Aslan Avı
Nakuru gölünden dönerken aracımızın kırılan aksı nedeniyle rüyalarımda bile gördüğüm Masai Mara gezimiz epey gecikmeli başlıyor. Sıkıntılı geçen bekleyişi meyve dolu tabağım ve Kenya kitabımla geçiriyorum diyebilirim. Arada gözlerimi kapatıp, göreceğim manzaraları hayal ediyorum…
Öğleye doğru otel kapısında görünen rehberimiz Amos, aracın bugün içinde tamir olamayacağı haberi ile beni ağlatmaya çalışsa da ‘Hakuna Matata’ -üzülmek yok- diyerek umudumu kaybetmiyorum. Swahilice olan ‘Hakuna Matata’ yı tam yerinde kullanmam Amos’un hoşuna gidiyor olsa gerek gülüyor ve bizi yeni şöförümüz Patrick ile tanıştırıyor. Kendi arabamız tamir olana kadar onunkisi ile seyahat edeceğiz.
5 saatlik Mara yolculuğumuz başlıyor. Bunun ilk 3,5 saati epey konforlu bir yolda geçiyor. Geri kalanı ise böbrek taşı düşürtecek cinsten. Yol aslında asfaltlı. Ancak filler, bufalolar gibi dev cüsseli hayvanların geçişine pek daynamamış. Her tarafı çukurlarla dolu.
Güneşin batmasına yakın bir saatte Mara düzlüklerine varıyoruz. Geciktiğimiz için içim biraz buruk olsa da kapıdan geçer geçmez bizi karşılayan zürafalar herşeyi unutturuveriyor. Kaç tane olduklarını saymaya çalışıyorum ama nafile… Elimi uzatsam dokunacağım. Nasıl güzeller. Onlar bana ben onlara uzun uzun bakışıyoruz. Amos hemen anlatmaya başlıyor. Biz tek tip zannetsek de 3 farklı cins zürafa varmış. Deri dokuları farklıymış. Zürafalar günde en fazla iki saat uyuyorlarmış o da ayakta gerçekleşiyormuş. Ben sesleri yok sanıyordum yanılıyormuşum. İnsan kulağının duyamadığı bir frekanstan kendi aralarında haberleşiyorlarmış. O an yavru bir tane görüyorum. Kendisini çantama atıp eve getirmek istiyorum. Barış, Amos ve Patrick bana garip garip bakıyor.
Hava kararmadan bir kaç hayvan daha görebilmek umuduyla Masai Mara’nın derinlerine doğru yol alıyoruz. Bir kaç hayvan dediğime bakmayın; derdim aslanlarla. Yoksa kafanızı çevirdiğiniz her yerde envai çeşit geyik, ceylan, zebra, bufalo, rengarenk kuşlar dolaşıyor.
Yarım saatlik bir aramanın sonunda iki dişi aslanla karşılaşıyoruz. Dişi aslanların ikisi de hamile. Hatta bacaklarının arasında toplanan sineklerden anlaşılıyor ki birisinin doğumu başlamış. Ben doğumu görmek adına geceyi orada geçirmekte ısrarlıyım. Ama Amos benimle aynı fikirde değil. Hatta kanunlar da benimle aynı fikirde değil. Masai Mara’da gece safarisine ancak çok özel izinlerle çıkılabiliyor. Zaten Mara’da toprağa basmak da yasak. Safari aracından hiçbir şekilde inilmiyor. Bu hem sizin güvenliğiniz hem de hayvanların güvenliği için en önemli kural. Doğal olarak elinizi kolunuzu da hayvanlara uzatmak oldukça tehlikeli ve yasak.
Az ötede daha büyük bir aslan ailesi olduğu haberi ile birlikte ben hiç istemesem de dişi aslanlardan ayrılıyoruz. Ayrılmamızın tek şartı var; ertesi gün aynı yere uğrayıp yavrulara bakmak. Aslan ailesinin çevresi bizim gibi turistlerle çevrilmiş. Ben aslanlara mı yoksa Amerikalı turistlerin lenslerine mi bakacağımı şaşırıyorum.
Amos 18:30’da tüm araçların otelde olma zorunluluğunu hatırlatıyor. Güneşin Masai Mara savanalarında batışını seyrederek otele doğru yol alıyoruz. Biliyorsunuz heyecanlı bir insanım. Otele gitmek de beni heyecanlandırıyor. Barış geçen yılki Masai Mara gezisinden sonra oteleden beni aradığında ‘keşke şu anda kaldığım odada sen de olsaydın. Buraya, bu otele mutlaka seni getirmeliyim. Eminim ortamın güzelliğinden bütün gece ağzın kulaklarında dolaşır, uyuyamazsın’ demişti.
Sarova Mara Game Camp‘a girdiğimizde Barış’ın ne demek istediğini ziyadesiyle anladım. Etrafta koşturan ceylanlar, birbirleri ile oynayan babunlar, o daldan bu dala konan rengarenk kuşlar… Sanki otelin değil de cennetin kapısından girmişiz. İşlemlerimiz hemencecik yapılıyor ve Denis elinde fenerle bizi odamıza, upps pardon çadırımıza götürüyor. Çadırımızı ve çevresinde koşuşturan sevimli ceylanları gördükçe gülmekten kendimi alamıyorum. Kapıyı aralayıp yatağın üzerinde duran fili görünce ‘onlar havlu değil fil’ deyip kahkahayı basıyorum…
Uykuya dalmam Barış’ın tahmin ettiği gibi uzun saatlerimi alıyor. Etraftaki sesleri dinliyorum… Doğal hayatın o büyüleyici sesini…
Meraklısına
- Masai Mara milli parkına giriş için kişi başı 60$ ödeniyor.
