Araştırmada, İstanbul ili Küçükçekmece ve Başakşehir ilçelerinde görev yapan beden eğitimi öğretmenlerinin empatik eğilim düzeylerini belirlemek ve empatik eğilim düzeylerinin bazı değişkenlere göre farklılık gösterip göstermediğini ortaya koymak amaçlanmıştır. Araştırmada, mevcut durumu ortaya çıkarmayı amaçlayan betimsel bir yöntem kullanılmıştır. Araştırmanın evrenini, Türkiye Cumhuriyeti Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı özel ve resmi okullarda beden eğitimi öğretmeni olarak görev yapan öğretmenler oluşturmaktadır. Çalışma katılımcıların gönüllülük esasına göre yürütülmüş ve 173 beden eğitimi öğretmenine ulaşılmıştır. Öğretmenlerin, 81’i Küçükçekmece ilçesinde, 92’si Başakşehir ilçesinde görev yapmaktadır. 54’ü kadın, 119’u erkektir. Katılımcı öğretmenlerin 35’i 21-30 yaş arasındayken, 31-40 yaş arasında 76, 41 ve üstü yaşta iste 62 öğretmen vardır. Örneklem grubunun evreni temsil eder nitelikte olduğu kabul edilmiştir. Araştırma nicel yönteme göre tasarlanmış olup ilişkisel tarama modeline göre yürütülmüştür. Veri toplama araçları olarak araştırmacılar tarafından hazırlanan 8 soruluk “Kişisel Bilgi Formu” ve 1988 yılında Dökmen tarafından geliştirilen “Empatik Eğilim Ölçeği’nden (EEÖ)” yararlanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda, beden eğitim öğretmenlerinin empatik eğilim düzeylerinin orta düzeyde ve görev yeri, görev yapılan ilçe, meslekteki görev süresi ve gelir durumu değişkenleri ile empatik eğilim ölçeğinin arasında anlamlı bir farkın olduğu söylenebilir.
Empati, İletişim, Beden Eğitimi Öğretmeni