We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
York'un Askeri Mirası, Ian D. Rotherham
York'un Askeri Mirası, Ian D. Rotherham
York'un konumu, İngiltere'nin kuzeyindeki herhangi bir askeri çatışmanın merkezinde olduğu anlamına geliyordu. Ouse Nehri üzerinde yer alır ve denizden kolayca erişilebilir ve batıda Pennines ve doğuda North York Moors arasındaki boşlukta, düz bir kuzey-güney koridorunun ortasında, düz bir kuzey-güney koridorunun ortasındadır. İngiltere ve İskoçya arasındaki ana yollar. Konumu, aynı zamanda kendi başına bir askeri hedef olarak önemli hale geldiği anlamına geliyordu - 1066'nın en önemli iki muharebesinin yeriydi, Gül Savaşları ve İngiliz İç Savaşı'nın önemli muharebeleri şehrin yakınında gerçekleşti. .
Burada hatırlanması gereken önemli bir nokta, bunun York merkezli askeri birliklerin denizaşırı savaşlara katılımının bir tarihi değil, York ve çevresinde meydana gelen olayların bir incelemesi olmasıdır. Bu nedenle, Büyük Savaş hakkında çok az şey varken, İkinci Dünya Savaşı için içerik, Alman bombalamasına ve şehrin etrafındaki düz arazilerde inşa edilen çeşitli RAF hava limanlarının ayrıntılarına bir bakışla sınırlı. York'un askeri işlere doğrudan katılımı İç Savaş ile etkili bir şekilde durur - Jacobite İsyanlarının ana olayları şehri büyük ölçüde atladı ve ana Jacobite ordusu alternatif, batı, İngiltere'ye giden yolu izlemeyi seçti.
Şehrin askeri işlere daha geniş katılımı, yazıldığı sırada şehirle ilişkili alayların sahip olduğu askeri onurlara ve Büyük Savaş sırasında York veya yerel erkekler tarafından kazanılan VC'lere bakan dokuzuncu bölümde yeniden ele alınmıştır. Askeri miras üzerine olan Onuncu Bölüm, şehirdeki çeşitli kışlalara ve diğer askeri binalara bakar ve bu da bölgede yıllar içinde kaç birliğin üslendiğine dair bir fikir verir.
Sonuç, York'un İngiliz askeri tarihindeki rolüne ilişkin ilginç bir giriştir, tabii şehrin çevresinde meydana gelen birliklerin faaliyetlerine değil, şehrin yakınında meydana gelen olaylara odaklandığını hatırlarsanız.
Bölümler
1. Giriş
2 – Erken Tarih
3 – Norman Conquest'e Kadar Yerel Çatışma
4 – Kuzeyin Harryingi
5 – Fetih Sonrası York ve İngiltere Savaşta
6 – İngiliz İç Savaşı
7 – Yakubi İsyanı
8 – İkinci Dünya Savaşı & Soğuk Savaş
9 – Hizmet, Onur ve Ödüller
10 – Askeri Miras
11 – Duvarlar ve Diğer Savunmalar
Yazar: Ian D. Rotherham
Baskı: Ciltsiz
Yayımcı: Pen & Sword Military
Anne Lister
Anne Lister (3 Nisan 1791 - 22 Eylül 1840), "ilk modern lezbiyen" olarak adlandırılan ifşaatlarıyla ünlü bir İngiliz günlük yazarıydı.
Lister, Batı Yorkshire, Calderdale'deki Shibden'de nispeten rahat bir toprak sahibi aileden geliyordu ve okul günlerinden itibaren, genellikle uzun yurtdışı gezilerinde birçok lezbiyen ilişkisini yönetti. Kaslı ve erkeksi görünüşte, sadece siyahlar içinde giyinmiş ve yüksek eğitimli, genellikle kaba bir şekilde "Centilmen Jack" olarak biliniyordu. En uzun ilişkisi, şu anda İngiltere'de lezbiyen evliliğin doğum yeri olarak kutlanan Goodramgate, York'taki Holy Trinity Kilisesi'nde hayali olarak evli olduğu Ann Walker ile oldu.
Lister'in günlükleri, tarihi Shibden Hall'daki gelişimi ve tarım, madencilik, demiryolları ve kanallardaki ilgi alanları da dahil olmak üzere Batı Yorkshire'daki çağdaş yaşam hakkında çok şey ortaya koyuyor. Birçok giriş, ölümünden çok sonrasına kadar şifresi çözülmeyen bir kodla yazılmıştır. Lezbiyenliğin bu grafik tasvirleri o kadar açık sözlüydü ki, gerçek oldukları doğrulanana kadar bir aldatmaca olduğu düşünülüyordu.
CIA'in Amerika Üzerine Gizli LSD Deneylerinin Mirası
Yeni sınıflandırılmamış bilgiler, ABD hükümetinin 1950'lerde ve 60'larda farkında olmayan yüzlerce Amerikalıya LSD dozunu vermek için yürüttüğü gizli operasyonu geniş çapta patlattı.
İlgili
LSD laboratuvardan kaçmadan ve hippiler tarafından müjdelenmeden önce, ABD hükümeti, ilacın yüzlerce masum Amerikan sivili ve askeri personeli üzerindeki etkilerini gizlice test ediyordu. 1953'ten 1964'e kadar süren MK-ULTRA programı, Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın gizli operasyonuyla ilgili yeni sınıflandırılmamış materyallerde mutlaka okunması gereken bir özellik olarak, SF Haftalık CIA'in etik olmayan uyuşturucu testlerinin tuhaf dünyasını tamamen ortaya koyuyor. Tamamen inanılmaz ama gerçek hikaye, ifşa edilmeyen testler için farkında olmadan johns'ı cezbetmek için fahişelerin kullanılmasını, uyuşturucuları içeceklere sokan narkotik ajanlarını ve San Francisco'daki bir barı asitle dolu olduğunu bilmeden soyan bir ABD polisini içeriyordu.
Paranoyak bir rüyadan bir şey gibi geliyor. Gerçekten de, programın belgeleri ve diğer gerçekleri kamuoyuna açıklanmadan önce, programdan bahsedenler sıklıkla psikotik oldukları gerekçesiyle reddediliyordu. Ancak ABD hükümetinin gizli insan deneyleri geçmişi, özellikle ona verdiğimiz gücü ve uyuşturucuları düzenleme şeklimizi düşündüğümüzde akılda tutulmalıdır.
ABD, komünist Rusya, Kuzey Kore ve Çin'in uyuşturucuyu yakalanan Amerikalıların beynini yıkamak için kullandığına inandığı için LSD deneylerinin yapıldığı iddia edildi. Sonuç olarak, CIA, bu potansiyel olarak faydalı teknolojiyi geliştirmede ve bunlara yanıt vermede geride kalmak istemedi.
Böylece, inanılmaz bir şekilde, sahilde, şehir barlarında, restoranlarda Amerikalılara gizlice asit vermeye karar verdi. On yıl boyunca CIA, insanları bilmeden uyuşturup ardından müdahale etmeden takip edip izledikleri tamamen kontrolsüz testler yaptı. Bazı durumlarda, teşkilat uyuşturucuyu sorgulamalar yapmak için kullandı, ancak bu prosedürler o kadar tutarsız bir şekilde yürütüldü ki, faydalı veriler sağlamada eşit derecede yararsız oldukları ortaya çıktı.
Etik kontrollerin olmaması daha da korkunçtu. İşte nasıl SF Weekly’'ler Troy Hooper, MK-ULTRA operasyonundan hayatta kalan son kişilerden birinin başına gelenleri şöyle anlatıyor:
Aradan 50 yıldan fazla zaman geçti ama Wayne Ritchie asitle doz almanın nasıl hissettirdiğini hâlâ hatırlayabildiğini söylüyor.
1957'de Yedinci ve Misyon caddelerindeki ABD Posta Ofisi Binasında bir tatil partisinde diğer federal memurlarla burbon ve soda içiyordu. Oda birdenbire dönmeye başladığında, şakalaşıyorlar ve hikayeler değiş tokuş ediyorlardı. Köşedeki Noel ağacındaki kırmızı ve yeşil ışıklar çılgınca dönüyordu. Ritchie'nin vücut ısısı yükseldi. Bakışları etrafındaki baş döndürücü renklere sabitlendi.
ABD şerif yardımcısı özür diledi ve yukarı ofisine çıktı, oturdu ve bir bardak su içti. Kendini oluşturması gerekiyordu. Ama onun yerine yapıştırmadan geldi.
Ritchie o kadar paranoyak ve sıkıntılı hale geldi ki, kendini tutmanın tek yolunu seçti. onlara onu almaktan önce vurmak oldu:
Benden kurtulmak istiyorlarsa onlara yardım edeceğime karar verdim. Ritchie şöyle hatırlıyor: "Ben dışarı çıkıp ofisimden silahlarımı alıp bir bar dikeceğim." “düşündüm, ‘kız arkadaşıma New York'a uçak bileti almaya yetecek kadar para bulabilirim ve kendimi teslim edeceğim’. Ama başarısız oldum”.
