Recep Tayyip Erdoğan, okuduğu şiire hapis kararının onaylandığı gün, İstanbul Belediyesinde bir basın toplantısı düzenlemişti.
Tarih: 24 Eylül 1998’di. Meşhur “Muhtar bile olamaz” manşeti o gün atılmıştı. Çünkü verilen ceza yüzünden sadece belediyeden atılmayacak, bundan sonra siyaset yapması da yasaklanacaktı.
O gün bu “totaliter anlayışlar”la halkın iradesinin hiçe sayıldığını söyledi. Yargıyı alet ederek kendisini engelleyen askere bir mesaj yolladı:
"Güç ve çıkar odakları, seçimde önümüzü kesemeyeceklerini anlamış olmalılar ki böyle bir yola başvurdular” dedi; “Bu yol, çıkmaz sokaktır. Gün gelecek, adalet onlara da lazım olacaktır."
Aradan 20 yıl geçti. Erdoğan, o hapislik dönemini, mağdur görüntüsüne malzeme yaptı; o malzemeyle tırmanıp seçim kazandı, yasağını kaldırttı; iktidarı tamamen eline aldı. Bizzat kendisi bir “güç ve çıkar” odağı haline geldi. Ve dün, tam da kendisine yapıldığı gibi yargıyı kullanarak halkın iradesini hiçe saydı. Halkın yüzde 63’ünün oyunu alan Diyarbakır, halkın yüzde 56’sının oyunu alan Mardin ve halkın 53’ünün oyunu alan Van belediye başkanlarını “haklarında soruşturma var” diye görevden aldı. Erdoğan görevden alındığında, soruşturma filan da değil, apaçık yargı kararı vardı. Buna rağmen insan hakları örgütleri ona destek vermişti.
Bundan sonra olacakları Erdoğan kendi tarihinden biliyor:
Tüm dünya, bu totaliterliğe karşı, mazlum durumdaki Kürt belediyelerinin yanında saf tutacak. “Muhtar bile olamaz” denilenler iktidara ortak olacak. Dün yargıyı avucuna alıp siyaset tasarımı yapanlar nasıl yargı önünde hesap verdiyse, Erdoğan ve rejimi de yarın aynı şekilde hesap verecek. Bu halk, darbeyle iradesine el koyulmasının, Atatürk resminin duvardan indirilip yerine Erdoğan resminin asılmasının, demokrasinin askıya alınmasının bedelini ağır ödetecek. Gerisini bırakayım, Erdoğan’ın kendi tarihi söylesin:
“Bu yol çıkmaz sokak Reis... Dikkat et, o yok ettiğin adalet, yarın sana çok lazım olacak.