Konuşmalarına şahit olduğum 5-6 yaşlarında babaları tutuklu üç küçük kız çocuğunun arasında geçen konuşma:
Büyük olan sorar:
– O elindeki ne?
Ortanca olan cevap verir:
-Benim ismim var üstünde (kendi nüfus cüzdanı)
-Bana ver onu.
-Olmaz veremem.
-Ver dedim sana!
-Olmaz dedim ya bu kaybolursa babamın yanına almazlar! Buna bakıyorlar sonra gözlerime bakıyorlar.
-Senin baban nerede niye gelmiyor hiç?
-Bilmiyor musun okulda babam.
-Ne yapıyor ki okulda?
-Kitap okuyor, kitaplarını okuyunca gelecek.
-Hımmmm
Üçüncü kız çocuğu lafa karışır
-Ne zaman okuyacakmış.
-Kızım çok kitapları varmış, kolay mı sanıyorsun. Okuyup bitince gelecek.
Tartışan çocukları duyan teyze gelir ve işi tatlıya bağlamak için ;
-Dua edelim de baban kitaplarını çabucak bitirsin ve evinize gelsin teyzeciğim olur mu?
Temiz ve masum bir kalpten “amin” denilecek bir cevap gelir ;
-Teyze orada çok babalar var onlar da çabuk okusun ve onlar da evlerine gitsinler.