Son aşkımdır bu – sen – ve son çile,
Günümün son fecri, sonu artık;
Giriver inince gün, aralık
Kapımdan gelinlik elbisenle.
Onu sevmekle geç, ey yaşamak!
Ahmet Muhip Dıranas
-Selâm-
Son aşkımdır bu – sen – ve son çile,
Günümün son fecri, sonu artık;
Giriver inince gün, aralık
Kapımdan gelinlik elbisenle.
Onu sevmekle geç, ey yaşamak!
Ahmet Muhip Dıranas
-Selâm-
“Münire’ye,
Bir gün, laf arasında, bana: ” Bir beşik gibi sallanır dünya, rahat uyusun diye bütün çocuklar…” gibi bir söz söylemiştin. O gün bu gün düşünürüm ki, insanların barışını ve evrensel sevgiyi daha özge bir biçimde anlatmak kabil değil.
Ben yaşantımı şiire, şiirimi de bu sevgiye verdim. Sanırım, kitapta savaş sözcüğünü bulmayacaksın. Kaldı ki, esinim senden gelir. Onun için, kitabı, sevinerek, sana armağan ediyorum; sana ve bu inançla yaşayanlara ölenlere…
8.7.1974
Ahmet Muhip Dıranas “
Görsel: Eşi Münire Hn. ile..
Aç mısın kardeşim, gel olanı bölüşelim,
Ama şiirlerimle seni doyuramam ki;
Ta, yıldızlara değin uzansa bile elim,
Daha ötelerine, daha…buyuramam ki.
İnsanı insan diye sevmişim, hep severim;
Ve onu tanrılara karşı bile överim.
Ben bütün bir evreni sevmişim; alın terim
Var evrende; öz, üvey diye ayıramam ki.
Güzellikleri alır satarım, gelişim bu.
Güzel tellalıyım ben; alan var mı? neşem bu.
Güzel’le yüceltirim insanlığı, işim bu,
Çirkini, kabayı ve hamı kayıramam ki.
İnsanoğulluğunu kulluk diye almışın!
Düşüncenin orakla biçilmesine karşın
Bir geleceğin dulda düşlerine dalmışın;
Bu derin aldanıdan seni uyaramam ki.
Kim zafere erecek? Zafer ne? Bir akşamda
Güneşi bağlamaksa geceye karşı, ya da
Haykırmaksa, gür… varım, bir güldür açan, ama
Kini bir hançer gibi kından sıyıramam ki.
Hep Tanrı mı gerek, ey tapmağı dünyanın,
Özgürlükler üstünde?… Bir yüce aramanın
Yıldızsal kulesinden sesleniyorum: kalkın!
Duyuramam ki ama beni, duyuramam ki…
Ahmet Muhip Dıranas
-Şiirler/Bütün Şiirleri-
Bir yerde, nereydi bilmem, hem var hem yok
Bir yerdeydik işte, ki ordan şimdi çook
Çok uzaklara gittik.
Bizimle birlikte mutluluk, sevgiler,
Düşler, ilkbaharlar vardı, saf ezgiler…
Birden bir anda bittik.
Yarabbi, nasıl güzeldi o serüven!
Daha güzeli, serüvende bir de sen;
Şimdi beyaz ve yitik.
Ahmet Muhip Dıranas
-Fahriye Abla-
Sık, siyah saçlarının arkasındaydı yüzü;
Dalgalı deniz gibi sarsılıyordu göğsü,
İçimde gözyaşını öğüten bir taş varken,
Garibi, bir yalanı ağlıyordu bu çocuk.
Bir gülümseyiş, yanıp sönen bir ampul gibi,
Derinlikten sinsice ele veriyor kalbi;
Aşk bir yalan üstüne kuruluydu -çaresiz!-
Gene de vazgeçilmez sevgililer gibi biz
Sanki ateşden bir çark üstünde dönüyorduk.
Ahmet Muhip Dıranas
-Selâm-
Ekseri sonbahar gecelerinde
Sızarken camlardan ince bir yağmur,
Düşünürüz, her şey yerli yerinde
Ama gözlerimiz niçin doludur?
Bazen ellerinde gümüş bir tasla
Ümitler yaklaşır bize, bin nazla,
“Kapa gözlerini, deri uyu hazla!…”
Sızarken camlardan ince bir yağmur.
Ahmet Muhip Dıranas
-Yağmur, Gül ve Eller-
Bahçede güller kan ağlıyordu tekmil;
Bir fena gün ki olası gibi değil.
Yapışkan, kekre, pis bir gün, öldürücü.
Nasıl da açıldı birden kanatların!
Dörtnal geliyordu köpürmüş atların
Kurtarmaya bizi çileden, hey gece!
Ahmet Muhip Dıranas
-Yağmur, Gül ve Eller-
Artık karanlıkların içine gömülmekteyiz.
Bulutlar sarartacak alnımızı biraz daha;
Karasevdalarını türkülüyor uzaklarda
Çıplak kalan ağaçlar, sürüsüz çoban ve deniz.
Artık solan kırlarda yaprakla örtüleceğiz,
Ağlayan bir göz gibi gök dökecek ruhumuza
Serin gözyaşlarını bulutlardan damla damla
Ve gönül yalnızlığın dolacak hüznüyle, sessiz.
Sen artık yaslayarak kızıl bir ufka başını,
Güneşlerin peşinde, dalgın bakıp gideceksin,
Her yerde ve her akan suyla akıp gideceksin.
Ve doldurup bir özsu gibi kalbimin tasını
Sonbahar tenha yolun, boş dalların arasından
Senin güzelliğini gösterecek aynasından.
II
Çıplak bir bozkırdan doğru esiyor serin bir rüzgâr,
Boşaltıyor toprağa son özsuyunu asmalar
Kesik bir damardan kan damlıyor gibi, muttasıl.
Batılar susuz kalan boyunlarını ve kızıl
Kanatlarını arık ovaya doğru yaslıyor
Herkes, havada aynı bilinmez şeyi özlüyor.
Ve sen, güneşi altın bir manto gibi giyerek,
Eteklerinde bir yaprak nehri sürükliyerek
İlk yağmurlar altında ve son çiçekler üstünde
Oynar gelin gibisin bu göçene düğününde…
Ahmet Muhip Dıranas
-Yağmur, Gül ve Eller-
Yaz göç ediyor – Ne yazık, yine güz! –
Uzak, bilmedik bir ülkeye doğru.
Mor dağlarda güneş doğmadan henüz
Yağdı bahçeme bir yaprak yağmuru.
Hiç kuşkum yok ki, sen şimdi kalbimde
Bir kış uykusuna yatan böceksin;
Yalnız ateşimle ısınacak ve
Yalnız vücudumla besleneceksin.
Yak lambalarını… Dağıt, güz gibi,
Tüm umutlarını.. Saçlarını da..
Ve indir yavaşça perdelerini:
Tutsaksın kalbimin odalarında…
Ahmet Muhip Dıranas
-Yağmur, Gül ve Eller-
Vakit dar olsa gerek,
-Hep içim ürpererek
Diyorum-
Vakit dar olsa gerek.
Belirsiz bir âlemde,
-Ekseri penceremde
Bekliyorum-
Bir bahar olsa gerek.
Binmişim bir gemiye
-Ve böyle biteviye
Gidiyorum-
Bir diyar olsa gerek.
Ahmet Muhip Dıranas
-Denizi Özleyen Çocuklar-