#6 Bilinç Kayıpları
Cuma sabahının erken saatlerinde Batı gözlerini açmış, etrafa bakıyordu. O sabah tüm sabahlardan farklı olarak uyanan Batı, etrafı süzmeye devam ederken bir yandan baş ağrılarıyla yüz hatları şekilden şekile giriyordu. Abisi Bulut henüz uyanmamış ve Batı bunu fark edince yabancı bakışlarla süzmeye başladı. O sırada odanın. Kapısı açıldı. Annesi Ferhan Hanım içeri girdi.
- Lütfen efendim, bana zarar vermeyin! Size yalvarırım efendim evinize nasıl girdiğimi inanın hatırlamıyorum. Bırakın gidiyim.
- Ne diyorsun yavrucuğum! Sen neden bu kadar erken uyandın? Hem bu gün okula gitmeyeceksin. Doktora gideceğiz.
- Efendim beni birine benzettiniz sanırım. Sandığınız gibi değil anlatabilirim. Ama nasıl anlatabileceğimi bilmiyorum.
O sırada Ferhan Hanım Batı’nın şaka yapmadığını yüz ifadesinden anlamıştı. Şaşkınlığından donup kalan Ferhan Hanım, ne yapacağını bilemiyordu. O sırada Bulut ;
- Ne bu gürültü biraz sessiz olun uyuyorum görmüyor musunuz ?
Diyerek durumdan tamamen habersiz yatıyordu. Ferhan Hanım, Kemal Usta’ya seslendi.
- Kee e e maa al! Kee e e maa al! Bana bir şeyler oluyor!
Ferhan Hanım olayın etkisiyle yere yığıldı! Kemal Usta içeri girdiğinde her şeyden habersiz.
- Ferhaaan! Ferhaann! Batı ne oldu annene?
- Özür dilerim efendim, ben bir şey yapmadım açıklayabilirim!
Diyerek söyleniyordu. Kemal Usta o sırada farkına bile varmamış Annesini gördüğü şokla Batı’nın saçmaladığını düşündü.
Ferhan Hanım’ın yüzüne biraz su ve kolonya koklatan Kemal Usta, eşini baygın gözlerini açmasına yardımcı olmuştu.
- Kemal ne oldu bana?
- Bir şey yok sadece biraz baygınlık geçirdin. Merak etme Sabah kahvaltısını henüz etmediğimiz içindir.
- Yardım et biraz şu koltuğa oturayım.
Ferhan Hanım koltuğa oturduktan sonra Batı içeride sessizce kalmış. Annesi durumu idrak etmeye çalışıyordu.
- Kemal, Batı’da bişey var hafızasını kaybetmiş gibi yüzünde korku dolu bakışlar. Beni tanımadı ve saçmalayıp durdu.
- Ferhan iyi değilsin şimdi, bir toparla kendini su getiriyim sana.
- Kemal doğruyu söylüyorum Batı’da problem var. Beni tanımadığını söylüyorum.
O sırada Kemal Usta seslenmeye başladı.
- Batı… Batııı… neredesin evladım gel buraya.
Hiç ses gelmiyordu. Kemal usta o telaşla kalkıp, hemen odaya baktı. Batı sandalyenin ucunda masaya yaslanarak uyuya kalmıştı. Derin mi nefes alıp verdi.
- Ferhaaan! Ferhan! Gel gel harbi sorun var haklısın!
- .? ne oldu ?
Ferhan Hanım içindeki korku ile aniden fırladı. Gördüğü ile şaşkınlığını gizleyemiyordu.
- Ama Kemal nasıl olur? Az önce tam karşımda beni tanımadığını söyleyip, sürekli lütfen lütfen diyordu…
- Ferhan uykusuzluk başına vurdu sanırım. Geç şöyle biraz uzan. Zaten çocuk da okula gitmeyecek 1-2 saat dinlen ki bünyen kendine gelsin.
Şaşkın bakışlarla uzanan Ferhan Hanım, Gerçek mi yoksa hayal mi farkına varamamıştı. Bir anlık halüsinasyonlar aklını başından almış tüm detayları kaçırmasına sebep olmuştu. Gerçeği yansıtmayan düşünceleri aklından atmaya çalışıyordu. Gözlerini kapattı ve son günlerin yorgunluğuyla bu tür sorunların gayet normal olabileceğini, gördüklerinin gerçek olmadığına kendini inandırarak derin bir uykuya daldı.