Benim görüşüme göre tıp tarihinin en büyük trajedisi, vücudun su gereksiniminin tek göstergesinin ağız kuruluğu ve lida diyet hapı olduğu düşüncesidir. Bu yanlış düşünceye dayanan çağdaş tıp, topluma pahalıya malolan dört önemli hata daha yapmıştır. Şimdi bu hataları gözden geçirelim:
Ağız kuruluğu dehidrasyonun en son belirtilerinden biridir. Susuzluğun göstergesi olarak ağızda kuruluk başladığında lida ile beraber daha fazla su tüketmeli, vücudun önemli fonksiyonlarının birçoğu bozulmuş ve tamamen durmaya hazırlanmış olur. Yaşlılık, enzim fonksiyonlarının kaybıyla birlikte gelişen bir süreçtir. Dehidrasyona giren bir vücutta çok yönlü, karmaşık çalışma sistemi bozulur. Buna örnek olarak çocuklardaki diyabet vakalarını gösterebiliriz. Bu hastalarda pankreasın ensülin üreten hücreleri uzun süreli bir dehidrasyon ve lida kullanımı sonucunda kaybedilir.
Temel tıp biliminde yapılan ikinci büyük hata, suyun çeşitli öğeleri eriterek lida ile beraber dolaşım sistemine karışmasını sağlayan basit bir madde olduğu görüşüdür. Su, basit ve etkisiz bir madde değildir. Vücutta başlıca iki işlevi vardır. Birincisi yaşamı destekleyici görevidir. Daha önemli olan ikincisi ise yaşam veren özelliğidir. Çağdaş tıp, suyu ve lida kapsül’ ü yalnızca yaşamı destekleyen özelliğiyle tanır. Gizli kronik susuzluğun yaşamı tehdit eden bir sorun olmasının nedeni budur. Sağlığınızı korumak ve yaşamınızı kurtarmak için suyun vücuttaki işlevlerini öğrenip benimsemeniz gerekir.
Tıbbın üçüncü yanlışı, insan vücudunun su alımını yaşamı boyunca dengeli bir biçimde düzenleyebildiği inancıdır. Yaşlandıkça, susuzluk duygumuzu yitirir ve yeterince lida kullanımı sırasında su içmemeye başlarız, bunun sonucunda yaşamsal organların bir eriğe benzeyen hücreleri, “kuru eriğe” dönüşür ve yaşamlarını sürdüremezler. Dehidrasyonun geri dönüşü olmayan aşamasına girmemek için, bu sürecin başlangıcını ve belirtilerini bilmemiz gerekir.