

Geçtiğimiz günlerde sabah, televizyonda programa denk geldim. Anlatılan olay tam bir dram; bir anne baba zamanında evlenmiş 2 evlat sahibi olmuş bir süre sonra baba başka bir kadınla kaçmış. Kaçtığı kadın, çocuklarını istememiş ve çocuk esirgemeye bırakılmışlar. Bu yüzeysel kısmı .. Asıl dram olayın iç yüzü anlaşılmaya başlandığında ortaya çıkıyor. O adına baba denen kişi, kaçtığı kadını da bırakıp eski eşine geri dönüyor ve üzerine 4 çocuk daha yapıyorlar ve yıllar yıllar sonra x bir tv kanalına çıkıp adı falan falan olan kızlarımızı aramaya geldik çok pişmanız diyorlar. İzlerken o kadar gerildim, o kadar sinirlendim ki kelimelerim yetmez nefretimi anlatmaya..
Kendisine anne baba denen o iki şahıs tv ekranından aslında ne kadar pişman olduklarını, bugünkü aklımız olsa bunları yapmazdık, ne olur gelin sizi bağrımıza basalım diyorlar. Onu duyduğum zaman ayrıca bir hırs kapladı içimi, hiç tanımadığım bu insanların yanımda olmalarını ve bırakıp gittikleri çocukları adına ikisinin de yüzüne tükürmek istedim.
Sonra aranan bu çocuklar bulunuyorlar ve bu şahıslarla telefonda yüzleşiyorlar, akıllarındaki soruları sormaya başlıyorlar fakat onlara verecek cevapları yok. "Sen ne desen haklısın" dan başka bir şey demiyorlar. Çocuklar haklı olarak onları asla affetmiyorlar, görmek istemiyorlar, babaları denen o adamın onları bıraktığı yerde bulanlar anlatmış. Çocukların altları kurtlanmış saçları bitlenmiş perperişan halde 2 tane çocuk…
Şmdi soruyorum size?
Bu çocuklar, bu anne babaya ne demeli?
Nasıl davranmalı?
Kabul edebilmeleri mümkün mü?
Hem elinizdeki 2 tane çocuğa bakamadınız, birde üzerine 4 tane daha neden yaptınız. Çocuklar bunun hesabını sordu bu anne babaya, cevap yine aynı.
SEN NE DESEN HAKLISIN
Sorarım size bu 2 kız evladı haksız mı?
Bu anne baba denenlerin yüzüne tükürseler haksızlar mı?
Sonuna kadar haklılar..
Onlardan nefretle bahsediyorlar, babalarına “o adam” diye sesleniyorlar, annelerine “anne” diyemiyorlar.
Haklılar mı evet evet evettttt
Hiç kimse mutsuz olmak için bir hayat kurmaz, hayallerim yıkılsın diye bir aile kurmaz, şiddet görmek için bir arada durmaz, zaman insanlara ne getirir bilinmez bunda da hemfikirim ama hiç bir neden evladını sokağa terk etmeye, üzerine tekrar eski kocanla birleşip 4 çocuk daha yapmaya neden değildir.
Toplumun kanayan yarası bu.
Sokaklara terk edilen çocuklar, hayatları kararan evlatlar; sokak çocuğu yoktur, sokaklar çocuk doğurmaz, sorumsuz ebeveynlerin sokağa attığı çocuklar vardır. Aynı şekilde kendi egolarını tatmin etmeye çalışan öz anne babalar var bunları da unutmayalım. Birbirlerine ceza vermek adına arada helak ettikleri, hayatlarında asla unutamayacakları yaralar açtıklarını hiç düşünmeden kendilerini kurtarmaya çalışan bencil ebeveynler sizde payınızı alacaksınız tabi ki, sadece kendi rahatları için boşanma kararı alıp boynu bükük bıraktığınız çocuklar sanıyor musunuz ki sizden razılar.
Bence değiller ve razıda olmasınlar.
Bir de boşandıkları az gelir gibi gidip başkaları ile evlenirler çocuklara 2. bir travma daha yaşatırlar, bir de kendilerine saygı duyulmasını, yanlarındaki insana sevgi gösterilmesini falan beklerler ama bilmezler ki çocuklarında öyle derin yaralar açmışlardır ki, hayatları boyunca o çocuklar bu yarayı taşır.
Onlara sorsanız anlayışı zamanında hiçbir açıklama yapmadan çekip gittikleri evlatlarından beklerler. Bilmeleri gerekir ki bir bakmışsınız "yağmurdan kaçarken doluya tutulu vermişler" Allah o çocukların ahını, göz yaşını ve intikamını sessizce alıvermiş.
İşte yüce rabbimiz bu yüzden yüce, acımak mı gerekir asla...
Herkes anne baba olmasın, arkanızda gözü yaşlı evlatlar bırakacaksınız çocuk yapmayın ,bırakıp gidecekseniz, yüksek egolara sahipseniz ve açtığınız derin yaraların hesabını veremeyecekseniz ve de helalleşemeyecekseniz yapmayın bu çocukları, anne baba sıfatına sahip olmanız üzerinizde olan veballerin telafi edileceğini göstermez.
insanlar hayatlarında başlarına gelen her türlü olayı, kötülüğü affeder, unutur ama evlatlar kendilerine yapılan sorumsuzluğu, sevgisizliği asla unutmaz..