FERİDUN
KANDEMİR
TÜRK AYDINININ KÜTÜPHANESİ 8 TARİH SERİSİ 2 Seriyi Yöneten
Muhiddin Nalbandoğlu
Yayın Hakları (Copyrayt) Muhiddin Nalbandoğlu
Bu seride yayınlanacak ve (bütün yayın haklan, «Muhit» yayın larına ait olan) diğer eserler: Rauf Orbay’ın Hatır al an Rıza Tevfik’ln Hatıralan Şehid Enver Paşa Türkistan’da İzmir Suikast! Komplosu İki Devrin Perdearkası (Hüsamettin Ertürk - Semih Nafiz Tansu
Matbaa tashihlerini yapan
Dizildiği Yer Basıldığı Yer
Şen -A l Matbaası İshak Matbaacılık
M. Hanifi Uzunoğlu
FERİDUN KANDEMİR
Jön Türklerin Zindan Hatıraları 1848 - 1903 Bir Devrin Siyasî Ve Fikrî Tarihi
2. Baskı
MUHİT YAYINLARI UĞUR KİTABEVİ Ankara Cad. 64/66, P. K. 20 İstanbul, 1975
t«he$4<^Y4 4:HrJxa:^<«(:xH iv... M A rH 4! X I H rJ X y : ?<#(.
A h rt1
Hdsltff'r»':
* 3 A X 4 : m ( : |xh : r t r f W X 4 : C M h : >sh.T64X . Hf^xa:<Arii :
Türk Oğuz begleri budun eşidin! Üze tenri basmosar, asra yir telinmeser Türk budun, ilinin förünün kim artatı... ökünl Udaçı,.ı Türk budun erte.z ökün!...
★ Ey Türk, Oğuz Beyleri; milleti, dinleyin: Yukarıda Tanrı ( = gök) basmasa, aşağıda yer delinmese .Türk milleti ülkeni, türeni kim bozdu? Ey Türk milleti... kendine dön!... Ocağı tüten Türk milleti idiniz, düşün!... BİLGE KAĞ AN (683-734)
Destanlar devrinden günümüze kadar gelen, asırlar boyunca Türk kültürünün bütün konularını içine alan eserler yayınlamak, millî kültürümüze ışık tutm ak gayesiyle kurduğumuz «Türk Ay dınının Kütüphanesi» serisinin hedefleri arasında, yurdumuzu saran yabancı ve yıkıcı ideolojiler karşısındaki fikir savaşında Türk kültürünü muzaffer kılmak sorumluluğu da vardır. Çağ lar boyu gelişen ve zaman zaman büyük m erhaleler kaydederek altın çağlarını yaşayan millî kültür eserlerimizden aydınlarımızı ve gençliğimizi haberdar etmek, onları çağımızın idrâkine kendi kültürüyle donanmış olarak hazırlamak, tarih şuuruna, dünya görüşüne, ilim zihniyetine ve Türk hayat felsefesine sahip olma larım sağlamak bu eserlerin başlıca hedefidir. Türk kültürünün ruh köküne inmek, ondan günümüzün kül tür ve kıymet buhranı içinde yeniden kuvvet almak, heyecan kazanmak ve güçlenmek lâzımdır. Bunun için bu seride yer alacak eserler daha ziyade «kültür'milliyetçiliği» üzerine yazıl mış yorum eserleri olacaktır. Her biri cemiyetimizin bir mese lesini işleyecek olan bu yayınlar aynı konunun muhtelif saf halarını b ir bütünlük çerçevesinde açıklığa kavuşturacaktır. Türk gibi duymak ve düşünmek için, millî şuur ve sezginin uyanmasındaki zarurî mânayı kavrayanlar, asgârî m üştereklerde birleşerek, düşündüğümüz Türk millî kültürünü yeniden idrâke ihtiyacımız olduğunu da kabul etmelidirler. Bunun içindir ki, Türk kültürüne ağıt yazılmak istenen günümüzde, her türlü ya bancı kültür emperyalizmine karşı çıkan bu yayınlarla tâkip ede ceğimiz millî kültür anlayışı, tarihimizin bütün devirlerini içine almaktadır. Kezâ, bütün dünya Türklüğü bu kültür çerçevesi içinde bir bütün olarak düşünülmüş ve bu kaynaklar esas alınmış tır. Bütün bu konular etrafında millî kültürün meydana gelmesi için toplayıcı, düşündürücü, araştırıcı ve yayıcı bütün kıymetleri mizi değerlendireceğiz. Müşterek kıymetler, duygular ve düşünceler içinde kaynaş mamıza büyük hizmeti olacağına inandığımız, bütün Türk ay dınlarının üzerinde birleşecekleri kıymet hükümleri taşıyan bu seride, eserlerin adedi çoğaldıkça, bu eserlerin aynı zamanda, millî birliğimizin temel taşlarından olacağına inanıyoruz. Tâ ki Türk kültürünün altın çağı yeniden doğsun ve bu esenler Türk’ün gelecek çağının müjdecisi olsun. Her şey Büyük Türkiye için. Muhiddin NALBANDOĞLU
Büyük bir gizlilik perdesi arkasında bugüne kadar bir ya sak .bölge gözüyle bakılan yakın tarihimizin en karanlık devresi şüphe yok kİ, son yüz yıllık zamandır. Bunun da otuz üç yılmı Sultan II. Abdülhamld’in saltanat yıllan alır. Abdülhamld ve devrinin bugüne Ikadar tarafsız ve serin kanlılıkla tetkik edildi ği söylenemez. Şurası muhakkak kİ Sultan II. Abdülhamld tem sil ettiği za manın, OsmanlI İmparatorluğu gerçekleri ve çağının dünya ni zamı bakımından çok cepheli, oldukça çapraşık bir devrin tacidandır. Durum böyle olunca, ve bir ihtilâlle devrilmiş hüküm dar olması hasebiyle, Abdülhamld; temsil ettiği devrin bütün hizmet ve seylelerlyle mahkûm edilmiş olması gibi büyük bir talihsizliği de tem sil eder. Bizim burada bir yayımcı olarak ve belli bir gaye gözete rek yayın alanına koyduğumuz «Türk Aydınının Kütüphanesinin ve özellikle «Tarih Serisi»nden gayemiz yakın mazinin çok ob jektif ve yapıcı bir araştırma sistemiyle aydınlığı kavuşmasıdır. Bu dizinin ilk eseri olan «Muhteşem İmparatorluğu Yukanlar» Abdülhamld’l hazırlayan tarüı safhasının ve Abdülhamld’in tamamen objektif ölçülerle tahlilini öngörüyordu. Şimdi eliniz de bulunan Jön Türklerin zindan hatıraları kitabı ise adından da anlaşılacağı gibi O’na karşı olanlar ve O'nu devirenlerin gö züyle anlatılmış bir eserdir. Yazarının bir Jön - Türk çocuğu olması hesabiyle, aynı za manda bir hatırat niteliği taşıyan bu belgesel eserin ilk nazar da seri’nin asıl felsefesine ters düştüğü zehabı belirebilir, işte, bıı ihtimal varid saydığımız için bu yazıyı ilâve etmek gereğini duyduk. Kitaba bir giriş bölümü ekleyen Jön-Türkler’in büyük fikir adamlarından ve en kültürlülerinden biri olan rahmetli Yusuf Akçora’nın da belirttiği gibi, onların ne kadar hazırlıksız, yeteneksiz, tecrübesiz ve hatta bahtsız insanlar olduklarım İbret le okuyacaksınız. Bu eserin tarihin aydınlanmasına yardımcı olacağına inanıyoruz.
Osmanlı İm paratorluğunda tab’anın hürriyet ve meşrutiyet elde etmek için çalışmaları ve kavgaları geçen asrın ortalarına kadar çıkar. Türk'lerin ilk hürriyet taraftarlarından Şinasi, Parisin 1848 ihtilâllerine karışmıştı. O zamandan, yani hemen he men bir asırdanberi, Osmanlı liberal ve hürriyetçilerinin hare ketleri bazı fasılalara uğradı ise de, büsbütün kesilmedi. Niha yet XIX’uncu asrın son yansı başlannda, bazı ayaklanmalar dan ve iki padişahın hal’inden sonra iktidar mevkiine geçen Mithat paşa, ilk Osmanlı m eşrutiyetini ikinci Abdülhamide ilân ettirebildi. Sultan Abdülhamit II. hanedanının an’anesi, kendi talim ve terbiyesinin gerektirdiği müşavirlerinin kontrolsüz idareden is tifadede devam arzulan, kanşık unsurlardan m ürekkep tab'anm biri diğerine muhalif gayeler takip etm ekte olması ve o aralık devletin fasılasız harplere girmek zaruretinde kalması gibi türlü türlü sebeplerin tesiri altında meşrutiyeti unutturup müstakil idareyi devam ettirm eğe muvaffak oldu. «Devri Hamidi» de, henüz Sultanın tab’ası bulunan Sırp, Bulgar, Rum ve saire gibi hıristiyan milletlerle, Araplar, Kürtler, gibi müslüman milletlerin bile bir kısmı, m eşrutî bir Os manlI devletinin devamından ziyade, milli istiklâllerinin sağ lanmasını isteyerek, bu m aksada göre açık veya kapalı faaliyet lere girişmiş bulunuyorlardı. Ancak imparatorluğun belkemiğini teşkil eden Türklerle İslâm ve İslâm olmayan başka milletlerin bir kısmı, resmen ilga olunmayan anayasanın geçerli olmasım isteyerek, b ir meşrutiyetçi parti kurulmasına ve Osmanlı devle tinin 1877 taksiminden kalan parçasının bütünlüğünü, m eşruti ve liberal b ir im paratorluk halinde muhafazaya uğraştılar. Son Osmanlı Rus harbinin sıkıntı ve sersemliği eksildikten sonra faaliyete başlayan «İttihat ve Tarakki» fırkası, işte bu gayeyi güdüyordu. «İttihat ve Tarakki» programının ne derecelerde tatbik ka biliyeti olduğunu nazarî münakaşaya kalkışmak, bu gün artık tatbiki b ir kıymeti haiz değildir: Vakıalar bu program ın Os manlI İm paratorluğunda tatbik kabiliyeti olmadığını fiilen ispat etmiştir. Abdülhamidin otoriter idaresi memlekete hakim iken itti hat ve Tarakki fırkasına girerek o idareye karşı koyanların, hiç olmazsa b ir kısmı, samimi ve idealist Genç Türklerden meyda
na geliyordu. Lâkin bu gençler, memleketin geçmiş ve gelecek teki durum una, Avrupa’nın tutum ve gayelerine hakkile vakıf değildiler. Kendi memleketlerinde gördükleri sıkıntı ile pek az tanıdıkları garp memleketleri durum unu kabataslak kıyaslaya rak, Garbın bütün başarılarını rejimlerinin şeklinden çıkmış inancına kapılıyorlar ve çok sevdikleri memleketlerine de aynı usulün tatbiki halinde refah ve saadete, itibar ve kudrete kavu şulacağına iman ediyorlardı. Genç Türklerin m ahdut bilgileri, şahsî siyaset sahasından pek ileri gidememişti: Ecnebi memleketlerinde çıkan Gençtürk neşriyatı m ütalaa olunursa, bu fırkanın İktisadî millî ve kül türel meselelere ne kadar az yer ayırmış olduklarını ve bu m es’elelerde görüşlerinin ne derecelerde basit olduğunu hayretle m üşahade olunur. ■Bu böyle olmakla beraber, Gençtürklük hareketinin memle ketimizde bir ileri hareket olduğuna şüphe edilemez. Gençtürk lüğün nüvesini, Türklük fikrine tam şuurla veya yarım şuurla bağlı kimseler meydana getiriyordu. Fakat bunlar arasına impa ratorluğun parçalanmadan devamında millî çıkarlarının daha çok saklı kalabileceğine inanan gayri türklerle, sırf muayyen bir tarihi merhalede Gençtürklerin yardımından faydalanmağı lü zumlu sayan Separatist (Séparatiste) gayri Türkler de karışm a mış değildi. Gençtürklük hareketinin en faal devresi, Abdülhamit saltanatının sonlarına doğrudur. Yunan harbini (1897) hayli mu vaffakiyetle idare edebilen saltanat, kazandığı itibara dayanarak, Gençtürkler aleyhine şiddetle yürümeğe başlamıştı. Şüpheli gör düğü adamları kafile kafile İstanbul’dan uzak vilâyetlere sür meğe girişmişti. Bu sürgünlerden b ir kısmı m enfatlanndan ka çarak, batı Avrupa’da muhalefet faaliyetine geçiyorlardı. Okuyacağınız bu kitapta, meşrutiyetçi Gençtürklerle müste bit saltanatın çatışmasından bazı parçalar göreceksiniz. Saltanat, b ir çok asırların verdiği gelenek kuvvetile, hayli muntazam devlet teşkilatının bütün mekanizmasiyle tarafsız kalan halk ek seriyetinin çeşitli kaynaklarından her suretle yararlanmayı bilmesile hayli kudretli olduğu, halde, muhalifler, m iktar, teşkilât, servet ve samimi muhalefet çekirdeğinin hakka ve terakkiveimanı vardı. Bu imana taparak, müşkilâta, mezahime, sefalete, açlığa, hattâ bazen ölüme göğüs gerebiliyordu. Birbirinden çok farklı bu iki kuvvetin çatışması Osmanh ta
rihinin son devresinde ulvî ve feci bir tablodur. Bu kitapta, bazen pek ciddi vesikalara dayanılarak, tasvir olunan bu tabloların önünde heyecana gelmemek, yüksek his ler duymamak kabil olamaz. Osmanlı tarihinin son devresine ait bir çok vesikaları kap sayan ve muayyen b ir hareketi derlitoplu göstermeğe çalışan bu kitap vesika arayan tarih meraklıları için faideli bir monog rafi, umumî okuyucular için, geçen neslin ideali uğrunda çalışıp çabalamalarını başarıyla anlatan heyecanlı bir romandır. Birçok vesikaları toplayarak bu eseri vücuda getiren zat,aziz hatırasını asla unutamadığım bir sürgün arkadaşım ın oğlu dur. Bu eserle babasının ruhunu şadettiğine eminim. Kendisini, başarısından dolayı tebrik ederim. Ankara, 22 Kasım 1932 Yusuf AKÇURA
