Geçenlerde bir arkadaşım ile konuşurken bana kısa bir anektod anlattı. Anlattığı olayda, Güney Kore’den ülkemize gelen ve bir süre ülkemizde misafir olarak kalan Güney Koreli bir beyefendi, evinde kaldığı kişilerin son derece misafirperver olduğunu, dostça davrandıklarını, kendilerini iyi ağırlamak için ellerinden geleni yaptıklarını, ancak araçla dışarı çıktıklarında çok farklı bir karaktere bürünerek saldırgan hale gelmelerini, saygısızlaştıklarını, bu nedenle de “Acaba, evinde kaldığım kişi aynı kişi mi?” sorusunu kendisine sormadan edemediğini söyledi. Bu yazının ortaya çıkmasının nedeni aslında bu anektod oldu.
Gerçekten Güney Koreli beyefendinin tespitlerine katılmamak pek mümkün değil. Ben sosyolog veya psikolog değilim. Belki, bu konuda akademik çalışmalar yapılacak veya yapılmış olabilir. Ama, ben kendi gözlemlerim ve yaşam deneyimlerim ile bir değerlendirme yapmadan da geçemeyeceğim.
Bizler bir an kendimize dönüp baktığımızda, sokakta ayrı, evde ayrı, işte ayrı kimlik ve karakterlere büründüğümüzü görüyoruz. Evde eşine ve çocuklarına karşı çok despotça davranan bir kişi, dışarıda melek gibi bir insan olabiliyor. Evinde, insanları başının üstünde tutan birisi, sokakta rahatlıkla bir başkası ile kavga edebiliyor. Peki neden bu dönüşümün sebebi ?
Benim bu konudaki düşüncem, evden dışarıya adımımızı attığımız anda uğradığımız psikolojik tacizler ile deformasyona uğramamız. Grip virüsü gibi birbirine kuralsızlığı bulaştıran, sokaktaki yaşamı daha sert bir ortama dönüştüren insanlarımız, sonra da dönüp bu ortamdan rahatsızlık duyduğunu söyleyebiliyorlar.
Örneğin, ehliyet almak için kursa gidiyorsunuz. Tüm kuralları öğreniyorsunuz. Ehliyet sınavında başarılı olmak için tüm kurallara uyarak aracı kullanıyorsunuz. Bu kadar eğitimden sonra trafik canavarları kendi üzerlerinde taşıdıkları virüsü size bulaştırmaya başlıyorlar. Bir süre sonra virüsün etkisi ile “Bu trafikte başka türlü araç kullanılmaz.” deyip siz de trafik canavarı haline geliyorsunuz.
Bu durum kaldırımda yürüyüşünüzden tutun da, yaptığınız alış-verişlere kadar yansımaya başlıyor. Akabinde ise yapan için normal, maruz kalan için can sıkıcı hale geliyor. Bu tarz virüslere karşı bağışıklığı olan Güney Koreli bir vatandaş ise bizleri çift karakterli olarak görmeye başlıyor. Bizlerin aynı evde olduğu gibi dışarıda da olaylara sevgi, saygı ve dostluk içinde yaklaşmamız, bu tavırlarımızı her ortamda devam ettirmemiz virüsten uzak durduğumuz gibi, sevgi ve saygımızla virüs bulaşmış kişileri iyileştirmemiz gerekiyor.
Sevgi, saygı ve güzellikler içinde bir toplum içinde yaşam dileğiyle. DOSTÇAKALIN