde kuş gibi hafifletti bizi. Nasıl kör bir siyasi didişmenin içine girmişsek başımızı kaldırıp bir vefa borcudur bir teşekkürdür, yahu şu doktor Ercan ne güzel insandır tek satır yazamadık, edebi başarılarını süsleyecek birkaç laf edemedik. Şimdi Ahmet Erhan’ın cenazesi Okmeydanı.. diye başlayan haberi okuyunca, İstanbul’dan Hacıbektaş’a Mahzuni Şerif’in cenazesine gittiğimiz yoldaki konuşmalarımız, oradaki küçük çiftliği, yahu Ercan sen ne güzel adamsın, ne doygun ne soylu çocuksun, bir tarafıma yazıp unutmuşum, bu duygusuz dişsiz dünyada böyle de arkadaşlar var diye, tarihin bir anında birkaç dokunuşları bile çok cesur kılıyor insanı. O yıllarda Beyoğlu Belediye başkanı olacağım diyordu, iyi ki olmamış, oysa şimdi dünya çapında filmlerin senaryosunu yazdı, oynadı, çok samimi gerçekçi hikayeler yazıyor..
Dün Silivri’de mahkeme kararları açıklanırken ben Karşıyaka Mezarlığı’nda vefat eden şair arkadaşım Ahmet Erhan’ın cenazesindeydim. Bana sorarsanız Ahmet Erhan da faili meçhule gitti, böyle yüksek bir şair herkesin gözü önünde dışlandı, yok sayıldı, yazdırılmadı, kendisine dergi gazete sayfası açılmadı, kasıtla unutturuldu, bütün bu ‘dışlamaları’ örgütleyen biri mi vardı, hayır, merkez medyayı ele geçirmiş beşinci sınıf etnik milliyetçiler üçüncü sınıf liberaller ve bunların varlığıyla oluşturulan dünyadan edebiyattan habersiz ‘cahil’ köşeyazarları.. Yazarları öldürmek için ille de silah sıkılması gerekmiyor, ‘yok saymak’ silahların en büyüğüdür. Ahmet’le işte sabaha kadar bunları konuşurduk, Ahmet, senin şiirlerin para etmiyor, senden fazla tarafım benim hikayeler Leman’da sayfa dolduruyor ve hikayelerle az buçuk yaşayabiliyorum. Şiir özlüdür ve hikayeden de yüksek bir kültürdür ancak sayfa doldurmaz, modern dünyada para kazanabilmek için sayfayı abur cubur da olsa doldurabilecek bir şeyler üretebilmelisin, Ahmet öldü ve Nihat yaşıyorsa, bunu hikayenin ve şiirin insanı yaşatabilecek ‘maddi’ karşılıklarında arayın..
Mezarlıktayım, Ahmet’in cenazesi Okmeydanı özel hastanesinden buraya getirildi, Karşıyaka Mezarlığı 3. kapı 4 parsel A, otuz iki yıl önce ölen annemin mezarıyla elli metre yakınlıkta. İnsan yoksul olmasın çok sevdiği iki yakınını mezarlıkta olsun yan yana görünce sevinmek gibi değil de sanki ıstırabı bu hoş tesadüfle hafifliyor gibi. Elimde telefon mezarın başında, bizim Serdar (Akinan) Vagus TV diye bir şey kurmuş, çoktandır yayında, ‘ağbi hemen canlı yayın yapmalıyız’ dedi.. Nasıl olur şehre yarım saat uzağım.. Bir muhabiri varmış.. Adı Özgün, kara, güzel bir çocuk, Sivaslı, hangi okulu bitirdiğini unuttum. ‘Ağbi şimdi mezarlığa gelecek, kulaklık skype herşey tamam’. Çocuk yirmi dakika içinde nasıl becerdiyse otobüsle geldi, genç bir muhabir, sen, dedim yirmi dakikada buraya gelmeyi başardın ya, bu heyecanla çok şey başarırsın. Defin yerinden elli metre uzaklaştık, kulaklıklar bağlandı, konuştuk. Konuşurken bir mezarlık görevlisi geldi, yarım metre mesafeden beni izliyor, beni ekrandan tanıyor ya öyle domates çekirdeği kadar küçücük gözlerini kısıp bakıyor, baltayla yarılmış haşlanmış patates gibi bir suratla sırıtıyor, canlı yayın olduğunu bilmiyor, ben Tayyip dedikçe, adam Tayyip Erdoğan’a galiz küfürler ediyor, galiz eksik kalır geçmişlere derinlere iniyor, ben kendi konuşmamım heyecanı dikkatindeyim, o an bu küfürler pekala canlı yayına istemeden girebilir? Mezarlığa birlikte geldiğim elinde telefonu saniye saniye haberleri takip eden hergünkü arkadaşım hemen uyandı, adamı iteledi, yoksa, Allah mı korudu, on dakika içinde bütün ınternet sitelerinde manşetlerde çarmıha gerilip hapı yutmuştuk..
