28.09.2009
Sene 2002-Kırmızı Mercimek
Çok sevip her dediğini yapıyolardı.Bi gün bişey anlatmıştı bana, aklıma geldi yazmadan edemeyeceğim.
Bir gün yeğeni bunlardaymış,mutfağın tezgahına oturtmuş ufaklığı.Küçün kız kırmızı mercimek kavanozunu istemiş.
Buda vermiş.Kız aç aç demiş buda açmış.
Kız biraz ağzına atmış, bu bişi yapmamış.
Kız biraz daha atmış ağzına.Bu almış kavanozu elinden.
Kız ağlamaya başlamış.Bu da geri vermiş kavanozu.
Kız bi dolu kırmızı mercimek yemiş çiğ çiğ.
Gelmiş bana anlatıyo.
Ben yay burcuyum kalbimdeki dilimde.Nası çıldırmıştım hala dün gibi aklımda.
"Niye verdin çocuğa kırmızı mercimeği" diyorum
"Eee ağlasın mı yani?" diyo.
"Ağlasın ne olucak,iyilik mi sanki senin yaptığın" diyorum
"Ay napimm çok ağlıyo çığlık atıyo zaten kıyamıyorum ağlamasına" diyo.
İşte bu durumda aileler bana göre ikiye ayrılıyo.
1-)Çocuk büyütenler.
2-)Çocuk eğitenler (yetiştirenler)
Nolur çocuk yapıp büyütmeyin anneler,çocuk eğitin çocuk yetiştirin.Yapılmayacak şeyleri yaptırmayın,bırakın ağlasın.
Kaç saat ağlayabilir ki?Çok çok da yarım saat 1 saat ağlasın.
Onlar sizin elinize verilen birer hamurlar ve onları siz şekillendiriceksiniz başkası değil.
Eğitim mavi önlükle başlayıp keple biten bi süreç değildir.Eğitim çocuğunuzun doğduğu andan itibaren başlar.
Israrla göğsünüzün alakasız yerlerine yönelirken memeyi almayı öğretirsiniz ilk kucağınıza aldığınızda...
Sonra yürümeyi öğretirsiniz.Tuvalet eğitimini verirsiniz.
Evet bunlar en temel ihtiyaçlar ama iş bunlarla bitmiyo.
Nolur ama nolur sadece temel ihtiyaçlarını öğretmeyin.Terbiyeyi,görgüyü,saygıyı,büyükleriyle konuşmayı,dil çıkarmaması gerektiğini vs vs herşeyi öğretin.
Kısacası çocuk doğurup büyütmeyin,EĞİTİN,YETİŞTİRİN!