Öncelikle siz değerli takipçilerimizden yazılarıma ara uzun bir ara verdiğim için özür dilemek istiyorum.
Gerçekten aklıma geldikçe yazmak istediğim çok konu oluyor. Ama zaman zaman inanılmaz bir mesaim oluyor. O yüzden yazı yazmak mümkün olmuyor. Ancak, günü birlik yorumları ve sitenin istatistiklerini kontrol ediyorum o kadar.
Birazda sitemin iç ayarlarıyla şu sıralar biraz fazla vakit harcadım. O da yazı yazamama ek bir faktör oldu. Bu kapsamda artık sitemizi ingilizce olarak da izlenebilir hale getirme çabalarım var. Bunlar dediğim gibi beni sitenin esas amacı olan yazılarla insanları bilgilendirme yönteminden geçici de olsa uzaklaştırıyor.
Bir çok kişi takıntı hastalığına yakalandığı için inanılmaz acılar çeker. Çektiği acılar esnasında artık bu hayatın tadının eskisi gibi kalmadığını ve yaşamaktan zevk almadığını sık sık söyler. Çünkü bir çok takıntı hastasının da düşündüğü gibi bu hastalık kriz anında “ölümcül bir hastalığa yakanlansaydım daha iyiydi” dedirtebilecek kadar insanı kendinden ve hastalığından bezdirir maalesef.
Bu bütün anksiyete- obsesyon (ve anksiyete) hastalığına düçar olmuş hastaların zaman zaman yaşadığı bir psikolojidir. Ama bu size bir soru sorarak mevzuya biraz da kendimin de sonradan görmek zorunda kaldığı gibi tersten bakmak istiyorum. Siz obsesif kompulsif davranış bozukluğu yaşayabaşladıktan önceki ve sonraki kişilik yapınızı ve insani değerlerinizi karşılaştırır mısınız?
Takıntı hastalığından önceki kendimi hatırlıyorum. Tamamen imaj eksenli, ben merkezli, varlıkları ve dünyayı gerçeğiyle algılamaktan uzak, bilgi yığını ama içselleşmiş bir felsefeden mahrum, kendi düşüncelerini çok önemli sanan, başkalarını anlamaktan uzak, materyalleri ve vasıtaları amaçtan ve esastan önemli gören, ruhsal bir çekime kapılmamış, boş bir insandım. Belki kötülük yapmak istemezdim ama bu kaygılarım arasında çok sayıda hata ve sıkıntı oluşturan bir insandım.
Egom çok önemliydi. İnsanların bana edeceği iki çift güzel söz benim hayatımın en değerli şeyiydi. Kendi doğrularım yoktu. Ve daha bunun gibi bir sürü şey.
Ve derken obsesif afet gelip bir gün hayatımı bir felakete çevirdi. Her şeyi elimden alıp gitti. Aslında bana ait olmayan her şeyi alıp gitti. Canımı yaka yaka, başımı yerlere sürte sürte hayat olan bütün gerçekliğini öğretmeye başladı. Hayat öyle benim hayalini kurduğum gibi boş bir imajdan ibaret değilmiş. İçinde acı varmış, içinde gözyaşı varmış, içinde hayal kırıklıkları varmış, içinde ruhu olan, ruhu olmayana yer olmayan bir dünya daha varmış. Boş tutkular ve karşılığı olmayan beklentiler için hayat çok doluymuş.
Sonrasında devam eden bir sessizlik, hayatı yeniden değerlendirme, obsesif sonrası dinginlik- belirsizlik- anlamsızlık- kararsızlık süreci oldu. Hayatın bize öğretilenin ve dikte edilenin aksine süpermen olmadığımızı anladığımız bir şaşkınlık süreci idi bu. Şaşkınlığım okul sıralarından hayat duvarlarına sık sık bakışımla, kapalı aile fanusumdan açık toplum hayatına daha dikkatli bakmaya başlamamla daha da arttı.
Sonuçta bu hayatta kendimin boş bir hayalden öte bir şey olmadığımı anladım. Hayatın bensiz de devam ettiğini, hayatın karmaşasında varlığımın hiç bir dışsal anlam ifade etmediğini gördüm. Yani varsın yoksun fark etmiyormuş aslında.
