Stefan Zweig neden Fransız devrimini anlatmak için Marie Antoinette’i ve Josephe Fouche’yi seçmiştir bilmiyorum. Örneğin Ekim Devrimini anlatmak için Kerenski veya Çar 2. Nikola’yı mı seçerdiniz, yoksa Lenin’i veya Krupskaya’yı mı? Bu seçim sınıfsal bir tercihin ürününe benziyor.
25 Haziran, Karadeniz'in devrimci sesi Kazım Koyuncu'nun aramızdan ayrılışının onuncu yıldönümü. Kaybedişimizin onuncu yılında Kazım bir "dost" sahnesinde anılıyor. Diğer Kazım Koyuncu anmalarından farklı olarak dayanışmayla ve ücretsiz organize edilen "İnsan Ölür İsyan Yaşar: Kazım İsyandır!" başlıklı anmaya Kazım'ın ailesi, sanatçı arkadaşları katılıyor.
Türkiye’de 3 Kasım 2002 seçimlerinden bugüne AKP ile başımız dertte, siyaset kulvarında düzenin içerisinde veya dışarısında olsun başının belası durumunda.
GÜNCELLEME 19:05
Hizbullah saldırıları ile ilgili üç kişinin yakalandığı ve sorguya alındığı gelen haberler arasında.
GÜNCELLEME 17:46
HÜDA-Par Başkanı Mehmet Hüseyin Yılmaz BBC Türkçe'ye şu açıklamalarda bulundu:
Malum, Türkiye’deyseniz hayatın ve haberlerin akışı jet hızıyla sürmekte olur. Kafanızı kaldırdığınızda bir ton yeni gelişme çarpar suratınıza. Bunları takip edebilmek, yetişebilmek için haliyle anbean haber yapan sitelere bakmanız gerekir.
Başkaları ne der, bilemeyiz, herkes her şeyi söyleyebilir. Söyleyecekler ve söylüyorlar zaten. Ama bir şeyin değişeceğini sanmıyoruz: Türkiye solu dün tarihinin en büyük tasfiye operasyonundan, bir müfreze hariç, neredeyse sıfırlanarak çıktı. Bizler değil, kazandığını ve pek doğru bir siyasi karar aldığını düşünenler sıfırlandı.
Dev-Genç eski başkanlarından Mehmet Ali Yılmaz’ın telgrafhane.org’da yayımlanan yazısı şu şekilde:
7 HAZİRAN SEÇİMLERİNDE ALTERNATİFİMİZ ÇOK...
Ermenistan’da son 3 yılda üçüncü kez elektrik fiyatlarına zam gelmesi üzerine binlerce insan sokağa çıkarak hükümeti ve zamları protesto etti. Sokağa çıkanların ortak talebi zamların iptali olsa da polis müdahalelerinin ve gözaltıların ardından gerilimin artmasıyla eylemler Ukrayna’daki Maidan eylemlerine benzetildi.
Ah insanlar, zavallı insanlarımız!
Böyle mi başlamalıydık acaba?
Yok, o kadar da olmaz. Romantiklerin, bütün fraksiyonları gibi pek incelikli ve kibar olmakla birlikte, en aşırı, ama en çok da çaresiz bir kolu olarak konuşmuş yahut yazmış olurduk o zaman.
Oysa, insanlarımız ne o kadar zavallı ve çaresiz, ne de o kadar suçsuz ve günahsız.
‘Evlilik’ denildiğinde pek çoğumuz aklına bir erkekle bir kadının hayatlarını birleştirmesi, ‘aile’ denildiğinde ise bu tabloya çocukların eklenmesi gelir.