Kendi kendine yardım kitapları ve pop psikolojisi bir amaca hizmet etmeyi umuyor. Bu amaç, gördüğüm kadarıyla insanlara pratik tavsiyeler vermektir. Bazı tezahürlerinde felsefe aynı şeyi yapar. Bununla birlikte, felsefe, her zaman kendi kendine yardım ve pop psikolojisi kadar basit değildir. Açık sözlü filozoflar gerçekten enderdir. İyi şeylere ulaşmak için felsefedeki pek çok belirsiz anlamsız şeyi gözden geçirmek gerekir.
Bu noktada 6 yıldır titizlikle felsefe çalışıyorum. Sonsuza kadar devam eden bu süreç boyunca (umarım) derin olduğuna inandığım içgörüler edindim. Bu tür kavrayışlar üzerinde tekeli olan tek bir felsefe çağı veya felsefe okulu yoktur. Bu nedenle, bu anlayışlardan hangisinin hayatımda benim için en çok şey yaptığını aşağıda özetleyeceğim.
Umarım, bu içgörüleri okurken, onların kendi yaşamınıza uygulanmaları, bu içgörüler benim için olduğu kadar yararlıdır. Başlamadan önce bitirirken şunu söylemek istiyorum: bu ilkelerin çalıştığını nasıl bilebilirim? Çünkü neredeyse hepsini kırdım ve kırdığımda çok daha kötü durumdaydım. Ama onları takip ettiğimde - ve onları çok ciddiye aldığımda, ki bu sadece “onları takip etmekle” aynı şey değildir - hayatım ve çevremdekilerin hayatı katlanarak gelişti.
Son olarak, bunların hiçbirinin küçümseyici gelmediğini umuyorum. Aslında, bunlar gerçekten kendime herkesten daha fazla mesajdır; bunlar kendi kendini pekiştirmeyi gerektirdiğine inandığım dersler ve bunu yapmanın harika bir yolu da yazmaktır.
Immanuel Kant'ın kategorik buyruğu, hiçbir koşulda uygun olmayan ahlaki kuralları gerektirir. Kant için bu ahlaki kurallardan biri yalan söylemektir. Şimdi, yalan söylemek için uygun senaryolar olmadığını söyleyemem - belki birisi ailenizi öldürmek üzeredir ve yalan söylemek bundan kurtulmanın tek yoludur. Bununla birlikte, çoğunlukla, tüm yalan söylemenin yapacağı hizmet, kişiliğinizi gerileyici bir şekilde hafifletmek ve bu tür bir hafifletmenin etkilediği herkesi incitmektir. Yalan söylemenin asil bir yanı yoktur. Yalan söylemek, temelde, şu ya da bu şekilde cezalandırılacağınız bir şeydir. İster yalan söyleyerek yakalanmaktan, ister ısrarla bastırmanız ve acı çekmeniz gereken iç suçluluk duygusuyla olsun. Yalan söylemek - özellikle, kişiler arası ilişkileriniz bağlamında - kişinin kendini kurtarması için iyi olacağı derin bir sefalet kaynağıdır.
Bunu nasıl yaparsın? Hepimizin yalan söyleme dürtüsü var - bazılarımız diğerlerinden daha fazla. Bu dürtüyü kendi içinde bir şey olarak tanımayı öğrenmelisin. Ruhunuz - daha iyi bir kelime olmadığı için - çok yönlüdür; bazı kısımları gerileyici ve bağımlıdır ve diğerleri ilerici ve bağımsızdır. İkinci kısımları bulun ve onları eski kısımları olumsuzlamak için kullanın. Elbette bunu söylemek yapmaktan çok daha kolay. Bununla birlikte, bunu yapmanın güvenilir yolları vardır. Örneğin, değer verdiğiniz birine yalan söyleme eğiliminde olabileceğiniz - veya en iyi ihtimalle ihmal edebileceğiniz bir şey olabilir ki bu, teknik olarak çoğu durumda bir komisyon yalanından daha kötü olan bir yalan biçimidir. Her iki durumda da, acıya katlanmalı ve doğruyu söylemelisiniz. Ve "ıstırap" dediğimde, gerçekten sağlığınızı tehdit eden bir şeyi kastediyorum - yine de, sadece akut bir şekilde. Akut ağrı için bu tür fırsatlar ortaya çıktıkça, onları alın ve sizi hakikate doğru tüketmelerine izin verin - zayıf ve pasif bir şekilde hiçbir şey yapmama veya yanlış bir şey söyleme yönündeki daha güçlü dürtüye boyun eğdirmek yerine.
