Bir de şöyle düşünün:“Ya bu gazete olmasaydı?”
Elinizdeki bu gazetenin temeli, 1975 yılı, mayıs ayında atıldı. Dündar Çiğit, Nazif Çanakçılı, Cevat Çetin, Sancar Şener, Hazım Özbay tarafından kuruldu. Sonra ben ve kardeşim Nahit katıldık.
1990 yılında kurduğumuz gazeteden hepimiz ayrıldık. Rahatımız iyiydi, matbaamız vardı. Ekmeğimizi kazanıyorduk. Özellikle benim yeniden bir gazetecilik yükü altına girmeye hiç niyetim yoktu. Ama sokakta karşılaştığımız insanlar tahrik etti, “Bırakmayın bu şehri. Gazete çıkartın” dediler.
Hiçbir şeyimiz yokken, üstelik Dündar Çiğit vefat etmişken, biz ÖZGÜR KOCAELİ’yi yeniden çıkarttık. 1991 yılının 19 Eylül günü ilk sayı çıktı. Yarın, bu gazetenin yaş günü.
Bu sütunlarda okurlara karşı her zaman çok açık ve çok dürüst oldum. Bugün de bazı üzüntülerimi paylaşacağım.
…………………..
Geçen gün, bir İzmitli ile konuşuyorum. “İsmet Bey” dedi. “Eskiden ilk işim sabah ÖZGÜR KOCAELİ alıp, okuyarak güne başlamaktı. Gazeteyi sattığınız günden beri bir daha almadım. Ama internetten yazılarınızı okuyorum, çok beğeniyorum” diye devam etti.
“İnternetten de okumayın” dedim. Bizim, ÖZGÜR KOCAELİ’Yİ Haldız Gruba 2013 yılı sonlarında satmış olmamız bu kentte nedense büyük olay oldu. Bütün samimiyetimle söylüyorum. Satmasaydık, bu gazete bugün yoktu. Ya iktidar yalakası olarak ayakta durmak için onurumuzu satacaktık, ya da bu gazete kapanacak, herkes işsiz kalacaktı.
Kent bizi “Kendinizi AKP’ye sattınız” diye suçladı. Tamamen bir ön yargı ve algı operasyonu. Çok kişinin gözü kaldı. Emin olun, bu satıştan aldığımız para da bize yaramadı.
Kardeşim Nahit parayı bitirdi, hastalandı. Şimdi felç, upuzun yatıyor.
Hazım Özbay, Bodrum’a yerleşecekti. Ev aldı. Ama aile hastalıklarla boğuşuyor. Hayatının rotası değişti.
Nazif Çanakçılı, Değirmendere’de balıkçılıkla oyalanıyor. “Hazır para bittiğinde ben emekli maaşımla nasıl geçinirim” diye kara kara düşünüyor.
Ben, sözde kendime orta lüks bir araba alacaktım. Eşimle gezecektim. Kendimi 2 hafta Las Vegas’a atıp, çılgınlık yapacaktım. Gazetecilik yapmayacak, belki roman yazacaktım. Öyle ya da böyle, gazete satışından gelen üç kuruşluk paranın hepsi bitti. Bugün beş kuruşum yok. Döküntü bir arabam bile yok. Hala bayram seyran çalışıyorum. Hasta anneme, kardeşime bakıyor, Her gün ne yazacağım diye kafa patlatıyorum.
………………..
Bu gazeteyi Haldız Grup satın aldı. Bu kentte, bu gazetenin yaşamasını sağladı. Bir tek gün Haldız’lar bu gazeteyi kendi çıkarları için kullanmadılar. Beş kuruş kazanmadılar, hala cepten para koyuyorlar.
Ama şehir, “Özgür Kocaeli AKP’ye satıldı” gibi bir algıya sahip oldu. Bütün samimiyetimle söylüyorum. Bugüne kadar benden bir tek şey istediler. Gazetenin el değiştirdiği ilk günlerdi. Çok nazik şekilde, rica ederek şöyle dediler:
“-Abi bütün yazılarda, haberlerde Adalet ve Kalkınma Partisi’ni AKP diye yazıyorsunuz,. Buna üzülüyorlar. Acaba artık AK Parti diye yazabilir miyiz?”
