DUYGU KUYTU
Size şunu sormak istiyorum: En sevdiğinizle dört sene aynı çatı altında ha öldü ha ölecek diye yaşadınız mı hiç? Bir düşünün derim. Çok ama çok ağır bir tecrübe. Şimdi eğer sevdiğiniz yanınızdaysa sımsıkı sarılın ona. Eğer yoksa, kendinize sımsıkı sarılın. Sonuçta siz biricik ve teksiniz. Ve bu da sizin hayatınız...
Pınar Maro, Mutluyken Zaman Hızlı Akar’ın arka kapağında böyle diyor. Benzer bir tecrübe yaşamış herkesi yüreğinden yakalayacak bu ifadeler, kitabın içeriğine dair ilgi çekici bir ipucu. O ipin ucunu tutanlar ve hikâyenin akışına kapılanlar, belki her şeyden çok, yalnız olmadıklarını hissedecekler.
ZORLU BİR TECRÜBE
Beklemek insan için her zaman zorlu bir tecrübe olmuştur. Beklerken zaman o kadar da hızlı akmayabilir. Genellikle içinde bulunduğumuz bekleyişin nihayete ermesini arzularız. O bekleyişin sonunda kavuşulacak bir ödül vardır. Ama bazen de nihayete ermemesi için dua ettiğimiz bekleyişlerin içinde buluruz kendimizi. Sevdiğimiz birine edeceğimiz nihai vedayı beklemek mesela. İnsan böyle bir yolda, tüm yorgunluğuna rağmen, o bekleyiş hep sürsün isteyebilir. Pınar Maro’nun gençliğinden günümüze anılarını kaleme aldığı kitabın son bölümleri, böyle bir bekleyişin portresi aslında. Ama acılı bir anlatı değil bu. Yaşamın sizin acılarınızı da sevinçlerinizi de umursamadan kendi ritmiyle akmaya devam ettiği, insanın bir ucundan o yaşama tutunduğu, her şeyin kıymetini daha iyi bildiği, ruh halinin borsa şeridi gibi dalgalandığı ama nihayetinde hep umuda tutunulan bir bekleyiş.
Yazarın anlatımı, aynı yollardan geçenlerin yaralarını deşmekten ziyade onlara yoldaş olacak yumuşaklıkta. Acıtmaktan ziyade iyileştirmek üzerine. İyileştiremese bile yalnızlık hissini azaltmak gayesinde.
ÇÖZÜMSÜZLÜKLER İÇİN YOL GÖSTERİCİ
Elbette kitabın tamamı bir hastalık sürecini anlatmıyor. Mutluyken Zaman Hızlı Akar, yazarın ilk gençliğinden günümüze uzanan bir anı roman. Lise yıllarındaki ilk aşkı ve evliliği ile açılan hikâye, yazarın akıcı ve eğlenceli diliyle sayfalar boyunca akmaya devam ediyor ve günceli yakalıyor.
Geçmişini anlatırken yer yer durup okura hitap eden yazar, geçmişi bugünkü bakışıyla değerlendirdiği bu bölümlerde, okurlara da insanın hayatta karşılaştığı bazı çözümsüzlükler hususunda yol gösteriyor.
Bireysel bir anlatı gibi görünse de, bir hatıra fotoğrafının arka planı nasıl ki fotoğrafın çekildiği döneme dair bir resim çiziyorsa, Pınar Maro’nun anlattıkları da sadece kişisel bir hayat hikâyesi olmakla kalmıyor ve bahsettiği döneme dair küçük detaylarla okurun gözünde döneme ait bir görsel canlandırıyor.
İlk kitabında içtenliği ve samimi anlatımıyla, perdelemeden anlattığı yaşamıyla okura yalnızca bir kitap değil, kendinden bir parça sunan Pınar Maro’nun, pek çok okurda, sözcükler vasıtasıyla kucaklandığı hissi oluşturacağı aşikâr.