Hayat sizi nelere hazırlar yaşamadan bilemezsiniz. Aslında her şey bir yolculuktur. Her yolculuk da hayatın değeridir. Kendimizi tanımamıza bir vesiledir. Galiba buna tecrübede deniliyor.
Her nefes kendi yaşam enerjisini ortaya koyar. Kimine göre bir göz kırpışından daha yakındır yaşamın sonu; kimine göre de bir asrı deviren uzun bir bekleyiş. Tıpkı güneşin evrene doğuşu gibi! Güneş her yere aynı doğar fakat coğrafi konum itibarıyla ve de güneşi görme açısıyla bölgeler aldıklarını yansıtırlar. İnsanoğlu kendi aydınlığını gördüğü ve beslediği kadar yansıtır.
Duygular doğuştan gelir fakat bizim beslediğimiz, geliştirdiğimiz ölçüde kişiliğimizde bakış açımızda kararlarımızda yansır. Korkuyu ve acıyı cesaretle harmanlarsan bir diktatör yaratırsın bununla birlikte sinmiş ve asi bir toplum. Sevgiyi kazanımındaki hazla yaşar ve kalbi kendine dönüktür. Bölerek ve ayrıştırarak paylaştırır. Oysa korku ve acının varlığını kabullenip sevgiyle besleyip cesaretle harmanlarsan gelişen insanı elde edersin paylaşımcı, sorgulayan, anlamaya çalışan bir toplumda beraberinde getirir.
Her yara kanar, kimi derin bir iz bırakır, kimi yüzeyseldir çabuk kabuk bağlar, geçip gider. Önemli olan her seferinde kanayan yaranıza tuz basmak değil. Çünkü herkes kendindeki yaranın acısını bilir. Bırakın yaranız kanaması gerektiğinde kanasın, kabuk bağlasın, iyileşsin. Derin izler bıraksa da siz kabullenmenin huzurundaki yolu seçin. Kanatmayın, sadece umursamayın artık, çünkü hayat bir yere saplanıp orda kalacak kadar uzun değil. Siz isterseniz güneşi görebilirsiniz. Size sunulduğu kadarını kabullenmeyin. Unutmayın! Sevgiyi, bilgiyi paylaştıkça ışık saçarsınız. Kimsenin duvarlarını yıkmayın. O duvarlar nasıl yaralarla yapılmış bilemesiniz. İyileştirici olun ama önce kendinizi iyileştirin. Kalbinize sevgi ekin ve bunu paylaşırken kendinize de bırakın ki geri dönüşümde sevginiz eksilmesin katlanıp çoğalsın. Kaderinizi, hayatı suçlamayın. Işığı ne kadar sevgiyle kucakladıysanız o kadarını kendinizde bulursunuz. Herkes içindeki kanayan yaranın zehrini kusar ve iyileşemez. Ne demiş Fuzuli’ ‘Ey insan, kadere az bahane bul. Buğday ektin de, arpa mı biçtin?”
Acılarınızdan olağanüstü hal ilan etmeyin. Yaşam kendinizi affedip, hoşgörüyle bakıp, kendini anlamakla başlar. O zaman hayata sımsıkı sarılır ve anlarsın. Gül nerede biterse bitsin demiş Mevlana, güldür. Ve her engel diğerini yıkar. Olaylara nasıl bakarsanız çözümüzde o açıdan bulursunuz. Unutmayın!
Hayat sizi nelere hazırlar yaşamadan bilemezsiniz. Aslında her şey bir yolculuktur. Her yolculuk da hayatın değeridir. Kendimizi tanımamıza bir vesiledir. Galiba buna tecrübede deniliyor.