Bir keresinde aşçımız vardı. Ayrıca kendi kişisel şefimiz olan Alfred'e benzeyen bir ev temizleyicisi, çamaşırcı, ütü, yatak üreticisi, bakkal ve genel ev müdürü.
Daha ileri gitmeden önce, karımla benim okul öğretmenleri olduğumuz ve bu nedenle zengin olmadığımız, ancak bizim için yaptığımız gibi hizmet edebileceğimiz bir süre boyunca hizmetçilerimiz olduğu tespit edilmelidir. Bu küçük kurguyu kışkırtan şey, ülkedeki herkesin, Pakistan'ın, onunla birlikte devam etmesiydi.
Bay William’dan bahsettiğimde, refleks olarak bir aşçımız olduğunu, işe almadıklarını söylüyorum. Sahiplik fiil içine gömülüdür. Bir aşçı kiraladığımızı söylemek yetersiz, çünkü Bay William sadece bir çalışan değildi. Hizmetkardı. Hizmetçimiz. Sabahları kahveye hazırdı ve istersek: taze meyve, haşlanmış yumurta, domuz pastırması, gözleme, krep, biftek, patates kızartması, chapati, aloo daal. İsteseydik, taze ekmek pişirmek için daha önce yükselmişti, ama kahve ile yeterince mutluyduk. Biz işteyken ve okuldayken (ikisi aynıydı, karım ve ben uluslararası okul öğretmenleri ve çocuklarımıza katılıyoruz) Bay William yatakları yapar, kıyafetleri yıkar ve ütüler, yerleri paspaslar ve akşam yemeği hazırlardı. Her öğleden sonra eve sıcak bir yemeğe döndük, temizlik yapılmadı ve bu özel kakule çayını sadece yapabileceği bir eve getirdik. Gelecek bir şirketimiz olsaydı, sabahki niyetimizi Bay William'a bildirirdik. Ve sonra partinin başından sonuna kadar hiçbir iş yapmazdık.
Çok fazla partimiz vardı.
Bir hizmetçi kültürü, bir hizmetkarın kaşları kaldırmadığı ya da yerleşik gelenek, norm ya da sınıfa karşı sessizce kesmediği bir kültürdür. Amerika'da “Bir hizmetçimiz var” diyemezsiniz ve cümle iki katına çıkarılır. Genel sorumluluklarını belli belirsiz bir su birikintisine atmadığımız gibi, Amerika'da onlara 'uşaklar' demiyoruz. Bir bakıcı, ev temizleyici, hatta bir aşçı kullanabilir, ancak hizmetçi kullanamaz.
Karım ve ben çocuklarımızla Pakistan'a taşındıklarında, okulun bizim için planladığı ilk şeylerden biri yardım görüşmesi yapıyor: aşçılar, işkenceler, sürücüler. Kibarca kibardık. “Yemek pişirmeyi ve temizlemeyi biliyoruz, çok teşekkür ederim ve çocuklarımızın sorumluluklarını öğrenmeleri gerekiyor.”
Yaşlı eller bilerek gülümsedi. “Tabii” dediler. "Tabii ki." Ama gözlerinde ve çenenin setinde kesinlikle kabul edilemez bir "görelim."
Bir ay sürdük ve şimdi sonsuza dek Bay William'ın hayatımızda nasıl sona erdiğinin hikayesini anlatalım.
Bu arada, hizmetkar kültüründeki bir hizmetkar ile herkes kendilerine nasıl geldiğinin hikayesini anlatıyor, kendi kendine memnun şükran ve ilahi müdahalenin karışımını anlatan bir hikaye. Şimdi, burada size, size, Bay William'ın bizi nasıl kurtardığını ve onu kurtardığımızı anlatmak istiyorum. Bu iyi bir hikaye ve öznel düşünceme göre hizmetkarların anlatımı için temel, ama nesnel olarak değil. Nesnel olarak, hikaye, anlattığından daha çok bir ilişkiyi maskeler.
