Haç İstasyonları - Stations of the Cross
|Bir kısmı serisi üzerinde|
Katolik Kilisesi'nde İsa'ya Adanmışlıklar


İsa Pantokrator
|Adanmışlıklar|
|Dualar|
|Katoliklik portalı|
Haç İstasyonları veya Haç Yolu olarak da bilinen, Kederlerin Way veya Via Crucis , betimleyen resimleri dizisi atıfta İsa gününde çarmıha gerildikten ve beraberindeki dualar . İstasyonlarından taklitlerinden büyümüştür Via Dolorosa içinde Kudüs İsa yürüdü gerçek yolu olduğuna inanılıyor Dağı Calvary . İstasyonların amacı , İsa'nın Tutkusu üzerine tefekkür ederek, sadık Hıristiyanların ruhani bir hac yapmasına yardımcı olmaktır . En popüler ibadetlerden biri haline geldi ve istasyonlar Anglikan , Lutheran , Metodist ve Roma Katolikliği dahil olmak üzere birçok Batı Hristiyan kilisesinde bulunabilir .
Genellikle, seçilen duaları ve yansımaları söylemek için her istasyonda durmak üzere, bir yol boyunca numaralandırılmış sırayla 14 görüntü dizisi düzenlenir ve görüntüden görüntüye sadık yolculuk yapılır. Bu, bireysel olarak veya en yaygın olarak Büyük Perhiz sırasında , özellikle Kutsal Cuma günü , İsa'nın tutkusu sırasında katlandığı ıstırap ve hakaretler için bir telafi ruhu içinde yapılacaktır .
İstasyonların tarzı, şekli ve yerleşimi büyük ölçüde değişir. Tipik istasyonlar, bir kilise nefinin etrafına yerleştirilmiş kabartmalar veya resimlerin bulunduğu küçük plaketlerdir . Modern minimalist istasyonlar, merkezinde bir rakam bulunan basit haçlar olabilir. Gibi herhangi bir görüntü, orada olmadan haç istasyonları diyebilirsiniz Bazen sadık zaman Papa uçları etrafında haç istasyonları Colosseum içinde Roma İyi Cuma günü.
Tarih
Haç İstasyonları, Kudüs'e yapılan hac ziyaretinden ve Via Dolorosa'yı yeniden üretme arzusundan kaynaklandı . Kutsal yerleri taklit etmek yeni bir kavram değildi. Örneğin, dini kompleks Santo Stefano içinde Bologna , İtalya, çoğaltılmış Kutsal Kabir Kilisesi de dahil olmak üzere diğer dini siteler, Zeytin Dağı'nın ve Josaphat Vadisi .
1187 kuşatmasından sonra Kudüs , Mısır ve Suriye'nin ilk padişahı Selahaddin'in güçlerine düştü . Kırk yıl sonra Fransiskenlerin Kutsal Topraklar'a geri dönmelerine izin verildi . Kurucuları, Assisi'li Aziz Francis, Mesih'in Tutkusunu özel bir saygı içinde tuttu ve stigmata alan ilk kişi olduğu söyleniyor . 1217'de Aziz Francis , kutsal yerlere olan bağlılığı korumak ve tanıtmak için Kutsal Topraklar'ın Muhafazasını da kurdu . Onların çabaları, Fransiskenler 1342'de Papa VI.Clement tarafından resmi olarak kutsal yerlerin velileri ilan edildiğinde kabul edildi . Bununla birlikte, 12-14. Yüzyıllarda Kutsal Toprakları ziyaret eden birkaç gezgin (örneğin, Riccoldo da Monte di Croce , Sion Dağı Burchard, Verona'lı James) ) "Via Sacra" dan, yani hacıların izledikleri yerleşik bir rotadan bahsedin. Anladığımız kadarıyla, onların hesaplarında bunu Haç Yolu ile özdeşleştirecek hiçbir şey yok. Kudüs'teki Via Sacra'daki alışılmış mola yerlerine uygulanan "istasyonlar" kelimesinin en eski kullanımı, 15. yüzyılın ortalarında Kutsal Toprakları ziyaret eden İngiliz hacı William Wey'nin anlatısında görülür ve İsa'nın çarmıhta ayak izlerini takip eden hacıları anlattı. 1521'de Geystlich Strass (Almanca: "manevi yol") adlı bir kitap , Kutsal Topraklar'daki istasyonların resimleriyle basıldı.
