|Büyükada’da yaşlılara ulaşım umudu|
Çocukluğumda yazları uzun yıllar Büyükada’da Alpaslan Caddesinin en sonundaki evde oturduk.
Bizden sonrası çıkmaz yoldu. Ev deniz kenarında, büyük bir bahçenin içindeydi. Hafta sonlarında teknelerine gitmek için yan sokaktan geçen birçok tanıdıkla sohbet ederdik. Aradan zaman geçti. Evlendik, çocuklar doğdu ve Ada’da ev arayışına girdik. Tesadüf eseri eski ev sahibimizle karşılaştım. Anlaştık ve hemen akabinde taşındık. On üç yıl boyunca komşularla uyum içinde yaşadık. Hayatımız ev çevresinde geçerdi. Alışverişler haricinde İskele’ye inme ihtiyacı duymazdım. Ev sahibinin çiçeklere zarar gelmemesi için attığı korkunç bakışlara rağmen, bahçe öğleden sonraları çocukların arkadaşlarıyla kaynardı. Bahçe merdivenlerinden denize inen tahta kapının hep kilitli kalmasına özen gösterilirdi. Sadece alt kattaki kayıkhanede çalışan balıkçıda bir yedek anahtar bulunurdu. O da çoğu kez bir kova dolusu taze balığı getirmek için kullanırdı.
Zaman içerisinde ‘göz yapayım derken kaş çıkarıldı.’ Ev, güvenlikli bir yer olmaktan çıktı. Önüne kulüp binası inşa edildi. Evle kulüp arasında yol yapıldı. Kim oldukları belirsiz kişiler etrafta gezinmeye başladı. Kısacası mahallede huzur bozuldu. Radikal bir kararla, onca zaman keyifle yaşadığımız mekândan vazgeçerek, bir sonraki sezon farklı bir semte taşındık. Bu süre içinde tanık olduğum ‘ambulans’la ilgili iki olayı hiç unutmadım.
Biri, deniz kenarına inşa edilen beton sahaya iniş yapan helikopterle ilgili, sonu kötü biten bir kazaydı. Ambulans o kadar geç gelmişti ki, olan olmuştu. Diğeri ise, çocuklarımdan birinin dizinin kırılmasıydı. “Abartma” diyebilirsiniz. Yirmi yıl öncesinden söz ediyorum. Gece vakti şehre ulaşmak neredeyse imkânsız. Kıvranan bir çocukla Kabataş’a varmak çok kolay olmadı. Ada’ya alçıyla döndüğümüzde ‘ambulans’ hazır bekliyordu. Yaz boyunca dönüşümlü görev yapan ambulans şoförleriyle ‘kanka’ olduk. Hatırladığım kadarıyla da o dönemlerde ambulans sadece hasta taşımak için kullanıyordu. Günümüzde bu anlayış değişti. Ambulanslar artık sağlıklı ancak yürüme sorunu olan, özellikle yaşlı kişilerin ulaşım sorununu gidermek için de hizmet veriyor.
* * *
24 Haziran Pazar günü ‘Lefter Sergisi’nin açılış kokteyli Anadolu Kulubü’nde gerçekleşti. Yaz başında bazı dostları bir arada görmek için güzel bir fırsat oldu. İşte bu sırada Adalar Belediyesi Başkan Vekili Raffi Hermon Araks, inceleme için gittiği Capri ve Napoli gezisindeki deneyimlerini anlattı. İtalyanların adalarda ‘ayak bastı’ parası alarak izdihamı önlediklerini de ekledi. Derken söz ulaşıma geldi. Faytona binemeyen Büyükadalı yaşlıları konuştuk. Yaşlı olmak illa hasta olmak değildir. Bu insanlar ambulansı kullanım aracı olarak kullanmayı etik bulmuyorlar. Ortaya atılan bir başka fikir ise, ‘Acaba belediye kimi akülü arabaları gerektiğinde bu insanlara tahsis edebilir miydi?’ Rahmetli Lefter’in eşiyle sohbet eden Başkan Mustafa Farsakoğlu’na da dileğimiz ilettik. Konuya sıcak bakan Başkan gereken araştırmayı yapacağını belirtti.
Doğrusu kişisel olarak bu hizmetin gerçekleşeceğini ümit ediyorum. Gene de böyle bir gereksinimi olan bireylerin Adalar Belediyesinin binasında Başkan Vekili Raffi Hermon Araks’a, adları, adresleri, telefon numaralarının bulunduğu bir dilekçeyi ulaştırsınlar.
|Tilda LEVI||Ayrıntı|