Birazdan okuyacaklarınız, 'inceleme' adı altında birleşmemişlerdir. Kendimi gerçekten bildim bileli vaaz vermekten ve/veya birine bildiğimi doğru ya da gerçek olarak lanse etmekten uzak durmuşumdur. Çünkü, ne kendimi bir şey hakkında bilgi sahibi görecek kadar özgüvenim veya kibrim olmuştur, ne de karşımdakinin kendi başına arayarak bulabileceği bir şeyi ona kendimce sunmayı uygun görmüşümdür. Samimiyet ile beraber durumlar değişkenlik gösterebiliyor. Ancak beni gerçekten tanıyanlar bilir ki, söylediklerim sadece beni ilgilendirir. Karşımdakine bakış açısı sunmaktan öteye gitmek istemem. Bedenlerimizi ne sıklıkla yıkıyoruz? Her gün? İki günde bir? Haftada bir? Sadece rahatsız edici bir koku alınca? Bu olgu her birimizde farklılık gösterebilir. Lâkin beyin yıkama, işte burada işler değişiyor. Bence, her birimizin her gün en az bir kez beyni yıkanıyor. Bu yıkama ve yağlama işlemini yapanlar değişiklik gösteriyor. Bazen ailemiz, bazen arkadaşlarımız, bazen dışarıdaki insanlar, bazen televizyonda veya gazetedeki insanlar, bazen buradaki insanlar vs. her yerde ve algımıza giren herkes tarafından yapılıyor. Bunun başlangıcı var mı ya da sonu? Kontrol etme veya engelleme imkânı var mı? Buna olumlu cevap verebilecek varsa eğer, saygılarımı sunarak kendisine inanmayacağımı belirtmek isterim. Çünkü, buna cevap verirken bile yıkanmış olarak konuşacaktır. Şimdi, bunca zırvalığı neden mi anlattım? Birazdan ben de vaaz vereceğim. Evet, ben de. Albert Coraco, bu konuda beni durdurulamaz duygu ve düşünce durumuna soktu. Bu vaaz konusunda benim kadar, en az o da suçlu.
"Evrensel ölüme doğru ilerliyoruz, en bilgili ve görgülü olanlar bunun farkındalar, insan eserlerinin zincirinden boşalttığı bu musibetlere çare olmadığını onlar biliyor, uçarı varlıklar arasında trajik bir halleri var onların, gevezelerin ortasında sessizliklerini koruyorlar, gevezelerin vaat ettiği şeyi uçarıların ummasına izin veriyorlar, ne uçarıları uyarmaya kalkışıyorlar ne de gevezelerin aklını karıştırmaya, dünyayı yok olmaya layık görüyorlar, bizden ancak yıkım pahasına uzak tutulabilecek olan mutlak dehşet ile kusursuz çirkinlik içindeki bu serpilip gelişmedense felaketi tercih edilir buluyorlar."
"Bizler mahkûmuz ve içimizden bunu bilenler seslerini duyuramıyorlar, duyurabildiklerinde ise suskunluğu korumayı tercih ediyorlar. Sağırlara vaaz vermek ve körlerin gözünü açmak neye yarar? Onları sürükleyip götüren hareketin içinde sebat göstermelerini engelleyebilir miyiz? Dosdoğru en korkunç geleceğe doğru gidiyoruz, bu gelecek bugünden yarına başlayabilir, daha biz başımıza geleni işitmeden kendimizi oraya gömülmüş bulacağız, içinde yaşanamayan evrende umutsuzca ölmekten başka bir seçenek kalmayacak bize."
İşte, Albert Coraco'nun suçu bunlar. Kendimi cesaretli biri olarak hiçbir zaman görmedim. Ama korkaklığımla savaşmayı da hiçbir zaman bırakmadım. Çünkü cesaret, doğuştan gelir. Sonradan sahip olamayız. Belki an gereği yükselir, ama hepsi bu. Albert Coraco için ise tam tersi söz konusu. Ben onunkinden daha cesaretli bir kalem tanımadım. Hiçbir karanlık zerresini dışarıda bırakmayacak şekilde yazmış. En ufak baş çevirme ya da görmezden gelme ya da olanı reddetme vs. gerçeği hiçbir şekilde yadsıması yok. Kenara çekilip de izlemiyor. Her birimizin kaçınılmaz gerçekle yüzleşmesi için yazmış. Halının altına atılan tozları, halıyı kaldırarak göstermiş. Altı en kabarık olandan, sadece bir kez toz itilmiş halıya kadar hepsini açmış. Sonra da bizi öylece bırakmış. Neden? Çünkü, ilk başta imkân varken yapamadığımız temizliği, şimdi de yapamayacağız da ondan. En azından kendi pisliğimize bakmamızı istiyor. Ayna misali yansıma yapması için, durumu anlamamız için, kendimizi bilmemiz için vs. kısacası DÜNYA için. Neden DÜNYA peki? Nedeni göz önünde aslında. Tüm bu halıların ve tozların birleştiği tek bir yer var. DÜNYA. Herkesin evi olan DÜNYA. Tüm halkları ve tozları içinde barındıran DÜNYA. Ve tüm yaptıklarımız ile sahip olduklarımızın da evi olan DÜNYA. Bizim için her şeyin olduğu DÜNYA. Bu yüzden, DÜNYA'ya dönüp bak diyor. Ne hâle getirdiğini anla diyor. Her şeyden ötesi ise kendini anla diyor.
Albert Coraco, bu kitapta tek bir düşünce yönelimine gitmemizi istemiş. DÜNYA'yı düşünmek. DÜNYA'yı nasıl düşünebiliriz peki? Kendimize ve çevremize bakarak. Tabii, burada unutulmaması gereken bir husus var. Gerçekçilik ve gerçeği yorumlamak. Albert Coraco, gerçeğin bir gün bizi ezip geçeceğinden emin. Ben de eminim. Sizler emin olmasanız da olur. Ne Albert Coraco'nun, ne benim, ne de DÜNYA'nın umrunda değil. Neyse, konuya giriş yapayım. Şimdi, DÜNYA'da en baskın türüyüz. Kendimize ait yaşama koşulları, yaşam için ihtiyaçlarımız, yaşamak için kurullarımız ile kanunlarımız, doyumsuz isteklerimiz ile arzularımız var. Ancak hepsinden öte ve yüce bir güç var. Doğa. İnsanoğlu ne kadar yücelirse yücelsin, ne kadar güçlenirse güçlensin ve ne kadar bilgilenirse bilgilensin doğanın önünde hâlâ bir hiçtir. Daha öteye gidemez. Hangi insan doğanın kanunu değiştirebilecek güçtedir? Hangi insan doğanın etkilerinden sıyrılabilir? Hangi insan doğanın gücünü kontrol altına alabilir? Hiçbirimiz. Bir araya gelsek de yapamayız. Sorun da tam olarak burada. Bizler çok kibirli varlıklarız. Acizliğimizi hiçbir şekilde kabul edemiyor ve gerçeği yadsıyoruz. Sonra sanrılı düşünceler ile isteklerimizi birleştiriyor ve tahrip etmeye başlıyoruz. Neyi tahrip ediyoruz? Önce çevremizde ne varsa onu. Çünkü, bizim gücümüz de kendimiz gibi iki yüzlüdür. Asla özüne direkt etki etmiyor. Etrafında etki edecek bir şey kalmadığında ancak yok edici gücü kendine yansıyor. Bu ve buna benzer sanrılı durumlarla doğanın karşısındaki acizliğimizi, anlık ve geçici güçlerle yadsıdık. Bir balta ile ağacı kestik, ormanlardan güçlü olduk. Boklarımızı nehirlere akıttık, okyanuslardan güçlü olduk. Hayvanları katlederek kürklerini giydik, hava durumlarından ve soğuktan güçlü olduk. Binalarımızı her yere diktik, topraktan güçlü olduk. Diğer tüm canlıları isteklerimiz için yaşattık veya öldürdük, hepsinden üstün olduk. Hepsini yendik. Ama yine de gücümüzü yetersiz bulduk. Sonra parayı ve sınırları bulduk, insandan güçlü olduk. İşin Tanrısal ve yüce boyutuna girmiyorum. Ancak orada da söylenebilicek çok şey var. Her neyse, kısacası her şeyden güçlü olduk. Fakat yenemeyeceğimiz bir şey olduğunu o zaman fark ettik. Ölüm.
