Sahneleme başkan adayları hakkında çok şey söylüyor; ve sözcülerin ve adayların, adaylarının 19 Kasım’daki ikinci turda halk oylamasıyla seçilmesi halinde gelecekteki pozisyonları işgal etmeleri.
Sergio Massa’nın sığınağı bir bankadır. Kare bir bank değil. Microcentro’daki bir banka kuruluşuna ait kiralık bir bina. Oraya kadar öyleydi Clarín Kültürü ile konuşmak Diana Saiegh, Ulusal Sanat Vakfı’nın şu anki başkanı (FNA) ve Massa’nın kültür ekibinin sözcüsü, Massa’nın kazanması durumunda gelecekteki politikalar hakkında konuştu.
Diana Saiegh Dışişleri Bakanlığı’nın şu anki Kültür İşleri Direktörü (DiCul) Paula Vázquez’den oluşan bir ekip tarafından çevrelenmiş olarak “hareket halinde” görünüyor; Massa’nın iletişim sözcüsü Rodrigo Sujodoles; Ulusal Tiyatro Enstitüsü müdürü Gustavo Uano ve AYSA’nın (Agua y Saneamientos Argentinos SA) mevcut kültür danışmanı ve Museos de Tigre’nin eski koordinatörü Albertina Klitenik.
Cuma günü saat 15.30 ve çılgın bir çalışma temposu var, insanlar gelip gidiyor, bilgisayarlarla dolu uzun masalar ve çalışan insanlar var. Sözcünün çalışma masası kahve hazırlıklarıyla ilgili raporlarla dolu. Kruvasan, puding ve su içeren tepsiler görünür. Suyu kabul ediyoruz.
Kültürü federalleştirin
Hem Saiegh hem de Leo Cifelli (Milei tarafından Kültür alanı için seçilen) “kültür yönetiminin federalleştirilmesi” ve “kültürün demokratikleştirilmesi” hakkında konuşuyor; ülkenin 24 bölgesini kapsayan 40 yıldır demokraside yaşadığımızı hesaba katarsanız bu şaşırtıcı bir şey. .
Her bölgenin bir Kültür Bakanı veya Sekreteri ve kendi fonları vardır. Ve aynı zamanda belediyelerin Kültür Sekreterleri ve daha fazla fonları da var. Arjantin’de kültürün her zaman ekonominin zavallı kızkardeşi olduğu doğrudur; bu nedenle mali ve ekonomik açıdan iflas etmiş bir ülkede gelecekteki kaynakların fazlasıyla zengin olduğu konusunda kendimizi kandırmamalıyız.
Fakat, Diana Saiegh Özellikle Massa’nın kültürel alanla ilgili vaatleri inanç ve iyimserlikle dolup taşıyor.
Hem Saiegh hem de Cifelli ile yaklaşık 40 dakikalık konuşma boyunca ikisi arasındaki en büyük fark yönetim deneyiminde olacak. Diana Saiegh devlet yönetiminde uzun bir yol kat etti. Leo Cifelli tüm yaşamını üretimde ve özel yönetimde geçirdi. Ancak kamu yönetimi başka bir şeydir ve yeni bir aday söz konusu olduğunda bu bir sırdır.
– Massa ile UCR’nin bir bölümü arasındaki anlaşmaya atfedilen Kültür Bakanlığı isimleri ortalıkta dolaşmaya başladı. Bunda bir şey var mı?
-Kesinlikle hayır. Kültür Bakanlığı’nın ismi yok.
-Ne de Emiliano Yacobitti, en çok adı geçen kim?
-Bunu bilmiyorum. O bilgiye sahip değilim.
-Massa’nın Eğitim ve Kültür Bakanlıklarını birleştirme önerisi var mı?
-Hiç de bile. Sergio’dan Kültür’ün bir bakanlık olarak devam edeceğine dair söz aldım.
-Nihai Massa hükümetinde kültürel yönetime vurgu nerede yapılacak?
-Özetlemem gerekirse gerek siyasi söylemde gerekse kültürde geliştirdiğimiz eylemlerde ciddi anlamda federal kavramının örtüştüğünü düşünüyorum. Ve yaptığımız her şeyin en önemlisi bu. Milyonlarca başka şey var.
