Herkes herkeste bir kusur, bir açık buluyor da ne hikmetse kimse kendinde en ufak bir kusur bulamıyor.
Son dönemlerde bir furyadır başlamış, aslında yeni değil de son dönemlerde arttığı için söylüyorum; Birbirinin arkasından atıp tutanlar, kuyu kazanlar, iftira atanlar veya daha önce birlikte yediği haltları bugün çıkarına ters düştüğü için açığa vuranlar… Saymakla bitmez. Sorsan herkesin bir açığı var ama eleştiren kişi sütten çıkmış ak kaşık!
İki göz görmesin iki rekat namaz kılmaz ama oturur dünyanın vaazını verir. Bir cemaat içerisinde de başını seccadeden kaldırmaz ama fırsatını buldu da mı hakkında konuşmadığı kimse kalmaz. Evet bunların sayısı Urfa’da giderek artıyor. Sadece gazetecilik sektörü için konuşmuyorum hemen hemen bütün sektörler bunun sancısını çekiyor.
Herkes kendini kurtarmanın derdinde ya! Kimse kimsenin arkasında iyi bir şey konuşmuyor. Yüzüne karşı ayrı arkanda ayrı tavır alır. Bununla birlikte dürüstlük, liyakat, ahlak nedir unutur olduk. Herkes ‘benim adamım bir yerlere gelsin’ anlayışıyla hareket ettiği için, kendisinden olmayan dünyanın en dürüst insanı olsa bile hakkında iyi konuşmaz. Urfa’da buna hasutluk derler ama bu hasutluğun da ötesinde bir şey! Ne isim koyacağımı bilemedim.
Ve bu kafayla hareket ettiğimiz sürece; Bırakın Antep’i orayı burayı, kendimizle bile yarışacak halimiz kalmaz. Bir önceki yıla özenmekle geçecek ömrümüz.
Sürekli birbirimizi eleştirdiğimiz ve kötülediğimiz için liyakat ortadan kalkıyor ve yerine torpil baş gösteriyor. Bu durum da memlekete pahalıya mal oluyor. Çünkü liyakatin olmadığı bir yerde ayaklar baş, başlar ayak olur ve işten anlamayan ama dayısı olan herkes bir yerlerde bir işin başına getiriliyor. Oysa herkes anladığı işi yapsa, yani takım-kadro güzel kurulursa işte başarı oradan başlayıp yükselecektir. Ve memleketin önü o zaman açılacak.
Bugün baktığımız zaman kurumların birimlerinde, o birimle alakası olmayan kişiler çalışıyor ve dolayısıyla o kişiden bir başarı beklemek zaten hata olur. Önce o kişiyi alakası olmayan o birime alan kişiden başlamalı sorguya ve neye dayanarak, o kişinin hangi özelliğinden ötürü görevlendirildiği sorgulanmalı. Son kez ve vurgulayarak söylüyorum ki; herkes anladığı işi yapmalı ve sırf kendi çıkarı için memleketin çıkarlarını göz ardı etmemeli…