15. ve 16. yüzyıllarda Fransiskenler, Kutsal Topraklar'daki benzerlerini çoğaltmak için Avrupa'da bir dizi açık hava tapınağı inşa etmeye başladılar. İstasyon sayısı yedi ile otuz arasında değişiyordu; yedi yaygındı. Bunlar genellikle Adam Kraft tarafından Nürnberg'deki Johanniskirche'ye giden 1490'daki bir sette olduğu gibi bir kilisenin yaklaşımı boyunca genellikle küçük binalarda yerleştirildi . Bir dizi kırsal örnek, genellikle çekici ormanlık tepelerde, kendi başlarına cazibe merkezleri olarak kuruldu. Bunlar arasında Sacro Monte di Domodossola (1657) ve Sacro Monte di Belmonte (1712) yer alır ve farklı adanmışlık temalarıyla ilgili diğer örneklerle birlikte Piedmont ve Lombardiya Dünya Mirası Bölgesi'ndeki Sacri Monti'nin bir parçasını oluşturur . Bunlarda heykeller genellikle gerçek boyutlara yaklaşıyor ve çok ayrıntılı. Bunların kalıntıları genellikle calvary tepeleri olarak adlandırılır .
Papa XI. Innocent , 1686'da dilekçelerine yanıt olarak Fransiskenlere kiliselerinin içinde istasyon kurma hakkı verdi. 1731'de Papa XII.Clement, yerel piskoposun rızasıyla bir Fransisken baba tarafından inşa edilmesi şartıyla tüm kiliselere istasyonlara sahip olma hakkını uzattı. Aynı zamanda sayı on dört olarak sabitlendi. 1857'de İngiltere piskoposlarının, bir Fransisken rahibinin müdahalesi olmadan istasyonları kendi başlarına kurmalarına izin verildi ve 1862'de bu hak, kilisenin her tarafındaki piskoposlara kadar genişletildi.
İstasyonlar
Yedi sahneden oluşan ilk set, aşağıdaki listeden genellikle 2, 3, 4, 6, 7, 11 ve 14 numaralardı. 17. yüzyıldan 20. yüzyıla kadar olan standart set, aşağıdaki sahneleri tasvir eden 14 resim veya heykelden oluşuyordu:
- İsa ölüme mahkum edildi
- İsa haçını kaldırıyor
- İsa ilk kez düşüyor
- İsa karşılayan anne
- Cyrene'li Simon, İsa'nın Haçı taşımasına yardım ediyor
- Veronica İsa'nın yüzünü siliyor
- İsa ikinci kez düşüyor
- İsa, Yeruşalim kadınlarıyla tanışır
- İsa üçüncü kez düşüyor
- İsa elbiselerinden çıkarılır (bazen "Cüppeler Bölümü" olarak adlandırılır)
- İsa çarmıha gerildi
- İsa çarmıhta öldü
- İsa çarmıhtan indirildi
- İsa mezara yatırıldı
Geleneksel olarak İstasyonların bir parçası olmasa da , İsa'nın Dirilişi bazen resmi olmayan bir on beşinci istasyon olarak dahil edilir. On Dört Işık İstasyonundan veya Diriliş İstasyonlarından oluşan Via Lucis ("Işık Yolu") adı verilen çok farklı bir versiyon, İsa'nın ölümden dirilmesine başlar ve Pentekost ile biter .
