Mutlaka siz de dikkat etmişsinizdir, mesele kamu olunca, “tasarruf” kelimesi anlamını yitiriyor.
Yani devlet dairleri ve devlet kurumlarında, hem çalışanlar hem de yetkililer tasarruf yapmasını bilmiyor. Aslında “bilmiyor” demek de çok doğru değil, çünkü aynı insanlar kendi evlerinde, kendi yaşamlarını sürerken daha dikkatli davranıyor ama mesele devlet malı olunca tasarruf akla gelmiyor.
Kendi evinde klima bile çalıştırmayan kişi, çalıştığı devlet dairesinde hava güzelken ve gerek bile yokken klimayı çalıştırabiliyor.
Herkes “tasarruf yapalım” derken, hemen birileri ortaya çıkıp, “Tamam ama devlet yöneticileri yurt dışı ziyaretler de mi yapmayacak? Bunlar devlet gereğidir” der.
Bir başkası çıkar; “Tamam ama bir bakan makam aracı kullanmayacak, şoförü bile olmayacak mı? Bakan adam kendisi mi kullansın otomobilini?” diye görüş koyar ortaya.
Başka biri, “Tamam ama milli günlerimizde yurt dışından misafir çağırmayacak, bir tören yapmayacak mıyız? Bir devlet bu tür anma ve kutlamalarını yapmak zorundadır” diyebilir.
Çıkar birisi; “Yani, bir yeni yıl kokteyli vermenin ne masrafı olacak ki?” diye karşı çıkabilir tasarruf isteğinize.
Bir kurumun bilmem kaçıncı kuruluş yıldönümünde yurt dışından masraflı bir sanatçı getirdiklerinde kızarsanız, hemen size; “Kaç yılda bir kutlama yaptık. Sanki de her yıl mı yapıyoruz? Bunu yaptık diye kurum batmaz ya…” diye savunma yapabilirler.
Bir grup kurum çalışanına birer dizüstü bilgisayar alınıyor, aslında normal bilgisayarları da var, hemen size; “Tamam ama bizim kurumun stratejik önemi var, çalışanlar her yerde dizüstü bilgisayarını açıp çalışabilmeli” diyecekler…
“İzaz ikramı kaldırın” derseniz, “Bir bakan günde onlarca kişi misafir ediyor. Bunlar devlet işi, yani adam cebinden mi ödesin ikramı?” diye tepki gelecek…
Bakan, müsteşar, müdür göreve gelir, ilk iş odasının eşyalarını değiştirmek olur. Siz de “Ne gerek var?” diye sorarsınız, hemen size; “Yani her gelen değişiyor onu mu gördünüz? Adamın hakkı yok mu kendine göre bir oda düzsün?” diye cevap verirler. Örnekleri çoğaltabilirim, gerekçeler bitmez…
Konuyu, Yüksek Mahkeme’nin 80 bin TL tutan “Yeni Adli Yıl Töreni”ni tasarruf etmek amacıyla bu yıl yapmama kararına getireceğim. Yüksek Mahkeme, 80 bin TL’yi başta bilgi işlem bölümü olmak üzere, mahkemelerin ihtiyaç duyduğu alanlara harcamak için bu yıl tören yapmama kararı aldığını açıklamıştı. Bu karar sonrası bazı kesimler olumsuz yorumlar yaptı. Tasarruf gerekçesine inanmayan bazı kesimler, Yüksek Mahkeme Başkanı’nın şov yaptığı görüşünde. “Yeni Adli Yıl Töreni” geleneğinin devam ettirilmesi gerektiği görüşünde olanlar var. Daha beter yorumlar da var; “Devlet için 80 bin TL nedir ki?” deniyor.
İşte yukarıda örnekler vererek sıraladığım mantığın aynısı; mesele devletse tasarrufa gerek yok… 80 bin TL’yi önemsiz, küçük bir rakam olarak görüyorlar. Siz 80 bin TL kazanmak için ne kadar çalışmak zorunda olduğunun farkında mısınız? 80 bin TL ile neler yapılabileceğini bir an düşünebilir misiniz?
Tasarruf dediğin şey, tam da “bunu da yapmamak olur mu?” dediğin şeyi yapmamaktır. Maliye Bakanlığı, ya da hükümet söz konusu törenin masrafını karşılamayı teklif etmiş, bazıları bunun neden kabul edilmediğini soruyor. Yahu maliyenin vereceği para havadan mı gelecek? O da bu devletin, bu halkın parası değil mi? Tasarruf yapıp parayı yeniden devletten almakla tasarruf yapmış olmazsınız ki?
Yüksek Mahkemeye, bazı kesimlerin sponsor olabileceğini söyleyen bile çıktı. Be efendiler, yargıdan, mahkemelerden, Yüksek Mahkeme’den bahsediyoruz, yargımızı bir sponsora gebe bırakmanın sakıncalarını düşünemiyor musunuz acaba?
Maksat “tasarruf” meselesinin değerini küçültmek ve anlamsızlaştırmak… İnsanlar, devletin parasının bizim paramız olduğunu unutuyor. İnsanlar devletlerin parasının sonsuz olduğunu sanıyor. Bu toplum devletin tasarruf yapmasını anlamsız buluyor. Parasızlıktan dolayı birçok “kronik sorunumuz” oluştu, tasarruf yapabilsek bunların çoğunu çözeceğiz ama bir türlü bunu anlayamıyoruz… Tasarruf yapanı alkışlayacağımıza suçluyoruz, ne tuhaf bir milletiz biz böyle…