Susuyorum bazen, sessizlik ile bütünleşiyorum. Düşünüyorum; düşlüyorum geleni, gideni, gelmesini isteyip de gelmeyenleri… Hak etmediğim şeyler yaşatıyor hayat bana, kalbim dört nala koşan bir at timsaliyken şimdi hissetmiyorum bile kalbimi.
İnandığım her şey bir yalandan ibaretti. Bildiğim tek şey, hiçbir zaman gerçekten asla sevilemeyeceğimdi. Kimsesizdim, kimsem yoktu benim. Hep mücadele ettim geçmişimle, geçmeyenimle ve geleceğimle. Yoruldum. Ruhum sancılanıyor, her bir hücremi yalnızlık sarıyor. Birçok kişi olan etrafımda yapayalnızım.
Sevilmemek, ötekileştirilmek hatta bazen kendine bile yabancılaşmak… Kendime bile tahammül edemiyorum bazen ama mücadele ediyorum, savaşıyorum. Zorundayım çünkü savaşmaya, mücadele etmeye… Yenilemem, yaşadığım müddetçe yaşatmalıyım içimdeki o küçük kız çocuğunu.
Annesi, babası olan bir yetimim ben. Önce ailem sevmedi beni, sonra ailemin aileleri; sonrasında ben öğrendim kendimi sevmeyi. Savaşmayı öğrendim hayata karşı; hatta aileme karşı. Unutmayın ki sizi sizden çok kimse sevemez. Arkanızda bir dağ aramayın yaslanacak, kendinize dayayın sırtınızı. Biz kadınlar kendimize yetebilmeyi çok küçük yaşlarda öğreniyoruz maalesef.
Kendinizi sevin, çok sevin. Herkes sırt çevirsin, yüzlerini dönsünler size; siz kendinizi sevin yeter. Yarın bir gün sizi sevmeyen insanlar hayatınızda olmayacak; ama siz hep kendinizle kalacaksınız. Kendiniz olun, bırakın sevmesinler sizi, bırakın gitsin. Kocaman gülümseyin herkese ve her şeye.
Kimi gelir kimi gider; kimileri de kendini bildi bileli kimsesizdir, çaresizdir. Kendinize yaslanın güçlü kızlarım; geçecek, hepsi geçecek. Sizi seviyorum; ama siz yine de en çok kendinizi sevin!
DAHA FAZLA İÇERİK
“En Çok Kendinizi Sevin” tarzında
Daha fazla “DÜŞÜNCE” içeriğine bu bağlantıya tıklayarak ulaşabilirsin!
GETURGEN Dünyasını YouTube’da keşfetmek ister misin? O hâlde bu bağlantıya tıkla!
Metin Editörü: Hatice KIRAÇ