Milton’ın kendisinin Areopagitica’da söylediği gibi: “Kötülük ve iyilik dünyaya, tadına bakılan bir tek elmanın kabuğundan sıçradı, tıpkı yapışık ikizler gibi.” Stillman bu cümleyi son derece ayrıntılı açıklamıştı.
Sözcük oyunları ve cinas olasılığını aklından çıkarmadan, “tadına bakmak” sözcüğünün aslında Latince sapere sözcüğüne gönderme yaptığını göstermişti, ki bu sözcük hem “tadına bakmak” hem de “bilmek” anlamlarını içermektedir, bu nedenle de bilgelik ağacına bilinçaltıyla algılanan bir gönderme yapmaktadır: Bu ağaç, tadına bakılınca dünyaya bilgiyi, yani iyiliği ve kötülüğü salan elmanın kaynağıdır. Stillman aynı zamanda “yapışmak” sözcüğündeki paradoks üzerinde de durmuştu, bu sözcük hem “birleştirmek” hem de “önceden ayrı olmak” anlamlarını taşımaktadır, böylece de birbirine eşit ve karşıt iki anlam içermektedir, bu da yine Stillman’ın, Milton’ın bütün yapıtlarında bulduğu bir dil görüşünü içerir. Örneğin Kayıp Cennet’te, her anahtar sözcük iki anlama gelir; biri kovuluştan önce, biri de sonra. Görüşünü açıklayabilmek için Stillman bu sözcüklerden birkaçını –“uğursuz”, “yılankavi”, “lezzetli”– ötekilerden ayırmış ve onların kovuluştan önceki kullanımlarının ahlaki çağrışımlardan uzak olduğunu göstermiştir, oysa kovuluştan sonraki kullanımları karanlık ve belirsizdir, kötülüğü bilen yapıdadır. Âdem’in cennetteki görevlerinden biri dili icat etmekti, her bir yaratığa ve nesneye adını vermekti. O masumiyet döneminde, dili doğruca dünyanın özüne gitmişti. Onun sözcükleri gördüğü nesnelere eklenmekle kalmamış, özlerini ortaya koymuş, sözcüğün tam anlamıyla onlara hayat vermiştir. Bir nesne ve adı birbiriyle yer değiştirebiliyordu. Cennetten kovuluştan sonra ise bu artık geçerli olmadı. Adlar nesnelerden koptu;
sözcükler bir dizi keyfî işarete dönüştü, dil, Tanrı’dan koparılmıştı. Bu nedenle cennetin öyküsü yalnızca insanın kovuluşunu anlatmakla kalmaz, dilin kovuluşunu da nakleder.