24 sene evvel b ir Temmuz günü, başta meşrutiyetin ilk har biye nazın Recep paşa olmak üzere Jön Türklerle dolu (Selânik) vapurundan, karşılayıcıların salladıktan mendillerle bir papatya tarlasına dönmüş, muzikalarla, bin bir sesle inleyen Galata nhtımına çıkanlar arasm da ben de vardım. Ben o vakit b ir çocuktum.. Fakat hürriyeti, hürriyetin tadını, onsuzluğun acısını yıllarca duymuş, çekmiş, hürriyet havası içinde büyümüş b ir ço cuk... Menfamız Trablusgarptan dönüyorduk. İstanbul çılgın bir sevinç içinde çalkanıyordu. Biz senelerce hasretini çektiğimiz bu güzel yurda, böyle sevinç içinde kendin den geçmiş b ir halde ayak atışımızdan ne kadar, ne kadar memnunduk.. Senelerle, hele ben kendimi bildim bileli yurdumun böyle bir gününü, böyle, bütün memleketin sevinebildiği b ir günü hiç görmemiştim. Menfamızda cülus, veladet günleri devair donanır, resmi ge çitler yapılır, fakat biz evlerimizde m atem tutardık.. Sağdan soldan ara sıra gelen ümid verici haberlerle biz aramızda bazen sevinirken, şehir, içimizden taşan sevinçten biha ber bir ölü soğukluğu ile uyur dururdu.. Oh, ne kadar, ne kadar böyle umumî bir coşgunluğa hasrettik!... Ben o çocuk halimle bile bunu o kadar derinden hissedi yordum ki... A
Doğduğum gece evimizden sevgili iki dayımla babamı alıp götürmüşlerdi. Zindanlar, işkenceler, istintaklar.. Nihayet menfa, ve yav rularının peşinden menfaya göç eden dağılmış yuvalar.. Babam menfasından kaçmış; Avrupa’ya, sonra Mısıra git mişti. Şimdi biz Trablustan dönüyorduk. Bir kaç gün sonra da babam Mısırdan geldi. Onu da daha birçoklarını da müthiş bir kalabalık ortasında ağlaşanlar, haykıraşanlar, arasında karşıladık. Hürriyete kavuş muş vatan toprağında beni, senelerle yüzünü göremediği evlâ dını bağrına bastığı vakit, sar’aya tutulm uş gibi titreyen baba-
çığımın yüzümü ıslatan göz yaşlarını hâlâ yüzümde hissediyo rum. O günlerin kahram anlarını, mücahitlerini de biz, araların da büyüdüğümüz için yakından biliriz. Onların ne kadar fedakâr, ne kadar gaye ve m aksat uğ runa her şeylerini tereddüt etmeden feda etmiş, hürriyet yolun da canlarından vaz geçmiş insanlar olduklarını da biliriz. Ve biz hürriyet çocukları çektiklerimizi, o günleri asla, asla unutamayız.. Fakat o günler yalnız bizim değildir. 0 günlerin bütün acı sını evvelâ, doğrudan doğruya biz çekçikse, bütün millet, baş tan başa bütün vatan da çekmiştir. Fakat, hürriyet günü sevincinden hıçkıra hıçkıra ağlayan ların çoğu kadar, ve daha çok bugünkü nesil, bugün bile halâ acısını çektiğimiz o m eşüm devrin iç yüzünü bilmiyor. Ben, o devrin b ir çocuğu sıfatile (Zindan hatıraları) m yaz dım. Yazdım, diyorum, bu belki doğru b ir tabir değildir. Daha doğrusu, bu eser, bu gün çoğu bu dünyaya gözlerini yummuş, ve b ir kısmı benden kıymetli yardım larını esirgeme miş olan o günün kahram anlarının eseridir. Ben sadece bir naki lim. Bu nakillik vazifemi yaparken hiç b ir şeyi ihmal etm e dim. Gidenlerin bıraktıkları notlan, vesikalan, m ektuplan, re simleri, kalanlann hatıralannı, şehadetlerini topladım.. Esefle kaydetmeliyim ki vatanda ne olursa olsun yeni bir devir açan 908 inkilâbma dair yazılmış eser pek azdır, hiç yek denecek kadar azdır. O kadar ki insan o inkilâbı bu mil let geçilm em iştir zanneder. Bu itibarla (Zindan hatıralan) b ir boşluğu doldurmuş addedilmelidir. (Akşam) da tefrika edildiği yedi ay zarfında tahriren ve şi fahen dostlann ve karilerimin vaki olan ikazlanm nazan itibare alarak (Zindan h atıralan) nı kitap şekline koyarken icap eden bütün tashihatı da yaptım. Böylece gücümün yettiği kadar vazifemi yaptığıma da ka niim. Ve bu kanaatla, bu eseri ortaya koyuyorum. Feridun Kandemlr
HÜRRİYETE DOĞRU
Osmanlı Sarayına karşı isyan ve Avrupada meşrutiyet ve hürriyet için mücadele, gazete neşri Abdülhamidin culusundan evvel başlar. Abdülhamidin zulmü ve istipdadı (!) dillere destan olduğu için zulüm ve istipdada isyanın da onun devrinde başla dığı zannı adeta umumidir. Vakıa tam manasıyla şiddetli ve ateşli mücadeleyi, hürriyet kavgasını yine ancak Abdülhamide karşı açılmış olan isyan bayraklarının altında buluruz. Fakat daha evvel, Abdülâziz za manım hesaba katmamak, meşrutiyet tarihinin doğruluğuna ha lel getirir. Görülecektir ki Abdülâziz devrindeki (Hürriyet)çiler, daha ağır başlı daha soğuk kimli ve o nisbette, bittabi adet itibarile de daha azdırlar. Böyle olmakla beraber mücadele vardır, bunu inkâr etmek te gavri kabildir. Filhakika Süavi, evvela Istanbulda mücadelesine başlamış tı. Fakat orada fazla durmadı. Nazarı dikkati celbetti, çıkarmak ta olduğu (Muhbir) gazetesini kapattılar. Ruhundaki sönmiyen ateş, didişmek, uğraşmak, bağırmak ateşi ona rahat vermiyordu. İstanbul’dan alâkasını kesti, ve kalktı Avrupaya gitti. (Muh bir) i orada, Londrada neşre başladı. Suavî Avrupa’da yalnız değildi. Pariste Kemal bey de (Tas viri efkâr)ı çıkarıyordu. İstanbul ile ve Osmanlı ülkesinin h er tarafile m uhabere nisbeten kolay ve bu suretle Avrupa’da çıkan gazetelerin, mem leket içinde çıkıyormuş gibi yaymak da o ölçüde kabildi. Çok geçmeden (Yeni osmanlılar) adı aJtında toplananlar, Londrada yeni b ir gazete yayınına başladılar. Bu, 1868 de haziranın 29’uncu günü meydana çıkan ve (Yeni
osmanlılar) ın malı olduğunu açıkça ifade eden, dört küçük sahifeden mürekkep (Hürriyet) gazetesi idi. Haftada bir çıkıyor du. Fakat herhalde İstanbul’un, sarayın gözünü yıldıracak yeni bir varlıkdı. (Hürriyetin) mesul m üdürü M. Reşat beydi. İlk nüshasındaki baş yazısında (Yeni osmanlılar) m ve (hürriyet) in mesleğim izah eden bir kaç satın buraya aynen alıyorum. «Bir zamandanberi hürriyet havalan mülkün her tarafına yayıldı. Halkın mizacını tashih eyledi. Bir taraftan da devletin bulunduğu hâli izmihlâl-i setr ve tevili kabil olamıyacak surette meydana çıktı. Herkes vatanperverlik vazifesini pişi nazara aldı cemiyetler teşekkül etti, gazeteler söylendi, nihayet Yeni osmanlılar fırkası meydana geldi, dairei m aksat haddi hakikate vasıl olacak kadar tevessü etti. Yeni Osmanlılar ki eski Osmanlı şanınm tecdidine çalışan lardır. Zulmün ne kadar hasmı iseler, fitnenin de o kadar düş manıdırlar. Sultan Süleyman zamanının feyz ve ikbalini ister ler. Ama bunu asrın iktiza ettirdiği intizam ve medeniyet içüıde ararlar. Buna çare adalettir. Adâlet ümmeti Osmaniye efra dının müsavatı hukukiyle hasıl olur. Müsavatı hukuki ise mu tabakatı kamile ile mutabık olan usulü meşveret temin eder. İşte bu ifadelerden anlaşıldı ki Yeni OsmanlIların kelimei vahdeti içtimai ezeili olan adaleti meşruayı mülkümüz de usulü meşveret vasıtasile meydana çıkarmaktır. OsmanlIların m eftur oldukları vakar ve sekinet iktizasın dandır ki adalet gibi bir maksadı mubareki bu günkü günde en mutedil tariklerle hasıl etmek isterler. İşte bunların biri de galebei efkârdır. Gazete ise dünyada izharı efkârın birinci vasıtalarından ad dolunur. İşte bu hakikati tamamile idrak etmiş olan Ali Suavi efendi ki fazaili marufesi cihetile baisi iftihar olan erbabı hami yet ve m arifetin güzidelerindendir. İstanbulda doğruyu söylediği için zülmen kapatılm ış olan (Muhbir)i Londrada çıkarmıştı. Gerek onun halk içinde hasıl ettiği hüsnü tesirden ve gerek hükümetin galeyanı efkârı teskin için hürriyeti ammeyi temin yolunda bilmecburiye ittihaz ettiği tedabirden mesaii vakıanın fevkalmemul semeratı nafıası görülmeğe başladı. Bu halde ise (Yeni Osmanlılar cemiyeti) bittabi bir taze gayret bularak tek siri vesait için b ir gazetenin daha tesisine iptidar eyledi ve na-
mini tefeülen (Hürriyet) tesmiye etti.,, Hürriyet, yukarıda kaydettiğimiz veçhile ağır başlı idi. Ve yeni Osmanlılar Abdülâzize, hüküm ete çatıyorlardı. Yeni Osmanlılann m aksat ve gayelerini, İstanbul, Babıâli ve sarayla olan ihtilâflarının sebebini, kendi ağızlarından dinlemek en doğru yoldur. Bu sebeple (Hürriyet) in üçüncü nüshasındaki (yeni Osmanlılar ve Babıâli) ünvanlı makaleyi aynen buraya alı yorum: «Yeni Osmanlılar ile Babıâli, politikaca iki muarızı müteşahhıs makamında olduklarından menşei ihtilâfları hakkında bazı m ütaleat beyanına lüzum görülür. Hürriyetin esas hareketi şah siyata taarruz zarfından beridir. Yazdığı şeyler üzerine efkârı umumiyedeki mahkemei adalettir, orada mizanı nasfetle temyizi hakkaniyet edilir. Şimdi evvel emirde Yeni OsmanlIlara istintak edelim : — Sizin derdiniz nedir ki bu kadar gürültüye bais oldunuz ve oluyorsunuz? Bizim derdimiz, devlet ve vatanımız tehlike içinde olduğun dan mümkün ise onu kurtarm aktır. Siz halkın vekilimisiniz? Sizden başka hiç adam yok mu? Devlet b ir vücut farz ohındukda biz dahi onun erkânı azasındanız. Hey'eti vücuda anz olan fenalıktan hissemizce biz dahi müteessir oluruz. Sair azada noksanı his bulunursa bizim onla ra mütabakatımız lâzım gelmez. Bu süal, bir sefine su almağa başlasa da yolculardan bir kaçı halden haberdar oldukda bağnşsalar sair haberi olmıyanlar gibi, niçin sükût etmiyorsunuz, demek gibi b ir haldir. Sefine batarsa hep birden gark olmıyacaklar mı? — Devlette tehlikeyi siz neden anladınız? — Tehlike meydandadır, Sağlam çürük, üç milyon kese ka dar varidatı olan b ir devletin on altı milyon kişiden fazla faizli borcu olur, ve varidatın nısfı onun faizine gider, kendi kuvveti nin bir kaç kat ilerisinde olan b ir hasm m m atm aınazan tamaı olup savri ve manevi ondan yevmiye bin cerihaya m azhar olmak tan vücudu gribale döner, etibbası onun hastalığından istifade için yaranın nereden geldiğini ve vücudun ne suretle nazik ve m üteessir olduğunu daima ketm ederler ve o cihetle yanında bulu nan do stlan destgir olmak istedikçe b ir faide veremezler, belki onlarda mingayri kast başka başka yaralar açarlar, o devlet tehlikede olmazda, seadetde mi olur?
Bir ümmetin terakkübü vücuduki efradmdandır, bu efrat ge rek hüküm etin usul cariyesi, gerek kavaninin ademi kifayeti ve yahut memurinin ehliyetsizliği esbabı günagün ile günden güne zaaf ve tenezzüle yüz tu tar ve her milletin menbaı serveti olan ziraat ve ticaret ve sanaat ve marifet mahvolmak derecesine tenezül eder, ve adlü insafki şeriatın, insaniyetin vazifei esasisi olarak hüküm ve tayin ettiği hasaili hüküm ettendir, mahkeme lerde cari olmaz ve ehli dirayet ve sahibi malum at olanlar ayaklar altında m uhakkar ve cahil ferumayeler mesanidi ikbal de m uteber ve belki işe yaranm am ak maarifden m adut olursa böyle bir millet tehlikede değildirde refah ve terakkide midir? Bu halât göz önünde dururken sairleri ses çıkarmıyor diye ağız kapamak mı lâzım gelir? Sairleri esbabı mahsusaya mebni b ir şey söylemiyorlarsa acaba içlerinden kan gitmiyor mu? — Ya sizin bu ihtilaf üzre bulunuşunuz o devlet ve milletçe daha muzur olmaz mı, hamiyet iktizası burnudur, düşm anlarda ancak sizin kadar söyleyebilir? Evvelâ bizim muhalefetimiz muzurmudur, nahakmıdır, sem eratı meşhudesinden sabit olur. Şu iki sene içinde devleti âliyenin idarei umumiyesince ne kadar tebeddülât vukua geldiği ne nazar olunsun ve bunların sebebi sahihi düşünülsün, mes’ele malumdur. Şimdi biz ne yapalım, (Rusya) idaremizin fenalığını söyliyor diye, biz biğayrihak iyiliğinden mi bahsedelim? Bu tarzilerden düşm anlar istifade ederse günahı sebep olanların boynuna! Haksız ve münasebetsiz tatyibat ile Avrupa’yı susturmağa çalışacaklarına fenalığı ortadan kaldırsınlar arada ne düşman lara vesilei istifade kalır, ne de bize baisi şikâyet.. Siz yalnız fenalıktan bahsediyorsunuz. Vuku bulan terakkiyatı hiç lisana aldığınız yok! — Hangiterakkiyatı? Memleketin ticaret ve sanaat, ziraat ve marifeti ilerimi gitti, yirmi sene evvel devletin bir akça deyni haricisi yokken bu günde şu kadar düyuna m üstağrîk olmak alâmeti terakkimidir? Yeryüzünde bir devlet varm ıdır ki muva zenesini neşredip yüz bin kiseden ziyade fazla varidatı olduğunu beyan ettiği günlerde memurları, askeri ve sair vazifedaranı se kiz on ay maaş alamayup dilenmek halinde ola? Ya devletin va ridatı nereye gidiyor? Kaç senelerdir muvazene defteri niçin ya pılıp ilân olunmuyor, bu da terakki alâmetlerinden midir?
