Yeni bir yıldan ve yeni evimizden merhaba,
Uzun zamandır taşınma işleri ile epey meşguldük. Almanya’da noel zamanı taşınan ilk insanlardık sanırım ama noel öncesi evimize girmeyi başardık. İlk noelimizde çook yorgunduk ama mutluyduk. Ağacımız bile eksik değildi, zaten ablanız noel süslerini ayrı bir kutuya koyup önden bey ile garaja göndermişti. Ağacı aldığımız gün garajda biraz uzun arandı, ”buldum” diye sevinçle gelmez mi! ”Ayol bulasın diye ayrı paketleyip önden gönderdim zaten bulamasaydın bir de” demedim. Tuttum çenemi 🙂
Kuzguncuk’taki ikinci evime taşındığım sabah uyandığımda ”şükürler olsun” diye çok mutlu uyanmıştım. İşte o zamandan sonra ikinci defa bir ev için böyle büyük şükür ve mutluluk hissediyorum. Evimiz çok güzel ama bu güzellikle ilgili değil bence evin verdiği enerji mi dersiniz artık, evdeki aydınlık mı, evin ruhu mu bilemeyeceğim ama sonuç olarak yeni evimizi çok seviyorum ve burada mutluyum. Uzun süre aradık ve aradığımıza değdi.
Bremen’deki ilk 3 yılımızda yaşadığımız saadet Dorota’nın işi bırakmasıyla sona ermiş, 1 yıl boyunca tabir-i caizse sürünmüştük. Son 1 yıllık pek de iyi olmayan tecrübelerimizden sonra Oldenburg’ta bir temizlik şirketi ile anlaştık ve haftada iki gün yeniden düzenli bir yardımcımız var. Bu sabah burda mesela, üst katı temizledi bitirdi bile, şu anda ütü yapıyor. Allahım o kadar mesudum ki anlatamam. Kadın iş yaparken oturuyorum diye önce biraz huzursuz hissettim ama alışmaya başladım yavaş yavaş. Zaten de hastayım bütün haftasonu yattım.
Şimdi sırada Almanca kursu bulmak ve ilk adımını atmaya başladığım girişimlerimi hayata geçirmekte. Bundan sonra haftada iki gün çalışıyorum gençler. Ona göre. Aksi taktirde herkes bana aylak muamelesi yapmaya devam edecek ve ben asla bir iş sahibi olamayacağım. O yüzden artık böyle evden çalışıyorum, kendi işimi kurmaya çalışıyorum ve haftada iki gün ofiste çalışır gibi çalışıyorum.
Vera kuşum iyi, yeni evimizi sevdi ama yeni anaokuluna tam olarak alışamadı sanırım. Arkamızdan ağlamıyor ama akşamları uykuya ikna etmeye çalışırken gitmek istemiyorum diyor. Eski anaokulu öğretmenlerini ve arkadaşlarını özlüyor sanırım. Oda takımı henüz gelmedi, oyuncak ve oda düzeni henüz yok, o yüzden biz de evde çok şahane zaman geçiremiyoruz gibi şimdilik. Önce Ale hastaydı, sonra ben, uzun noel tatili taşınma dönemine denk gelince hepimiz için yorucu ve biraz da sıkıcı geçti. Çocuklara arkadaş lazım, biz yetmiyoruz. Bir de bu konuda ayrı bir yazı yazacağım ama 3 yaş çok zor. Vera kolay bir çocuk olmasına rağmen zor. Çok yoruluyorum ve anneliğimin en zorlandığım dönemlerinden birindeyim ve yazki uzun tatil ve yalnız kalma dönemimizde ve bu dönemde bir çok yanlış yaptım Vera’ya karşı. İkna etmek için tehdit misal. Daha dün akşam mesela ”yatağa dönmezsen seni baleye götürmemem” dedim çocuğa. Ne zavallıca ama kendimi bazen çok aciz hissediyorum. Nasıl başa çıkacağımı bilemiyorum ve bütün çocuk kitaplarım da garajdaki kutuların içinde bir yerlerde. Annelik içgüdülerim bana güvendiğin yazarların kitaplarına bak diyor. Bir de ne var biliyor musunuz, bu ara en zorlandığım husus ” ben anneyim, senin için doğrusunu bilirim, sana sınır çizmeliyim” ile ”çocuğu anlamalı, her şeyi açıklamalı, ona alan tanımalı” gibi doktrinler arasında kalmam. Biliyorum Vera’ya gerekçeli açıklama yapmak işe yarıyor ama bu aralar yaramıyor mesela. Uykusu var, uyku zamanı uyunmalı, müsamaha göstermek istemiyorum bu konuda, ikna etmeye uğraşıyorum, her gece aynı terene çünkü bir istediğine olur desem arkasından başkası geliyor ama sınır çiziyorum otoriter davranıyorum ona da uymuyor, tehdit de işe yaramıyor valla dün akşam tuttum kolundan zorla soktum odaya. Kendimi hala bok gibi hissediyorum. Ama çok yorgun, öğle uykusu uyumuyor ve babası bıraktığı için babasıylayken akşam on-onbuçukta uyumuş. Saçmalık. Bu benim asla müsamaha göstermeyeceğim bir şey. Ama böyle zor da kullanmak istemiyorum. Vallahi ne yapacağım bilmiyorum. Gelse şu çocuğun odası biraz rahatlayacağız bence.
Tatilden önce ne güzel yatağına girince beş dakikada uyuyordu. Akşam yedide uyumuş oluyordu. Şimdi her şey ters yüz. Neyse baba düzenli çalışmaya başladı ben yoluna sokarım artık ama babasını bu konuda eleştirmeyi bıraktım. Çünkü bu sadece ikimizin arasında kavga çıkarıyor, kendini eleştirilmiş hissediyor, ”ben zaten hiçbir şeyi doğru yapmıyorum” diye başlayan cümleler kuruyor vs. Tipik baba işte. Anaların canı çıksın.
Buralar çok soğuk. Şubat ayında güneşe kavuşağız inşallah, ocağı sağ salim çıkarırsak 🙂 Seneye ocak ayına tatil ayarlayayım bence 🙂 Bu yıl ocakta pek kıpırdayamayız zira mutfak ve çamaşır odasının kalanı, Vera’nın odası ve bizim yatak odamızdaki dolap bu ay takılacak. Onlar takıldığında kalan kutuları da açmaya başlayacağım artık ve sonra umuyorum ki yorgun, rahatlamış ve mutlu olarak tatilimize çıkacağız.
Bir de tabi memleketimde olanlar beni de kahrediyor. Sürekli kötü haber okumaktan içim şişti. O yüzden fazla yazmıyorum bu ara hiç olmadığı kadar güzel şeylere ihtiyacım var.
Bizde haberler şimdilik böyle. Siz n’apisiniz?
Yukarıdaki satırları pazartesi yazmıştım. Şimdi cuma. Ay neler oldu bu ara bir bilseniz ama ayrıca yazacağım onları. Belki bu akşam. Hepinize şimdiden iyi haftasonları.