Ritchie, bir halüsinojen ve alkolle kafatasından çıktı ve Fillmore Bölgesi'ndeki Shady Grove'a girdi ve son bir burbon ve soda sipariş etti. Son damlaları da yuttuktan sonra tabancasını barmene doğrulttu ve para istedi.
Neyse ki, bir garson ve bir patron onu bastırmayı başardı ve Ritchie kimse yaralanmadan tutuklandı. Daha da şans eseri, orduda görev yapmış bir kolluk görevlisi olduğu ve daha önce bir sicili olmadığı için, yalnızca denetimli serbestlik ve 500 dolar para cezasına çarptırıldı. Ancak Mareşallik Hizmetinden istifa etmek zorunda kaldı.
On yıllar sonra, 1999'da Ritchie, CIA'in asit deneylerinde yer alan Amerikalı kimyager Sidney Gottlieb'in ölüm ilanıyla karşılaştığında, iki ile ikiyi bir araya getirdi. Makale, bir zamanlar tanıdığı bir narkotik memurundan bahsediyordu ve memurun LSD deneylerine karıştığını kaydetti, ardından Ritchie'ye delirdiği gün gizlice doz verilmiş olabileceği geldi.
Teşkilat kendi çılgınlığını yaşıyor gibi görünüyordu. Programın San Francisco şubesi (diğer merkez New York City'deydi) Operasyon Midnight Climax olarak adlandırıldı ve fahişeleri kullanarak fahişeleri, esaret altındaki kadınların fotoğrafları ve Fransız sanatçının diğer müstehcen görüntüleri ile süslenmiş gizli bir pede çekmek için kullandı. Toulouse-Lautrec. John'lara asitli kokteyller verildi ve iki yönlü aynaların arkasından, CIA ajanı olarak ikiye katlanan bir Narkotik Bürosu ajanı, köleleriyle birlikte martinileri içip uyuşturulmuş seksi izliyordu.
Ajans nihayet 1964'te programa son verdiğinde, yüzlerce insan bilmeden her iki kıyıda da asit gezilerine gitmişti. Ertesi yıl, Ken Kesey'in Merry Pranksters'ı, Grateful Dead eşliğinde ilk "asit testi" eğlencelerini düzenlemeye başladı.
Hükümetin uyuşturucuyla mücadele kurumlarının LSD hakkındaki resmi söylemi, bunun son derece tehlikeli olduğuydu. LSD hızla yasadışı hale getirildi ve alkolizm ve diğer rahatsızlıklar için bir tedavi olarak potansiyeline yönelik araştırmalar kapatıldı. Kromozomlara zarar verdiği ve doğum kusurlarına neden olduğu konusunda vahşi iddialar yayınlandı.
Ancak, elbette, CIA, uyuşturucunun, deneyimleri hakkında bilgi almadan veya onları güvende tutmak için herhangi bir önlem sağlamadan, habersiz Amerikalılara rastgele dağıtmak için yeterince güvenli olduğunu düşünmüştü - araştırmacıların artık bildiği bir şey, Ritchie'nin bar soygunu gibi olaylardan kaçınmak için çok önemlidir.
LSD tarihinin dikkate değer bir yönü, tek bir ilacın farklı gruplar tarafından kullanılma ve algılanma biçimindeki zıtlıktır. Amerikan nüfusunun bir kesimi, barış ve ruhsal uyanış sağlayabileceğine inandıkları bir ilacı denemeye başlarken, hükümetleri de aynı ilacı, insanların uyumunu sağlamak için “beyin yıkamaya” çalışmak için kullanıyordu. Hippiler esas olarak CIA paranoyası ve korkusunda birlik ve neşe buldular.
Her ikisi de farkında olmadan, asit gurusu Timothy Leary'nin "ayar" ve "ayar" olarak adlandıracağı şeyi keşfetmişti. Küme, bir kişinin zihniyetidir: ruh hali, geçmiş, fizyoloji ve ilacı aldıkları andaki kendilerine özgü diğer her şey. Ortam, fiziksel ve kültürel çevredir.
Ayar ve ayar, tüm ilaçların etkileri için temeldir. Örneğin, bir durumda aynı tür içkiden tam olarak aynı miktarda içebileceğinizi ve neşeli olabileceğinizi, örneğin aynı içme şeklinin başka bir durumda neden öfke ve saldırganlığa yol açabileceğini açıklıyorlar. Ancak alkol, kokain ve eroin gibi uyuşturucular genellikle birden fazla ortamda en azından bir şekilde tutarlı etkiler üretme eğilimindeyken, LSD gibi psikedelikler bağlama çok daha duyarlıdır. Bu nedenle, korkulu bir ortamda bilginiz olmadan doz almak, sakin ve samimi bir yere kasten asit bırakmaktan çok farklıdır.
Uyuşturucu yasalarımıza baktığımızda, MK-ULTRA'nın anlamsızlığı cüretkar bir şekilde ortaya çıkıyor. Burada, Amerikalıları, farkında olmadan nüfusunu uyuşturan ilaçların zararlarından güya koruyan bir kurumumuz var. Bu, yaşamları veya refahları için herhangi bir endişe duymadan insanlar üzerinde yürütülen “araştırma” idi. Ve bunun merkezinde, Apple'dan Steve Jobs da dahil olmak üzere binlerce kişinin hayatlarına derin anlam ve ilham getirdiğini söylediği bir madde vardı.
Talihsiz olan şey, LSD ve benzer ilaçların yetişkinlere rıza gösterme konusundaki uygun rolü hakkında demokratik bir tartışma yapmaktan ve potansiyel olarak faydalı kullanımları hakkında meşru araştırmalar yapmaktan ziyade, bunun yerine tekrarlanan, kontrolsüz üreten bir anlık yasaklama kültürünün tuzağına düşmüş olmamızdır. ve bazen ölümcül insan deneyleri.
Sözde banyo tuzları ve sahte marihuana da dahil olmak üzere sentetik uyuşturucuların son zamanlardaki yükselişi, insanların her zaman zihinlerini kimyasal olarak değiştirmeye çalıştıklarını ve her zaman arayacaklarını inkar ettiğimizin en son kanıtıdır. Asıl soru şu ki, bunu yaptıkları seti ve ortamı ne kadar güvenli veya güvensiz yapmak istiyoruz?
İran Rehine Krizi Neydi?
1970'lere gelindiğinde birçok İranlı, Şah'ın 2019 hükümetinden bıkmıştı. Protesto olarak, devrimci İslamcı hareketi geçmişten bir kopuş ve İran halkı için daha fazla özerkliğe doğru bir dönüş vaat ediyor gibi görünen radikal bir din adamı olan Ayetullah Ruhullah Humeyni'ye döndüler. Temmuz 1979'da devrimciler Şah'ı hükümetini dağıtmaya ve Mısır'a kaçmaya zorladı. Ayetullah, yerine militan bir İslamcı hükümet kurdu.
Ortadoğu'da düşmanlığı körüklemekten korkan ABD, eski müttefikini savunmaya gelmedi. (Bir kere, Başkan Carter, Şah'ın bu departmandaki korkunç sicilinin farkındaydı, onu savunmak konusunda isteksizdi.) Ancak, Ekim 1979'da Başkan Carter, sürgündeki liderin ilerlemiş kötü huylu bir hastalığın tedavisi için ABD'ye girmesine izin vermeyi kabul etti. lenfoma. Yine de kararı siyasi değil insancıldı, daha sonra bir Amerikalının belirttiği gibi, bu yanan bir dalı bir kova gazyağı içine atmak gibiydi. İran'da Amerikan karşıtlığı patladı.
4 Kasım 1979'da Şah'ın New York'a gelmesinden hemen sonra, Ayetullah yanlısı bir grup öğrenci Tahran'daki Amerikan büyükelçiliğinin kapılarını kırdı ve duvarlarına tırmandı. İçeri girdiklerinde, çoğu diplomat ve büyükelçilik çalışanı olan 66 rehineyi ele geçirdiler. Kısa bir süre sonra bu rehinelerden 13'ü serbest bırakıldı. (Çoğunlukla bu 13 kişi kadınlar, Afrikalı-Amerikalılar ve Humeyni'nin iddiasına göre zaten Amerikan toplumunun baskısına maruz kalmış olan ABD halkı dışındaki ülkelerin vatandaşlarıydı.) Bir süre sonra, 14. rehine sağlık sorunları yaşadı ve aynı şekilde eve gönderildi. 1980 yazının ortasına gelindiğinde, 52 rehine elçilik binasında kaldı.