Ancak bu federalleşmenin bir kısmı pandemi sırasında kültür sektörünün yardımına geldiğimizde ortaya çıktı. Bu bize çok önemli bir ağ bıraktı ve biz bu ağ üzerinde örmeye devam ediyoruz. Hem kurumların hem de kişilerin kayıt dışı ekonomiye dahil olduğu bir ağdır.
Kültürel yaratıcılardan oluşan aşağıdan yukarıya bir ağımız var ve belediyeler ve illerden sorumlu olanlarla daha kurumsal bir ağımız daha var. Federal düzeye çok odaklandık, birlikte hareket ediyoruz. Neyse ki kültür, uzun zamandır içinden geçtiğimiz, artık ulusal birlik hükümeti düşündüğümüz, yeterince geniş bir panço.
-Bu birime örnek ne olabilir?
-Çok güçlü deliller var. Örneğin toplantılardan biri Corrientes’teki Chamamé Festivaliydi. Bizim siyasi sektörümüze ait bir il değil ve biz de oradaydık. Bu örnek gibi daha birçok örneğimiz var.
Ayrıca Sergio Massa’nın federalden büyük bir vurguyla bahsettiği son konuşmasını da alıyorum. Yapmamız gereken federalizmi pekiştirmek için eyaletlere daha fazla finansman sağlamak.
-Peki daha fazla para ayırırsanız bunun Kültür’e gitmesini ve valilerin bu eşyaları yeniden dağıtmamasını nasıl sağlayacaksınız? Yoksa programlar diğer Kültür yönetimlerinde olduğu gibi örtüşmüyor mu?
– Her durumda sana söyleyemedim. Ama şu ana kadar böyle bir sorun yaşamadık. İllerdeki Kültür sorumlularıyla ortak çalışma yürütülüyor. Örneğin: gençlik orkestraları. Satın alamayacakları enstrümanları biz temin edebiliyoruz.
Her ilin mevcut fonlarını bilmiyorum. Ancak kültürden bakıldığında, tüm kültürel faaliyetlerin Milletle koordineli olarak yeşertildiğini fark ediyorum. Ulusal tiyatro festivalleri buna iyi bir örnektir.
La Rioja’da yapılırsa Catamarca’ya da gider, Corrientes ve Chaco’da vb. yapılır. Ayrıca yeni bir şeyler hedefliyoruz. Eylemlerin sadece il merkezlerinde yapılmayacağı belirtiliyor. Halk egemenliği anlayışının yaygınlaşması için çevreyi ön plana çıkarmalıyız.
-Finansman konusunda ısrar etmek istiyorum. Çünkü illere daha fazla fon dağıtacaklarsa sonuçları nasıl sağlayacaklar?
-Sergio Massa gibi bir adayın olmasının iyi bir yanı varsa o da onun eyaletlerle ilişkilerde ekonomik bir kafaya sahip olması, bütçelerin ne olduğunu bilen, onlara oy vermiş, yönetimi olan bir kişi olmasıdır. Ekonomilerin bölgesel ve il düzeyinde ve kültür alanında tanınması konusunda bir kararlılığa sahiptir.
-Başka hangi finansman kaynaklarını düşünüyorsunuz?
-Bu finansmanın kültüre girmesi için yayın platformlarının vergilendirilmesi yönünde bir önerimiz daha var, ayrıca kültürel altyapıya değer verilmesi önerimiz de var. Örneğin, bu şekilde çalışmayan fabrikalar.
Bir başka gerçek: DiCul (Başbakanlık Kültür İşleri Müdürlüğü) ile yapılan anlaşmayla sanatçılara ilk kez eğitimlerini tamamlamak için yurt dışına seyahat etme olanağı sunuluyor.
-DiCul birçok sanatçıya yurt dışında bilet ödedi.
-Bunlar sadece pasajlardan ibaret değildi ve sanatçıların çalışabilmesi için bir komisyon oluşturuldu. Görsel sanatlarda değerlendirmem gerekiyordu. Önceleri pasajlar biraz keyfiydi. Bugün bir takip ihtimalimiz var.
