“Rus halkı, yalnızca kaba kuvvet temelinde bir toplumu örgütlemenin mümkün olup olmadığını anlamaya çalışarak, kendileri üzerinde uzun vadeli bir deney yapıyor gibi görünüyor. Deneyin sonuçları: durgunluk, aşağılanma, alkolizm, umutsuzluk, kleptokrasi, yolsuzluk, çevresel yıkım, yollarda ve sokaklarda anarşi, mafya, Cosa Nostra'nın sosyal hizmet uzmanlarına benzemesi ile karşılaştırıldı. Tabii ki, konu bununla sınırlı değil, ama kesinlikle bu, merkezi arsada sabit kalan şey. ”
Her zaman bir “merkezi arsa” olarak kaldığından şüpheleniyorum - bunlar da dahil - tam olarak, Rusya dışındaki insanlar, ülkeyi tanımlamayı düşündükleri bu tür şeylere yoğunlaştıklarından ve daha sonra ne olursa olsun onları “merkezi arsa” yaptıklarından devam ediyor. Elbette Rusya hala liberal siyasi kültürden, otoriter iktidardan, yolsuzluklardan ve benzerlerinden muzdariptir, ancak bunun ötesinde, Rusya’nın en modern Batı yorumlarının bu ülkenin umutsuz olduğu ve tarihin hiç olmadığı kadar mahkum olduğu gibi garip bir fikri vardır. değişme. Modern Rusya, yirmi yıl önce Rusya'dan çok farklı olsa da, Batı'daki birçok kişi, içinde ciddi bir şey değişmemiş gibi - ya da daha da kötüsü, felaketli 90'lerin bazı “başarılarını” kaybetmiş gibi yazmaya ve konuşmaya devam ediyor. Bu arada, şimdi eskisinden çok daha gelişmiş ve zenginleşti ve demografik görüntüsü bile bir düzine yıl önce olduğu kadar korkunç değildi. Eğer biri (Dereshevich gibi) Rusya’yı düşünürse, önce iki kelime akla gelir: “şiddetsizlik” ve “zulüm”, muhtemelen bu ülke hakkındaki herhangi bir hikayede, başka her şeyi görmezden gelecek şekilde, onlarla ilgili şeyleri arayacaktır. . Birisi “karanlığın sonsuza dek oyalandığını” düşünüyorsa, büyük olasılıkla, Rusya tarihine ilişkin algısı büyük ölçüde çarpıtılmıştır.
Rusya’nın hiçbir sorunu olmadığını veya bu sorunların asgariye indirilmesi gerektiğini söylemiyorum, ancak sürekli olarak en kötü ve hiç bu soruyu sorgulamayan varsayımla, bu ülke ve insanlarına aşırı yüzeysel, tek taraflı ve hatalı bir bakış açısı üretiyoruz.