Takımımız ikinci devre oynanan 4 maçı da iyi ya da kötü kazanması bildi. Bu maçlarda rakiplerin oyun tutumları arasında belli benzerliklerin yanısıra bariz farklılıklar da gözlemledik. Gümüşhane karşısında ikinci devreye görece kolay bir başlangıç yapıp, Pendik deplasmanında çok pozisyon vermesek de oldukça zorlanmış, BAK maçında iç saha avantajımıza rağmen rakibe çok fazla pozisyon vererek kazanmış ve son olarak da Tarsus deplasmanında geriden gelerek oyunu çevirmiştik. Bu 4 rakipte, Manisa ile oynadığımız maç haricinde tüm takımların yaptığı gibi bize topu vermiş ve öncelikli kurgularını kazandıkları toplar üzerine yapmışlardı. Son dört maçta da öne çıkan bu benzerlikte farklı bir nokta olarak rakiplerimizin savunmalarını başlattıkları bölge ve baskı noktaları idi.
Şöyle açalım; örneğin Gümüşhane takımı takım savunması daha derinde kurmuş ve kendi kalesine daha yakın bir noktada bekleyerek, hücum ve skor avantajı yerine daha ziyade bir beraberlik üzerine bir plan kurmuştu. Bu savunma biçimi, bizim oyunu kanatlara indirmemizi kolaylaştırmış ve sağlı sollu ortalarla skoru almamız nispeten kolay olmuştu. Rakibin kazandığı toplarda da bizim kaleye olan mesafeleri dikkate alındığında neredeyse yarım pozisyon dahi bulamadan rakip adına maç sona ermişti. O maçtan sonra da yazmıştım hatırlayacaksınız; kanatlardan oyun oynamak olayın en kolay kısmı ve her rakibin bu savunma anlayışı ile karşımıza çıkacağını beklemek hayalcilik olur diye. Asıl mesele half space diye adlandırılan iç koridorlarda pozisyon üretmek ve daha fazla merkezden oynayabilmek. Bununla alakalı da takımımızdaki foyalar takip eden haftalarda kendini gösterdi.
Pendik maçında rakip bize yüksek tempolu bir ön alan baskısı yaptı. Gerek beklerimiz, gerekse stoperlerimizin üzerinde uyguladıkları bu baskı nedeniyle biz hiç bir şekilde rakip alana dahi gidemedik çok zaman. Rakip temposunun düştüğü, ve konsantrasyonun bozulduğu anlarda bulduğumuz iki gol ile galip gelebildik. BAK maçında ortaya çıkan şekil, Pendik maçına bir miktar benzese de; BAK takımı kazandığı topları yukarıda bahsi geçen iki rakip gibi kontrolsüz kullanmadı ve daha fazla pasa dayalı akıllı hücumlar denedi. Onlar baskıyı bizim birinci bölgede değil, ikinci bölgede yaptı ve o noktada kazandığı topları da daha anlamlı kullandı. O maçta da erken gelen şans golü ve Nurullah'ın ikinci yarıdaki performansı ile üç puan geldi.
Tarsus maçında ise rakibimiz, oyun kurmakta pek mahir sayılamayacak iki stoperimizi tam anlamıyla başı boş bıraktı, bekler üzerinde baskı kurdu ve orta alan ile açık oyuncularımızın topu sırtı dönük almalarını istedi. Merkezde Ferhat ve Muhsin ile açık oyuncularımız Burak ve Halil Çolak her topla buluştuklarında sırtlarında bir rakip oyuncu ile oynadılar ve yüzlerini kaleye dönemediler.
Rakip keleye sırtı dönük topu aldıktan sonra yüzünü dönebilecek üç oyuncu var kadromuzda teknik kimlik olarak. Bahattin gücüyle ve hızıyla, Burak teknik yapısıyla ve İlyas Kubilay ayak hakimiyeti ile bunu yapabilir. Bu özellik az biraz da hızlı karar verme becerisi nedeniyle Guido'da da var.
Özellikle iç sahadaki maçlarda kesinlikle Kubilay sahada olmalı. Aksi takdirde, orta alanda topu aldıktan sonra rakip alana yüzünü dönebilen adam kalmıyor merkezde. Kubilay'ın daha serbest formatta oynadığı bir 4-1-4-1 düzeni ile sahada yer almak; açık oyuncuları olarak Bahattin ve Burak'ı tercih etmek, uçta da Atabey ile oynamak en doğrusu gibime geliyor. Burak ve Bahattin her ikisi de sol çizgide oynamaya alışkın isimler ama sanırım Burak sağ tarafa da adapte olabilir.
Deplasmanlar için ise 4-3-3'e daha yakın bir oyun tercih edip Kubilay yerine merkezin defansif ağırlığını Muhsin ilavesi ile güçlendirmek; Kubilay'ı da öndeki üçlüye almak daha doğru olacaktır.