Suç Ve Cezası Şahsidir
Hukukun temel kurallarından birisi suç ve cezasının şahsi olduğu prensibidir.
Suç, genel olarak, âmme vicdanında ve toplum yaşayışında normal kabul edilen usul ve âdete aykırı davranmak demektir. Hukuki anlamda ise suç, kanunların çizdiği sınırların ötesinde ve ona aykırı olan davranışlarda bulunmaktır.
Toplumda suç kabul edilen bir davranışın cezası o kişinin toplum içinde şu veya bu şekilde, açık veya örtülü olarak toplumun tavırlarının belirlediği bir dışlama ve aşağılama hareketleri ile sınırlı kalırken; kanunların belirlediği bir suçu işlemenin cezası da kanunla belirlenir.
Gerek toplum tarafından, birilerince işlenen bir suça karşı uygun bulunan bir tavır belirleme hareketi olsun; gerek kanunun belirlediği bir ceza olsun o suç kimin tarafından işlenmişse ceza da ancak o kimseye verilir ve uygulanır.
Eğer bir kimsenin işlediği bir suçun arkasında o şahsı teşvik eden veya zorlayan veya o suçun işlenmesinde her hangi bir katkısı bulunan bir başka şahıs varsa o da cezalandırılır. Ancak onun cezalandırılması bizzat suçu işleyen kimsenin işlediği suçtan dolayı değil, işlenen suça kendisinin sağladığı katkı veya zorlama gibi yaptığı işlerden ve onların da kanun nezdinde ayrı bir suç olarak kabul edilmesinden dolayıdır.
Fakat ne yazık ki, günümüzde bu açık hukuk kurallarına rağmen bir kimse bir suç işlediğinde, özellikle de siyaset dünyasında muhalefet olarak yer alan parti temsilcilerince daima işin içine iktidarın da sokulması çabasını görmekteyiz.
Muhalefet partilerinin iktidarda bulunan partinin yanlışlarını ve hatalarını görmesi ve bu sebeple de onu tenkit etmesi normal ve doğru olan bir harekettir. Bundan dolayı bu şekilde hareket eden bir parti ve temsilcileri asla tenkit edilmez ve kınanmaz; ancak takdir edilir.
Fakat günümüzde siyasetimizin muhalefetini temsil eden partilerin gruplarında böyle bir davranışı maalesef göremiyoruz.
Bilindiği gibi, geçtiğimiz günlerde, özellikle lâyık görüp kendilerine öğretmenlik vasfı verdiğimiz bazılarının, öğrencilerine, ne kendilerine ve ne de temsil ettikleri mesleklerine asla yakışmayacak davranışlarda bulunduklarına şahit olduk.
Aslında insan melek değildir ve yaratılış itibariyle iyiliğe de kötülüğe de eğilimli olarak yaratılmıştır. Ancak kendisinden iyiliğe meyyal olarak davranması beklenir. Bunun için de bu yönde eğitilir. Zaten bu öğretmenlere de öğrenciler bu maksatla teslim edilmişlerdir.
Bu öğretmenlerden biri de temelde eğitim ve öğretime katkı yapmak maksadıyla kurulmuş olan bir vakfın açtığı yurtta belleticilik yapan bir eğitimcidir. Fakat bu eğitimci maalesef kendinden beklenenin aksine bir davranışta bulunmuş ve kendisine teslim edilen bu çocuklara olmayacak bir leke sürmüştür. Bu leke çocukların bir ömür boyu unutamayacakları ve üzerlerinden silip atamayacakları bir leke olmuştur.
Konuyu temelden alarak değerlendirelim: Devlet bu öğretmene iyi bir öğretmen olarak çocuklarımızı yetiştirsin, diye emek ve maddi değer harcamış ve maaşlı eleman olarak tayin etmiştir. Vakıf ise devletin bu elemanına değer vererek çalışmaktan artan zaman içinde de hizmetini devam ettirsin diye ek bir ücretle çalışma imkânı sağlamıştır.
Fakat bu eleman yanlış bir iş yapmış, kendinden beklenmeyen bir hareketle suç işlemiştir. Burada devlete düşen görev onu yakalayıp adalete teslim etmek olduğu için devlet böyle hareket etmiş, vakıf da buna karşı çıkmayıp desteklemiştir.
Bu durumda muhalefet, yapılan işin doğruluğunu tasdik edeceği yerde Vakfı ve aynı zamanda devleti suçlamaya yeltenmiştir.
Muhalefete düşen görev bu mudur? Suçu işleyeni suçlayıp cezalandırılmasını istemek dururken suçluyu bulup adalete teslim edenleri suçlamanın neresi millet ve memleket menfaatinedir? Neresi adalete uygundur?