Sanki bir suç işlemiş çocuk gibiyim, annem sokağa çıkma yasağı koymuş. Televizyon izlemekte yasak..
Gizli gizli yatağımın altında ki radyoyu çıkarıp dinliyorum. Tabi kulaklığım var akıllım annem sesini duymuyor.
Hem bu saatte uyur ya kendisi. Ben yine çekmecelerimde yarım kalan mumlarımdan birini bulmaya çalışıyorum. Yine parmağım sıkışıyor çekmeceye acıyor. Ne insafsız şu çekmece.
Sonunda mum beni buluyor ben ateşi ateş bacayı.. Sonra romantik slow bir müzik ve şiir sancısı.
Önce odamda yakıyorum mumu sonra odamın penceresinden balkona atlıyorum.
Bu hüzne bir sigara gider en sevdiğim şeydir kahve ve sigaralı şiirler.
Recai usta gibi balkon sefası yapıyoruz karşılıklı o beni görmüyor tabi gizli gizli içiyorum ya hani annem öğrenmemiş henüz..
Sonra dalıyorum perdenin arkasından şehrin ışıklarına. Ara da bir recai ustanın oğlunu izliyorum o perdeden.
Şimdi o gidip oğlu gelse ya diyorum.
Ama uyuyordur o aptal ne zaman uyanık oldu ki, hiç karşı pencerede ki ışığı fark etmez mi insan.
Hem oda sigara içiyor gizli gizli biliyorum çok olmasa da nadiren babasından çalıyor hemde.
Neyse onu düşünüp şiirimi maffedemem çünkü sinirimi bozuyor o çocuk sadece görsel çekimi var.
Onun dışında pısırık korkak sessiz sakin hiç bana göre değil. Babasına hiç çekmemiş zekayi..
Sonunda radyoda güzel bir şarkı çalıyor. İçimden şiir yazma hissi geçerken tutukluyorum.
Niye ben ev hapsindeyim ya bu şiirler benden başka bir yere gidemezler.
Birinin aklını çeliveriyorum hemen benim tarafıma geçiyor.
Of evde vakit geçmiyor. Oda oda geziyorum. Kahvaltı yemek çay kahve.
Tek faliyetim var oda okumak ya da yazmak.
Bazen film izliyorum babam haberleri açmazsa şayet. Sevmiyorum haberleri can sıkıcı şeylerden bahsediyorlar hep.
Şimdi sokakların bensiz sensiz olması diyorum hep ama hep annem yüzünden.
Ondan korkup ayrılmasaydım senden kim bilir belki de şimdi evleniyorduk.
Olsun şimdi daha okulum bitmedi lisedeyim ya hani..
Daha vaktimiz var yani kadere ve kazaya malup olup yok olmazsak.
Keşke yine köşe başında otursan sadece bir kez karşılaşıp konuşmuştuk orada ilk kez orada başladı ya sonra hep okulda..
Sonra neden dışarı çıkmadın ki sen utanmıştın sanırım hep utangaç bir çocuktun sen.
Şimdi üzülüyor musun? o günlerin kıymetini bilemedim diye. Bu kadar çekinmeseydin hala konuşuyor olurduk ve belkide aynı okula giderdik kim bilir. İşte kader kısmet.
Çıkıyorum korkma bu düş evinden.
Daha fazla üzmeyeceğim seni.
Her şey düş olabilir ama bu tutsaklık gerçek ve seninle aynı anda yaşadığım her duygu, her an gibi buda kıymetli...