Avın, bizim için, en çok yaklaşabildiğimiz bir -dikkatlilik/farkındalık- olduğunu ifade edebiliriz. Çoğumuz bunu, doğada yalnızca bir boş zaman değerlendirme etkinliği olsun diye değerlendirmez.
Başarmak için bütün duyularınızı seferber etmeniz gerekiyor.
Görme ve işitme duyuları tam tetikte, adımlar üzerinde şahane bir kontrole sahipsiniz artık. Kırılan hiçbir minik dal parçası bizi ele vermemeli…
Mümkün olduğunca hayvanların yakınına gelebilmek üzere, kokumuzu almamaları için rüzgârların yönünü saptarız, işitme duyumuz olumsuz etkilenmesin diye konsantre olmuş bir biçimde nefes alırız.
Bastığımız her çakıl parçasanın ses çıkardığını hisseder bunu elimine etmenin binbir ruh halini yaşarız.
İzler, ters dönmüş yapraklar, kırılıp yere düşmüş filizler: Tam bir gerilim söz konusu ve biz kendi köklerimize ancak bu kadar yakınlaşabiliriz.
Yaptığımız bu işlere karşı saygılıyız.
Doğadaki en küçük değişimi bile görebiliyoruz.
Avcılığın özüne uzanmak için birkaç adım atalım:
-İnsanlar yeryüzünde var olduğu günden beri zamanlarının en uzun bölümünü avlanarak geçirmişler.
Yaşamın doğal bir parçasıdır bu. Köklerimiz oralarda…
-Doğal zenginliklerden akıllıca yararlanmak ve doğanın ürettiğinden, sunacağından fazlasına göz dikmeden bize verdiklerine sahip çıkıp iyi
kullanmak gerekiyor.
Bunun tersine davranışlar, tabiatın şartlarını zorlamıştır hep.
Şu günlerde, Kuzey Kutbunda geyik izi peşinde dolaşırken:
ABD’ de, Kaliforniya’daki “ekstrem kuraklık”resimlerine bakıyorum.
Şairin, “Zifiri karanlıkta şiiri ayak seslerinden tanırım” dediği gibi:
İzleri zifiri karanlıkta tanıyacak durumdayız az-buçuk.
Ama, Kaliforniya’daki geyik izlerini görünce, iz sürmekten utanacağı geliyor insanın.
Av yapmanın bize kazandırdığı şey, basit ifadesiyle, bir bağlantılar bütününün bir parçası olduğumuzu hissettmek.
Çünkü bu gidişle, bu kadar açık ve net izler bizi avsız bırakacak galiba…