Aufrufe 209,486
İclal Aydın'ın büyük dramı! Bir sabah uyandı ve tanımadı...
Kaynak:Hürriyet
İclal Aydın... Sunucu, oyuncu ve yazar... Türkiye'nin
gamzeli güzellerinden... Ama içinde öyle bir yara var ki
kapanmıyor bir türlü... İclal Aydın bir sabah uyanıp kimseyi
tanımaz hale gelen annesini ve bir daha anne olamamasının
içine açtığı yarayı anlattı. İclal Aydın'ın sosyal medyadan
annesi ile ilgili yaptığı paylaşım büyük yankı uyandırdı.
İclal’in satırları şöyleydi: “Annemle baş başa bir pazar
günü geçiriyoruz. Biraz önce yoğurt yediriyordum. Elimde
kâse ve küçük tatlı kaşığıyla, ‘Hadi bu son kaşık’ derken,
itiraz etmeden açtı ağzını. ‘Doydun mu?’ soruma karşılık
kafasını salladı usulca.
Küçük, iştahsız bir çocuk gibi. Evin küçük kedileri top
oynarken gülüyor. Her şey tersine dönüyor, ne garip. Bir
zamanlar bize küçük kaşıklarla yedirirken, şimdi o bizim
bebeğimiz oldu...” Bu sıralar ‘Üç Kız Kardeş’ adlı romanı 50
bin satış rakamını deviren İclal Aydın Ayşe Arman'a
konuştu...
- Geçenlerde, hastalığı nedeniyle sizi de kendisini de
unutan annenle ilgili bir paylaşımda bulundun. Hepimizi
sarstın. Annenin öyküsü nedir?- Annem, 1950 doğumlu bir köy
çocuğu. Ihlara Vadisi’nde, dokuz kardeşin en büyüğü olarak
dünyaya geliyor.
Doğduğunda, anneannem 15 yaşında. Dedem idealist bir adam.
Annemin okumasını istiyor. İlkokuldan sonra yatılı bölge
okuluna yazdırıyor. Bir meslek sahibi olsun, eli meşale
tutsun, Türkiye Cumhuriyeti’nin aydınlık kızlarından biri
olsun istiyor.
Annem de onu hiç hayal kırıklığına uğratmıyor. Okulunu
dereceyle bitiriyor ve hemen vazifeye başlıyor. Çok
becerikli ve sevilen biri...
Annenle nasıl bir ilişkin vardı?- Üzülüyorum böyle
söylerken ama korkardım ben annemden. Çok kuralcı ve titiz
bir kadındı. Ona bir türlü kendimi beğendiremezdim. Babama
daha düşkündüm ve erken ayrılığımız nedeniyle onu hep çok
özledim. Bu özlemi annemden saklamaya çalıştım ama
başaramadım.
Annem de haklı olarak içerliyordu, “Ben büyütüyorum, ben
çile çekiyorum ama bu hep babasını özlüyor!” diye
düşünüyordu muhtemelen. Bir türlü sıcak bir ilişki kuramadım
annemle.
- Sebebi zor beğenen biri olması mı?
- Sert ve otoriterdi, her şeyimi eleştirir, başkalarıyla
kıyaslardı. Beni yeterince iyi bulmadığını, bu yüzden de
sevmediğini düşünürdüm. Ne yapsam mutlu olmazdı. Sesimi
yükseltmez, her dediğini yapmaya çalışır, kardeşimi korur
kollardım ama bir çift güzel söz duymak mümkün olmazdı.
- Peki sen İclal Aydın olarak insanların tanıdığı, sevdiği
biri olduktan sonra?- İşler biraz değişti ama her röportaj,
her televizyon programı sonrası annem ne diyecek diye
düşünürdüm. Ve annem, yine bir kusur bulurdu.
- Benim anladığım, sen annen tarafından onaylanmış
hissetmemişsin kendini...
- Onaylanmayı bırak, sinirlerini bozuyordum! Babama çok
benzetirdi beni. Ona duyduğu kızgınlığı benden çıkardığını
düşünürdüm. Yıllar geçti, yetişkin biri oldum, yaşadığım her
sorunu annemle ilişkilendirmeye başladım.
Yalnızlığım dışında hiçbir yerde güvende hissedemiyordum
kendimi. Bunun da sebebinin, annemin beni yeterince
sevmemesine ve onaylamamış olmasına bağlıyordum. Çok
başarılı olursam bu meseleyi çözebilirim zannettim.
Ünlü olursam, ödüller alırsam, çok para kazanırsam, herkes
beni severse, o da sever! Ama o yine de hep kusur buldu! Dış
dünyadan gelen yorumlarla bir özgüven inşa edilemeyeceğini
öğrenmek yıllarımı aldı. Ama çocukluk işte, onaylanmak iyi
gelir sanıyorsun...
- Annen senin başka bir kadın olmanı mı istiyordu?
- Bence öyle. Avukat olmamı istiyordu. Öyle oyunculuk filan
hoşuna gitmiyordu. Ama çok okuyan bir çocuk olmam ve
kalemimin kuvvetli olması, takdir ettiği nadir
özelliklerimdendi.
Bana söylemezdi ama beni başkalarına şöyle överdi: “Genel
kültürü pek iyidir, gece gündüz eline ne geçse okur!” Sonra
sonra oyunculukla ilgili duvarları yıkıldı. Özellikle ‘İki
Aile’ dizisinden sonra. Gazetede köşe yazmaya başladıktan
sonra da Ankara’da benimle gurur duyduğunu anlatırlardı.
İlişkimiz de değişmeye başlamıştı.
Bana karşı daha nazik, daha sıcaktı. Sık sık, “Seni
büyütürken çok hatalar yaptım. Ben de çok gençtim. Doğrusu
öyle olur zannettim” diyordu. Bir gece Ankara’dan beni
aradı, “Sen o simidi niye yememiştin?” diye ağlıyordu
telefonda...
- Bir kız çocuğunun annesiyle ilişkisinin problemli olması
nelere yol açıyor?- Nelere yol açmıyor ki? Eş seçiminden
ilişkilerinin şekillenmesine kadar...
Kendimi tanıyabilmem, yolumu, inancımı bulabilmem giderek
imkânsızlaşmıştı. Tabii ki hayatımdaki bütün
olumsuzluklardan annem sorumlu değildi ama insanın annesiyle
kurduğu ilişki de hayatında çok belirleyici oluyor.
- Peki ya annenin hastalığı?
- Kendimi bildim bileli hep başı ağrırdı. Hemen her gün ağrı
kesici alırdı. Çabuk sinirlenirdi. Burnu koku almazdı. Her
şeyi on kez, yüz kez kontrol ederdi. Yıllar içinde
dalgınlığı artmaya başladı.
Devamı videoda...