Bu sırada öğrencileri İsa’ya yaklaşıp, “Göklerin Egemenliği’nde en büyük kimdir?” diye sordular. İsa, yanına küçük bir çocuk çağırdı, onu orta yere dikip şöyle dedi: “Size doğrusunu söyleyeyim, yolunuzdan dönüp küçük çocuklar gibi olmazsanız, Göklerin Egemenliği’ne asla giremezsiniz. Kim bu çocuk gibi alçakgönüllü olursa, Göklerin Egemenliği’nde en büyük odur. Böyle bir çocuğu benim adım uğruna kabul eden, beni kabul etmiş olur. “Ama kim bana iman eden bu küçüklerden birini günaha düşürürse, boynuna kocaman bir değirmen taşı asılıp denizin dibine atılması kendisi için daha iyi olur. İnsanı günaha düşüren tuzaklardan ötürü vay dünyanın haline! Böyle tuzakların olması kaçınılmazdır. Ama bu tuzaklara aracılık eden kişinin vay haline! “Eğer elin ya da ayağın günah işlemene neden olursa, onu kesip at. Tek el, tek ayakla yaşama kavuşman, iki elle, iki ayakla sönmez ateşe atılmandan iyidir. Eğer gözün günah işlemene neden olursa, onu çıkar at. Tek gözle yaşama kavuşman, iki gözle cehennem ateşine atılmandan iyidir. “Bu küçüklerden birini bile hor görmekten sakının! Size şunu söyleyeyim, onların göklerdeki melekleri, göklerdeki Babam’ın yüzünü her zaman görürler.”
Birkaç saniyeliğine çocukluğunu hatırlamanı rica ediyorum senden. Çevrendeki, ailendeki çocukları bir düşün. Aralarında ne tür bir ilişki biçimi olduğuna hiç dikkat ettin mi? Hiç içlerinden birini lider, şef ya da patron ilan ediyorlar mı? Aralarından en güçlü olana kral, padişah, imparator ünvanı veriyorlar mı? Aralarında dikey, hiyerarşik ilişkiler mi kuruyorlar? “İçimizde en büyük kim olsun?” gibi sorular soruyorlar mı? Siz çocukken bu tür şeyler yapar mıydınız?
İsa’nın öğrencileri “En büyük kim olacak?” sorusa gerçekten de önem vermiş olsa gerek ki sık sık bu konuyu gündeme getirmişler. Matta 20 ve Luka 22.bölümlerde de bu meseleyle ilgilendiklerine tanık oluyoruz: “Göklerin Egemenliği’nde en büyük kim olacak?” Belki de bu konuda bir takıntıları vardı.
Birçoğumuz gibi!
Anlıyoruz ki, öğrencilerin zihin dünyasında insanlar arasındaki ast-üst ilişkisi çok önemliydi. İsa’nın liderliği yetmezmiş gibi, kendi içlerinde de birileri diğerlerine karşı üstün olmalı, “şef” olmalı, en büyük olmalıydı onlara göre. Bu kişi illa kendileri olmasa da, birileri bu konumda olmalıydı. Dünyaya baksanıza; krallarla, efendilerle dolu. İnsanlar “büyükler ve küçükler”, “önemliler ve önemsizler” diye ikiye ayrılıyor. Herhalde öğrenciler, kendi aralarında da böyle olması gerek diye düşündüler.
Onların bu soruyu İsa’ya sık sık sormalarının bir nedeni ‘en büyük olma’ arzusu ise bir diğer neden de bunu doğal, olması gereken bir şey gibi düşünmeleriydi. Dünya böyleyse, insanın doğası buysa, herhalde Göklerin Egemenliği’nde de benzer bir mantık işliyor olmalıydı!
Öğrencilerin bu soruyu sormalarının bir başka nedeni daha var gibi görünüyor. Bu daha dindarca bir neden: Eğer İsa onlara, örneğin, “Dinsel kurallara en iyi şekilde uyan kişi en büyüktür” ya da, “En büyük kişi, imanı için fedakârlıkta bulunan kişidir” gibi bir yanıt verseydi, rahatlayacaklardı. İsa’nın “Şu şu iyi işi yapacak olan kişi, işte en büyük odur” demesini istiyor gibiydiler. Çünkü böylece o doğrultuda davranışlarda bulunabileceklerdi. Yani bir bakıma, Tanrı’nın onlardan ne istediğini öğrenmenin bir yolu olarak da görüyorlardı bu soruyu.
