|| Tiyatro Kursu | Şirket Tiyatrosu ||


|| Ana Sayfa | Hakkımızda | Yazılar | Haberler | Yazarlar | Tiyatro Oyunları | Tiyatro Grupları | Sanatçılar | Kaynak | Duyuru Panosu ||


Hiçliğe Tirat


Erdinç Yapan
İçi boş bir çerçeve, çerçevenin arkasında görünen bir saat geriye doğru çalışıyor.
Bir adam orta yaşlarda üzerinde beyaz bir gömlek ve askılar. Sahneye girer ve etrafına bakar sanki bir şeyler aramaktadır. Sonra seyircileri görür ve konuşmaya başlar.
Adam: Ne aradığını bile bilmeden öylesine bakınmak işte en kötüsü bu. Saatlerce, günlerce, haftalarca, aylarca arasan bile bulacaksın diye bir garanti de yok üstelik. Halbuki biz insanlar garanti ata oynamayı sevmez miyiz? Eğer risk varsa kayıp büyüktür. Riski kabullenebilir kılan kazancın da büyük olmasıdır. Ama ben bunları anlatmaya başlarsam bitmez en iyisi bulmaya geldiğim şeyi aramak. Aslında ben ne aradığımı çok iyi biliyorum.
Adam seyirciye arkasını döner ve kafasını önce yukarıya sonra aşağıya, sağa ve sola çevirir. Sonra kafasını iki yana sallayarak gerite döner seyirciye göz teması kurduktan sonra tekrar konuşmaya başlar.
İşte yok, burada olduğundan o kadar emindim ki. Belki de senin yanında yoksa senin mi. herkesin yanında birer tane olabilir mi? (gülmeye başlar ve yere çömelir, o vaziyette konuşmaya devam eder)
Çoğunuz neden bahsettiğimi neden burada olduğumu ne aradığımı bile bilmiyor. Sizinle paylaşmak isterdim ama emin olun bu tarz bir şey için elle tutulur ve gözle görülür bir kanıt istersiniz. Ah siz insanlar yok musunuz. Duygulara inanırsınız ama konu daha uçuk şeyler olunca hemen bıyık altından gülmeye başlarsınız. Ya da en garantisinden beyaz bir gömlek canlanır kafanızın içinde şöyle kolları arkada bağlanan kayışlı modellerden.
(ayağa kalkar ve dolanır sanki üzerinde deli gömleği varmış gibi yapar ve ardından gömlekten kurtulur.)
Ama ben özgür bir beyinim ve kafamda ne istersem kurgulayabilirim, bu hakkı nerden mi buluyorum. Bakın yukardayım hepinizden yukarda bu da beni üstün ve bencil kılıyor. Ama onu bulmamı sağlamıyor lanet olsun. Herkesten daha iyi durumdayım ama bulamıyorum. Yok. Belki de gitmiştir. İçeri girerken kapı bir süre açık kalmıştı tabi ya. Yoksa ben onu hissederdim. Çok uzun zamandır benimle birlikte, biraz düşüneyim galiba ailemi kaybettikten sonra buldu beni. Trafik kazasında kaybettim onları direksiyonda ben vardım ama kurtuldum. Sonra .
Uzun süre yalnız kaldım ama bir gün evimde tavanı seyrederken buldu beni. Yanıma sokuldu, okşadı saçlarımı, kulağıma yalnız olmadığımı artık benimle olacağını söyledi. Tüm kalbimle inanmak istedim ona ve inandım da. Çünkü hiç yalnız bırakmadı beni ta ki az önce sokağın köşesinde gördüğüm bu yere girene kadar. Onu bir an olsun aldatmadım yemin ederim.
Acaba sizin varlığınız mı korkuttu onu? Kalabalığı hiç sevmez bir kişi bile fazladır ona. Offf ne yapmalıyım şimdi. (çerçeveyi asılı olduğu yerden alır)
İşte bunun içine hapsedeceğim bulur bulmaz, evimin baş köşesinde saklayacağım onu. Bir daha kaçıp gitmesine izin vermeyeceğim. (elinde çerçeveli bir resmi izliyormuş gibi tutar ve onu bir yerler astığını hayal eder)
