İlk başta, Lida annesini terk etti — sadece gitti ve geri dönmedi, kızını uzak bir köyde büyükannesi tarafından büyütülmek üzere bıraktı.
Böylece kız büyüdü — kimsenin ihtiyaç duymadığına dair kesin bir inançla. Sonra adamlar onu fırlattı — tıpkı annesinin zamanında yaptığı gibi: beklenmedik bir şekilde, ciddi bir şekilde, haksız yere. Böylece her seferinde bağırmak istedim: «Canım, sana ne yaptım?» Ama hiçbir şey yapmadı. Ben sadece yalnızlığa, özleme, başarısız bir hayata programlandım. O, Kar Kraliçesi’ndeki Kai gibi büyülenmişti, kalbi donmuştu. Ve Lida’nın onu çözmenin imkansız olduğundan hiç şüphesi yoktu. Evet, istemiyordu — kalp yerine bir buz parçasıyla yaşamak bile uygun: vicdan azabı yok, ıstırap yok. Ve aşk da yok — daha sonra hayal kırıklığına uğramamak için.
Lida’nın hesaba katmadığı bir şey var — aşksız yaşamak imkansız. Ve her zaman gelir — ona umutsuzca direnseniz bile.