Ahmet Davutoğlu’nun, geçtiğimiz haftalarda Washington’da düzenlenen Nükleer Zirve toplantısında alınan kararlar çerçevesinde gerçekleştirdiği İran ziyareti sona erdi. Basından edindiğimiz izlenimler, AKP’nin İran’la ilgili üstlendiği diplomatik görevi, başarıyla tamamlayamayacağı yönünde; nitekim Davutoğlu, yaptırımların önümüzdeki Haziran ayında gelebileceğine işaret ediyor.
Tayyip Erdoğan ve AKP hükümetinin İran siyasetinin öncüllerini iki noktada özetleyebiliriz: i) İran’ın nükleer silah yapmak istediğine dair bütün kanaatler, “dedikodu”dan ibarettir. ii) İran’ın nükleer faaliyetlerini uluslararası denetime açması için yaptırım uygulamak yerine, diplomasi yürütmek gerekir.
Obama yönetimi, AKP’nin bu öncüllerini kabul etmese de, İran’ı bombalamaktan başka bir çözüm yolunu aklına getiremeyen İsrail’in aksine, AKP’nin yürüttüğü diplomatik girişimleri destekliyor.
Ancak, İran’ın nükleer silah edinmesini engellemeyi hedefleyen bu girişimlerin giderek amacından saptığını gözlemlemek mümkün. Obama yönetiminden aldığı cesaretle İsrail’i kamu önünde rencide etmeyi, iç politikada bir kazanç yolu olarak gören Erdoğan’ın ölçüyü kaçırdığını ve Obama yönetiminin hoşgörü sınırlarını zorladığını söyleyebiliriz. İran’a karşı uluslararası yaptırımlar konusunda Çin’i ikna etmek için büyük çaba sarf eden Obama’nın, Türkiye’nin yaptırımlara hayır oyu kullanmasından memnun olmayacaktır.
Fakat Erdoğan’ın aşırıya kaçtığı asıl nokta, İsrail’in nükleer varlığını tartışmaya açmasıdır; İsrail’in nükleer tesislerini uluslararası denetime açması gerektiğini söylemek, İran’a uygulanacak yaptırımlara karşı çıkarken bunu gerekçe göstermek, bütün bunların üstüne bir de, bölgedeki tüm nükleer silahlara karşıyız, diyerek İsrail’in nükleer varlığını eleştirmek, İsrail’in kırmızı çizgilerini ihlal etmek anlamına geliyor.
Bu kadar ileri gitmekten çekinen Abdullah Gül’ün, nüfuzlu bir Siyonist olan ABD’nin eski Ankara büyükelçisi Morton Abromowitz’in de bulunduğu bir topluluğa, İran’ın atom bombası yapmak istediği konusunda hiçbir kuşkum yok, dediğine işaret etmiştik. (1)
Peki, İsrail’in nükleer silahlar konusu üzerine titizliği hakkında neden bu kadar durduk, şimdi bu konuya geliyoruz. İsrail’in sahip olduğu nükleer silahları neden gizlediği sorusunun cevabı, onu ne pahasına elde ettiği sorusu sorulduğunda anlaşılabilir. Bunun içinse, 1960’lı yılların başına dönmemiz gerekiyor.
MOSSAD & KENNEDY SUİKASTI & NÜKLEER İSRAİL
İsrail’in kurucu başbakanı David Ben-Gurion, Araplar tarafından kuşatılmış küçük devletini yaşatabilmek için, nükleer bir güç haline gelmekten başka bir yolunun olmadığını düşünüyordu. Fakat bunun önünde bir engel vardı; o engel, nükleer silahların yayılmasını Amerika’nın ulusal çıkarlarına aykırı olduğu düşünen ve İsrail’in nükleer silah elde etmesine karşı çıkan Amerikan Başkanı John F. Kennedy idi.
Kennedy’nin İsrail’in nükleer silah edinmesine karşı amansız bir siyaset izlediğini bugün biliyoruz; bunun arkasındaki temel nedeni anlamak için soğuk savaşın seyrini bilmek gerekiyor. Soğuk savaşın sıcak savaşa en çok yaklaştığı Küba Krizi’nden sonra, hem Kennedy hem de Sovyetler Birliği’nin lideri Nikita Hruşov, nükleer savaşın iki taraf için de yıkım olacağını düşünerek, bir detant arayışına girdi. Hruşov’un emperyalizm ile sosyalizmin barış içinde yan yana yaşaması anlamına gelen konverjans siyaseti zaten biliniyordu; nitekim Hruşov, emperyalizmi “kâğıttan kaplan” olarak değerlendiren Mao Ze-tung’un başkanlığındaki Çin Halk Cumhuriyeti’nin atom bombası talebini geri çevirmiş ve iki ülke arasındaki ilişkiler bir daha düzelmemek üzere bozulmuştu.
