Yang Chen ile zor bir akşam yemeğinden sonra, ikisi ıstakoz restoranından ayrıldı.
Hava, çeşitli atıştırmalıkların kokusuyla doluydu ancak hiçbirinin daha fazla yemek yeme kapasitesi kalmamıştı.
Lin Ruoxi, etraftaki dükkanlara bakarak sordu, "Wang Ma'nın ilacını nereden bulacağız?"
“Bu sokaktan alamayız. İki sokak daha ilerlemeliyiz," Yang Chen cevapladı.
“O zaman neden buraya yemek için geldik?” Lin Ruoxi hoşnutsuz oldu. Zaman kaybı onun için kabul edilemez bir davranıştı.
Yang Chen başını iki yana sallayarak gülümsedi, “Fazla düşünmedim. Sadece ıstakoz yemek istedim ve buraya geldim."
Lin Ruoxi gözlerini devirdi ve park alanına doğru yürümek istedi ama yine Yang Chen onu çekti.
"Oraya sürmeyelim. Yediklerimizi sindirmek adına egzersiz olsun diye yürüyelim. Sadece bir kilometre uzaklıkta, çok yakın," Yang Chen söyledi.
"Ama o zaman çok vakit kaybederiz," dedi Lin Ruoxi.
Hayal kırıklığına uğrayan Yang Chen cevap verdi, "Bayan Lin Ruoxi, bu aceleyle eve gittikten sonra ne yapacaksın?"
"Çalışacağım," Lin Ruoxi tereddüt etmeden cevapladı.
"Neden bu kadar sıkı çalışmak zorundasın?" Yang Chen sordu.
"Şirketin gelişimini devam ettirmek için tabii ki," Lin Ruoxi çok hızlı bir şekilde yanıtladı.
"Şirket geliştikten sonra ne olacak?" Yang Chen başka bir soru daha yöneltti.
"Sonra... sonra..." Lin Ruoxi'nin diyecek bir şeyi yoktu. Neden bu kadar sıkı çalıştığını o da bilmiyordu. O zamanlar, yaşından dolayı hor görülmüştü, bu yüzden kendini kanıtlamak istemişti ve sektördeki diğer şirketlerle rekabet etmek zorunda kalmıştı.
Fakat, Yu Lei International'ın şu anda rakibi yoktu. Bir girişimcinin sorumluluğundan bahseden Lin Ruoxi, bu kadar asil bir niteliğe sahip olmadığını kabul ederdi. Yang Chen neden bu kadar çok çalıştığını sorduğunda, gerçekten mantıklı bir cevap veremedi.
"Geçici olarak bir cevabın yoksa, benimle bir kilometre yürümeni tavsiye ederim. Newton, yer çekimini otururken keşif edebildi. Aptal Kız, sen Newton kadar zeki değilsin ama bir süre yürümek kesinlikle onun oturmasından daha iyidir. Hayat egzersiz yapmaya bağlı." Yang Chen, Lin Ruoxi'yi sokakta yürümek için ikna etmeden önce bir sürü neden saçmaladı.
Bir süre sonra, Lin Ruoxi nihayet Yang Chen'in konuşmasında neyin yanlış olduğunu anladı. "Bana aptal kız mı dedin?!”
Yang Chen ciddi bir ifade takındı. "Şu haline bak, çok yavaş tepki verdin. Aptal bir kız değilsin de nesin?"
Lin Ruoxi başını çevirdi ve utanmaz adamı görmezden geldi.
İkili, parlayan sokak lambalarının yanından geçtiler. Uzanmış gölgeleri yerde yan yana belirdi.
Bir kenar mahallede oldukları için etrafta dolaşan pek fazla insan yoktu. Arada sırada geçen insanlar ikisine birkaç kez göz atıyorlardı.
Yang Chen, cinsiyeti ne olursa olsun, yanında yürüyen bayandan gözlerini alamadıklarını biliyordu. Bir bakıma, Lin Ruoxi gibi bir eşin bu sokağa getirilmesi herhangi bir erkeğin egosunu güçlendirirdi. Bu erkek içgüdüsü her insanda mevcuttu, farklılık sadece miktardaydı, bir solucan kadar küçük veya bir fil kadar büyük olabilirdi.
Lin Ruoxi nadiren sokakta yürürdü, bu yüzden kendisini oldukça rahatsız hissediyordu.
İkili, bir süre sonra nihayet bir eczane buldu. Dükkana girdikten sonra Yang Chen, ne tür bir ilaca ihtiyacı olduğunu açıkladı. Aslında, Wang Ma daha önce ilaç almıştı. Biraz daha almak istediğini söylemek, Lin Ruoxi'yi kandırmak için sadece bir bahaneydi. Ancak, orada olduğu için bir rol yapmak zorunda kaldı.