Belgrat kaleleri niçin terk olundu? Acaba devletin ay yıldızlı sancağı Belgrat kalesinde çekili yor mu? Karadağda bunca m asraflarla yaptırılan emniyet kaleleri son ra ne sebebe mebni yıkıldı? Girit gailesinin bu k adar him m etler ve tedbirler ve feda kârlıklardan sonra halâ sürmekte olmasına bais nedir, bunlar dahi esbabı terakkiden mi sayılır? Hasılı evrakı resmiye üzerinde pek çok İslâhat görüldü, lâ kin hiç fiiliyet görülmedi. Şimdi Şurayıdevlet ve divanı ahkamı adliye tanzim olun du. Eğer Şurayıdevlet Avrupa devletlerinde olan (konseydeta) manasına ise hanı karşısında (şurayiümmet), bu da yapılacakmı, yoksa Şurayıdevlet, şurayı üm m et yerine mi geçecek, eğer onun yerine kaim olacaksa hanı intihabı ehali? Artık bunlara mukabele (Babıâliye aittir!,, Abdülaziz istikrazlara başladı. Fakat gelen istikraz paralan, gelir gelmez yağmaya uğramış gibi kapanın elinde ka lıyordu. Yol yapacağız, hastahane açacağız, maarifi yürüteceğiz, ay lıktan muntazam vereceğiz, orduyu teçhiz edeceğiz diye alınan paralar, hemen hemen bunlardan hiç birine yaram adan ihsan ve atiyelere gidiyordu. Para bitiyor, yeni yeni istikrazlara teşebbüs olunuyordu. Bilhassa m aaşlann üç dört ayda b ir verilmesi umumi hoş nutsuzluğu arttıran sebeplerin büyüğü idi. (Yeni Osmanlılar) hükümetin bu zafma hücum ediyorlar, ve dahilde bu hususta kendilerine zahir büyük b ir ekseriyetin vücudu ile kuvvetleniyorlardı. Yalnız bunlar işi nazariyat sa hasından ayırmağı, icraata geçmeği asla düşünmüyorlardı. Abdülâzizi, irşat ile, ikaz ile yola getireceklerinden adeta emin bulunuyorlardı. Ve bu sebeple Abdülaziz ve hükümetine karşı olan buğz ve gayzlannı bilhassa Ali ve Fuat paşalara tev cih ediyorlar, asıl onlara çatıyorlardı. Zaten o vakitki muhale fetin, b ir «Ali ve Fuat paşalar düşmanlığı» şeklinde görünmesi de kabildir. Abdülaziz hükümeti (Yeni Osmanlılar) ı elde etmek, dağıt mak, halk nazarında küçük düşürmek için elden geleni yapmı yor değildi. Bu hususta her vesileden istifade etmeği asla ihmal etmiyordu
Mesela padişaha karşı b ir suikast tertibatı meydana çık mıştı. Bu şebekenin başında Rusya tabasından (Kondori) ile Yu nan tebasından (Altuncı) isminde iki Rum vardı. Bunlar yaka lanmışlardı. Daha tahkikat ve istintak adam akıllı yapılmadan bunların (Yeni Osmanlılar) la m üşterek oldukları şayiası ortaya çıkarıldı. Bunu çıkaran da (Saray) dı. Herkese (işte bakın, Ruslar ve Rum larla b ir oldular!) demek istiyorlardı. Bu iki şerir yakalandık tan sonra hapse tıkılmışlar, ve o vakit fazla ehemmiyet verilen Güılhane hattının, bu gibi işlerin muhakemesi alenî olacağı hakkındaki sarahatine rağmen gene iş (hafiyen) intaca çalışmış lardır. Zaptiye nazın Hüsnü paşanın ikametgâhı âdeta bir mahke me halini almıştı. Maznunlar oraya götürülüyorlar, sessizce is tintak ediliyorlardı. Bu celselere ekseriya hünkâr yaverlerinden biri de iştirak ediyordu. Fakat Rus sefiri tebaasından olan (Kondori) yi istiyordu. Sadrazam Ali paşa ise bu adamı sefarete teslim etmemekte inat ediyordu. Bunlardan başka (Yeni Osmanlılar) dan olduklanndan şüp he edilen bazı münevverler de bu vesile ile tevkif edilmişlerdi. Yalnız bunlann isimleri gizleniyor, kendileri saklanıyor, hele bu mesele etrafında en küçük b ir haberin gazete sütunlarına geç mesine asla m uvafakat edilmiyordu. Kapitülâsyon meselesi yeniden tazelenmişti, fakat Ali paşa kulak asmadı. H atta sefaretten kimsenin tahkikat esnasmda ha zır bulunmasını bile hoş görmüyordu. Avrupa m atbuatı ise bu mesele hakkında türlü türlü yo rum da bulunuyor, her taraf kendi işine gelen tarzda meseleyi bam başka b ir şekle sokuyor, ve böylece Abdülazizi şaşırtıyor lardı. Meselâ kimi bu işin bizzat sadnâzam Ali paşa tarafından tertip edilmiş olduğunu, fakat hakiki maksadın lâyikile anlaşıl madığını bazıları vükelâdan b ir kısmının sadrazamdan haber siz bu işi hazırladıklarını, hatta Fuat paşanın bile bu işe dahil bulunduğunu, b ir kısmı ise doğrudan doğruya (Yeni Osmanlılar)ı ittiham ederek, bunlann artık sözden fiile geçdiklerini, tehlikeli olmağa başladıklarını yazıyorlardı. Bir başka parti de şebekenin Rus işi olduğunu, Rusyanın artık tahammülü tükenerek böyle bir teşebbüse giriştiğini yaza
rak Çan ittiham ediyorlardı. Nihayet Avusturyayı, h atta Yunanistanı suçlu görenler de vardı. Bu devletleri kızdırmak veya memnun etmek için gizli bir elin rol oynadığım iddia edenler de yok değildi. Rusya sefareti ise bütün dedikodulara dudak büküyor, yal nız (hakkına istinaden) (Kondori)nin kendisine teslimini musırrane istiyordu. O kadar ısrar ve sonunda tehdit ettiler ki, Babıâli fazla mukavemetin tehlikeli olacağım anladı, bir taraftan lâzım gelen tahkikatta ikmal edilmiş bulundu, Kondori’yi sefa rete teslim etti. Derken Yıtnan harbi dayandı. Yeni Osmanlılar da derhal İstanbul ile b ir nevi mütareke aktettiler. Fakat bu m ütareke daha ziyade Sultan Aziz ile idi. Babıâli yine af edilmiyor, her işte olduğu gibi bu işlerde de hataları sayıla sayıla bitirilemiyordu. Bir taraftan Namık Ke mal bey: «■Evvelâ malûm b ir şeydir ki bugünkü günde devlet zaif, pa rası yok, askeri az, donanması intizamsız fakat o zayıf devlet o parasız hazine o az asker o intizamsız donanma b ir kaç bölük Yunan hırsızı ve b ir kaç yüz balıkçı kayığı ile uğraşamayacak mertebede değildir. Envai eslihadan maada bugün lâakâl yüz elli bin Şaspo tüfengimiz, elli altm ış cenk sefinemiz, Yunan hududu boyunda otuz bin kadar askerimiz var. Bunlara karşıdan kim mukabele edecek? Bihakkin sorulabilirdi: Yunan mı? Ne doğru dürüst b ir ordusu, ne işe y arar donanması, ne parası ne başı, ne teşkilatı vardı. Çete, komite ve bir sürü yay gara! O halde neye güveniyordu? Namık Kemal bey yazısını şu satırlarla bitiriyordu: (Zatı şahaneye şurası malûm olmalıdır ki eğer devletin kuv veyi askeriyesi hukukunu cebren almağa kâfi değilse vükâ'.âsınm dirayeti idare ile istihsali hakta ondan bin kat zayıftır. Eğer iş bu derecelere geldikten sonra yine Ali paşanın tadabiri hakimanes tekâlifi vakıanın um umunu veya bazılarını lağvettirerek saltanatı saniyyeyi Yunan devletinin dahi madununa geçirebilirse yuf bize!)
Yunanistan devletler arasındaki ihtilâfa, nihayet Rusya’ya güveniyordu. Orada o kanatta idiler ki (Büyük Yunanistan) is teyen devletler Osmanlı devletini ezmek için fırsat kolluyorlar. İşte fırsat bu fırsattır. Ve bu sebepledir ki devletler araya girip te işi hal ve tasviye etmeği üzerlerine alınca, Yunanistan'da ba riz b ir memnuniyet hissedilmeğe başlandı. F akat hâlâ nümayişler, mitingler, gürültü patırdı devam edi yordu. İşi izam etmek, ve Yunan milletinin-esarete katlanm aktansa hürriyet için ölüme hazır olduğunu., bildirmek için! — Vay, Türkler bizi tehdit ediyorlar ha!.. Ee haydi bakalım, diyorlar, ve sanki harp isteyen biz, tecavüz taarruz eden faizmi şiz gibi onlar mazlum ve mağdur rolü oynıyorlar ve böylelikle Avrupa efkârı umumiyesini kendi taraflarına çekeceklerini hesap ediyorlardı Yunanistandan hep bu ses geliyordu: — Hürriyet için, istiklâl için, derhal tecavüz, ilânı harp, hücüm!.. Ve bir yandan talebeler, gençler arasında gönüllü toplanıyor, iane defterleri açılıyor. Bütün hayat durmuş, yalnız büyük ve seri bir harp hazırlığı vardı. Ya biz? Biz sakindik. Vakıa yavaş yavaş redifleri topluyorduk, fakat telâş etmiyorduk. H attâ o sırada başka bir meselecilik bile bizi işgal etmişti: Karadağ beyi Petersburga gidiyordu, hatta vasıl olm uştu bi le. Fakat bu seyahatini bizden habersiz yapıyordu. — Vay, Devletialiye o toprağın sahibi ve zatışahane kendinin metbuu iken acaba müşarünileyh seyahatini tarafı hümayundan istizan etti mi, b ir de gezdiği yerlerde sefareti seniyelere m ü racaatla mı kabul olunuyor? Yoksa!... Derhal hatırlanıyordu ki: Reşit paşa zamanında Tunus valisi olan zat Parise gitmiş va Osmanlı sefaretine m üracaat etm eden Fransa hükümeti tara fından kabul olunmuştu. Aynile bu günkü hal. F akat bu suretikabuldan dolayı Fransa hükümeti o zaman bize tarziye vermeğe mecbur olmuştu. Yunanistanla aramızdaki ihtilâfı halledecek konferans Pa-
riste toplanıyordu. Bizim murahhasımız, Paris sefirimiz Cemil paşa idi. Bu Ce mil paşa hakkında Fransız gazeteleri şöyle diyorlardı: (Osmanlı murahhası ikinci defadır Parista sefir olan Cemil paşadır. İstanbulda, sarayda olan nüfuzu herkesçe malumdur. Müşarünileyh zevkine düşkün, yakışıklı b ir zattır. Sefarette sık sık verdiği mü kemmel ziyafetlerile m eşhurdur. Çehresi pek halim ve mütefek kir görünür. Esasen Türkler umumiyetle düşünmeğe meyyaldir ler. İşte böyle, o halde uyuyan paşayı uyandırmamalı?) Bu ne demekti, kim bilir? Konferansta Yunan m urahhası rey sahibi değildi. Bu hal Yunanlıları çok sinirlendirmiş, fakat düveli muazzamaya fartı itimatları hesabile gene coşturmamıştı. Böyle olmakla beraber birinci celseden sonra Yunan m urah hası içtimalarda hazır bulunmak istemedi. Konferans da çok uzun sürmedi. Birkaç celse., ve mesele zaten pek karışık bir halde değil, herkesin gözü önünde ce reyan edip durm uş bir hal. Ve karar, Yunanlıların memul ettiklerinin tamamile hilâfına olarak lehimize çıktı. Bu bahse, o vakitki Osmanlı devletinin vaziyetini olduğu gibi görebilmek için b ir kaç satır daha ilâve etmek zarureti vardır: Konferans şu k aran vererek dağıldı: 1869 Kânunusanisinin on altıncı günii Pariste düveli muaz zama süferasınin Osmanlı-Yunan devletleri arasında tehaddüs eden nizam faslına dair imza etikleri ilânname Yunan devletine tebliğ olunmak üzere kont (Valfski)nin oğlu ile Atinaya gönde rilmiştir. Asıl ilânname m atbuata verilmemişti. O vakit bu âdet yok tu, fakat Fransızca (Endepandans) gazetesi bu vesikayı ele ge çirmiş ve derhal neşretmişti. Vesikada ezcümle deniliyordu ki: «1869 muahedenamesini vaz-ı imza eden devletler. Devleti aliye ile Yunan hükümetinin inkitaı münasebatmdan tevellüt edebilecek mehalikten bihakkin ihtiraz ederek devleteyni müşarünileyha beyninde zuhur eden ihtilâfın teskini hakkında itti fak etm iş ve bu bapta b ir konferans akti için Fransa imperatoru nezdinde olan sefirlerine mezuniyet vermişlerdir. Süferayi müşarinuleyhin devleteyn beyninde teati olunan
evraki dikkatle m ütelâa eyledikten sonra Yunanistanın gayreti vataniyesi kendisini şaşırtacak b ir takım saiklere ittiba ettirerek tarafı Babıâliden 11 kânunuevvel tarihile Yunan hariciye neza retine tebliğ olunan ültim atom da m eşrut şikâyetin vukuuna se bebiyet verdiğinden dolayı bilittifak izharı teessüf eylediler. Şurası m uhakkaktır ki hukuku ümem kavaidi b ir mücavir devlete hücum için hudut fırkaları teşkiline, limanlarda sefain teçhizine ruhsat vermemek hususuna sair devletler gibi Yunanistanı da icbar eder. Bundan başka bu m ütalâanın gerek düveli selâseyihamiyeye ve gerekse Paris muahedesini imza ettiren sair devletlere ilka ettiği efkârı Yunan kabinesinin takbih edemiyeceği dahi malum olduğunu konferans ilân eder, ki: Yunan devleti. Saltanatı seniye ile olan m ünasebatmda m üştereken her devlete ait olan usul ve m uamelâta riayet etmek ve Devleti Aliyeyi istikbal için temin ile beraber maziden dolayı vukubulan şikâyet için dahi hoşnut eylemek hususlarile mükelleftir.» Babıâli, notasındaki çeteler, korsan gemileri ve muhaceret meselesi hakkmdaki metalibinin terviç edildiği uzun uzadıya Yunanistana bildirilmekte ve bunların ifası Yunanistanın vazifesindendir, denilmektedir. Bu nota Yunanlıların başında bomba gibi patladı. Yine kıyametler koparmağa başladılar. Fakat Sultan Aziz memnundu. Bilhassa muhaliflerini bu me sele ile işgal ettiği ve onların tasvibini kazandığı için daha çok memnundu. Bir zar atmıştı, ve tutturm uştu. Londradaki (Hürriyet) gazetesi şöyle yazıyordu. «Yaşasın Abdülâziz Han! Aferin Babıâli!»,,.. Bu serlâvhanm altındaki makale şöyle başlıyordu: «Babıâliye aferin dediğimiz birdenbire acip görünürse de emri tabiîdir. Zira biz devletimizin saadetini o derece arzu ede riz ki onun menfaatine müteallik bir işte velev cüz-î velev savri olsun hizmet eden düşmanımıza dahi alkışhanı tahsin oluruz. C irit bellivyesinin ziri zemini tahkire uğradığı gün Osmanlı namı şecaat ittisam ı bugün dirildi, kalktı.» Abdülâziz de, Babıâli de bu ifadeden pek m e m n ı ı n oluyor lardı, Çünkü (Hürriyet) gazetesi ağır başlılığı, temiz, nezih, m u halefeti ile dahilde ve hariçte az zamanda büyük b ir mevkii tut muştu. Bilhassa başta Namık Kemal beyin bulunuşu bu gazeteye avn b ir kıymet veriyordu.
Yunanistan Babıâliye verdiği cevapta yine kaçam ak yollara sapmış, binaenaleyh meseleyi (hail) yolundan uzaklaştırmıştı. Babıâli silâh altm a aldığı seksen redif taburunu Rumelide lâzım gel diği veçhile yerleştiriyordu. Ve böylece vaziyetin alacağı yeni şekillere emniyetle intizar ediyordu. Muhaliflerin, bilhassa (Hürriyet) in Başındaki (Yeni Osman lIla rın hücum hedefleri Ali paşa idi. Ali paşa ve Fuat p a ş a Onları asla affetmiyorlardı. «Ağlamaz mı bakıp ahvali perişanımıza» «Dili canile seven devletini, milletini» «Nice zar olmayalım saltanatın haline kim» «Ne zamandır çekiyor sadrı Fuat illetini» Bazan sarayı, Babıâliyi tam am en unuturlar, fakat bu iki paşayı asla ellerinden bırakmazlardı. Fuat paşa Avrupa’da ve fat edince, karşılarında yalnız Ali paşa kalmıştı. «Şimdiye kadar kuvvei m üstakile saltanatıseniye Ali ve Fuat paşa beyninde m üştereken istimal olunurken Fuat paşanın vefatı vuku ile mün feriden ve m unhasiren tahtı saltanatı istila eyledi. Eğerçi tâgallübte daha Damat İbrahim paşa m ertebesine çıkamadıysa da dede Halit efendi raddesini fersah fersah geç ti. 1 Devlet bu zatların eline düşmezden evvel bir akçe deyni haricisi yoktu. Şimdi yüz milyon lira kadar harici ve dahili bor ca girip varidatının hemen hemen nısfını bunların faiz ve resühmallerine veriyor. Ulah ve Buğdan kaymakamları devletin em ir ve intihabile nasp olunurken bu zatların himmetile iki memleket birleştirilip idaresi b ir ecnebi prens eline verildi. Sırp ve Karadağ prensleri dahi idarei müstakille kespettiler. Velhasıl devletimizin şu üç kıta üzerinde olan hukuku yalnız lâfızda kalıp her biri Rusya devletinin politikasına girdiler. Bu zatlar Belgratta ve ona tabi kalelerde sakin İslam familyalarına emlaklerini terk ile hicret ettirdiler. Ve bu emlâkin Şırplardan alıp eshabma verileceğini resmen taahhüt ettiler. Alamadılar, veremediler. Şam vakıasından Fuat paşanın ve Giritte de Ali paşanın gör dükleri hizmetler ise herkesin malûmu olduğundan ve Cebeli Lübnan, Bulgaristan, Mısır ve Bağdat meseleleri dahi karmaka-
n şık olarak h er birinin neticesi ileride ve az zamanda görüle ceğinden tafsile hacet yoktur. Millet için sebkat eden emeklerine gelince bunun adedi ihsasi kabul olamaz!..
