Küçükken dönme dolaba binip, yıldızları tutmak istememe izin vermeyip, ağlamam dursun diye elime tutuşturdukları elmalı şekerin sallanan dişime yapışan kısmını acıyla kopardıklarında ilk hayal kırıklığımı yaşamıştım. İnsanların sizin hayallerinize saygı duymayıp, izin vermedikleri gibi onların size sundukları, kendilerine göre hoşluk ve güzellik dolu çözümler sizin canınızı yakabiliyordu ve bu durumdan rahatsız olmadıkları gibi sizin çektiğiniz acıyı da umursamıyorlardı. O zamanlar bu dersi anlayamamış olmalıyım ki ;hayat bana yine dersi verdi. İnşallah öğrendiklerimi tekrar unutmam.
Sözlükte sürekli tek bir firmanın reklamı çıkıyordu. En son yiteeer bir göz atayım dedim. Sepette Yüzde yirmi indirimli aldım her şeyi ilk sipariş olduğu için. Her şey iyi güzel tek kötü yanı hala sadece aynı firmanın reklamlarını görüyorum..
Zar zor sonlarına yetiştiğim harika ötesi dizi. Armağan, rüya, cansu, ayten,haydar ve recep, meryem . Zeliha yengeyide unutmamak gerek. Birde şu repliği baslarda sık geçiyor, sırtını Aksaraya verdin miii..
Gereksizzz. Bu gün bir nişan törenine katıldık efenim. Size anlatmak istiyorum ama yeterli olur mu bilmiyorum. 20.35 salona giriş 20.35-21.30 full seste dans, kopan insanlar ağlayan çocuklar 21.30 su dağıtımı 21.35 piste zorla götürülme girişimi 21.40 kavga ihbarı 21.50 kuru pasta içecek dağıtımı 22.00 elit kız tarafı, oğlan tarafı arasında müzik dolayısıyla çıkan gerginlik (dans müziği vs davul zurna) 22.10 evlere dağılış
Elinize yüzünüze bulaştırsınız, çomak sokarlar, taş koyarlar, zamanını bilmediğiniz, bilemediğiniz bazen de bildiğiniz tarihe ertelersiniz ama yaşadığınız hayal kırıklığı yanınıza kar kalır. Böyle durumlarda kursak denilen bir yer var;oraya bakacak olsalar görürler ki tüm heveslerimiz orada.
akrabalar ve dostum, kardeşim dediğim insanlardan gördüm, hemde istisnasız olarak kime değer verdiysem uğradım, hatta uğramanın ötesine geçtim. yıllardır ne dostum var, ne arkadaşım, ne de görüştüğüm bir akrabam var, akrabalarımla sadece kan bağım var, şükürler olsun ki kardeşim, abim ablam yok diyorum, çünkü çevremde kardeşlerinden çekmeyen insan yok. rehberim bomboş, bir anam, bir babam var, hayatımın sonuna kadar tek tabanca olarak kalacağım, canımı sıkan tüm dış etmenlere kapım daima kapalı olacaktır, yakınlık derecesinin hiçbir önemi yok. ne olduysa iyi niyetimizden oldu, iyi niyetimiz yüzünden arkamızdan "saf, salak, aptal, akılsız" dendi, varsın desinler vesselam, biz de üç beş bir şey öğrendik, doğru veya yanlış, kendi doğrularımızla yaşamak bana kalırsa en iyisi.
Bu süre hayatın bir kesitine bile yeterli olamadığından 8 er dakikalık sürelerle belli alanların içinde yer almak isteyebilirdim. Mesela belli bir prototip alayım:günü, gecesi, özel bakımı, cinselliği, iş hayatı, boş zamanları v. s... İlginç olurdu, herhalde ama en çok karşı cinsken ne düşündüğü, ne hissettiği ilgimi çekerdi.