Hayatın en büyük zevklerinden birinin vermek olduğuna inanıyorum. Partnerimin kahvaltısını yaparken yüzündeki ifadeyi görmekten daha çok sevdiğim hiçbir şey yok. Hepsinden önemlisi, böyle bir vermenin geldiği psikolojik yer daha da büyük bir sevinçtir - yani vermek kendi başına bir amaçtır. Ondan doğan sevinç, birini mutlu ettiğiniz için değil; iyi bir şey yaptığınızı hissettiğiniz için değil. Basitçe, bir eylem olarak vermenin, kendinizi başkalarına olumlu bir şekilde sosyal bir şekilde yaymanıza izin verdiği gerçeğidir. Bunu yapmak için alabileceğiniz her fırsat almaya değer. Bununla birlikte, bunun için akıllıca ve akılsız yollar olduğu anlaşılmalıdır. Bunu bir özdeyiş olarak aklınızda bulundurun: siz de önemlisiniz . Ya takdir etmeyen ya da size saygısız davrananlara körü körüne vermeyin - bu çoğunlukla kişilerarası senaryolar için geçerlidir. Bu, insanlara hiç şans tanımadığı anlamına gelmez. Bazen insanların kendilerine bir şeyler verilmesine gelmesi çok zaman alır. Ancak, boyun eğme duygusu yoksa, çabalarınızı bir kenara çekmenizde ve daha anlayışlı olacak insanlara karşı yanlış bir şey yoktur.
Hayatımın erken dönemlerindeki kinlikler beni muhtemelen oldukça yaşlandırdı. Gerçekte benimle çok az ilgisi olan, dışsal sorunlar yüzünden kendime ne kadar stres yaşatmam oldukça inanılmaz. Bu oldukça doğal bir şey; Görünüşe göre dünya ne ise, içinde bulunan insanlardır ve bu şekilde etkilenen kişi başkalarından derinden etkilenecektir - iyi tanımayanlar bile. Bu tür bir düşünce nereden geliyor? İnsanların kendi yaptıkları ve her an tamamen değişebilecekleri yanılsamasından gelir. Bu bir yanılsamadır çünkü varlığımızın ona atılmış belirli bir zorunluluğu vardır - yani kim olduğumuzu biz seçmedik. Bunun ışığında, başkalarının aptallığını gördüğünüzde, bunun sizi etkilemesine gerçekten izin vermenize gerek yoktur - bir tür fiziksel tehlike içinde değilseniz. Bunun yerine, yalnızca bu kişinin neden bu kadar aptal davrandığını düşünün - kendilerini yapmadılar (büyük ölçüde, onları önünüzde duran bu aptal kişi olarak onları "iradelerinin" dışında bir şey yarattı.) ve böyle bir gerçeğin ışığında entelektüel olarak dürüst tepki, sempati ve bağışlamadır. Neden birinden yardım edemeyecekleri ve büyük olasılıkla masum bir varlık halindeyken içlerinde başka biri tarafından yaratılmış bir şey için nefret etsin? Tüm nefret ve affetme isteksizliği size zarar verir - peki ne için? Kibirinizi gıdıklamak için mi? Bundan daha zayıf iradeli nedir!