"Dünya çirkin, giderek daha da çirkinleşecek, ormanlar balta darbeleriyle yok oluyor, her yandan şehirler her şeyi yutarak yükseliyorlar, çöller her yerde yayılıyor, çöller de insanın eseri. Toprağın ölümü şehirlerin uzağa yansıyan gölgesidir, şimdi buna suyun ölümü de ekleniyor, sırada havanın ölümü var, ama dördüncü element olan ateş, diğerlerinin intikamını almak için varlığını sürdürecek; bizler, sıramız geldiğinde, ateşle öleceğiz."
Beni tanıyan insanlar, doğa ile ne kadar içli dışlı biri olduğumu bilirler. Çocukluğumdan beri belgesel izlerim. Doğayı gözlemler ve onun hakkında yazılı bilgiler de edinmeye çalışırım. Daha dün bir belgesel serisi bitirdim. Belgesel yedi bölümden oluşuyor. DÜNYA'nın farklı alanlarından hayvanları ve yaşamsal mücadelelerini ele alıyordu. Altı bölümü böyleydi. Yedinci bölümde ise doğanın tahribine, hayvanların yok olan yaşamlarına ve habitatlarına ve son olarak da insanların bunların daha iyiye gitmesi için çabalarını anlatıyordu. Açıkçası, bu son kısmı ironik. Çünkü, onları bu duruma biz soktuk. Ne kendileri ne de başka bir güç. Sadece insanların eseridir. İronik olan ise; bu durumu 'insanoğlu' olarak biz yaptık, ama bunda katkısı olmayan ve zararı engellemeye çalışanlar uğraşıyor. Şunu demek istiyorum, bir tane çita uzmanı vardı. Beyefendi, Amerikalı. Ancak Afrika'da yaşıyor. Yaklaşık 20 senedir orada. Afrika'nın doğal hayatı çitlerle çevrili artık. Kaçak avcılık ve artan insan nüfusundan dolayı onları korumaya almaları gerekmiş. Tüm yabani hayat koruma altında. Her neyse, çitaların habitatları geniştir. Bulundukları yerde avcı olanlar arasında en altta yer alır. Aslanlar, leoparlar, timsahlar vs. hatta avladıkları bile bazen ölümlerine neden olabiliyor. Hızları tek avantajları ve güçleri olduğu için her bir çitanın çok büyük alanlara ihtiyaçları vardır. Hem avlanma hem de çiftleşme için böyledir. Az önce bahsettiğim çitlerle vahşi yaşamı koruma olayı, onlarda ters tepiyor. Çünkü, aşamadıkları için farklı genetiğe sahip çitalar ile tanışma ve kaynaşma fırsatı yakalayamıyorlar. Sonra da akraba üremesi işte. Kısa vadede sorun teşkil etmese de, uzun vadede hem genetik çeşitlilik, hem de sıkıntılı gelecek nesiller olacağından büyük bir problem teşkil ediyor. Bu Amerikalı beyefendi, yaklaşık 200 tane çitayı bir taraftan diğer tarafa taşımış. Sırf ürümeleri ve genetik çeşitlilik olsun diye yapmış. Bir nevi onlar için çalışıyor. Ancak bunun şöyle bir olayı var. Taşımak için çitayı uyuşturucu iğne ile vuruyorlar. Sonrada küçük bir kafese hapsediyorlar. Yaklaşık 150-200km arası mesafe arabayla yolculuk yapıyorlar. 1-2 gün sürüyor bu. Çita gibi bir hayvan için de bu kronik stress demektir. Çünkü, her şeyi hız ve hareket olan bir canlı, sadece olduğu yerde dönebilecek kadar kısıtlanıyor. Bu da kronik stress yaratıyor. 20 çita taşınma esnasında kronik stresten dolayı ölmüş. Ne kadar tesiri olduğunu buradan siz hesap edin.
"Şehirlerimizi ancak yok ederek değiştirebiliriz, hem de o şehirlerin içini dolduran insanlarla birlikte yok etmek gerekse bile... Bu insan kıyımım alkışlayacağımız zaman da gelecektir. Artık o zaman hiçbir şey karşısında geri çekilmeyeceğiz ve en barbar şey olarak gözükse bile, bizler kaosun ve ölümün rahipleri olacağız, düzen bizim kurbanımız olacak ve saçmalığın sona ermesi için düzeni feda edeceğiz, doğal felaketleri arttıracağız, kötülüğü misline çıkartacağız. Böylece arzulanmadan doğanları ve daha fazla çoğalma umudu taşıyanları cezalandıracağız, onlara yaşamanın asla bir hak değil, bir suiistimal olduğunu ve yok olmayı hak ettiklerini öğreteceğiz, çünkü aşırı kalabalık insanın bunalttığı dünyaya çirkinlik katarak fazla yer tutuyorlar. Biz onarmak istiyoruz ve bu nedenle yok etmeyi düşünüyoruz, uyuma yeniden kavuşmak istiyoruz ve bu nedenle kaosu sevgimizle silahlandırıyoruz, her şeyi yenilemek istiyoruz ve bu nedenle hiçbir şeyi affetmeyeceğiz. Çünkü eğer canlılar böcek olma ve karanlıklarda, uğultu ve pis koku içinde hızla üreyip çoğalma tercihinde bulunsa bile, biz onları engellemek ve İnsan’ı soyunu kurutarak kurtarmak için buradayız."
Bunun üzerine ekleyebileceğim gerçekten çok şey var. Gemi rotalarını balinaların avlanma alanlarına yapan ticaretçiler, sıcaklık değişimlerinden dolayı son 20 yılda dörtte bir küçülen kutup ayıları ve kutuplarda 5-6 haftalık fazla süren yaz mevsimi vs. bir çok olay sayabilirim. Ama hanginizi gerçekten derinden etkiler ki ya da hanginiz bunları öğrendikten sonra bir şeyler değiştirmek için çabalar ki? İki yüzlülük gibi görmeyecek olsaydım eğer; insanoğlunun, insanoğlu üzerindeki etkilerini de anlatabilirdim. Ancak diğer canlılara yapılanları ve durumlarını görünce, bizler gerçekten hak etmişiz. İnsanoğlunun katlanması gereken acılar hem varoluşsal, hem de kendi kabahatleridir. Bu yüzden, ne kadar umrumda olsalar da değiller. Kendim de dahil. Çünkü, tüm bu anlattıklarımın öfkesini ve utancını her hücremde hissediyorum. Sizlerin de hissetmesini isterim. Öfkeniz ve utancınız ile içten içe yanmanızı isterim. Sonra Kırmızı Anka Kuşu gibi küllerinizden doğabilirseniz eğer, çevrenizdekileri de küllere çevirebilirsiniz. Sonra da kaos ve yıkımdan güzel bir şeyler çıkarabiliriz. Albert Coraco'nun burada da katılıyorum. Artık ne iyilikle, ne de umutla bu DÜNYA ya da insanoğlu kurtuluşa eremez. Yok olmamız lazım. DÜNYA ve kendimiz dahil tüm canlılar için yok olmalıyız. Sonra da küllerimizden tekrar doğmalıyız. Ama geçmişi yadsıyarak ya da baskılayarak değil. Bütünüyle alaya alarak ve onlara acıyarak yapmalıyız. Çünkü, bizlerin ve bizden öncekilerin oluşturdukları ortada duruyor. Gözlerimizin önünde duruyor. Halıyı kaldırın ve bakın. Hangisini tozun varlığı sizi rahatsız etmiyor?