Tekrar defin yerine koştum, arkadaşıma ‘yahu ne kaza yaşadık, o küfürler canlı yayında çıksaydı halimiz nicolurdu?’ mezar başında olduğumuzu unutup ortaokul çocukları gibi kıkırdayarak güldük.. Eski Konur Sokak’tan Mülkiye’den beş-on arkadaş tabutun etrafında mezardan çıkartılan kum tepeciklerinin üstüne dizildik. İki hoca geldi biri yaşlıca biri genç, hocanın sırtındaki o kirli beyaz buruşuk cübbe insanı zaten yeterince derin bir çukura gömüyor.. Genç olan kumral kırçıl sakallısının bir metre yanındayım, matem yeri, yere bakıyor insan, hocanın 45 numara ölmüş kurumuş fare derisinden ayakkabısı tam burnumun dibinde, ayakkabı Karagöz pabucu gibi burnu büklümlü, huşuyla matemle saygıyla ilişkimi dağıttı. Bu ayakkabılarla burun buruna yüzleşince de bir insan artık sıraladığı hiçbir duaya inanamıyorsun. O dualar okunuş makamı icabı içerden burun deliklerine de çarptıkça daha kaygan dipsiz umutsuz bir mezarda tiksintiyle boşuna çırpınıyorsun.. Biz kitaplıkta hayatı geçmiş insanlar burası da düz gerçek, bu hocalar da bu mekanların komutanları. Sorarsan nihai hükmü karara bağlıyorlar, bana sorarsan, yalancı bir meslek herkese aynı dua. Doğrudur, sanat tarihi yazmıyoruz, toprağın ta içine gömülüyoruz. Nedense insan tam da burasında hayatı duygusallaştırıp güzelleştirecek müzik gibi bir şey arıyor..Birileri dua karşılığı bahşiş için cebine davranıyor. Otuz yaşında böyle sahneler gördükçe depresyonlara girer geceleri uyuyamazdım. Kolay değil tabii kasveti dahi kirleten bu sahnelere gelenek tören deyip kabullenmek, bir mum, bir kandilimiz de kalmadı. İnsan daha zarif bir şey olmalı diyor, ya da bırakın biz edebiyatçıların yakasını, bize başka bir tür bir canlı muamelesini çekseniz. Bu kusmuksu küçük tertipler budalalıklarla dolu sahneleri ne yapsak bilmiyorum, yapacağımız tek şey yine ütopyalarımız, bizden sonrakiler sizlere emrediyorum, ölen şair arkadaşlarınızı atlara bindirip gönderin..Sonra sıra ilk gençlik yıllarında hikayelerini okuduğum değerli müzisyen ağbimiz Ahmet Say’a geldi, beyefendi, hala zarif, yakışıklı, kısa bir konuşma yaptı, sonra sıra şair Ahmet Telli’ye geldi, sakince şiiri üzerine üç-beş cümle, işte defin bu..
Üç-beş arkadaş öyle birkaç kürek atarken, o gömülme anı dahi zihnim durmuyor, sanki Ahmet ölmemiş hala onunla didişerek tekme tokat konuşuyorum, Ahmet’e kakara kikiri yapar gibi yine onu güldürecek şeyler bulup söylüyorum, bak Ahmet, defin sırasında adettendir kürekle işi biten yere bırakır, bak burada kürekle işi biten küreği yere bırakmadan diğerine veriyor, bu solcular öğrenemediler bu işleri, Ahmet, ya Nihat, dur be, ölen öldü oğlum, giden gitti, ne bileyim insan zihni durmuyor, şairleri gömecek başka tür bir kürek başka şekil bir yatak henüz ufuklarda görülmüyor..
Aklım Silivri’de, kim ne ceza almış bilmiyorum, Ahmet Erhan’a Ankara’nın bu en güzel arkadaşına eşsiz ahlaki güzellikte birkaç söz söylemeliyim. Öğle güneşi, kurumuş otlar, hıçkırığa gömülmüş yakınlar, mezara dizilen tahtalar, kırık mermer parçaları, eski tarihli mezar taşları, kulağım Silivri’de içimde manevi derinlik zırnık yok, bir tören egzersizi, sanki dostlar görsün için buradayım.