Diplomatik manevralar, Ayetullah'ın Amerikan karşıtı duruşu üzerinde fark edilebilir bir etki yaratmadı, ne de İran'ın ABD'deki varlıklarına el konulması gibi ekonomik yaptırımlar. Bu arada rehineler hiçbir zaman ciddi şekilde yaralanmazken, çok çeşitli küçük düşürücü ve ürkütücü muamelelere maruz kaldılar. Gözleri bağlandı ve TV kameralarının ve alaycı kalabalıkların önünde geçit töreni yapıldı. Konuşmalarına veya okumalarına izin verilmedi ve nadiren kıyafet değiştirmelerine izin verildi. Kriz boyunca akıbetleri konusunda ürkütücü bir belirsizlik vardı: Rehineler işkenceye mi uğrayacaklarını, öldürüleceklerini mi yoksa serbest mi bırakılacaklarını asla bilemediler.
3. Kamuoyu değişiklikleri
Başlangıçta, Black Lives Matter hareketine halkın sempatisi arttı. Ancak 21. yüzyıl ABD'sindeki çoğu yüksek profilli siyasi öznede olduğu gibi, görüşler kısa sürede partizan çizgisinde kutuplaştı.
Siyaset bilimci Jennifer Chudy ve Hakeem Jefferson, bugün Cumhuriyetçi seçmenlerin Black Lives Matter'a bir yıl öncesine göre daha az sempati duyduğunu gösterdi. Demokratlar arasındaki destek Floyd'un ölümünden öncekinden daha yüksek, ancak hemen sonrasına göre daha düşük.
Birkaç geniş anlaşma alanı var. FiveThirtyEight'tan Alex Samuels, çoğu Amerikalı'nın kolluk kuvvetlerine yüksek derecede güvendiklerini söylüyor - geçen Haziran'dan bile daha fazla. Çoğu, polis departmanlarını “telafi etme” veya feshetme çağrılarına da katılmıyor. Yine de çoğu, boğulmaların yasaklanması gibi polislikteki değişikliklere geri döndü.
Kore Savaşı
Haziran 1950'de, Kuzey Kore'den gelen komünist güçler, batıya uyumlu Güney Kore Cumhuriyeti'ni işgal ederek Kore Savaşı'nı başlattı. Douglas MacArthur, Amerika liderliğindeki Birleşmiş Milletler birlikleri koalisyonunun başına getirildi. O düşüşte, birlikleri Kuzey Korelileri püskürttü ve sonunda onları Çin sınırına doğru sürdü. MacArthur, Çin Halk Cumhuriyeti'nin komünist hükümetinin işgali düşmanca bir eylem olarak görüp çatışmaya müdahale edebileceğinden endişelenen Başkan Truman ile bir araya geldi. General ona bir Çin müdahalesi olasılığının zayıf olduğuna dair güvence verdi. Ardından, Kasım ve Aralık 1950'de, Çin birliklerinden oluşan büyük bir kuvvet Kuzey Kore'ye geçti ve kendilerini Amerikan hatlarına doğru fırlatarak ABD birliklerini Güney Kore'ye geri sürdü. MacArthur, komünist Çin'i bombalamak ve Tayvan'dan gelen Milliyetçi Çin güçlerini Çin Halk Cumhuriyeti'ne karşı kullanmak için izin istedi. Truman bu talepleri açıkça reddetti ve iki adam arasında bir kamu tartışması çıktı.
11 Nisan 1951'de Truman, MacArthur'u itaatsizlik emrinden çıkardı. Başkan o gün Amerikalılara hitaben yaptığı konuşmada, savaşı şu hayati nedenlerle Kore ile sınırlandırmaya çalışmamız gerektiğine inandığını belirtti: ülkemizin ve özgür dünyanın güvenliği ve üçüncü dünya savaşını önlemek için gereksiz yere tehlikeye atılmaz. MacArthur, görevimizin gerçek amacı ve amacı konusunda hiçbir şüphe veya kafa karışıklığı olmaması için görevden alınmıştı. politika.”
MacArthur'un görevden alınması, Amerikan halkı arasında kısa süreli bir kargaşaya yol açtı, ancak Truman, Kore'deki çatışmayı Sınırlı bir savaş olarak sürdürmeye kararlılığını sürdürdü. Sonunda, Amerikan halkı, MacArthur'un politikalarının ve tavsiyelerinin, Asya'da kitlesel olarak genişleyen bir savaşa yol açtı.
Yorkshire'ın Viking Sahili İngiltere'nin Miras Sahili
Yorkshire'ın Viking Sahili olan Holderness, uzun zamandır kuzey İngiltere'nin en popüler turistik yerlerinden biri olmuştur. Çarpıcı Bempton Kayalıkları'ndan Bridlington Limanı'na ve Hornsea Mere'den Kingston-upon-Hull'a ve Spurn Point'e kadar Viking Sahili, Victoria ve Edward dönemi sahil beldelerini ve Bridlington Körfezi'nin vahşi manzarasını içerir. Erken yerleşimlerin kanıtı, Flamborough ve Danes Dyke çevresindeki tarih öncesi yerleri ve dikkat çekici Rudston Monolith'i içerir. Romano-İngiliz siteleri önemli güvenli limanları, kıyı ticaretini ve Avrupa'ya bağlantıları yansıtır. Saksonlar baskın düzenledi, ardından Vikingler onları yerinden etti ve Harald Hardrada'nın başarısız işgaliyle sonuçlandı. Ortaçağ Holderness önemli bir manastır arazisiydi, bir zamanlar muhteşem Bridlington manastırının kalıntıları o çağın bir kanıtıydı. Skipsea Kalesi ve diğer kalıntılar, ulusal siyasetin ve çatışmaların kargaşasını temsil ediyor. Daha sonra, örneğin, Sewerby ve Burton Agnes'deki huzurlu, kırsal bir manzara olarak, büyük malikaneler, parkların, bahçelerin ve görkemli evlerin dikkate değer bir mirasıdır. Birçok kişi tarafından sevilen Viking Sahili, daha fazla kişi tarafından keşfedilmeyi hak ediyor.
İçindekiler
5 Ekim 1917'de, Booker T. Washington'un uzun süredir sekreteri olan Emmett Jay Scott, Savaş Sekreteri Newton D. Baker'ın Özel Asistanı olarak atandı. Scott, on milyon Afrikalı Amerikalının refahını ve savaştaki rollerini içeren durumlarda gizli bir danışman olarak hizmet edecekti. Büyük Savaş'ta görev yapan birçok Afrikalı Amerikalı, eve döndüklerinde ırk ayrımcılığının ortadan kalkacağına inansa da bu olmadı. I. Dünya Savaşı'ndan sonra ırkçılık, muhtemelen İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar en kötü durumdaydı. [8]
Birçok Afrikalı Amerikalı savaşta savaşmaya istekli olsa da, genellikle askerlik hizmetinden geri çevrildiler. Amerika Birleşik Devletleri yeterince askeri olmadığını fark ettiğinde, 21 ila 30 yaş arasındaki tüm erkeklerin Afrika kökenli Amerikalıları da kapsadığı askere kaydolmasını gerektiren 1917 Seçici Hizmet Yasasını geçirmeye karar verdi. Bu, Afrikalı Amerikalılara, beyaz yurttaşları tarafından algılanma biçimlerini değiştirmeye çalışmak için ihtiyaç duydukları fırsatı verecekti. [9]
369. Alay, Ulusal Muhafızların New York'taki 15. Alayından oluşturuldu. 15. Alay, Charles S. Whitman'ın New York Valisi seçilmesinden sonra kuruldu. 2 Haziran 1913'e kadar tecelli etmeyen bir yasa olarak çıkan ve Meksika'da 10. Süvari'nin çabalarıyla çıkarılan yasayı yürürlüğe koydu.[10] [ sayfa gerekli ]
ABD Birinci Dünya Savaşı'na girdiğinde, birçok Afrikalı Amerikalı silahlı kuvvetlere girmenin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ırk ayrımcılığını ortadan kaldırmaya yardımcı olacağına inanıyordu. Birçoğu, silahlı kuvvetlerde hizmet ederek beyaz yurttaşlarından saygıyı hak ettiklerini kanıtlayabilmeleri için bunun "Tanrı tarafından gönderilen bir nimet" olduğunu hissetti. Zenci Koleji Erkekler Merkez Komitesi ve Başkan Wilson'un çabalarıyla, önerilen siyah alaylar için siyah subayları eğitmek için özel bir eğitim kampı kuruldu. [11]
Formasyon Düzenle
369. Piyade Alayı, 2 Haziran 1913'te New York Ulusal Muhafız Ordusu'nda 15. New York Piyade Alayı olarak kuruldu. 369. Piyade 29 Haziran 1916'da New York'ta düzenlendi. [12]
Piyade, 25 Temmuz 1917'de New York Camp Whitman'da Federal hizmete çağrıldı. Camp Whitman'dayken, 369. Piyade temel askeri uygulamaları öğrendi. Bu temel bilgiler arasında askeri nezaket, memurlara nasıl hitap edileceği ve nasıl selam verileceği yer alıyordu. Bu temel bilgilerin yanı sıra, saldırılar sırasında nasıl alçak ve gözden uzak duracaklarını, nöbet tutmayı ve düzende nasıl yürüyeceklerini de öğrendiler. Camp Whitman'daki eğitimlerinin ardından 369'uncusu New York'ta aktif göreve çağrıldı. New York'tayken, 369'uncu tabur, New York'taki demiryolu hatlarını, şantiyeleri ve diğer kampları korudukları üç tabura ayrıldı.
