KALABALIK - MİLLET
Nesillerin Ruhu adlı eserinde Mehmet Kaplan ,Hoca Erzurum'da görev yaptığı yıllarla ilgili şu hatırasını anlatır.Bir kış günü güneş gözlüğüm bozulmuştu Taş Mağazalar da bir kuyumcuya tamir ettirdim "Borcum ne kadar?" diye sordum. Asil çehreliusta bunun içinde para alınır mı bey? dedi.Otuz yıldan beri duymadığım bir hislc ürperdim. Bu, benim çocukluğumda sesini çok iyi tanıdığım ulvi ruhlu Anadolu insanının sesiydi."
"…. Burada "kalabalık" değil, millet, benim milletim" vardı. Onun içinde, onun ortasında yaşamaktan mesuttum. O insanın kalbini öyle bir sevgiyle dolduruyor ki, bu sevgi bir kuvvet oluyordu. Ve bu kuvvetle insan, gece gündüz iyi şeyler yapmak için çalışıyordu. Bu anektod. kalabalıkla millet arasındaki farkı ne güzel anlatır.
Tavşanlımızda da bir işimiz düştüğünde borcumuzu sorunca "para istemez" diyen esnafımıza kendimizi borçlu hisseder bu hizmete mukabele etmek için fırsat gözlerdik. Hemşehrilik buydu. Vatandaşlık buydu. Görünmez bağlarla birbirine bağlı insanlar topluluğuydu millet.
Bu ruhu kaybediyor muyuz? En küçük hizmeti paraya çevirmeye çalışan üstelik emekle orantısız büyük paralar talep eden ğünümuzun farklı talepleri, farklı tavırları şaşırtıcı oluyor. Emek sömürüsüne elbette hayır ama yapılan işle orantısız ücret talebi üzerinde durulması gereken bir sorun. Dürüstlük müşteri kazanma, gönül alma bir insan için en önemli kazanç değil midir? Bire bin veren en önemli kazanç bu değılmıdır.
"Bunun içimde para alınınr mı bey? diyen ustanın sesini kaybetmemeliyiz. Bu ses birliğin beraberliğin sesidir. Millet olarak en büyük güvencemizde budur.