Kees van Dongen Kimdir ?
Kees van Dongen Kimdir ?
HOLLANDALI-FRANSIZ RESSAM
Doğum: 26 Ocak 1877 – Delfshaven, Hollanda
Ölüm: 28 Mayıs 1968 – Monte Carlo, Monaco
Kees van Dongen’in biyografisi
Yaygın olarak Kees van Dongen olarak bilinen Cornelis Theodorus Marie van Dongen, 26 Ocak 1877’de Hollanda’nın Rotterdam kentindeki Delfshaven’da doğdu. Hollanda burjuvazisi tarafından bira üreticisi bir ailede yetiştirilen genç Kees, erken yaşlarda sanata olan tutkusunu dile getirdi. On iki yaşında babasına malthouse’da yardımcı olmak için okulu bıraktı ve bir tasarım ve dekoratif sanatlar okulunda akşam derslerine katıldı. On altı yaşında, şimdi Willem de Kooning Akademisi olarak bilinen Rotterdam’daki Akademie voor Beeldende Kunsten’e (Kraliyet Güzel Sanatlar Akademisi) dört yıllığına kaydoldu. Dünyevi tonlu renklerle, ilk çalışmaları Hollandalı usta Rembrandt’ın etkisini yansıtıyordu.. Kraliyet Güzel Sanatlar Akademisi’nde bir öğrenci olan Juliana Augusta “Guus” Preitinger ile tanıştı ve ona aşık oldu. Bu süre zarfında, yerel Rotterdamsche Nieuwsblad gazetesi için natüralist çizimlerine ilham veren Kızıl Mahalle (fuhuş evleriyle bilinir) ve liman sokaklarında dolaştı.
Paris onun bir sonraki hedefiydi. Temmuz 1897’de babasından aldığı küçük bir yuva yumurtasıyla geldi ve sanatçıları ve toplumdan dışlanmışlarıyla tanınan Butte Montmartre mahallesine taşındı. Van Dongen yirmi yaşındaydı ve 1899’da Guus’a katılmak için yerleştiği Fransız başkentinin özgür ruhuyla büyülenmişti. Parisli anarşistlerle tanıştı ve özellikle Neo-Empresyonistleri savunan sanat eleştirmeni ve sanatçı Félix Fénéon’dan etkilendi.. 1900’e gelindiğinde Van Dongen parasını tüketmişti ve 1900 ile 1903 arasında her türlü garip işi yaptı ve neredeyse resim yapmayı bıraktı. 1901’de Guus ile evlenmesinin ardından, karısı iki gün sonra ölen bir oğlu doğurdu. İsviçreli Art Nouveau ressamı Théophile Steinlein’ın yardımıyla L’Assiette au Beurre , Frou Frou , Le Rabelais ve Gil Blas gibi çeşitli hiciv gazetelerinde teknik ressam olarak çalıştı . Hollanda, Paris ve Normandiya’dan esinli empresyonist manzaralardan esinlenilmiş, sükunet renkleriyle farklı olarak, Van Dongen’in bu döneme ait resimleri çok daha parlak bir palet kullanıyor ve Montmartre sokaklarında yürüyen fahişeler resimlerinin ana konusu oldu.
1904’te Paris’in önemli bir sanat tüccarı olan Ambroise Vollard , van Dongen’i Salon des Indépendants’a katılmaya davet etti ve ertesi yıl, Henri Matisse, Maurice de Vlaminck, Albert Marquet ile birlikte unutulmaz Salon d’Automne’da çalışmalarını sergiledi. Andre Derain. Bu sergiler Fovizm’in doğuşuna işaret etti ve van Dongen’in 20. yüzyılın en önemli iki erken avangart hareketinin kurucuları arasındaki konumunu sağlamlaştırdı . 1905’te van Dongen ve eşi Guus, Dolly adında bir bebek kızı karşıladı ve tüm aile, genç Pablo Picasso da dahil olmak üzere bir dizi bohem sanatçıyı barındıran Montmartre’deki harap bir bina olan Bateau-Lavoir’e taşındı.van Dongen’e “Bateau-Lavoir Kropotkine” lakabını takan (Rus anarşistine bir gönderme ve van Dongen’in kendi kendini ilan eden anarşist eğilimlerine gönderme). Picasso, onu metresi ve ilham perisi Fernande Olivier ile tanıştırdı ve o, Hollandalı ressamın Guus’tan sonra ikinci favori modeli oldu, İspanyol ressam ve van Dongen’in karısını dehşete düşürecek şekilde.