"İnsanlar hem özgürdür hem bağlı, arzu ettiklerinden daha özgür, fark ettiklerinden daha bağlıdırlar, çünkü faniler kitlesi uyurgezerlerden ibarettir ve onların uykudan uyanması asla düzenin çıkarma değildir, yönetilemez olurlar çünkü o zaman. Düzen insanların dostu değildir, onları keyfince yönetmekle yetinir, ender olarak uygarlaştırmaya, daha da ender olarak insanileştirmeye çalışır. Düzen şaşmaz olmadığından, onun hatalarını günün birinde telafi edecek olan şey savaştır, ve düzen bu hataları iyice arındığı için savaşa gidiyoruz; savaş ile istikbal birbirinden ayrılmaz gibiler. Tek kesinlik şudur: Ölüm, tek kelimeyle, her şeyin anlamıdır, insan ölüm karşısında sıradan bir şeydir yalnızca, halklar da aynı; Tarih bir tutkudur, azaptır, kurbanları sürüyledir, içinde yaşadığımız dünya cehennemdir, hiçliğin ılımlılaştırdığı bir cehennem. Bu cehennemde, kendini tanımayı reddeden insan kendini feda etmeyi tercih eder, o çok kalabalık hayvan türleri gibi, çekirge sürüleri, fare orduları gibi feda etmeyi tercih eder, içinde yaşadığı dünyayı yeniden düşünmektense yok olmanın daha yüce olduğunu, sayılamayacak kadar çoklukla yok olmanın yüceliğini hayal eder."
Bizler hiçbir şey yapmazsak eğer, doğa kendi işini kendi görecektir. İçindeki mikrobu yok edip atacaktır. Bizle veya bizsiz DÜNYA yine de dönecektir.
"Dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir."
-Goethe
İşte, Albert Coraco'nun gün yüzüne tekrardan çıkarttığı düşüncelerim bunlar. En azından bir kısmı bunlar. Burada hepsini açıklayabilecek kadar cesaretli değilim. Ama Albert Coraco'nun cesareti var. Benim vaazım da bu kadardı. Eğer sizin de bir parça cesaretiniz varsa, bu kitabı okuyun derim. Buraya kadar okuyan herkese teşekkür ederim. Saygılarımı sunuyorum.
"Sıradan bir insanın yaşamında gerçekte değişen hiçbir şey yoktur. Onun geçmişi, geleceği olur. Yaşamındaki her şey kendisindeki eksiklikleri ortaya serer." Sesi yine kararlı ve sert bir ifadeye döndü. "Tekrarlamanın rahat ve ölümcül kulvarını terk etmeye kendisini zorlayacak her değişiklikten korkar.Tanrılar Okulu, Stefano E. D'Anna
Bu değişim yanılsamasının ötesinde, senin yaşamında da her şey tekrarlanır; her şey her zaman birbirinin aynısıdır.
Aldığın roller, oturduğun evler ve edindiğin arkadaşlar gibi, bir aile kurma girişimin ve seçtiğin kadınlar da hep değişmezliğinin birer yansıması ve dolayısıyla her şeyden öte, yaşamını içine kapattığın varlığının kısıtlı göstergesidirler.
Seninkine paralel ve sadece düşün ulaşabileceği dünyalar vardır. Eğer şu an seni memnun eden hiçbir şey yoksa, bunun sebebi varlığının durumudur. Varlığın olduğu gibi kaldığı sürece istediğin hiçbir şeye sahip olamayacaksın. Yeni bir anlayışa, yeni bir anlama, yeni bir hayata sahip olmak ve böylelikle daha üstün bir düzenin olaylarını kendine çekmek istiyorsan kendini değiştirmelisin.. Kendini değiştirmek ilk önce 'kendinden kurtulmaktır.' 'Daha üstün bir seviyede' doğabilmen için, 'daha aşağı bir seviyede' ölmen gerek."
"4.48 Psikoz" Sarah Kane
(Çok uzun bir sessizlik)
Ama senin dostların var.
(Uzun bir sessizlik)
Çok dostun var.
Onların sana bu kadar koltuk çıkmaları için ne veriyorsun onlara?
(Uzun bir sessizlik)
Onların sana bu kadar koltuk çıkmaları için ne sunuyorsun onlara?
(Uzun bir sessizlik)
Ne sunuyorsun?
(sessizlik)
Bir zihnin zemini, bir ışık huzmesi altında binlerce hamam böceği bir anda tek bir gövde halinde birleştiğinde ve hiç birinin dile getirmeye cesaret edemediği gerçeği kapsadığında artık hiçbir şeye karşı çıkmadan yer değiştiriyor ve o zihnin üst tabakalarındaki karartılmış bir şölen salonununda yoğunlaşmış bir bilinçlilik hüküm sürüyor
Her şeyin benim için açığa çıktığı bir gece geçirdim.
Nasıl tekrar konuşabilirim?
Kendinden başka kimseye güvenmeyen kırgın hünsa gerçekte odayı bereketli buluyor ve kabustan hiçbir zaman uyanmamak için yalvarıyor.
Ve hepsi oradaydılar.
Herbiri.
Ve ben sandalyelerinin arkalıklarında bir böcek gibi ordan oraya seyirtirken
adımı biliyorlardı.
Işığı anımsa ve ona inan
Ebedi ışıktan önce bir anlık netlik.
Unutmama izin verme
--------------------------------------
Üzgünüm
Geleceğin umutsuz olduğunu ve hiçbir şeyin iyiye gitmeyeceğini hissediyorum.
Sıkıldım ve hiçbir şey beni tatmin etmiyor
Bütünüyle yenilgiye uğramış biriyim.
Suçluyum, cezalandırılıyorum
Kendimi öldürmek istiyorum
Daha önce ağlayabiliyordum ana şimdi gözyaşlarının ötesine geçtim
Başka insanlara karşı ilgimi yitirdim
Karar veremiyorum
Yiyemiyorum
Uyuyamıyorum
Düşünemiyorum
Yalnızlığımı, korkumu ve tiksintimi yenemiyorum
Şişmanım
Yazamıyorum
Sevemiyorum
Erkek kardeşim ölüyor, sevgilim ölüyor, İkisini de öldürüyorum
Ölümüme doğru doluyorum.
İlaç almaktan dehşetli korkuyorum.
Sevişemiyorum
Sikişemiyorum
Yalnız kalamıyorum
Başkaları ile birlikte olamıyorum
Kalçalarım çok büyük
Cinsel organlarımı sevmiyorum
+.48’de
çaresizlik ziyaretime geldiğinde
kendimi asacağım
sevgilimin nefes alıp verişiyle birlikte
Ölmek istemiyorum
Ölümlülüğüm olgusu ile öyle çaresizliğe düştüm ki, intihar etmeye karar verdim
Yaşamak istemiyorum
Uyuyan sevgilimi kıskanıyorum ve onun teskin edilmiş bilinçsizliğine imreniyorum.
Uyandığında benim sakinleştiriciler tarafından kesintiye uğratılmış uykusuz gecemin düşüncelerini ve konuşmalarını kıskanacak
Kendimi bu yıl ölüme teslim ettim.
Bazıları bunu kendine düşkünlük olarak adlandıracak
(Bunun gerçekliğini bilmedikleri için şanslılar)
Bazıları da basit bir olgu olarak acı çekmeyi bilecekler.
Bu benim normalliğim haline geliyor.
-------------------------------------------------------
100
91
84
81
72
69
58
44
37 38
42
21 28
12
7
----------------------------------------------------------
Uzun sürmedi. Orada uzun süre kalmadım. Ama siyah acı kahve içerek bir antik tütün
dumanı içinde o ilaç kokusunu yakaladım. Ve o hala hıçkıran yerde bir şey bana dokunuyor iki yıl önceden gelen bir yara bir kadavra gibi açılıyor ve uzun süredir gömülü duran utanç, çürümekte olan iğrenç ıstırabını ortaya döküyor.
Bir oda dolusu İfadesiz donuk yüz acımı seyrediyor, o kadar anlamdan yoksunlar ki, burada bir ard niyet olmalı.