Yine de tartışacağım şey, bir ay sonra bir hizmetçiye ihtiyacımız olduğunu nasıl hissettiğimizi; ya da yaşamlarımızın yeni koşullarını yönetmemize yardım edecek birine ihtiyacımız vardı. Biz hiçbir zaman Bay William'a hizmetçimiz demedik; Ona daha iyi bir saygı ve kendine özgü hoşgörü karışımı sunan aşçımız diyoruz (demek istediğim, gerçekten bir çift okul öğretmeninin aşçıya sahip olması ne kadar lüks? Bir aşçının yetenekleri var. Ve kaçınılmaz olarak anlatımımıza dahil ettik. Burada olduğum gibi, Bay William'ın mutfaktaki yeteneğinin tanınması.)
Pakistan'da bir hizmetçiye ihtiyacımız olduğunu söylemek biraz zor çünkü bazı ihtiyaçlar maliyetlerine karşı dengelenmeli. Asgari olarak, yiyeceğe, suya, barınağa ihtiyacımız var, ancak esaslarına göre azalan bu temeller hiçbir zaman sorgulanmadı. Yemek yedik. Suyumuz vardı. Bir evimiz vardı. Bu şeyler onları gerçekleştirmesi için başka bir insana ihtiyaç duyuyor mu?
Ama yemek. Sebzeler saçma sapan ucuzdu, donanım, plastik ve mobilya satan daha resmi dükkanların dışında kurulan küçük standlardan satın alındı. Ancak pazara sürmek zorundaydınız ve nadiren her türlü kolay park yeri vardı. Fasulyeler ve makarnalar gibi diğer ürünler, diğer yerlerdeki diğer mağazalarda bulunabilir. Etler, balıklar, temizlik malzemeleri, tuvalet kağıdı gibi kağıt ürünler için de aynı. Her şey farklı bir mağaza. Ve sebzelerin sadece yıkanmasına gerek yoktu; yıkanmaları, durulanmaları, tekrar yıkanmaları ve hafif bir beyazlatıcı çözeltiye batırılmaları gerekiyordu. Birlikte yemek yemek işti. Birinin ürünlerini Endüstrileşmiş dünyada yıkamasına gerek yok; Altyapının vatandaşları güvende tutması nedeniyle yıkanmamış bir Amerikalı'nın salatadan hastalanma olasılığı çok düşük. Pakistan'da, yıkanmamış, çiğ sebzelerden kaynaklanan bir tür sıkıntıyı garanti edebilirsiniz.
Ve su: Haşlanmış. Hepsini. İçtiğin şeyler geldi, ama su bile eskiden daha temiz olması için bulaşıkları yıkadı. Su kaynağındaki metal borunun söylentileri bile saçlarını şişelenmiş su ile yıkayan meslektaşlarına sahipti.
Pakistan, biz oradayken bir enerji krizi geçiriyordu, bu yüzden güç genellikle kesildi. Bir süre her saat başı dışarı çıktı, rasyonun kullanılması anlamına gelen bu “karartma” yı attı. Sonuç olarak çamaşır yıkamak bütün gün sürebilirdi. Kurutucuların olmaması (biri için çok pahalı), her ürünün kuruması ve ütülmesi için asılması gerektiği anlamına geliyordu.
Ve şehir kirliydi. Çok kirli bir hava vardı, 10 milyon insanın dumanı odun ateşinde pişiriliyordu. Evlerde hayvancılık ve ulaşımda kullanılır. On milyon motosiklet ve emisyon düzenlemesi olmayan beş milyon beat-up araba. Ev her gün süpürüldü ve paspaslandı ve her gün faraş dolduruldu ve paspas suyu karardı.
Hizmetçi ülkelerde, sistemin tamamı hizmette kalmaya devam etmek için el koyar. Meslektaşlarımızın birçoğu sadece birinin ucuz olması nedeniyle değil, aynı zamanda bir arabanın içerdiği görevli işler nedeniyle - bakkal alışverişi, park etme, sokaklarda gezinme, randevular vb. - zor olduğu için sürücüleri vardı. Hizmetçi kültürlerinde az sayıda park yeri var, çok daha az kaldırım var. Bir restorandan ayrıldığınız sırada birisinin sizi alması sadece uygun değil, neredeyse gerekli.