Böyle mi derler boğazımda bir yumruk, ağlayamadım, ‘Ulusal Kanal’ arıyor, yine elli metre uzaklaştım, telefonda canlı yayında bağırmaktan, ölüyordum.. İnsanın zekasını körleştiren bir şey var mezarlıkta, ama, insan hafızasını açan da bir şey var sebebi mezar taşlarındaki ölüm tarihleri olmalı çünkü herkesi kendinle yakınlarının ölümüyle adalet bu mu diye kıyaslıyorsun, burada ne söylesen gerçek’e uymuyor, normalime dönmeliyim, arkadaşıma, yahu bizim Ahmet Erhan İşçi Partisi üyesi değil miydi, bir zamanlar Aydınlıkta yazmıyor muydu, sanki hepsi üç kürek toprak değil Ahmet için başka bir sayfa daha açmalı..
Ertesi sabah aceleyle ‘Gladyonun Eşsiz Zaferi’ adlı düz bir yazı yazdım, yazı bitmeden, bir arkadaşım aradı, hayatının bir yarısı Kanada’da geçmiş, yahu adam ne çok işin var, on dakika çık dışarı.. ‘Vallahi işim çok’ dedim, sonra aklıma düştü, ‘altında araba var mı’, ‘var’, ‘Gel gel çıkalım, dün yarım kaldı, arkadaşım Ahmet Erhan’ın mezarına gidelim…’
Arkadaşımla araba içinde diyaloglarım şöyle gelişti:
-Çok yakın arkadaşım elimizden bir şey de gelmedi, öldü..
-Ya Nihat bu mahkeme mahvetti beni, ne oluyor kardeşim..
-Çok büyük şairdi çok, bizim kuşağın hep dilindeydi..
-Yahu nasıl kararlar, gelene müebbet gidene müebbet..
-Bir gün unutma evden bir şiir kitabını açar okuruz, anlarsın..
-Bunlar ne şeytan adamlarmış kardeşim bir suç yok onbin yıl hapis cezası..
Gittik, üçüncü kapı 4 parsel A.. Kimsecikler yok, dünkü çelenkler mezarın üstüne yıkılmış.. İki yaşlı bol elbiseli gecekondulu kadın su bidonlarıyla mezarların arasına dizilmiş.. Cüzdanı açtım, bir yüzlük iki yirmilik var.. Kaç lira suyun teyze, dedim. Ne verirsen, dedi, bozukluk yok, bir suya yirmi lira vermek işime de gelmiyor, etrafta parayı bozacak kimsecikler yok, yahu ne uzun işler, arkadaşıma döndüm, sende üç-beş lira var mı, arandı tarandı, valla yok, suyu kalsın, dedim.
Yan mezarın kırık mermer parçasının üstüne oturdum, güneş beynimin içini fokurdatıyor, kara ceketimi başıma geçirdim, uzaktan gören, mezar başında kara bir çadır kurmuş sanacak.. Dün yarım kalan konuşukları, kurumuş toprağı avcumda eleye eleye, toprağın içindeki saman parçalarını kıra kıra..
Sen ne güzel çocuktun Ahmet, Ahmet sen ne güzel Arkadaştın..
Ahmet sen bu şehrin en güzel çocuğuydun..
Ya Ahmet sen ne soylu çocuktun..
Ya Ahmet nasıl doğru bir adamdın..
Ahmet’in arkadaşlığına üslubuna uygun bir konuşma arıyorum, yok, hep dedikodular hep entrikalar hep tuhaf şeyler geliyor aklıma, o sert yazarlık günlerimizde basit ama harbice bir konuşma vardı aramızda, bir tatlı arkadaşça cümlenin yolunu bulamıyorum, bu mezar başında anladım ki geçen zaman ahlak’ımızı bozmuş, sadece arkadaş çevresi olarak değil beynimiz de kirli bir dünyanın altında kalıp ezilmiş.. Ya Ahmet, diyorum peşi gelmiyor, türkü söylesem, olmuyor, bir şiirini söylesem, beceremiyorum, güneşe baksam, tutmuyor, anarşist günlerden girsem olmuyor sarhoşluk anlarından dem vursam içimden gelmiyor, ya Ahmet, bir dal çiçek kadar güzel olabilmeyi nasıl başardın ve o dal kadar güzel çiçek şimdi bize ne kadar uzak, şimdi toprağın altında dünyadan da uzak..
Telefonları ve arada ayaküstü birkaç kez görüşmeyi saymazsak aradan on yıl geçmiş, Ahmet’i mezar başında zihnimde bulup konuşamıyorum, birkaç defa gelmeliyim, bir kirli çöplük gündemin altında asıl biz gömülmüşüz, asıl mezar üstümüzdeki bu pislikler, kaldırıp yılları kazıyıp o günlere bilmem nasıl inmeli, hani an’mak hani yadetmek diye bir şey vardır ya, birkaç anımızı olsun hatırlayacak kadar zamanımız kalmadı, ölüm dediğimiz işte asıl bu ekmek telaşı, o sert gençlik günlerinin daha destansı bir yaşlılığı olmalıydı, bu son gününde hiç değilse elimde bir kadeh rakı gibi bir kandilim olmalıydı..