Dr Bu ve Dr. Şu ve o anda oradan geçmekte olan Dr Nevar bir uğrayıp kafa bulayım diye düşündü. Çaresizliğin sıcak tünelinde yanmakta olan ben, bir de nedensiz sarsılmalarla iyice resil olmuş durumdaki ben , bir de sözcükler ağzımdan kekeleyerek dökülürken, “hastalığım” hakkında söylecek hiçbir şey bulamıyordum, Zaten o da ölecek olduğum için hiçbir şeyin anlamı olmadığını bilmekten ibaretti. Bana bedenin ve zihnin bütünlüğünün nesnel bir gerçeklik olduğunu söyleyen o düzgün, akılcı psikiyatrik sesle ben tamamiyle çıkmaza girdim. Ama ben burada değilim ve hiç olmadım. Dr Bu bunu yazıyor ve Dr. Şu sempatik bir bir biçimde mırıldanmaya çalışıyor. Beni seyrederek, beni yargılayarak, tenimden sızan sakatlayıcı yenilginin kokusunu alarak, bana pençelerini geçirmiş ve her şeyi yutan çaresizliğimi, beni baştan aşağı saran dünyaya dehşetle ağzı açık bakar ve neden herkesin gülümsediğini merak ettiren, ve herkesi içimde sancıyan utancın gizli bilgisiyle bana bakar hale getiren paniğimi ...
Utan utan utan
Boktan utancın içinde boğul
Sırrına erişilmez doktorlar, duyarlı doktorlar, sıradışı doktorlar, size kanıt gösterilmedikçe hasta olduklarını sanacağınız doktorlar, aynı soruları sorararak, ağzıma kendi sözcüklerini yerleştirerek, doğuştan gelen acılar için kimyasal tedaviler önerirler, Ben senin için avaz avaz bağırmak isteyene kadar da birbirlerinin kusurlarını örterler: Sen; , bana isteyerek dokunan, gözlerimin içine bakan, yeni kazılmış mezarımından gelen sesle yaptığım darağacı esprilerine gülen, saçımı kazıdığımda benimle dalga geçen , ve beni görmenin onu memnun ettiğini söyleyerek yalan söyleyen tek doktor. Yalan söyleyen. Ve beni görmenin onu memnun ettiğini söyleyen. Sana güvendim. Seni sevdim, ve canımı yakan seni kaybetmek değil, tıbbi görüşlermiş gibi maskelediğin boktan yalanlarınız.
Senin gerçekliğin, senin yalanların, benim değil.
Ve ben senin farklı olduğuna inanırken ve hatta zaman zaman yüzünde yanıp sönen ve patlama tehdidi içeren ızdırabı belki gerçekten hissettiğin sanısına kapılırken, sen de ayıbını örtmeye çalışıyordun. Bütün öbür aptal ölümlü amcıklar gibi.
Benim düşünceme göre bu ihanettir. Ve benim asıl düşüncem, bu sersemce düşünce kırıntılarının temelinde yatandır.
Hiçbir şey benim öfkemi dindiremez.
Ve hiçbir şey yeniden inançlı olmamı sağlayamaz.
Bu benim içinde yaşamak istediğim bir dünya değil.
-----------------------------------------------
-Herhangi bir planın var mı?
-Aşırı doz alıp, bileklerimi kesmek ve kendimi asmak.
-Hepsini birden mi yapacaksın?
-Hiçbir biçimde bir yardım çağrısı gibi algılanamaz böylece.
(sessizlik)
-İşe yaramaz.
-Tabii ki yarar.
-Yaramaz. Aşırı dozdan dolayı üzerine bir uyuşukluk gelecek. O yüzden de bileklerini kesebilecek gücün olmayacak.
(sessizlik)
-Eğer yalnız kalırsan, kendine zarar verebileceğini düşünüyor musun?
-Yapabileceğimden korkuyorum.
-Bu koruyucu oabilir mi?
-Evet. Beni tren raylarından uzakta tutan şey korku. Tanrıya ölümün boktan bir son olması için dua ediyorum. Kendimi seksen yaşında hissediyorum. Hayattan yoruldum ve zihnim ölmek istiyor.
-Bu bir mecaz, gerçek değil;
-Bu bir teşbih.
-O da gerçek değil.
-Bu bir mecaz değil, teşbih; öyle olsa bile bir mecazı tanımlayan özellik, onun gerçek oluşudur.
(Uzun bir sessizlik)
- Sen seksen yaşında değilsin .
(sessizlik)
Öyle misin?
(bir sessizlik)
Öyle misin?
(Bir sessizlik)
-Mutsuz insanların hepsini mi horgörüyorsun? Yoksa özellikle beni mi?
-Seni hor görmüyorum. Bu senin suçun değil. Hastasın.
-Ben öyle düşünmüyorum.
-Öyle değil mi?
-Hayır. Depresyondayım. Depresyon öfkedir. Ne yaptığın, burada kimin olduğu ve kimi suçladığındır.
-Peki sen kimi suçluyorsun?
-Kendimi.
---------------------------------------------
Beden ve ruh arasında hiçbir zaman bir evlilik olamaz.
Benim daha önce olduğum kişi olmaya ihtiyacım var. Ve kendimi cehenneme adamama neden olan bu uyuşmazlığa ebediyen lanet okuyacağım.
Çözümsüzce umudetme beni ayakta tutamaz.
mutsuzluk ve elem içinde boğulacağım.
benliğimin soğuk siyah gölcüğünde
cisimsiz zihnimin derinliğinde
Benim düşüncemin biçimi artık yokolduğuna göre nasıl
Biçime dönebilirim.
Benim tasvip edebileceğim bir hayat değil.
Beni yokeden şey için beni sevecekler
Düşlerimdeki yıkıcılık
Düşüncelerimin karışıklığı
Zihinimin kıvrımlarından üreyen hastalık
Her övgü ruhumun bir parçasını alıp götürüyor
Hiçbir şey bilmeyen
İki aptalın arasında salpalayan
Dışavurumcu bir geveze
Ben her zaman özgürce yürüdüm
Edebi kleptomanlar dizisinin son sırasında yeralan
zaman içinde değer kazanan bir gelenektir.
kendini ifade etmenin zigzaklı yollarında
hırsızlık kutsal bir eylemdir
Ünlem işaretlerinin bolluğu bir sinirsel çöküntünün yakın olduğunu işaret ediyor
Sayfanın üzerinde tek bir sözcük ve işte drama orada.
Ben ölüleriçin yazıyorum
Doğmamışlar için
4.48’den sonra bir daha hiç konuşmayacağım.
Yabancı bir kadavranın içine kapatılmış bir şuura, çoğunluğun maneviyatının kötücül ruhunca tahammül edildiği bu iç karartıcı ve tiksindirici öykünün sonuna vardım.
Uzun bir süredir ölüyüm
Köklerime kadar
Hç umut olmadan sınırda şarkı söylüyorum.
-------------------------------
RSVP ASAP
---------------------------------------------
Bazen dönüp senin kokunu yakalıyorum ve sana karşı hissettiğim allah kahretsin o korkunç siktiri boktan özlemin korkunç fiziksel acısını, o allahın belası korkunç acıyı ifade etmeden yapamıyorum allah kahretsin. Sana karşı bunu hissetiğime ve senin de hiçbir şey hissetmiyor oluşuna inanamıyorum. Hiçbir şey hissetmiyor musun?
(sessizlik)
Hiçbir şey hissetmiyor musun?
(sessizlik)
Ve sabahın altısında dışarı çıkıp seni aramaya başlıyorum. Düşümde Bir sokak, bir pub, ya da bir istasyon görmüşsem, bunu bir mesaj olarak alıp oraya gidiyorum. Orada seni bekliyorum.
(sessizlik)
Biliyor musun, gerçekten birinin beni yönettiğini hissediyorum.
(sessizlik)
Hayatımda hiçbir zaman başka insanların istediklerini verememe gibi bir sorunum olmadı.
Ama hiç kimse bana bunu yapamadı. Hiç kimse bana dokunmuyor. Hiçkimse yanıma gelmiyor. Ama şimdi sen bende öyle boktan, öyle amına koyduğum bir derinliğe dokundun ki, inanamıyorum ve ben senin için bu olamam. Çünkü seni bulamıyorum.
