Meğer ünlü fotoğrafı Bennu Gerede de sevdiği adamın şiddetine maruz kalmış. Bu gerçek bugün Ayşe Arman röportajında çıktı ortaya. Hürriyet’in ünlü röportajcısı Ayşe Arman, cemiyet hayatının güçlü kadın figürlerinden Bennu Gerede ile bir röportaj yaptı. Bennu Gerede röportajda, ““Bana asla yapmaz bunu, ben farklıyım!” diyordum. Ve en acıklısı, onu değiştirebileceğimi düşünüyordum. İlkinde açıkçası şok oldum! Kalakaldım. Zaten o da, kayboldu gitti ortadan bir kaç gün.” ifadelerini kullandı.
Bennu Gerede’den Ayşe Arman’a şiddet’ itirafı
40 yıl düşünsem aklıma gelmezdi senin şiddete uğrayabileceğin. Ama kitaptan öğreniyoruz ki, bayağı ciddi şiddete maruz kalmışsın! Nasıl yaşadın onca felaketi? Ve neden yıllarca sustun?
Bunun sanırım iki cevabı var: Birincisi, “Sahi ya, ben şiddete uğruyorum!” demek vakit alıyor. Kendinin de bu kavramın kurbanı olduğunu anladığında, zaten çoktan etlerin çürümüş, kalbin kırılmış ve kafan bulanmış oluyor. Benim olayımda da durum bu. Ben “Hayır!” demeyi öğrenene kadar da sürdü bu. Diğeri, yani gördüğüm şiddeti idrak etmemi geciktiren sebep, “O, aslında beni seviyor!” yanılgısı. Sürekli gerekçeler üretiyorsun: “Bunu yaparken çok sarhoştu, üzgündü, kafası dağınıktı!” Hep bu bahanelerin arkasına sığınıyorsun. Ben de öyle yaptım. İnsanların beni uyarmasına rağmen, hep gözümü yumdum. Deve kuşu gibi kafamı kuma gömdüm. Herkese kulaklarımı tıkadım. Kendi kendimi aldattım. Çünkü sürekli, “Bana asla yapmaz bunu, ben farklıyım!” diyordum. Ve en acıklısı, onu değiştirebileceğimi düşünüyordum. En büyük yanlış da bu: Kimseyi değiştirmeyi isteme, değiştirebileceğini de zannetme…
Peki şiddet karşısında ne tepki verdin?
İlkinde açıkçası şok oldum! Kalakaldım. Zaten o da, kayboldu gitti ortadan bir kaç gün. O bir kaç gün ben idrak edemedim: “Gerçek miydi? Değil miydi? Nasıl böyle bir şey başıma gelmişti?”
Peki ya geri döndüğünde…
İnsan sevdiğinden bir tokat yediğinde ya da şiddet gördüğünde, onu hemen kapının önüne koyamıyor. Çünkü karşındaki, binbir özür ve yalan söylüyor. En büyük yalan da: “Bir daha asla yapmayacağım!” Ama sen o yalana inanmak istiyorsun… Maalesef biraz geç oldu ama sonradan anladım ki, el bir kere kalktı mı, gerisi mutlaka geliyor. Bir büyük bir faktör daha var, o da sevdiğini düşündüğün için bir şekilde basiretin bağlanıyor. Bir tabir vardır ya, aşkın gözü kördür, işte ben tam anlamıyla bunu yaşadım.
Bu arada gördüğün şiddet pek de hafife alınacak bir şey değil: Hamileyken karnın tekmeleniyor, merdivenden itiliyorsun, doğumdan sonra hırpalanıyorsun, saçların tutam tutam elinde kalıyor ama sen, “Devam” diyorsun. Kendini nasıl ikna ediyorsun bunca şiddet görmene rağmen?
Söylüyorum, sevdiğimi zannediyordum! Bir tatlı söze kanıyor ve “Değişecek!” umudu taşıyordum. Yeni bir hayat kurmuştuk, aile olma ümidi taşıyordum. Bir de bu kadar emek sarf etmişim, yeni çocuk doğurmuşum. İşte tüm bunların arkasında sığındım yıllarca. Bir de tabii işin duygusal şiddet tarafı var, o da en az fiziksel şiddet kadar kötü. Bütün özgüvenin sarsılıyor. “Ben nasıl tekrar hayata başlayacağım? Her şeyi sil baştan nasıl yapacağım? Kimse beni sevmeyecek, ben başarısızım!” gibi bir sürü negatif şeyle bürünüyor bedenin ve ruhun. Tam bir çıkmaza giriyorsun.