Bu Yunan adası çok uzakta. Sanki Zeus, Kastellorizo’yu uzaktaki Olimpos Dağı’ndan, Türkiye kıyılarından sadece iki kilometre uzakta, On İki Adalar Nehri’nin kenarına attı. Bu kayalık karakol küçük. 10 kilometrekareden daha az bir alana veya Rottnest’in yarısı kadar bir alana sahiptir. İronik olarak, resmi adı – Megasti – büyük anlamına gelir, çünkü etrafı küçük adalarla çevrilidir. Kastellorizo’nun iki yönü öne çıkıyor: Kastellorizo’nun olağanüstü tarihi ve hayatta kalması ve Avustralyalı soyundan gelen “Kassies” in süper elastik bağı. Bu konuda daha sonra.
Son olarak, Rodos’tan gelen feribot, büyük bir uçurumun grenli siyah gölgesi tarafından kesilen altın güneş ışığıyla yıkanan derin U şeklindeki Kastellorizo iskelesine giden burun çevresini dolaşıyor. Yunan bayrağı, ufuk çizgisine hakim olan taş bir kalenin kalıntıları üzerinde dalgalanıyor. Girişte kırmızı çatılı bir minare nöbet tutuyor. Saray evlerinin terasları canlı renkleriyle ışıl ışıl parlıyor. Okyanus yatları, kafe masalarından sıçrayan insanlar, limanın etrafındaki dar Kordoni tahta kaldırımını bir sis parçalama patlamasıyla kaplıyor. Tiyatro. Ve bir hafta aradan sonra, izole kalabalık vapurumuzu karşılamaya can atıyordu.
Burada görülecek çok şey olsa da, görülecek yerlerin çoğunu bir veya iki gün içinde deneyimlemek kolaydır. Yedi gün boyunca buradayım, bu da büyük bir vites değiştirmeyi ve yavaş günlük rutine uyum sağlamayı gerektiriyor. Daha az yatın demirlenmesi ve Kıbrıs’tan sadece bir yolcu gemisinin dört saat gecikmesiyle turizm sezonu ertelendi.
Şimdi kendimi emdikten sonra, sahildeki Radio Café noktamdan bu liman tarafındaki köyün etrafında dolaşmaya başladım. Kordoni’nin arkasında dik bir şekilde yükselen iki katlı evler, birçoğu canlı renklerle restore edilmiş, bazıları çökmekte ve zengin bir denizcilik sınıfının tüm eski konakları. Limanın girişinde, Osmanlı işgalinden kalan cami, şimdilerde eski sakinlerin adanın ilk tarihini anlattığı siyah beyaz bir filmden hazinesini sergileyen bir kültür merkezidir.
Birbirine bağlı evlerin etrafında dolanan dik basamaklar, taştan çan kulesi ve freskleri ile Aziz Nikolaos Kilisesi’ni gözler önüne seriyor. Yakınlarda, avludaki küçük bir müze, adanın ve daha geniş On İki Ada’nın bir koleksiyonunu sergiliyor. En yüksek tepe, yıkılan Knights Castle kabuğudur. Belirgin bir yerde, Ege Denizi’nden Türkiye’nin Kaş kentine bakan limanın göze çarpan bir özelliğidir. Geceleri de öne çıkıyorlar – projektörlerin altında.
Pitoresk Mandraki’de sahile tutunan yüksek taş patikadan çıkmadan önce bir Türk hamamı ve tahıl ambarı kalıntılarını bulmak için yüzyıllar boyunca birkaç metre adım atıyorum. “Küçük liman” anlamına gelir ve geleneksel olarak gemi inşa ve bakım hizmetleri sunar. Kalabalık kafelerden uzakta, begonvillerle kaplı evlerin üzerine sessizlik çöker. 6. yüzyıldan kalma kayaya oyulmuş bir Likya mezarını ziyarete döndüğümde, serin bir yüzme için önerilen ve hoş karşılanan bir yer buluyorum.
Kastellorizo’da plaj yok. Öyle bir ada değil. Yüzme, kayalarda veya taş merdivenlerde yürüyüşle başlar ve ayakkabıları içerir. İpeksi sular yeterince serin olmasaydı, su altı suları muhteşemdi. Kayalık çıkıntı neredeyse dikey olarak dipsiz derinliklere iner. Kristal berraklığında turkuaz ve mavi, kararsız gümüş balıkların arasından sızan güneş ışığı pırıltılarıyla bir kaleydoskop gösterisine dönüşür. Her yerde kırık şişeler var. Bu garip.
Küçük Hurphia köyüne ve Aziz Konstantin ve Aziz Helen Kilisesi’ne geri dönün. 1835 yılında inşa edilmiş, karmaşık Arnavut kaldırımlı zemini ve ikonlarla dolu üç nefli tonozlu bir bazilikadır. Dışarıda, plaza, adadaki Roe adasında her gün Yunan bayrağını çekerek Türklere kahramanca meydan okuyan bir yerli olan “Our Lady of Roe”nun gerçek boyutlu bir heykeline sahiptir. Uyku zamanı. Geleceği keşfetmek için hala Blue Grotto, Kaş ve High Outback var.
