Enver abiler buyurdular ki;
İmam-ı Rabbani “kuddise sirruh” hazretlerine bir genç mektup yazmış, yani yazdırmışlar. Bir hastalığa tutulmuş ve Allah muhafaza etsin, hiçbir şifası yok. Gence, bizden bu kadar ama bir kapı açık demişler. Nedir, demiş. İmam-ı Rabbani hazretleri hayatta, son çare olarak Ona mektup yaz, demişler. İmam-ı Rabbani hazretleri cevabında buyuruyorlar ki; Bedenin hastalığı doğru; ama kalbin hastalığı, bedenden daha kötü. Bu bedenle üç-beş gün daha yaşayabilir, üç-beş gün daha rahat edebilirsin ama kalbin hastalığıyla ölürsen, ebedi Cehennemde yanacaksın. Neden kalbinin şifası için yardım ve dua istemiyorsun da, iki günlük hayatın için istiyorsun? Sana cevap vermeğe değmez, buyurmuş.
Büyüklerden birisi vefat ettikten bir müddet sonra talebeleri rüyada görmüşler. Devamlı ağlıyormuş. Talebeleri merakla neden ağladığını sormuşlar. Hocaları buyurmuş ki; burası hıristiyan mezarlığı değil, yahudi mezarlığı değil. Burası müslüman mezarlığı. Fakat hergün gelen on mevtadan dokuzu imansız, onda biri imanlı geliyor. Bunun için ağlıyorum demiş.