aramızda can çekişen örtüsüz bir ölüm duruyor
mahvolduğum, kaybolduğum, savrulduğum seher vakitleri
avuçlarımı alıp avuçlarının içine bırakabilsem
ağzım a...
kime adadın gözlerinin kanını
sabah yakın mı yoksa daha var mı
kimden öğrenmişim ben
acısını kucaklamayı ölümün
yok belki sormaya cesaretin
gülüyorum ba...
tüm yolsuz gecelerimize su serptim
düşüş bahçelerimizi öğrendi çocuklar
nehir aktı, nehir ve gözlerin
bir özlem kaldı pınarlarımda
istemsiz rastlantılard...
adını fısıldamaktan yandı dudaklarım
ansızın küllenerek dağıttım içimden seni
ensende bir kırgınlık nefesi
kulaklarında ağıtlardan bir pişmanlık
ışığını ...
Yükleniyor...
İçeriğin sonu
Yüklenecek başka sayfa yok