Ve sonra para var. Amerika'da evimizde yaptığımız işlerin çoğu - çamaşır, yemek, temizlik - tam olarak değil, maliyetle yapılır. Gerçek yerli hizmetkar, ücretlerle yaşar ve katıldığı dünya dışında bir dünyaya maaş verir. Lahore'da, aşçımıza yerel öğretmenlerle karşılaştırılabilir bir maaş ödedik. Böylece yerel alt orta sınıftaydı. Ama o bizdik, Amerikalıları aptal yerine koydu. Bir hizmetçinin ortalaması, ödediklerimizin çeyreğiydi ya da daha azdı; bu, emeğimiz için kazandıklarımızdan daha azdı. (Ve biz, kendimize öğretmenler olduğumuzu fark etmemiş olabiliriz, Bay William'a yerel bir öğretmenle aynı maaşı ödüyoruz. Batı ve beyaz olmak, İngilizce konuşmak ve ayrıcalık ve statümüzün diğer daha az belirgin yönleri, yerel olarak öğretmenler ile aynı değildiler. Uzakta değil. Batıda kimse gerçekten işkence yapmıyor, işi ne kadar düşük tutarsa yapsın.)
Fakat eğer endüstrileşmiş dünya hizmetkârlığa karıştıysa, hizmet ve hizmetkârlığı gerçekten hak ettiğimiz dikkati gösterip göstermediğimizi merak etmek gerekir.
Sanayileşmiş dünyada, bir tür hizmetkârlığı önlemek için çok şey anlaşılıyor. Yasalar, vergiler ve düzenlemeler. Gümrükler ve tutumlar. Ödemek. Makineler emeği alır veya en azından yumuşatır. Altyapı maliyetinin ne kadar olduğunun ve bu maliyetin vergi ve yönetmelikle nüfus arasında ne kadar kapsamlı bir şekilde yayıldığının farkında olmamak kolaydır. Batı'da hizmetlerimizin birçoğunu işe alıyoruz - çamaşırhane için kuru temizleyiciler, ara sıra ev temizleyicileri, çok çeşitli hazır yiyecekler dünyası. Çocuk bakımı, çim hizmetleri, havuz temizliği - hepsi erkekler ve kadınlar tarafından ücretlendirilen bir ücret karşılığında yapılır - sıklıkla - kendimizle aynı sınıfta, hatta yukarıda ve kesinlikle hizmette bulunduğumuz ülkelerde tutulan herhangi bir katılımcı tavrı olmadan üstlendi. Ve sanayileşmiş bir ülkede yaşamak pahalı.
Fakat eğer endüstrileşmiş dünya hizmetkârlığa karıştıysa, hizmet ve hizmetkârlığı gerçekten hak ettiğimiz dikkati gösterip göstermediğimizi merak etmek gerekir. Batı'da bir çeşit karşılıklı saygı var - kusurlu, ancak hizmetkar kültürünün sınıf sisteminden oldukça farklı. Bu, hiçbir şekilde, 'ortak' anlamına gelen herhangi bir işi yapmak için acele eden - bir çanta taşıyan, bulaşık yıkayan, gerçek hizmetçiler kadar derinden tatmin edici değildir. Bu çok doğru: hizmetkarlara sahip olmak harika. Birisi her zaman orada sadece bir hayatın bu sıkıcı günlük işini yapmak, yemek pişirmek ve temizlik yapmak için değil, aynı zamanda kendini şımartmak, yükseltmek, kendini üstün hissetmek için. Doğru, zaman zaman gariptir - ve kendilerini hak sahipleri havasıyla taşıyanlar, hizmetçilerin ortaya çıkardığı gibi, birini kınamaya ve yumuşak küçük bir öfkeye yol açabilir - ancak bu, hizmetkarlara sahip olduklarında hissettikleri genel gücü değiştirmez . Bir hizmetkar olması harika. Hizmetçi bir ülkede Üstat olmak harika. Ancak bu, bu tür ülkeleri onaylamak değildir. Ben Pakistan’a kimseye dilek dilemem, çünkü istatistik olarak, benim gibi orada kalmazsınız. İstatistiksel olarak, sonunda Bay William gibi.