Daha sonra 8 Ekim 1917'de Alay, Güney Karolina, Spartanburg'daki Wadsworth Kampı'na gitti ve burada gerçek savaş eğitimi aldı. Camp Wadsworth, Fransız savaş alanlarına benzer şekilde kuruldu. [1] Camp Wadsworth'teyken yerel topluluklardan ve diğer birimlerden önemli ölçüde ırkçılığa maruz kaldılar. 15. Alay'dan iki askerin, Teğmen James Reese Europe ve Noble Sissle'ın bir gazete satın almaya çalıştıklarında bir otel dükkanının sahibi tarafından reddedildiği bir olay oldu. Bir New York Ulusal Muhafız örgütü olan 27. Beyaz Tümen'den birkaç asker, asker arkadaşlarına yardım etmeye geldi. Teğmen Avrupa, şiddet patlamadan önce gitmelerini emretmişti. [13] 15. Alay üyelerine mal satmayı reddeden birçok dükkan vardı, bu nedenle 27. Tümen üyeleri dükkan sahiplerine siyah askerlere hizmet etmezlerse mağazalarını kapatabileceklerini ve şehri terk edebileceklerini söylediler. Beyaz askerler daha sonra "Onlar bizim dostumuz. Ve onlara haksızlık eden adamlardan alışveriş yapmayacağız" dediler. [14]
15. Piyade Alayı NYARNG, 1 Aralık 1917'de 185. Piyade Tugayı'na atandı. Komutanı, kulübün ABD İç Savaşı'nda sponsor olduğu 20. ABD Renkli Piyade geleneğinde 369'uncuya sponsor olan New York Union League Club'ın bir üyesi olan Albay William Hayward tarafından yönetiliyordu. 15. Piyade Alayı, 27 Aralık 1917'de New York Biniş Limanı'ndan sevk edildi ve Fransa'ya vardıklarında tugayına katıldı. Birim, muharebe eğitimi yerine işçi hizmeti görevlerine indirildi. 185. Piyade Tugayı 5 Ocak 1918'de 93. Tümen'e [Geçici] atandı.
15. Piyade Alayı, NYARNG yeniden düzenlendi ve 1 Mart 1918'de 369. Piyade Alayı olarak yeniden belirlendi, ancak birim, geleceğine ilişkin bir karar beklerken işçi hizmeti görevlerini sürdürdü.
Fransız Ordusuna Atama 1918
ABD Ordusu, 8 Nisan 1918'de, Amerikan savaşa katılımı süresince birimi Fransız Ordusuna atamaya karar verdi, çünkü birçok beyaz Amerikan askeri, Afrikalı-Amerikalılarla muharebe görevi yapmayı reddetti. [15] Erkeklere Fransız silahları, [16] miğferler, kemerler ve keseler verildi, ancak ABD üniformalarını giymeye devam ettiler. Amerika Birleşik Devletleri'ndeyken, 369. Alay yoğun ırk ayrımcılığına maruz kaldı ve üyeleri aşağılandı. Fransız Albay J.L.A. Amerikan Seferi Kuvvetleri karargahından Linard [17], kötü şöhretli broşürü yazmaya ikna edildi Siyah Amerikan Birlikleri İle İlgili Gizli BilgiFransız sivil yetkilileri, Afrika kökenli Amerikalıların sözde aşağılık doğası ve sözde ırkçı eğilimleri konusunda "uyardı". [18]
Fransa'da, 369'uncu birliğe, diğer Fransız birimlerinden hiçbir farkı yokmuş gibi davranıldı. Çoğunlukla, Fransızlar onlara karşı nefret göstermedi ve 369'uncuyu ırksal olarak ayırmadı. Fransızlar, tamamen siyah olan 369. Alay'ı kollarını açarak kabul ettiler ve onları ülkelerine kabul ettiler. [8] Fransız ordusu en başından beri Fas ve Senegal'den beyaz olmayan personele sahip birçok sömürge birimi içeriyordu. Ayrıca, insan gücü sıkıntısıyla karşı karşıya kaldıkları için ırkla Amerikalılardan daha az ilgileniyorlardı. [16]
369. Piyade Alayı, 8 Mayıs 1918'de 185. Piyade Tugayı'na atanmaktan kurtuldu ve Fransız 16. Tümeni'nin bir parçası olarak siperlere girdi. Marne'ın İkinci Savaşı'nda savaşa dönmeden önce 3 Temmuz'a kadar kesintisiz olarak hizmet etti. Daha sonra, 369. piyade, Müttefik karşı saldırısına katılmak üzere General Lebouc'un 161. Tümeni'ne atandı. Bir turda, altı aydan fazla bir süre dışarıda kaldılar ve bu, I. Dünya Savaşı'ndaki herhangi bir birimin en uzun konuşlanmasıydı. [19] 19 Ağustos'ta, alay dinlenmek ve yedeklerin eğitimi için hattan çıktı.
Cehennem Savaşçıları denizaşırıyken düşman propagandasının kendilerine yönelik olduğunu gördüler. Almanların siyahlara yanlış bir şey yapmadığını ve onları yıllardır ezen ABD ile savaşmaları gerektiğini iddia etti. İstenen etkinin tam tersi oldu. [20]
25 Eylül 1918'de Fransız 4. Ordusu, Meuse-Argonne'daki Amerikan saldırısıyla birlikte taarruza geçti. 369'uncusu, ağır kayıplar vermelerine rağmen, ağır çatışmalarda iyi bir sonuç aldı. Birim, önemli Séchault köyünü ele geçirdi. Bir noktada, 369. sağ ve sol kanatlarında Fransız birliklerinden daha hızlı ilerledi ve kesilme riskiyle karşı karşıya kaldı. Alay yeniden yapılanma için geri çekildiğinde, şiddetli Alman direnişiyle 14 kilometre (8.7 mil) ilerlemişti.
Ekim ayının ortalarında alay, Vosges'teki sessiz bir bölgeye taşındı ve burada Mütareke günü 11 Kasım'da orada konuşlandı. Altı gün sonra, 369. son ilerlemesini yaptı ve 26 Kasım'da Ren Nehri kıyılarına ulaştı ve bunu yapan ilk Müttefik birliği oldu. Alay, 12 Aralık 1918'de Fransız 161. Tümeni'ne atanmaktan kurtuldu. New York Biniş Limanı'na döndü ve 28 Şubat 1919'da New York Yaphank'taki Camp Upton'da terhis edildi ve New York Ulusal Muhafız Ordusuna geri döndü.
Onur Düzenle
Alay üyelerine bir [21] Şeref Madalyası ve çok sayıda Üstün Hizmet Haçı verildi.
Belki de 369'daki en ünlü adam Pvt idi. Henry Johnson, eski bir Albany, New York, tren istasyonu bekçisi, Fransa'daki savaş eylemlerinden dolayı "Kara Ölüm" lakabını kazandı. Mayıs 1918'de Johnson ve Pvt. Needham Roberts, 24 kişilik bir Alman devriyesiyle savaştı, ancak ikisi de ağır yaralandı. Johnson, Roberts'a Fransız birimlerini yaklaşan devriye konusunda uyarması talimatını verdi, ancak Almanlar pozisyonlarına ateş açtıktan sonra Roberts ona geri döndü. Bir Alman bombası Roberts'ı etkisiz hale getirene kadar birlikte savaştılar, bu noktada Johnson hattı tutmayı ve asker arkadaşını korumayı görev edindi. Mühimmatlarını tükettikten sonra Johnson, el bombalarıyla, ardından tüfeğinin dipçikleriyle ve son olarak da bolo bıçağıyla savaştı. Raporlar, Johnson'ın en az dört Alman askerini öldürdüğünü ve en az 21 yaralanmayı sürdürürken 30 kişiyi yaralamış olabileceğini öne sürüyor. [22] 369'dan 100'den fazla erkeğe Amerikan ve/veya Fransız nişanları verilmesine rağmen, genellikle siyahların başarıları ve cesareti fark edilmedi. Bu ödüller arasında [23] Johnson, ödülü alan ilk Amerikalıydı. Croix de Guerre. [6]
Ateşkes gününden bir ay sonra, 13 Aralık 1918'de Fransız hükümeti, Croix de Guerre 369'uncu birliğin 170 bireysel üyesine ve tüm alaya bir birim atıf verildi. General Lebouc tarafından birimin renklerine sabitlendi. [24]
Birleşik Devletler silahlı kuvvetlerinde tamamen siyah erlere ek olarak siyah subaylara sahip olan ilk birliklerden biri olan 369'uncu birlik, iyi bir savaş sicili, alaylı bir Croix de Guerre ve birçok birlik alıntılarının yanı sıra birçok bireysel nişanla övünebilir. Fransız hükümetinden cesaret için. Bununla birlikte, zayıf yedek sistem -hatta hiç mola vermeden birleştiğinde- canını yaktı ve birimin Kasım ayında ateşkes tarafından tamamen bitkin düşmesine neden oldu. [4] 369. Piyade Alayı, Amerika Birleşik Devletleri'ne dönen ilk New York birimiydi ve Washington Square Park Arch'tan Beşinci Cadde'den Harlem'deki cephaneliğine yürüyen ilk birlikti. Birlikleri diğer kıdemli birimlerle birlikte kalıcı listeye alındı.
