-
anne babalık evlilikle bağlantılı olmadığı için çocuğuyla ilgilenmek zorundadır. ona zorunda değil buna zorunda değil diye diye insanın ahlakı olmadığında sadece akılla hayvandan hallice olacağını unutmamak gerekir. kişi çocuğuyla her koşul altında ilgilenmeyecekse, baba olmayı sikinin keyfine bir durum olarak görüyorsa o zaman hiç bir şekilde baba olmamalıdır.
-
siz boşandığınız zaman çocuğunuzdan da mı boşandığınızı zannediyorsunuz? açın bakalım soy bağınızı torununuza kadar yazmış mı devlet yazmış? neymiş zorunda değilmiş hadi ordan.
boşandıktan sonra çocuğuyla ilgilenmeyen babalık olur baba olmaz.
-
her gün saat 06:30'da kalkarım. evi sessizce toplarım. oğluma kahvaltı hazırlar kızımın da sütünü ısıtırım. önce oğlumu kaldırıp masaya oturtur, sonra da kızımın yanına beş dakika kadar yatıp süt içmesine eşlik ederim. biraz sohbet ettikten sonra oğlum uzaktan eğitime gider. kızıma işimin olduğunu anlatıp sessiz olmasını tembih edip evden çalışmaya koyulurum. onların yemeğini pişirip beraber yeriz. onlar bir köşede oynarken ben de bir köşede evden para kazanmaya çalışırız. ben onlara bizim bizden başka kimsemizin olmadığını her zaman birbirimize destek olmamız gerektiğini anlatırım. evi siler süpürürken onlar da bana yardım ederler. ödevleri beraber yapar biraz film izleyip onları yatırır ve kalan işleri tamamlamaya çalışırım. arada balkonda bir dal sigara içip dinlenmeye çalışırım. eğer dışarıda toplantım varsa beraber evden çıkarız, onlar arabada sessizce beklerler ben de saatlere varacak kadar onlardan ayrı kalmak zorunda kalırım. ama toplantı bitince onlarsız geçirdiğim dakikaların hıncını alırız beraber.
her allah'ın günü yaşadığım hayata bir taraftan lanet okurken diğer taraftan da ne kadar şanslı olduğumun farkına varırım ben. onların saçlarına burnumu dayadığımda değdi be derim. değdi. tıpkı kramer vs. kramer'deki ted kramer gibi hayatım. çoğuna göre alt üst gözükse de allah bu günlerimizi aratmasın.
annesi mi? ortalarda yok. herkesten anne olmadığı gibi her erkekten de baba olmaz çıkarımı yapmamak lazım. sevgiye; emek, zahmet, sabır ve sorumluluk eklediğinde ancak baba oluyor. ben babamın babalığı yanında daha çömez sayarım kendimi.
hadi hayırlı tıraşlar.
-
istanbul da iyi bir arkadaşım vardı, arada bir clubbing yapardık sonra evlendi ve bizim gezmeler doğal olarak azaldı. çocukları oldu bir süre sonra işte oğlan bir kaç yaşına girdi. yine buluşup oğlu ile parkta falan vakit bulduğumda ben de oynardım. gayet iyi bir babaydı gözümde.
gel zaman git zaman eşi ile arası bozuldu ve medeni bir şekilde boşandılar. buraya kadar aslında sorun yok.
bu kalktı istanbul da çalıştığı otelin bodrum daki şubesine müdür olarak gitti ki zaten istanbul da da müdürdü..
olum dedim sen hayırdır, çocuk okula başlayacak bu sene, eşin çalışıyor.. birbirinize destek olma vakti, oğlunun ihtiyacı olacak babasına. sen bodrum da yaşarsan babasız büyüyecek gibi oğlun...
boş ver moruk dedi, benim bodrum da kafa dağıtmam lazım, güneş, kumsal karı kız oh miss.. annesi bakar dedi geçti gitti yani.
o gün bu gündür konuşmam.. yıllar sonra eşine sordum istanbul da, ne oldu senin ki diye.. iki üç kere görmüş sonra oğlunu o da bir yıl ara ile sonra hiç... facebookta turistler ruslar havada uçuşuyor... gayet memnun hayatından.
adam değilmiş ama.
-
yavşak bir babadır. bunun izahı olmaz.
-
ılgilenmeyebilir. o onun vicdansızlığıdır. karaktersizligidir.
amma 18ime geldiginde bana ödemediği nafakayı almak için hapis kararı çıkarttırıp tutuklanmasını sağlamak ve bunu izlemek... paha biçilemezdi. aferin bana.
-
ben iki yaşındaydım boşandıklarında. öz babamı hatırlamıyorum bile. resimlerde gördüm sadece hiçbir şey hissettirmeyen. daha sonra annem tekrar evlendi. o adam bana babalık yaptı. tanımayan herkes bizim üvey olduğumuzu bile anlamıyor. çok tuhaf geliyor aile olmak için kan bağı ya da bir insanın dünyaya gelmesine vesile olmanız anne ya da baba sıfatını almanız sizin öyle olduğunuz anlamına gelmiyor.
-
boşaldıktan sonra ilgilenmeyen milyonlarca baba, boşanmadan da ilgilenmemektedir.
tanım: şaşırtmayan biyolojik babadır.
-
genelde bu ilgisizlikleri yüzlerine vurulunca 'ver o zaman çocuğun velayetini' derler. al ulan velayet senin olsun denirse apışıp kalır ve hemen çocuğa bakacak yeni bir kadın ararlar. bu kadın genelde anne, kız kardeş, parayla tutulan bir kadın ya da en beteri yeni bir sevgili/eş olur. ama o çocuğa yine kendi bakmaz. çalışmayan sokakta serserilik yapan, miras yiyen , kira geliri olan vs tüm adamlar için de durum aynı. boşandıktan sonra velayeti babaların üzerinde olan çocuklarla ilgili yapılan bir çalışmada okumuştum. çocukla 1. ilgilenen kim? diye sorulduğunda 1 kişi bile benim(baba) diyememiş. o sebeple boşuna artistlik yapmayın.
türk toplumundaki babaların %90'ı böyledir. ne yazık ki sadece boşanma sonucu değil annenin ölümü sonucunda da durum böyledir. 6 yaşında annesini kaybeden anneannem her zaman 'anası olmayanın babası da olmaz' derdi. çok afedersiniz maalesef erkeklerin çoğu o sırada kimi daha gönülden s.kiyorsa o kadının çocuklarını benimsiyor. kendinin olsun olmasın.
-
bu kadar salağı aynı anda görmek sözlüğe dair umut kırıntılarını öldürüyor.
birisi de demiş ki "çocuğuyla ilgilenen tek erkek türü insandır. açın biraz belgesel izleyin"
senin o izlediğin belgesellerin piksellerini sikeyim. o kadar gerizekalısın ki sana, yavrusunu dönüşümlü besleyen, koruyan ya da bizzat tüm süreçte yavruya bakan hayvanları örnek bile vermeyeceğim.
aç pixar animasyon izle beynini siktiğimin dangalağı. kayıp balık nemo'dan başla. belli ki belgesel sana ağır geliyor. lan ne mallarla aynı havayı soluyoruz ya. özgüvene bak. belgesel izleyin demiş bir de yavşak.