A Londradakiler Babıâlinin ve bilhassa sarayın israfatm a ve bu yüzden yaptığı ağır şeraitli istikrazlara çok kızıyorlardı. (Sosyete ceneral) dan yapılan (125) milyon franklık istik raz parası çoktan erimiş bitmişti. Halbuki taksitler ödenemeyordu. Daha da para lâzımdı, daha çok, pek çok para lâzımdı. Abdülâziz bu taksit meselesini halletsin ve yeni bir istikraz yapsın diye Sadık efendi isminde birini Parise göndermişti. Sa dık efendi Pariste müzakerelere daldı, uğraştı, fakat İstanbula gönderdiği haberler hiç te iyi değildi, para veriyorlar fakat şera it çok ağırdı. Keza eski taksitler meselesinde de uyuşmak isti yorlardı, gene şerait pek berbat.. Yenir yutulur şey değildi. Abdülazizi ise gelecek paralara mahsuben Galata sarrafların dan, bin kere beter şeraitle küçük küçük istikrazlar yapıyordu. Bir taraftan nafıa nazırı Davut paşayı da Avrupaya gönder mişti. O da istikraz yapacaktı. Rumeli hattının İstanbubBelgırat kısmını yapmak için para bulacaktı. Davut paşa Viyanada bir iş görmeyince, kalktı parise gitti. Sadık efendi ile elele vereceklerdi. Fakat tali Sadık efendiye gü ler yüz gösterdi ve Davut paşanın muavenetine hacet kalmadan (150) milyon franklık bir istikraz yapmağa muvaffak oldu. Ab dülâziz bu haberi alınca geniş bir nefes aldı ve derhal Sadık efendiyi, rütbei bâlâ tevcih ederek, maliye nazın nasbetti. Yeni istikraz gene (sosyete ceneral) ile İstanbul sarraflanndan Tobini’den yapılıyordu. Maliye hâzinesi bu parayı beş sene den sonra dört taksitte verecek ve yüzde on iki buçuk faiz ka bul edecekti. Karşılık olarak da Tuna, Edirne, Selânik âşan ile «ağnam rüsumu» kumpanyaya teslim olunacaktı. Bu para beş sene sonra nasıl ödenecekti? O kolay iş! Yeni b ir istikraz, en kolay vol değil mi? Çünkü yalnız Tuna, Edime, Selânik âşan mı var? Kosko ca İm paratorluğun daha neleri neleri vardı. Şimdi para bulun du ya! Bu kâfi. Üst tarafı şimdi düşünülecek iş değil. Londradakiler, (Yeni Osmalılar) bu vaziyet karşısında kıya m etler kopanyorlardı.
Nihayet (Yeni Osmanlular) hücumlarını, ithamlarını, şikâyet lerini şu şekilde hülâsa ediyorlardı: «Bu gün devletin bulunduğu hali izmihâli inkâra hiç bir âkil için mecal yoktur. Biz diyoruz ki, devleti zulüm harap ediyor. Hükümet ise kendisinin ıslahata sayinden bahsederek muterizlerin ifadatını garaz ve ya m uhalât ile uğraşmaya hamlediyor. Güzel.. Fakat devletin mebdei ıslahat olarak umumun gö züne soktuğu şey (Vilâyetler nizamnamesi) ve onun mahasinince delili Tuna vilâyeti değil miydi? İcraatı mezkûre ise Mithat pa şanın eseri idi. Mithat paşa bu nizamname olmasaydı bile gitti ği yerde o şeyleri yapacaktı. Çünkü büyük adamdır. Öyle olduğu halde bile Mithat paşayı neden Tunada bırak madılar sonra tanzimi kavanin için şurayi devlet yapıldı, riyase te gene Mithat paşa getirildi. Fakat daha bir iş görmesine mey dan bırakılm adan Bağdata kadar gönderildi. Niçin? Terakkiyatı asriye ve terbiyei umumiyeye bahişten bahse diliyor. Halbuki muarifimizin bu günkü bütçesi hafiyelerin, İs tanbul zaptiyesinin tahsisatının bile dunundadır. Bu tahsisat ile mi m aarif ıslah edilecek? Vücudu memlekete arız olan ileli mühlikenin en âcili mâli yenin halidir. Mülk rehin ederek ve sırf dolandırıcı kârı faizler komisyonlar vererek borç alıyoruz. — Niçin?
İdarei haziranın en büyük marifeti olmak üzere mülkümüz de mevcut olan akvam arasında müsavatı umumiyeyi tesis et tiğimizden 'bahsedip duruyoruz. Biz asker veriyoruz, hıristiyanlar vermiyorlar. Bu ne biçim müsavat? İstanbul kodamanları, azamikiram hazaratı, m aaşları te dahüle kalsa bile nihayet dört beş aylıkları kalıyor, fazlası yok, halbuki Giritte düşmana karşı göğüs veren askerin elli aylığı tedahülde kalıyor, elli aylık, bu elli aylık.. Niçin? (Yeni OsmanlIlar) Avrupadan saray ve Babıâliye ağır ağıı. fakat bile fasıla oklarını atm akta devam ediyorlardı. İstanbulda da aynı hedefe karşı sessiz, hesaplı bir faaliyet yok değildi. Fakat saray kendi hava ve hevesinde idi; para ve paranuı oluşturduğu zevk ve sefa.. Bu arada vatan ve hürriyet için u
zak ve yakınlardan kopan feryatlar istipdat heyülâsının kulağına bile erişemiyor gibi idi. GARİP BİR ZİHNİYET
İstanbulda ise o sırada (Kurye Doryan) gazetesi ile (Latürki) gazetesi arasında şiddetli bir münakaşa başlamıştı. Münakaşanın mevzuu şu idi. Her iki tarafta usulü meşve ret) tavsiye etm ekte diğerinden evvel davrandığım iddia ediyor du. İstanbulda birde (Jurnal da Konstantinol) isminde bir gaze te vardı. Mösyö Deloue isminde biri İstanbula geldi ve bu gaze tenin başına geçerek adım (Latürki) ve tahvil etti. Ve derhal kemali cesaretle (usulü meşveret) den bahseden ve bu usulü tavsiye eden hararetli makaleler yazmağa başladı. (Kurye Doryan) gazetesi de bu bahse daldı, işte böylece (Ben daha evvel bundan bahsettim» m ünakaşası başladı. Asıl garibi saray bu işe ses çıkarmıyordu, yahut çıkaramıyordu. H attâ (Latürki) gazetesine Babıâlinin mürevviciefkân nazarile bakanlar bile vardı. Belki de öyle idi. Tuhaf değil m i ? Türfcçe b ir gazete (Millet meclisi) (Meclisi mebusan) (Usu lü meşveret) sözlerini h attâ ağzına alamazken, ve böyle şeylerden bahseden hariçteki gazeteler bile b ir m ikrop imiş gibi Türkiyeye sokulmazken, payitahtın göbeğinde çıkan fransızca gazete ler açıkça bu bahsi yapıyorlar ve memlekete (usulü meşveret) tavsiye ediyorlardı. Sarayın, Babıâlinin âdeta tasvip eder gibi susuşu ise çok garip b ir zihniyet ifade etmiyor mu idi? Londra'da bu vaziyete seyirci olan (Yeni Osmanlılar) şa şırmış kalmışlardı. Kamal bey bu fransızca gazeteleri önüne koy muş, Pariste çıkan hürriyetperver bir gazetenin lisanından fark sız hürriyet ve m eşrutiyetten, hem de İstanbulda, böyle açıkça bahseden bu vesikalar karşısında şaşırm ış kalmıştı. Bir hayli düşünmüş, düşünmüş ve demişti ki: Burada ne duruyoruz artık, kalkıp İstanbula gidelim ve orada b ir fransızca gazete neşredelim, en kestirme yol bu değil mi? Gülüşmüşlerdi. Bu gülüşte b ir hayli de istihza mündemiç değil mi?
Koca saray, koca Babıâli...! Daha o vakit her hangi bir ecnebinin, Türk yurdunda, hattâ hürriyet bahsında, bir öz Türke nazaran ne derece nisbetsiz, hu dutsuz imtiyaz sahibi olduğunu gösteren bu küçük hadise bile bugünkü neslin ibret ve hayretle dikkat edeceği b ir noktadır. ABDÜLHAMİT İLE KARŞI KARŞIYA Sultan Azizin nasıl tahtından uzaklaştırıldığı ve nihayet ve fat ettiği kadar, sultan Murat devri de şimdiye kadar bütün teferriiatına kadar doğru, yanlış gazetelerde, kitaplarda, mecmu alarda, bilhassa son b ir kaç sene zarfında, günün modası şeklin de karie yorgunluk verecek tarzda uzatılmış durulm uştur. Fakat asıl bu devirden sonradır ki, Abdülhamidin tahta çı kışı ile (devri istibdat) bütün azametile (!) başlar. A Abdülhamit tahta çıkıncı etrafına evvelâ dam at Mahmut, küçük Sait ve İngiliz Sait paşaları aldı. En çok itim adı bu ze vata idi. Esasen daha vaziyete hâkim değildi. Veliahtliği zamanında, vakıa ahvali muntazaman takipten, günü gününe vaziyeti göz önünde bulundurm aktan uzak bulunmuyordu. Fakat, nede ol sa böyle bu kadar çabuk m uradına ereceğini pek kestirmedi ğinden pek hazırlıklı değildi, acemi idi de dinebilir, bu sebeple eldeki unsurlardan şöyle gelişi güzel istifade etmekten başka, yapacak b ir şey bulunmadığına hükmetti. Mithat paşa, Abdülhamit nazarında minilenmişti. Fakat ne olursa olsun gene paşadan çekiniyordu, çünkü biliyordu ki, paşa yalnız değildir. Arkasında, etrafında (Mithat paşa fırkası) dedik leri münevver b ir kütle vardır. Küçük henüz pek büyümemiş, fa kat her halde münevver ve binaenaleyh tehlikeli b ir kütle. Bu sebeple Mithat paşayı büsbütün uzaklaştırmak, yanından atm ak işine gelmedi, bilâkis ona zahiri bir itim at ve m uhabbet göster meği tercih etti. Bu düşünce ile hattıhümayunun tahririni Mithat paşaya ha vale etti. Mithat paşanın yazdığı hattıhümayun memleketin bü tün ihtiyacatı nazarı dikkate alınarak hazırlanmıştı. Bittabi bu yazı ile idarei hükümetin tamamile b ir idarei m eşruta suretinde olacağı, vadolunuyordu. Onun bu vadi kuvvetli, sarih, her türlü şek ve şüpheyi bertaraf edebilecek, memleketteki ve hariçteki
bütün ah ran n beklediği vaitti. Abdülhamit hattı okudu, yanın da alakoydu ve kim bilir ne kadar uykusu kaçarak, kaç defa tekrar tekrar okudu. İşte Abdülhamit ile Mithat paşa arasındaki ilk ihtilaf se bebi bu hattır, böyle daha ilk temasta, ilk işte, ilk günlerde ihtilâf, hem de esaslı bir ihtilâf doğmuştu. Çünkü ne Abdülhamit usul ve idarei m eşrutaya yanaşabilirdi, ne de Mithat paşa bun dan vazgeçebilirdi. Bir kenara atılan Mithat paşa (hattı) kimseye gösterilmedi. Yeni hattın tahriri, Ceydet paşaya havale edildi. Ve bu hatta yine bazı tadilât ile kabul edildi. Culûsun on ikinci günü merasimle okunan ve ilân edilen bu hattıhümayunda icraat ve ıslahattan pek sathî bir surette bah sediliyor, ileride açılacağı vadedilen (meclis) hakkında ise esas lı hiç bir malumat verilmiyor, bir kelime ile (ahrann) ağzına bir parm ak bal çalmıyordu. Bittabi kimse bu oyuna aldanmadı. Umumî hoşnutsuzluk baş gösterdi. M ithat paşa, zaten, Abdühamitten, fazla bir şey beklemi yordu. Biat günü onu görenler, renginin sararmış, çehresinin ça tılmış, her halile ademi memnuniyetini izhar eden bir vaziyette olduğunu anlıyorlardı. Bir m üddet sonra vadedilen (kanunuesasi) nin tanzimi me selesi ortaya çıktı. Abdülhamit, ismi (1 anunu esasi), fakat muh teviyatı itibarile, onu, istediği gibi icrayı hüküm ette serbest tamamile serbest bırakacak b ir şey istiyordu. Mithat paşanın yaz dığı kanunu esasiyi beğenmedi, Ve paşaya (mektum) kalması kaydile ve kendi noktai nazarına göre (usul ve istidadı memle kete muvafık olmıyan şeylerin) islâh ve tâdili talebile kanunu şu mektupla iade eyledi: Veziri Sadakatsemlrim Mithat Paşa Mingayri resm huzurumuza taktım ettiğiniz kanunu esasî lâ yihası manzurumuz oldu. Bunun ahkâmı şamilesinde usul ve istidadı memlekete muvafık olmıyan şeyler görülmüştür. Efkâ rımız memleketin temini istikbaline kifayet edecek b ir idarei sahiha vaz’ma m asruf olduğundan bu bapta ibraz olunacak me sai baisi taktirim iz olur. Kaldı ki ittihaz olunacak tanzimatı cedidede tebamızm ihtiyacının hukuku hükümetle telifi dahi aazzı maksadımızdı, Benaberin lâyihai mezkure havassı vükelâmız beyninde bizzikir esası mezkûre göre tadil olunmak matlubum olduğunu tebliği selâmımla sadırazamımıza ifade ve işbu em
rimizi dahi irae edesiniz. H er halde em ir ve maksadımıza göre â sa n rüuyvetmendi ibraz eylemeniz hamiyet müslümenizden memul ve işbu emrimizin sadırazamımız beyninizde mektum kalması matlubumdur. 9 Zilkade 93 ABDÜLHAMİT Mithat paşanın yazdığı kanunu esasi, bir hayli tadilâtla 12 kânunuevvel 1293 te Babıâlide büyük merasimle ilân olundu. Mithat paşa bu eserini de karm a karışık, bütün kuvvetini, asıl ruhunu ve canını kaybetmiş b ir şekilde görünce kızdı. Abdülhamit paşanın ve paşa fırkasının hoşnutsuzluğunu gayet iyi anlıyordu. Fakat ne olursa olsun kuvvet kudretinden bir şey kaybetmek istemiyordu. Onun bütün arzusu im paratorluk tah tında keyfemayeşa hüküm sürmek idi. Yaradılış itibarile başka türlü düşünemez, başka türlü hareket edemezdi. Etraftaki memnuniyetsizliği, dedikoduları görünce hafiye lik usulünü ihdas yeniden etti. Korku onu artık sarmıştı. Her kesi kendine düşman biliyordu. Bu korku onu Beşiktaş sarayın dan yıldıza sürükledi. Yıldız İstanbul ortasında ayrı b ir memle ket, ayn ve mahfuz b ir kale m etruk b ir ada gibi idi. Öyle oldu ğu halde, b ir müddet sonra kendini orada bile kâfi derece tahtı emniyette göremedi. Hafiyelik alıp yürümüştü, bu yüzden kolayca mevkî ve ser vet sahibi olanları gören bir çok düşkünler, hemen o yola sap mışlardı. Babasını jurnal eden evlâtlar, kardeşini ele veren kar deşler vardı, dost dostundan emin olamaz b ir hale gelmişti. Abdülhamit sağdan scfldan yağan jum allann b ir çoğunun sırf göze girmek, b ir şeyler koparmak için uydurulmuş oldukları nı bildiği halde, vesvese ve vehimden ¡kurtulamadığı için gene onlara b ir ehemmiyet veriyordu. Çok defa en yakınlarına: — Ne yapayım, bu illetten kurtulamıyorum, istediğim halde elimde değil, b ir türdü vehimden kendimi sıyıramıyorum, derdi. Fakat bu itiraf, onu affettirmeğe kifayet edemez! Bir millet, otuz üç sene çektiği azabı, sebebi bir müstebedin vehim ve ves vesesi de olsa, asla affedemez! MİTHAT PAŞA
Mithat paşa, o ayrı b ir dertti! Abdülhamit vakıa mütered ditti, fakat bu tereddüt çok sürmedi, etrafın teşvik, âdeta tazyi
ki, Abdülhamit te paşaya karşı zaten mevcut olan buğuz ve kini körüklemişti. 294 senesi kânunusanisinin yirmi dördüncü pazar ertesi gü nü sadırazam Mithat paşa sabahleyin birdenbire, alelacele sa raya çağrıldı. M ithat paşa kendisinden iş sorulacağı, iş isteneceğini zan nederken, ona: — Mührü sedareti derhal teslim ediniz, dediler. Paşa mütehayyir, cebinden m ühür kesesini çıkarıyor ve uza tıyor. «İzzettin» vapuru çoktan hazırlanmış, Dolmabahçe önün de bekliyor. Mithat paşaya; — Buyurunuz, diyorlar, — Nereye? Cevap yok, Buyurunuz. Vapur hazır! Paşa görüyor ki çare yok, k ararlan k a ti, gidiyor, fakat ne reye götürüleceğini bile bilmiyor, söylemiyorlar; — Bari diyor, b ir kere evime uğrayayım, çoluk çocuğumla — Hayır, vedalaşayım. — Onlan buraya çağınnız, bir veda, yalnız bir veda.. — Olamaz.. Mithat paşa mütevekkil yürüyor, yanında yaverler muhafız^ lar.. o dakikaya kadar uykusunu, rahatını, huzurunu terkederek, devlet ve memleketin m aruz kaldığı binbir tehlikeyi bertaraf etmek için didişen, uğraşan, çabalayan ve gayesine irişmek üzere olduğunu hissederek biraz m üsterih ve mes’ut olan koca ihtiyar, şimdi bütün eserinin tarum ar olduğunu, hazırladığı şeylerin kim bilir hangi naehillere bırakılacağım düşünerek ve yalnız bu düşünce ile müteellim. Sarayda biraz evvel azlini haber vermeğe gelen mabeyin fe riki Sait paşaya bu işlerin sebebini soruyor, bu nazik zamanda neden iş başından uzaklaştırıldığını anlamak istiyor. Sait paaş Abdülhamide gidiyor ve ondan aldığı cevabı getiri yor: Kanunuesasinin 113 üncü maddesi mucibince suihalleri zap tiye nezaretinin tahkikatile tahakkuk edenlerin hariç memalike nefi ve teb'itlerine Padişahın kanunen hakkı vardır!.. Sait paşa zaptiye nazın Ömer Fevzi paşanın mührile mühürlenmiş iki ju r nali uzatıyor.
