Genellikle Dünya'nın "kötü ikiz" gezegeni olarak adlandırılan Venüs, Güneş'e daha yakın oluştu ve o zamandan beri kendi gezegenimizden oldukça farklı bir şekilde gelişti. "Kaçak" sera etkisine (yani ısının tamamen tutulması), karbon dioksit açısından zengin kalın bir atmosfere ve kurşunu eritecek kadar sıcak bir yüzeye sahiptir ve manyetik alanı yoktur.
Mürettebatsız birkaç bilimsel görev, bunun önümüzdeki on yılda nasıl ve neden olduğunu inceleyecek. Ancak şimdi bazı bilim insanları, bir uçuş için oraya mürettebatlı bir görev de göndermek istiyor. Bu iyi bir fikir mi?
Dünya'dan biraz daha küçük bir çapa sahip olan Venüs, Güneş'e daha yakın yörüngede döner. Bu, yüzeydeki herhangi bir suyun oluşumundan kısa bir süre sonra buharlaşarak sera etkisini başlatması anlamına gelir. Erken ve sürekli volkanik patlamalar, lav ovaları yarattı ve atmosferdeki karbondioksiti artırdı ve bu, sıcaklığı Dünya'nın biraz üstünden şu anki yüksek değeri olan 475°C'ye çıkaran kaçak sera etkisini başlattı.
Venüs yılı bizimkinden daha kısa (225 gün) olsa da, dönüşü çok yavaş (243 gün) ve "geri hareketli" - Dünya'ya ters yönde. Yavaş dönüş, sürekli bir atmosfer kaybına neden olan manyetik alan eksikliği ile ilgilidir. Venüs'ün atmosferi gezegenin kendisinden daha hızlı “süper döner”. Birçok görevden alınan görüntüler, sülfürik asit damlacıklarından oluşan V şeklinde bulut desenleri gösterir.
Zorlu koşullara rağmen, bazı bilim insanları Venüs'ün bulutlarının bazı irtifalarda yaşanabilir koşullar barındırabileceğini düşünüyorlar. Venüs'ün bulutlarında, Dünya'daki mikroplar tarafından sürekli olarak üretildiği için olası bir yaşam belirtisi olan, fosfini gösteren son ölçümler şiddetle tartışıldı. Açıkçası, nereden geldiğini anlamak için daha fazla ölçüm ve araştırmaya ihtiyacımız var.
Gelecek görevler
Şimdiye kadar Venüs hakkında bildiklerimiz, geçmişteki birkaç sondadan toplandı. Örneğin 1970-82'de Sovyet Venera 7-14 sondaları Venüs'ün sert yüzeyine inebildi, iki saate kadar hayatta kaldı ve görüntü ve verileri geri gönderdi. Ancak, Venüs'ün Dünya'dan nasıl bu kadar farklı bir şekilde evrimleştiği hakkında, diğer yıldızların yörüngesindeki hangi gezegenlerin yaşam barındırabileceğini anlamak için de geçerli olan, sorular var.
Önümüzdeki on yıl, Venüs bilim insanları için bol kazanç vaat ediyor. 2021'de NASA, 2028-30'da fırlatılması beklenen Veritas ve DaVinci+ görevlerini seçti. Avrupa Uzay Ajansı, 2030'ların başında fırlatılmak üzere EnVision'ı seçti. Bunlar, bize Venüs'ün çevresi ve evrimi hakkında daha derin bir anlayış kazandıracak tamamlayıcı, mürettebatsız görevlerdir.
NASA'nın Macellan sondası tarafından görülen Venüs'teki kraterler.
Veritas, jeolojik tarihi, kaya bileşimini ve erken suyun önemini belirlemek için Venüs'ün yüzeyini haritalayacak. DaVinci+, atmosfere inecek ve bileşimini ölçecek, gezegenin oluşumunu ve evrimini inceleyecek ve bir okyanusa sahip olup olmadığını belirleyecek bir yörünge aracı ve küçük bir sonda içerir. EnVision, gezegenin yüzeyini, yeraltını ve atmosferik eser gazları inceleyecek. Yüzeyi daha önce hiç olmadığı kadar iyi çözünürlükle haritalamak için radar kullanacak.
Mürettebatlı uçuşlara ihtiyacımız var mı?
