hiçbir olay işlenmeden ama çok şey anlatan bir bölümdü. muhtemelen sezonun ilerleyen bölümleri için de ipuçları vardı. hem mahir karakteri biraz çözüldü hem akbabuş dahil oldu. ama bu nevşehir konusunun altından illa ki bir şeyler çıkacak. psikologdan ne çıkacak onu da bekliyorum. ama bölüm genel olarak erdal beşikçioğlu’nun tek kişilik oyun gösterisi gibiydi. sezon başından beri tuhaf mutlu halleri amirimin depresif yapısına ters diye düşünüyordum ama bu bölümde önce evde hayali esra ile yaptığı konuşma sonra psikoloğun yanındaki psikotik atak sahnesi gerçekten mükemmeldi. şizofreni krizi sırasında amirim ne var ne yoksa döktü içinde. izlerken resmen o duyguları yaşadım. bu diziyi eskiden de güzel yapan şey buydu işte. her karakter bir dostoyevski karakteri gibi derinlikli. yan karakterler zayıfmış, çekim hataları varmış bunlara pek takılmıyorum bu diziyi izlerken. çünkü ana karakterler ve hikaye kurgusu daha çok ilgimi çekiyor.