Faaliyet, varoluşumuzun genişliği ve derinliğidir . Pasifliğin yeri vardır, ancak faaliyete tabi olması gerekir. Ve pasiflik de çok manipülatif olabilir: "çalışmanız" ve "hareket halinde" olmanız, pasif olarak var olmadığınız anlamına gelmez. Hayır. Etkinlik ve pasiflik, ne olduğunuza bağlıdır . Kendinize şunu sorun: nesiniz ? Ya da daha spesifik olarak, ideal bir dünyada ne olabilirsiniz ? Sizden beklenenden ayrı olarak, ama bunun yerine, siz ve yalnızca kendiniz için ne dilersiniz ? Kendinizi dış fikirlerden, özellikle de bildikleri siz olmanızı istemek konusunda özellikle inatçı olanlardan kurtulun . Böyle bir soru, tümü birbiriyle ilişkili cevaplara sahip çok çeşitli farklı soruları kapsar. Bu soruların cevapları ne olursa olsun, günlük yaşamınızda bu sorularla gerçekten yüzleşmek istemiyorsunuz ve cevapları bozulmadan kalıyorsunuz, kendinizi kaybediyorsunuz ve zaman kaybediyorsunuz. Bunu dış değerler perdesinde gizlemek kolaydır - örneğin, sizi mutlu edeceğini bildiğiniz bir iş olabilir, ancak "Paraya ihtiyacım var". Anlaşılır bir mazeret ve aşırı bir finansal değer sistemine iyi uyum sağlamış olanlar tarafından kesinlikle arkada patlamalarla karşılanacak bir mazeret. Yine de derinlerde kederle dolusunuz ve onu yukarıda belirtilen değerlerle sürekli olarak maskelemek zorundasınız; Kendinizi olduğunuz olmanın yükünden kurtarmak ve sizi çevreleyen normların acınızı örtmesine izin vermek, bu yük ile savaşmak ve gerçekten tatmin edici ve sürdürülebilir bir hayat yaşamak yerine daha kolaydır.
Ama sahip olabileceğin hayatı bir düşün. İyi olabilirdi. Senin olabilirdi. Aynı zamanda korkunç da olabilirdi, ama bu bir garantiden çok bir şanstır . Şu anda sahip olduğunuz şey daha kötü, çünkü bu saf bir garantidir ve kendinizi sefaletinizden kurtarmanız için çok az şansı vardır veya hiç yoktur.
Arkadaşlarınızın sahip olabileceği sorunları ele almanın yaygın yolu, basitçe "onları yargılamadan desteklemektir." Peki ya yaptıkları şey uzun vadede onlara büyük olasılıkla zarar verecek bir şeyse? Bunu yapmalarına izin mi vereceksin? Eleştiri alamayacaklarından mı endişeleniyorsunuz? Pekala, onların yok edilmesine olan desteğinizle, kendinize bir şeyi kanıtladınız: onların arkadaşı olmadığınızı . Aslında, siz sadece rahatlık için başka birine ihtiyaç duyan birisiniz ve bu rolde onları kibarlığınız aracılığıyla dolaylı olarak tabi kılıyorsunuz. Eleştirinizi alabilirler ve alamazlarsa, kendilerine karşı dürüst olmaya istekli yeni arkadaşlar bulma zamanı belki. Çoğu insanın arkadaşları ile karşılaştıklarında kendilerine karşı dürüst olamayacaklarını varsaymayın; arkadaşlar size yardım etmek ve iyi bir şey yapmadığınızda sizi çağırmak için hayatınızda.
Bununla birlikte, bunu düşünürken, "iyi" için net bir kriteriniz olmalıdır. Bu kritere yönelik önerim: Bir kişinin düşüncesinde ve ona neşe ve bilgelik getirecek şeylere karşı eyleminde özgür ve özerk olmasına izin verecek olan şey, "iyi" olarak adlandırılabilecek şeydir. Birinin iyiye giden yolda olmadığını fark etmek oldukça kolaydır - size şikayet ettiklerinde ve acılarını bildirdiklerinde budur. Ve bu raporların ne zaman ağrıların arttığını ya da sadece boşuna olduğunu anlamak oldukça kolaydır. Bununla birlikte, arkadaşınız için tarafsızca düşünmek için zaman ayırdığınızda kolaydır - onların gelişmesi için gerçek arzunuzu gerektiren arkadaşlık görevlerinden kendinizi refleks olarak boşaltma dürtüsüne direnin. Sözleriniz hayatlarını daha iyi hale getirebilir.
