✳️❇️Hayatta unutulma, iz bırak...❇️✳️
Kayıtlı Üye
- 14 Aralık 2018
- 306
- 136
- 25
Doğrudur, haklısınız.Öncelikle yazdıklarını bi tekrar okumanı tavsiye ediyorum. Çünkü sürekli kendinde olumsuz taraflar görüyorsun, sürekli eleştiriyorsun. Değersizlik hissin babandan dolayı olabilir. Okb gibi hastaliklar icin kendi kendine teşhis koyma. Lütfen doktora görün. Nefes aldığımız sürece hala umut var, hayattan umudunu kaybetme. Sosyalleşme konusunda istediğimiz gibi insan bulamayız bu bir, çok alıngan olursak hayat çekilmez olur. İnsanlarla tanış, sen selam ver, sen konuş mesela. İnsanların tavır ve davranışlarını kişisel olarak algılama. Kendinle ilgili şüpheye düşme. İnsanların senin hakkındaki düşüncelerini önemseme. Herşey iletişimde kararında olmalı çünkü. En önemlisi de herkesin senin gibi insan olduğunu unutma. Kendini geliştir, hobi bul mesela.
Babamdan dolayi olabilir zira kucuklugumden beri dengesiz, agresif, nerde ne yapacagi belli olmayan bir insanla yasiyorum. Itiraz etsem bir seyine "o zaman s.... git babanin evine" diyen bir insandi uvey babam. Yalan soyledigimi bahane edip doverdi ama ona yalan soyleme sebebim tamamen ondan korktugum icindi... ama sonucta gene dayak yiyordum.
"Neden oz babanin evine gitmedin" diyecekler icin, kucukken annem de, uvey babam da oz babami kotuluyorlardi, ben de onu cok kotu bir insan oldugunu dusundugum icin bizimkilere "boyun egiyordum". Annem zaten nefret ediyordu ondan, onu anlayabilirdim ama uvey babam, sirf kendini iyi gostermek icin yapiyordu bunu.
Sonra ise hastaligim nuksettigi vakit gittim oz babamim yanina ama 6 ay kalabildim.
Normalde uvey babam her seyi kendi yapmis gibi anlatir ama hep başkalarının yardimlari ile yapmistir yapacagini. Hayatı boyunca calisip cabalamamis, hep baskalarinin sirtindan gecinmis. Her seyi başkalarından temin ederek yasamis. Bakmayin, biz hayatina girdigimizden beri MECBURİYETTEN çalışiyor. Ama biraktigi anlar da oldu. Buna ragmen cok sey yaptim diye geciniyor.
Yani demem o ki, babam bende bir travma...
Bu saatten sonra da uvey babamdan nasil kurtuluruz, onu da bilmiyorum acikcasi... Annem bosanmak istese bile, hayatta bosamaz onu. Bir de zeytinyağı gibi uste cikar. Babalik taslamaya kalkar. Mumkun oldugunca soguk, nemrut davraniyoruz ki, sıkılıp gitsin diye. Ya kendi sıkılıp gidecek, ya da vefat edecek. Baska yolu yok ondan kurtulmanin... zira cok yapisik ve belesci bir insan. Kit beyinli bir insan.
Bu arada, tavsiyeleriniz icin tesekkur ediyorum