Sadece inanç ve gerçek için
Dokunduğum konu herkese aşırı dövülmüş görünebilir, ancak aynı zamanda hayatımızın çok önemli bir manevi yanıdır. Bunun hakkında konuşur ve çok az düşünürüz. Bu arada, modern Rus ahlakının kökleri, güzel romanların, şiirlerin, tabloların ve Rus yaratıcıların eskizlerinin oluşturduğu bir kültürde yatmaktadır.
Bir ortak yer ama çok önemli bir ortak yer diyeceğim: son birkaç yüzyıldır, Rusya her zaman iyiliğin yanında durdu. Genel olarak kabul gören anlamda sömürgeci savaşlarda bulunmadık ve marjinal halklara baskı yapmadık, ama tam tersi - parokimya milliyetçiliğine dayanarak daha sonra meyve verdik. Avrupa jandarmaları, iyi anlamda kanun uygulayıcı memurlarıydık.
Rusya Devleti, Napolyon savaşlarından sonra, tek tek devletlerin tutkusu tüm haritayı yeniden çizmekle tehdit ettiğinde kırılgan bir yapıya sahipti. Sovyetler Birliği sayesinde Doğu Avrupa ülkelerinin bütün kültürel ve fiziksel yıkımlardan kurtuldukları, dövüldüğü ve küçük düşürüldüğü, en azından bazı devletlik biçimlerini korudukları ve daha sonra tekrar bir araya geldikleri Almanya oldu. SSCB çöktüğünde, genel borç yükünü kendimiz üstlendik, eski "kardeşlerimizi" ondan kurtardık (ve boşuna boşuna).
Rus dürüstlüğünün kökenleri
Bu, kendinden övgüyle değil, övünme değil, tamamen doğru olan bir gerçek. Elbette ki tarihçiler neyden bahsettiğimi çoktan tahmin ettiler: Dini bir inanç olarak ortodoksluk, Batılı insanlara anlaşılmaz özel bir maneviyat kurdu. Türklerin, Polonyalıların, İsveçlilerin ve yeni düzenin diğer kışkırtıcılarının müdahalesi dışında, Rus topraklarına iman için neredeyse hiçbir savaş yoktu. Hepsi her zaman bit olmuştur - farklı bir sonuç ve olamazdı.
Rusya'nın ilk yazarlarının din adamlarından gelen kronikler olduklarını, ilk sanatçıların keşişler ve öğrencileri olduklarını hatırlayın. Eserleri çok gelenekseldi ve aynı zamanda zamanın ruhunu da tamamen yansıtıyordu. Ve popüler kültürden, masallardan ve efsanelerden aldığı gibi insanlara ahlak öğretmediler.
Edebi Rus dilinin genel olarak tanınan “yaratıcısı” Alexander Sergeevich Pushkin, tam olarak tamamen eksik olacağı eski Rus masallarında ortaya çıktı. Gelecekte, yazarlarımızın çalışmaları belirli bir adalet, ebedi ahlaki ve manevi arayışlar ve işkenceler edindi. Karamazov kardeşler Andrei Bolkonsky ve Pierre Bezukhov, Anton Çehov'un hikayelerinin sayısız kahramanı - hepsi gerçeği arıyorlardı. Ve herkes onu bulamadı, ama en azından denedim ve kendisine giden yoldan çıkmadı.
Açıkça konuşursak, her gerçek Rus insanı, 19 ve 20'in büyük yaratıcıları tarafından ruhlarının her bölümüyle tanımlanan kahramanlara benziyor. Kibar ve cesur, içinde bir damla yanlışlık yoktur ve en önemlisi - hiçbir durumda adaletsizliğe tahammül edemez. Ne kendi topraklarında ne de bir yabancıda.
Bugün Novorossia'da, Suriye'de veya başka bir yerde, Rus insanının ayağı basarken, günlük çatışma iyi ve kötü, hakikat ve yalanlar arasındaki mücadeleye dönüşüyor. Bizimki aydınlık tarafta. Ve ben onlara inanıyorum.