-Ulusal düzeyde bir Patronaj Kanununa ihtiyaç olmaz mıydı?
-Geri dönülmesi gereken bir konu. Beş proje var ve hiçbiri gün ışığına çıkamadı.
-Brandoni yasası o dönemde Yürütme tarafından onaylandı ve veto edildi.
-Var olanların hepsini incelemeliyiz. Ve Patronaj Kanunu olan diğer illerle karşılaştırın. Patronaj programı olan belediyeler var.
Massa belirli bir zamanda Tigre’deyken, bir tür endüstrinin olduğunu gördü; otomotiv endüstrisi mi yoksa başka bir endüstri mi olduğunu hatırlamıyorum. ücret (oran) ve bu kültürel faaliyetlere tahsis edildi.
Böylece Niní Marshall Tiyatrosu yeniden açıldı ve projeleri desteklemeye devam eden Belediye Sanat Fonu oluşturuldu. Umarım Kongre yapısı bir himaye projesini yeniden başlatacak kadar akıllıdır. Kamu ve özelin eklemlenmesinin iyi işlemesinin temeli budur.
– Tekrarlanan “milli birlik hükümeti” ifadesi neyi içeriyor?
-Şimdi size isim vermeyeceğim ama buna en iyisine sahip olmak da dahil. Hangi partiden olursa olsun en iyiye sahip olmak demektir. Kültür çapraz bir kavramdır ve kültür tişörtü çok daha kapsayıcıdır.
-Nihayetinde Massa hükümetinin devam etmesi durumunda hangi sorunların çözülmesi gerekecek?
-Ben Dans Kanununun savunucusuyum. Tek başına sürdürülemeyen ifadeleri devlet desteklemek zorundadır. Örneğin dans ve kütüphaneler veya sirk. Devlet olmadan sanatçılara da üreme alanı oluşturamazsınız.
– İstikrarlı kurumlar konusu, devlete getirdiği maliyet nedeniyle uluslararası tartışmalardan biridir.
– Henüz bu konuyu ele almadık. Evet evrensel bir tema. Kültür kavramını modernleştirmeyi düşünüyoruz. Alanların aktörleriyle, kahramanlarıyla birlikte oturmalısınız. Bakanlık ortadan kalkarsa devlet politikaları da ortadan kalkar.
Malena Galmarini ile gerçekleştirdiğimiz ve farklı kültür temsilcilerini ağırladığımız toplantı bu nedenle çok önemliydi. Meslek dernekleri, sendikalar, her disiplinden sanatçılar, farklı yargı alanlarından yetkililer… En üst düzey yetkiliden kablo çeken teknisyene kadar bütünleşen kültür emekçisi kavramını çok kullanıyoruz.
-Olası bir Massa hükümetinde Kültür yönetiminin üç önemli noktası neler olabilir?
-En karlı kültür endüstrilerinden en çok ihtiyacı olanlara doğru gidin. Yani zanaatkarlara yönelik bir eğitim programının temel gerekliliklerinden kültür endüstrilerine kadar her şeyi kapsıyor. Daha sonra programlara daha çok, eğlence kültürüne daha az odaklanın. Üçüncüsü ise kültür ekonomisinin kurtarılması.
-Massa kültür programının önerilen ilkelerinden bir diğeri de müzeler açısından erişilebilirliktir.
-Bununla hangilerinin ücretsiz, hangilerinin kiralık erişime sahip olabileceğine dair spesifik bir çalışmayı kastediyoruz. Ve şunu da eklemek istiyorum, mirasın savunulması konusunda bunu somut eylemlerle ilişkilendireceğiz. Bir mekan değerlenecek, toplumun kullanımına sunulacak şekilde yeniden işlevlendirilecek.
Konuşmanın sonuna gelince Diana Saiegh yönetiminin bırakacağı devam eden yarışmalar hakkında görüş bildirdi. Tristan Bauer. Tüm müzelerin rekabetçi olması gerektiğini kabul etti ancak anahtarın jüri seçimi olduğunu ve bunun tartışılmaz olması gerektiğini vurguladı.