Her film bir ideoloji taşır. Buradan yola çıkınca da her film siyasal eylemdir. Rahatlık içinde çevre değiştirmeye ve az masrafla gerçeklikten kaçışa olanak veren salt oyalayıcı sinemanın savunucuları da kurulu düzenin az çok bilinçli bekçi köpeklerinden başka bir şey değildirler.
Asya Sinema Manifestoları Serisi'nin ilkinde 1980'li yıllar sonunda Tayvan'da devletin milliyetçi politikasıyla fazla yakınlaşanlara karşı sinemacıların karşı çıkışını aktarıyoruz.
Ben karakterlerimi, onlara ilişkin daha sarih ipuçları veriyor olduğundan, elimden geldiğince Poe’nun yazdığı haline dayandırmaya çalışırdım. Bunlar korku filmleri değil, Gotik masallardı.
İbrahim Denker ve Ersan Arsever’in Andre Delvaux ile filmi «Kafası kazınmış adam / De man die zijn haar kort liet knippen» konusunda yaptıkları söyleşi
Bir görüntünün tek başına değer taşımadığı, sinema eleştirisinin beylik yargısıdır. Nitekim, filmin en küçük birimi görüntü değil, çekimdir denir
[Ferdağ] Yeşilçam’a yönelttiği tepkilerini, performatif bir protesto eylemine dönüştürüp, üzerine geçirdiği bir kefenle Taksim’de tek başına yürüyüş yaparak, bir kez daha “burada” olduğunu ve –kimilerinin– ölmeden kefene girdiğini hatırlatır.
* 31 Ocak 2006’da Sylvie Pras ile yapılan bir röportajda Jean-Luc Godard bu fragmanı kendisinin yaptığını itiraf etti.
*Folklorik korku hakkında uzun yıllardır yazan Adam Scovell'ın, türün sinemadaki örneklerinin okült temalarla ilişkisine dair giriş yazısı ilk kez New Empress Magazine'de yayımlanmıştı.
Bergman kitaplarında, kendi mesleğinden insanlarla, özellikle de en çok hayran olduğu kişilerle tanışma düşüncesiyle panik atak geçirdiğini, eylemlerini kontrol eden şeytanlar tarafından ele geçirildiğini yazar.
Hem meraklılarının hem de onu kötüleyenlerin hot jazz'a bir tür bulaşıcılık atfetmesine ek olarak, tür, aynı zamanda “yırtıcı”, “hayvani”, “yabani”, “hayvanlaştırıcı” ve “mideden bir müzik” olarak düşünülüyordu.
Ayzenştayn’ın Bejin Çayırı’na dair yazdığı "itirafnamesi"
[50 yıl sonra Yılmaz Güney'in Umut'u]