ROMA 2012
Gezinin en heyecanlandırıcı bölümünün Roma olacağını düşündüğümüzden yolda geçen zamanı azaltmak istiyorduk. Bu nedenle Napoli çıkışındaki hızlı otoban trafiğine girerek iki şeritli yoldaki tırların arasında sıkıcı, bezdirici ve yorucu yolculuğa başladık.
Pisa-Roma otobanına girmiştik ama yoğun trafikten ve kötü yol koşullarından karın kaslarımın gerilmekte olduğunu ilk saatlerde iyice fark ediyordum.
Türkiye’nin bölünmüş karayollarının kalitesindeki otobanda ilerlerken üç şeritli tünel girişlerindeki hız sınırlarını belirten tabelalarda 100 sayısı görülmeye başlayınca Roma’ya yaklaştığımızı anladım. Yeni yapılmış otobanın bu bölümünde ‘Gelişmiş ülke olmak böyle bir şeymiş’ demek isterken, gişedeki güzel İtalyan bayanın uzattığı biletin üzerinde 15.40 sayısını görünce ‘Gelişmiş ülke böyle olunuyormuş’ demek zorunda kaldım. Hız sınırlarını belirten tabelalarda 60 yazdığı yerlerde bile herkesin saatteki ortalama hızı 130 km/sa olduğundan ben de onlara zorunlu olarak uymaya çalıştım.
Şehir merkezine ulaşımda sorun yaşama olasılığı olacağını sandığımızdan ‘Camping Roma’ dan ayrılarak ‘Camping Tiber’e geldik. Tiber nehrinin kıyısında yüksek kavak ağaçlarının arasına kurulmuş kampingdeki düzeni, temizliği, dinginliği; mutfak, tuvalet, duş kullanım alışkanlığındaki titizliği, müşteriler arasındaki ilişkileri görünce aklıma ülkem geldi.
Utancımdan yüzüm kızarmaya başladığında hemen oracıkta inandığım tüm kutsal değerler adına ‘Artık bundan sonra susmayacağım’ diye yemin ettim.
Tiber nehrinde küçücük bir plastik kap ya da poşet atığı olmadığı gibi geri dönüşümü olan ot ya da çalı parçası bile yoktu. Ansızın Melet Irmağı’nın Mesudiye ve Topçam arasındaki bölümü aklıma geldi. Melet Irmağındaki poşet parçalarının söğüt dallarındaki görünümünü görünce tepkisiz kaldığım için bu konuda kendimi çok suçlu bulmuştum ve ‘Utancımdan yer yarılsa da içine girsem’ deme durumuna gelmiştim.
İncecik sucuk dilimlerinin üzerine yaydığım çırpılmış yumurtaların katılaşmasını sağladıktan sonra, tüplü ocağı söndürünce aklıma başka olaylar gelmeye başladı.
Ordu, Giresun ve Gümüşhane illerinin ortak yaylalarının incisi olan Karagöl’ün kıyısındaki kayaların arasına adak kurbanı olarak boğazladığı koyunun işkembe ve bağırsaklarını sıkıştıranlara, Kabadüz belediyesinin ‘Gıligıli’ çeşmesinin yakınına yaptırdığı tuvaletlerin kapılarını çalanlara, bir yıl boyunca birkaç gün bile duramadığı yaylaya betonarme yasadışı ev yapanlara ne demeli?
Kamping Tiber’in resepsiyonunda çalışan bayanlara zor zar derdimizi anlatarak gecelik konaklama ücretinin 26 euro olduğunu öğrendiğimizde hemen kayıt işlemlerini yaptırmıştık. Elektrikle ilgili işlerimizi yapabilmek için uzatma kablosu almaya gittiğimizde de benzer zorluklar çektik.
Sonunda, isteğimizi kâğıt üzerine çizdiğimiz şekillerle anlatmaya çalışınca hoş diyaloglar gelişmeye başladı. Kısacası Türkçeden başka dil bilmiyor olmamız Roma sokaklarında gezmemize engel olamadı. Üç gün boyunca Colosseum, İspanyol Merdivenleri, Aşk Çeşmesi, Vittorio Emmanuele Anıtı, St. Pietro Katedrali ve Vatikan Cumhuriyeti gibi Roma’nın önemli merkezlerini yürüyerek gezmeyi başardık.
Sanatla ilişkili olup da Roma'yı görmeyenlere bir çift sözüm var ama dilim varmıyor söylemeye. Belki biraz dah ileri gidip yerel yönetimlere yönetici olup da Avrupa'ya gitmeyenlere, gidip te o incelik, tertip ve düzeni görmeyenlere ne demeli?
Kamping Tiber’den ayrılma zamanı gelince resepsiyon görevlisinin uzattığı 104 euroluk makbuza itiraz ederek kampta 3 gün kaldığımızı anlatmaya çalıştım. Ancak kampa giriş tarihi olarak 03.06.2012 yazılmış ve bu belgenin altını da kampa girişte bana imzalatmış olduklarını görünce dolandırılmış olduğumu anladım.
Not: Daha sonradan öğrendim ki, kamp yerine saat 11 civarında giriş yaptığımızdan, saat 12 ye kadar olan zamanı da bir gün saymışlar. Bilseydik birazcık bekleyip 12 den sonra giriş yapardık.
Bilgi servettir...