Mithat paşa jum allara bakıyor. Bu jum allar bir gün evvelki tarihi taşıyorlar. Biri Beyoğlunda b ir gazinoda Tophane mülâzimlerinden birinin, b ir arkadaşına Mithat paşanın diktatör ola cağını söylerken işitm iş olduğunun hikâyesi, ötekide aşağı yuka rı ayni şey, ve her biri ikişer üçer satırlık.. İşte bir sadırazam hemde Mithat paşa gibi bir baş böyle sudan iki jurnal ile tebit ediliyordu. Mithat paşa ses çıkarmamıştı. Oradan çıkarken Sait paşa tekrar geliyor, ve padişahın selâmile beraber, yakında yine İstanbula getirileceği hakkında sa dır olan iradei seniyeyi tebşir ediyor. Mithat paşa artık dayanamıyor: Teessüf ederim ki, diyor İstanbula avdetimde ne şevkatlü efendimizi bu saraylarda ve nede mülkü yerinde göremiyeceğim. Yapılan hataların o vakit derecesi anlaşılacaktır. Fakat telâfiimafat mümkün olmıyacaktır. Bunların aynile ve tamamile huzu ru şahaneye arzını rica ederim.
A Halkın Mithat paşaya muhabbeti çoktu. Bunun için saray bu teb’it işine başka b ir renk vermek istiyor ve o günkü gazete lerde Mithat paşanın hiyanetine müteallik evrakı tutulm uş ve azil ve nefyi bunun üzerine vuku bulmuş olduğu ilân ediliyordu. Halk bunun b ir yalan olduğunu anlamıyor değil. Fakat istibdattan gözü yılmaya başlamış olan halk hiç ses çıkaramamıştı. İzzettin vapuru paşayı Brendizi’ye götürüyor. Paşa oradan Napoliye, b ir m üddet sonra İspanyaya gidiyor, ispanyada iki ay kadar eski sarayları, Endülüsü geziyor. O sırada Rusya ilânıharp ediyor. Harp fena gidiyor. Meclisi mebusen, Abdülhamidin b ir emrile dağıtılıyor. Mithat paşa belki b ir iş görebilirim diye Londraya gidiyor. Orada b ir çok İngiliz ricalde temas ediyor. Babıâli lehine İngilizlerin muzaheretini temine çalışıyor. Parise, Paristan Viyanaya hareket ediyor. Ve oradan saraya şu telgrafı çekiyor. «Londrada ikametim esnasında bütün kuvvei âcızanemi dev letin menafii, hükümeti metbuamm şan ve haysiyeti ile m ütena sip b ir sulhun aktı hususunda çalıştım. Bu bapta bazı netayici haseneye muvaffakiyetimden dolayı müftehirim. Şimdi Viyanada bulunduğum cihetle aynı hattuhareketi takip etmeği arzu ediyorum. Teşebbüsat ve icraatımın tasvibi âliî cenabı padişahiye m ukarin bulunması bittabi elzem olmakla bu bapta zatı
hazreti padişahimin amali seniyeleri ve hüküm etin takip ettiği hattu hareketin âcizlerince az çok malumiyeti husulü um ure hâdim olacağından tebliğini arzu eder bulunduğumuz buhranı ida re içinde tevdi olunacak her vazifenin vus’u iktidarım dahilinde ifasını m aal’iftihar kabule m ecbur olduğumu arzederim. MİTHAT Cevaba intizar ederken Viyanada teşeöbüsatta bulunmuş, bir çok faideli işler görmüş ise de, ona selâhiyet veren m üsbet b ir cevap alamayınca her iş yüzüstü kalmıştır. F akat Mithat paşa gene boş durmuyor. Mithat paşa Avrupa efkârıumumiyesini ve ricalini lehimize mıyor ama, kalkıyor, düşünüyor, Kışla hüküm et konağının karşısındadır. Pencereden bakıyor. Hayret içinde, olduğu yerde kalıyor, Filhakika kışlada bir fa aliyet var. Asker, zabitler, gidip geliyorlar, hazırlanıyorlar. Paşa, nihayet b ir suikast., hükmünü veriyor. Feci b ir suikast. Belki de yalnız kendisine değil, bütün ai lesine karşı b ir suikast. Derhal giyiniyor ve arka kapıdan so kağa çıkıyor. Uyku sersemliği ile b ir müddet sokakta öylece duruyor. Bu ânî hareket, bu baskın hiç düşünmediği, tasavvur et mediği b ir şey! Şimdi ne yapmak lâzım? Nereye, ne tarafa gidecek? Birden silah sesleri başlıyor. Kurşunlar yakınlara düşüyor. Paşa sokakta, karanlık sokakta yapyalnız, m ütereddit, he nüz ne yapmak lâzım geldiğini tayin edememiş.. Nihayet b ir arabaya atlıyor: — Frenk mahallesine! Araba İzm ir’in iri taşlı kaldırım ları üzerinde seke seke, sallana sallana ilerliyor. Tam Fransız konsoloshanesinin önünden geçerken birdenbi re, âni b ir kararla: — Dur. diyor. Arabadan iniyor ve Fransız konsoloshanesine giriyor. Ötede Kışlada toplanan askeı, bir kale m uhasara eder gibi hükümet konağını sanyor. Zaten planlar evelce hazırlanmış. İstipdat adamları içeriye girip soruyorlar:
— Paşa nerede? — Nerede vali paşa? Gözler fırıl fırıl dönüyor. Fakat paşa yok! Kadınlar, paşanın biraz evvel sokağa çıktığını söylüyorlar. Kim inanır? Önde Hilmi paşa, arkasında Mithat paşanın yaveri Hüsnü bey odaları aramağa başlıyorlar. Paşanın karyolasının altı, üstü odanın her tarafı kanepelerin altlan, dolaplar, sandıklar, yükler, tavan aralan, mutfak, kiler her taraf, her köşe, her delik aranıyor. Paşa yok! celp için Fransızca, İngilizce risaleler tap ve tevzi ettiriyor, mütemadiyen çalışıyor. Saray bu faaliyetin farkındadır. Fakat bir iş görse, (Mithat paşa yaptı) diyecekler diye çekinivor. En nazik b ir zamanda dev let menfaati bu derece ihmal edilebilir mi? Bu sualin cevabını tarih versin! Bir gün, Londra sefiri Mosorus paşa, Mithat pasava (Mazh an affı âli olduğunu) ve şimdilik ailesile birlikte Giritte, Hanyada oturm ası tensip edildiğini bildirmiştir. Abdülhamit, Mithat pasava para da gönderiyor, bir taraftan da ailesi İstanbuldan Giride müteveccihen yola çıkanlıyordu. Mithat paşa Londradan Giride hareket ediyor, ailesi de ora ya geliyor. Şimdi paşanın düşündüğü, yeniden yuvasını kurduğu Han-’ ya’da, sâkin asude b ir hayat yaşamak, kitaplarile başbaşa son günlerini geçirmekti. Bir müddet böyle oturuvor. Fakat bu, çok sürmüyor; iki ay sonra tepeden iner gibi b ir irade ile Suriveve vali oluvor. Bu memuriveti kabul etmek istemiyen paşaya İstanbuldan saray mensubini mekfuolar yazarak bu tayinin sırf padişahın bir eseri teveccühü olduğunu, zinhar reddetmemesini bildiriyorlar. Pasa yeni b ir mesele çıkarmamak için Suriyeve gidiyor. Orada da rahat yok, oradan Avdın valisi oluyor. İzmire hareket ediyor. Fakat İstanbul paşa aleyhinde çorap örmekte berdevam dır. MİTHAT PAŞA NASIL YAKALANDI VE NASIL BOĞULDU? 1926 senesi mayısının dördüncü salı gecesi.. Mithat paşa İz m ir hüküm et konağındaki harem dairesinin yatak odasında uy
kuda.. Paşayı uyandırıyorlar, ve zaten paşa aleyhinde bulunan ya veri Hüsnü beyin çıkıp kışlaya gittiğini, mabeyinden gelen telg raf üzerine kışlada bir tabur nizamiye ve iki tabur redif askeri nin silah altına alınarak hüküm et konağını saracaklarım ve pa şayı tutacaklarım adamları haber veriyorlar.. Paşa evvelâ, inan mıyor. Hiç bir günahı yok, olsa bile çoluk çocuğu arasında uyu yan ihtiyar b ir adamın tutulm ası için iki bin m üsellâh askere ne lüzum var? Bu işi iki kişi, hatta bir kişi bile görebilir. İnanO vakit, bu, şikârını kaçırmış suratlara bir hüzün çöküyor, Deminki kahram anlar şimdi birer cellât gibi ev halkına saldırı yorlar. Tazyike başlıyorlar: Belki böylece paşanın izi bulunur. Bu da faide vermiyor. Nihayet işi anlıyorlar. — Paşa Fransız konsoloshanesinde imiş! Gece bitiyor, sabah başlıyor. Izmirde bütün konsoloslar Fransız konsoloshanesinde top lanıyorlar. Hepsi hayrettedirler. Dünyanın hiç b ir tarafında bu na benzer b ir iş ne görmüşler, ne işitmişlerdir. Mithat paşaya hürm etleri vardır, onun ne kıratta bir adam olduğunu biliyorlar. Paşa ile uzun uzadıya görüşüyorlar ve gidiyorlar. Kışlaya dönenler tabii vaziyeti olduğu gibi İstanbula yazıyor lar. Mithat paşa konsoloshanede işin alacağı şekli bekliyor ve beklerken İstanbuldan, adliye nazın Cevdet paşadan b ir telgraf alıyor. Cevdet paşa (tarafı şahaneden bir vilayet valisi bulun duğunuz halde mingayri memul hükümeti terk ederek Fransa konsoloshanesine iltica etmeniz mucibi taaccüp ve teessüf olmuş tur.) Diye başlayan bu telgrafında (sultan Azizin katili mese lesinden dolayı icap edenlerin istintak ve muhakemesi sırasın da sizin dahi muhakemeniz lazım gelip sayei madelet vayei hazreti şahanede hiç kimse hakkında bilâsübüt ceza icra olunmak ihtimali olmadığından ve adliye teşkilat ve icraatının isabet ve hakkaniyeti Avrupa devletlerinin dahi m usaddaki bulunduğum dan hemen adliye m em urlarına teslim olmanız lazım gelir) di yor. Paşa, bu telgrafı okuyunca: — Suphanallah, bu nasıl acaip davet ve ne garip kanunu adalettir, diyor. Mithat paşa, İstanbul,a adliye nazırına cevap veriyor:
«Abdülazizin katli maddesi makamı resmiden henüz şimdi işittiğim b ir söz olup her ne ise, madem ki böyle b ir dâva var mış ve bize dahi taalluk etm iştir, davet ve muhakeme için bir kaidei umumiye varken asker sevkile bu derece bir muamele ve şiddet icrasına mecburiyet neydi? Bu işe dair b ir sual vuku bulduda cevap mı vermedim, yoksa muhakemeye davet olundum da im tina mı eyledim?) dedikten sonra (muhakeme maddesi benim de istediğim şeydir. Fakat şu vukuat üzerine emniyetim kalma dığı cihetle hayat ve namusuma halel gelmemek ve edilecek mu hakeme alenî olmak şartı temin olunur ise muhakemeye hazı rım ) diye bitiriyor. Cevdet paşa, hususi bir vapurla İzmire bir heyeti istintakiye gönderildiğini yazıyor. Mithat paşa iki gece kaldıktan sonra, perşembe günü kon soloshaneye gelen Hilmi paşa ile birlikte kışlaya gidiyor ve bövlece tekrar istibdadın eline düşmüş oluyor. Paşayı, limanda bekliyen (İstanbul) vapuruna bindiriyorlar. Abdülhamit Mithat paşayı getiren vapurun İstanbula gece yansı gelmesini istiyor. Pazar gecesi Dolmabahçe önünde demir atan vapura iki yaver gelip paşayı Yıldıza götürüyorlar. Yıldıza Çadır köşkünde Mithat paşaya b ir oda hazırlanmıştı. Odanın kapısında dişinden tırnağına kadar müsellah boşnak ve am avut nöbetçiler bekliyor. Ertesi günü Sururi efendinin riyasetinde bir heyeti istintakive toplanıyor. Paşayı yolda, vapurda da istintak etmişlerdir. Bütün mesele Abdülazizin katledildiği ve bu katlin sultan Murad’m emrile vuku buldu İhı ve o zamanki vükelanın bu işte rey ve dabli bulunduğu maddelerindedir. Mithat paşa diyor ki: — Bu işin iki ciheti var. Birisi Abdülaziz’in hal’i diğeri katli meselesidir. Hal meselesi mülk ve milletin ve devletin selâmeti için umum halkın ittifakile icra olunmuştur. Bunu ispat için mü hürlü kâğıdımız yoktur ve olamaz. Fakat asıl senet bu tebeddülü halkın kemali memnuniyetle kabul ve telâkki etmesidir. Eğer meselenin bu cihetinde şüphe olunan b ir yer varsa cülûs günü yalnız Babıseraskeriye biat için gelen vükelâ, ulema, vüzera vesair erkân ve memurini devletin ve gene o gün Babıseraskeri avlusu ile Beyazıt meydanında toplanan ve sedayı m eser retleri âsümana çıkan halkın b ir kere d aha celp ve davetile hal li şüphe edilmek mümkündür. Bunun icrası tekellüfü ve müşkül
ise de külfet ve himmeti devlet hesabına yalan söylemekten ehvendir. Mithat paşaya dik dik bakıyorlar, sanki (hâlâ o adam, hâ lâ uslanmamış..) der gibi bakıyorlar. O, devam ediyor. «.. Katil meselesine gelince bunun asıl ve esası olmadığı bir tarafa kalsın. Bunda vükelânın yani hal işinde bulunan erkânı devletten birinin cüz’i ve külli methali olduğuna dair hiç b a kimse tarafından b ir söz tefevvüh olunmamışken hal’ hususun da bulunmalarından katil dahi etmiş olacaklarını istidlal etmek pek yanlış ve fahiş b ir suizan ve iftiradır..» Dedikten sonra bu hususta gayet kuvvetli, gayri kabili cerh delâil sayıyor. İstipdat adamları, hepsini dinliyorlar ve cevap veriyorlar: «Sultan Abdülazizin hal'edilmesi cihetile katil ve itlâf edil miş olması ve bunun da hal’edenler tarafından vuku bulması tabiîdir. Zira, eslâfte dahi hal’edilen padişahlar katlolunmuştur. Ve bu fi’Iin asıl âmiri Sultan Murat olup vükelanın rey ve hare keti onun emrinin infaz ve icrasından ibarettir!,, inat, inat değil Abdülhamitten alman emri infaz! Mithat paşa gene cevap veriyor, tarihten m isaller getiriyor. Avcı Sultan Mehmedin de hal'edilmiş olduğunu, fakat hal’den sonra eceli gelinceye kadar yasadığını ve nihayet iste sultan Muradın beş sene evvel hal’edildiği halde hâlâ hayatta olduğu nu anlatıyor. Sonra ne kendisinin ne Rüştü paşanın böyle b ir cinayete alet olacak kadar akılsız olmadıklarını söyliyor. Fakat kim dinler? Birden Mithat paşaya soruyorlar: — Ya (Nisbetiye) meselesine ne dersiniz? Nisbetiye meselesi, Nisbetiye.. Nisbetiye.. Mithat paşa hiç böyle b ir mesele hatırlamıyor. İzah edivorlar: Sultan Murat tahta çıktıktan sonra, cülusun dördüncü günü kendi kardeşlerinden dördünü itlaf ettirm ek için bunlara b ir zi yafet tertip etmiştir. Bu ziyafet (Nisbetiye) kasrında hazırlan mıştı. Fakat Abdülhamit işte b ir suikast olduğunu anlamış ne kendisi gitmiş ne de kardeşlerini göndermiştir, Bu işte o za manki vükelânın da dahli vardır! — Bu işe ne buyurulur? Mithat paşa yeni işittiği bu oyunun manasını anlıyor — Sultan Murat, diyor, biraderlerinden bazılarına b ir ziya-
