21 Aralık 2011 Çarşamba
9 Aralık 2011 Cuma
Uzak durmak işime gelmiyor artık şehrimden.Özgürlük değil artık farklı bir şehir,farklı bir hava,benden olmayan insanlar,tanıdık ama yabancı hissettirenler,başıma buyrukluk ama bir o kadar eli kolu bağlılık...
Canımın sıkkınlığını Botanik Parkı'nda unutamayacaksam,benden olan insanlar geçmeyecekse sokakta yürürken yanımdan,kar yağdığında huzurlu olmayacaksa içim,Kuğulu Park'ın beyaz örtüsünden mahrum kalacaksam,eğlenmek istediğimde bildiğim sokaklarda kahkahalarla yürümeyeceksem kadehlerin tesiriyle,her canım istediğinden yanımda olamayacaksa en kıymetlilerim,canım balık çektiğinde bilinçsizce ayaklarım Sakarya'ya götürmeyecekse,kokoreçin en güzelini yiyemeyeceksem Atatürk Orman Çiftliğinde,canım gürültü ve kalabalık çektiğinde 7. cadde'de bulamayacaksam kendimi ne anlamı var.
Hoşdere'den Çetin Emeç'e yürümeyi bile özleyebilir miydim? Oradayken üşengeçlikten yapmadığım şeylerin burada burnumda tüteceğini nereden bilebilirdim.
Bir yere "şehrim" diyebilmek onu benden,içimden biri yapmak...Zormuş ama yapabildiğin zaman koptuğunu hissettiğin an özlemi böyle yer ediyormuş içinde işte.
Ankara Kalesi'nde Oyuncak Müzesi,Tunalı'da pasajdaki rutubet kokan sahaf,Kuğulu Park'ın cıvıl cıvıl oluşu,Botanik'in durgunluğu,Sakarya'nın telaşı,Kızılay'ın karmaşası,Tunalı'nın modernliği,Bahçeli'nin bir yanda kalabalığı bir yanda sakinliği,Anıtkabir'in yası...Hepsi özlenir. Hepsi benden,içimdendir.
"Ankara iyi kalpli üvey anadır" demiş ya Cemal Süreya haklıymış.Benim demen,sahiplenmen çok zor ama bir de alışırsan vazgeçmesi,çekip gitmesi oturur insanın yüreğine...
Özlendin Şehrim...
Son söz:
Ankara'ya
Öyle yakisirdi ki kar..
Asfaltlar isildar, Buz tutardi resmi yalanlar...
Kimse keman çalmaz belki ama
Çok keman çalinsin balolarinda
Diye yapilmis
Gri
Sisli
Binalar...
Çok keman çalinsin balolarinda
Diye yapilmis
Gri
Sisli
Binalar...
Yılmaz Erdoğan"Ankara"