Sanayileşmiş milletlerde bir süredir hizmetkârlığın makineler tarafından devralındığı bir dünyada yaşadığımız ve bir dereceye kadar DID'nin gerçekleştiğinden şüpheleniyorum - çok fazla ev işçiliği artık metal ve motor - bulaşık makineleri ve elektrikli süpürgeler ve yıkama makineleri. Fakat emekte hala zorunlu olarak birbirimizi beklemeliyiz. Depo görevlisi bakkaliye torba koymalı, hemşire vücudu yıkamalıdır. Garson, yiyecekleri getirmeli ve önümüzde saygı ve itaatkarlık duygusuyla bırakmalıyız. Biz bir çoğumuzdan başkalarının hizmetçisiyiz: çocuklarımıza, ebeveynlerimize. Ve elbette bu ilginç istatistik var: Amerikan ekonomisinin% 80'i hizmete dayalı. Bir hizmet kültürüne girdik ve işçi sınıfının çalışma sınıfında olduğu gibi kendimizi - liderliği değil - hizmetin sadece üretkenlik ve üretim ile ilgisi olmayan değerlere layık olmayan bir meslek olduğuna ikna etmek zorunda kalacağız. ama kim olduğumuzun temelini.
Bununla birlikte, servis ve hizmet arasında bir fark vardır. Biri servisle ileri geri hareket edebilir - biri servis edilebilir ve hala sunucu olabilir. Hizmet bir iştir, hizmetkârlık hayattır.
Yine de en garip olanı, Amerika’da hiç kimsenin hizmetten bahsetmemesi ve en ateşli Amerikan yanlısı göçmenlerin hizmetkâr kültürlerden gelmesi. Ve mütevazı araçlara sahip bir Amerikalı'nın yaşayabileceği hizmetçi kültürlerin çoğu yavaş yavaş hizmetkârlık sistemlerinden uzaklaşırken, Amerika bu tür bir hareketin gerçekleşebileceğinin farkında değil.
Hizmetçi kültürü yalnızca özel bir ev işçisine sahip olmaktan farklıdır. Duruma ve rollere göre tanımlanmış ve bağımlı bir sistemdir. Üçüncü dünya ülkeleri kısmen rahatlık ve sınıf yaratır, çünkü rahatlık ve güvenlik ve sağlığa olan talep hızla karşılayabiliyorsa bir ihtiyaç haline gelir. Ancak altyapı, konfor için en kolay ve en esnek ve en özenli yolun, kendi rahatsızlığınızı lüksünüzü sağlamak için gerekli itaat ve hizmete değecek kadar başka bir insan olarak yeterince kötü.
Fakat o yüzeyi çizin, bu tonu susturun veya o burnu düzeltin ve herkes için ortak olan tek şeyi göreceksiniz: servet.
Irk ve cinsiyet o kadar yoğun bir şekilde aşılanmıştır ki suçu oraya kolayca koyabileceğimizi düşünüyorum. Ne de olsa kadınlar, kocalarının mülkü yasal olarak 1920'lere ve sosyal olarak yakın zamana kadar sosyaldi. Pakistan'da ten rengimiz sihirli bir otoriteye sahipti, ancak solukluğumuz o zamana kadar nadirdi, diğer ayrımların özellikle dine odaklanmasına. Bay William bir Hıristiyandı ve bu yüzden ailesi ve sınırlı ekonomik seçenekleri vardı. Pakistan'daki Hristiyanlar için en yaygın iş sokak süpürücüydü (ya da bana söylendi).
Din, etnik köken, soy, yükseklik, vurgu. Dünyanın herhangi bir yerine gidin ve bazı özellikleri bulacaksınız - fiziksel veya zihinsel, görülebilir veya işitilebilir veya yalnızca başlatılan bilgiyi çok ince olan bir şey. Bir kişiyi diğerinden daha küçük kılan bazı özellikler.
