Şimdi okul öncesi için bekleyen hatlar var. Evet, oğlum anaokuluna adım atmadan iki yıl önce bir bekleme listesine girer. Bu okul öncesi okulların sarmaşık ligi olmalı.
Anaokulu okuma saatinde (şekerleme zamanına dönüştü) bir fluke olayı yaşadım. Arkadaşım Davy yanımda, solumda uzanıyordu. Hikayenin okunduğunu hatırlamıyorum, ama sonra ne olduğunu açıkça hatırlıyorum.
Üstümüzdeki floresan ışık titremeye başladı. Huşu içinde ışığa bakarken, ışık patladı ve bir ucundan kırıldı. İçimdeki bir şey beni Davy’yi bir sıra sıraya sokmaya zorladı, burnunu kanladı. Bir uçtan sarkan ışığın ağırlığı çok ağır oldu ve ışık doğrudan yalan söylediğimiz yere çarptı.
Davy ağlıyordu. Onun huysuz hayatını kurtardığımı göremedi. Burnu kanıyordu, öğretmen çığlık atıyordu, küçük kızlar pantolonlarına işedi. Şekerleme zamanı bitti.
Bu eğitimimin başlangıcıydı. Ve hata yapma, öğrenmeyi sevdim. Yine de, bir öğretmene bakan sıralarda oturmak hiç mantıklı gelmedi. Bir test gerçekten bir şey öğrendiğinizi nasıl kanıtlayacak? Cevap: Olmaz.
Oğlum yakında bu okul sistemine girecek, içinden geçip gittiğim sisteme çok benzeyen bir sistem. Eğitim Departmanının inandığı ~ 30 çocuğa sahip sınıflar önemlidir.
Zaten oğullarımın sınıflarına yönelik planımı hazırladım. Öğretmenini çoğundan daha iyi tanımayı planlıyorum. Nerede olduğunu ve nereye gittiğini bilmek istiyorum. Nerede durduklarını ve nasıl büyüdüklerini bilmek istiyorum. Seyahat edip etmediklerini bilmek istiyorum. Bir hikaye anlattıklarını ve bir şaka anlattıklarını duymak istiyorum. Onları daha yüksek bir standartta tutmayı planlıyorum. Bir çocuğa sorumluluk ve güven verdiğinizde parlarlar. Öğretmenim de öyle.
Eğitim sistemimiz enflasyonist olma belirtileri göstermektedir. Üniversiteye gittiğimde gereken dereceler bugün gerekenlerin sadece başlangıcı. Öğrenim ücretleri astronomiktir ve kalite ile eşleştirilmez. Ders kitapları yazdırılmadan önce kullanılmıyor. Bunun daha önce gördüğüm bir dünya olmadığı gerçeğiyle yüzleşmeliyim. Yeni lenslerle çevremize bakmalıyız.
Bu arada (obez bir ulus) sınıflarımızı gerçek bir ‘odadan’ nasıl çıkarabiliriz? Yakındaki bir alanda biyoloji, halka açık bir konuşmada dil, matematik … iyi, herhangi bir yerde ama bir tebeşir tahtası arkasında.
Herkes kendi özel yolunu öğrenir. Buna girmeyeceğim, ama denizyıldızı üzerine 10 kitap okuyabildiğini biliyorum, ama kendi habitatında bir tane görene kadar denizyıldızı bilmiyorsun. Her şeyin dijital olduğu bir dünyada yaşıyoruz. “Aslında bir denizyıldızı gördüm!” her şeyden daha fazla anlam ifade eder.
Bu, çocukları eğlendirmekle ilgili değil. Etraflarındaki dünyayı tanımak, gördükleri hakkında yazmak ve aktif olarak öğrenmekle ilgilidir.
Sadece onlara bak – bütün gün rüya gibi temiz sıralarda otururken … bana işsizlik hattını hatırlatıyor.