“Düşünüyorum, o halde varım” diyen Descartes’a karşılık “Başkaldırıyorum, o halde varım” diyen Camus’nün sıradan insan olmamaya dair reaktif tavrını etraflıca düşünün.
Descartes’ın verdiği mesaj; aklın ve dolayısıyla düşünme eyleminin insana has bir özellik olduğudur. Buna itirazı olan yoktur zaten. Oysa, düşünme eyleminin var olması, bunun hangi alanda ve nasıl kullanıldığı ile şekillenir ve değerlenir. Düşünmek yetmiyor hiçbir zaman. Eyleme geçmeyen düşüncenin ne anlamı olabilir ki? Bir antilobun üzerine ne zaman atılması gerektiğini hesap eden dişi bir aslanın, elde ettiği cevizi kıramadığı için yüksek yerden yola fırlatan ve arabaların tekerleri altında ezilerek cevizin içini yeme başarısı gösteren bir karganın tamamen düşüncesiz olduğu ne derece iddia edilebilir?
“İnsan olmanın hakkını vermek” kavramını inceden inceye düşünmek gerekir. Bakın yine “düşünmek” ifadesi doğdu kendiliğinden. Düşünüp kalmamaktadır marifet. Devinim, yaşamanın en büyük alametidir.
Hayatta her şey, istediğiniz gibi mi gidiyor? Bir şeyleri değiştirmenin gereksiz olduğunu mu düşünüyorsunuz? İşte o zaman ölmüşsünüz demektir. Düzenden memnun olmak, aslında var olmamaktır. Söyleyecek sözünüz yoksa siz de yığından başka bir şey değilsiniz.
Düzenin sahibi siz olsanız bile yeniliği kovalayan, sistemin üzerine çok daha iyi bir sistem getirmeye çalışan insan olmadıktan sonra çürümeye ve ekşimeye yüz tutmuşsunuzdur. Dünya dönerken hareketsiz kalmak gibi bir mücadele içinde olmanın yanlış bir çaba olduğu da su götürmez bir gerçektir.
Başkaldırın. Yıkıp dökmeden başkaldırın.
Varlığınız birilerini rahatsız etmiyorsa, sözleriniz birilerine dokunmuyorsa yoksunuz demektir. Var olun. Yanınızda, arkanızda kimse yoksa da tek başınıza marşlar söyleyin. İçinizden avaz avaz bağırın. Düzenin değişmesi çok zor, belki de imkansız, evet ama tavrınızın olması kadar güzel bir şey yoktur. Gölgeniz olsun dünyada, sözleriniz olsun söyleyecek.
Varlığınız birilerini rahatsız etsin. Cümleleriniz dokunsun birilerine. Yokluğunuz rahatlatsın onları…