Hepimizin bir geçmişi var ve hepimiz geri dönüp değişeceğimiz ya da tamamen ortadan kalkacağımız durumlarda bulunduk. Bu hayatın bir parçasıdır. Yaşarsın ve öğrenirsin, ya da en azından yapman gereken bu. Sorun, geçmişin sizi ağırlaştırmasına izin verdiğinizde ortaya çıkar. Zihninizde karıştırmasına izin verdiğinizde, geri dönüp yeniden yapamayacağınızı bile bile. Son zamanlarda bu konuda oldukça zor bir ders aldım, bu yüzden sadece paylaşmakla kalmayıp, bu olumsuzluğu hayatınızdan çıkarmanın önemi hakkında konuşmak istedim. Bazen başkalarının iyiliği için geçmişinizden bazı şeyleri affetmeniz gerekmez, bunu kendiniz için yapmanız gerekir. Sağlıklıdır ve hayatta karşılaştığınız en zor şeylerden biri olsa da buna değer. Bunu söyledikten sonra, geçmişin gitmesine izin vermekle ilgili bugünün yazısına dalacağım.
Düzenli okuyucularımın bildiği gibi, biyolojik erkek ve kız kardeşimden ayrı olduğum için iki yaşındayken evlatlık verilmiştim. Yakın zamanda, son birkaç aydır olduğu gibi, kız kardeşim Tasha ile tekrar iletişime geçtim ve her gün konuşup yazıyorum. Öğrendiğim rahatlatıcı şey, otuz yılı aşkın bir süre sonra, aşkın kalbimden hiç ayrılmamış olmasından dolayı, bu bağlantıyı asla kaybetmediğimizdi. Bu duyguları bir tür kendini savunma mekanizması olarak barikat kurduğumu ve onları o kadar iyi sakladığımı hissediyorum ki, onların orada olduklarını bilebilmesi için hayatıma geri dönmesini gerektirdi. Biliyorum, kulağa karmaşık geliyor ama daha önce hiç karşılaşmadığım şeylerle yüzleşmek zorundayım. Hakkımda biraz daha az bilinen gerçek, ikinci evliliğimde olduğum, daha önce evli olduğum. Doğru, onun ruh eşim olmadığını biliyorum, bunu her zaman biliyordum çünkü kadınlarla cinsel olarak ilgilenmiyorum, ama lise arkadaşıydık ve sonunda bir oğlumuz oldu. Bu on iki yıl önceydi.
Sekiz yaşındayken beni evlat edinen evlat edinen ailem, o daha iki yaşındayken beni tam vesayet altına almam için kandırdı. Bu, eski karımla benim ayrıldığımız zamandı ve birkaç günlüğüne o ortamın dışında kalmasını istedim. Onlar (evlat edinen ebeveynlerim) bana kağıtlar verdiler, sadece o birkaç gün onlarla birlikteyken başına bir şey gelirse diye geçici sigorta kağıtları olduklarını söylediler - tıbbi olarak bakılacaktı. Gerçekten zor, stresli bir dönemden geçerken, sezginize güvenmek zor olabilir. Benimki çığlık atıyordu, yapma bunu, ama sadece babalık enerjisinin kontrolü ele geçirdiğini hissettim. Ben de yaptım. Öğrenmek için gel, bu vesayet evraklarıydı, onu benden çalmışlardı ve onu geri almak için çok uzun bir zaman ve çok para harcadım. Mormon toplumunda iyi tanınıyorlardı ve o zamanki mahkeme yargıcı kiliselerindeydi. Ben Mormon değildim, bu yüzden doğal olarak evlat edinen ailemin tarafını tuttular. Onu asla geri alamadım ve bugüne kadar onlarla yaşıyor.
Bunu gündeme getirmemin nedeni, onunla sadece doğum günlerinde veya Noel'de - para ya da hediye gönderdiğimde - konuşmama izin vermeleridir. Yılın geri kalanında beni hayalet gibi görüyorlar Bu yüzden kocam ve ben geçen İşçi Bayramı haftasonu yaşadıkları bir barbeküye davet edildik ve elbette kabul ettik. Gidiş-dönüş yaklaşık 8 saat sürmemiz gerekiyordu, ancak reddetmenin bir yolu yoktu. O ana kadar onu yıllarca görmeme izin verilmedi. Hafta sonu ziyarete gittik ve bize pislikmiş gibi davrandılar. Onunla yalnız zaman geçirmemize izin vermediler, markete gitmesine izin vermediler, böylece ona havalı bir şeyler alabilecektik - ve eve döndüğümüzde öğrenmeye geldiler, gerçekten korktukları onu alacak. Bu yüzden bize bu şekilde davrandılar. Unutma, onu benden çalan kadın bu, ama on yıl sonra onu hayatından koparmak istemedim, ailenin bir parçası olmak için ziyarete gittim. Kocamın duygularını incitmek zorunda kalması beni gerçekten üzdü. Bu onlarla ilk tanışmasıydı ve hiç de iyi bir izlenim bırakmadılar.