Bir tabur komutanı olan Arthur W. Little, 369. Harlem'den Ren Nehri'ne, birliğin 191 gün ateş altında kaldığı, hiçbir zaman bir adım yer kaybetmediği veya bir adamın iki kez esir alınmadığı, erkeklerin yakalandığı, ancak kurtarıldığı resmiydi. Sadece bir kez hedefini tutturamadı ve bunun nedeni büyük ölçüde Fransız topçu desteğinin beceriksizliğiydi. [25]
369. Piyade'nin Dünya Savaşı'ndaki seferinin sonunda, 1.500 zayiat verdikleri Şampanya – Marne, Meuse – Argonne, Şampanya 1918, Alsace 1918 seferlerinde bulundular ve bu, herhangi bir ABD alayının en yükseğiydi. [26] Buna ek olarak, birliğin en uzun süre hizmet veren üyeleri arasındaki orantısız kayıplardan ve buna bağlı olarak yeni askerleri asimile etmedeki başarısızlıklardan kaynaklanan akut disiplin sorunları birlik içindeydi. [4] [27] 369'uncusu ayrıca Belleau Wood ve Chateau-Thierry gibi seçkin savaşlarda savaştı. [28]
369. Alay "Hellfighters Band" sadece savaşta değil, aynı zamanda moral için de güveniyordu. Böylece turlarının sonunda Avrupa'nın en ünlü askeri gruplarından biri oldular. [29] Denizaşırı ülkelerdeki 369'uncuyu takip ettiler ve çok saygı gördüler ve hemen moralleri yükseltebildikleri biliniyordu. Denizaşırı iken 369. Alay, konuşlandırılan askerlerin %1'inden azını oluşturuyordu, ancak Birleşik Devletler'e tahsis edilen tüm toprakların %20'sinden fazlasından sorumluydu. [10] [ sayfa gerekli ] Savaş sırasında 369'uncu alay grubu (James Reese Europe yönetiminde) Avrupa çapında ün kazandı. İngiliz, Fransız ve diğer Avrupalı dinleyicilere caz denilen o zamana kadar bilinmeyen müziği tanıttı. [30]
Savaşın sonunda, 369. New York'a döndü ve 17 Şubat 1919'da şehrin içinden geçti. [31] Bu gün, Harlem'in tamamı için resmi olmayan bir tür tatil haline geldi. Birçok siyahi okul çocuğu geçit törenine katılabilmeleri için okuldan atıldı. [32] Pek çok yetişkinin eklenmesiyle, 369. Alay'ı görmek için sokaklarda sıralanan binlerce insan vardı: geçit töreni 61. Cadde'de Beşinci Cadde'de başladı, şehir dışına, beyaz seyircilerin arasından geçti, 110. Cadde'de batıya döndü ve sonra Lenox Bulvarı'na döndü ve siyah New Yorkluların onları görmek için kaldırımları doldurduğu Harlem'e yürüdü. Geçit töreni, ulusa Afrika kökenli Amerikalı hizmetinin bir göstergesi ve sivil haklar için kampanya yürütenler için sık sık bir referans noktası haline geldi. There were multiple parades that took place throughout the nation, many of these parades included all black regiments, including the 370th from Illinois. Then in the 1920s and 1930s, the 369th was a regular presence on Harlem's streets, each year marching through the neighborhood from their armory to catch a train to their annual summer camp, and then back through the neighborhood on their return two weeks later. [33]
Tap dancer and actor Bill Robinson was claimed to have been also the drum major for the regimental band during the homecoming parade on Fifth Avenue upon the 369th's return from overseas. [34] [ better source needed ] This has however been questioned as this is not mentioned in either his biography by Jim Haskins or the biography of James Europe. [35]
After the war, the regiment was spread out throughout New York and still maintained some military exercises. In 1924, they were reorganized as the 369th Coast Artillery (Antiaircraft) Regiment. They were then deployed to Hawaii [36] and parts of the West Coast. [37]
- HHB from HHB 369th Infantry Regiment
- 1st Battalion from 1st Battalion 369th Infantry
- 2nd Battalion from 2nd Battalion 369th infantry
Inducted into federal service 13 January 1941 at New York City
Regiment was broken up 12 December 1943 as Follows-
- HHB as 369th Antiaircraft Artillery Group (Colored) (disbanded November 1944)
- 1st battalion as 369th Antiaircraft Artillery Battalion (semi mobile) (Colored) (See 369th Sustainment Brigade (United States)).
- 2nd Battalion as 870th Antiaircraft Artillery Automatic Weapons Battalion (Colored). (see 970th Field Artillery Battalion.)
On 15 May 1942, the 369th Infantry Regiment was re-established as an element of the 93rd Infantry Division (Colored) in the Army of the United States as a result, this iteration of the 369th Infantry does not have any lineal connection with the 15th New York established before World War I and that is still active in the present day. [38] It was deployed overseas and participated in labor and security operations in the Southwest Pacific Area. The 369th, along with the rest of the 93rd Infantry Division, occupied Morotai in Dutch New Guinea from April to June 1945, seeing limited combat. The division redeployed to Zamboanga in the Philippines on 1 July 1945, where it conducted "mop up" patrols until the Japanese surrendered on 15 August. The 369th left the Philippines with the division on 17 January 1946, returning to the United States on 1 February. The unit was deactivated two days later.
In 1933, the 369th Regiment Armory was created to honor the 369th regiment for their service. This armory stands at 142nd and Fifth Avenue, in the heart of Harlem. This armory was constructed starting in the 1920s and was completed in the 1930s. [39] The 369th Regiment Armory was listed on the National Register of Historic Places in 1994 [40] and was designated as a city landmark by the New York City Landmarks Preservation Commission in 1985. [41]
The infantry's polished post-World War I reputation was not completely safe from external criticism, which ultimately surfaced as a result of ongoing racial tension in the United States. In 1940, the Chicago Defender reported that the United States Department of War arranged for the 369th regiment to be renamed the "Colored Infantry." The department announced that there were too many infantry units in the national guard and the 369th regiment would be among those slated to go, the first alleged step toward abolishing the famed unit. Supporters of the regiment swiftly objected to the introduction of racial identity in the title of a unit in the United States army, effectively preserving the regiment's reputation. [42] However, eventually, all African American US Army units were renamed as "Colored," and the 369th served in World War II as the 369th Coast Artillery Regiment (Antiaircraft) (Colored), with its successor being the 369th Infantry Regiment (Colored). [43]
In 2003, the New York State Department of Transportation renamed the Harlem River Drive as the "Harlem Hellfighters Drive." [44] On 29 September 2006 a twelve-foot high monument was unveiled to honor the 369th Regiment. This statue is a replica of a monument that stands in France. The monument is made of black granite and contains the 369th crest and rattlesnake insignia. [45]
Descending units of the 369th Infantry Regiment have continued to serve since World War I. The 369th Infantry Regiment continued to serve up until World War II where they would be reorganized into the 369th Anti-aircraft Artillery Regiment. The newly formed regiment would serve in Hawaii and throughout much of the West Coast. Another 369th Infantry Regiment was raised in 1942 as part of the 93rd Infantry Division (Colored), but is not listed as a New York National Guard unit. [43] At some time postwar, the 369th was re-formed into the present-day 369th Sustainment Brigade. [46] [47]
A silver color metal and enamel device 1 + 1 ⁄ 4 inches (3.2 cm) in height overall consisting of a blue shield charged with a silver rattlesnake coiled and ready to strike.
The rattlesnake is a symbol used on some colonial flags and is associated with the thirteen original colonies. The silver rattlesnake on the blue shield was the distinctive regimental insignia of the 369th Infantry Regiment, ancestor of the unit, and alludes to the service of the organization during World War I.
The distinctive unit insignia was originally approved for the 369th Infantry Regiment on 17 April 1923. It was redesignated for the 369th Coast Artillery Regiment on 3 December 1940. It was redesignated for the 369th Antiaircraft Artillery Gun Battalion on 7 January 1944. It was redesignated for the 569th Field Artillery Battalion on 14 August 1956. The insignia was redesignated for the 369th Artillery Regiment on 4 April 1962. It was amended to correct the wording of the description on 2 September 1964. It was redesignated for the 569th Transportation Battalion and amended to add a motto on 13 March 1969. The insignia was redesignated for the 369th Transportation Battalion and amended to delete the motto on 14 January 1975. It was redesignated for the 369th Support Battalion and amended to revise the description and symbolism on 2 November 1994. The insignia was redesignated for the 369th Sustainment Brigade and amended to revise the description and symbolism on 20 July 2007.
