Doğru söylemek peşemdir
Hörmet eylemek neşemdir
Ğayın görmek endişemdir
Dilim zarar gördü menim
O
Bir delikanlı güzel bir kıza ölümüne sevdalanır… Yüreği daha fazla dayanamaz olmuş onu uzaklardan seyretmeye. Bir gün o adını bile henüz bilmediği, dış görünüşünden başka hayatı hakkında hiç bir bilgi edinmediği o genç güzel kızın yolunu kesip durdurmuş delikanlı.
Güzel kız azarlayıcı ve manidar bakmış adamın gözlerine;
-Durup dururken neden kestin yolumu böyle? Yoksa yeni haramiler mi tünedi buralara?
Delikanlı:
-Yok, demiş. Harami filan değilim. Sadece sonunun ne olacağını bilmediği karşılıksız bir sevdaya düştü gönlüm. Günler var ki ben o ateşte kavrulur dururum.
Güzel kız şaşırıp kalmış duyduklarına…
-Ne kadar tanıyorsun ki beni? Diye sormuş tanımadığı delikanlıya.
GÜL BAHÇESİ…
Kasabanın birinde, güzelliği dillere destan bir kız varmış. Kendisiyle evlenmek isteyen uzak ülkelerden gelen nice prensi, asili, zengini, yakışıklı delikanlıyı reddetmiş. Kimseleri kendine layık görmüyormuş.
Kıza gönlünü kaptırmış, aynı kasabada yaşayan genç bir delikanlı da bu kızı istemiş. Ama kız onu da beğenmemiş. Bizim delikanlı günün birinde kasabadan ayrılmış. Başka biriyle evlenmiş, çocukları olmuş, Yeni bir hayat kurmuş
Cümle cihanda canlar, yumsa da cümle gözü.
Cânı özünden içre, görecek biri vardır.
Dokuz köyden kovdursa, Adem’in doğru sözü.
Erenler diyârında, muhakkak yeri vardır.
Sen gül ile cevap ver, atan sana taş atsın.
Bin yalan bir doğru, çepeçevre kuşatsın.
Söz söyle öldürmesin, söz söyle de yaşatsın.
Her ölmüşün içinde mutlak bir diri vardır.
Burcu burcu kokan güllerimiz vardı bizim
Kokusu ta seherde başlar.
Ezanlarımız vardı
En derin uykulardan uyandıran.
Günlerimiz vardı bizim
Güneşin imrendiği
Pırıl pırıl parlayıp, sımsıcak sardığı.
Hele bir yuvalarımız vardı ki…
Duvarlarından nur saçılan.
Her gece meleklerin, içinde
Bayram ettiği yuvalarımız vardı.