Esra, gebelik günlüğüne Austin, Texas’tan devam ediyor.
Esra’nın bütün yazılarını buradan okuyabilirsiniz.
***
Merhaba,
Bu hafta oldukça yorucu geçti benim için. Çarşamba sabah çıktım evden cuma akşam döndüm. 3 gün 3 ayrı eyalette işim vardı. Üstüne bu aralar iyice yoğunlaşan bulantılarım da eklenince geçen haftayı bitirdiğimde savaştan çıkmış gibiydim. O yüzden bilgisayarımı hiç açmadım bu haftasonu ve bol bol dinlendim.
Benim en sevdiğim hamilelik belirtisi uyku. Aman allahım o nasıl tatlı bir uykudur. Uyumayı zaten çok seviyorken şimdi fırsatını bulduğum her an uyuyorum. Uçakla yolculuk yaparken mesela uçak daha kalkmadan uyumaya başlıyorum ve inerken tekerlekler yere vurduğunda uyanıyorum. Eh bir de yanımda oturan kişi tuvalete gidecekse mecburen uyanıyorum. Ben zaten her yerde kolaylıkla uyuyabilen birisi olduğum için bastıran uykuma direnmiyorum. Öğrendiğim kadarıyla ilerleyen aylarda uykusuzluk problemi ortaya çıkıyormuş. Umarım böyle bir problem yaşamam.
Geçtiğimiz hafta aklımı kurcalayan birkaç şeyden bahsetmek istiyorum bu hafta. Bunlardan ilki doğum şekli. Diğer günlük arkadaşlarımın olduğu gibi bu konu benim aklımı da kurcalıyor. Tabii ki her anne adayı gibi bende minik mucizemin sağlığını ve kendi sağlığımı düşünüyorum.
Burada yani Amerika’da vajinal doğum daha yaygın ve doktorlar tarafından destekleniyor. Öncelikle burda şunu açıklamalıyım. Benim şu zamana kadar denk geldiğim bütün kadın doğum doktor ofisleri birer grup. Yani bir ofiste 3,4 ve hatta 10 doktor çalışıyor. Mesela şu anda gittiğim ofiste 10 tane doktor çalışıyor. Her gece bir doktor nöbetçi oluyor ve o gece doğumları o doktor yaptırıyor. Normal doğum veya acil sezeryan olması bir şeyi değiştirmiyor. Eğer kendi doktorunuz o gece nöbetçi değilse sizi kimin doğurtacağını bilemiyorsunuz. Normal doğum yapmaya karar verdiğinizde biliyorsunuz ki eğer doğum gece başlarsa diger doktorların doğumu gerçeklestirme olasılığı sizin doktorunuzun doğuma girme olasılığından çok daha yüksek. İşte tam da bu yüzden burda suni sancı ile doğumu başlatmak çok yaygın. Ben suni sancı istemiyorum. Hani sezeryan olur normal doğum olur şartlar belirler, bebek ve anne sağlığı belirler ancak bildiğim kesin bir şey var o da suni sancı istemiyorum.
Ben de aslında bir çok anne adayı gibi doğumdan korkuyorum. Normal doğumdan korkuyorum çünkü çocukken geçirdiğim kalça çıkığı probleminin tekrarlamasından korkuyorum. Sezeryan doğumdan korkuyorum çünkü çok ciddi bir ameliyat olduğunu düşünüyorum. Son doktor randevumda doktoruma kalça çıkığını sordum. Bana bacaklarımı esnetebiliyorsam bir problem olmayacağını söyledi. Ancak benden başka sadece bir hastasında bu problemi yaşamış ve hasta pardon gebe sezeryan doğumu seçtiği için bir problem olmadan atlatılmış. Bu konuda doktorumu deneyimsiz buldum ancak aynı zamanda doktor doktor gezip kalça çıkığı deneyimi olan doktor bulabileceğimi sanmıyorum.O yüzden okumaya ve araştırmaya başladım. Şimdiye kadar bulduğum ve okuduklarım kadarıyla kemikler ve çatı artık gelişimini tamamladığı için bir problem olmayacağı yönünde. Hatta forumlarda deneyimlerini paylaşan kadınlar bu korkuların normal olduğunu ama doğumun normal bir kadının doğumundan farkı olmadığını sık sık dile getirmişler. Ancak ara ara acaba bir ortopediste danışsam mı acaba diye düşünmeye başladım. Bu konuda kısa zamanda bir karara varıp ona göre hareket edeceğim. Şu durumda ağrı kesici kullanmadan vajinal doğum üzerine yoğunlaştım diyelim. Tabii ki anne ve bebek sağlığı herşeyden önemli diye ekliyorum. Bu konuda deneyimleri olanlardan yardım istiyorum. Mümkünse hikayenizi dinlemek isterim.