Kennedy’nin İsrail’in nükleer bir güç haline gelmesine izin vermemesi, Hruşov’un bu siyasasına icabet olarak yorumlanabilir. Bunun yanı sıra, Kennedy’nin İsrail’i engellemesinin bir diğer nedeni, Arap dünyasında yükselen Nasırizm’dir. Mısır Devlet Başkanı Cemal Abdül-Nasır’ın önderliğindeki pan-Arabizm Yemen’den Irak’a kadar geniş bir coğrafyayı etkisi altına alırken Kennedy’nin önüne, Amerika’nın İsrail’i güçlendirme yolunda atacağı bir adımın, “bağlantısız” Nasırist rejimleri Sovyetler Birliği’ne yaklaştıracağını belirten CIA raporları geliyordu. (2) Kennedy, Araplar’ı antagonize etmekten çekiniyordu.
Bu şartlar altında Ben-Gurion, Amerika’nın yardımı olmaksızın, hatta Amerika’ya karşı büyük bir gizlilik politikası izleyerek, kendi başına Dimona Nükleer Tesisi’ni inşa etti. Avner Cohen “in Israel and the Bomb” isimli kitabında, Kennedy’nin nükleer faaliyetlerine ilişkin bilgileri kendisiyle paylaşmadığı müddetçe “Amerikan hükümetinin İsrail’e yönelik taahhüt ve desteğin tehlikeye gireceğini” belirterek İsrail’i tehdit ettiği bilgisi yer alıyor. Hiçbir Amerikan başkanının bu kadar ileri gitmediğini tahmin etmek zor değil. Nitekim Ben-Gurion’un 16 Haziran 1963’teki istifasının arkasında, Kennedy’nin bu tesisi denetleme konusundaki ağır baskılarının olduğu düşünülüyor.
Ancak bu yöndeki çabaların bir sonuç vermediğini ve Kennedy’nin, Ben-Gurion’un istifasından sadece beş ay sonra, 22 Kasım’da, bir suikast sonucu hayatını kaybettiğini biliyoruz. Bu suikastın arkasında kimlerin bulunduğu bugün bile bilinmemektedir.
Bununla birlikte, suikastın arkasında İsrail’in olduğuna ilişkin iddialar bulunuyor. Michael Collins Piper, 1994’te çıkan “Final Judgement” isimli kitabında, “İsrail’in Mossad’ı, John F. Kennedy’nin hayatını sonlandıran komplonun sahne arkasındaki en önde gelen oyuncudur,” diyerek Ben-Gurion’un başbakanlığının son döneminde Mossad’a bu yönde talimat verdiğini kaydediyor: “Ben-Gurion’un gözünde JFK [John F. Kennedy-sç], Yahudi halkının ve onun aziz İsrail Devleti’nin bir düşmanıydı”. Dünyanın en güçlü istihbarat örgütlerinden birine sahip olan İsrail’le nükleer silahlar konusunda yaşadığı çekişmenin Kennedy’nin hayatına mal olduğu iddia ediliyor.
Halefi Lyndon B. Johnson’un izlediği siyaset, Kennedy’nin ölümünden en fazla İsrail’in memnun olacağı konusunda şüpheye yer bırakmıyor. Başkanlığının ilk yılından itibaren, Amerika’nın 1948’den itibaren İsrail’e yaptığı yardımların toplamından daha fazlası sadece bir yılda yapması, ki bu yardımların yüzde yetmişi askeri niteliktedir, Johnson’un İsrail’i 1967 Savaşı’na hazırlama konusunda acele ettiğini gösteriyor. Her aceleci, önüne çıkan engelleri aşmak konusunda acımasızdır. Acımasız olabildiklerini biliyoruz.
Fakat Obama yönetiminin İsrail’i dizginleme politikasından cesaret alıp her sözüne İsrail’in Gazze’li çocukların üzerine attığı fosfor bombalarıyla başlayan Tayyip Erdoğan’ın İsrail’in nükleer silah tarihini bilmediğinden eminiz.
(1) Sait Çakır, Abdullah Gül Neden Hep Geri Adım Atıyor?
(2) Consequences of Israel Acquiring a Nuclear Capability, CIA Board of National Estimates, 6 Mart 1963, http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/US-Israel/FRUS3_6_63.html
Sait Çakır
Odatv.com
Yükseliş ivmesi etkisini devam ettiren Dolar/TL yeni seviyesini de aştı...