-
-
-
"bütün mesele ruhları görebilecek gözler edinmektir."
byron
-
"ücra ormanlarda bir haz vardır
ıssız kıyılarda mest olurum
kimsenin rahatsız etmediği
bir çevre vardır
derin denizlerde
ve uğultusunda bir şarkı vardır
insanı daha az sevmem ama
doğayı ondan çok severim"
byron
-
“yürümek sanıldığı gibi bir hedefe ulaşmaya yaramıyor. nitekim bunun için bir hedefinin olması, senin kendine bir hedef oluşturman ve artık orayı varılacak bir
hedef haline getirmen değil, bu hedefin, hedef olarak adlandırılan yerin seni çağırması, istemesi, kendine çekmesi ve eğer ulaşılabilirse artık bir hedef olmaktan çıkması ve seni kendi parçası kılarak yerleşeceğin yer olması, yerin olması, senin yerinin orası olması gerekiyor.”
(bkz: hüseyin kıran)
-
+ "nesin peki?"
- " tanımlamak sınırlamaktır."
dorian gray'in portresi
-
her gün yüz bin insanın arşınladığı şu köprüden, on yılda bir fikir bile geçmez.
(bkz: edmondo de amicis) “çocuk kalbi’nin yazarı. “istanbul” kitabından.
yazar, 1870’lerde geldiği istanbul’da galata köprüsü’nü anlatırken, pera ile fatih’in ne kadar ayrı dünyalar olduğundan dem vuruyor. iki yakayı bağlayan köprüden insanların gelip geçtiğini, ancak fikirlerin geçemediğini söylüyor.
aradan geçen 150 yıl sonra görüyoruz ki, değişen bir şey yok.
-
elimde olsa cenneti ateşe verir, cehennemi de bir kova suyla söndürürüm ki geriye aşk baki kalsın.
elif şafak/aşk
-
"...yalnızca başlangıçtaki vesileye bakmakla yetinirseniz bir sevginin gücünü yanlış değerlendirirsiniz, aslında daha öncesinde gerilime, ruhun bütün sarsıntılarına zemin hazırlayan, yalnızlığın ve düş kırıklıklarının yarattığı o bomboş karanlığa bakmak gerekir. yaşanmamış duygular burada birikerek aşırı ağırlaşır ve değeceğine inanılan ilk kişiyle karşılaştığında alabildiğine boşalır." *
-
"atalarımın yorgunluğu bana geçmişti ve geçmişin nostaljisini içimde hissediyordum ben.kışın uyuyan canlılar gibi inime çekilmek, kendi karanlığıma dalmak ve kendi içimde olgunlaşmak istiyordum.karanlık odada resmin belirmesi gibi insanın içinde gizli olan şeyler de hayat koşuşturması ve kavgası içinde, o aydınlıkta boğulup ölüyor.sadece karanlıkta ve sessizlikte görünüyor insana.bu karanlık benim içimdeydi, onu yok etmek için boş yere uğraştım.üzüntüme gelince, neden bir süre başkalarının peşine takıldım?şimdi anladım ki benim en değerli yanım bu karanlık ve sessizlikmiş.bu karanlık, her canlının yaratılışında var. yalnız inziva halinde, kendi içimize döndüğümüz zaman, dış dünyadan uzaklaştığımız zaman bize görünüyor.ama insanlar hep bu karanlık ve inzivadan kaçmaya çalışıyor.ölümün sesine kulaklarını tıkıyorlar, kendi kişiliklerini hayatın hayhuyu arasında yok ediyorlar! mutasavvıflar ne demiş:'hakikat ruhu bende tecelli ediyor.bense aksine ehrimen'in inişini bekliyorum.şimdi olduğu gibi kendi içimde uyanık kalmak istiyorum.düşünceleri aydınlatan parlak ve kof cümlelerden iğreniyorum.hırsızların, kaçakçıların, para düşkünü ahmakların arzularına göre düzenlenip yönetilen bu yaşamın kirli ihtiyaçları uğruna kişiliğimi yitirmek istemiyorum"
(bkz: sadık hidayet)
(bkz: aylak köpek)