fet vermek istemiş ve davet etmiş. Bu, her vakit görülen şey lerdir. Bunun bir suikast niyetile olduğu acaba nereden bilin m iştir? Mithat paşaya, bizzat Sultan Hamit teferrüs ve istidlal bu yurdu. H atta Nisbetiye Kasrı civarında bu iş için hazırlanmış olan bazı adamları dahi görmüş olduklarından bunun sıhhati vu kuunda şüphe olmadığı., söyleniyor. Mithat paşa uydurma vak’aya şaşıyor: — Ben, sultan Muradın, biraderlerini taltif ederek zamanı sabıkta çektikleri sui muamelât ve tazyikatm mükafatını göster mek ve daima kendilerile birlikte bulunmak niyet ve arzusunda bulunduğunu lisanından işittim. Dedikten ve böyle b ir davetten haberdar olmadığını, hatta (Nisbetiye) kasrının nerede olduğunu bile bilmediğini söyledik ten sonra, böyle b ir cinayet işlenmiş olsa idi bütün memleketin bu cinayeti kimin yaptığını derhal anlayarak telin edeceğini, ve böyle cinayetten m aksat eğer saltanatı veliahtsız bırakm ak ise, sultan Muradın dört biraderini itlâf ile gene veliahtsız kalmış olmıvacağını, çünkü arkada Muradın başka kardeşleri, Yusuf, İz zettin, Mehmet ve Çelaleddin ve Şevket efendilerin bulunduğunu anlatıyor, bu haberin pek mantıksız b ir şey olduğunu izah edi yor. Bu müdafaaya cevap veriyorlar: Maksat hanedanı Osmaninin mahvıdır. Ondan sonra bir Cumhurivet teşkil edilecek ve Sultan Azizin hal’ında bulunan vükeladan biri reisicum hur olacaktı! Bununla açıktan açığa Mithat paşaya (bütün bu cinayetleri sen yapacaktın. Maksadın reisicum hur olm aktır) diyorlardı. Mit hat paşa koca ihtiyar, onu mahvetmek isteyenlerin yorulmadan üşenmeden uvdurduklan ve ona atfettikleri şevlere madde mad de, birer birer kat'i cevaplarını veriyor. Günlerle, sabahtan ak samalara kadar istintaklar devam etmiştir. Sualler daima Abdülham it tarafından verilirdi. Abdülhamit istintak yapılan odanın yanındaki odada, kapı arkasından Mithat paşayı dinlerdi. Hatta bir gün Mithat paşa aptest bozmak için dışan çıktığı vakit yandaki odanın kapısı önünde Abdülhamidin adamlarının bekleştiklerini görmüştü. A Mithat paşanın muhakemesi hayli uzun sürmüştü. Bu m u
hakeme notlarından bazı küçük parçalar alıyorum. Bu parçalar bu tarihi muhakemenin en karakteristik noktalandır: Reis - ittiham mazbatasını okumuştursunuzdur. Ne dersiniz? Mithat paşa - itiham mazbatasının yanlız iki mahalini doğru, sahih buldum: Birisi başındaki besmelesi diğeri nihayetindeki tarihidir. Mithat paşa Merhumun (Abdülâzizin) diri diri defnolduğunu m azbatada yazıyorsunuz. Keşfeden, muayene eden etibba bunu anlıyamamışlar mı? Deli Mustafa mıdır, pehlivan mıdır, bir herifin sözile ve iki harem ağası arabm lakırdısıile on bir nefer bicüriin zevatı idam etmek mi istiyorsunuz? Reis Mithat, senin bu söylediğin kelâm lar dahi senin için başkaca b ir cinayettir. Mithat paşa acaip, siz bizi idam cezasile hükmetmişsiniz. Şimdi fazla olarak bir kabahat ve cinayetimiz daha olursa ölü mün üst tarafında başka cezaya mahal olmadığından onları da mezarlarımızın taşlarına yazabilirsiniz. Yoksa m üdafaa için bizi söylemekten menedemezsiniz. Müddeiumumi (ayağa kalkarak) Mithat paşa burada ka nundan bahsediyor. Halbuki kendisini kavanini cadidenin hiç birisini kabul etmemiştir. H attâ geçen gün bir adet usulü mahakeme kanunnamesi istetti, gönderdik. Kitabı yırtık sobaya at mış, vakmıştır. Mithat paşa (Elindeki mevzuubahs kanunnameyi göstere rek) Efendi, yakmış olduğumu beyan ettiğiniz kanunname bu rnudur, şu yalanı irtikâba neden m ecbur oldunuz? Müddeiumumi Evet budur, lâkin ben ne bileyim, bana öy le sövlediler. Hâşa ben yalan kabul etmem. Mithat paşa Yalan söyleyip, yalan olduğunu ikrar edip te yalanı kabul etmem demek başka bir yalandır. Ey reis efen di, bu da bizim mezar taşm a yazılacak b ir cinayet değil ise tevarihe yazılacak b ir ibrettir. Reis (Mithat paşaya) Cennetmekân Sultan Abdülâzizin şahadetinde sizin dahi rey ve methaliniz sabit olmuştur. Mithat paşa Gerçek mi söylüyorsunuz, öyleyse benim de diğim sözlerin hiç birisini dinlememişsiniz. Bu halde muhake meye ve sual ve cevaba ne hacet vardı? Reis Siz de diğerleri gibi amiri m ücbir olmak sıfatile müttehemsiniz!
Mithat paşa Hem kanunen amiri m ücbir ne demektir? Reis - Kanunen am iri m ücbir tehdidini ikaa kadir olandır. Siz dahi o vaktin hükmünce tehdidinizi ikaa m uktedir olduğunuz dan kanunen amiri m ücbir addolunursunuz. Mithat paşa - Bu dediğiniz nasıl kanundur? Reis Ceza kanunnamesidir. Mithat paşa - Tessûf olunur ki siz henüz kanunu bilmiyor sunuz, bu hal ile de bizi muhakemeye çalışıyorsunuz. Reis Muhakeme hitam buldu. Müdafaa için diyeceğiniz var ise söylemelisiniz. Mithat paşa - ne demek, muhakemeye henüz başlandı. Ne sordunuz ise cevaplarım verdim. Siz sükût ettiniz, demek ki ka bul ettiniz. Şimdi müdafaa için ne diyeceksiniz demek nedir? Benim ittiham m azbatasına itiraz olarak hazırladığım sözlerin çoğu duruyor. Mazbatanın okunmasına intizar ediyorum. Bunlar dan başka soracağım şeyler de var. Reis - Ben size m üdafa için daha sözünüz var mı diyorum. Zira muhakeme bitti, mahkeme kapanacaktır. M ithat paşa - Verdiğim cevaplar beraeti zimmetim için hük me kâfi ise müdafa için diyeceğiniz var ise söyleyin demek ne saçma ve manasız lakırdıdır. & Mahkeme k arar veriyor: «İcra olunan muhakemede sabit olan ahkâma göre müttehim lerden pehlivan Mustafa ve iki nefer refikile Fahri, Ali ve Necip beyler katili m üteam m it oldukları gibi Rüştü ve Mithat ve Mahmut ve Nuri paşalann dahi kanunun kırkbeşinci maddesi hükmünce faili müşterek olduklarına mah keme hüküm ettiğinden ve bu gün akşam olduğundan cezalan yann tebliğ olunacaktır.» Ertesi gün çarşamba.. Öğle üzeri bütün m üttehim ler m ahke meye getirildi. Yalnız Mithat paşa yoktu. Mithat paşa karakolda alıkonmuştu. (... ve Mahmut, Nudri, Rüştü ve Mithat paşalann dahi kanu nun kırkbeşinci maddesinde m uharrer faili m üşterek cezasıle kezalik idamlanna.. bilittifak k arar verildi) tebliğ edildi. Mithat paşaya gelince, reis Süruri efendi, (her ne kadar kendisi bu k aran n müzâkeresinde bulunmuş ve rey vermiş ise de Mithat paşa ile mukaddema Tuna vilâyetinde sebkat eden bir hadiseden dolayı beyinlerinde olan eczanın tebliği reisi saniye
havale olunduğunu) beyan ile çekilip gitmişti. Husumeti şahsiyeti olduğunu itiraf ettiği bir adamı nasıl muhakeme etm iştir, nasıl karar ve hüküm vermiştir? Cezalan tebliğ olunanlar, hemen sehpaya götürülyor’.armış gibi ve her birinin kolundan ve belinden ikişer kişi sıkı sıkı tu tarak ve arkalanndan sekizer onar nefer süngülü asker takibederek Yıldızın kapısına kadar ayn ayn götürülmüşlerdi. Bu manzarayı Abdülhamit b ir kenarda, gizlice pençeresinden sey rediyordu. Fakat ondan ve onun bendegânından başkaları öteki seyirciler bu çirkin, bu zalim manzaranın karşısında tüylerinin ürperdiğini her halde hissetmişlerdi. Onlar gittikten sonra mahkeme salonuna Mithat pa şayı çıkardılar. Ona da ceza kanununun kırkbeşinci maddesi mucibince idama mahkum olduğu tebliğ edildi. Mithat paşa koca m ücahit büyük hürriyet perver bu hük mü zaten biliyordu. Hiç, fevkalade b ir hadise karşısında kal mış hali yoktu. Sakin, mütevekkil, âdeta m üsteriti. Yalnız — Altmış yaşından sonra bakiyei öm rün bundan ziyade sine tahammülü yoktur, dedi. Mahkemeden çıkıyordu. Kanının önünde onu son defa görmek üzere toplananlar vardı. Son defa ve bilhassa idama giden bu ak sakallı, hürri yet babası büvük adamın ne hal aldığını görmek için.. O. sakin kapının önüne çıktı. Arabanın yanında b ir kalabalık vardı. Kalabalığın arasında Cevdet naşa, mahkeme memurları, müddei umumî ve kurenayı şahaneden Ragm bev de vardı. RaeiD bev ki Mithat paşanın en yaman düşmanı onu ölüme sürükleyenlerin ele başılanndan idi. Mithat paşa lâhza durdu, gülerek ona seslendi: — Bevefendi, havli çalıştınız, sav ve emeğiniz bosa gitmedi. Millet ve Devlete büyük hizmet ettiniz. Eseri himmtiniz olarak idam cezasile mahkum olmuşuz. Burada sevir ve tem aşa buyurduğunuz gibi icra esnasında dahi bizzat bulunarak daha ziyade memnun olursunuz! Arabaya bindi. Arabanın etrafında b ir alay müsellâh as ker vardı. Doğruca gene Çadır köşküne götürdüler. Zulme doymayan kin ve gayze bakınız: Mithat paşa idama mahkum edilmişti. Bu büyük adam, büyüklüğüne Abdülhamidin
bile kani olduğu adam ölecekti. Hiç olmazsa, bu son b ir iki gününde veya saatinde b ir lahza rahat bırakılsın. Hayır ona bu da çok görülmüştü. Bilâkis Mithat paşanın oturduğu Çadır köşkünde, odanın pencereleri altında geçe yansından sonra sabahlara kadar mu hafız askerler silâh talimi yapıyorlar, ellerinde tabanca m ü temadiyen ateş ediyorlardı. Yıldız bahçesindeki bu hareket elbette, yalnız Abdülhamidin emrile olabilirdi. Abdülhamit elbette şöyle düşünüyordu — Uyumasın ve mütemadiyen azap çeksin !, A Mithat paşa Kur’andan, bazen de «Plotark» tan okuvor. Yıl dızda içtim alar var. Vükelâ, eski vezirler, eski sadrazam lar top lanıyor. Fakat ne oluvor, ne yapmak istivorlar, bilen yok. Mithat paşa b ir kitabın kenanna mahkemei temyize verece ği istidavı hazırladı ve Abdülhamide gönderdi. Abdülhamit tüfenkçibaşı Tahir ağa vasıtasile Mithat paşa ya şu haberi gönderiyor: «Mahkeme her ne kadar kendilerinin idam lanna hükmetmişse de ben padişahım, af ve merhamet be nim elimdedir, Mithat paşa keder etmesin.» Mithat paşa da şu cevabı yolluyor: «Şevketli efendimizin hüsnüniyeti şahanelerine teşekkür ederim. Fakat benim bakiyei ömrümün tahlisi için, tarafışahaneden derece teap ve zah met ihtiyarına değeri ve taham m ülü yoktur. Benim dünyada hasbelbeseriye her nevi kusur ve hatiatla beraber en büvük sermavei iftiharım sözümün, özümün doğruluğudur. Beni vasıl ol duğum mertebeye isal eden birşey var ise o da bu istikam ettir. Vatan ve devlet ve milletin hisseme düşen hizmetini ifa için hal ve istitaatm derecesine göre kırk beş sene mütemadiyen çalış tım, hevesimi aldım. Benim için havat ve memat müsavi iken şimdi şu sinnü şeyhutta âlemde misâli görülmiyen bövle bir vabşivane ve gaddarane muameleye uğradıktan sonra her şey den istikrah ile mevti imtemenni ve tercih etmişimdir. Şu sa atte başka emelim yoktur. Çünkü ölecek ve öldürülecek ben değilim, belki su gördüğünüz cismidir ki et, yağ ve kandan iba ret olup o da zivade eskiyip harap olduğundan bana lüzumu kal m amıştır. Dünyada mazlum olanlar zalimden haklarını almak için padişaha m üracaat ederler. Padişahtan hakkını istivenler için hakimi mutlak olan Allahı taalâdan başka merci yoktur.