Oldukça korkunç bir his bilmek ister misin? Size ihanet eden ve bunu sizi travmatize edecek şekilde yapan birini hiç unuttunuz mu? Çoğumuz var. Şimdi, eylemlerini atlattıktan sonra, sadece kendi suçunu gidermek için hayatınıza geri döndüğünü hayal edin. Eylemlerinin sizi nasıl hissettirdiğini gerçekten umursamıyorlar. Sadece onlara nasıl hissettirdiğini umursuyorlar. Böyle bir senaryoda güçlü bir bencillik ve hatta acıma duygusu hissedilemez. Her ne pahasına olursa olsun bundan kaçının. Eski sevgilin seninle konuşmak istemiyor. 15 yıl önce incittiğin kişi sensiz daha iyi. Devam et. Telafi etmenin gerçek yolu budur. Kim olduğunuz üzerinde çalışın, böylece bir daha asla kendinizden böyle bir zarar gelmesine izin vermeyin . Telafi etmenin gerçek yolu budur. Kendinizi daha iyi hissetmek uğruna, tüm acıyı yıllarca geri getirerek değil. Bu tür "düzeltmeler" çocukça ve açıkçası solipsisttir. Sadece kendiniz üzerinde çalışmanız hem kendinize hem de söz konusu kişiye karşı daha empatiktir. İhanet veya zarar meydana geldiğinde özür dilemediyseniz, söz konusu kişinin kendisinin kapatılmasını istemediği sürece, şimdi yapmanın bir anlamı yoktur - zarar verdiğinizde, zarar görenleri kapatmak sizin aramanız değildir.
Cehaletin mutlu bir tarafı yoktur. Hayatın görünüşte apaçık bazı görevleri genellikle kötü yapılır. Genellikle günlük yaşamın çok ortalama gereksinimlerini karşılayamıyoruz ve çoğu zaman kendi zararımıza. Neyse ki, kelimenin tam anlamıyla herhangi bir konuda, bu tür başarısızlıklara panzehir görevi görebilecek bir kitap var. Dışarıda, ebeveynlerinin bağımsızlığına sıkı sıkıya bağlı kalması nedeniyle yetişkinliklerine geç çamaşır yıkamayı bilmeyen insanlar var. Şüphesiz, boğulma ortadan kalktığında bunu çözebilecek bir kitap var. Ne yazık ki, insanların bir şeyden habersiz olması, denemesi ve başarısız olması, sadece başarısızlıklarından dolayı başkalarını suçlamaları - "çünkü kimse bana söylemedi / öğretmedi." Kendine öğretmemek için gerçekten hiçbir mazeret yoktur. Zamanın olmadığını söylemek saçmalıkların ötesindedir. Boş zaman harcadın mı? Televizyon veya youtube izleyerek zamanınız var mı? Neden bu zamanı sizi hayal kırıklığına uğratmaya devam eden sorunları çözmeyi öğrenmekle değiştirmiyorsunuz? Kitap satın almak için bir kitapçıya gitmek veya Amazon'da oturum açmak yeterince kolaydır. Ama dikkat etmekte zorlanıyorum. Okurken gerçekten sıkılıyorum. " Ve ilk aktiviteden sonra kolay ve eğlenceli olan nedir? Çok az ve bazıları için kesinlikle hiçbir şey. Kitaba değil, kendinize bir şans verin. Ve bu işe yaramazsa, belki ilgisizliğiniz ve bilişsel sorunlarınız için bir doktora görünün - bu tür sorunları tıbbi olarak çözmenin kişinin refahına ne kadar fayda sağlayacağı hafife alınmaktadır.
Bu yazıda en önemli noktanın bu olduğunu iddia edebilirim. Kişi dinlenmekten ve iyileşmekten vazgeçtiğinde, kelimenin tam anlamıyla diğer her şey parçalanmaya başlayacaktır. Dinlenme, kişinin varlığının ve esenliğinin temelidir. O kadar, deyim yerindeyse, bir vakıf. Bozulmuş bir sirkadiyen ritime sahip olmak - biraz bozulmuş olsa bile - yorgunluk, anksiyete, depresyon ve ilgisizlik ile ilişkilidir. Uyku programınız kesildiğinde, program programınız da atılır. Elbette işler olur. Yani hayat olur. Uyku programınız bir gece için azaldığında, sirkadiyen ritminizi düzenleyebilecek melatonin almak iyi bir stratejidir. Başkalarının senin yatma vaktinden sonra ne yaptığını umursamayı bırak. İyi uyku biçimini alan öz bakım alışkanlığınıza saygı duymayanları kovun. Hayatınızı dinlenmeden yaşamanıza gerek yok.
