"Alexander namı diğer Zander-Zahn. Z-A-H-N," dedi Mendez.Sır, Tami Hoag
"Bu adam bir çeşit dahi," dedi Trammell, "Kolejde öğretmenlik yapıyor. Matematik ya da fizik veya başka bir şey."
Herkes ona döndü ve şüpheyle baktı.
"Bunu nasıl oluyor da bilebiliyorsun?" dedi Mendez.
Trammell, spor istatistiklerinden bahsedebilecek ve birdenbire milli marş okuyabilecek türde bir insandı. Fizik ya da felsefe gibi konularda bilgi almak için kimse ona dönüp bakmazdı.
Trammell kollarını iki yana açtı. "Ne var? Benim çocuğum o okula gidiyor."
"Sen boş zamanlarında banka mı soyuyorsun?" diye sordu Hicks.
"Çocuğum pek akıllı ve kolejde burslu okuyor."
"Zekasını annesinden almış olmalı," dedi Dedektif Campbell.
Hep beraber güldüler. Bu, günün ilk kahkahasıydı.
Gözlerini benimkilere doğru kaldırdı ve öyle neşeli bir kahkaha attı ki ona gülümseyerek karşılık vermekten kendimi alamadım.Ölüler Evinden Anılar, Fyodor Mihailoviç Dostoyevski (Sayfa 268 - Kutup yıldızı yayınları)
"Biliyor musunuz , Alexander Petrovich, eğer geceleri rüya görecek olursam bunlar sürekli dayak sahneleriyle ilgilidir. Hiç başka bir rüya görmedim. "
Rita Hunter'ın ilk Kış Nefesi'ni okumuştum. Aslında bu kitabı önce okumak gerekiyormuş. Her ne kadar diğer kitapla bağlantı olmasa da olay sırasına göre önce gerçekleşiyor.
Tek kelimeyle bayıldım. Hiç bu kadar gülmemiştim ve bu kadar çılgın bir leydi de okumadım. Jane hem görünüş hem de kişilik olarak sıradışı. Hele hele koynunda tuz ile hançer taşıması ve Alexander'a tuz atması çok eğlenceliydi. Unutmadan Jane gotik fantastik karışımı kitap yazmakta. Jane'nin erkek kardeşini çok sevdim. Gülme garantili eğlenceli bir kitap.
Ah Tatyana ve Alexander ne çektiniz be. Ne #bronzatlı da ne #tatyanavealeksander kitabında yüzünüz gülmedi.
Bronz Atlı'da tam mutlular hop izin bitti, Tatyana ve Alexander kitabından zaten kavuşalı 100 sayfa olmamış hop geria gönderilecek derken yüzünüz gülmedi. Bakalım 3. Kitap neler bekliyor sizi?
Kesin yazarın Tatyana ve Alexander adlı tanıdıkları var ve hiç sevmiyor onları yoksa hangi yazar karakterinin başına bu kadar çorap örer dostlar?
Neyse kitabımızın konusu birinci kitabın kaldığı yerden devam etmiyor.Benim gibi o umutla alırsanız bir 200 sayfa sabırla Alex'imizin Amerika'da ve Amerika'dan göç ettikten sonraki yaşama dönemlerini okumanız gerekiyor. Sonra ikinci kitabımız birinci kitabın kaldı yerden devam ediyor. Alexander'ın Tatyana öncesi hikayesini öğrendikten sonra tutuklanma sürecini ve Amerika kaçan Tatyana ve oğulunun alışma aşamalarını okuyoruz. Sonu ise efsane nasıl okudum bilmiyorum. Tatyana'nın, Alex'i bulma ve kurtarma aşaması kısa ama tek solukta okunuyor. İkinci savaşı sırasındaki aşklar bana çok samimi gelmiştir zaten. İnsanlar ölüme yakın olduğu için duyguları daha gerçekçi yaşıyorlarmış gibi geliyor. Siz de savaş ve aşk hikayeleri seviyorsanız vakit kaybetmeden, okumalısınız.
Bu kitap için diyebileceğim şey tek kelime olmak zorunda olsaydı eğer "Aşığım" olurdu. Ben daha önce böyle etkilendiğimi hatırlamıyorum. Pek çok kitabı sevdim, bayıldım ama bu kitabı okuduğum zaman, "Tamam." dedim. "En sevdiğim kitap bu!" demeye devam ettim. Aşkın bu kadar güçlü olması o kadar iliklerime işledi ki... Kafayı yiyeceğim.
Kitap gözünüzü baya korkutabilir. 823 sayfa pek az değil sonuçta ama kendi içinde de birinci ve ikinci kitaba ayrıldığını söylemeden geçemeyeceğim. Belki yazarın uzattığını düşünenler olacaktır. (Bronz Atlı'nın arkasından gelecek iki kitap daha var.Ben ilk kitabı bitirdikten sonra dayanamadım ve ikinci kitabı pdf olarak okudum. Pegasus çevirileri diyorum, sen everest olduğunu bir kez daha kanıtladın. Yine de bu kadar arayı açmayalım lütfen.) Onlara bunu şiddetle reddettiğimi rahatça söyleyebilirim. Her şey kusursuz, ince işlenerek yazılmış.
Yıl 1941... Almanya Sovyet Sosyalist Cumhuruyetler Birliği'ni işgal etmiş, savaş başlamış ve tam o gün her şekilde hayatı değişmiş. Spoiler vermeden anlatmam çok çok güç. Şunu söyleyebilirim ki Tatyana ve Alexander(Alexander'ın çilesine değinmek isterdim lâkin Instagram sağolsun. Yeterli karakter vermiyor.) için 22 Haziran 1941'den sonra hiç kolay olmadı. Tüm kitaplarda böyle başlar belki ama bu kitap gerçekten zorluğu işliyor. En spoiler vermeden söyleyebileceğim şey; Leningrad'ın eşsiz karında, kışında Tatyana ailesi için bir şekilde yemek bulabilmek için çabalıyor. Savaş var, kıtlık var... yiyecek yok. Ailenin fazlalık olarak gördüğü, en küçük bireyi olduğu için daha yükü ağır. Ikiz erkek kardeşinin babasının isteği(baskısı) yüzünden kampa gitmesi ve sonra ki aşamada ona ulaşamamaları da cabası... Bu noktada da ne kadar imkansız olsa da Alexander var. Ah Alexander... Asıl spoiler sen olursun. Senden bahsetmeye kalksam yine kitaba başlarım diye çok korkuyorum. Tatyana'ya kızmıyor muyuz? Tabi ki kızıyoruz. Çünkü hep başkaları için çaba gösteriyor. Alexander en çok buna kızıyor ama en çok onu seviyor. Daha nasıl anlatırım bilemiyorum.
Mutlaka okuyun. Okuyun ki ne hissettiğimi anlayın. Aşk, savaş, aile, aşk üçgeni, nefret, açlık ve daha bir sürü duygu... Hepsi içime işlemekle kalmadı. Kazındı. Tekrar ikinci kitabi okuduğum zaman tekrar aynı duygulara boğulacak olmak... Mazoşist gibi hissediyorum. Söylemek istediğim o kadar çok şey var ki... Daha çok kitabı olsa, çevirisi olsa seve seve değil, öle öle okurum. Sevgili yakın arkadaşlarım ne demek istediğimi anladılar. Siz de okuyun ve bana gelin. Birlikte ağlarız. Siz de Orbeli'yi unutmayın!