Yaşamayı çok mu hafife alıyoruz ya da çok mu ciddiye alıyoruz? Mezarlarla çevrili şehirlerde yaşıyoruz ama nedense hiç yokmuş gibi davranıyoruz ya da öyle olmasını mı istiyoruz? Bir gün son bulacak bir şey için canımızı çok mu sıkıyoruz acaba ya da son bulacağını bildiğimiz halde çok mu umursamaz davranıyoruz. Peki neden sonra en olmadık şey tüm dünyamızı karartıyor, hatta sonra bir o kadar önemsiz oluyor gözümüzde. Bazılarının hayat mottosu hatta; en fazla ne olabilir ki düşüncesi. Bazen kabul biz bir türlü cesur olamayan insanları bile cesaretlendiriyor, ayağa kalkıp bir şeyler yapmak istiyoruz, yaşadığımızı hissettirecek bir şeyler, öte yandan her şeyini bir kenara bırakıp sadece zamanın dolmasını bekleyenler var, nasıl olsa unutulup gitmeyecek miyiz, hiç aşık olmamış gibi, hiç öfkeden deliye dönmemiş gibi, hiç canı acıdığı için ağlamamış gibi, hiç hayal kurmamış gibi. Belki de sadece giden bedenidir, hayalleri, umutları, mutlulukları, üzüntüleri de ruhuyla beraber halen dolaşıyordur etrafımızda. İşte böyle zamanlarda doğuyor çelişkiler. Madem bir gün sonsuza dek son bulacak bir şeyler o zaman neden sadece oturup beklemiyorum, öyle ya da böyle yolun sonunu biliyorum ama öte yandan ağız dolu kahkaha atıp, kalbini delercesine aşık olan, üzüntüsünü tüm ruhunda yaşayanlar var, nasılsa gideceğim sonsuza dek bari bir şeyleri doyasıya yaşayayım diye düşünüyordur. Peki tamamen yok olmak nasıl bir his, nasıl bir düşünce? benim hiçbir zaman anlamdıramadığım, gerçeklik algımdan hep uzak bir his oldu. Halen sevdiğim birini kaybederken aklımın her köşesinde; bir daha hiç kahkaha atamayacağı, bir daha hiç aşık olamayacağı ya da bir daha hiç doyasıya dans edemeyeceği düşünesi dolup taşıyor. Bir saat önce sarıldığın birine bir daha hiç sarılamayacağını bilmek, bir daha hiç konuşamayacak olduğunuzu bilmek nasıl anında mantık çerçevesine sığdırılabilir ki? ben mesela.. ben mesela değer verdiğim birini kaybettiğimde en çok gözlerini ve hayallerini düşünürüm, acaba hayallerine ulaştı mı, acaba hayallerini doyasıya yaşadı mı, acaba gerçekleştiremediği hayalleri için şu an üzülüyor mu?