Sevdiğimiz şeylerin çoğundan para kazanmanın zor olması utanç verici. Aksi takdirde, daha fazla insan sevdiği şeyleri daha düzenli ve daha düzenli yapar. Mali durumumuza aşırı değer verdiğimiz için başarısız oluyoruz. Evet, toplumumuzda yaşamak için paraya ihtiyacımız var. Fakat bu kadar çok paraya ihtiyacımız var mı, burada hem zihinsel hem de fiziksel sağlığımız bozulmaya başlar mı? Ve kişinin sevdiği şeyden para kazanmaya çalışırken yaşadığı "zorlukla" acıyı atmaya değmez mi? Ben öyle düşünüyorum. Aslında bunu yazarken yapıyorum. Bir yazar olarak ücretsiz işin ve bitmek bilmeyen redlerin zorluğunu aşmak benim için çok zordu; ama sonunda karşılığını aldı. Şimdi, bunu ayrıcalıklı bir konumdan söylediğimi anlıyorum - ama bu tanıdığım bir şey ve benimle aynı ayrıcalığa sahip olanların büyük çoğunluğunun neredeyse her yaptığı gibi, benim ayrıcalığımı kabul etmedim. gün. Bu "büyük çoğunluk", kelimenin tam anlamıyla milyonlarca insandır, çünkü ben, bu bağlamda yalnızca orta sınıf bir Amerikalı olmanın ayrıcalığından söz ediyorum. Ayrıcalığın bundan daha büyük olduğunda yol kenarına düşmen daha da tehlikeli. Bu nedenle, hayatınızda gerçekten istediğiniz şeyin peşinden gidebilmek için, ayrıcalıklarınıza düşme dürtüsüne direnmeli ve onların sizi pasifliğe ve zayıflığa doğru tüketmelerine izin vermelisiniz.
Kesinlikle söylenebilir ki, psikolojik gelişimin bir numaralı işareti bağımsızlıktır. Kendinizi olabildiğince fazla bağımlılıktan kurtarın. Bunu yaparken, yalnız başına eğlenmeyi öğren. Bunu yapamama, bir şeylerin çok yanlış olduğunun ve ciddi bir şekilde kendini yansıtmanın gerekli olduğunun bir işaretidir. Bağımlılık da aynı şekilde çok kaygan bir eğimdir. İki yoldan birine gidebilir: (1) Başkalarına olan bağımlılığınız onlar için o kadar dayanılmaz hale gelebilir ki ya sizi tamamen terk ederler ya da size kızmaya başlarlar; (2) Bağımlılık eğiliminiz sizi bir zorbaya bağımlı hale getirdi. Bir zorbaya bağımlı hale geldiğinizde, gerçekten çok karanlık bir bölgeye girdiniz, çünkü kaçış sadece son derece zor değil, aynı zamanda, bağımlılığınıza saygı duyarak kaçma arzusu belirsizlik içinde belirsizleşiyor. Sen lüzum kalmak için, ama aynı zamanda ihtiyaç bırakmak - Şimdi hareketsiz ve kader sana ne oluyor belirleyecektir.
Yalnız mutlu olmak kolay bir iş değildir. Ancak zorla sürgün, buna iyi bir yaklaşımdır. Gerçekte, bir gün hayatınızdaki herkese gelip "Yalnız zamana ihtiyacım var" diyemezsiniz. Hayır. Hala kendinizin dışında başka bir şeye ihtiyacınız var, ama bu sadece kendinizin bir uzantısı olarak hizmet ediyor - ihtiyacınız olan şey sorumluluktur . Okula git; bir kariyer veya sağlıklı bir romantik ilişki sürdürmek. Herhangi bir şey . Ancak, zamanınızın çoğunu yalnız geçirmek için bunu yapmaya çalışın. Yalnızlığınızın dışında beliren bu yarı bağımlı dış faktörlerin gerçeği, tam bir güvensizlik durumuna kaymanıza izin vermeyecektir.
