Sağlak biri olarak solak yazmak
Masamın klavye çekmecesinde bir çizgili kağıdım var. Canım sıkıldıkça onu alıp siyah pilot kalemle “mnmnmn…” diye başlıyorum yazmaya. Ama sol elle. Çamaşır makinasının karşısına geçip saatlerce dönüşünü izlemek bilinen en yaygın “normal insan otistik zevki”dir, çocukların vazgeçilmezidir. Arabadayken hızla tüm dükkan tabelalarını okumak, şehirlerarası yolda sokak lambalarını saymak.. Sol elle yazmak da bana aynı zevki veriyor. “mn”ler bitince/sıkılınca ne yazacağıma henüz karar vermedim. Önerilere açığım.
Solak değilim ama çevrem solaklarla sarılı olduğu için gün içinde her konuda ne kadar sıkıntı çektiklerinin oldukça farkındayım. Ama bu sorunlar gittikçe azalıyor sanki. Onlara özel tasarımlar arttıkça, biz sağlaklar yer kalmadığı için solak masalarına oturdukça, hissediyorum “gelişimimizi”. O gün biraz sinir bozucu geçiyor tabii, empati için gerekli diyerek sakinleşebiliriz sanırım.
Yine de iki ellerini de işlevsel olarak kullanabilmeleri çok güzel. Bunu becerebilmeyi isterdim.
Bunu seviyorum.