- Parkın kapısı var ama etrafı açık. Kapı yalnızca girip çıkan araçların kontrolü için.
- Masai Mara’ya uçakla da gidebilirsiniz. Çok daha konforlu olacaktır. Çünkü yol -aslında başka birşey denmeli- alışık değil ise insanı perişan edebilir. Çevredeki küçük köyleri ve Kenya’daki yaşam şeklini görmeniz açısından araba yolculuğu çok daha cazip. İkinci defa gitmek kısmet olursa artık uçağı tercih edebilirim.
- Kenya’ya giderken öğrenmeniz gereken üç kelime var. Jambo, Asante, Hakuna Matata. Jambo neredeyse her anlama geliyor. Merhaba, selam, hoşgeldiniz, güle güle, günaydın, iyi geceler… Aklınıza ne geliyorsa. Jambo deyip bir de gülümsediniz mi her derdinize deva. Garip şekilde jambo dediğinizde gülümseme arkasından otomatik olarak geliyor. Hani olur ya jambo’dan sıkılırsanız teşekkür etmek için asante’yi tercih edebilirsiniz. O zaman karşınızdaki Kenyalı sizi taktir edercesine anlamlı bir jambo diyor. Siz de mutlu oluyorsunuz. Son olarak Lion King filmi ile dilimize pelesenk olan ‘hakuna matata’ var. Tamam sıkıntı, üzüntü yok. Ne yapalım olacağı varmış. Her işte bir hayır vardır, kısmet… gibi bir meali var. Gerçekten bazen bu cümleciğe de ihtiyaç duyabiliyorsunuz.
bunda en az digeri kadar harika olmuş ellerinize saglık nasıl bittigini anlamadım bi an
Bölümler; git gide daha güzelleşiyorlar.. Teşekkürler.
Videolar ve gezi notları harika olmuş, çok çok beğendim. Elinize sağlık… Afrika’ya gitmeyi senelerdir kafasına koymuş biri olarak, iştahımı kat be kat arttırdınız, alacağınız olsun:)
Çok güzel. devletşah birde kenya gezisinin maliyeti konusunda ufak bir yazı yazarsan belki bizde şansımızı denemek isteriz.
Barış Bey’in ellerine sağlık. Belgesel tadında enfes videolar hazırlamış.
Çok başarılı gerçekten, çok güzeldi.
Seslendirme ve montaj harika.. Hiç bitmesin istedim;) Emeğinize sağlık.
Yani ne diyebilirim ki…
Nutkum tutuldu inan kelimeler yetersiz iltifat etmek için.
Barış abi neye elini atsa muhteşem olur, onu hep derim zaten.
Ama bu sefer gerçekten oscarlık bir iş çıkmış ortaya 🙂
Bir sizin belgesellere bakıyorum, soluksuz izlediğim, birde tv de bu işi profesyonel olarak yaptıklarını sananlara.
Hele şimdi hangi kanal olduğunu hatırlamadığım sarı bir kız var çocuk gibi şımarık konuşan !!
Hey Allahım, bir de üste para alıyorlar bu iş için.
Sizin yaptığınız kalitede yerli belgesele ben henüz rastlamadım.
Ellerinize emeğinize sağlık, şahane olmuş, harika olmuş.
Bayıldımmm.
Yakında teklif alırsanız hiç şaşırmayın bir kanaldan…
Not;
Bende güya bir Yedigöller belgeseli hazırlamıştım daha doğrusu konuşmasız çekim sadece ama şimdi bunu izleyince vimeoya yüklemek bile gelmiyor içimden, çok fena dağıttınız beni Devletşah 🙂
fotoğraflara diyecek yok mükemmeller, videolar da harika. geçen şubat ayında tanzanya ve kenya savanlarındaydım. bu kadar kadraj hakimiyeti ve hayvanlara yaklaşmam mümkün olmamıştı. amatörce bir çalışma ile karşı karşıya isek, candan tebrikler, teşekkürler…
metin denizmen
@devletsah, æbaris
Asante:))
Merhaba Devletsah,
gercekten bize twitter yoluyla anlattigin kadar varmis. Cok güzel vakit gecirdigin ayan beyan ortada, bu kisa belgesel de bunun bir ispati. Ama sonunda senin bank’da oturma tarzin beni biraz duygulandirdi. Artik bunun adi eve özlem mi yoksa ayrilcam üzüntüsü mü, bilemedim 🙂 Güzel bir calisma olmus, tebrikler.
Gerçek çok güzel resim kareleri oluşturmuşsunuz.Ellerinize sağlık…
geçen sene kenyadaydım. aslanları ve filleri göremedim tabi. çünkü ben oraya iş için gitmiştim. safari parkının yanından geçtiğimizde çok heycanlanmıştım. tabi içeri girememiştik. ama girmeyi isterdim. yazıda çooook güzelll
harikasınız çok beğendim ellerinize sağlık
Harika gezi notları olmuş.Keyifle okudum ve izledim.