Kutsal yazı biçimi
On dört geleneksel Haç İstasyonundan sadece sekizinin Kutsal Yazılara dayalı net bir temeli vardır. 3, 4, 6, 7 ve 9 numaralı istasyonlar İncillerde özel olarak onaylanmamıştır (Roma Katolikleri Kutsal Geleneğe inanırlar ve bu Kutsal Gelenek yazılı değildir ancak yüzyıllardır uygulanmaktadır ve dolayısıyla geçerlidir) ve İstasyon 13 (İsa'nın bedeninin varlığını temsil eder) çarmıhtan indirilmiş ve annesi Meryem'in kollarına bırakılmış ), İncillerin kayıtlarını süslüyor gibi görünüyor, bu da Arimathea'li Yusuf'un İsa'yı çarmıhtan indirdiğini ve gömdüğünü belirtiyor . Daha yakından İncil hesapları ile hizalanmış bu bağlılığın bir sürümünü sağlamak için, Papa John Paul II olarak adlandırılan bağlılığın yeni bir form, tanıtılan Haç Kutsal Yolu üzerinde, iyi Cuma hariç tutmadan de O biçim defalarca kutladı 1991 Colosseum in Rome , aşağıdaki diziyi kullanarak (Birleşik Devletler Katolik Piskoposlar Konferansı tarafından yayınlandığı şekliyle):
- Gethsemane Bahçesinde İsa ;
- İsa Yahuda tarafından ihanete uğradı ve tutuklandı ;
- İsa, Sanhedrin tarafından mahkum edildi ;
- İsa, Petrus tarafından reddedildi ;
- İsa, Pilatus tarafından yargılanır ;
- İsa kırbaçlanır ve dikenlerle taçlandırılır ;
- İsa çarmıhını kaldırıyor ;
- Cyrene'li Simon İsa'ya haçını taşıması için yardım etti;
- İsa, Yeruşalim kadınlarıyla tanışır;
- İsa çarmıha gerildi ;
- İsa, tövbe eden hırsızlara krallığını vaat ediyor ;
- İsa, Meryem ve Yuhanna'yı birbirlerine emanet eder ;
- İsa çarmıhta ölür; ve
- İsa mezara yatırıldı .
Papa XVI.Benedict 2007'de bu istasyon setini meditasyon ve halka açık kutlama için onayladı.
Modern kullanım
Roma Katolik Kilisesi'nde adanmışlık, bir istasyondan diğerine gidip duaları söyleyerek ya da sadık cevaplar verirken bir kutlamacı haçtan diğerine geçerek, sadık kişiler tarafından kişisel olarak yürütülebilir. İstasyonların kendileri en azından on dört tahta haçtan oluşmalı - fotoğraflar tek başına yeterli değil - ve istasyon kurma yetkisine sahip biri tarafından kutsanmalıdır.
Papa II. John Paul , Kutsal Cuma günü Roma Kolezyumunda Haç İstasyonları'nda yıllık halka açık bir dua etti . Başlangıçta papanın kendisi haçı istasyondan diğerine taşıdı, ancak yaşın ve sakatlığın gücünü sınırladığı son yıllarında, John Paul kutlamaya Palatine Tepesi'ndeki bir sahneden başkanlık ederken diğerleri haçı taşıdı. Papa II. John Paul, 2005'teki ölümünden sadece birkaç gün önce özel şapelinden Haç İstasyonlarını gözlemledi. Her yıl farklı bir kişi, İstasyonlar için meditasyon metinleri yazmaya davet edilmektedir. Papal Stations'ın eski bestecileri arasında birkaç Katolik olmayan da vardır. Papa 2000 yılında Büyük Jübile metinlerini kendisi yazdı ve geleneksel İstasyonları kullandı.
Haç İstasyonları kutlamaları özellikle Büyük Perhiz Cuma günleri, özellikle Kutsal Cuma günleri yaygındır. Topluluk kutlamalarına genellikle çeşitli şarkılar ve dualar eşlik eder. Stabat Mater , müzik eşliğinde özellikle yaygındır . Her istasyonun sonunda bazen Adoramus Te söylenir. Alleluia, Perhiz dışında da söylenir.
Yapısal olarak, Mel Gibson'ın 2004 yapımı filmi The Passion of the Christ , Haç İstasyonları'nı izliyor. On beşinci ve son istasyon olan Diriliş, belirgin bir şekilde tasvir edilmemiştir (diğer on dört ile karşılaştırıldığında), ancak kredi unvanlarından önceki son çekimin İsa'nın diriltilmesi ve mezarı terk etmek üzere olması nedeniyle ima edilmektedir.
