İç Anadolu Bölgesinde Tarım ve Hayvancılık
Türkiye ekonomisin etkileyen en önemli unsurlardan biri de hiç şüphesiz ki tarım ve hayvancılıktır. Öyle ki tarım ve hayvancılık sayesinde zaman zaman ülke politikası bile değiştirilebiliyor. Bir ülke öncelikle kendi tarımı ile geçinebilmelidir. Dışa bağımlı olmamak bu yönden çok önemlidir. Eskiden Türkiye tarım ve hayvancılık yönünden daha gelişmiş düzeydeyken günümüzde köyden kente göçlerin başlaması, yurtdışına çalışma amaçlı olarak gidilmesi ve ülke politikası tarım ve hayvancılık yönünde gerilememize neden olmuştur.
İç Anadolu bölgesi tarım ve hayvancılığın en çok geliştiği bölgeler arasındadır. Öyle ki buğday ambarı diye anılır ve buğday tarımının tamamına yakını bu bölgeden sağlanır. Bu bölgenin temel ekonomisi tarımdır ve ekili dikili alan oranı bakımından Marmara Bölgesinden sonra ikinci sırada yer alır. Bölgenin iklimi yarı kurak iklimdir ve düz bir arazi yapısına sahip olduğu için tarım ve hayvancılık bakımından oldukça uygundur. Bölgenin tarımı iklime sıkı sıkıya bağlıdır. İlkbahar yağışlarının yetersiz olması yahut gecikmesi tahıl üretiminde büyük oranda dalgalanmalar meydana getirir ki bu durumda tarımı oldukça olumsuz yönde etkiler. İç Anadolu’nun iklimi yarı kurak olmasından dolayı nadas uygulanır. Bölgenin en önemli sorunu tarımda sulamadır. Bunun içinde bol bol barajlara ihtiyaç duyulmasının yanında yer altı sularından yararlanmaya da ihtiyaç vardır.
Bu bölgenin ekonomisinin temeli tarım ve hayvancılığa dayanır. Bu yönden ülke ekonomisini önemli miktar da etkiler ki zaten ülke gelirinin yüzde 20’si İç Anadolu bölgesinden sağlanır. Bölgenin yarı kurak bir iklime sahip olması ot boylarının uzun olmamasına neden olduğu için büyük baş hayvancılıktan ziyade küçük baş hayvancılık yapılır. Bölgeye tarım yönünde baktığımızda ise yine bölge ikliminin yarı kurak olmasından dolayı bölge tarımının temeli tahıllardır. Bölgede düzlüklerin geniş yer kaplaması ise makineli tarımı kolaylaştırmaktadır. Bölgede buğday, şeker pancarı ve elma en çok yetiştirilen ürünler arasındadır. Şeker pancarı bölgenin sulanabilen bölgelerinde yapılır. Şeker pancarının en çok yetiştirildiği yerler ise Kayseri, Ankara, Eskişehir ve Niğde’dir. Buğday ekiminin fazla olmasının nedeni ise sulanabilen alanların kısıtlı olması ve ikliminin kurak olmasından kaynaklanmaktadır.