BLOG
MACIR
Muhacir! Hicret eden; bir ülkeden başka bir ülkeye , diyara göçen kişilere denir. Sözcük halk ağzında "macır" şekline girmiştir.
Benim köyüm iki mahalleden oluşurdu; Yukarı Mahalle ve Aşağı Mahalle... Yukarı Mahalle " macır " mahallesi, Aşağı Mahalle "gacal" mahallesi. Bu iki mahallenin insanları; iki ayrı ülkenin, birbirlerinin dilini bilmeyecek kadar yabancı, birbirlerinden farklı halklardı. Konuşmaları farklıydı. Giyim kuşamları farklı, adetleri farklı, siyasi görüşleri farklıydı... Mecbur kalmadıkça birbirlerinin yaşam alanlarına girmezler, birbirlerinden kız alıp vermezlerdi.
Zaman zaman bir macır delikanlısının gacal kızına; gacal delikanlısının macır kızına aşık olduğu , delikanlıların aşık oldukları kızı kaçırdığı olurdu. Bu olaylar büyük çatışmalara neden olur; kaçan gençler gizli tutulan bir evde bir süre saklanırlar ortalık durulunca düğün dernek kurulur; ya da kurulamaz iki aile dargın kalırdı.
Dedemin kızkardeşi; Zeynep Halamın oğlu Ahmet Dayım, gacal kızı Hacer Yengemi kaçırmıştı. Hayli zaman kaçak yaşadılar. Sonunda iş tatlıya bağlandı. Aynı şekilde macır kızı Hatice Halam, gacal delikanlı İdris Enişteye kaçmıştı. Bekir Dedem onlara kol kanat gerdi. Kiler olarak kullandığımız büyük bir odamız vardı oraya yerleştiler.
Osmanlı toprakları üç kıtaya yayılmışken bu topraklarda Türkler yaşadı. Sonra o geniş topraklar terk edilip Anadolu'da Türkiye Cumhuriyeti kurulunca o topraklarda da yeni devletler oluştu. Türkler Anadolu'ya göç edip yerleştiler. Eski Sovyetler Birliği'nden, Azerbaycan'dan, Kafkaslar'dan, İran'dan, Irak'tan, Kırım'dan, Afganistan'dan ... vd. gelip Anadolu'nun çeşitli bölgelerine yerleştiler. İlginçtir; doğu, güney ve kuzeyden gelenlere "macır" ya da "göçmen" denmedi. Sadece Bulgaristan'dan gelen Türkler'e "muhacir" "macır" dediler. Macırlar hor görüldü, küçük görüldü, aşağılandı.
Genellikle Bulgaristan göçmenleri, Trakya'ya; Edirne, Kırklareli, Çanakkale, Tekirdağ ve İstanbul'un varoşlarına yerleştiler. Çok çalışmak zorundaydılar. Öyle de yaptılar. Başka seçenekleri yoktu.
Göçmen oldukları için bir eziklik duyuyor, göçmenliklerinden utanıyorlardı. Bunu daha çok çocukları duyuyorlardı. Eğer babaları göçmen ya da göçmen soyundan, anneleri Doğu Anadolu ya da Karadeniz Bölgesi'ndense; anne ve soyunu öne çıkarıp, baba tarafından akrabalarına pek değer vermezlerdi.
Biz de böyle bir aileyiz. Baba göçmen soyundan Lüleburgaz'ın Karaağaç Köyü doğumlu; anne Ordu'nun Teynelli Köyü'nden ...
Anne kısa bir süre önce vefat etti. Allah gani gani rahmet eylesin; nur içinde yatsın,mekanı cennet olsun
Çocuklarımın benimle övünmesini beklemiyorum. Benden ve macırlığımdan utanmasınlar yeter.
Ben iyi bir eş, iyi bir baba olamadım. Hatalarım, kusurlarım, günahlarım çoktur. Yaşım seksen bir... Seksen bir yaş kaç kişiye nasip oluyor ki? Ölümün eşiğindeyim.
Orada görülecek hesaba hazır ve razıyım.
AliÇ.