Tolstoy benim için sevip sevmediğime emin olamadığım bir yazar; bazı kitapları insanı öylesine içine çekiyor ki kendini bir anda romanın içinde buluyorsun, bazı kitapları ise insanları yalnış düşüncelere sevk ediyor. Mesela bu kitabı fakir olmanın iyi bir şey olduğunu huzuru ve mutluluğu beraberinde getirdiğini söylüyor, fakat bu çok yanlış bir yaklaşım maddi sıkıntı çekmek övünülesi bir durum değildir. Benin görüşüme göre insanlar bulundukları konumla övünmeyip kendileri için hep daha iyisini istemelidirler. Bunun dışında kitap, "insan neyle yaşar" da olduğu gibi dini ibretlik hikayelerden oluşuyor. açıkcası "pahalıya patlıyor" gibi bazı hikayeleri bana fazlasıyla anlamsız geldi, doğrusunu söylemem gerekirse Tolstoy'un bu kitabı sevmediğim kitapları arasında yer alıyor.