Tartışmalar
Mesih'in diriliş yeri
Bazı modern ayinler, geleneksel Haç İstasyonlarının, boş mezarı ve İsa'nın dirilişini tasvir eden son bir sahne olmadan eksik olduğunu söylüyor çünkü İsa'nın ölümden dirilmesi , Dünya üzerindeki kurtarıcı çalışmasının ayrılmaz bir parçasıydı. İstasyonların geleneksel biçiminin İsa'nın bedeninin mezara yerleştirilmesiyle biten savunucuları, İstasyonların İsa'nın kefaret eden ölümü üzerine bir meditasyon olarak tasarlandığını , yaşamının, ölümünün ve dirilişinin tam bir resmi olmadığını söylüyorlar. En azından bazı mezhep ayinleri ve gelenekçiler arasındaki bir başka çekişme noktası, "Haçın Yeni Yolu" nun sadece Filipinler'de ve yurtdışında Filipinliler tarafından okunması (kullanılması).
Müzik
Franz Liszt , 1879'da koro, solistler ve piyano veya org veya armoni için bir Via Crucis yazdı . 1931'de Fransız orgcu Marcel Dupré , Paul Claudel'in on dört şiirine dayanan müzikal meditasyonları doğaçlama ve yazıya döktü . Peter Maxwell Davies 'in Vesalii Icones (1969), erkek dansçı, solo çello ve saz topluluğu için bir araya İstasyonları Haç ve anatomik tez gelen bir dizi çizim getiriyor De humani Corporis fabrica Belçikalı hekim Andreas van tarafından (1543) Wesel ( Vesalius ). Davies'in sekansında, son "istasyon" Diriliş'i temsil ediyor, ancak Deccal'in ahlaki noktası, neyin yanlış olduğunu gerçek olandan ayırt etme ihtiyacıydı. David Bowie , 1976 tarihli " Station to Station " şarkısını " haç istasyonlarıyla çok ilgili" olarak görüyordu . Paweł Łukaszewski , 2000 yılında Via Crucis'i yazdı ve Wrocław Operası tarafından 30 Mart 2018 İyi Cuma günü prömiyerini yaptı ve TVP Kultura'da yayınlandı . Stefano Vagnini'nin 2002 modüler oratoryosu Via Crucis , org, bilgisayar, koro, yaylı çalgılar orkestrası ve pirinç dörtlüsü için bir bestedir.
Haç İstasyonları Katolik kiliselerinde Lent mevsimi boyunca dua edildiğinden, her istasyon geleneksel olarak 13. yüzyılda Franciscan Jacopone da Todi tarafından bestelenen Stabat Mater'in bir ayeti izler . James Matthew Wilson'ın şiirsel sekansı, Haç İstasyonları da Todi'nin şiiriyle aynı ölçülerde yazılmıştır.
Edebiyat
Dimitris Lyacos'un Poena Damni üçlemesinin üçüncü bölümü The First Death , eserin dekorunu oluşturan adanın dağına tırmanışı sırasında bıyıklı kahramanın "Via Dolorosa" yı vurgulamak için on dört bölüme ayrılmıştır.
Fotoğraf Galerisi
Ayrıca bakınız
- İsa Mesih'e Tazminat Eylemleri
- Yeni Ahit'te İsa'nın Yaşamı
- Meryem'in Yedi Acısı
- Çarmıhtaki İsa'nın sözleri
- Üç Saatlik Acı
Referanslar
|Wikimedia Commons, Stations of the Cross ile ilgili medyaya sahiptir .|
- The Catholic Encyclopedia'dan "Haç Yolu" makalesi
- The Way Of The Cross: Sunum (tarihsel gelişim; mevcut form, hem geleneksel hem de kutsal metin), resmi Vatikan web sitesinden (19 Mayıs 2020'de erişildi)
- 1991 yılından bu yana iyi Cuma günleri Vatikan tarafından kullanılan Via Crucis kutlama metinleri gelen resmi Vatikan web
- Haç Kutsal İstasyonları gelen Katolik Piskoposlar Konferansı ABD
- Video : Corine Schleif . Adam Kraft'ın Yedi Şelalesi. Nürnberg'de Duyguların Tarihinde Yürüyüş. Bölüm 1
- Video : Corine Schleif. Adam Kraft'ın Yedi Şelalesi. Nürnberg'de Duyguların Tarihinde Yürüyüş. Bölüm 2