The 369th Veterans' Association is a group created to honor those who served in the 369th infantry. [52] This veterans group has three distinct goals. According to the Legal Information Institute of the Cornell Law Institute these include,"promoting the principles of friendship and goodwill among its members engaging in social and civic activities that tend to enhance the welfare of its members and inculcate the true principles of good citizenship in its members and memorializing, individually and collectively, the patriotic services of its members in the 369th antiaircraft artillery group and other units in the Armed Forces of the United States." [53]
Fictionalized accounts featuring the Harlem Hellfighters include the 2014 graphic novel The Harlem Hellfighters written by Max Brooks and illustrated by Caanan White. It depicts a fictionalized account of the 369th's tour in Europe during World War I. [5] [54] [55] As of March 2014 [update] a film adaptation of the aforementioned novel is in the works under Sony Pictures and Overbrook Entertainment. [56]
The unit was also included as part of the single-player campaign's prologue "Storm of Steel" in the video game Battlefield 1, set during the first World War. Additionally, the collector's edition of the game included a statue of an African-American soldier from the unit. [57] Most of the earned "PTFO" weapon skins have references to the Harlem Hellfighters on them as well as the special Hellfighter pistol and shotgun being largely gold.
İçindekiler
Early life, Cuba: 1853–70 Edit
José Julián Martí Pérez was born on January 28, 1853, in Havana, at 41 Paula Street, to Spanish parents, a Valencian father, Mariano Martí Navarro, and Leonor Pérez Cabrera, a native of the Canary Islands. Martí was the elder brother to seven sisters: Leonor, Mariana, Maria del Carmen, Maria del Pilar, Rita Amelia, Antonia and Dolores. He was baptized on February 12 in Santo Ángel Custodio church. When he was four, his family moved from Cuba to Valencia, Spain, but two years later they returned to the island where they enrolled José at a local public school, in the Santa Clara neighborhood where his father worked as a prison guard. [7]
In 1865, he enrolled in the Escuela de Instrucción Primaria Superior Municipal de Varones that was headed by Rafael María de Mendive. Mendive was influential in the development of Martí's political philosophies. Also instrumental in his development of a social and political conscience was his best friend Fermín Valdés Domínguez, the son of a wealthy slave-owning family. [8] In April the same year, after hearing the news of the assassination of Abraham Lincoln, Martí and other young students expressed their pain—through group mourning—for the death of a man who had decreed the abolition of slavery in the United States. In 1866, Martí entered the Instituto de Segunda Enseñanza where Mendive financed his studies. [7]
Martí signed up at the Escuela Profesional de Pintura y Escultura de La Habana (Professional School for Painting and Sculpture of Havana) in September 1867, known as San Alejandro, to take drawing classes. He hoped to flourish in this area but did not find commercial success. In 1867, he also entered the school of San Pablo, established and managed by Mendive, where he enrolled for the second and third years of his bachelor's degree and assisted Mendive with the school's administrative tasks. In April 1868, his poem dedicated to Mendive's wife, A Micaela. En la Muerte de Miguel Ángel appeared in Guanabacoa's newspaper El Álbum. [9]
When the Ten Years' War broke out in Cuba in 1868, clubs of supporters for the Cuban nationalist cause formed all over Cuba, and José and his friend Fermín joined them. Martí had a precocious desire for the independence and freedom of Cuba. He started writing poems about this vision, while, at the same time, trying to do something to achieve this dream. In 1869, he published his first political writings in the only edition of the newspaper El Diablo Cojuelo, published by Fermín Valdés Domínguez. That same year he published "Abdala", a patriotic drama in verse form in the one-volume La Patria Libre newspaper, which he published himself. "Abdala" is about a fictional country called Nubia which struggles for liberation. [10] His sonnet "10 de Octubre", later to become one of his most famous poems, was also written during that year, and was published later in his school newspaper. [9]
In March of that year, colonial authorities shut down the school, interrupting Martí's studies. He came to resent Spanish rule of his homeland at an early age likewise, he developed a hatred of slavery, which was still practiced in Cuba. [11]
On October 21, 1869, aged 16, he was arrested and incarcerated in the national jail, following an accusation of treason and bribery from the Spanish government upon the discovery of a "reproving" letter, which Martí and Fermín had written to a friend when the friend joined the Spanish army. [12] More than four months later, Martí confessed to the charges and was condemned to six years in prison. His mother tried to free her son (who at 16 was still a minor) by writing letters to the government, and his father went to a lawyer friend for legal support, but these efforts failed. Eventually, Martí fell ill his legs were severely lacerated by the chains that bound him. As a result, he was transferred to another part of Cuba known as Isla de Pinos instead of further imprisonment. Following that, the Spanish authorities decided to exile him to Spain. [9] In Spain, Martí, who was 18 at the time, was allowed to continue his studies with the hopes that studying in Spain would renew his loyalty to Spain. [13]
Spain: 1871–74 Edit
In January 1871, Martí embarked on the steam ship Guipuzcoa, which took him from Havana to Cádiz. He settled in Madrid in a guesthouse in Desengaño St. #10. Arriving at the capitol he contacted fellow Cuban Carlos Sauvalle, who had been deported to Spain a year before Martí and whose house served as a center of reunions for Cubans in exile. On March 24, Cádiz's newspaper La Soberania Nacional, published Martí's article "Castillo" in which he recalled the sufferings of a friend he met in prison. This article would be reprinted in Sevilla's La Cuestión Cubana and New York's La República. At this time, Martí registered himself as a member of independent studies in the law faculty of the Central University of Madrid. [14] While studying here, Martí openly participated in discourse on the Cuban issue, debating through the Spanish press and circulating documents protesting Spanish activities in Cuba.
Martí's maltreatment at the hands of the Spaniards and consequent deportation to Spain in 1871 inspired a tract, Political Imprisonment in Cuba, published in July. This pamphlet's purpose was to move the Spanish public to do something about its government's brutalities in Cuba and promoted the issue of Cuban independence. [15] In September, from the pages of El Jurado Federal, Martí and Sauvalle accused the newspaper La Prensa of having calumniated the Cuban residents in Madrid. During his stay in Madrid, Martí frequented the Ateneo and the National Library, the Café de los Artistas, and the British, Swiss and Iberian breweries. In November he became sick and had an operation, paid for by Sauvalle. [14]
On November 27, 1871, eight medical students, who had been accused (without evidence) of the desecration of a Spanish grave, were executed in Havana. [14] In June 1872, Fermín Valdés was arrested because of the November 27 incident. His sentence of six years of jail was pardoned, and he was exiled to Spain where he reunited with Martí. On November 27, 1872, the printed matter Dia 27 de Noviembre de 1871 (27 November 1871) written by Martí and signed by Fermín Valdés Domínguez and Pedro J. de la Torre circulated Madrid. A group of Cubans held a funeral in the Caballero de Gracia church, the first anniversary of the medical students' execution. [16]
In 1873, Martí's "A mis Hermanos Muertos el 27 de Noviembre" was published by Fermín Valdés. In February, for the first time, the Cuban flag appeared in Madrid, hanging from Martí's balcony in Concepción Jerónima, where he lived for a few years. In the same month, the Proclamation of the First Spanish Republic by the Cortes on February 11, 1873 reaffirmed Cuba as inseparable to Spain, Martí responded with an essay, The Spanish Republic and the Cuban Revolution, and sent it to the Prime Minister, pointing out that this new freely elected body of deputies that had proclaimed a republic based on democracy had been hypocritical not to grant Cuba its independence. [17] He sent examples of his work to Nestor Ponce de Leon, a member of the Junta Central Revolucionaria de Nueva York (Central revolutionary committee of New York), to whom he would express his will to collaborate on the fight for the independence of Cuba. [16]
In May, he moved to Zaragoza, accompanied by Fermín Valdés to continue his studies in law at the Universidad Literaria. The newspaper La Cuestión Cubana of Sevilla, published numerous articles from Martí. [16]
In June 1874, Martí graduated with a degree in Civil Law and Canon Law. In August he signed up as an external student at the Facultad de Filosofia y Letras de Zaragoza, where he finished his degree by October. In November he returned to Madrid and then left to Paris. There he met Auguste Vacquerie, a poet, and Victor Hugo. In December 1874 he embarked from Le Havre for Mexico. [18] Prevented from returning to Cuba, Martí went instead to Mexico and Guatemala. During these travels, he taught and wrote, advocating continuously for Cuba's independence. [19]
México and Guatemala: 1875–78 Edit
In 1875, Martí lived on Calle Moneda in Mexico City near the Zócalo, a prestigious address of the time. One floor above him lived Manuel Antonio Mercado, Secretary of the Distrito Federal, who became one of Martí's best friends. On March 2, 1875, he published his first article for Vicente Villada's Revista Universal, a broadsheet discussing politics, literature, and general business commerce. On March 12, his Spanish translation of Hugo's Mes Fils (1874) began serialization in Revista Universal. Martí then joined the editorial staff, editing the Boletín section of the publication.
