İnsan görünmez hisseder kendini. Çabalar çabalar ve çabalar sırf sevdiği insanlar tarafından görülmek için. Yalnızca bir insanın gördüğünü hissetmek iyi gelir o kişiye. Hayalet gibi dolaşmak zordur fakat alışık tır bu duruma. Ama bir gün artık yeter der öyle bir insan olacağım ki bırak bir kişiyi tüm dünya görecek beni ve bakacak. Önemli olan başkaları tarafından tebrik edilmek veya onaylanmak değil asıl olay toplumun o kişiyi sıkıştırdığı o etiketten kendi kendini kurtarabilmesi o kimlikten sıyrılabilmesidir. Kişi potansiyel içerir ancak bunu açığa çıkarmak öyle kolay olmaz ve kendini keşfetmek hatta kişiliğini yaşayabilmek hep mümkün olmaz. Kişi kendinde rahat hırslı başarılı mutlu ve özgür iken toplum yüzünden kişi kendisi olamaz hep başkası olur o yüzden hep bir kimlik karmaşası içindedir hep kendini sorgular arar arar ama bulamadığını sanar. Oysaki kişi kendini hep içini bir yerlerini bilir ancak bunu açığa çıkaracak insanlar yer mekan yoktur. Hayatı boyunca hep yargılanmış ve unutulmuştur. İçindeki kelebekler daha ilk saatlerinde ölmüştür oysaki yaşanacak koskocaman bir günleri vardır. Tıpkı bu umudu mutluluğu elindenden alınan insan gibi . Siz toplum olarak farkına varmaz siniz ama bireyin hayatında rolünüz pek fazla. Her ne kadar insanlar birey olarak kendilerini yalnız başına ele alsalar da birey toplumun bir elementi gibidir o yüzden birbirinden ayrı düşünmek çok yanıltıcı olur. Birey toplumu etkiler ve toplumdan etkilenir.