Venüs'ün mürettebatlı bir uçuşu fikri 1960'ların sonlarında öne sürüldü ve insanları gezegenin etrafında uçurmak için bir Apollo kapsülünün kullanılmasını içeriyordu. Ancak bu fikir Apollo bittiğinde sona erdi. Şimdi, Artemis'in Ay'ın etrafında uçma projesi ve mürettebatlı görevlerle ilgili diğer fikirler, fikrin en son olarak dergi makalelerinde ve bir savunma örgütü olan Uluslararası Uzay Federasyonu'nun Eylül 2022'deki son toplantısında yeniden gündeme gelmesine yol açtı.
Fikir, mürettebatlı bir uzay aracını Venüs'ün etrafında uçurmak ve Dünya'ya geri dönmek. Bu, bilim insanlarının, Dünya ile iletişim kurarken önemli zaman gecikmeleriyle mürettebatlı bir görevin nasıl yürütüleceği gibi derin uzay tekniklerini test etmelerini sağlayacaktır. Bu nedenle bizi Mars'a daha karmaşık, mürettebatlı bir görev için hazırlayabilir. Ancak mürettebat, Venüs'te herhangi bir iniş veya gerçek atmosfer incelemesi yapmaz - koşullar çok serttir.
Bu fikri destekleyen araştırmacılar, uzay aracının Mars rotasını değiştirmek için Venüs'ün kütleçekimini de kullanabileceğinizi, bunun da doğrudan Dünya'dan Mars'a gitmeye kıyasla zaman ve enerji tasarrufu sağlayabileceğini savunuyorlar. Bunun nedeni, ikinci seçeneğin iki gezegenin yörüngelerinin hizalanmasını gerektirmesidir, yani hem oraya giderken hem de geri dönerken doğru anı beklemeniz gerekir. Bununla birlikte, Mars'a mürettebatlı bir görev oldukça karmaşık olacağından, doğrudan Dünya'dan Mars'a gitmek tasarımları daha basit tutacaktır.
İnsanları canlı organizmaları barındırabilecek bir gezegene göndermek de onları bulmayı kolaylaştırmaz. Risklidir - herhangi bir yaşam keşfetmeden önce atmosferi kirletebiliriz. Biyokimyasal yaşam belirtileri aramanın en iyi yolu, mürettebatsız sondalardır. Ayrıca Güneş'e daha yakın olması nedeniyle güneş patlamalarından kaynaklanan önemli termal zorluklar ve daha yüksek radyasyon olacaktır.
Ve ne yazık ki, böyle bir uçuş göreviyle, gelen ve giden yörüngelerde sadece birkaç saatlik veri mümkün olacaktır. Şüphesiz bazı şaşırtıcı görüntüler ve faydalı ek veriler üretecek olan oldukça pahalı bir girişim olacaktır. Ancak bu, şu anda planlanan ayrıntılı ve çok daha uzun ısmarlama çalışmalara çok az katkıda bulunacaktır. Bu nedenle, Venüs'e mürettebatlı bir görev olasılığının çok düşük olduğuna inanıyorum.
Ayrıca, sadece uçmak yerine Venüs'ün atmosferinde gezinmek için mürettebatlı hava gemileri göndermek de dahil olmak üzere kavramsal, daha ihtimal dışı çalışmalar da var. Bu, bir uçuştan daha fazla bilim elde edebilecek güzel bir fikir, ancak şimdilik uzak ve gerçekçi olmayan bir kavram olmaya devam ediyor.
Şu an için sadece alçak Dünya yörüngesinde mürettebatlı keşif yapıyoruz. Artemis projesi ise insanları Ay'ın etrafında uçurmayı ve ay yörüngesinde Gateway adlı bir istasyon inşa etmeyi amaçlıyor. Bu, bilim yapmak, Ay'a mürettebatlı iniş sağlamak ve en önemlisi, yakıt ikmali ve uzun vadede Venüs'te eğitim almadan Mars'a ulaşmamıza yardımcı olabilecek uzak bir ortamda çalışma gibi derin uzay tekniklerini test etmek için tasarlandı.
Andrew Coates, Fizik Profesörü, UCL Mullard Uzay Bilimleri Laboratuvarı'nda Müdür Yardımcısı (Güneş Sistemi)
Bu makale The Conversation'da yayınlanmıştır.