Annem acı çekersin erken yaşta evlenme dedi ama insanın kaderinde ne yazıyorsa o. Acı senin kaderindeyse o seni nereye gitsen takip eder. Nitekim de öyle oldu. Her şey abimin evlenmesiyle başladı. Erkeğin kötüsü şiddet uygular aldatır bu da kadının kötüsüymüş. Çok çektirdi bize. Bunu bekar olarak abisi ve eşiyle aynı yerde yaşayan çalışmayan kızlar anlar ancak. Erkenden evlenip de kendimi kurtarmadığıma biraz pişmanım. Başka şehre ikinci üniversiteyi okumak için gitmeye çalıştım onu da başaramadım. Çok riskli geldi tek başıma evden dışarı zor çıkıyordum zaten annemin baskıları yüzünden. Şimdi de 30 yaşındayım evlen diyor ne yapacağım dedim zaten görücü usulü aşk yok bir şey yok. Çilemi de doldurdum kurtulmak için de evlenmem. Sizce doğru mu yapıyorum?
Güncellemeler: