gs maçının çıkışındaki vaziyeti ister istemez 100.yılldaki gs maçıyla karşılaştırmıştım. O günkü kadar değil diyordum. Ama denizli maçı sonrası semtin havası orada olmak 100.yıl bile halt etmiş yanında…
Sezon boyunca salon stad gözetmeden maçlara gidip bu son maça gidememek bazı şeylerin bitememiş olmasının yol açtığı en acı sonuçtu… tv den izlemeyi genelde telepatiyle destek olarak adlandırmaktan sebep değişik bir uğur denemeside eklenince birazda olaya nostalji katmış olup radyodan şampiyonluk maçı dinlemek değişik bir davranış biçimiydi. sonuçta bu sefer “o maç” sadece dinlendi. Skor 2-0 olunca “erkek semti”ne doğru hızlı bir yürüyüş vardı. Denizli gol atmış ama ben maç 2-0 bitti sandım hep hatta kimseye sorma gereği duymadğımdan gece eve dönünce farkına vardım.
Denizli:1 Şampiyon Beşiktaş:2
evet Şampiyon Beşiktaş 100.yıldan beridir beklenen an 19 sene sonra gelen çifte kupa… Maçı benim gibi izlemeyenlerde varmış maçın son 10-15 dksında ışıklarda semtte denk gelen Barikat kardeşliği herşeye değer. Olması gereken denir ya işte hiç bir şeyden kim nerde napıyordan habersiz bir yola çıkmışken o kalabalığın içinde karşımda Gökhan, Ali abi, Umut abi.. Akatlarda Seba’da bir olanlar yine buluşmuş oldu. Sevincin zırlamanın zıplamanın bir olduğu o anlar heralde… Şampiyonluğun geldiği anlar son düdüğün çaldığı anlar… hepsi buraya kadar….
**denizli maçının 90 dksının bitiş düdüğünden belli bir süre sonrası ve şampiyonluk kutlamaları zaten ortak noktalar… benden sonra yazacak olan teşkilat mensuplarına bırakıyorum.
Hentbolda Futbolda İki kupada da ŞAMPİYON BEŞİKTAŞ!