Her gün yeni bir heyecan ekleniyor hayatımıza… Ne zamandır ha bugün, ha yarın diye ertelediğimiz göz kontrolümüze gittik, ben kendimden böyle bir performans beklerken oğlum yine geçti beni.
Benim gözler bütün gün bilgisayar başında olmalarına, karanlıkta kitap okumalarına hiç aldırmıyormuş meğer, tıkır tıkır çalışmaya devam ediyorlarmış ama Can’ın gözleri azıcık tembel çıktılar (kime çektilerse)
Hem bant, hem gözlüğe çabuk alıştı bizim canavar neyse ki, korktuğum kadar zorlanmadık.
Bi ilk takışta “ama anne göyemiyoyuum” diye sızlandı, içimizi parçaladı ama sonra korsansın sen, öylesin, böylesin diye kandırdık yavruyu. Gerçi gözlük de bi yakıştı ki, filmlerden fırlamış her hücresinden afacanlık fışkıran tiplere benzedi. Durup, durup sıkıştırıyorum bu sebeple.
Tek korkum var bu hareketlilikle bu gözlük bize ne kadar dayanır ve en önemlisi yüzüne gözüne bi zarar verir mi? Vukuatsız bi günümüz geçmiyor ki, koltuk tepeleri, sandalyeler, merdivenler boynu bükük kalmasın.
1 ay sonra banttan tümüyle kurtulmayı umut ediyoruz ama gözlük bi süre bizimle herhalde, e alışmak lazım.