(sessizlik)
Neye benziyor?
Ve onu gördüğümde onu nasıl tanıyacağım.
Ölecek, ölecek, yalnızca boktan bir şekilde ölecek
(sessizlik)
Sence bir insanın yanlış bir bedende doğması mümkün mü?
(sessizlik)
Has siktir. siktir. Hiçbir zaman olman gerektiği yerde olmayıp beni reddetiğin için has siktir. Kendimi bok gibi hissetmeme neden olduğun için hassiktir. İçimdeki aşkı ve hayatı kanatarak emdiğin için has siktir. Babamı hayata gelmeme neden olduğu için sikeyim.Anamı onu terketmediği için sikeyim , ama en çok da varoluşuma sikeyim, varolmayan bir insanı sevmeme neden olduğu için.
Has siktir. Hassik tir hepinize, her şeye .
-Ah canım, ne oldu koluna?
-Kestim.
-Bu çok çocukça birşey. İlgi toplamaya çalışıyorsun. Bu seni rahatlattı mı?
-Hayır.
-Gerginliğini azalttı mı?
-Hayır.
-Seni rahatlattı mı?
(sessizlik)
-Seni rahatlattı mı?
-Hayır.
-Bunu neden yaptığını anlamıyorum.
-O zaman sor.
-Gerginliğini azalttı mı?
(Uzun bir sessizlik)
Bakabilir miyim?
-Hayır.
-İltihap kapıp kapmadığını görmek için bakmalıyım.
-Hayır.
(sessizlik)
-Bunu yapabileceğini düşündüm. Çoğu insan bunu yapıyor. Gerginliği azaltıyor.
-Sen hiç yaptın mı?
-......
-Hayır. Fazlasıyla aklı başına ve mantıklı. Bunu nerede okudun bilmiyorum ama gerginliği azaltmıyor.
(sessizlik)
Neden bana niçin diye sormuyorsun?
Niçin kolumu kestim?
-Bana anlatmak ister misin?
-Evet.
-Anlat o zaman.
-BANA
NİÇİN YAPTIĞIMI
SOR.
(Uzun bir sessizlik)
-Niçin kolunu kestin?
-Çünkü allahın belası çok iyi hissettirdi bana. Çünkü müthiş şaşırtıcı.
-Bakabilir miyim?
-Bakabilirsin. Ama dokunma.
-(bakar) Hasta olmadığını düşünüyorsun değil mi?
-Hayır.
-Ben hasta olduğunu düşünüyorum. Bu senin suçun değil. Ama kendi davranışlarının sorumluluğunu almalısın. Lütfen tekrar yapma.
-------------------------------------------
Onuı kaybetmekten ödüm kopuyor. Ona hiç dokunmadım Aşk beni gözyaşları ile dolu bir mağaranın kölesi yapıyor.
Onunla ona hiç konuşamadığım dilimi ısırıyorum.
Hiç doğmamış bir kadını özlüyorum.
Hiç buluşamayacağımızı söyleyen bir kadını yılların ötesinden öpüyorum.
Her şey geçiyor
Herşey yokoluyor.
Her şey yavanlaşıyor.
Düşüncelerim kahreden bir gülümseme ile uzaklaşıyor.
Ruhumda böğüren
uyumsuz bir kaygıyı ardında bırakarak
Umut yok umut yok umut yok umut yok umut yok umut yok umut yok umut yok
Sevdiğim için bir şarkı, onun yokluğuna değen
Yüreğinin akışı, gülüşünün heyecanı
On yıl içinde o hala ölü olacak. Onunla yaşarken onunla uğraşırken, bir kaç gün geçince onu düşünmezken bile, o hala ölü olacak. Ben kendi adımı unutmuş sokakta gezinen yaşlı bir kadın olduğumda o hala ölü olacak, o hala ölü olacak, Allah
Kahretsin
bitti
Ve yalnız başıma dayanmalıyım.
Sevgilim, aşkım, beni neden yüzüstü bıraktın?
O, içinde hiç bir zaman yatmayacağım bir sığınak
Benim kaybımın yanında hayatın hiçbir anlamı yok
Yalnız olmak için büyüdüm
Yok olanı sevmek için
Bul beni
Bundan
Kurtar beni
Çürüten kuşku
Boşuna keder
Sükunetin yarattığı dehşet
Mekanımı doldurabilirim.
Zamanımı doldurabilirim
Ama yüreğimdeki boşluğu hiçbir şey dolduramaz
Uğruna öleceğim hayati ihtiyacım
Sinirsel Çöküntü
-----------------------------------------------
-Eğe r’ler, ama’lar yok.
-Ben eğer ya da ama demedim. Ben hayır dedim.
-Yapamam yapmalıyım hiç yapmak zorunda kalmamak her zaman, yapmayacağım, yapmalı, yapmayacağım.
Tartışılamaz olanlar.
Bugün değil.
(sessizlik)
Lütfen. Beni düzeltmeye çalışarak zihnimi durdurma. Dinle ve anla. Ve küçümsediğinde
bunu bana gösterme, en azından bunu söze dökme, en azında bana söyleme.
(sessizlik)
-Ben seni horgörmüyorum.
-Öyle mi?
-Hayır. Bu senin suçun değil.
-Bu senin suçun değil. Bütün duyduğum bu. Bu bir hastalık. Bu senin suçun değil. Benim suçum olmadığını biliyorum. Bunu bana o kadar çok söylediniz ki, artık benim suçum olduğunu düşünmeğe başladım.
-Senin suçun değil.
-BİLİYORUM.
--Ama izin veriyorsun.
(sessizlik)
Öyle değil mi?
-Hayatı anlamlı kılacak bir ilaç yok yeryüzünde.
-Bu korkunç anlamsızlık haline izin veriyorsun.
(sessizlik)
Buna izin veriyorsun.
(sessizlik)
-Düşünemeyeceğim. Çalışamayacağım.
-Çalışmanı hiçbir şey intihar kadar sekteye uğratmayacaktır.
(sessizlik)
-Doktora gittiğimi gördüm düşümde. O da bana yaşamak için sekiz dakika verdi. O siktiğimin bekleme odasında yarım saattir bekliyordum.
(Uzun bir sessizlik)
Tamam, hadi yapalım. İlaçları alayım, kimyasal lobotomi yapalım, beynimin daha yüksek işlevlerini durduralım. Belki de böylece biraz daha yaşamayı başarırım. .
Hadi yapalım.
---------------------------------------
nahoş olma durumuna
kabul edilemez duruma
sönük olma durumuna
ve anlaşılamaz olma durumuna kadar soyutlama
alakasız
saygısız
dinsiz
tövbe etmeyen
hoşlanma
yerinden et
bedensizleştir
boz
açıkça
hiç kimsenin
yapabileceğini
yapacağını
yapması gerektiğini
düşünemiyorum
öyle olsa bile yapsalar bile
bana benzer
bir başkasının
yapabileceğini
yapacağını
yapması gerektiğini sanmıyorum
ayrıca bütün bunların dışında
Ne yaptığımı biliyorum
Çok iyi biliyorum
Mantıksız
küçültülemez
ıslah edilemez
tanınamaz
rotası şaşmış
düzeni bozulmuş
deforme olmuş
biçimini yitirmiş
anadilini konuşan hiç kimse
Gerçek Doğru haklı
noktasına kadar anlaşılamaz olamaz
Herhangi biri ya da her biri ya da herkes
Bir mantık denizinde boğuluyor
Bu korkunç felç halinde
Hala hastayım
-------------------------
Belirtiler: yemiyor, uyumuyor, kıonuşmuyor, cinsel isteği yok, kederli, ölmek istiyor.
Teşhis: patolojik ızdırap
Sertraline, 50 mg. İleri derecede uykusuzluk, yüksek derecede gerginlik- ansiyete, anoxeria, (17 kg luk ağırlık kaybı) intihar etme düşüncesi, planları ve eğiliminde artış. Hastaneye yattıktan sonra devam etmedi.
