Hepimiz çok farklıyız. Aynı anne babadan, aynı saat aynı gün dünyaya gelmiş çocuklar bile birbirinden çok farklı olabiliyor. Hepimizin ruhsal tekamülü birbirinden farklıyken, doğum anından ölene kadar yaşadığımız her şeyi beynimize alırken de farklı alıyoruz. Ruhsal sınavımız, algılarımız, karakterlerimiz birbirinden çok farklı.
Ben beni henüz tam tanıyamazken, bir başkası beni nasıl tanısın? Bugün yaşadığımız sorunların altında çok şey yatabilir. Önemli olan ‘ben’ beni iyi anlayıp ‘ben’ benim hayatımın efendisi olmalıyım. Sorunları yaşarken biriyle paylaşma ihtiyacımız olabilir, çünkü insanız ve toplumsal bir varlığız.
Sorunları paylaştığımız kişi; bizi iyi tanıyan bir arkadaş, anne, baba, kardeş gibi bir aile bireyi deolabilir, bir dost da olabilir. Acılar paylaştıkça azalır… evet doğru… ama paylaştığımız kişinin yargıları, duyguları farkında olmadan bizi etkiler.
Yani olumsuzluklarımız katlanarak bize geri döner. Başlangıçta rahatlamış gibi hissedebiliriz ama derinden çözüm olamaz.
Bu nedenle profesyonel bir destek gerekiyor. Bu destek ister bir psikolog ister, bir psikiater, ister bir yaşam koçu olsun her durumda bize gerçekten ‘nötr’ bir ayna tutup yüzleşmemizi sağlamalıdır.
Saflığa giden noktada yüzleşme ve gerçek çözüm bizi büyütür, olgunlaştırır. İyi bir yaşam koçu kişiye tarafsız ayna tutup, tekniklerle yolunu aydınlatan kişidir.
Hepimizin bir hikayesi ve kendine has sorunları var. Yaşadığımız her deneyim aslında ruhumuzun olgunlaşması içindir. Eğer yaşadığımız sıkıntından gerçek dersi alamıyorsak kişiler değişir olaylar değişir ama temel sorun değişmez.
Bu anlamda iyi bir yaşam koçu kişinin kendisine saf bir ayna tutup, yoluna ışık olmalıdır. Ve teknikler ile sorun çözülmelidir. Eğer bir kişi size öğüt, tavsiye veriyorsa yargılıyorsa bu gerçek bir arınma olmaz. Çünkü hiçbirimiz koyun değiliz ve bir çobana ihtiyacımız yok.
Küçük bir çocuk bile yönetilmekten hoşlanmaz. Bu insanın doğasına aykırıdır. Önemli olan kişi gerçek, saf ve yalın bir şekilde kendini iyi tanıyıp kendi hayatını kendisinin yönetmesidir.
*****
Ben ben olamayınca
Önce kendimi aldattım.
Seviyorum mutluyum diye
Kendimi kendimden sakladım.
Gölgelerimin karanlığında yaşadım.
Sonra ben olmaya başlayınca
Saf enerji olmayı seçtim.
Kendimle yüzleştim.
Kendimi buldum.
Aynadaki saf yüzümle bütünleştim.
Aynadaki suretimi seçtim.
Tekamüle ulaştım.
Hayatımda bana benzemeyenler birer birer eridi.
Bana benzeyenlerle bütünleştim.
Saf aşkı yaşadım.
Saf bütünlüğe ulaştım.
*****
Hepimiz acı çekebiliriz, sorun yaşayabiliriz. Önemli olan sorunları sorun olmaktan çıkarıp birer deneyim olarak görmektir. Önemli olan sorunlara çözüm odaklı yaşayabilmektir.
İşte o zaman acılar paylaştıkça azalır.
Yaşarken her deneyimi sevgiyle kabul edip, yapabileceğimizin en iyisini yapıp akışa bırakmak hayatımızı kolaylaştırır.
Kent gazetesinde yayınlanan köşe yazımdır.
www.kentgazetesi.com