Eskiden etik değerler vardı, esnaf esnafı korurdu… İşçi iççiyi, ev hanımı ev hanımını, çiftçi çiftiçi, gazeteci gazeteciyi.
Son 15 yılda bunun tersi gelişen bir çevre görüyoruz. Kişiler görüyoruz. Topluluk görüyoruz. Kimsenin kimseye saygısının olmadığı, sevginin tamamen yitirildiği, had ve hadsizliğin had safhada olduğu zamanlardan geçiyoruz.
Öyle birbirine tahammül etmeyi bırakın, birbirimizin sosyal medya üzerinden paylaştıklarını bile kaldıramayan bir hale geldik. Arkadaş, dost ve akrabalarımızın paylaştıklarını “bana” dedi, evet; bu lafı bana soktu!.
Bu toplumun ayrışmasının en acımasız göstergesidir. Bunu kabullenmemiz artık şart.
Komşumuzla bir araya geldiğimizde kendimizi üstün veya aşağılık görme durumu aldı başını gidiyor. Komşumuz, akraba veya dostumuzun aklında hiç öyle bir şey yokken kendi kendimize hüsnü kuruntuya girmemiz cabası.
Bu sevginin ve saygının bittiğinin, empati yeteneklerimizi kaybetmeye başladığımızın bir örneği.
Eskiden bir işi, mesleği yapana saygı vardı. O kişi o işi sizin istediğiniz gibi yapmasa da o kişiye saygı gösterirdiniz. Biri vurdu mu ilk vuracaklardan gibi görünseniz de buna eliniz gitmez, ilk kucaklayan siz olurdunuz... O iş bitmiş! Yere düştü mü, vur tekmeyi; sal gelsin.
Kocaeli basınında geçmişte kimse kimseyi sevmez, kimse kimseyle doğru düzgün muhatap olmaz, kimse kimseyi kendinden bi üst görmez, alta da sokmazdı ama saygı vardı. Alenen sen şunun adamısın, sen bunun adamısın, sen şu gruba üyesin sen şu grubun dediğini yapıyorsun, senin kalemin satılmış, mürekkebin satılmış gibi sözler basın birbirine söylemezdi.
Her önüne gelenin rahatlıkla basın yayın kuruluşu kurduğu dünyamızda, her önüne gelenin karnını doyurmak için birilerine yaranma içgüdüsünü hafife almamalıyız. bu gerekçelerle Kocaeli’de “ahlaklı” kuralının bittiğini alenen görüyorum. Kimsenin kimseye eyvallahının olmadığı, kimsenin kimseye saygı göstermediği günler bu günler. Hele de yayın yaptığı basın alanı (gazete-web site) azıcık tüylenmiş, tıklanma konusunda iyi, okunmada 300-500 kişiye ulaşmışsa tüm ilkeler iptal; ben ne dersem o olur. Ama bu ben ne dersem o olur; siyasi düşüncesine uymayan taraf için geçerli. Rant kazandığı, ona göre ekmeğini yediği siyasi gruba karşı oluşmuyor. Kendi siyasi grubuna asla onu yapamaz. Karşı gruptan olduğunu düşündüğü kişiyi eline geçirmeye koysun.
İsmet Çiğit şuanda tam böyle bir hedefte. Ben ezelden kendisini takip ederim ama şahsını tanımasam da takip ettiğim kadarlık kısmı ile sevmem. Ama saygımızı gösterir, yaptığı işi asla aşağılamayız. İsmet bey gazetecilikte bana göre etik değerleri ilk yıkan kişilerden olmuştur, ancak bu onu suçlu veya karşı taraf yapmaz, gazeteci olmaya devam eder. O zamanın basını ve o zümrenin grubu sustu, saygı gösterdi ama bu zamanda bu artık öyle değil.
Bana göre eski basın yayın grubunun altından çok sular aktı ve artık herşey çok değişti. Satanlar, satılanlar gırnan gidiyor. Bu ilkeden çıkmış durumda, herkes kendini kolluyor, karşısının açığını yakaladığı an…
Acı ama gerçekler bunlar. Bence bu konuda basın yayın dernek ve cemiyetlerinin daha akıllıca yönetilip, konun önemine binaen daha hassas davranması gerektiği çok nettir. Ancak şimdiye kadar bu konuda kaliteli duruş hiçbirinde görünmüyor, belki planlıyorlar ama kalabalık ve taraflı anlayış önlerine engel oluyor. Herkesi olumlu görmeye çalışıyorum. Bu çok zor. Burada siyasileri suçlamıyorum, temelinde sebep onlar ama olayı yaşatanlar basında çalışan kişi ve guruplar.