metallica'nın en hakkı yenen şarkılarından biri kanımca, şarkıda söz namına hiçbir şey olmamasına rağmen o kadar çok şey anlatıyor ki, dinlerken gerçekten de h.p lovecraft
hikayelerinden birindeymiş izlenimine kapılıyorsunuz, o girişteki arpej kısmı zaten bilmiyorum dave mustaine'in mi fikriydi yoksa bir başkasının mı fakat şarkıya korkutucu bir hava katmış.
ayrıca normalde metal gruplarının (bilhassa death, black, core vs gibi ekstrem tarzda müzik yapanların) gitarların akordlarını gerilere çekmelerinden pek hazzetmem. standart akord candır, ama şu şarkının internette birtakım programlarla akordunun geriye çekildiği versiyonları
dinledim, hiç fena olmamış, şarkının o karanlık teması pekiştirilmiş resmen, hele o arpejler kalın notalarla daha bir vurucu olmuş, aslında metallica da yarın öbür gün atraksiyon olsun diye şarkılarını bazı konserlerde d hatta c tuning'le çalsa ilginç olabilirdi. ama yine de orijinaline kulak alışmışken diğer türlüsü insanlara ters gelebilir.