YAZARIN DİĞER YAZILARI
Vakit parklarında yuvarlanıp, kıraathanelerinde kek yiyeceğimiz Türkiye vakti!
Marcel Proust'un kendisini odasına, hatta yatağına, hapsederek Kayıp Zaman'ın peşine düştüğü yılların, en yakın tanığı var karışımızda. Proust'un eserine 'Son' kelimesini yazdığı gecenin sabahında heyecanla odasına çağırıp “Harika bir haber; bu gece 'Son' sözcüğünü yazdım, artık ölebilirim” diye müjde verdiği Céleste Albaret. Proust'un 'Son' kelimesini yazdıktan kısa süre sonra gelen ölümüne kadar da en yakınında olan 'sadık hizmetkarı' Céleste Albaret...
Peyami Safa'nın Nazım Hikmet'in bir şiirini yayınlayıp, ardından da işinden olmasıyla başlar dostlukları. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu bu dostluk sayesinde yazılmıştır. Edebiyatın köşe başını tutmuş olanlara birlikte savaş açarlar. Sonrası, Nazım cephesinde "Sen bu kavgada / bir nokta bile değil / bir küçük, eğri virgül / bir zavallı vesilesin!.." Safa cephesinde ise "Bre kaltaban / bre Türk düşmanı / bre vatan haini şarlatan" diyerek sonlandırılacak bir kavgadır.
Kavgacı bir yetim çocuk, dereceli bir boksördür. Sinemaya adımını da adam döverek atar. Filmlerinde yaptığı kötülüklerden ötürü başına gelmedik kalmaz. Ama durulur sonraları. Cankurtaran'da babacan bir kahvecidir. Bir dönem ülkücülerin uğrak yeri olur kahvehanesi. Ta ki Abdi İpekçi cinayetine kadar...
Platonik aşkı Alev Altın'a şiirler yazar, Zaralı Halil Söyler'den türküler söylerdi... "Tek ilacı sinemaydı. Ayağı şişerdi, sinemayla tedavi ederdi" diyor tanıyanlar, "Kimse onun durumuna düşmedi, çünkü kimse sinemayı onun kadar sevmedi..."
"Sokağa çıktığım zaman 25 kişi elimi öperse beş kişi yanaklarımı öper. Neden öper? Bana Alyanak soyadını takmışlar. Herkes yalan zannediyor bunu da, bazı inanmayanlar yanağıma mendil sürüp, şunun boyasını çıkaralım da herkese tatlı gözükmesin diyor."
"Onur meselesi yaptım. 'Ben bu işi öğreneceğim. Bir gün bu sokaklara adımı yazdıracağım' dedim... Bir anne çocuğunu nasıl severse öyle sevdim sinemayı... Devrim, eskisini yıkıp yerine daha yenisini, daha güzelini, daha sosyal olanı koymaktır. Biz Yılmaz'la bunu yaptık..."
"Gazinoyu ben idare ederdim. Benim mafyam yoktu. Kabadayı bendim. Ben döverdim adamları. Küslerse barıştırırdım. Olay çıkaramazlardı benim olduğum yerde."
"Birinci Dünya Savaşı'nın ortada bıraktığı çocuklardan biriyim" diyordu. Cezaevleri, işkenceler, yasaklar... Hiç biri yolundan döndüremedi. Anadolu'nun sesi oldu. Bas bariton türküler söyledi. Aşık Veysel'in deyişiyle "Köylüyü şehirlilere sevdiren adam"dı o.
"Güzel bir kadın olmak isterdim. Her zamankinden biraz daha şık giyinsem 'Aman ne güzel olmuşsunuz Adile abla' deseler mahvolurum. İşte bana acıyorlar, onun için iltifat ediyorlar."
Parayla hiç işi olmadı. Geçimini sağlamak için çığırtkanlık bile yaptı. Sıra gecelerineyse gazel söylemekten keyif aldığı için giderdi. Ömrünün son yıllarında televizyonla, şöhretle tanıştı ama hiç sevmedi: "Hep Hülya Avşar’a, İbo Show’a çıkıyoruz, böyle mi olmalıydı?"
"Ben birey değilim. Ben kalabalık bir nesneyim. Ben tek başıma radyoyum, televizyonum, konserim, orkestrayım. Türkiye'nin ilk anarşist kızıyım ben. İlk hippisiyim. Ben Amazon kadınıyım. Türkiye'de kadının bilinçaltıyım."
"Turgenyev bana aşık. Ne adam, ne adam kardeşim! Ben de neredeyse aşık olacağım ona." Bu sözler Dostoyevski'ye ait. 1800'lü yılların ikinci yarısında başlayan bu aşk, kavgalarla örülüp nefretle son bulacaktır...
Lisede erkeklerle boks maçı yapardı. Yılmaz Güney'le hayatının aşkını bulduğunu sandı. Yaptığı işten asla utanmadı.
Sadece oyuncu değil, sıra dışı bir sinema emekçisiydi. Çok sayıda filmin müziğini yaptı. Şarkılar yazdı, ona ait olduğunu bilmeden dinledik. Ömrünü Sami Hazinses olarak yaşadı. Sonra doğduğunda verilen adla Samuel Agop Uluçyan olarak ayrıldı aramızdan.
Resimler çizdi, heykeller yaptı ancak kimse görmedi.150'den fazla filmde imzası var. Kibar Feyzo gibi köşe taşı bir filmin senaryosunu kaleme aldı. Şiirler yazdı, 'şairlere haksızlık olmasın' diye yayınlamadı. Ama bir tanesini biliyoruz. Güzel gecelerinde Aristo'ya hocalık yaptığını da o şiirden öğrendik.