Zopiclone, 7.5 mg. Uyudu. Derideki döküntülerden sonra devam etmedi. Tıbbi önerilere karşı çıkan hasta hastaneyi terketmeye çalıştı. Kendisinin iki katı cüssesinde üç erkek hastabakıcı tarafından zaptedildi. Hasta tehditkar ve işbirliğine yanaşmıyor. Paranoyak düşüncelere sahip.-hastane personelinin kendisini zehirlemeye çalıştığına inanıyor.
Melleril, 50mg. İşbirliğine açık durumda.
Lofepramine, 70 mg, doz 140 mg’ye yükseltildi, daha sonra da 210 mg.’ye. 12 kg aldı. Kısa süreli bellek kaybı yaşadı. Başka reaksiyon gözlemlenmedi.
Hainlikle suçladığı genç bir doktorla tartıştı ve bu tartışmadan sonra saçlarını kazıdı ve kollarını jiletle kesti.
Hastane yatağına daha fazla ihtiyacı olan ağır psikotik bir hastanın acil servise gelişi ile,
Hasta cemiyetin bakımına bırakıldı.
Citalopram, 20 mg. Sabah titremeleri. Başka reaksiyon gözlemlenmedi.
Hasta yan etkileri ile öfke nöbetleri geçirdikten sonra ve belirgin bir iyileşme kaydedilmediği için Lofepramine ve Citalopramı bıraktı. İlacı bıraktıktan sonraki belirtiler: Sersemlik ve akıl karışıklığı. Hasta düşmeye, bayılmaya ve arabaların üzerine yürümeye başladı.
Kuruntulara sahip- Rehberinin deccal olduğunu sanıyor.
Fluoxetine hydrocholeride, ticari adı Prozac, 20 mg, doz 40 mg’a yükseltildi. Uykusuzluk, düzensiz iştah (14 kg kaybetti), şiddetli anksiyete, orgazm olamama hali, çeşitli doktorlara ve ilaç üreticilerini öldürme yönünde düşünceler. İlacı bıraktı.
Ruh hali: Çok öfkeli.
Etkisi: Çok öfkeli
Thorizine, 100 mg. Uyudu. Daha sakin.
Venlafaxine, 75 mg, Doz 150 gr. yükseltildi, daha sonra 225mg.verildi. Sersemlik, düşük tansiyon, başağrıları. Başka reaksiyon gözlenmedi. İlacı bıraktı.
Hasta Sepxat’ı bıraktı hastalık kuruntusu- spazm halinde göz kırpma ve ağır ilerleyen dyskinesia ve yine ağır ilerleyen demansın belirtisi olarak şiddetli bellek kaybından şikayet ediyor.
Tüm tedavi önerilerini reddetti.
100 aspirin ve bir şişe Bulgar Cabernet Sauvignion, 1986. Hasta bir kusmuk havuzunda uyandı ve “köpekle uyuyan pirelerle uyanır” dedi. Şiddetli karın ağrısı. Başka reaksiyon gözlenmedi.
-------------------------------------
Kapak açılır.
Çıplak ışık
Televizyon konuşmaları
gözlerle dolu
görebilmenin güçleri
Ve şimdi o kadar korkuyorum ki
Bir şeyler görüyorum
Bir şeyler duyuyorum
Kim olduğumu bilmiyorum
Dilim dışarda
-------? okunamıyor
Zihnimin parça parça buruşup örselenmesi
Nereden başlayacağım?
Nerede duracağım?
Nasıl başlayacağım?
(Devam etmek için demek istiyorum)
Nasıl duracağım? Nasıl duracağım?
Nasıl duracağım?
Nasıl duracağım?
Nasıl duracağım? Bir sancı burgu gibi
Nasıl duracağım? Ciğerlerime saplanıyor
Nasıl duracağım? Bir ölüm burgu gibi
Nasıl duracağım? Yüreğimi sıkıştırıyor
Öleceğim
Ama daha değil
Ama burada
Lütfen...
Para....
Karı....
Her eylem,
ağırlığı beni ezen bir simge
Boğazımda noktalı bir çizgi
BURADAN KESİN
BUNUN BENİ ÖLDÜRMESİNE İZİN VERMEYİN
BU BENİ ÖLDÜRECEK VE EZECEK VE BENİ
CEHENENNEME GÖNDERECEK
Beni yiyip bitiren bu çılgınlıktan beni kurtarman için yalvarıyorum
Yarı istemli bir ölüm
Artık hiç konuşmamam gerektiğini sanıyordum.
Ama şimdi arzudan daha kara bir şey olduğunu biliyorum
Belki de o beni kurtaracaktır.
Belki de o beni öldürecektir.
Zihnimin tepesindeki cehennemi tasın çevresindeki yürek kırgınlığının çığlığı olan kederli ıslık
Hamamböceklerinden oluşan bir battaniye
Bu savaşı bitirin
Benim bacaklarım boş
Söylenecek bir şey yok
Ve bu da deliliğin ritmi
----------------------------
-Yahudilere gaz verdim. Kürtleri öldürdüm, arapları bombaladım,merhamet için yalvardıklarında küçük çocukları siktim, ölüm tarlaları benim, herkes partiyi benim yüzümden terketti, senin siktiğim gözlerini emip çıkaracağım, ve annene bir kutu içinde yollayacağım. Öldüğümde çocuğun olarak yeniden doğacağım, en az elli kez daha kötü, ve delice bir şey yaşadığın sürece hayatını bir cehenneme çevireceğim Reddediyorum REDDEDİYORUM REDDEDİYORUM BANA SAKIN BAKMA
-Tamam tamam
-BANA SAKIN BAKMA
-Tamam tamam ben buradayım.
---------------------------
Biz lanetliyiz
Sağduyunun dışladıklarıyız.
Neden yaralıyım ben?
Tanrının hayallerini gördüm ben
Ve hepsi geçecek
Kendinizi emniyete alın
Çünkü paramparça olacaksınız
Çünkü her şey geçecek
Çaresizliğin ışığına bakın
Acının göz kamaştırıcı parlaklığına
Ve karanlığa doğru sürüklenceksiniz
Eğer bir patlama olursa
(ki bir patlama olacak)
Suçluların isimleri çatılardan seslenilecek
Tanrıdan korkun
Ve onun zalim meclisinden
Derimin üzerindeki ekzema, yüreğimdeki kızışma
üzerinde dansettiğimizi, böceklerden oluşan bir örtü
Kuşatmanın cehennemi evresi
Bütün bunlar geçecek
---okunamıyor
Işığı hatırla ve ışığa inan
İsa öldü
Rahipler vecd içinde
Biz liderlerimizi görevden alan
sefilleriz
ve Baal ‘a (sahte tanrı) bir tütsü yaktık
Hadi birlikte mantık yürütelim
Aklı selim, ebedi olarak gerileyen ruhun ufkunda, Tanrının evinin olduğu dağda bulunur
Kafa hastadır, yüreği saran zar yırtılmış
Bilgeliğin üzerinde yürüdüğü zemine basarak ilerle
Güzel yalanları kucakla-
Aklın kronik deliliğini
kıvranma başlıyor
---------------------------
4.48’de
Akıl bir saat oniki dakika kadar ziyaret ettiğinde zihnim yerli yerinde.
Geçip gittiğinde, ben de gideceğim.,
Parçalanmış bir kukla ,grotesk bir budala.
Şimdi buradayım, kendimi görebiliyorum .
Ama mutluluğun kötücül yanılsamaları aklımı çeldiğinde
Bu büyücülük mekanizmasının çirkin gözbağcılığı,
Benliğimin özüne dokunamıyorum.
Neden bana o zaman inanıyorsunuz da şimdi inanmıyorsunuz?
Işığı anımsayın ve ona inanın.
Bundan daha önemli hiçbir şey yok.
Görüntülere göre yargılamayı bırakın ve doğru bir karar verin
-Tamam tamam daha iyi olacaksın.
-Senin inançsızlığın hiçbir şeyi iyileştirmez.
Bana bakma sakın.
------------------------------
kapak açılır
çıplak ışık
Bir masa iki iskemle var hiç pencere yok
Buradayım
Bu da benim bedenim .