Ne güzel de durdu. Kusursuz bir sanat eseri. Göreceli midir sanat? Ama göreceliyse nasıl bir dal olmuş ki? Yani bu resim değil çerçeve diyen birine nasıl anlatabilirim içinde onun olduğunu? Modern sanat yapmıyorum bu bir yağlıboya tablo. Nasıl da kıvrılmış kaygılarım, ilk gözyaşlarım nasıl da yakışmış, ya sinir krizime ne demeli hepsini ve temayı perçinlemiş.
İşte tam bir şaheser.
Nerdesin, nereye gittin? Bak ben buradayım.
Sana sesleniyorum ey kendini bilmez beni gitgellere sürükleme delirtme beni, yine o yere dönmek istemiyorum. Haydi hiçlik ihtiyacım var sana sarmala beni içine al sussun her şey, kanatlar çırpmasın, güneş yakmasın.
Haydi hiçlik burada olduğunu biliyorum, korkmana gerek yok bu kalabalıktan onlar gidecek bir süre sonra sadece beni görmeye gelmişler. Durumumu merak etmişler. Ama ben seninle olduğumu söyledim onlara.
Hepiniz bir zamanlar onunla olmadınız mı? Hayatınızın en az bir bölümünde sizinde yanınıza sokulmuştur. Kimbilir belki de her gün ziyarete geliyor sizi. Düşünsenize koskocaman bir hiçlik. Süslü değil, bir al benisi de yok. Ama işte hepimiz onu istedik onunla olduk. Hiçlik de bulunduk onu yaşadık, dokunduk, soluduk. Damarlarımızda dolandı hiçlik. Beynimizi kemirdi.
Ve lanet olasıca şey beni kendisine hapsetti. Küfrettiğime bakmayın seviyorum onu. Bana unutturuyor her şeyi. Hiçlik güzel lanet derecede güzel, iğrenç derecede. Çok uzun bir süre birlikte olunca her şeyin güzel bir tarafı görünmüyor mu?
Ben gideceğim artık zamanım dolmak üzere. Ama yazdığım bir şeyler var sizlerle paylaşmak istiyorum benim gibi bir deliyi dinlersiniz değil mi? Siz akıllı insanlar delilerle eğlenmeyi seversiniz. Ama benimle gülmezsiniz bana gülersiniz neyse ..
Hepimiz onun içine doğduk
Ve her anımızı paylaştık onunla
Bir illüzyon değildi gerçekti herkes kadar her şey kadar
Korktuk esiri olmaktan
Ve reddettik varlığını
Oysa ki gece kadar gerçekti gündüz kadar
Varlık kadar
Kocaman bir hiç bırakıyorum size
Ben kendime kadar aldım kanaatimce
Erdinç Yapan
Erdinç Yapan
13.01.2008
13.01.2008
Yazarın Tüm Yazıları
Paylaş Tweet
erdem - ( 8/17/2008 )
gerçkten zor ancak insan izlediğini düşünce tüyleri diken diken oluo bide oynadığını düşünence...XD
elif - ( 5/8/2008 )
bu zor bi parça
bence oynamayın.zevkli bi parçada deil..
pelin - ( 1/21/2009 )
gerçekten çok güzel yazılmış ama güzel yazıldığı gibide çok zor oynaması ....
can - ( 1/1/2009 )
beğendım güzel bir parça ve yorumlar güzel bana gore güzel en azından ve ben bunu biraz değiştirip kendım oynucam cunku biraz benı analtıo birazı bırakalım tıpkısının aynısı
burak - ( 7/12/2010 )
bu parça hangi oyundan acaba bilen varmı ?


Tiyatro Kursu Başlıyor!
17 Şubat'tan itibaren her PAZARTESİ Kadıköy'de!
Çalışanlara yönelik hobi sınıfı!
Duyuru Panosu!
Son Eklenen Tiyatro Oyunları
Güncel Yazılar
Yazar olmak ister misiniz?
Yazar olarak tiyatrodunyasi.com ailesine katılmak, yazılarınızı yüzbinlerce tiyatroseverle paylaşmak isterseniz firstname.lastname@example.org adresine mail gönderebilirsiniz...
Güncel Haberler
Tiyatro Dünyası'nı takip Edin

