Eski zamandan beri ekser yerlerde medrese tâifesi, tekyeler taifesine serfüru' etmiş; yani inkıyad gösterip onlara velâyet semereleri için müracaat etmişler. Onların dükkânlarında ezvak-ı îmaniyeyi ve envar-ı hakikatı aramışlar. Hattâ medresenin büyük bir âlimi, tekyenin küçük bir veli şeyhinin elini öper, tâbi olurdu. O âb-ı hayat çeşmesini tekyede aramışlar.
Halbuki medrese içinde daha kısa bir yol hakikatın envarına gittiğini ve ulûm-u îmaniyede daha sâfi ve daha hâlis bir âb-ı hayat çeşmesi bulunduğunu ve amel ve ubudiyet ve tarîkattan daha yüksek ve daha tatlı ve daha kuvvetli bir tarîk-ı velâyet; ilimde, hakaik-i îmaniyede ve Ehl-i Sünnet'in ilm-i Kelâmında bulunmasını, Risale-i Nur Kur'an-ı Mu'ciz-ül Beyân'ın mu'cize-i mâneviyesiyle açmış göstermiş, meydandadır.
RİSALE-İ NUR AYNI ZAMANI SAHABEDEKİ GİBİ SOHBET TARİKİYLE ZAHİRDEN HAKİKATE GEÇME METODU İLE SAHABE İKLİMİNİN TENEFÜS EDİLMESİNE VESİLELİK YAPMAKTADIR. BU İSE BU ASRIN DEHŞETİNE BİNAEN RABBİMİZİN MAHZA LUTF-U İLAHİSİDİR.