Ama İsa, onlara bekledikleri türden bir yanıt vermedi. Aksine, çoğu zaman yaptığı gibi, onları şaşırttı. Büyük olmanın tek bir yolu vardı: Küçülmek! Tanrı’nın Egemenliği’ni bir çocuk alçakgönüllülüğüyle kabul etmek. Ve İsa, “Önce bir çocuk gibi alçakgönüllü olun hele, sonra yavaş yavaş büyürsünüz” de demiyordu onlara. Önce ufak ufak başlarsınız, sonra giderek gelişir, büyük adam olursunuz; çıraklıktan başlayıp patron olanlar vardır ya, onlar gibi!.. Hayır. Öyle bir şeyden söz etmiyor İsa. O bizden bir çocuk alçakgönüllülüğü istiyor. Ve bunun büyümenin bir yolu olduğunu değil, gerçek büyüklüğün ta kendisi olduğunu öğretiyor.
“Yolunuzdan dönüp küçük çocuklar gibi olmazsanız, Göklerin Egemenliği’ne asla giremezsiniz. Kim bu çocuk gibi alçakgönüllü olursa, Göklerin Egemenliği’nde en büyük odur.”
Çocukluğunu hatırla. Rekabete dayalı oyunları, sokak arasındaki maçları falan bazen şu grup bazen bu grup kazanıyordu ama aranızdaki ilişkide herkes eşitti, değil mi? Kimse kimseye üstünlük, büyüklük taslamıyordu. İşte İsa, öğrencilerinin arasında da durumun bu olması gerektiğini öğretiyor bize. Ve bir çocuğun alçakgönüllülüğünü önümüze örnek olarak koyuyor.
Çocukların alçakgönüllülüğünde en belirgin olan şey, itaat ve bağımlılıktır. Çocuklar genellikle anne babalarının onları koruduğunu, sevdiğini iyi bilirler ve onlara itaat ederler. Onlara bağlıdırlar ve bu iyi bir şeydir. En yaramaz çocuk bile tehlike anında kime sığınacağını, kimin sözünü dinlerse başının belaya girmeyeceğini bilir. Söz dinlemek, çocukluk çağında doğal, içten gelen bir dürtüdür. Çocuklar günahsız değildir ama şu bir gerçek ki günahın tehlikesi konusunda galiba biz yetişkinlerden daha bilgeler.
Öyle ya, biz büyüdükçe kibrimiz de büyüyor. Biz ne zaman bütün yüceliği Tanrı’ya vermek yerine kendimizi işlerin merkezine koyuyoruz, bir günah kısır döngüsünü çevirmeye başlamış oluyoruz. Ego’muz, kibrimiz bizi günaha götüren bir tuzak. Bu büyüklük yarışı sadece bizi değil, çevremizdekileri de olumsuz etkileyerek onların da imanda sarsılmalarına, dikkatlerini Mesih’ten kendilerine çevirmelerine yol açabilir. Öyleyse egonu besleme. Onu tamamen kendinden kesip atamıyorsan bile en azından şımartma. Kimseyle büyüklük yarışına girme, aksine kardeşlerine ve komşularına hizmet etmek için istekli ol her zaman. Ve en önemlisi bu konuda İsa’dan yardım iste.
İsa’nın öğrencilere verdiği cevaptaki bir diğer önemli nokta da, “Bana iman eden bu küçükler” ifadesidir. İsa bunu söylemekle hem imanın yetişkinlere özgü zihinsel bir yeti, bir “akıl etme işi” olmadığını anlatıyor, hem de iman ve alçakgönüllülüğü birbirine bağlıyor.
Gerçekten de öyledir kardeşim: Gerçek alçakgönüllülük ancak Tanrı’ya iman eden, İsa Mesih’in kurtarıcılığına güvenen kişilerde görülebilir. Kendimizi kurtarmak ve cennete kendi becerilerimizle gitmek konusundaki mutlak yetersizliğimizi bilmektir, bizi alçakgönüllü kılan. Ve bu bilgiyi sana yalnızca Tanrı sözü verir.
İsa göksel tahtını bırakıp bu dünyaya bir çocuk, bir bebek olarak geldiğinde bize bu alçakgönüllülüğün kusursuz bir örneğini vermişti. O bunu bizi kurtarmak için yaptı. Bizi kendi büyüklük takıntımızdan, benmerkezliliğimizden, rekabetçi, hiyerarşik düşünce kalıplarımızdan, kibrimizden kurtarmak için çarmıh yolunu yürüdü.
Gerçek anlamda büyük olan tek insan, yani İsa Mesih, bize alçakgönüllülüğün ne olduğunu hem Söz’üyle anlattı, hem de yaşamı ve ölümüyle bizzat gösterdi. Öyle ki bizler gerçek alçakgönüllülüğü O’nun Söz’ünden ve yaşamından öğrenebiliyoruz. Bizi Göklerin Egemenliği’ne alacak olan şey de, O’ndan gelen bu lütuftur.
Dua Edelim: Göklerdeki Baba’mız. Oğlu’n İsa Mesih’in küçük bir bebek olarak, alçakgönüllü bir biçimde dünyaya gelmesini sağladın ve O’nun aracılığıyla, O’nun sayesinde bizi kendi Egemeliğine aldın. Bunun için sana şükrediyoruz. Amin.