Şürûrî efendinin reis olduğu mahkemenin dünyada istinafı ve mahalli temyizi yok ise mahkemei kübrayi ahiret hepsine kâ fidir. Orada am avut, boşnak ve çerkes gardiyanlar olmayıp, efendimiz dahi bizim gibi yalnız ve çıplak gelecektir. Orada he sabımız görülür , eğer kendileri burasını itikat ederlerse aley hinde istinaf edeceğimiz davanm dahi nasıl kolay ve çabuk görüleceğini anlarlar. Lâkin m utekit olduklarını zannetmem. Zi ra ahreti ve adaleti ilâhiyeyi m utekit ve m ute'rif olan b ir ada mın bu derece şeylere cesaret etmiyeceği ve Cenabıhaktan itiihaz edeceği derkârdır.» Tahir ağa, zu sözleri doğru ve harfiharfine padişaha söyle mişti. Abdülhamit doğrudan doğruya cevap vermedi, birkaç gün sonra Mithat paşaya gönderdiği Nuri bey — Şevketlü efendimiz um uru âhrete herkesten ziyade mu tekit olduklânnı size söylemek üzere bana zih ve irade buyur dular, dedi. Mithat paşa idam hükmünden sonra üç hafta kadar Ça d ır köşkünde bekledi. Mahkemei temyiz ne k arar verdi, bilmi yordu. Bir gece gene Nuri bey geldi, onu gene Abdülhamit gönderi yordu. Nuri bey, meclisiumumii vükelâda cezaların tahfif edildiği ni, nefi suretile b ir tarafa gönderileceğini, bir cariye ile haremi ni de beraber götürmesine m üsaade edildiğini Mithat paşaya bildirdi ve getirdiği kalem kâğıdı vererek: — İzmirdeki hareminize m ektup yazıp, gönderilmek üzere bana vermeniz irade buyuruldu, dedi. Mithat paşa sordu: — Peki amma, nereye gideceğiz? Nuri bey cevap vermedi. Mithat paşa m ektubu yazdı, Nuri beve verdi. Hükmün tebliğinin otuzuncu günü Mithat paşaya: — Bu gün hareket ediyorsunuz dediler, fîzzettin) vapuru yola çıktı. Evvelâ Rodosa uğradı, sonra Portsait, Kanal, Süveyiş ve Cidde. Sıcak berbat idi. Mithat pa şaya ancak bir saat kadar kam arasından çıkıp hava almak hak kı verilmişti. O da süngüler arasında. Kamarası da geminin en sıcak yerinde idi. Bu kamaranın değiştirilmesini rica ettikçe
— Bâiradeiseniye bu kam ara size tahsis edilmiştir. İrade olmadıkça değiştirenleyiz, diyorlardı. Mithat paşa, sıcaktan terledikçe çamaşır değiştirmek isti yordu. Çamaşırlarını İstanbulda vermemişlerdi. Rodostan biraz çam aşır almak istediği zaman — İradeiseniye olmadıkça aldıramayız, dediler. İradei seniye.. İradei seniye görün nerelere kadar cari!... MENFADA Ciddede hep vapurdan çıkarıldılar ve eşraftan (Ömer Nasif) in evine m isafir edildiler. Ayn ayrı odalarda oturuyorlardı, oda ların kapulannda da süngüler vardı. Oradan Taife götürüldüler. Taifte Em ir Şerif Abdülmuttalip paşa, Mithat paşayı ve diğer menfileri, bütün nişanlarını tak mış, resmî elbisesi arkasında b ir bando müzika ve selam duran askerle karşıladı. Neden? Niçin? Mithat paşa bile: — tcra olunan bu kabul b ir muam m a olmasile halâ halledilemiyerek kalmıştır, diyor. Mithat paşa Taifte üç seneden fazla kaldı ve bu m üddet zarfında Taife geldikleri gün kendilerini resmi elbisesi, nişan lan ile, müzika ve alayla istikbal eden Şerif Abdülmuttalip pa şanın bir gece üç tabur askerle evinden alınarak süngüler arasın da kışlanın bir odasına getirilip hapsedildiğini gördü. Istipdadın cilveleri! Şerif, isyan etmekle veya etmek istemekle itiham ediliyor du. A Üçüncü sene sonunda, Taifin bu pis ve m urdar karanlık kışla odasında çilesini dolduran betbaht büyük adam, hastalan dı. Sağ küreğinde b ir çiban çıkardı. Doktorlar buna (Şiripençe) dediler. (Doktorlar) denilen şey oradaki bir doktorla b ir alaylı cerrah idi. Mekkeden nisbeten doktora benzeyen birini getirtm ek istediler, bütün masrafını verdiler. Cevap bile alamadılar. Yarayı kendi kendilerine tedavi ediyorlardı. Yara iyi olu yordu.. Fakat. Fakat artık son günler yaklaşmıştı, Mithat paşayı öldüre ceklerdi.
Evvelâ zehirlemek istediler. Bir okka zehirli süt verdiler, tencereler zehirlendi, farkına varıldı. Su içtikleri destiye zehir attılar gene farkına varıldı. Zehir, kuvvetli olsun diye taburağası İsmail ağa isminde di rayetli, (!) b ir zat tarafından bilhassa sipariş edilerek itinâ ile Mısırdan getiriliyordu. Nihayet b ir gün taife yeni gelen ve yeni talimat ile, yeni iş ler görmeğe geldiği muhakkak olan miralay (Lütfi, Mithat pa şanın ağası, Arif ağayı yanma çağırdı: — Mithat paşayı zehirliyeceksin, dedi. Zehir hazırdır. Bu işi yaparsan istediğini vereceğim sana, yapmazsan ölümü göze al malısın, Mithat paşayı öldürürsen sana bin lira var! Mahmut paşa için başka birini bulurum, istersen o işide sen gör, onun içinde altıyüz altın veririm. Ve sakın ha, bu sözleri ağzından kaçırayım deme, hele baş kalarının kulaklarına giderse., işin haraptır. Arif ağa şimdiye kadar adam öldürmediği için bu işi beceremiyeceğini anlattı. Öteki mütemadiyen onu iknaya çalışıyordu. Çünkü bu işi Arif ağadan başkası yapamıyacaktı. Paşaların kendi ağalarından başkalarına emniyetler kalmamıştı. Arif ağa ise her an onlann her işleriîe meşguldü. Onun için, bu iş beş dakikalık b ir işti. Amma istemiyordu, yapamam diyordu. Şimdi ne olacak? Biraz daha ikna, b ir parça daha tazyik.. Arif ağa da kendi kendine düşündü ki, bu işe biraz m üte mayil görünmek lazımdır. Büsbütün reddetmek daha fena ola cak. Övle göründü, ve kaleye geldiği vakit Mithat paşaya işi anlat tı. Yeni gelen bu miralay bir kere olsun muhafazasına m em ur olduğu paşaları, insanları görmek istememişti. Buda şüohevi art tıran bir başka sebepti. Kale etrafındaki muhafız askerde ço ğaltılmıştı? Sebep?
A Bu gece, kale dışında fazla b ir faaliyet var. Süngüler her gecekinden daha cok ve süngüler sanki daha cok parlak. Yatsı vakti. Miralav Lütfinin adanüanndan yüzbaşı İbrahim ağa ile üç mülazim dairede, kendi odalarına, Mithat paşanın hizmetçisi Arif ağavı çağırdılar: — Bu gece Mithat paşanın işini bitireceğiz. Sana zehir
verdik, almadın» sözünü tutm adın, sen geceleri paşanın yanın da yatıyorsun, bu gece paşanın oda kapısını bize açacaksın. Eğer açmazsan hakkında pek fena olur! Arif ağa bu müthiş tehdit karşısında asâbı bozulmuşa ben ziyor. Efendisini, bunca senelik velinimetini öldüreceklerini, bu hususta kendilerine yardım etmesini istiyorlar. Canilere karşı. — Ben böyle şey yapamam, diye bağırıyor, kapıyı açamam! Caniler tehdide kalkıyorlar. Paşalar ve diğer menfiler her akşam, müsaadei seniye üze rine yatsı namazını beraber kılıyorlar, ve namazdan sonra bir müddet birlikte oturuyorlardı. O akşam da namaz bitmiş, saat alaturka üçe gelmişti. Artık herkesin kendi odasına çekilmesi za manı idi. Mithat paşa odasına gitmek üzere merdivenleri iniyordu. Arif ağa efendisinin ayak sesini derhal anladı ve avazı çıktığı kadar bağırdı: — Aman efendim inmeyiniz, sizi bu gece bitirecekler, hep beraber yukarıda oturunuz!.. Mithat paşa zaten son günlerin bü tün tehlikelerine vakıf. Derhal yukarı çıktı ve arkadaşlarına mülaki oldu. Onlar yukarıda ne yapacaklarını düşünürlerken b ir zabit meseleyi mi ralay Lütfiye yetiştirmişti. Artık Arif ağa başka b ir tarafa, kış lanın küçük b ir odasına yap yalnız hapsedilmişti. Şimdi yukarıdakileri teskin ve temin etmek lazımdı. Mülâzim Muhsin ağa, yukarı, paşaların oturduğu odaya çık tı ve — Miralay bey selâm etti. İhtilâttan memnunsunuz. Buyurun odalarınıza gideceksiniz, dedi. Mithat paşa Mahmut paşa ile birlikte bağırdılar: — Buradan b ir yere gitmeyiz. Eğer süngü ile çıkarırsanız onu da siz bilirsiniz? Mülazim muhsin sadece — Böyle ifade edeyim mi? dedi. — Evet böylece ifade et! Çıkıp gitti. Yüzbaşı İbrahim geldi, arkadan binbaşı Bekir sökün etti. Paşalar asabi herşeye hazır, b ir heykel gibi duru yorlardı. Binbaşı Arif ağadan bahsediyordu: — Bu çapkın diyordu, söylediği sözü bilmiyor, buradan kıır
tulm ak için şimdi de bu haltı yedi, ki deniz suyu temizlemez. Müsaade buyurun bunu b ir m üddet hapis ve terbiye edeyim! Mithat paşa süt meselesini daha öteki delilleri saydı ve suikastin artık gizlenemiyecek bir şekil almış olduğunu anlattı. Herif sıkılmadan: — Şimdiki halde böyle b ir em ir yoktur, mamafi asker olan aldığı emri icrada mazurdur, dedikten sonra: — Müsterih olunuz ve rahatınıza bakınız diyerek çekildi git ti. Mithat paşanın ailesine yazdığı son m ektup 24 nisan 1300 tarihlidir. O m ektuptan şu parçalan alıyorum: Bu mektubum ihtimalki son m ektubumdur, Zira evvelki iki kıta m ektupta tafsil olunduğu veçhile bizim taam alanm ızı kes mekten ve mükatebeye ihtimal kalmamak için kâğıt ve kalemi bütün bütün kaldırıp tazyik altına koymaktan m aksat cümlemizi birer birer tesmim ile öldürm ek niyetinden münbais olduğu meydana çıktı. Teşebbüs de ettiler. Bu kadar hücuma karşı artık tahaffuzum hiç m edan olma yıp behemehal bizim için böyle bir suifi'lin zuhuru eseri meczum bulunm uştur. İhtimalki bu mektubum varmazdan evvel vefat haberimi alır sınız. Bundan dolayı ziyade keder ve teessüf abestir. İnşallah cenabıhak günahlarımızın kefaretile m azhan af ve merhamet ederek b ir de bu yolda naili şehadet buyurduğu hal de bundan büyük nimet olamaz. Sizin için tevdi ettiğim vasiyetnamenin hülasası odur ki vefat vukuundan sonra sizin İstanbula avdet etmenize müsaade buyurulur. (1) Ve belki maaş dahi verilir. Pek rica ederim cümleniz ko nakta birleşip kardeş gibi hüsnü ünsiyet etmelisiniz, Bakî cümlenizi hallâkı bakiye emanet ederim. MİTHAT
Mahmut paşa da ailesine yazdığı m ektupta artık şehit edi leceklerinde şüphe kalmadığını kaydettikten sonra, canilerin isimlerini, künyelerini yazmış ve (bu hainlerden ahimi ve inti kamım* almanızı vasiyet ederim) diye mektubunu bitirmişti. (1) Halbuki paşa vefat ettikten sonra da ailesi menfi olarak tzmlrde alakonmuştur.
Son iş olarak ta belki evlât ve ayaline bir fenalık ederleı diye m ührünü parçalamıştı. O gece Arif ağanın haber vermesile öyle geçti. Fakat ertesi gece.. Miralay Lûtfi, binbaşı Bekir, başkaları ve birçok müsalîâh asker toplanmış, kışlanın dışarısı gene iyice sarılmıştı. Gece alaturka saat altı buçuğa geliyordu. Evvelâ Mahmut paşanın hizmetçisi Hacı Şükrü ağa uykudan uyandırılıp kışlada başka b ir odaya kapatıldı. Her mahpusun oda kapısına iki süngülü kondu. Mithat paşanın ağası yanından alındığı için Namık paşa za de Ali bey paşanın yanında yatıyordu. Herkes uykuda, idi, ses yok, seda yoktu. Birden Mithat pa şanın oda kapısı kınldı ve bir hamlede Namık paşazade Ali bey dışarı çıkarıldı. Mithat paşa uyandı, zaten pek derin uykuda değildi, her an ölüme muntazırdı. Kendisini öldürmeğe gelenlere hiç muka bele etmedi, sadece Allahtan korkun, dedi. Ve onlara yapmak istedikleri cinayetin büyüklüğünü güna hını anlatm ak istedi. Fakat bu sözleri kimse dinlemedi.
