I- Ekvatoral İklim: Ekvator çevresinde 10° Kuzey ve 10° Güney enlemleri arasında etkili olan iklim tipidir. Amazon ve Kongo havzaları ile Malezya, Endonezya ve Yeni Gine adaları bu iklim tipinin görüldüğü alanlardır. Yıllık sıcaklık ortalaması 25° C’dir. Sıcaklık değerlerinde büyük değişimler görülmez. Çünkü bu bölge güneş ışınlarını yıl boyunca dik ve dike yakın açılarla almaktadır.
Yağış miktarı genellikle 2000 mm’den fazladır ve her mevsim yağışlı geçer. Yağışlar büyük ölçüde konveksiyon yağışı şeklindedir. Ekvatoral iklimde en yağışlı mevsimden bahsedilemez. Çünkü bütün mevsimler oldukça yağışlıdır. Ekinoks tarihlerine denk gelen Mart-Eylül aylarında yağış miktarı artar. Güneş ışınları yılda iki kez tam dik geldiği için sıcaklık eğrisi iki kez en yüksek değere ulaşır. Ekvatoral iklimde sıcaklık ile yağış arasında doğru orantı vardır.
Bitki Örtüsü: Ekvatoral iklimde bitki örtüsü yıl boyunca yeşil kalan yağmur ormanlarından oluşmaktadır. Yağmur ormanları, dev boyutlu büyük ağaçlar ile oldukça uzun boylu orman altı bitkileridir. Bitki ve hayvan türü bakımından Dünyanın diğer bölgeleri ile kıyaslanamayacak ölçüde zengin bir yapıya sahiptir.
Açıklama: Ekvatoral yağmur ormanları karbondioksit dengesini koruduğu için Dünya ekolojik sisteminde çok önemli bir yere sahiptir.
II- Yazı Yağışlı Subtropikal (Savan) İklim: 10°-30° Enlemleri arasında görülen iklim türüdür. Ekvatoral iklim koşullarının yaşandığı alanların çevresinde ve özellikle de yüksek kesimlerde görülmektedir. Brezilya Platoları, Gine Körfezinin kuzeyi, Venezüella, Hindistan’ın yüksek kesimleri ile Avustralya ve Vietnam’da görülür. İklim koşullarındaki değişim belirgin olmasa da güneş ışınlarının geliş açısına bağlı olarak yazlar belirginleşir.
Sıcaklık değerleri 20° C’nin altına düşmez. Güneş ışınları yılda iki kez dik geldiğinden sıcaklık eğrisi iki kez en yüksek değere ulaşır. Yağış miktarı 1000-1500 mm arasındadır. Yağışın çok büyük bir bölümü yaz mevsiminde düşmektedir.
Bitki Örtüsü (Savanlar): Yağmur ormanları ile çöller arasında yer alan, genellikle uzun boylu ot ve çalılardan oluşan, kuraklığa dayanıklı bitki topluluklarına savan denilmektedir. Yağmur ormanları kadar fazla ve düzenli yağmur almadıkları için daha seyrek kısa ağaç ve çayır toplulukları ortaya çıkmıştır. Savanlar çöllere yaklaşıldıkça steplere dönüşürler.
Kurak savan bölgelerinin akarsu boylarında dar Savan ot toplulukları boyut olarak oldukça ve uzun şeritler halinde ormanlara rastlanır. Genellikle büyüktür (Antilop’un boyuyla kıyaslayınız.) palmiye ve şemsiye ağaçlarından oluşan bu ormanlara galeri ve park ormanları denilmektedir.
III- Muson İklimi: Her mevsimi sıcak, kış mevsimi kurak, yaz mevsimi aşırı yağışlı iklim tipidir, özellikle Güney ve Güneybatı Asya’da görülen bu iklim tipinin oluşumunda Muson rüzgârları etkili olmaktadır. Yaz mevsiminde Hint ve Büyük Okyanus üzerinden gelen nemli Muson rüzgârları bölgenin bol yağış almasına neden olurken, kış mevsiminde Asya üzerinden gelen soğuk ve kuru hava kütleleri yağış oluşumunu engellemektedir.
Yağış miktarı 1000-1500 mm civarında olsa da bazı yerlerde yağış miktarı çok büyük boyutlara ulaşmaktadır. Himalaya dağlarının eteklerindeki Çerapuniçi 11.000 mm yağış ile Dünyanın en fazla yağış alan merkezidir. Sıcaklık değerleri 10° Cnin altına düşmese de, mevsimler arası değişim oldukça fazladır. Bu durum muson rüzgarlarının bir sonucudur.
Bitki Örtüsü (Muson Ormanları): Kışın yaprağını döken geniş yapraklı ağaç türlerinden oluşan ormanlara muson ormanı adı verilir. Boyları 20-30 metre arasında değişen bu ormanlar oldukça sıktır. Genellikle bambu gibi ağaç türlerine rastlanır. Her ne kadar orman örtüsü gürse de bitki çeşitliliği ekvatoral yağmur ormanları kadar fazla değildir. iç kesimlerde musonlar yerlerini savanlara bırakırlar.
IV- Sıcak Çöl İklimi: Yıllık ortalama yağış miktarının 200 mm’den az olduğu, bitki yönünden çok zayıf alanlara çöl denilmektedir. Kutup bölgeleri de az yağış aldığından çöl olarak nitelendirilmektedir. Bu bakımdan çöller sıcak ve soğuk çöller olmak üzere ikiye ayrılır. Sıcak çöller genellikle 30° enlemlerine yer alan dinamik yüksek basınç sistemlerinin çevresinde oluşmuştur. Alçalan hava kütleleri ısınarak bölgenin yağış almasını engeller, bu nedenle çöllerde yağış miktarı son derecede düşüktür.
Bunun en güzel örneği Sahra ve Büyük Avustralya çölleridir. Sıcak çöllerin diğer bir grubu da kıtaların iç kesimlerinde deniz etkisinin sokulamadığı alanlardır. Buralar genellikle yüksek dağlık alanlarca çevrilmiş çukur havzalardır, örneğin Kayalık dağların ardındaki Nevada çölü ile Asya’nın iç kesimindeki Gobi çölü bunlara örnektir. Çöllerde sıcaklık değerleri gündüz çok yükselir (40° -50°C) ancak nem azlığı nedeniyle geceleri sıcaklık değerleri sıfırın altına düşer.
Bitki Örtüsü: Çöl ortamları farklı özellikleri nedeniyle canlı yaşamına son derece elverişsiz ortam koşullarına sahiptir. Uzun yıllar yağmur düşmeyen bu alanlarda ancak kuraklığa dayanabilen bitkiler ve otlar yaşayabilir. Çöl bitkilerinin en tipik örneği kaktüstür. Gövdesinde suyu muhafaza etme ve uzun yıllar susuz yaşayabilme özelliğine sahip olan kaktüsler çöl ortamının vazgeçilmez unsurlarıdır. Ancak kaktüsler yalnızca Kuzey Amerika çöllerinde görülmektedir.