Cam üstünde danseden bedenim .
Hiç kaza olmayan bir yerde kaza anında
Başka seçeneğin yok
Seçim daha sonra gelir
Dilimi kes
Saçlarımı yol
Kollarımı bacaklarımı kes
Yeter ki bana sevgimi ver
Keşke ayaklarımı kaybetsem
Dişlerim sökülse
Gözlerim oyulsa
Sevdiğimi yitirmektense
Parla,kamçıla, yak, bur,bük, bastır,vur, kamçıla, Parla,kamçıla, yak, bur,bük, bastır,vur, kamçıla, Parla,kamçıla, yak, bur, bük, bastır, vur, kamçıla, Parla,kamçıla, yak, bur,bük, bastır,vur, kamçıla, Parla,kamçıla, yak, bur,bük, bastır,vur, kamçıla, Parla,kamçıla, yak, bur,bük, bastır,vur, kamçıla, Parla,kamçıla, yak, bur,bük, bastır,vur, kamçıla,
Hiç geçmeyecek.
Vur, parla,yumrukla,kamçıla,bur, kamçıla, yumrukla, kamçıla, ak, titre,parla, yumrukla, bur,bastır,parla, bastır,vur,titre,bur,yak,titre,vur,parla,vur,ak, yak, bastır,yak, titre, yak, parla
Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez
(ama hiçbir şey)
kamçıla,bur, , yumrukla, yak, titre, vur, vur, titre, parla, yak, yumrukla, yak, parla, vur, bastır,vur,titre, bur,, titre, ak,kamçıla, yak, titre,vur,parla,vur,ak, yak, bastır,yak, titre, yak, parla
Kurban Fail.. Seyirci.
Yumrukla, yak, ak, titre, yak, kamçıla kamçıla,bur, , yumrukla, yak, titre, vur, vur, titre, parla, yak, yumrukla, yak, parla, vur, bastır,vur,titre, bur,, titre, ak,kamçıla, yak, titre,vur,parla,vur,ak, yak, bastır,yak, titre, yak, kamçıla,bur, , yumrukla, yak, titre, vur, vur, titre, parla, yak, yumrukla, yak, parla, vur, bastır,vur,titre, bur,, titre, ak,kamçıla, yak, titre,vur,parla,vur,ak, yak, bastır,yak, titre, yak,
Bana varolduğumu hatırlatan acı
ne güzel
Yumrukla, yak, ak, titre, yak, kamçıla kamçıla,bur, , yumrukla, yak, titre, vur, vur, titre, parla, yak, yumrukla, yak, parla, vur, bastır,vur,titre, bur,, titre, ak,kamçıla, yak, titre,vur,parla,vur,ak, yak, bastır,yak, titre, yak, kamçıla,bur, , yumrukla, yak, titre, vur, vur, titre, parla, yak, yumrukla, yak, parla, vur, bastır,vur,titre, bur,, titre, ak,kamçıla, yak, titre,vur,parla,vur,ak, yak, bastır,yak, titre, yak,
yarın daha aklı başında bir hayata doğru
100
93
86
79
72
65
58
51
44
37
30
23
16
9
2
----------------------------------
Deliliğin ikiye bölünmüş benliğin içinden kavrularak fırladığı karışıklığın merkezinde yatar akıl.
Kendimi biliyorum.
Kendimi görüyorum.
Bendeki sağduyuyu çoğaltmak için bir doktorun okuduğu martavallarla
hayatım bir mantık ağı içine yakalanmış
4.48’de
uyuyacağım.
Sana iyileşmeyi umarak geldim.
Sen benim doktorumsun, kurtarıcım, herşeye gücü yeten yargıcım, rahibim, tanrım, ruhumun yöneticisi
Ben de senin sağduyunun mürüdi.
-------------------------------
Hedeflere ve tutkulara ulaşmak
Engelleri aşmak ve yüksek bir standardı tutturmak
Yeteneğin başarılı bir biçimde kullanılması ile kendi özsaygını arttırmak
----Altetmek
başkalarını kontrol etmek ve üzerlerinde bir etki yaratabilmek
kendimi savunmak
psikolojik alanımı korumak
egoyu kollamak
dikkat çekmek
görülmek ve duyulmak
başkalarını heyecanlandırmak, şaşırtmak, büyülemek, şok etmek, aklını karıştırmak, eğlendirmek, ya da ayartmak
sosyal kısıtlamalardan kurtulmak
baskı zorlama ve kısıtlamaya karşı direnmek
bağımsız olmak ve istediği gibi hareket edebilmek
geleneğe karşı meydan okumak
acıdan kaçınmak
utançtan kaçınmak
yeniden eyleme geçerek geçmişteki aşağılanma hissini yoketmek
özsaygıyı sağlamak
korkuyu bastırmak
zayıflıkları yenmek
ait olmak
kabul görmek
birbirine yakın olmak neşe içinde birbirinin yerini almak
dostça bir havada sohbet etmek, öyküler anlatmak, duyarlılıklar, fikirleri, sırları paylaşmak,
iletişim kurmak ya da konuşmak
gülmek ve şaka yapmak
arzu edilen öbür kişinin muhabbetini kazanmak
Öbür kişiye bağlanmak
Öbür kişi ile karşılıklı duygusal bir şeyler yaşamak
yedirmek, yardım etmek, korumak, teselli etmek, şefkat göstermek, desteklemek, bakmak ya da iyileştirmek
yedirilmek, yardım almak, korunmak, teselli edilmek, şefkat görmek, desteklenmek, bakılmak ve iyileştirilmek
eşit olan Öbürü ile karşılıklı neşeli, kalıcı, işbirliğine dayalı, karşılıklı bir ilişki kurmak
affedilmek
sevilmek
özgür olmak
-Sen benim en kötü halimi gördün
-Evet
-Senin hakkında hiçbir şey bilmiyorum.
-Hayır
-Ama senden hoşlanıyorum.
-Senden hoşlanıyorum.
(sessizlik)
-Sen benim son umudumsun.
(Uzun bir sessizlik)
-Senin bir dosta değil bir doktora ihtiyacın var.
-(Uzun bir sessizlik)
-Öyle haksızsın ki.
(Çok uzun bir sessizlik)
-Ama dostların var.
(Uzun bir sessizlik)
Bir sürü arkadaşın var.
Hepsi senin arkanda. Onlara ne verdin ki bu kadar çok destekliyorlar seni?
(Uzun bir sessizlik)
.-Onlara ne verdin ki bu kadar çok destekliyorlar seni?
(Uzun bir sessizlik)
Ne veriyorsun?
(sessizlik)
Bizim profesyonel bir ilişkimiz var. İyi bir ilişkimiz olduğunu sanıyorum. Ama profesyonel bir ilişki bu.
(sessizlik)
Acını hissediyorum. Ama hayatını kendi ellerimin arasında tutamam.
(sessizlik)
İyi olacaksın. Güçlüsün. İyi olacağını biliyorum çünkü senden hoşlanıyorum. Kendinden hoşlanmayan birini sevemez insan. Benim korktuklarım, kendilerinden çok fazla nefret ettikleri için başka insanların onları sevmelerine de engel olanlar. Onlardan hoşlanmıyorum. Onlar için korkuyorum. Ama senden gerçekten hoşlanıyorum. Seni özleyeceğim. İyi olacaksın biliyorum
(sessizlik)
Hastalarımdan çoğu beni öldürmek ister. Günün sonunda buradan çıktığımda, eve gidip sevgilimle birlikte olmak ve gevşemeye ihtiyacım oluyor. Arkadaşlarımın gerçekten birarada olmasına ihtiyacım var.
(sessizlik)
Bu allahın belası işten nefret ediyorum. Arkadaşlarımın aklı başında insanlar olmalarını istiyorum.
(sessizlik)
Affedersin.
-Bu benim suçum değil.
-Affedersin bu bir hataydı.
-Benim suçum değil bu.
-Hayır, tabii senin suçun değil. .Affedersin.
(sessizlik)
-Açıklamaya çalışıyordum---
-Biliyorum. Anladığım için öfkeliyim anlamadığım için değil.
