Borsada oynamak
Yazları sıcak ve kurak, kışları ılıman ve yağışlı.
1970'lere kadar böyleydi bölgenin iklim tanımlaması ve çocukluğumuzun hayat bilgisi, coğrafya derslerinde böyle okuturdu öğretmenler.
Besin alanında kendine yeten 7 devletinden biriydi dünyanın Türkiye.
Yeşilçam filmlerinde o ağaç vardı ve Ayhan Işık ile Belgin Doruk, Göksel Arsoy ile Leyla Sayar, Ediz Hun ile Filiz Akın, Türkân Şoray ile sevgilisi o ağacın altında göz göze bakar, el ele tutuşurlardı.
Lefter vardı Küçükandonyadis, Metin Oktay, Recep Adanır.
1971'de Lefkoşa’dan İstanbul’a gittim, üniversite öğrenimi için.
Kadıköy’den Haydarpaşa’ya varmak, cennete varmak gibi olmuştu.
Borsası yoktu Türkiye’nin, medyası da yoktu. Gazeteleri vardı ve gazetelerinde borsa sayfaları yoktu, haber vardı ve okunmazsa olmaz köşe yazarları.
İstanbul bir milyon nüfuslu harika bir şehirdi.
Dolmuşlar vardı, sonradan Murat marka arabalar da oldu.
Kara tren vardı, İstanbul Ankara arası on saat, on iki saat ve fakat ne trafik kazalarında böyle yüksek oranlarda ölümler vardı ne de tren kazalarında.
Oktay Akbal usta "Önce ekmekler bozuldu" dedi ya, itirazım var.
Önce hükümetler bozuldu, başbakanlar, bakanlar ve onlar bozdu seçmen dedikleri halkın ahlâkını da.
Zübükler türedi Anadolu bozkırında ve bozuldu çiftçilik, köylülük.
Köylülük, rençberlik bozulunca buğdaylar da bozuldu, un da ve sonra da ekmekler.
Ekmek bozulunca ucunu tutmak olası değildir. Gördük yaşadık.
Amerikan sargısı ithal etti hükümetler, Türk, Kürt yaralarımıza ve iflah olmadı yaralarımız ondan sonra.
Kangren olduk borsa ile.
Küçük güzeldi oysa, bilemedik kendine yetmenin saf güzelliğini, yetinmedik kendimiz ve yurdumuzla.
İthal arabalar, ithal çimento çelik ve inşaat sektörü ile geldik bu güne.
O ağaç yok artık Boğaz'da, rezidanslar var, gökdelenler
Medyamız var, gazetemiz yok. Borsamız var, borç harç içindeyiz, kredi kartlarımız var şeker pancarımız yok
Borsada oynadığını sananlar hey.
Uyanın borsa oynuyor sizinle...