'Derya da bir nevî sahrâdır' Geceyi sanki bir hortum gibi içine çekip almıştı gözlerinin rengi. Gece gibi karaydı gözleri ve ışığı titreyen bir mum alevi gibi çakmak çakmak parıldıyordu. Deftere karaladığı satırları düşünüyordu. Durup dururken belirivermişti aklında bu kelâmlar. 'Derya da bir nevî sahrâdır' Gökyüzünün sonsuzluğundan yansıyan mavi ışıkları sahiplenen derya. İçinde boğulup kaybolunan ve tekrar yüzeye çıkılamayan derya.. O ân sana gökyüzünün sonsuzluğunu almış gibi gözükür.. Dertler dökülür deryaya çeşit çeşit yöntemlerle. Kimi anlatır kelâmla, kimi yazar ve suya bırakır sözcükleri, kiminin sırlarına da kağıttan gemilerle ortak olur derya.. Huzur verir içine dalgaların şırıltısı. Ve Sahra.. Kum dolu tepeciklerde bilemezsin nereye gideceğini. Kaybolursun yine. Hangi yöne gitsen de son bulsa bu kahverengi çöl? Sahrâda da yıldızlar dinler seni. Meltem suratına vurur, lacivert gökyüzündeki parıltılar ortak olur derdine. İster kelâmla anlatırsın ister sessizlikle. Sessizlik de konuşur ya, bilmez misin yoksa? Ararsın sahrâda. Bir damla su ararsın ruhun susuzluğunu giderecek. Hangi kuyuda saklıdır o bir damla su? Nerede gizlenmekte o suyu saklayan kuyu? Deryada da kaybolursun, sahrâda da. Peki ya hangisinde bulursun? Hangisinde kavuşursun aradığına? Bunu yaşayarak bulacaktı. Belki de ikisinde de bulamayacaktı. Belki bir ormana yolu düşecekti. Ormanda kaybolacaktı, ormanda bulacaktı. Orman, sahrâ, derya..