Öğretmen haberleri ve gelişmelerden hemen haberdar olmak için Telegram kanalımıza katılın!
Kendi sınıfıma girerken zihinsel bir not aldım. Kişisel masa takvimi takvimimi kontrol ettim. Köşeden köşeye yazılı görevler görüyorum: test hazırlığı, AMSTI eğitimi, Sipariş bilim kitleri.
Öğrencilerim odaya girerken onlara hızlı bir gülümseme ve hızlıca “iyi sabaha ”aynı anda sabah çalışmalarına başlamaları için talimat verdim.
Sabah çalışmalarında, çalışma odanızda yol açtılar, bu da onların odadan çıkamadıkları “çıkış biletlerine” neden oldu.
Sınıfıma girdikleri andan itibaren görevdeydiler. Olması gerektiği gibi öğrendim.
“Onları meşgul et” diye duydum. “Yaralanmak için zamanları olmayacak.”
Bu doğru; yaramazlık yapmak için çok zamanları olmayacak… ama düşünecekleri pek bir şeyleri olmayacak. Yaratmak için fazla zamanları olmayacak. Hayal kurmak için fazla zamanları olmayacak.
Hayal kurmak düş değil mi? Kalbimizi dikkatlice planladığımız, organize ettiğimiz ve özetlediğimiz bir derse dökerken pencereden dışarı bakan bir çocuk gördüğümüzde - “onlardan kurtulmalarını” söylemenin hızlı olduğunu söylüyoruz.
Kaplayacak çok şeyimiz var, bu saçmalıkların ZAMANI yok.
Onları meşgul etmemiz söylendi. Her saniye maksimize etmemiz söylendi. Öğretmenler olarak, gerçek dışı miktarda malzemeyi gerçek dışı kısa bir süreye sıkmaktan sorumluyuz. Bizi strese sokuyor, çünkü daha fazla şey için itmek, itmek, itmek zorundayız. Sonra, öğrencilerimiz gök yüksek sorumluluk yığınımızdan taşan stresi yakaladılar.
Biz haberciler olduğumuz ve boşluğu doldurduğumuz halde, gerçekçi olmayan standartların kaynağı değiliz. Sanat derslerini daha fazla teknoloji dersi lehine tüketen öğretim üyeleri değiliz. Daha mantıklı bir içerik ve testler yaratan baş "iticiler" değiliz. Elektroniği finanse eden ve ders kitaplarını ve defterleri çöpe atan biz değiliz.
Biz bunlar değiliz ama biz fark yaratanlarız.
“Onları zilden zile meşgul etmek daha kolay.”
Çocuğumun önüne karikatür çizen bir iPad yerleştirmek, daha fazla oyun yapma arzusuyla uğraşmaktansa daha kolaydır.
“Günün daha hızlı geçmesini sağlıyor.”
Günün uçmasını sağlıyor, çünkü çok meşgulüz, nefes almayı unutuyoruz. Bu belirli gün boyunca, bir epifan vardı. Bu hayattaki en büyük öğrenme anlarım nelerdir?
Bu anların çoğu yalnız harcandı; öğrencilerimize şans vermiyoruz. Onları fiziksel olarak yalnız bırakamasak da, düşünecek zamanı ve yeri olan bir atmosfer yaratabiliriz. İçlerinde klostrofobik hissettirmeden onlara rehberlik verebiliriz. Bir an için sıkılmalarına izin verebiliriz. Sıkılmalarına izin vermeliyiz.
Öğretmenler olarak sık sık kendi yapılacaklar listemizde spiraller kurar ve zillerin çalınmasından önce biten etkinliklerimiz bittiğinde öğrencilerimizde başarısız olduğumuzu hissediyoruz; Ancak, bunlar öğrencilerin en çok etkileyebileceği anlardır. Sıkışan bir gün boyunca, öğrencilerimiz sadece göz açıp kapayıncaya kadar umutsuzca minnettar olabilirler .
Bu gün, çıkış uykularını üçüncü masa çekmeceme gömdüm ve takvimimi kapattım ve öğrencilerimden bir resim çizmelerini istedim. Bazıları “çizemezler” diye şikayet ettikten sonra kağıdın köşesine küçük kalpler çizdi. Akıllarının eşzamanlı olarak ve karalama oturumu sırasında düşüncelerle doluyken izledim. Bazı öğrenciler benden duvarda göstermemi istedikleri güzel resimler çekti. Bazı öğrenciler hiçbir şey yapmadı ve görünüşte “sıkılmış” görünüyorlardı. Onları uymaya zorlamadım. Onlara notlarını inciteceğini söylemedim. Can sıkıntısını daha fazla görevle doldurmaya çalışmadım. Sadece bir anlığına olmalarına izin verdim. Sadece ilk kez olanlar için sıkılmalarına izin veriyorum.
Muhtemelen sabahları sınava hazırlık konusunda derinlemesine geçiren ve öğleden sonralarını ders dışı etkinliklerin ve ev ödevlerinin ve video oyunlarının bulanıklığında geçirecek olan öğrencilerime bakıyorum.
Bu öğretme anlarından daha fazlasına sahip olmak istiyorum; kağıt üzerinde iyi görünen bir öğretmen olmadığım anlar. En üretken öğretmen veya en yüksek başarıya ulaşan öğretmen olmakla yaşayabilirim çünkü öğrencilerimin her saniyeyi verimlilikle veya rafların her santimini kupalarla veya zihninin her parçasıyla doldurmaları gerekmediğini bilmelerini istiyorum. sayıları ve gerçekleri ile.
İleriye dönük olarak, üretkenlik ve yaratıcılığın nasıl bir arada var olabileceğini gösteren öğretmen olmak istiyorum.
Programdaki her küçük deliğe yoğun çalışma yapan öğretmen olmak istemiyorum.
Sıkılmalarına izin veren öğretmen olmak istiyorum.