Yetişkinliğe ne kadar girerseniz, arkadaş ve arkadaş edinmek o kadar zorlaşır. Çoğumuz işimize kilitlenmiş durumdayız ve gerçekten bunun dışında pek bir şeye sahip değiliz. Belki bir gün bir bara ya da kafeye gidersiniz, sadece odanın karşısındaki bir yabancının gülümsemesiyle karşılanırsınız. Doğal eğilimimiz utangaç olmak ve jestleri kabul etmemek olabilir. Bunun benim eğilimim olduğunu biliyorum ve hala bunu yapıyorum - aslında, bu kelimeleri bir kafede yazarken oldu. Ama bu gülümseme ne bile? Bu kişiyi tanımıyorsun, bu yüzden söylemek zor. Bu durumlarda genellikle sezgime güvenirim. Benim sezgilerim genellikle şöyle bir şeydir: “Bu kişi arkadaş canlısı davranıyor ve buna gerek yok. Bu kısa anda, bundan oldukça memnunum. " Öyleyse, varlığımın her bir zerresinin refleks olarak böyle bir jestten uzaklaşmaya adanmış olması çok garip! Bana gülümsemem ve bunu böyle bırakmam için ne gerekir? Akut bir pozitif duygu duygusunun eşlik ettiği birkaç esnek lif? Bu duyguları basitçe uzaklaştırmanın beni daha çok incittiğini görüyorum. Elbette, utanmanın tamamen uygun olduğu durumlar vardır - yine, burada sezgi yardımcı olur. Yapmanız gereken çağrı budur. Deneyimlerime göre, çoğu zaman birisi bana gülümsediğinde bunun iyi huylu ve iyi niyetli olduğunu söyleyebilirim. Onu bu şekilde almalı ve sadece gülümsemeliyim - kimseyi incitmez ve muhtemelen karşılıklı olarak hayatımıza katkıda bulunmaz. İnsanlar birbirlerine baksalar, biraz daha mutlu olsalar ve gülümseseler, sadece aynen karşılanmak için dünya daha kötü bir yer mi olurdu? Hayır. Kesinlikle daha iyi bir yer olurdu.
Stoacılık ve Budizm, insanları ölüm gerçeği üzerine meditasyon yapmaya teşvik etmek için büyük çaba sarf eder. Ölüm - bilincin sonu ve Varlığımız - gözden kaçırdığımız bir gerçektir. Varlık ve Zaman'da Martin Heidegger, ölüm karşısında, tamamen insan eğiliminin ondan kaçmak ve yokmuş gibi davranmak olduğuna dikkat çekmeyi bir noktaya getiriyor. Böyle bir eğilim insan davranışında çok belirgindir. Küçüklük; aşırılıklar; nefret; boşa zaman; vb. Bu varoluş yollarının hiçbiri, ölüm gerçeği ışığında bir anlam ifade etmiyor.
Ölüm üzerine meditasyon yapmak nedir? Bunu yapmak için çeşitli katmanlar var ve en güçlü katmanın sevilenlerin ölümü üzerine meditasyon yaptığına inanıyorum. Bir an için bu hayatta en çok kimi sevdiğinizi düşünün - bu, son anınızı ve onlarla sözlerinizi yaşayacağınızın garantisidir . Evet, garanti. Şimdi, bu anın ve bu kelimelerin ne olacağını hayal edin ve onları çoğu insanın günlük ortalama karakteriyle karşılaştırın. Ya sevdiğiniz kişiyle son görüşmenizde küçüklük ve nefretle boğuşuyorsa? Bunun asla gerçekleşmediği fikri bir yanılsamadır - sonsuz ölüm yatağı kavgaları ve bitmeyen pişmanlık hikayeleri vardır. Bu saçmalığa neden katılmak istersiniz? Çünkü ölümü yeterince ciddiye almıyorsun. Bu düşünme şeklini sıradan olana çıkartın ve hayatınız kesinlikle gelişecektir - başkalarıyla olan deneyimleriniz daha derin olacaktır; yüzeysellik, yardım edemeyeceğiniz ama aktif olarak kaçınmanız gereken bir şey olacaktır. Ölümü “uzak” bir şey olarak ya da başka bir - “daha iyi” - dünyaya kapı olarak gördüğünüz ölçüde, aptallıktan acı çekmeye devam edeceksiniz ve çevrenizdekiler de olacak.
Bu makale tamamen başkalarının okumasını sağlamak için tasarlanmıştır. % 99 tüy ve% 1 hatmi sos.
"İnsanlarla konuşmak zorunda olmadığım zaman hayal gücüm çok daha iyi çalışıyor." ~ Patricia Highsmith İster ikna edici pazarlama metni yazarken, ister sonraki en çok satan romanı yazarken, tüm yazarların insanları ve onları harekete geçiren şeyleri derinlemesine anlamaları gerekir.