Bu hafta yine okuduğum forumlardan birinde dikkatimi gerçek bir hikaye çekti ve güvenli hamileliğin ne kadar önemli olduğunu anladım. Kısaca özetlemek gerekirse şu anda mevcut emniyet kemerleri hamilelikte kadını yeterince koruyamıyor. Rahime doğru olan yoğun kan dolaşımı ani bir kaza anında emniyet kemerinin alt kısmının uyguladığı baskı nedeniyle şiddetli iç kanamaya sebep olarak hem anne hemde bebeğin sağlığını tehlikeye atıyor. Size her hafta birçok farklı şehirde seyahat ederek çalıştığımdan bahsetmiştim. Emniyet kemerini hamileler için güvenli hale getiren aparatlar üretmişler. Şimdilik araştırıyorum. Aklıma yatanı bulduğum anda satın alıp kullanmaya başlayacağım. Okuduğum olay beni çok etkiledi. Kazada kimsenin burnu bile kanamazken anne adayını ve bebeği kaybetmişler.
Bol bol araştırıp okuduğum bir diğer konu ise tdap aşısı. Bu aşı 10 sene kadar önce bulunmuş ve FDA tarafından onaylanmış. Tetenoz, difteri ve boğmaca aşılarının birleşiminden oluşuyormuş. Bunu anne adayına, baba adayına ve ilk üç ay içinde bebeğe yakın temasta bulunacak herkese (annecim merhaba) yapılmasını şiddetle tavsiye ediyorlar. Ben yaptıracağım, tabii Yalım da. Bu konuda da uzun uzun okudum ve yaptırmaya karar verdim.
Mide bulantılarım oldukça arttı. Gerçi şikayet edecek durumda değilim çünkü henüz kusmadım ama devamlı bir bulantı hali var. Öğleden sonra başlıyor ve yatana kadar devam ediyor. Birkaç akşam yemek yiyemedim. Yemek yiyebildiğim zamanlarda o kadar yavaş yiyorum ki geçen yemeğimi yediğim restoranda kadın yemeğimi beğenmediğimi sandı. Açıklama yapmak zorunda kaldım kadına. Bir yudum alıyorum iki dakika bekliyorum. Su içiyorum yine bir dakika bekliyorum sonra bir yudum daha. Bir tek meyve yerken hiç zorlanmıyorum.
Artık yavaş yavaş 12. hafta içinde olduğumu dile getiriyorum. Böyle 11. hafta bitti dediğimde yeterince zevkli olmuyor. Aman allahım ben neredeyse 3 aylık hamileyim diyorum bazen Yalım’a. Target’a (buranın Migros’u mu desem?) gittiğimizde ben biberonlar, önlükler, emzikler vs bakarken Yalım da oyuncak reyonlarına bakıyor. Yavaş yavaş duruma hazırlıyoruz kendimizi. Önümüzdeki hafta bir ultrason daha var. Bu ikili taramaya denk gelen testler. Bunu yaptırdıktan sonra bildiğim kadarıyla 20. haftaya kadar bir daha ultrason yok. Bu durum canımı sıkıyor aslında. Ama yapacak bir şey yok.
Aslında çok öncelerden beri intelligender (idrar ile cinsiyet testi) testini yapmak istiyordum. Geçen almaya gittik ve üzerini dikkatli okuyunca progesteron kullanan hamileler için test sonucu güvenli değildir yazdığı için almadık. Malum hala progesteron hormonu kullanıyorum. Bir ay bekledikten sonra ancak güvenilir olurmuş test sonucu. Yani olmadı benim için.
Bu haftaya son not olarak şunu düşmeliyim: Hamilelikte oluşacak çatlakları önlemek için Lush’dan aldığım losyon barı (katı losyon- kullandıkça eriyip cilde yayılıyor) kullanmaya başladım. Hatta bir tarif buldum malzemelerimi satın aldım. Bittiğinde kendim yapacağım. Devamlı uçak yolculuğu yaptığım için sıvı losyon ve yağları taşıma imkanım yok. O yüzden kullandığım bu üründen çok memnunum. Her gün kullanmaya çalışıyorum.
Haftaya bizim için büyük gün. Heyecanla bekliyoruz. İnşallah haftaya burdan daha da iyi haberlerle görüşmek üzere!
Sevgiler,
Esra Aytul