Âşıka Bağdat sorulmaz, adama kalkmış köşe acısı yazdırıyorsunuz diyebilirsiniz. Haklısınızdır.
Pek akl-ı selim bir davranış değil. Hatta hiç değil, hiç. Ama kendi yarasını kaşımak istiyor olamaz mı? Kaşınma başladıysa aslında bu iyi haberdir, nekahat döneminin başlangıç habercisi olabilir mi? Sanmıyorum!
Aşk kavuşamamaksa; bu aşk ve acısı gösteriyor ki binlerce yıldır konuşulduğu kadar güzel bir his değil; en azından insana duyulanı! Kesif ve nerden geldiği belli olmayan bir ağrı. Üstelik ilkinden sonra bir kez daha yakalanınca fiziksel ağrılara da dönüşüyor. Sinovac, Biontech, elma sirkesi, tuzlu su ile gargara ne çare… Derinden gelen bir son nefes çağrısı, gamlı bir öğürme isteği… Dünya’nın Dünyalığını bir kez daha göstermesine karşı bir refleks, bir kusup rahatlama arzusu… Ama…
O şimdi ne yapıyor? Benim kadar acı çekiyor mu? Benim kadar acı çektiğini bilsem niye rahatlayacağım? Bu âşıklığa sığar mı?
“Benim kadar acı çekmeyip olağan hayatına hiç bir şey olmamış gibi devam ediyor.” Düşüncesi ayrılık acısını niye katmerliyor?
Dünya niye hem kendi hem benim baharımda soluk görünüyor?
Mevsimler bizim ayrılığımıza bir tepki verdiği için mi bu kadar değişken?
O az önce Nisan tipisinde tersine uçan kuşların sorumlusu bizim ayrılığımız mı?
Ya Aktekke’deki çınarın şuana kadar çiçek açmış olmaması?
Son görüşmemizde Eyüp Sultan’a uğrayamamıştık, bu kadar mı ayıp etmişiz? Affola!
Ailemde kanserden ölenler oldu, kanser atlatan da; acaba, ya ben şuan kanserim haberim yok ya da kanser hastalarıyla o kadar empati kurmuşum ki, şuan yaşadığım acıyı, ayrılığı kanser gibi hissedip yaşıyorum, nedir, no’luyo lan?
Yunus ve Mevlana’nın yaşadığı toprakların çocuğuyum; "İn aşk-ı kemâl est ü kemâl est ü kemâl" diye diye çok artistlik yaptım da onu mu çekiyorum?
Ben onun ayrılığını yaşayacak kadar onu seviyorum diyerek hıyarca kendi kendime gururlandığım için de olabilir mi? Eşeklik!
“Gulyabani diye bir şey yoktur, olamaz! Ama olabilir de!”
Âşıkın köşe yazısı niye yayımlanır? Çığrından çıkar işte böyle: İbret olsundur!
Kronik kalbi kırık olanlara da aşı önceliği verilecek mi Sayın Bakan?
Galatasaray niye ve ne hakla bu kadar kötü futbol oynuyor?
Gündüzleri içine içine ağlamak orucu, geceleri dışarı hönkürmek, tuz seline sebep olmak abdesti bozar mı, hocam?
Herkes görsün! Sevgilimin göğsünde uyuduğum anlardaki dünyadaki mutluluk katsayısının artışına dair raporu yayınlayabilir misiniz, sevgili TÜİK? Ve buna oranla Dünya’nın bizim ayrılığımıza verdiği güncel üzünçlü tepki durumunu?
Hatta o cennet anlarımızda Marmara fayında oluşan daralmanın müjdesini ve bir daha hiçbir zaman yer sallanmayacak raporunu da istiyorum, Kandilli!
Haberleşme Bakanlığı, bu aralar internet âlemindeki başta Hüzzam makamı olmak üzere aşırı ağlakkar şarkıları engelleyebilir mi, lütfen! Ulaşamayayım!
Karaman Devlet Hastanesi hekimleri bir insan vücudundaki bu kadar şiddetli ayrılık ağrıları hakkında, aşk hakkında konsültasyon yayımlayabilir mi? Dünya’dan kaç gün idari izinli sayılıyorum? Keşke mi ölsem?
Yetiş Ya Rûmi! Yetiş Yunus Baba!
Not: Senden bir şey istemeye yüzüm yok Ya Resûlullah!
Peki, zihnimdeki yüzlerce şiir, bir o kadar musiki? Bunlar kendiliğinden terk edip acımla biraz baş başa bıraksalar da beni, acımı körüklemeseler mi?
Kaçıncı günün şafağında doğuya bakmalıyım dede Gandalf? Zaman geçerken beni de öğütüyor.
Acilen Muallim İsmail Hakkı Bey besteleri dinlemeyi kesmelisiniz?
-Peki doktor! Fakat siz hiç içinizin dışına çıktığını kelimelere döktünüz mü?
Mutsuzluğumu paylaştığım okurlardan özür dilerim! Şanslıdırlar. Zira bir ton şair kardeşim, ayrılıklarını yazdığında okurları II. Dünya Savaşı ile açlık ile cebelleşiyordu! Yemişim yeni Covid’i, o da geçecek!
Ahhh! Acısı vuruyor, Karaköy’de birlikte izlediğimiz yakamozlarla göğsüme! İçimdeki ışıkları vapur köpükleriyle söndürmemem mi gerekiyor! Ben ne etmişem?
Neyse;
Ayrılıklar bu kadar da sevdaya dâhil olmamalıydı be Attila abi!
Hüzün bu kadar da yakışmamalıydı insana… Göz var nazar var, Hilmi amca!
Haklısın, bu yıl da aldattı beni bahar, yuf olsun bir daha yüzüne bakarsak Tarancı!
Kuşların yalanlarına yine yeni yeniden kanmamalıydık değil mi Veli abim?
Nazım Beyciğim evet, “Vatan’dan ayrılığımıza” benziyor ayrılığımız…
Bir insan gözü ve kıvırcık saçı, bir başka insanın ömrünü bu kadar sarmamalıydı: bu haşa huzurdan kendimden!
“Sen kimsin de bir insanı çok seviyorsun yazar, haddini bil!” demeli okur!
Kimse, kimseyi o kadar da çok sevmemeli! Tanrısal sendrom diye bir şey vardır!
Ben Karamanlıyım, “Çalap kendi sunından, ere Tanrılık kıldı” demiş Yunus, bunu öğrendim…
Haksız olsa dünya ayaklanmazdı, değil mi ciğerim!
Giderken en son şunu söylemek isterim;
Dün değil, ondan önceki gün bir klip seyrettim, emeği geçen ve iyi insan olduğunu hissedenlere bin selam olsun!
Ayrıca o klip hakkındaki yorum ve saçmalıkları da bana ait değildir.
Ve bunun dışında birçok şey de bana ait değil!
Ben bile bana ait değilim!
“Bilmeyenler ne bilsin bizi
Bilenlere selam olsun!”
Son olarak şaire katılmamak elde değil;
“Günler, sarmal bir yay gibi
Bunu unutma!
Bahar annemizin yemenisindeki solgun çiçektir
Bunu unutma!
Seni ben her yerinden öperim
Beni unutma!”