Meselelerin herkese değil de yalnızca ilgili kişilere söylenmesinin hikmeti nedir? Halis Hoca (Ebu Hanzala) | Cezaevinden Soru Cevap
Diğer sosyal medya hesaplarımızdan yayınlamadığımız özel paylaşımlarımızdan güncel olarak haberdar olmak için linke tıklayarak WhatsApp hattımıza abone olabilirsiniz;
https://bit.ly/2xHiHzN
Bir meselenin herkese değil de yalnızca ilgili kişilere söylenmesinin hikmeti nedir? Ayrıca toplumda birinden bir şey gizlemek ona güvenmemek olarak algılanıyor. Bu doğru mudur?
Öncelikle şunu belirtmeliyim: İslam toplumu; itikadi, ahlaki ve menhecî ölçülerini vahiyden alan toplumdur. Hâliyle bu sorunun da vahye sorulması gerekir. Biz de soralım:
"Onlara emniyete ya da korkuya dair bir haber geldiğinde (haberin olumlu olumsuz etkisini hesaba katmadan) onu yayarlar. Şayet onu (kimseye anlatmadan önce) Resûl'e ya da yöneticilerine götürselerdi, olaylardan sonuç çıkarma kabiliyeti olanlar, o haberin (doğru mu, yanlış mı, bırakacağı etki faydalı mı, zararlı mı) hakikatini bilirlerdi. Allah'ın sizin üzerinizde lütfu ve rahmeti olmasaydı azınız müstesna, şeytana uymuştunuz." (/Nîsa, 83)
Ayet kimlerden söz ediyor? Münafıklardan! Böylece münafıkların bir özelliğini öğreniyoruz. Onlara İslam toplumunu ilgilendiren önemli bir haber ulaştığında, sonuçlarını hesaba katmadan onu yayarlar. Neden? Çünkü münafıklar düşünmezler. Neyin İslam toplumu için yararlı neyin zararlı olduğunu hesap etmezler. Akıllarına ne esiyorsa onu yapar,
hevalarına/arzularına uyarlar. Allah (cc), bu ahlaka karşı müminleri uyarmış oluyor. Siz böyle yapmayın diyor. Haberleri Resûl'e ya da olaylardan sonuç çıkarma kabiliyeti olan yöneticilere götürün diye yol gösteriyor. Çünkü Müslim, İslam toplumunun bir ferdidir, sorumlulukları vardır. Atacağı adımların meşru olmasının yanında, kardeşlerine etkisini de düşünür. İslam toplumuna zarar vermeme hassasiyetiyle hareket eder.
Burada zikrettiğimiz ayet bizim ölçümüzdür, ölçümüz olmalıdır. Buna göre, herhangi bir bilgiyi yaymak yerine, ondan sonuç çıkarabilecek insanlara iletmeli, onların yönlendirmesiyle hareket edilmelidir.
Bu İslam'ın ölçüsüdür. Bunun karşısında yer alan her ölçü ve anlayış cahiliyeye aittir. Bir bilgiyi her önüne gelenle paylaşmamak, ona güvenmemek değil, Allah'ın (cc) koyduğu ölçüye uymaktır.
Bu cahiliye ahlakını esas alacak olursak, aşağıdaki örnekleri nasıl anlayacağız?
Allah Resûlü (sav) hicret güzergâhını ashabından kimseyle paylaşmamıştır. Yol arkadaşı Ebu Bekir (ra) dahi son anda yol arkadaşı olduğunu öğrenmiştir. (Bk. Buhari, 4093). Acaba bu, Allah Resûlü'nün (sav) onlara (r.anhum) güvenmediğini mi gösterir?
Bedir öncesinde askerî bir harekât için görevlendirdiği Abdullah b. Cahş'a (ra) bir mektup vermiş ve "Falanca yere ulaşıncaya kadar bu mektubu açmayın. Oraya ulaşınca açıp okuyun." diye emir buyurmuştur. Acaba o (sav) Abdullah b. Cahş ve komutasındaki ashaba (r.anhum) güvenmiyor muydu?
Tebuk Gazvesi hariç hiçbir seferde hedefin neresi olduğu bilgisini ashabıyla paylaşmamıştır. (Buhari, 4418; Müslim, 2769.) Ne düşünmeliyiz? Resûlullah birlikte savaşa çıktığı ashabına güvenmiyor muydu?
Allah Resûlü'nün sırdaşı Huzeyfe b. Yeman'dı (ra) (Buhari, 3742). Münafıkların isimlerini yalnızca Huzeyfe ile paylaşması, ona güvendiği kalan sahabiye güvenmediği anlamına mı gelir?
Yukarıda zikredilen misallerden ne anlamalı? Bir bilgiyi kardeşimizle paylaşmıyor oluşumuz, ona güvenmediğimiz anlamına gelmez. Bilakis İslami ölçülerle hareket ettiğimiz anlamına gelir. Bu noktada alınganlık yapan insanlar, cahiliye ahlakından sıyrılmalı, Allah Resûlü'nün (sav) sünnetiyle arınmalıdır. Zira cahiliye ahlakıyla İslami mücadele verilmez. Cahiliye ahlakında ısrarcı olanlar bilmelidir ki; bu dava, İslam ahlakını benimsemeyenleri mutlaka saf dışı bırakır. Buz zeminde çıplak ayakla yürünmeyeceği gibi, İslami bir zeminde cahiliye ahlakıyla var olunmaz, mücadele edilmez.
Küfrün Karanlıklarından, Vahyin Aydınlığına…