Uyum ve birliktelik güzeldir değil mi? Özellikle evlilik, iş hayatı ve arkadaş çevresinde sizi daha popüler ve herkesin sevdiği biri yapar. Hoşnut ve hoşgörü temeliyle gelen bir nesil olarak da bize çok güzel yakışır zira dozunu iyi ayarlamak ve altını iyi çizmek gerek.
Sizi siz yapan şeylerden uzak kılıyorsa lütfen rica edeceğim ortam insanı olmayın. Sizin fikirleriniz, görüşleriniz bir duruş ve karakteriniz olsun. Yanlış bildiklerinize sırf o ortamda öyle gidiyor diye doğru demeyin. Bir zamanlar bulunduğunuz ortamlarda bu şekilde yapıldığı ve sanki o ortamların olmazsa olmazı kuralıymış gibi bunu bellemiş olabilirsiniz. Ama değişmek sizin elinizde. Bir insanın ayıbını, kusurunu örtmede ortam insanı olabilirsiniz. O ortamda yüzüne vurup sözüm ona dobralık ki zira bayağı bayağı patavatsızlık yapacağınıza örtün kusurları, hataları. Özelde kimse yokken illa düzeltmeniz gerekiyor ise düzeltin. Hata bulmak söylemek sizi üstün kılmaz bilakis kibirli ve küstah kılar. Siz böyle var olmak için yaratılmadınız o kesin. Kendinize bir amaç bulamadıysanız ve başkalarını mutsuz etmek, eleştirmek için enerjinizi harcıyorsanız yazık. Çıkarın o gömleği ve biran önce kendinize yeni bir kabuk doğru bir amaç bulun derim ben.
“Başınızı emme basma tulumba gibi sallamayacaksınız” işte. “Hı,hı” , “evet” , “aynen” bunlar karşı tarafın zaten aksini algılamayacağı durumlarda geçerli olabilir. Enerjinizi o gün harcayacak gücü bulamadığınızda zaten aksi görüşte olduğunuzu daha önce iletmiş olduğunuz bir duruş sergilediğiniz durumlarda eyvallah. Ama hayır demeyi öğrenme dürtüsü vardır hani. Kabul görmeyi beklemeden o kitleden, hayır diyebilmeyi öğrenmek.
Türkiye İş Bankası“Çağlar Hayır Demeyi Öğreniyor” kitabında küçük bir çocuğa öğretiyor mesela nasıl denilebileceğini. Bu yaşı kaç olursa olsun öğrenilmemiş bir tutum ne yazık ki. Zira bazı haysiyetli devlet memurları, iş insanları imarsız alanlara konut yaptırırken, çevreye, doğaya zararlı yatırımları sırf ekonomik değerinden kârından ötürü olmazları oldururken, koca koca ormanları yakıp kül edip yıldızlarla süslü oteller yaptırırken hayır diyebilseydi. Küçük bir çocuk da kendisini taciz eden komşuya hayır diyebilirdi. Ya da bir kız üvey babasına. Ya da şiddet gören bir çocuk öğretmenine. Ya da bir kadın onca şiddet, aldatma üstüne eşine.
Üniversitede siyasi görüşünü korkudan sönük susuk geçiren bir gençlik yerine daha ayakları yere basan ve kendinden emin hayır diyebilmeyi bilen bir nesil olalım işte. Şimdi hep bir kuru gürültü. Bu kanıya varmayı öğretmediğimiz içinde eğitim kurumlarında bir fotoğrafın TT olmasıyla inanıp tüm olumsuz duyguları, küfürleri yersiz enerjileri harcıyoruz üzerine. Gençlik içindeki hayır diyebilme yetisini klavye silahşörlüğü ile araştırmadan gördüğü ve sorgulamadan inandığı her mesajı yaymakla meşgul ne yazık ki!. İlk gördüğümde bu ve benzeri şeyler benim ilk sorgum gerçekliğidir. Çünkü artık dijital ve internet öyle bir çağ ki yanıltmak, medyada yalan haberciliği yayıp ülkede bir kaos çıkartmak çok kolay.
İşte tam da bu yüzden ortam insanları olmayın. Bir ortama girelim çayımız, çorbamız sohbetimiz olsun diye inanmadığınız davaların, düşünmediğiniz karmaşaların içine atmayın kendinizi. Kendinize aynada baktığınızda gördüğünüz saç, kaş, gözden ziyade içiniz olsun biraz. Siz kimsiniz? Bulunduğunuz ortamların insanı mı? Ortamda bulunmuş kendi duruşuyla bir insan mı?
Hz Mevlana’nın hiçlik felsefesi derki; Bu dünyada herkes bir şey olmaya çalışırken, sen hiç ol... Menzilin yokluk olsun. İnsanın çömlekten farkı olmamalı, nasıl ki çömleği ayakta tutan dışındaki biçim değil, içindeki boşluk ise, insanı ayakta tutanda benlik zannı değil hiçlik bilincidir.