In these writings, he expressed his opinions about current events in Mexico. On May 27, in the newspaper Revista Universal, he responded to the anti-Cuban-independence arguments in La Colonia Española, a newspaper for Spanish citizens living in Mexico. In December, Sociedad Gorostiza (Gorostiza Society), a group of writers and artists, accepted Martí as a member, where he met his future wife, Carmen Zayas Bazán, during his frequent visits to her Cuban father's house to meet with the Gorostiza group. [20]
On January 1, 1876, in Oaxaca, elements opposed to Sebastián Lerdo de Tejada's government, led by Gen. Porfirio Díaz, proclaimed the Plan de Tuxtepec, which instigated a bloody civil war. Martí and Mexican colleagues established the Sociedad Alarcón, composed of dramatists, actors, and critics. At this point, Martí began collaborating with the newspaper El Socialista as leader of the Gran Círculo Obrero (Great Labor Circle) organization of liberals and reformists who supported Lerdo de Tejada. In March, the newspaper proposed a series of candidates as delegates, including Martí, to the first Congreso Obrero, or congress of the workers. On June 4, La Sociedad Esperanza de Empleados (Employees' Hope Society) designated Martí as delegate to the Congreso Obrero. On December 7, Martí published his article Alea Jacta Est in the newspaper El Federalista, bitterly criticizing the Porfiristas' armed assault upon the constitutional government in place. On December 16, he published the article "Extranjero" (foreigner abroad), in which he repeated his denunciation of the Porfiristas and bade farewell to Mexico. [20]
In 1877, using his second name and second surname [21] Julián Pérez as pseudonym, Martí embarked for Havana, hoping to arrange to move his family away to Mexico City from Havana. He returned to Mexico, however, entering at the port of Progreso from which, via Isla de Mujeres and Belize, he travelled south to progressive Guatemala City. He took residence in the prosperous suburb of Ciudad Vieja, home of Guatemala's artists and intelligentsia of the day, on Cuarta Avenida (Fourth Avenue), 3 km south of Guatemala City. While there, he was commissioned by the government to write the play Patria y Libertad (Drama Indio) (Country and Liberty (an Indian Drama)). He met personally the president, Justo Rufino Barrios, about this project. On April 22, the newspaper El Progreso published his article "Los códigos Nuevos" (The New Laws) pertaining to the then newly enacted Civil Code. On May 29, he was appointed head of the Department of French, English, Italian and German Literature, History and Philosophy, on the faculty of philosophy and arts of the Universidad Nacional. On July 25, he lectured for the opening evening of the literary society 'Sociedad Literaria El Porvenir', at the Teatro Colón (the since-renamed Teatro Nacional [22] ), at which function he was appointed vice-president of the Society, and acquiring the moniker "el doctor torrente," or Doctor Torrent, in view of his rhetorical style. Martí taught composition classes free at the Academia de Niñas de Centroamérica girls' academy, among whose students he enthralled young María García Granados y Saborío, daughter of Guatemalan president Miguel García Granados. The schoolgirl's crush was unrequited, however, as he went again to México, where he met Carmen Zayas Bazán and whom he later married. [23]
In 1878, Martí returned to Guatemala and published his book Guatemala, edited in Mexico. On May 10, socialite María García Granados died of lung disease her unrequited love for Martí branded her, poignantly, as 'la niña de Guatemala, la que se murió de amor' (the Guatemalan girl who died of love). Following her death, Martí returned to Cuba. There, he resigned signing the Pact of Zanjón which ended the Cuban Ten Years' War, but had no effect on Cuba's status as a colony. He met Afro-Cuban revolutionary Juan Gualberto Gómez, who would be his lifelong partner in the independence struggle and a stalwart defender of his legacy during this same journey. He married Carmen Zayas Bazán on Havana's Calle Tulipán Street at this time. In October, his application to practice law in Cuba was refused, and thereafter he immersed himself in radical efforts, such as for the Comité Revolucionario Cubano de Nueva York (Cuban Revolutionary Committee of New York). On November 22, 1878 his son José Francisco, known fondly as "Pepito", was born. [24]
United States and Venezuela: 1880–90 Edit
In 1881, after a brief stay in New York, Martí travelled to Venezuela and founded in Caracas the Revista Venezolana, or Venezuelan Review. The journal incurred the wrath of Venezuela's dictator, Antonio Guzmán Blanco, and Martí was forced to return to New York. [25] There, Martí joined General Calixto García's Cuban revolutionary committee, composed of Cuban exiles advocating independence. Here Martí openly supported Cuba's struggle for liberation, and worked as a journalist for La Nación of Buenos Aires and for several Central American journals, [19] especially La Opinion Liberal Meksika şehrinde. [26] The article "El ajusticiamiento de Guiteau," an account of President Garfield's murderer's trial, was published in La Opinion Liberal in 1881, and later selected for inclusion in The Library of America's anthology of American True Crime writing. In addition, Martí wrote poems and translated novels to Spanish. He worked for Appleton and Company and, "on his own, translated and published Helen Hunt Jackson's Ramona. His repertory of original work included plays, a novel, poetry, a children's magazine, La Edad de Oro, and a newspaper, Patria, which became the official organ of the Cuban Revolutionary party". [27] He also served as a consul for Uruguay, Argentina, and Paraguay. Throughout this work, he preached the "freedom of Cuba with an enthusiasm that swelled the ranks of those eager to strive with him for it". [19]
Tension existed within the Cuban revolutionary committee between Martí and his military compatriots. Martí feared a military dictatorship would be established in Cuba upon independence, and suspected Dominican-born General Máximo Gómez of having these intentions. [28] Martí knew that the independence of Cuba needed time and careful planning. Ultimately, Martí refused to cooperate with Máximo Gómez and Antonio Maceo Grajales, two Cuban military leaders from the Ten Years' War, when they wanted to invade immediately in 1884. Martí knew that it was too early to attempt to win back Cuba, and later events proved him right. [19]
United States, Central America and the West Indies: 1891–94 Edit
On January 1, 1891, Martí's essay "Nuestra America" was published in New York's Revista Ilustrada, and on the 30th of that month in Mexico's El Partido Liberal. He actively participated in the Conferencia Monetaria Internacional (The International Monetary Conference) in New York during that time as well. On June 30 his wife and son arrived in New York. After a short time, during which Carmen Zayas Bazán realized that Martí's dedication to Cuban independence surpassed that of supporting his family, she returned to Havana with her son on August 27. Martí would never see them again. The fact that his wife never shared the convictions central to his life was an enormous personal tragedy for Martí. [29] He turned for solace to Carmen Miyares de Mantilla, a Venezuelan who ran a boarding house in New York, and he is presumed to be the father of her daughter María Mantilla, who was in turn the mother of the actor Cesar Romero, who proudly claimed to be Martí's grandson. In September Martí became sick again. He intervened in the commemorative acts of The Independents, causing the Spanish consul in New York to complain to the Argentine and Uruguayan governments. Consequently, Martí resigned from the Argentinean, Paraguayan, and Uruguayan consulates. In October he published his book Versos Sencillos.
On November 26 he was invited by the Club Ignacio Agramonte, an organization founded by Cuban immigrants in Ybor City, Tampa, Florida, to a celebration to collect funding for the cause of Cuban independence. There he gave a lecture known as "Con Todos, y para el Bien de Todos", which was reprinted in Spanish language newspapers and periodicals across the United States. The following night, another lecture, " Los Pinos Nuevos", was given by Martí in another Tampa gathering in honor of the medical students killed in Cuba in 1871. In November artist Herman Norman painted a portrait of José Martí. [30]
On January 5, 1892, Martí participated in a reunion of the emigration representatives, in Cayo Hueso (Key West), the Cuban community where the Bases del Partido Revolucionario (Basis of the Cuban Revolutionary Party) was passed. He began the process of organizing the newly formed party. To raise support and collect funding for the independence movement, he visited tobacco factories, where he gave speeches to the workers and united them in the cause. In March 1892 the first edition of the Patria newspaper, related to the Cuban Revolutionary Party, was published, funded and directed by Martí. During Martí's Key West years, his secretary was Dolores Castellanos (1870-1948), a Cuban-American woman born in Key West, who also served as president of the Protectoras de la Patria: Club Político de Cubanas, a Cuban women's political club in support of Martí's cause, and for whom Martí wrote a poem titled "A Dolores Castellanos." On April 8, he was chosen delegate of the Cuban Revolutionary Party by the Cayo Hueso Club in Tampa and New York.