Fauves arasında, genellikle Matisse’in rakibi olarak tasvir edilen belirgin bir kişilik olan van Dongen, bir sünger gibiydi, karşılaştığı her avangard stili , Dresden merkezli Die Brücke hareketinin öncüsü Max Pechstein’ınki de dahil olmak üzere içine çekiyordu. gerçekçi renkler ve cüretkar figüratif konular, van Dongen’i Ekspresyonizm yönünde daha da ileriye itti.. Pechstein, onu 1908 ve 1910 yılları arasında çeşitli Ekspresyonist sergilere katılmaya davet etti. Vollard, bu sergiden van Dongen’in bazı resimlerini satın aldı ve gelirle, sanatçı 9. bölgede bir eve yükseltebildi ve Folies yakınlarında ayrı bir stüdyo kiraladı. Bergere, Montmartre’nin kalbinde bir bar ve dans salonu. Van Dongen bu gece dünyasına ve kiralık kadın bedenlerine odaklanmaya devam etti; kabare şarkıcısından fahişeye.
1910’da, prestijli Bernheim-Jeune galerisinin desteğiyle Van Dongen, eleştirel ve kamuoyunda tanınırlık kazandı. Son ticari başarısını seyahat etmek için kullandı: önce Hollanda’ya döndü, ardından 1910 kışında İtalya, İspanya ve Fas’ı ziyaret etti. Onun gözünü derinden etkileyen Endülüs’ün Flamenko müziği, dansı ve gösterişli kostümleri karşısında gözleri kamaştı. sonraki on yılın işi. Birinci Dünya Savaşı’nın eşiğinde, Van Dongen, Parisli seçkinlerin çevrelerinde giderek daha fazla görünür olan, salonlarına ve sosyal toplantılarına özenle katılan başarılı bir ressamdı. Daha lüks bir mahalle olan Montparnasse’ye taşınmıştı ve yakın arkadaşı olan Fransız modacı Paul Poiret ve eksantrik İtalyan mirasçı ve sanat patronu Marquise Luisa Casati de dahil olmak üzere etkili sosyalistler arasında dolaştı. Mankenlerin, ünlülerin ve yıldızların bu ışıltılı dünyasında heyecanla, Rue Denfert-Rochereau’daki stüdyosunda hedonist partiler verdi. 1914’te Hollanda’yı ziyaret eden Guus ve Dolly, savaşın sonuna kadar orada mahsur kaldılar ve 1918’de döndüklerinde Van Dongen onları kabul etmeyi reddetti. 1927’ye kadar birlikte yaşayacağı bir haute couture evin müdürü olan Jasmy Jacob adında bir metresi almıştı. Jacob, onun sosyal merdiveni tırmanmasına yardım etti, bu da sürekli bir portre komisyonları akışı ve geri kalanı için finansal güvenlik sağladı. Onun hayatı. Guus’tan boşanması 1921’de tamamlandı. Savaşın sonuna kadar orada mahsur kaldılar ve 1918’de döndüklerinde Van Dongen onları almayı reddetti. 1927’ye kadar birlikte yaşayacağı bir haute couture evin müdürü olan Jasmy Jacob adında bir metresi almıştı. Jacob, onun sosyal merdiveni tırmanmasına yardım etti, bu da sürekli bir portre komisyonları akışı ve geri kalanı için finansal güvenlik sağladı. Onun hayatı. Guus’tan boşanması 1921’de tamamlandı. Savaşın sonuna kadar orada mahsur kaldılar ve 1918’de döndüklerinde Van Dongen onları almayı reddetti. 1927’ye kadar birlikte yaşayacağı bir haute couture evin müdürü olan Jasmy Jacob adında bir metresi almıştı. Jacob, onun sosyal merdiveni tırmanmasına yardım etti, bu da sürekli bir portre komisyonları akışı ve geri kalanı için finansal güvenlik sağladı. Onun hayatı. Guus’tan boşanması 1921’de tamamlandı.
