Şu güneşi sen mi açık unuttun
şu yazın kapısını da ben
açık unutmuş olmalıyım menekşe
kokusunu gece, menekşe gözlerini
aşk açık unutmuş olmalı sevinsin diye
dünya!
Şu sevişirken şakıdığın kuşun sesini,
şu bazen iki karşı rüzgâr gibi estiğimiz
bahtiyarlığını yaşamanın, kim açık bırakırdı
sokak olmasa!
Bir kedinin gerinmesi diyorum açık saçık
yasaya karşı, sanırım şiirsokakta diye,
kedisokaktaysa şiir de sokaktadır
yaz da sokaktadır ağaçlar da, denizi mi diyorsun
deniz bir semttir şiirsokaktaya komşu
akıp giden bir şiirdir ama aramızdan değil,
biz kıyıyız denizsokakta!
Aşk mı, deli, nerede olacak akıpgidende,
bakıpgiden gözlerin yazda,
yakıpgiden kalbin uzakta
akıpgiden aşksokakta…
Beni seni severken bir bir
bunları söylemek istiyordum aslında!
Haydar Ergülen
-sen güneş kokuyorsun daha!-
Keşke suları çağırmasaydım ellerime
Yağmur olup yağmayı bilmeseydim
Sel olup akmayı öğrenmeseydim
Keşke o sonsuz acılar
Hep acı olarak kalsaydı bende
Acılardan sevinçleri süzmeseydim
Ne olurdu seni böyle çok boyutlu
Böyle gizemsiz görmeseydim
Ve sulardan öte sular içinde
Doğanın diliyle sevmeseydim
Kanayan yaralar kapansaydı birer birer
Bu mutluluk çilesini çekmeseydim
Adnan Yücel
-soframda kaval sesi-
——M. Şerif Onaran’a
Nereden geliyor? Arması ne? Gördüler mi bizi?
Böyle konuştu Rodoslu Kares, yontucu
Soyu tükenmiş bir gülümseme yüzünde.
Bize ne
Biz kalan buğdayımızı döğmeyelim de ne yapalım
Sonra gider söyleşiriz kıyıda
Akşam olmadan.
(Akşammış değilmiş ne çıkar bundan
Bulunmaz ki yüzleri çok ülke dolaşmaktan)
Ver şu testiyi bana, bir yudum da ben içeyim
Hadi ver, koca ihtiyar, çoktan yanaştı kıyıya gemi
Bize mi kaldı düşünmek gündüzü geceyi
Ne güne duruyor yontucu Kares.
Kares mi? Ben söyleyeyim bari
Soyu tükenmiş kuşlarla besleniyor şimdi, balıklarla
Bulmak için acı tarihini doğanın
Pişirmek için onu kumlarla ve yontmak için,
Gidelim gidelim
İyisi mi esrikken kanırtmalı yaşamı
Yüzlerimiz ve bütün söylediklerimiz
Nasılsa tarih olacak onlara
Söyle sen, bizi yontsun yontucu Kares!
Edip Cansever
-Şairin Seyir Defteri –
Engel tanımaz saraylara bile girer acı;
Solgun bir oteldir yine de meskeni.
Üreyip zenginleşmektir çünkü onun amacı,
Çatlak aynalardan alır kendine gerekeni.
Özümler titizlikle aşkı da sevgiyi de,
Göz göz odalarıyla acının otel peteği.
Ürpertiyle gecen o pıhtı gecelerinde,
Konuk etmiştir kimbilir kaç kırık yüreği.
Otel ki, ebruli bir gurbet kamaştırır,
Sürme çeker yalnızlığın şehlâ gözlerine.
İnsanı seçsin diye ölümlerle tanıştırır,
Uyuşuk bir zamanın seğiren derisinde.
Ey otel; ülkemin ta kendisisin sen benim!
Bazen seni küçültmek için otellere giderim.
Metin Altıok
-Soneler-