Bir çoğumuz sosyal medyayı oldukça yoğun kullanır durumdayız. Hele hele şu pandemi ile birlikte gelen yasaklar sonrasında, daha da çoğaldık. Düşünün hayatında hiç internet ve akıllı telefon ile haşır neşir olmamış annelerimiz, babalarımız bile, birer akıllı telefon edindiler. Hayatlarına öyle bir dolgunluk, öyle bir renk geldi ki, başlangıçta edindikleri internet kotaları yemez oldu. Her birinin kotalarını yükseltmek zorunda kaldık. Hep beraber oturduğumuzda yediden yetmişe hepimizin elinde birer akıllı telefon, sosyal medyalara dalar çıkar olduk. Artık büyüklerimiz İnstagram’dan, Facebook’tan bihaber değiller. Gayette içindeler.
Hal böyle olunca, birçok grupları takibe aldık. Dışarıya çıkamıyorsak, orada neler olup bittiğinden haberdar olma babında. Hem de epeyce boş kalan zamanımızı doldurmak adına.
Bu çok geniş olan boş vakitlerimizde paylaşımların altına yorum yapmak, yorumlara verilen cevaplarla tartışma ortamı yaratmak da en büyük keyfimiz oldu. Aklınıza gelebilecek bir sürü konu hakkında birçok yorumlar okuyabilirsiniz. Bazen olumlu, pek çok zaman ise kavga eder tarzda, atışmalı taşlamalı yorumlar okuyabilirsiniz. Böyle yazınca tabii sizde haklı olarak düşüneceksiniz bu yorumlara takıldığımı. Açıkçası çok derinlemesine inmeden, üstün körü bir göz gezdiriyorum, ruhumu sıkmadan. O kadar zaman ayırmak yetiyor bana. Çünkü o kadar da boş zamanım yok sosyal medyaya ayırabilecek. Evimin sağını solunu boyayıp durmaktan pek vakit kalmıyor. Bu da benim hobim.
Uzun zamandır tartışılan bir konu var ki, herkes birbiriyle atışıp duruyor. Malumunuz Urla’ya yeni göç edenler ile, çok daha önce göç edip yerleşmiş ve kuşaklardır burada yaşayanların atışmaları. Aslına bakarsanız konunun bu kadar da çok uzatılmasına gerek yok derim ben.
Bilen bilir, ben çok eski bir Urlalıyım. Beşinci kuşak olarak burada doğup büyüdüm. Oğlum altıncı kuşak olarak burada doğdu büyüdü. Şu anda yirmi dört yaşında ve burada yaşamaktan oldukça mutlu. Genç bir kuşak olmasına rağmen buradan ayrılmayı da pek düşünmüyor şimdilik. İlk Atalarımızın nereden geldiği bilgisine bir türlü ulaşamadık. Büyüklerim, çeşitli kurumlarda yaptıkları araştırmalarından sonuç alamadılar. Malum çok eski zamanlarda, resmi kurum evraklarının çok da düzenle tutulmadığının, çeşitli yangınlara veya kayıplara maruz kalmış olduklarını bir çoğumuz biliriz. Bizim gibi birçok aile var köklerine ulaşamamış, kuşaklardır burada yaşayan aileler.
Benim çocukluğumda, genelde yerleşik düzende çok kalabalık değildik. Yaz mevsiminde, sayfiyeye yazlıkçılar gelir, kış başı geri dönerlerdi. Sahilde bulunan kamplar dolar taşardı. Kış başı hepsi geri döner ve biz yine azınlıkta kalıp yaşamlarımıza devam ederdik. Parantez içerisinde söylüyorum, bu bir şikâyet değil. Anlamak istediğiniz gibi anlamayınız lütfen. O zamanlarda bile aşırı bir kalabalık olmazdı. O dönemlerde çok göç almazdık. Sadece buraya tayinleri çıkmış memurların bir kısmı, emekli yaşına geldikleri zaman, huzuru bulduklarından, bir ev satın alıp, ( o zamanlar emekli ikramiyeleriyle bir ev satın alabiliyordunuz) yerleşik düzene geçerlerdi. O da çok fazla değil, on memurdan ikisi veya üçü gibi bir rakam.