Lin Ruoxi ilaçlar hakkında hiçbir şey bilmiyordu, bu yüzden girişte Yang Chen'i bekledi. Yang Chen, ihtiyaç duyduğu malzemeleri satın aldıktan sonra, birlikte dükkandan çıktılar.
Yeniden sokaklara gelen Yang Chen, Lin Ruoxi'nin başını eğmiş şekilde yürüdüğünü gördü. Ona bakılmaktan hoşlanmadığını bilerek konuştu, "Canım, otobüsle geri döneceğiz."
"Otobüs mü?" Lin Ruoxi başını kaldırırken şok oldu. Uzun yıllar toplu taşıma araçlarına güvenmemişti.
"Daha önce ıstakoz yemedin, otobüse de binmediğini söyleme bana," Yang Chen gülümseyerek söyledi.
"Daha önce binmemiş olan sensin," dedi Lin Ruoxi. Etrafına bakınca sağında boş olan bir otobüs durağı gördü. Oraya doğru yürüdüler.
Gece saat dokuzdu, çoğu insan işten eve gitmişti ve gece hayatı henüz başlamamıştı, bu yüzden otobüs güzergahında neredeyse hiç kimse yoktu.
Beş dakika bekledikten sonra durağa bir otobüs geldi.
Yang Chen, Lin Ruoxi ile birlikte otobüse bindi. Birkaç bozuk para doldurduktan sonra, içeride sadece üç dört yolcu olduğunu fark etti.
Lin Ruoxi geçit boyunca bir koltuk aradı ve oturdu, pencerenin yanındaki koltuğu boş bıraktı. Ne demek istediği açıktı - Yang Chen'in onunla birlikte oturmasını istemiyordu.
Yang Chen surat asarak bir gülümsemeyle ilerledi. Lin Ruoxi’nin güzel kokulu omzuna hafifçe vurarak, dedi ki, "Uyumlu ol, pencerenin yanına otur."
Lin Ruoxi başını kaldırdı ve ifadesizce cevapladı, “Her yerde boş koltuk var. Rastgele bir yer bulup daha rahat oturamaz mısın? Neden yanıma oturmak zorundasın?"
"Bana uymazsan seni öperim," Yang Chen kötü bir gülümsemeyle konuştu.
Lin Ruoxi, Yang Chen'e bakarken kızardı. Bu serserinin söylediğini yapacağından endişelenerek anında yan koltuğa geçti.
Yang Chen memnun olarak Lin Ruoxi'nin yanına oturdu. Hatta Lin Ruoxi'ye yaklaşmak için poposunu içeri doğru kaydırdı.
Lin Ruoxi neredeyse deliriyordu. Bu adam neden bu kadar utanmaz diye düşündü. Yanına oturmasını istemedikten sonra beni tehdit etti. Şimdi istediğini almasına rağmen neden bana baskı yapıyor?
"Sen... sen gülünçsün! Neden yanıma oturmak zorundasın? Otobüste çok fazla koltuk yok mu?” Lin Ruoxi öfkeyle söylendi.
Yang Chen gülümsedi ve bir şeyle oynamadan önce elini ceketinin cebine soktu. Lin Ruoxi'ye bakarak söyledi, “Otobüste gerçekten çok sayıda koltuk var. Ama benim yanımda tek bir yer var - sen."
“...”
Lin Ruoxi’nin nemli gözleri, bir süre sessiz kaldığı için genişledi. Kalbinin sadece kontrolsüzce attığını hissedebiliyordu.
Benim yanımda tek bir yer var - sen...
Bununla birlikte, bir an için tuhaf hissettikten sonra, Lin Ruoxi bir şeyi hatırlamış gibiydi. Soğuk bir şekilde gülümseyerek karşılık verdi, "Üç yaşındaki bir çocuk kadar kolay kanabileceğimi sanma. Yanında kaç koltuk olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsunuz?"
Yang Chen sıcak bir gülümseme gösterdi. "Ne kadar koltuk olursa olsun, koltuğun her zaman senin koltuğun olacak, başkasının değil. Şimdiki durum bu ve gelecekte de her zaman böyle olacak. En azından ben gerçekten böyle düşünüyorum."
Lin Ruoxi dışarıdaki gece sahnesine bakmak için başını çevirmeden önce suratını astı. Yang Chen'in yüzüne bakmasını istemedi.
Bu anda Yang Chen aniden Lin Ruoxi'nin avucunu uyluğuna koymadan önce bir koluyla tuttu.
Lin Ruoxi, anında kolunu geri çekip Yang Chen'i azarlamak istemeden önce hafifçe titredi. Ancak, Yang Chen'in ceketinin cebinden bir bant çıkardığını gördü.