Her neyse, zaten aklımda, sadece incinmeye ve dışlanmaya çalışamayacağımı düşünmüştüm, ama bir kez daha onları dahil etmeye çalıştım, daha yeni. Biyolojik kız kardeşim Tasha, kocam ve benim için bir vekil oluyor ve bu yüzden ilk çocuğumuzun herkesin fotoğrafını çekebilmesi için bir not defteri başlattım. Sadece oğlumun değil, elimde olmadığı için çocukluk fotoğraflarımın yanı sıra resimleri istemek için evlat edinen anneme ulaştım. Evet dedi, bana biraz gönderecek, sorun değil. Tamam gibiydim, bu kolaydı, belki bu işi gerçekten yapabiliriz, ancak birkaç hafta geçti ve resim yok, arama yok, e-posta yok - yine hayalet gibi. İşte o zaman kocamla oturdum ve uzun bir konuşma yaptık. Demek istediğim, bizi sadece evlat edinen ailem değil, onun ailesi de. En büyük ağabeyi bizimle konuşmadı bile, ailemizin bir kısmına hakkımızda dedikodular yaydılar ve sadece birkaçı kısa süre önce geçerli çabalar göstermeye başladı. Kız kardeşi aslında onların hayatına dahil olmamızı istemeye başlıyor ve tabii ki annesi onu hep arıyor. Ailenin geri kalanı - sessizlik. Bizim yaşam tarzımıza ve tabii yaşamak için yaptığım şeylere katılmıyorlar, ama bu benim işim zaten onların değil.
Son bir kez evlatlık anneme e-posta gönderdim. Bu, onlar hakkında bana cevap vermediklerini nasıl söylediğini söyledi. Kocamın ve benim de bu çocuğu çalmaya çalışacaklarına dair geçerli korkuları olduğunu bilmelerini sağladım ve evet üzücü ama deneyeceklerini hissediyorum. Bu yüzden, çizgiyi burada çizmem gereken yerin bu ilişkiyi kestiğim yer olduğunu onlara bildiriyorum. Yeni çocuğumun fotoğrafta görünmesiyle korku içinde yaşamayacağım. Zaten benim gerçek ailem değiller. Üzgün olduğumu bilmelerini sağladım ama oğlum on sekiz yaşına geldiğinde beni bulabilir. Bu düşünceden nefret ediyorum ama gerçekten yapabileceğim hiçbir şey yok. Geçmişimin o kısmını bırakmak zorunda kaldım, sağlığım ve yeni ailemin sağlığı için gitmelerine izin vermeliydim. Kocam da ailesine bizim bir takım olduğumuzu, bir paket anlaşma yaptığımızı söyledi. Hepimizi kabul edemezlerse, hiçbirimizi anlamazlar ve bu bana büyük bir güç gösterdi. Kocam her ne pahasına olursa olsun yüzleşmekten kaçınıyor, bu kendisi, çok yumuşak bir ruh - bu yüzden bunu yapması, burada inşa ettiğimiz şeye gerçek sevgi ve saygı gösterdi.
Müşterilerime sık sık herkesin hayatınıza bir sebeple girdiğini, ancak herkesin kalması gerekmediğini söylüyorum - ve bu doğru. İnsanları hayatınızdan koparmak zordur, beraberinde gelen suçluluk da vardır, ama aynı zamanda yeni bir geleceğe başlama konusunda çok özgürleştiricidir. Yapmam gerekenden hoşlanmayacak bazı insanlar olduğunu biliyorum, evlat edinen ebeveynlerimi kesmekle ilgili, çünkü oğlumun yaşadığı yer burası. Aynı zamanda elimden gelenin en iyisini yaptım ama yapabileceğim hiçbir şey yok. Bunu imkansız kılıyorlar ama benden başka bir çocuğun çalınması korkusuyla yaşamak çok büyük. Geçmişimin o kısmını kesmek, ilerlemem için önemlidir.
Geçmek istediğim nokta, geçmişin gitmesine izin vermek zor olsa da, ondan elde edilen ödül çok özgürleştirici ve sizi özgür kılıyor. Asla yalnız olduğunuzu hissetmeyin. Karanlıkta güç bulmak her zaman mümkündür. Sizin için en iyi olanı yaptığınız için kendinizi suçlu hissetmemek çok önemlidir. Buna nasıl yaklaştığınızı adım adım anlatın, zehirli insanları hayatınızdan uzaklaştırmaktan korkmayın ve kendinizi kötü durumlardan uzaklaştırmaktan korkmayın. Düşündüğünden daha güçlüsün ve günün sonunda zincirlerle büyüyemezsin. Dışarıda sorunları olan başka insanlar olduğunu görmenizi sağlamak için yaşadıklarımı ailemle paylaşmak istedim, ama hepimiz geri çekilirsek, dünya çok daha olumsuzdur. Hepimiz geçmişten özgürleşelim ve daha parlak bir geleceğe geçelim. Her biriniz benim tam desteğime sahipsiniz ve her zaman olacaksınız.
RVP Platformundan Demetri Welsh tarafından yazılmıştır.