onca olumsuzluğun ve ölümü bekleyişin içinde,o şairlerdeki yaşam sevincini görmek;kağıda dokunuşlarındaki heyecanlarını tatmak kendimi hem şahane hissettirdi hem de suçlu.
şu zamanda fark etmeden kaptırıp gidiyoruz ve unutuveriyoruz haz almayı.
eskiden eski şairlerin şiirlerini okumuşluğum vardı ama yıllar geçti sanırsam hiç şiir okumadım.vesile oldu belki de bu film.bol bol okumak istiyorum şimdi,içimde öyle bir arzu var.
böyle güzel konuları bir cevher gibi yer altından çıkarıp da böylesine güzel bir şekilde sunan adamlara ihtiyacımız var gerçekten.insanlar daha sığ işleri izlemeye fazla alışmış sanki.sinema çıkışında arkamdaki biri sıkıntıdan patladım dedi mesela..adamların kan ter döktüğü,o kadar emek verdiği bir işi bir anda kestirip atabiliyor seyirci.nitekim film esnasında da beş-altı kişi çıktı salondan.herkesin kendi tercihidir tabii bir şey diyemem ama üzülüyorum böyle olunca.saygısızlık bence.insanın önce kendine saygısı olmalı,sonra da yapılan işe..beğenmeyebilirsin ama bunu güzel bir şekilde ifade edebilirsin hiç şüphesiz ki bu filmin konusu öyle hassastı ki en azından konuya,yaşanmışlıklara karşı saygı duyulabilirdi.ben böyleyim biraz işte,kendi filmmiş gibi sanki saygı duyulsun isterim:)
izlediyseniz yorumlarınızı ve film hakkındaki görüşlerinizi bekliyorum.