Çok mantıklı bir talep olarak gördüm. Elbette bunu istemeye hakları vardı. O günden beri “AKP yerine AK Parti” yazıyorum.
Bunun dışında, bütün samimiyetimle söylüyorum ki, bu kentteki en bağımsız, en özgür yayın organı, medya organı bu gazetedir. Herkes bütün şikayetlerini bu gazeteye aktarır. Her siyasi görüşten, her sosyal sınıftan, her yaş grubundan, ilin her bölgesinden herkesin derdi, şikayeti bu gazetede yer alır. HDP’nin haberi de, Saadet’in haberi de ÖDP’nin, BBP’nin, marjinal grupların, dinci grupların, homoseksüel grupların aklınıza kim geliyorsa, bu kentteki herkesin haberi bu gazetede yayınlanır.
Özgür Kocaeli’de her zaman bu kentin menfaatleri ön plandadır. Eleştirilecek kişi eleştirilir. Başarılı olan kişi övülür. Hala sadece bu gazetede yazı işleri reklam pazarlığı içinde değildir. Hala bu gazetedeki haberin doğruluğu tartışılmaz. Yanlış yapılırsa, bu gazete kendisi düzeltir.
Bazıları ukalalık yaptığımı düşünebilir. Ama emin olun, bu gazete yaşamıyor olsaydı, bugün hala Kocaelispor olmazdı. Eğer gazeteyi güçlü bir grubun bünyesine katmasaydık, 2014 yılını bu gazete bitiremezdi.
Yarın ÖZGÜR KOCAELİ’nin yaş günü. 26 yılı geride bırakıyoruz. Ben hala buradayım. Satılmadım. Kimsenin parası, beni satın almaya, benim arkadaşlarımı satın almaya yetmez.
Bu kent için en iyi gazeteyi yapmak için çalışıyoruz. Hiç kimsenin bana “Gazeteyi iktidar partisine sattınız. Artık bu gazeteyi okumuyorum” demeye hakkı olamaz. Gazetenin internet sayfasından sorumlu değilim. Oraya hiç karışmıyorum. Zaten internete inanmıyorum, hiç ilgilenmiyorum.
Ama bu gazete, ÖZGÜR KOCAELİ Gazetesi, tarafsızdır, dürüsttür, Kocaeli’deki herkesin gazetesidir. Bu gazeteye baskı olmuştur. Yönlendirmek isteyen olmuştur. Ama direnmiştir. Çizgisini kabul ettirmiştir.
Ben sizden destek bekliyorum. Biz kötü bir şey yapmadık. Haldız Grup, bu gazeteden hiçbir zaman menfaat beklemedi. Kendi işleriyle bu gazeteyi ayrı tuttular. Ayakta kalsın, bu şehirde var olsun istiyorlar. Mükemmel bir bina yaptılar. Gazetenin eli ayağı, baskısı düzeldi. Güçlendi. Bir bakıma Kocaeli’de ÖZGÜR KOCAELİ’nin yaşaması için Haldız’lar en büyük sorumluluğu, hatta ekonomik ve siyasi riskleri üstlendiler. Bu gazeteyi satın aldıkları için haksız, dayanaksız saldırılara uğradılar. Yine cevap için bu gazeteyi kullanmayıp, yasal haklarını kullanma yoluna gittiler.
Yarın gazetenin yaş günü. Bütün samimiyetimle bu duyguları paylaşmak istedim. Bırakın benim yazılarımı internetten okumayı. Bu gazeteye inanın ve her sabah 1 TL ödeyip, gazete alın.
Kendi kendinize şunu düşünün. Bu şehirde ÖZGÜR KOCAELİ olmasa, bir sabah kalktığınızda bu gazete kapanmış olsa, şehir nasıl olurdu?. Bu şehre, bu şehrin insanına kim sahip çıkardı?. Çok basit bir örnek vereyim. Bu şehirde 2013’den sonra bu gazete olmasa, en azından bugün Yürüyüş Yolu’ndan tramvay geçiyor olacaktı.
Biz bu kentte dengeyiz. Biz bu kentin vicdanıyız. Biz sadece gazetecilik yapmak, bu gazeteyi yaşatmak için buradayız. Saygılar, sevgiler.