Zaman içerisinde komşu ilçemiz Çeşme ve Alaçatı’nın popülaritesi arttıkça, yakınlığından ötürü Urla’nın da adı duyulur oldu. Yerel yönetimlerin de bunda büyük payı oldu. Birkaç ünlü simanın gelip yerleşmesinden sonra talepler gittikçe çoğalmaya başladı.
Ünlülerin, sosyetenin ve diğer yüksek gelirli insanların Köy / Kasaba hayatı tercihleri, bunları duyurmaları, küçük yerde yaşama trendini başlattı. Ondan sonra olanlar oldu. Akın akın göç başladı. Bu sadece Urla’ya değil, birçok kasabaya özgü bir durum aslında. Ve bu göç akınıyla ev, arsa, arazi, tarla fiyatları aldı başını gitti. İsteyen mülkünü sattı, isteyen kiraladı ve gittikçe kalabalıklaşmaya başladı. Eskiden yolda yürürken adım başı tanıdık simaya rastlarken, şimdilerde seyrek aralıklarla rastlar olduk. Kalabalıklaştıkça da maalesef atışmalar baş göstermeye başladı.
Tırnak içerisinde söylüyorum, hiç kimsenin nerede yaşayıp yaşayamayacağına, hiç kimse karışamaz. Bunun bilincindeyim. Hatta hayatımın bir döneminde ben de Datça’ya gidip yerleşmeyi düşünmüştüm. Fakat buradan bir türlü kopamadım.
Eski bir Urlalı olarak benim kasabamıza yeni gelip yerleşenlerden bir ricam var. Bizleri, esnafımızı, yaşam tarzımızı kötülemek, yermek yerine, bize uyum sağlamanızı istiyorum. Bizim aramıza karışıp burada bizler gibi yaşamanızı istiyorum. Asla bizim yaşam tarzımızı, stilimizi değiştirmeye çalışmamalısınız. Bizler burada, yüzyıllardır bu şekilde yaşamaktan mutlu ve huzurluyuz. Dışarıdan gelip, birbirinizi bulup, sadece kendi aranızda, kendi alışkanlıklarınız çerçevesinde yaşamaya devam ederseniz, bizleri tanıyamaz ve anlayamazsınız. Dolayısıyla bizlere uyum sağlayamazsınız. Kendi alışkanlıklarınız içerisinde, bizim atmosferimizde huzurlu olamazsınız. Bir girin içimize, bir kaynaşmayı deneyin, bakın bizimle nasıl mutlu yaşayacaksınız. Bunu başarmış o kadar çok kişi sayabilirim ki size aklınız şaşar. Mesela çok değil on yıl kadar önce İstanbul’dan gelip yerleşen Sanat sokağında esnaflık yapan Boho Butiğin sahipleri Gaye ve Hakan çifti. İrmik Hanım Patisserie’nin sahibi Esra ve ailesi. Enginar Hediyelik dükkânın sahipleri Aysun ve Ender. Ve daha tek tek isimlerini buraya sığdıramayacağım birçok insan. Onlar artık bizden biri. Yeri geldiğinde Urla’ya bizlerden daha çok sahip çıkmış kişiler. Yaptıkları tek şey, yerel halk ile dostluk kurmak, bizleri küçümsemeden kaynaşmak ve bizler gibi yaşamak. Zaten amacınız büyük şehir yaşamından uzaklaşıp kasaba hayatı yaşamak değil mi? O zaman bize ayak uydurmalısınız. Kendi içinizde değil, bizim içimizde yaşamayı öğrenmelisiniz. O zaman bizler gibi mutlu olmayı başarabilirsiniz. Bir de bu açıdan bakın ve değerlendirin. Öyleyse eğer, hoş geldiniz.
Mutlu, huzurlu ve bol kaynaşmalı haftalar dilerim.