Bir avuç kuru toprağını alıp cebime koydum, hadi gidelim..
3. kapının çıkışına doğru.. Dur, dur.. Sen arabada bekle.. Şöyle.. Annemin yanından geçiyoruz.. Bir uğrayayım.. Bekle iki dakika..
Arabayla geliyoruz insan yanında bir bidon getirmeyi akıl eder, hayıflanıyorum..
Annemin mezarı başındayım, bir kadın geldi, elinde su bidonu, yarım eşarplı, düzgünce, gecekondulu su satıcısı kadınlara hiç benzemiyor, temiz giyimli ‘su dökeyim’ dedi, ‘üstümde para yok teyze’, dedim, ama bu kadına sucu muamelesi yaptığım için tereddüt içindeyim..
‘Aaa olur mu, ne parası, ben parayla su satmıyorum…Ben emekli öğretmenim’ dedi.
Gitti çeşmeye koşa koşa getirip döktü, bir daha gitti, bir daha getirip mezar taşını etrafını bir güzelce yıkayıverdi sulayıverdi…
Kadının başı yerde, öyle iki eli önden bağlı huşuyla bekliyor.. ‘kim’ dedi, ‘Annem’ dedim…
Kadın birkaç cümle kendi ölen annesini anlattı… Mezarın üstündeki kurumuş dikenli otları yolmaya başladım, dikenler minicik, parmağıma girdi, ceketimi elime sarıp öyle yoldum, diken parmağımda, kadın konuşuyor, ben parmağımı emiyorum, incecik dikeni çıkartmak için parmak ucumla ölümcül bir kavgaya girdim korkusuzca deriyi yırta yırta soyuyorum..
‘Anneler ölmez!’ dedim, birden şaşkınlıkla başını ‘nasıl’ deyip kaldırdı?
‘Ben hala pazara gitsem şunu al bunu alma annemin beğenisine göre alırım, elbise almak için mağazaya gitsem, annem şunu beğenirdi bunu beğenmezdi, diye seçerim, içimden annemin sesi hiç gitmedi, yemek yerken, biriyle konuşurken, annem, oğlum kötü olma, böyle yapma…’
Teyzenin şaşkınlığı gitti, ‘şey, edep terbiye’ demek istiyorsunuz..
‘Ne olduğunu bilmiyorum teyze, şöyle söyleyeyim, annem hayatta olsaydı çok daha özgür çok daha yaramaz olurdum, söylediği çok şeyi de takmazdım, annem öldükten sonra iş değişti, şimdi bir yanlış yapsam, günahımı anneme yazacaklar diye çok korkuyorum…’
Kadın saygıyla, ‘tabii anne insanın içine işliyor…’ dedi..
‘Hep gelir misin buraya’ dedi, ‘eskisi kadar sık değil ama senede üç-dört sefer mutlaka, bak şu mezar trafik kazasından geldi, şu yandaki düğün günü öldüler, insan bu genç mezarları görünce annesine de üzülemiyor…’
‘Kaç yaşında öldü anneniz?’
’61…’
‘Ben de altmış yaşındayım, altmış yaş genç yaş…’
‘Hadi ben gideyim teyze, arkadaş araba içinde beni bekliyor, ayıp olmasın..’
Gideceğim deyince, kadın ilk defa başını kaldırıp yüzüme baktı..
‘Sizin isminiz?’
‘Üniversitede çocuklarınız varsa tanırlar, ben yazar Nihat Genç…’
Deyince, kadın neye uğradığını şaşırdı, bidonu fırlatıp katıla katıla ağlayarak sarıldı.. Sonra annemin mezar taşına sarıldı, bu evladı sen mi büyüttün…
Delirmiş gibi kadın, dur dur, bir su daha getireyim, kopa kopa getirdi, dur dur bir daha getireyim, bunu da sen dök hadi…
Kadın sarılıyor, ağlıyor, yakamı bırakmıyor…
‘Gitmeliyim teyze, yazı yetiştireceğim’ dedim.
İstemeye istemeye razı oldu, ‘ben’ dedi, su, mu, mezarlık, bilmem nerden geldi aklıma, dün, mahkeme kararlarını duyunca, çok kötü oldum, KAÇTIM BURAYA GELDİM, elime bir bidon alıp tanıdık tanımadık, sabahtan beri mezarları suluyorum, ne olacak oğlum, ne olacak?’
Nihat Genç
Odatv.com