Çok uzun süredir içimizdeki yangınlar sönmüyordu yine de bir umuttur yaşamak diye uyanmaya devam ediyorduk. O kadar çok acımız vardı ki bir yarayı sarmaya çalıştıkça sürekli birileri tarafından kanatılıyorduk. İçimizin kan ağlamasının durmadığı başka zaman hatırlamıyorum. İnsanca yaşamak isteğimizi ne zaman dile getirsek ‘sen insan değilsin’ diyerek yaşam hakkımız elimizde kalıyordu. Sonra doğa dedi ki; “öyle bir acı vereceğim ki size bu hepinizin sınavı ve savaşı olacak. Virüs bela olarak aklınızı başınıza getirmedi daha büyük felaketler ile kalın çünkü siz kötüsünüz ve başınıza gelen her şey sizin eseriniz.”
Merhaba Sayın Gazete Pencere okuyucusu. Bu içeriğin devamını görebilmeniz için sitemize abone olup GİRİŞ yapmanız gerekmektedir. Eğer abone değilseniz BİZE KATILIN !