Göründüğü kadar naif ve kırılgan olmadığını söyleyen Göksel,
Müziği mi acaba 70’lerden?
Müziği ve belki ses rengim. Duruşumdan
da olabilir. Bazı şarkılar var ki, mesela
‘Saadet Şerbeti’ diye bir şarkım vardı.
O aranjesiyle de sanki 70’lerde yapılmış
bir şarkı gibi geliyordu. Ama bazıları da
tamamen bugüne ait. Sonuçta bugünün
dünyasında yaşıyorum.
70’ler denince bende çağrıştırdıkları
anarşi, kaos, büyük savruluşlar, kaotik
bir ülke, kuyruklar, kömür kokusu, grizu
patlamaları…
Sana kötü bir şeyler mi çağrıştırıyor?
Bana
nedense güzel şeyler çağrıştırıyor.
Benim için iki tarafı var. Bir tarafta
bunlar çok belirgin ve baskın, diğer
taraftan naif... Sen niye 70’ler deyince
sadece naif tarafını görüyorsun?
Biraz masalsı bir çocukluğum oldu.
Galiba biraz şanslıydım. Çok güzel bir
apartmanda oturuyorduk. 70’lerin iki-üç
katlı apartmanları vardır ya, kocaman
bahçeleri vardır. Bahçesinde erik ağaçları,
kaplumbağalar, kediler, gül ağaçları…
Üst kat komşumuz da turist rehberiydi.
Mavi bir minibüsü vardı ve apartmanın
bahçesinde dururdu. Hippiler gelirdi, her
taraftan müzik sesleri duyulurdu. Ben de
çocuk halimle hayran hayran seyrederdim.
Ben bunu gördüm diyorsun…
Evet. Ama şunu da gördüm. Sokağın
kenarında bir gazetecinin vurulmasını,
o yaşadığımız korkuyu. Kim olduğunu
hatırlamıyorum ama çok korktuğumuzu,
o silah seslerini, Bağdat Caddesi’ne gece
gidemediğimizi çok iyi hatırlıyorum.
Bir kere dışarıdan eve döndüğümüzde,
apartmanın kapısında bir örgütün sloganı
vardı. 80’lere geldiğimizde 12 Eylül günü,
sokakta tankların dolaştığını, fakat bunun
halka yansımasının iyi bir şey olduğunu
da hatırlıyorum. Çocuk aklımla ‘A iyi
bir şey oldu, asker ağabeyler geldi’ diye
düşünmüştüm.
Bu şarkıları dinler miydin?
Dinlerdim. Bir kısmı biraz daha büyük
olduğum bir döneme geliyor.
Mesela ‘Ah Nerede’yi nerede dinledin?
Bütün çocuklar gibi çok sevdiğim bir
şarkıydı.