1926’da Legion of Honor’la ödüllendirildi ve 1929’da vatandaşlığa alınmış bir Fransız vatandaşı oldu. 1930’a gelindiğinde, daha önceki kariyerinin anarşist eğilimlerini terk etti ve sosyete ressamı rolünü benimsedi. Altmış üç yaşında, 1940 yılında Jean Marie adında bir oğlu olan çok daha genç bir kadın olan Marie-Claire Huguen ile tanıştı. 1930’lar ve 40’lar boyunca zengin ve ünlüleri kaydetmeye devam etti. Bu eserler, savaşlar arası dönemde Paris’teki ruh halinin hayati bir kaydı olmaya devam ediyor. 1941’de Üçüncü Reich’ın resmi heykeltıraş olan Arno Brecker, Van Dongen’i tüm masrafları karşılanan Nazi Almanyası’nda bir propaganda turuna davet etti ve Derain, Vlaminck ve Friesz’in de aralarında bulunduğu on iki sanatçıyla birlikte daveti kabul etti. Hareket ettiği büyük ölçüde Nazi karşıtı Fransız sanat çevrelerinin bakış açısından, bu, yargıda affedilemez bir hataydı.
Savaştan sonra, bir yıl boyunca Salon d’Automne’da sergilenmesi yasaklandı ve eseri, bir zamanlar onu övmüş olan bazı eleştirmenler tarafından bile gözden düştü. O ve Huguen 1953’te evlendiler ve 1959’da şık Monako’ya taşındılar ve burada gençken diğer bohem sanatçılarla birlikte yaşamaktan keyif aldığı binaya nostaljik bir gönderme olan “Le Bateau Lavoir” adını verdiği bir ev satın aldılar. 1967’de Paris’teki Modern Sanat Müzesi, 90 yaşındaki ressamın çalışmalarını onurlandıran bir retrospektif düzenledi. Sergi o yıl daha sonra Rotterdam’a gitti, ancak olumlu bir şekilde değerlendirilmedi. Sanatçı kısa bir süre sonra 28 Mayıs 1968’de Monako’da göreceli olarak anonim olarak öldü.
Van Dongen, 1900’lerin başında Paris’te birleşen tüm stilleri özümsedi ve onlardan yeni bir şey yarattı. Kadın bedenine psişik derinlikten yoksun, duyusal bir yüzey olarak yaklaşımı, Willem de Kooning , Tom Wesselmann ve Yves Klein gibi sonraki ressamlara, kadın bedenini boyalı tuval için bir metafor olarak ele alma izni verdi. Buna ek olarak, van Dongen’in bir portreci olarak izlediği yol, 1950’lerden sonra sanatın merkezi haline gelecek olan sanat ve ticaret arasındaki etkileşimi önceden şekillendiriyor. Saygısız bir sosyetik ve üst sınıfların dostu olarak resmettiği fahişeler gibi kiralanabilir, parıldayan her şeyi bir takdir ve küçümseme karışımıyla resmederek, ekili ironisi Andy Warhol’un yolunu açtı.. Van Dongen, aralarında Derain , Dufy ve Vlaminck’in de bulunduğu diğer Fauves’e verilen eleştirel beğeniyi hiçbir zaman almamıştır ve bunu hak edip etmediği hala açık bir sorudur. Kesin olan şey, modern sanatın onsuz aynı olmayacağıdır. Eserleri , Fovizm ve Ekspresyonizm arasındaki kesişme noktasında yer alır ve bir sanatçı olarak geleceğe giden yolu gösteren riskler aldı.