Art 212 Nişantaşı / 26 Ocak - 1 Şubat 2017 tarihleri arasında Ayca Güney'in resim sergisiyle kapılarını sanat severlere açıyor.
Bursa’da doğan sanatçı, Başkent Üniversitesi'ndeki iç mimarlık eğitiminin ardından bir süre çalıştıktan sonra, Domus Academy'de ürün tasarımı üzerine master yaptı. Master sırasında, okuldaki eğitmenlerinden Miriam Mirri ile çalıştı. İtalya'daki tasarım kültürünü, renkli ve duyusal olarak tanımlayan Ayca Güney renk biçimlerinde Ettore Sottsass'dan etkilendiğini belirtiyor.
"Ettore Sottsass renkleri şu şekilde ifade eder; "Her rengin bir tarihi vardır. Örneğin kırmızı, bir komünist için bayraktır; bir doktor gördüğünde daha hızlı olması gerektiğini anlar, aynı zamanda da tutkunun rengidir."
Çocukluğumdan itibaren resme yeteneğim vardı. İtalya'da aldığım eğitimin ardından yeteneğimde patlama yaşadım, zamanın geçiciliğini kabul ettim ve zamana karşı düşüncelerimin kalıcılığını sağlamak amacıyla her gün yaşadığım olaylardan ilham alarak resmetmeye başladım.
''Mimari, resim, müzik, edebiyat, sinema hepsi bir bütünün parçalarıdır. Çünkü hepsi icat etmektir. Yeni bir dil, yeni bir biçim, yeni bir davranış ve hepsi bütünde yaratıcılıkla ilişkilidir. Örneğin, Chopin'i dinliyor, etkileniyor ve resmini yapmak istiyorum. Çünkü benim duygu dünyama, benim algıma katkısı oldukça fazla bu romantik adamın. Ya da arkadaşlarımı, onların öz hikayeleriyle dünyamda algıladığım biçimde renklerle yeniden anlatıyorum. Bu şekilde anı biriktiriyorum. Algım sürekli değişiyor. Çünkü öğreniyorum. Evrim tam da bu noktada anlam kazanıyor. Okuduklarımın, hissettiklerimin, duyduklarımın ve düşündüklerimin nasıl bir biçimde olduğunu ancak resim aracılığıyla görebiliyorum. Ve resimlerime bakan her kişi farklı bir anlam buluyor. Çünkü benzer bedenler içinde farklı algılara sahibiz. İnsanı biricik yapan şey de budur. Ayrıca tüm bu süreç, bütünde, portreler aracılığıyla benim geniş bir aileye sahip olmama sebep oluyor, onlarla kendimi güvende hissediyorum.''
John Berger bu durumu şu şekilde ifade eder:
‘‘Yüzler, genelde oldukça kımıltısız ama durağan birer imge değiller; canlı yüzler bunlar ve düşünen bir insana aitler sanki. Onları izlediğimi kesinlikle fark etmiyorlar. Gene de onları bana bakmaya zorlayabiliyorum. ‘’Zorlamak’’ galiba biraz abartma oluyor; çünkü bakmaları için büyük çaba sarf etmem gerekmiyor. Yüzlerin hepsine bakacak yerde dikkatimi içlerinden biri üstünde yoğunlaştırınca, günlük yaşamda sık sık olduğu gibi, yüz bana bakıp bakışlarıma karşılık vermeye başlıyor. Optik uzaklıkları normalde benden üç-dört metre ilerideyken, kadın ya da erkek, bakışlarıma karşılık vermeye başla- dığında yüz öyle bir hal alıyor, öyle yoğunlaşıyor ki aramızdaki uzaklık beş santimetreye inebiliyor. Yüz dimdik bana bakıyor ve tek söz etmeksizin yalnızca gözlerindeki ifadeyle varoluşunun gerçekliğini onaylıyor. Bakışım sanki ona adıyla seslenmişçesine yüz karşılık veriyor, ‘Buradayım’’ diyor. Normalde onları dışlayan sınırı aşan ben miyim yoksa onlar mı? Onlar geçmişe aitler. Bunu bir kesinlik olarak belirtmemin giydikleri giysiler ya da makyajlarıyla hiçbir alakası yok. Geçmişe aitler, çünkü ölü yüzler bunlar ve ölü olduklarını bana bakış biçimlerinden çıkarıyorum. Tanışıklığa yaklaşan bir biçimde bakıyorlar bana.’’ ’Ve yüzlerimiz, kalbim, fotoğraflar kadar kısa ömürlü.’’ John Berger
Ayca Güney'in çalışmalarında görecekleriniz; arkadaşları, ailesi, okuduğu kitaplardaki karakterler ve portre fotoğraflarının duyusal bir biçimde idealize ve stilize edilmiş durumları olacak.
Ayca Güney, ilk resimlerini, doğduğu şehir Bursa'da, Bursa Devlet Güzel Sanatlar Galerisi'nde izleyicisiyle buluşturdu. 26 Ocak 2017 tarihinde Art 212'de açılacak olan resim sergisi 1 Şubat 2017 tarihine kadar gezilebilir.