İnsanın kendine karşı da dürüst olması onun maneviyatının gelişmişliği ile ilgilidir. Eğer insan derinliklerinde saklanan güzelliklerin yanı sıra çirkinliklerini de görebilirse ve onları fark etme cesaretini kendinde bulabilirse ne güzel.Bu tür yazılarda yazar okuyucuya tamamen yansıdığı için artık insanın saklayacak bir şeyi kalmıyor sanki?Kendimize dışardan bakabilmek kimi zaman ne kadar da zorlaşıyor değil mi sevgili okuyucular. Bir bakıyorsunuz birileri dinin avukatlığını yapmaya kalkışmış fakat davranışları samimi bir dindarın davranışı gibi değil. İşin garip tarafı o insan bunun kesinlikle farkında değil, kendini hidayete ermişlerin zümresinden sayıyor çünkü "içe bakış"da eksiklik var. Hemen hepimizde olduğu gibi.Konuyu biraz daha açalım: Kendimizi ruhen ve davranış olarak okuyamıyoruz çünkü hakikate karşı henüz basiret gözlerimiz açılmamış. Bunu nereden anlıyoruz, söylediklerimiz ile eylediklerimiz yani eylemlerimiz birbirini tutmuyor. Kalp gözlerimiz henüz açılmamış, bu yüzden hakikate ve marifete yani Allah bilgisine ulaşamamışız. Kendimizi göremiyoruz ki Rabbimizi görebilelim. Bu bağlamda şu anlamlı cümleyi hatırlayalım; "Nefsini bilen Rabbini bilir". İşte gerçek bu dört kelime ile ne güzel anlatılmıştır.Nefsini bilebilmek Tasavvufun ana konularından biridir; nefsini bilmek nefs tezkiyesinin hem nedeni hem de sonucudur. Şöyle ki; nefsini tezkiye eden onu bilir, nefsini bilen onu tezkiye etmeye çalışır.Allah'ın murakabesinde yani görüp gözetmesinde olduğumuzu fark edebilmektir, bizleri ona yaklaştıran. Bilmiyorum yazının geri kalanında nelere değinmeli, kamil insan olmak gerçekten kolay değil ama bu çabanın içinde var olmak güzel. Geçmiş Kurban Bayramınızı tebrik ediyoruz ve sizleri Allah'a emanet ediyoruz.