Muhtemelen Kastellorizo’nun ana cazibe merkezi, güneydoğudaki Blue Grotto (Parasta), 45 dakikalık bir tekne yolculuğu mesafesindedir. Bu deniz mağarasının alçak yarık girişi, yalnızca gelgitin düşük olduğu zamanlarda dikkatli erişime izin verir. Sarkıtları ve tuhaf mührü ile büyük odaya girer girmez ışığın büyüsü başlar. Köşesi tuhaf bir mavi ışıkla uzayı kaplıyor. Yapılması gereken bir diğer keşif de Castellorizians tarafından kurulan Ca’ya bir tekne gezisi. Turkuaz sahilinde Türkiye’nin mücevheri olan 8000 nüfuslu güzel bir turizm şehridir. Arkadaşlarım ve ben bir nakliye avcısı tutuyoruz. Alışveriş yapıp eski amfitiyatroya yürüyoruz ve daha sonra tamamen karanlıkta “kendi” adamıza dönmeden önce temiz havada harika bir akşam yemeğinin tadını çıkarıyoruz.
Limanın dibindeki neredeyse dikey siyah uçurumun üzerinden dolambaçlı beyaz bir taş yol geçiyor. Harika bir tırmanış, en iyisi günün erken saatlerinde yapılır. Hem limanda hem de köyde Kıbrıs çam ağaçları arasında her adımda daha da yükselen panoramik bir manzara var. Son adım, farklı bir manzara sunuyor: düz, kayalık, çorak bir plato. Keçiler bakar. Hava sıcak ve sessizlik net. St. George Dağı Manastırı’nın kalıntıları ile yerleşim olduğuna dair kanıtlar vardır.
Kastellorizo ’nun çok kısa bir tarihi şöyle tanımlanabilir: “Çapraz ateşe yakalandı.” 1309-1522 yılları arasında Doğu Akdeniz’e hükmeden Aziz John Şövalyeleri, kalelerini burada eski deniz yollarının kavşağında inşa ettiler. Osmanlılar tarafından kovulan Venedikliler tarafından sürüldüler. Ama bir rahibin hatırladığı şey yakın tarihtir. 1913’te adalılar, Osmanlı İmparatorluğu’nun çöküşüne karşı ayaklandılar, ancak Atina tarafından terk edildiler. Castellorizo iki dünya savaşında büyük güçlerin piyonu oldu. Köy Alman bombalamasıyla yerle bir edilmeden ve ardından yangınla yok edilmeden önce 15.000 kişinin tamamı II. Dünya Savaşı sırasında tahliye edildi; Gelişen bir topluluk enkaza döndü. Çoğu geri dönmemeyi seçti. Birçoğu Avustralya’ya yerleşti. Bugün adada 327 Kassi ve Avustralya’da 50.000’den fazla Kassie var.
Diasporanın bu güveçleri çevremde gördüğüm ve işittiğim güveçlerdir. Ziyaretim AFC Şampiyonlar Ligi finaliyle aynı zamana denk geliyor. Liman kenarındaki bu küçük kafelerde düzinelerce Avustralyalının televizyonda çığlık attığını görmek garip. Yerlilerin kafası karışmış görünüyor ya da kışlaları yiyecek, uzo ve kahve ile çatırdayarak aşağı iniyorlar. Ev sahibim, 1913 Exodus’tan bir göçmenin torunu Byron Kakolas, onun nesli için bir modeldir Cassis. O ve karısı Val, bürokrasiler ve kıt inşaat ticaretiyle mücadele etmek için ailesinin evini (savaşta kaybedilen takma adı) restore etmek için zaman ve servet harcadı. Birçoğu yakın akraba olan ve bazıları burada üç kuşak olan Cassie aileleri arasında geçiş yapmak büyük bir zevk. Akşam yemeği için toplanırız ve dışarıda dans ederiz. “Casey Fever”, mantıksız taşkınlık, özellikle de değeri düşmüş mülklerin satın alınması ve “atalarımızın adasına geri verme” tabiri hakkında bir şeyler duydum.
Yaşlı adamlar bana Darwin’de ev inşa etmek ya da Mildura’da üzüm toplamak hakkında gençliğin hikayelerini anlatırlar. Uyum sağlayamayarak uzak Avustralya’dan uzak Kastellorizo’ya döndüler. Bazı cassis ara sıra, diğerleri yılda bir veya iki kez ziyaret eder, ancak hepsinin güçlü bir Yunan bağı vardır, özellikle de Castellorizian mirası. Sıradan, kaygısız bir akrabalık ortamı ve bir süredir paylaştığım bir ayrıcalık. Şimdi bu küçük hazine adasını büyük bir kalple terk etmeliyim – bu bir hazine.
“Seyahat fanatik. Web aşığı. Hardcore alkol ninja. Sosyal medya uzmanı. Bira fanatik.”