Sonrasında, bir toparlanma süreci yaşadım. Ufak şeylerin değerini anlamaya başladım. Bir yudum su. Ne kadar da muhteşemdi. Ne kadar da ışıl ışıldı. Bir lokma ekmek. Denizin dalgası. Aman Allahım bu kocaman su, derinlik sonsuzluk ne kadar da büyüktü. Bu zamana kadar onun üzerinden bazı kelime oyunları ile bir portre çıkarıyormuşum. Ama o var olan bir devdi. Ben ise bütün acizliğimle kainatın içinde kayboluyordum.
Obsesiflik sonrası, durgunluk garip bir içsel hareketliliğe, ruhsal bir arayışa dönüştü. Bende var olduğunu düşündüğüm, duyguların asıl nüshaları ile karşılaşmaya başladım. Bir çocuk gülümsemeye başladı uzaktan en kırılgan bakışları ile, bir fakir içimi acıtmaya başladı silinip gittiği yeryüzünde ve gözyaşlarım bana esas vazifesinin acı ile değil duygu derinliğinin görüldüğü noktada başladığını anlattı.
Bütün imajlar silinip yeryüzünden birer birer gerçeklikler yerini aldı.
Ve işin en garibi de obsesif kompulsif davranış bozukluğuna yakalanmasaydım. Şu an ben her ne kadar kötü niyetli olmasa bile kötülükler üreten bir insan olacaktım. (İnşallah şu anda da öyle değilimdir)
Evet sevgili dostlar, bu dünyada yaşadığımız her derdin ve hastalığın bize kattığı bir ruhsal, kişisel kazanç vardır. Zorluklar insanı olgunlaştırarak, yaşıtlarına göre daha ayakları yere basan hayat algılamaları oluşturuyor. Bunlar çok kez Allah tarafından bizim yoldan çıkmalarımıza verilmiş düzeltmeler oluyor. Hatta yoldan çıkmadan alınmış tedbirler oluyor. Obsesif kompulsif davranış bozukluğu ve anksiyete bozukluklarının da hayatımıza çok şeyler kattıgını, bizde bir derinlik oluşturduğunu unutmayın. Yaratan da bu hastalığı boş yere yaratmamış oluşma sebepleri ile, oluşturtuğu sonuçlar ile; bu hastalık bir aşama. Aşmasını bilenlere.
Son olarak kıyamet günü insanlar, gidecekleri mekanlara göre fırka fırka ayrılırlar. Cennete gidecek bir fırkadaki insanlar da dünya hayatı boyunca hastalık çekip, bu hastalığından dolayı sabır gösterenler olacak. Gösterdikleri sabır yanı sıra tüm olumlu davranışları da bu kapsamda düşünmek gerekir. Hastalıkların insanı olgunlaştırması gibi. Umarız biz de olgunlaşan, daha çok güzelleşen insanlardan oluruz. Tüm çabamız bu yönde başarabiliyor muyum şüphelerim var.
Hastalığı fiziksel bir mücadele aracı olmaktan çok ruhsal bir gelişim aracı olarak görmek bence çok daha doğru olur sanırım. Bunlar bendeki anksiyete- obsesyon (ve anksiyete) öncesi ve sonrası değişikliklerdi. Sizlerde neler oldu acaba. Fİziksel olarak sormuyorum. Fiziksel olaraka hep eksi yönde gidiş var bu malum. Unutkanlıklar, sinirlilik halleri vs. Ama ruhsal olarak, kişisel olarak neler oldu sizlere? Cevabınızı merakla bekliyorum. Görüşmek umuduyla.Yasal Uyarı: Doktora reçete ettirmeden ve doktordan kullanım özelliklerini öğrenmeden ilaç kullanmayınız. Bitkisel ilaçları tıbbi ilaçlarla kullanmadan önce doktorunuza danışınız. Yukarıda ve bu sitede yer alan bilgiler site yöneticisinin ve ziyaretçilerin sadece şahsi tecrübeleri ve kendi fikirleridir. Bilimsel olarak ispatlanmamışlardır. Burada yer alan bilgiler hatalı, güncelliğini yitirmiş olabilir. Size uygun gelen bilgileri psikiyatristinize/ psikologunuza- doktorunuza danışmadan uygulamayınız. Okuyucularımızın bu siteden öğrendiklerinizi uygulamalarından kaynaklı ve bu sitede yer alan bilgilerden kaynaklı sorunlarda yasal sorumluluk kabul edilmez. Yazılar sadece bilgi amaçlıdır.