Fakat o yüzeyi çizin, bu tonu susturun veya o burnu düzeltin ve herkes için ortak olan tek şeyi göreceksiniz: servet.
Amerika'da bir hizmetçiye sahip olmamı engelleyen şey maliyet. Ancak hizmetkarları bu kadar harika yapan şey, tamamen başka bir şey, ilkel bir şeydir. Bir çalışma, çevremizdeki herkesin 200 ile yaşayarak 50 yaptığını söyleyerek 100 dolar ile yaşayacağımızı buldu. Elbette benciliz, ama bencilliğimiz, ustaca beslenir. 'Daha fazla' bir bencillik beslemiyoruz, 'daha iyi' bir bencillik besliyoruz.
Amerika hâlâ kulluk etmekten ya da hizmetçi bir kültür olmaktan uzak. Kanımızda hiç olmayabilir. Ancak, kesinlikle finansal olarak hizmete değer vermiyoruz. Askerlerden öğretmenlere, polis memurlarından hemşirelere, ebeveynlerden anne babalarına kadar her hizmet işinde ne kadar para ödemeye razı olduğumuzu düşünün (ve bu iş çok iyi telafi edildiğinde sık sık öfkelenin). Belki de daha önemlisi, ilerleme veya daha fazla ödeme fırsatlarını düşünün; Çoğu hizmet kariyerine kaç saat koyduğunuz önemli değil, ücret çoğunlukla aynı kalır.
Bir kişinin, 21. yüzyılın Amerika’da hizmetliliğin kendini nasıl gösterebileceğini merak etmesi gerekiyor. Günümüzde pek çok genç insan işgücüne girmeden önce borçlanmak zorunda kalıyor ve istihdam edildikten sonra sağlık sigortası hala işverenlerine hitap eden güçlü bir kordon. Birçok gelişme sorunlu.
Tartışılabilecek daha çok şey var: Hizmetçi kültüründe eğitimin başarı veya güvenlik garantisi değil. Servetin tartışmasız kabulü, kutsal bir statü kazanmıştır. Uluslararası bir okulda veya şirkette bulunan bir Amerikalı'nın aynı işi yapan yerel bir kiralamadan genellikle iki kat ya da daha fazla kazanması rahatsızlığı. Bir hizmetçi ve köle arasındaki sıkıntılı ortak noktalara da dokunmadım, ama oh oradalar. Bay William'ın ailemizin nasıl bir parçası olduğu, oğlunun düğününe nasıl katıldığımız (ve çoğunun parasını ödediğimiz), ülkeyi terk ettiğimizde ne kadar çabuk çektiğimiz hakkında da konuşabilirim. Pakistan'daki öğrencilerim, varlıklı toprak sahiplerinin çocukları ve hizmetçilerle günlük yaşamın bir gerçeği olarak büyüyen işadamları hakkında birkaç makale yazabilirim.
Belki de mevcut ekonomi ekonomimizin ve eğitim maliyetlerinin ve sağlık sigortası belirsizliğinin ve çökmekte olan altyapımızın ve sürekli genişleyen servet eşitsizliğinin ve bir düzine rahatsız edici gelişmenin, Amerika'nın hizmetkarına endişe verici derecede benzer bir geleceğe işaret ettiğini gözlemlemekle yetinmek yeterlidir. başka yerlerde kültürler.
Temel olarak, Amerika'nın hizmetkâr bir kültüre dönüşecek (veya geri dönecek) olduğunu sanmıyorum. Sadece şartları kabul etmeyeceğiz ve bu rüzgarlar ve akıntıların gücü ne kadar güçlüyse milleti bu tür bir hizmet için zorlarsa, o kadar kuvvetli olmak onlara karşı itme olacaktır. Sanırım geleceğimiz hakkında bir şey öngörülecek olursa, budur. Hizmetçi bir kültürün kurulması değil, buna karşı öfkeli ve sıkıntılı bir mücadele.