From July to September 1892 he traveled through Florida, Washington, D.C., Philadelphia, Haiti, the Dominican Republic and Jamaica on an organization mission among the exiled Cubans. On this mission, Martí made numerous speeches and visited various tobacco factories. On December 16 he was poisoned in Tampa. [31]
In 1893, Martí traveled through the United States, Central America and the West Indies, visiting different Cuban clubs. His visits were received with a growing enthusiasm and raised badly needed funds for the revolutionary cause. On May 24 he met Rubén Darío, the Nicaraguan poet in a theatre act in Hardman Hall, New York City. On June 3 he had an interview with Máximo Gómez in Montecristi, Dominican Republic, where they planned the uprising. In July he met with General Antonio Maceo Grajales in San Jose, Costa Rica. [31]
In 1894 he continued traveling for propagation and organizing the revolutionary movement. On January 27 he published "A Cuba!" in the newspaper Patria where he denounced collusion between the Spanish and American interests. In July he visited the president of the Mexican Republic, Porfirio Díaz, and travelled to Veracruz. In August he prepared and arranged the armed expedition that would begin the Cuban revolution. [32]
After their son was born with a heart defect, the Chwaliks were flown to Maryland to care for him.
It was the house that started it all and the first one of it&rsquos kind: a home away from home for families to be with their loved ones through medical crises. Cheers, Fisher House Bethesda, for serving our military, veterans, and their families for 30 years.&hellip
41 minutes ago heyecan
Staying at a Fisher House begins with a referral. If you are a veteran or a caregiver of a veteran receiving medical care far from home, make sure to ask your care team about Fisher House. #FisherHouse #veteran #caregiver
7 hours ago Facebook
Summer is time for outdoor fun, but high temperatures can pose a serious health risk. Make sure you stay cool and hydrated this #summer with @CDCgov tips at https://t.co/bzdAQLYBeQ #SummerSafety #KeepItCool https://t.co/6JTvVsVJME
10 hours ago heyecan
Happy 82nd Birthday, @USCGAux!! Established by Congress in 1939, the Auxiliary is 26,000 members strong with 825 local units. They contribute 3.8 million hours per year in support of the USCG, operating 1,800 vessels 160 aircraft and 1,400 radio facilities.&hellip
17 hours ago heyecan
Our good friend Elizabeth Marks is headed to Tokyo! Congratulations Ellie, we can&rsquot wait to watch you compete in the Paralympic Games! #TeamUSA. #Tokyo2020
1 day ago Facebook
Fisher House knows that a family&rsquos love is good medicine for both physical and mental recovery. We bring families together during the healing process. https://t.co/Ia8CXXgRQE #FisherHouse
1 day ago heyecan
When you shop @AmazonSmile, you not only find the same great selection and prices, you ALSO generate donations for service members, veterans, and their families staying at #FisherHouse. Shop at https://t.co/nZ6Gn30r2x today! #AmazonSmile #PrimeDay https://t.co/UH0yoS81bO
1 day ago heyecan
Pearl Clark shares her Fisher House story. She and her late husband Vietnam veteran Ernest Clark called Fisher House home many times. Sadly, Pearl passed away shortly after this interview. Her words and love for her Fisher House family will always live on. 🎥&hellip
1 day ago Facebook
Fisher House guests are inhaling the future, exhaling the past. 🧘&zwj♀️🧘 Is yoga part of your day?? If not let this day, National Yoga Day, be the day you try something new by taking a FREE yoga class from the U.S. Department of Veterans Affairs at&hellip
2 days ago Facebook
The @UHBCharity Fisher House has been celebrating its 8th birthday all month long, sharing #FisherHouse guest stories and an inside look in their beautiful Fisher House in England! Make sure to check their page out today! https://t.co/ONv7u30pcV
2 days ago heyecan
The Landstuhl Fisher House was the first #FisherHouse to serve families overseas. Families served are from all branches of service throughout Europe, Africa, & the Middle East, & even our allied troops. They have supported 20,637 families! Happy Birthday,&hellip
2 days ago heyecan
Happy 26th Birthday to Fisher House Portsmouth!! For 26 years, they have been a home away from home to families receiving care just steps away from @NSA_HR. Cheers to 26 years of serving military families! https://t.co/Bl5lOAYATY
2 days ago heyecan
Hold up &ndash before you take advantage of all the amazing deals this Amazon Prime Day, make sure you designate Fisher House Foundation as your AmazonSmile charity. Not only will you be scoring great deals today and tomorrow, BUT you will also be supporting&hellip
2 days ago Facebook
It's #AmazonPrimeDay! While you shop and save today and tomorrow, your purchases can also HELP #FisherHouse families. Shop at https://t.co/2rS6iq5JvK and @Amazon donates to Fisher House Foundation, Inc. #FisherHouse https://t.co/B9tiqIiXZC
2 days ago heyecan
A father reflects this #FathersDay on how his role changed. Brent had supported #FisherHouse for years through a Washington, DC-area radiothon, but when his son faced a serious illness, he found himself suddenly a Fisher House guest, a role he never imagined.
3 days ago heyecan
Happy first day of #Summer! 😎 Drop us a line and let us know what you've got planned this summer. #firstdayofsummer
A father reflects this Father&rsquos Day on how his role changed. Brent had supported Fisher House for years through a Washington, DC-area radiothon, but when his son faced a serious illness, he found himself suddenly in the role of Fisher House guest, a role&hellip
3 days ago Facebook
The Bald Eagle is the American National Symbol. On June 20, we celebrate the day in 1787 when the Bald Eagle was chosen as the United States' bird. #FisherHouse #NationalEagleDay #eagle #baldeagle https://t.co/t31g7XtfMg
4 days ago heyecan
Gallipoli Campaign
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Gallipoli Campaign, olarak da adlandırılır Dardanelles Campaign, (February 1915–January 1916), in World War I, an Anglo-French operation against Turkey, intended to force the 38-mile- (61-km-) long Dardanelles channel and to occupy Constantinople. Plans for such a venture were considered by the British authorities between 1904 and 1911, but military and naval opinion was against it. When war between the Allies and Turkey began early in November 1914, the matter was reexamined and classed as a hazardous, but possible, operation.
On January 2, 1915, in response to an appeal by Grand Duke Nicholas, commanding the Russian armies, the British government agreed to stage a demonstration against Turkey to relieve pressure on the Russians on the Caucasus front. The Dardanelles was selected as the place, a combined naval and military operation being strongly supported by Winston Churchill, who was then the first lord of the Admiralty. On January 28 the Dardanelles committee decided on an attempt to force the straits by naval action alone, using mostly obsolete warships too old for fleet action. On February 16 that decision was modified, as it was agreed that the shores of the Dardanelles would have to be held if the fleet passed through. For that purpose a large military force under Gen. Sir Ian Hamilton was assembled in Egypt, the French authorities also providing a small contingent.
The naval bombardment began on February 19 but was halted by bad weather and not resumed until February 25. Demolition parties of marines landed almost unopposed, but bad weather again intervened. On March 18 the bombardment was continued. However, after three battleships had been sunk and three others damaged, the navy abandoned its attack, concluding that the fleet could not succeed without military help.
Troop transports assembled off the island of Lemnos, and landings began on the Gallipoli Peninsula at two places early on April 25, 1915, at Cape Helles (29th British and Royal Naval divisions) and at ANZAC (Australian and New Zealand Army Corps) beaches. A French brigade landed on the Anatolian coast opposite, at Kum Kale, but was later withdrawn. Small beachheads were secured with difficulty, the troops at ANZAC being held up by Turkish reinforcements under the redoubtable Mustafa Kemal, who later became famous as Atatürk. Large British and Dominion reinforcements followed, yet little progress was made. On August 6 another landing on the west coast, at Suvla Bay, took place after some initial progress the assault was halted.
In May 1915 the first sea lord, Adm. Lord Fisher, had resigned because of differences of opinion over the operation. By September 1915 it was clear that without further large reinforcements there was no hope of decisive results, and the authorities at home decided to recall Hamilton to replace him by Lieut. Gen. Sir Charles Monro. The latter recommended the withdrawal of the military forces and abandonment of the enterprise, advice that was confirmed in November by the secretary of state for war, Lord Kitchener, when he visited the peninsula. That difficult operation was carried out by stages and was successfully completed early on January 9, 1916.
Altogether, the equivalent of some 16 British, Australian, New Zealand, Indian, and French divisions took part in the campaign. British Commonwealth casualties, apart from heavy losses among old naval ships, were 213,980. The campaign was a success only insofar as it attracted large Turkish forces away from the Russians. The plan failed to produce decisive results because of poor military leadership in some cases, faulty tactics including complete lack of surprise, the inexperience of the troops, inadequate equipment, and an acute shortage of shells.
The campaign had serious political and diplomatic repercussions. It gave the impression throughout the world that the Allies were militarily inept. Before the evacuation had been decided, H.H. Asquith’s Liberal administration was superseded by his coalition government. Churchill, the chief protagonist of the venture, resigned from the government and went to command an infantry battalion in France. In the end, the campaign hastened Asquith’s resignation and his replacement as prime minister by David Lloyd George, in December 1916.
The Editors of Encyclopaedia Britannica This article was most recently revised and updated by Michael Ray, Editor.