------------------------------
şişmanladı
desteklerle ayakta duruyor
itildi
bedenim iflas etti
bedenim dağılıyor
tutunacak hiçbir şey yok
tutunmanın ötesinde, daha şimdiden bittim ben.
her zaman benden bir parça olacak sende
çünkü benim hayatımı ellerine aldın
O kaba merhametsiz ellerine
Bu beni bitirecek
Sessiz olana kadar
Sessiz olduğunu sanıyordum
Bu acıyı nasıl telkin ettin?
hissetmemem gereken şeyin ne olduğunu
hiç anlayamadım
kabarmış bir gökyüzündebir kanadın üzerindeki bir kuş gibi
aşağıdaki fırtınadan uçarak gelen
zihnim çakan şimşekle paramparça oldu.
Ambar kapısı açılıyor.
Çıplak ışık
Ve hiçbir şey
Hiçbir şey görünmüyor.
Neye benziyorum?
yokluğun çocuğu
Bir işkence odasından öbürüne
affedilmeyen aşağılık bir hatalar alayı
boyunca attığım her adımda düştüm
Çaresizlik beni intihara doğru itiyor
doktorların hiçbir çare bulamadıkları
ya da anlamaya çalışmadıkları
ızdırap
umarım hiç anlamak zorunda kalmazsın
çünkü senden hoşlanıyorum
senden hoşlanıyorum,
seni seviyorum
hala kapkara su.
hep aynı derinlikte
gökyüzü kadar soğuk
sesin duyulmaz olduğunda yüreğim kadar hareketsiz
cehennemde donacağım
Ttbii seni seviyorum
hayatımı kurtardın sen
keşke yapmasaydın
keşke yapmasaydın
keşke beni yalnız bıraksaydın
evet ve hayır ve evet ve hayır ve evet ve hayır ve evet ve hayır ve evet ve hayır ve evet ve hayır ‘ın siyah beyaz filmi
Senden nefret ettiğimde bile
seni her zaman sevdim
Neye benziyorum ben?
tıpkı babam gibi
Ah hayır, hayır, hayır, hayır,
Ambar kapısı açılıyor
Çıplak ışık
kopma başlıyor
nereye bakacağımı bilmiyorum artık
kalabalıkları aramaktan bıktım
telepati
Ve umut
yıldızları seyretmek
geçmişi tahmin etmek
ve dünyayı gümüş bir ay tutulması ile değiştirmek
kalıcı olan tek şey yokoluştur
hepimiz yokolacağız.
kendimden daha kalıcı bir işaret bırakmaya çalışarak
daha önce kendimi öldürmedim o yüzden emsal arama.
Önceden olanlar yalnızca bir başlangıçtı.
Korkunun devri daimi
ay değil bu yeryüzü
bir devrim
Aman tanrım aman tanrım ne yapacağım ben?
Bütün bildiğim
Kar
Ve kapkara çaresizlik
Dönecek hiçbir yer kalmadı
Faydasız ahlaki bir spazm
Cinayetin tek alternatifi
Nolur nasıl öldüğümü anlamak için beni kesmeyin
Nasıl öldüğümü anlatırım ben size
Yüz lofepramine, kırkbeş zopiclone, yirmibeş temazepam, ve yirmi Melleril
Aldığım her şey
Yuttuğum
Bitti
hadım edilmiş düşüncenin
harem ağasına bakın
çözülmüş kafatası
bir ruhun yakalanması
kopma
kopma
bir solo senfoni
4.48
netliğin berraklığın ziyarete geldiği o heppi hour
gözlerimi ıslatan
ılık karanlık
hiç günah bilmiyorum
büyük olmanın hastalığı da bu.
ığruna öleceğim o hayati ihtiyaç
sevilmek
buna aldırış atmeyen biri için ölüyorum
bunu bilmeyen biri için ölüyorum
beni kırıyorsun
konuş
konuş
konuş
yenilginin on metrelik arenası
bana bakma
vardığım son durak
Hiç kimse konuşmuyor
beni onaylayın
bana tanıklık edin
beni görün
beni sevin
Son teslimiyetim
Son yenilgim
tavuk hala dans ediyor
tavuk hiç durmayacak
galiba benim sizin beni düşünmenizi istediğim gibi düşünüyorsunuz beni
Son nokta
Son nokta.
annene bakımını üstlen şimdi
annene bak
siyah kar yağıyor
beni ölümde tutuyorsun
hiç bırakmadan
ölüm için bir arzum yok
ne de intihar hiç olmadı
yokoluşumu seyredin
seyredin
yokoluşumu
seyredin
seyredin beni
seyredin
hiç karşılaşmadığım kendim, yüzü zihnimin iç yüzüne yapıştırılmış
lütfen perdeleri açın
-----------------------------------------------------------
Fantastik ,gizem dolu bir kitap...
Sürekli bir hareket bir oradasın bir orada zamanda yolculuk yapıp ve hatta zamanı değiştirecek güce sahip olmak kusursuz bir olay örgüsü doğrusu, zamanların içinde kaybolmak,geçmişi değiştirmek olağanüstü bir hikaye...
Romanın, distopik dünyasında tüm yetkilerin merkezileştirildiği, devlete mutlak itaat beklenen diktatörlükvari yönetiminde korku, propaganda ve beyin yıkama ile halk ve hayatları kontrol edilmektedir. Bireysel özgürlüklere izin verilmez ve bireyin yaşamının tüm alanları yine devlet kontrolüne bırakılır. 1984 adlı kitabımız genel olarak çok fazla kavramı bu distopya altında irdeleyerek teknolojinin de gelişmesiyle günümüze, 1948’den ışık tutar.
“Büyük birader sizi izliyor.” Propagandasını tele ekranların verici özelliği ile tüm halka yayımlarken, alıcı özelliği ile de bireylerin hareket etmelerini kısıtlar. Bu anlamda bakıldığında günümüze dair güvenlik kameraları ve kayıt sistemleri bireyleri, birileri tarafından sürekli takip edildiği hissi uyandırarak yapaylaştırmaktadır.
Diktatörlüğün hüküm sürdüğü devletin adı Okyanusya’dır. Okyanusya’nın en güçlü örgütü ise Düşünce Polisi’dir. Düşünce Polisi bireyin zihninde var olan ve var olması muhtemel olan parti karşıtlığı düşüncelerini, Sevgi Bakanlığı adı verilen hiç penceresi olmayan ve yerin bilmem kaç altında korkunç bir mekanda, çeşitli işkenceler ile bireyin düşüncelerinin kontrol altına alınmasını ve eskiye dönük parti karşıtı düşüncelerini Çiftdüşün ile farkında olmadan bırakmasını sağlar. Çiftdüşün, gerçekliği yalan ile kabullenmek anlamına gelir ve artık bu andan itibaren yalan bir adım öne geçer. 2+2 = 5 eder, denklemindeki gibi.
1984, bir toplumun nasıl yönetildiği ile ilişkili bize çok fazla ipucu verir. En çok dikkatimi çeken felsefesi ise; Geçmişi kontrol eden geleceği kontrol eder, Geleceği kontrol eden geçmişi kontrol eder. Kitabı okumadan önce bahsedilen cümle ile alakalı düşüncelerim sorulsa, muhtemelen geçmişi değiştirmek için tarih kitaplarının yok edilmesinin kafi geleceğini öne sürer ve sonrasında gelecek ile alakalı yorumsuz kalabilirdim. Fakat kitabı okuduktan sonra Orwell, ciddi mana da çok farklı bir yöntem ile geleceğinde kontrol edilebileceğini gösteriyor öyle ki Okyanusya alfabesinin azaltılması, bazı kelimelerin kullanımdan kaldırılması ve var olmayan gelişmelerin halka gerçekmiş gibi sunulması ile pekala geleceğin bu gibi eylemlerle kontrol edilebileceğini, bizlerin zihninde mümkün kılıyor.
Yorumladığım, daha doğrusu naçizane yorumlamak istediğim bu kitabı, kesinlikle tavsiye ederim.