Lin Ruoxi'ye gülümseyen Yang Chen konuştu, “Bunu senin için eczaneden satın almıştım. Karımı yemeğe çıkardım ve canın yanmasını izledim, gerçekten de başarısız oldum. Senin için en iyisini aldım, bunu kullandıktan sonra yaranın iyileşeceğini duydum. Senin için yapıştıracağım."
Lin Ruoxi hiçbir şey düşünmeyip zihni yavaşça boşalırken giderken Yang Chen'e baktı.
Yang Chen'e baktı, ambalajı yırttı ve yara bandını küçük yarasına yapıştırmadan önce dikkatlice hizaladı. Yapıştırdıktan sonra, yüzeyi düzleştirmek için hafifçe sıkıştırdı.
Lin Ruoxi’nin eli, kemik içermiyormuş gibi yumuşak ve etliydi. Yang Chen onu tuttuğunda, bırakmak istemiyordu. Lin Ruoxi henüz elini çekmemişti, bu yüzden Yang Chen elleriyle avucunu okşarken durumdan yararlandı. Elini ovuşturup seven Yang Chen söyledi, “Bu bant kesinlikle bir dekorasyona benziyor. En azından karımın elinde harika görünüyor."
Lin Ruoxi sonunda durumun farkına vardı ve elini çekti. Yang Chen'in daha önce onu nasıl okşadığını düşünen Lin Ruoxi’nin yanakları utangaçlıktan kızardı. Saklanmak için bir delik bulmak ve hatta pencereyi kırıp dışarı atlamak istedi!
"B — bunu bir daha yapma ..." Lin Ruoxi ne yapacağını bilmiyordu.
Yang Chen mutlu bir şekilde gülümsüyordu. Ondan faydalandıktan sonra açıkça çok memnun görünüyordu..
Park alanına dönerek arabaya girdiler.
Emniyet kemerini bağlayan Yang Chen, pembe yanaklarıyla bunca zaman başını eğmiş olan Lin Ruoxi'ye baktı. Gülümseyerek teklifte bulundu, "Gidip birisini ziyaret edelim."
Lin Ruoxi hala utangaçlıktan kurtulamamıştı... Usulca sordu, "Kimi ziyaret edelim?"
"Küçük kız kardeşlerimden birisini. Onunla iki gün önce tanıştım ve karımı onu görmeye getireceğime söz verdim,” dedi Yang Chen.
Lin Ruoxi, söylediklerine inanmadığı için ona ölümcül bir bakış attı.
Yang Chen acı bir şekilde gülümseyerek devam etti, "Sevgili karım, sence seni o tür bir ilişkim olan ir kadınla tanıştırmaya cesaretle getirebilir miyim?"
"Sonunda o tür ilişkilerin olduğu kadınların olduğunu kabul ettin." Yang Chen'in sözlerinden rahatsız olduktan sonra, sonunda her zamanki soğuk davranışına geri döndü.
Yang Chen, Lin Ruoxi'nin eskisi kadar sevimli olmadığını hissetti. Doğu kenar mahallesine gitmeden önce sessizce omuz silkti ve arabanın motorunu çalıştırdı.
Yaklaşık 15 dakika sonra Yang Chen, o zamanlar Zhenxiu ile tanıştığı caddeye geldi. Beklendiği gibi, Zhenxiu uzaktan tezgahında görülebiliyordu.
Yang Chen arabadan indi ve Lin Ruoxi'yi tramvay durağına getirdi.
Zhenxiu eski, koyu yeşil bir yelek giymişti. Eski moda giyinmesine rağmen keskin yüz hatları ve kocaman, parlak gözleri ne kadar basit olsa da zarif görünmesini sağlıyordu.
Zhenxiu bir müşteriyi karşılarken, hemen gülümsemeden önce ona yaklaşmakta olan Yang Chen'i gördü.
"Kardeş Yang!” Zhenxiu şaşkınlıkla haykırdı. Sordu, "Neden bugün geldin?"
Yang Chen baharatlı çorbadan bir şişe bambu filizi aldı ve ısırdı. "Büyük Kız Kardeşle tanışmak istediğini söylememiş miydin? Görmen için onu buraya getirdim. Bana indirim yapmalısın. Yüzde beş indirim onu kesmez, en azından yarı fiyatını istiyorum."
Zhenxiu, Yang Chen'in arkasına bakmadan önce gülümserken burnunu kırıştırdı. Tezgahına yeni gelen Lin Ruoxi'yi fark etti.
Ancak Zhenxiu’nun ve Lin Ruoxi’nin gözleri buluştuğunda, ifadesizleştiler ve kaskatı kesildiler.