A Bundan sonra tekrar Mahmut paşanın odasına girdiler, elle rindeki yağlı ve sabunla ipi paşanın boynuna takm ak için pek çok uğraştılar. Bu esnada paşanın kolunu sopa ile kırdılar ve bu suretle Mahmut paşayı boğdular. Uydurulan saçma b ir raporla da Mithat paşanın (Şirpençe) den vefat ettiği ilân edildi. Mahmut paşa, da; Mithat paşadan b ir hafta sonra tifodan vefat ettiği,) denildi. H attâ bu yalan, mezar taşlarına bile hak kedildi. İLK MECLİSİ MEBUSAN Abdülhmit, böylece, büyük cinayetlerinden birini daha ya parak, o zamanın hürriyet babasından, büyük Mithat paşadan kurtulm uştu. Şimdi, vaziyeti tetkik için gözlerimizi bir az geriye çevirelim. Bir müstebidin, vehim ve vesvesesine kapılarak, keufi ve zevki için nerelere kadar gidebileceğini b ir kerre daha göster mekten kendimi alamadığım için malûm olmakla beraber, yine
kaybettiğim bu biiyük cinayet safha safha işlenirken memleket ne halde idi, İstanbulda neler oluyordu? Sultan Hamit Mithat paşayı uzaklaştırdıktan sonra, umumî hoşnutsuzluğu gözden kaçırmadı. Hüsnüniyetini, b ir Meşrutiyet padişahı olduğunu göstermek için 1877-1294 senesi m artının ye disinde, pazartesi günü Beşiktaş sarayında merasimi mahsusa ve bir nutku hümayun ile meclisi mebusanı açtı. 19 m art tarihli Taymiş gazetesinin İstanbul muhabiri, bu tarihî sahneyi şöyle anlatıyor «Dolmabahçe sarayı hümayununda dünyada misli gayri mesbuk bir temaşadan şimdi avdet ettim. Zati hazreti hilâfetpenahi Osmanlı parlamentosunu küşat etti. Avrupa gazeteleri muh birlerinden bazıları ile beraber bende bugün Mabeynihümayuna fırsatyabı duhul olmuş idim. Galatadan arabaya atlayıp saraya gittiğim zaman vüzera ve ulema ve sair memurin de muvasalat etm ekte idiler. Mabeyin başkâtibi Sait paşanın müsaedesile sa raya girdim ve beraberim de m atbuat dairesi m emurlarından bi ri bulunduğu halde Mabeyin feriki Sait paşanın dairesine gittik. Biraz sonra saltanat dairesine davet olunduk. Bu daire sa rayın en büyük salonu ve şüphesiz benim Avrupada meşhudum olan bu misullu devairin en enfes ve âlâsı idi. Dairenin nefasetileberaber çiçekler ve sair tezyinatta mükemmel idi. Fakat hiçbir resim ve levha yoktu. Duvarlar, sütunlar ve kemer’er kâmi’en müzehhep olup yerde de nefis halılar serilmişti. Karşıya altın bir taht konmuş, kırma, gayet büyük ve zarif bir avize asılmıştı. Davetliler bu daireye giriyorlardı. Tirdaran al esvapları ve tüylü külahlanyle sıralanmışlardı. Bir tarafta vüzera, diğer tarafta ulema, bunların başında Şeyhülislâm ve 'Nakibüleşraf, ve Şerif Hüseyin paşa, karşı taraf ta da Şurayıdevlet âzası bulunuyorlardı. Sadırâzam ve vükelâ tahtı hümayuna yakın olup bunların arka tarafında gayri müslim ruhanî reisleri vardı. Başta İran sefiri olmak üzere bütün sefirlerde orada hazır dılar. Nihayet otuz kadar Ayan başlarında reisleri Server paşa, doksan kadar mebusan da reisleri Ahmet Refik efendinin peşin de geldiler. Müslüman ve hıristiyan âza karışık idi, ben onları ayrı ayn görmek istiyordum. Bu fikrimi yanımda bulunan bir paşava açtım, paşa bana onları gösterecek yerde: Bunlar kâmilen OsmanlIdırlar. Artık müslüman yahut rum
ve ermeni ayn değildir., dedi. Güzel fikir, tebrik ederim. Biraz sonra taht üzerindeki örtü kaldırıldı. Abdülhamit, önünde teşrifat umumiye nazırı Kâmil bey bu lunduğu halde içeri girdi. Ve hazır bulunanlara karşı bir müddet şöyle baktı. Geldi tahtın önünde durdu. Sol eli kılınanın kabzın da sağ elinde ise okuyacağı nutku tutuyordu. İçeri girerken, dışarıdaki hademe (şevketinle çok yaşa padi şahım) diye bağırıyorlardı. Padişahın yanında biraderleri velihat Mehmet Reşat, Vahdet tin, Celâlettin efendiler vardı, b ir tarafta da dam at Mahmut paşa ve mabeyin feriki Sait paşa bulunuyordu. Sultan Abdülhamit elindeki nutku evvelâ sadırâzama uzattı, o da aldı yanında bulunan mabeyin başkatibi Sait paşaya verdi. Ve nutuk Şait paşa tarafından okundu. Bu nutuk avrupanın her tarafında neşredildiğinden tekrara lüzüm gömüyorum. Nutkun okunması bitince Sultan, hazır bulunanlara b ir kerre daha adeta mültefitane baktıktan sonra, hademelerin «çok yaşa!» nidaları arasında salonu terketti. Meclisi umumînin resmi küşadı da bu veçhile tamam olmuş oldu. Padişah sivah elbise giymiş, ellerine beyaz eldiven geçir miş, alâmeti farika olarak ta m urassâ Osmani nişanını takmış idi. K ılınanın kabzası altındı. Ton gürültüleri, muzika sesleri, ortasında kimse aslını faslı nı adam akıllı bilmeden bu büvük hadiseden bahsediyordu. Hava çok güzeldi, nefis, lâtif bir İstanbul baharı havası içinde güzel bir gün geçirdik. Birkaç gün sonra ise (Levant-Heralt) gazetesinde şu satırlar vardı. (*). (Perşembe günü meclisin nizamnamei dahilisi müzakeratı münasebeti’e b ir mebus birinci defa olarak yirmi dakikadan zi yade gavet müdekkikane ve m ahirane bir nutuk irat edip beyanıefkar etmiştir. Na.tıkı mumailevh Kudüsüserif mebusu Yu suf Ziva efendi idi. Gene ve parlamento havatma dair tecrübesi olmamakla beraber söylediği sözler mebusluk sıfatım kemalile haiz bulunduğu isbat etmiştir. Yusuf Ziya efendinin efkarı ule (*) İngiltere sefaretinin İstanbulda çıkan gazetesi idi. Harblumuminln bidayetine kadar İntişar eti.
madan Bursa mebusu Bahaettin efendi tarafından da müdafaa olunmuş ve her ne kadar Bahaettin efendi kürsüye çıkmamış ise de oturduğu yerde güzel söylemiştir. Bu iki zatın gösterdiği meharet baisi şükrandır.) Görülüyor ki ecnebiler meclis müzakeratını dikkatle takip ediyorlar. Aynı gazete başka b ir nüshasında Osmanlı mebuslarına hi tap ederek; (Bir takım memleketler vardır ki vatanımızı tehdit eden m uhataratm daha büyüklerini geçirdiler. Siz eğer vazifenizi hakitikat ediniz.) diyordu. (Vakit) gazetesi ise, meclisin küşadı münasebetile (m eşruti yet)! şöyle tarif ve tavsif ediyordu: «... Meşrutiyet idaresi bir nazenini dilrübadır ki bir yolda tezyinata ve nakabili tağyir eda ve naza inhisarı kendine zül ve meskenet bilip her vâkit ve zer zaman tezyinatı cedide ve etvan demşuvarı naşenide ile arzı endam eyler. Ol şahidi mü nevver kurunu sabıkadaki gülgûnei ruhsariyle on dokuzuncu asırda arzı didar eder.» Güzel değil mi?! Meclis, sarayda merasimle resmi küşadı yapıldıktan sonra (dairei mebusan) ittihaz edilen nafıa nezareti divanhanesinde içtimalara başladı. Ve riyasete padişahın emrile Ahmet Vefik efendi tayin edildi. Fakat o da, bütün meclis de bittabi acemi idi. Halk merakla (meclis)i takip ediyor. (Acaıba!...) (Belki..) (Ba kalım..) diyordu. Bu acemiliğin fevkinde ise sarayın mütemadi müdahalesi, her işe, küçüğünden en büyüğüne kadar her hususa müdahalesi vardır. Meclis yavaş yavaş sarayın b ir oyuncağı haline geliyordu. Salâhiyet yoktu, âzâ fikrini söyliyemiyordu. içlerinde haki katen vazifesini m üdrik olanlar bile şaşırmış kalmışlardı. Ve nihavet iş anlaşılmıştı. Bir m üddet bu keşmekeş devam etti. Abdülhamit (işte istediğiniz meclisi mebusan!) diyordu. Ve kendi kendine, Vaziyetin böyle devamından bir dereceye kadar mem nundu.. Tam bu sırada birbiri peşinden Bosna-Hersek, Karadağ, Sıro, Bulgar iğtişaşları çıktı. Çok geçmeden ise Rusya ilanı harp etti. Vaziyet b ir lahza göz önüne getirilirse, görülür ki Ağustosta tahta çıkan Abdülhamit Nisana kadar b ir çok esaslı ve mühim
vakalarla karşılaşmıştır. Daha b ir sene olmadan büyük vakalar birbirini takip etm iştir. Fakat onun bütün derdi düşüncesi memleketin başında hâ kimi mutlak vaziyetinde bulunmak idi. Bu gaileler, harici dert ler, herşey hiçti. Esas, işin başı, şahsı, kendisi idi. Binaenaleyh bu gailelerden de istifade etmeği asla ihmal et medi. Ve efkânumumiye bütün düşüncesini, bütün endişesini Rus harbine vermişken, o da meclisimebusanı dağıttı. Meclis âzalannı vapurlara bindirerek ne olur ne olmaz İstanbulda kalmaları tehlikelidir diye memleketlerine iade etti. Mebuslardan biri vapura binerken — Sanki askerliğimizi yapmağa gelmişiz, tezkere verdiler, memlekete dönüyoruz. Demişti ki, bu belki en doğru sözdür. Harp başlamış, devam ediyordu. Fakat Abdülhamit ona da burnunu sokmuştu ve harbi saray idare ediyordu, Askerin her işine - aklı ermediği halde - m üdahale ediyordu. Saray b ir (er kânı harbiyei umumiye) olmuştu. Kumandanlar arasına yok tan soğuklıklar, ihtilaflar sokuluyor, halk nazarından düşürül mek istenenler, bu fırsattan istifade edilerek muvaffaikiyetsizliklere sürükleniyorlardı. Arada zavallı ordu, zavallı, zavallı mem leket yanıyordu. Ruslara, mağlup olmuştuk. Çabucak, kaşla göz arasında fe na halde, çok berbat b ir vaziyette yenilmiştik. Arkasından Ayastafanos muahedesi ise bu mağlubiyetin tepesine dikilmiş bir tüy idi. Bosna - Hersek sözde muvakkaten Avusturyaya geçiyor, Sırp m uhtariyeti krallık oluyor, Bulgar ve Karadağ em aretleri teşek kül ediyor, Romanya Tuna boyunca arazi alarak adam akıllı bü yüyor, Anadolu tarafından Rusyaya bir çok arazi geçiyor, Tesalya Yunanistana veriliyor. İngiltere Kıbnsı işgal ediyor.. Ve ni hayet AvrupalIların Türkiye um uru dâhiliyesine müdahaleleri kabul ediliyordu. Daha ne isterlerdi? Fakat İngiltere, arada çöplenmekle beraber bu muahededen pek memnun olmamıştı, bilhassa bize (hami) gibi görünmek için uğraştı, çalıştı, ve hazırladığı Berlin kongresi, bu şeraiti biraz tahfif etti. SUAVİ VAK ASI Ali Suavi vak’ası Abdülhamidi büsbütün çileden çıkaran hadiselerden biridir. Suavinin, Abdülhamidin culusundan çok ev
vel Avrupada faaliyette ve neşriyatta bulunduğunu yazmıştım. Kanunuesasi ilân edilince İstanbula avdet eden Suavi evvelâ kütüphanei hümayüna hafızıkütüp, sonra Mektebisultaniye m üdür oldu. Fakat Suavi kabına sığmayan bir inkilâpçı idi. İstanbulda, bir müddet, oda Abdülhamidin memlekete hürriyet bahşedeceği ne inandı, fakat bu (bir müddet) çok uzun sürmedi, nihayet o da gördü ki Abdülhamit yaman, yolundan dönmez, bir müs tebittir. Bunun üzerine harekete geçmek kararını verdi. İşte, ismini alan, fakat hayatına mal olan vak’a bunun üzerine hadis ol muştur. (Ali Suavi vakası)nı Suavi’nin dostlarından Basiret gazetesi sahibi Ali bey şöyle çınlatıyor: 1924 senesi Mayısının 20 inci cumartesi günü aksam üzeri Ali Suavi efendiden hizmetkârı vasıtası ile bir varaka aldım. Mez kûr varada aynen şu sözler m uharrer idi. (Devleti aliyenin harici politikası şu sırada bir takım m üş külâta tesadüf etmiş ise de bunun hüsnü suretle tesviyesi çare si imkânsız değildir. Pazartesi günü gazetenizle neşredeceğim m a kalenin mütalaasını evliyayi um ura ve umum ahaliye tavsiye ede rim. Alt Suavi tşbu varakayı mumaileyhin ricası veçhile aynen Basiretee derceyledim. Umum halk pazartesi günü Ali Suavi efendinin mü him siyasi bir makalesine intizar ediyordu. Mavisin 23 üncü pazar günü Filbe, Hasköy ve sair Rumeli ahalisinden beş, altı yüz, b ir rivayete göre bin kadar m uhacir ile beraber Ali Suavi Çırağan sarayına hücum ile sultan Muradı oradan alarak (padişahım cok yaşa) nidalarını ayuka çıkararak B^bı seraskeri ve eötüriİD iclâs teşebbüsünde bulundular ise de Ali Suavinin tertibi veçhile bu işte hizmet etmek üzere ihzar edil miş olan Tâşkışla taburları muhacirinin biraz evvel hücum ve işe m übaşeret etmiş olmadıklarından dolayı muavenet yerine mukabeleye mecbur olduklarından ve o zaman Beşiktaş zaoıtasm a m emur ve bilahare m üşir olan Haşan (paşa) beraberinde ki zaDtiveler’e yetiştiğinden, iki yüzden ziyade m uhacirler katil ve itlâf edildiği gibi saraya girmiş ve düçar oldukları nagihani hücum üzerine pencereden atlam akta bulunmuş olan Ali Suaviyi
bizzat Haşan paşa sopa ile başına vurarak biruh yere sermiş, bu iş orada böylece bastırılm ıştır. Bu hadise üzerine İstanbulda ne kadar sultan Murat taraf ta n ve mensubini varsa hep tevkif olunmuştur. Ertesi gün m atbaada otururken iki hafiye geMi Seni saraydan istiyorlar dediler, ve beni alıp götürdüler. Sarayda, m eşhur nedimihassı padişahî Sansar Mahmudun odasına aldılar. O gece orada kanepeler üzerinde yattım. Ertesi günü yaman müstantiklerden Fındıklılılı Cehennemi Mehmet efendinin eline düştüm. O zamanın âdeti, mühim adamları ge celeri istintak ederlerdi. Beni de gece sabaha kadar sorguya çek tiler. Ayni odanın diğer b ir köşesinde de Ali Suavinin adamların dan ele geçen bir muhaciri istintak ediyorlardı. Muhacire edi len işkence yürekler acısı idi. Adamcağız cıyak cıyak haykırı yor, ağlıyordu. Beni, Ali Suavinin m ektubunu neşrettiğimden dolayı mesul tutuyorlardı. Bu yüzden aylarla mahpus kaldım. Fakat içlerinde en bahtiyar gene bendim. Bu mesele yüzün den nice insanlar mezara girmiş, niceleri de m enfalara, zindan lara atılarak son nefeslerini oralarda vermişlerdir. Ali Suavi çok zeki ve inkilâpçı idi. İstanbullu değildir. Anadoludan İstanbula gelmiş medreselerde okumuş on sekiz yaşın da mezun olmuştu. Hicaza gitmiş, orada ders ve vaiz vermiş ti. Ve tek başına ulûm-u diniveden sonra tarih ve edebiyata da merak etmiş, ondan sonra Fransızca ve İngilizce öğrenmişti. (Muhbir) gazetesinde yazmağa başlayınca nazarı dikkati celbetmiş. Mustafa Fazıl paşa Avrupaya çekildiği zaman Ali Su avi de Fransaya, sonra İngiltereye gitmişti. Yazdığı makalelerle milliyet, vatan, hürriyet hislerini uyandırmağa çalışırdı. Sultan Hamidin bilhassa Ali Suavi vakasından sonra vehim ve vesvesesi o kadar artm ıştı ki, artık gölgesinden şüphe ede cek bir hale gelmişti. Onun bu halini gören etrafındakilerin çoğu ve bunların Îstanbulun dörtbir tarafına dağılmış bendegânı bü tün kuvvetlerini Abdülhamidin bu vehim ve vesvesesini körük lemeğe, tahrike, büyütmeğe çalıştılar. Koca im paratorluğun milyonlarla halkını kendine düşman, biaman düşman bilen ve sakalını bir kaç haris ve cahil paşanın eline kaptıran Sultan Hamit artık ne yapacağım şaşırmıştı.
Bu şaşkınlık devrinin memleketi ne hale getirdiğini anlaya bilmek için hazin olduğu kadar gülünç ve memleket hesabına o derece feci olan şu satırları okumak kâfidir. BİR KAÇ HAFİYE VESİKASI «Bu günlerde Avrupadan bir hayli eczalı ve elvanı mühtelifede uçurtm a vürut ederek Nişantaşı ve Şişli taraftarile ma beyni hümayuna kurbiyeti olan mevakii mürtefiadan sinleri epeyce müterakki gençler tarafından uçurulm akta ve bu uçurt m aların iki safhası bulunmasından, safhateyn arasında mevaddı müşteile olması da m üsteh’at bulunm am akta olduğundan tevlidi m azarrat eylemesi her ân melhuz olan m ahut uçurtm aların İstanbula m en’i duhulü esbabının istikmaline himemi aliyeleri hususunda..» «Kadıköyünde Kuşdili çayırında bazı İngiliz gençleri tara fından önümüzdeki pazar günü büyük (top) futbol müsabakaları icra edilecek ve bu müsabakaya bizim gençlerin de iştirak eyle yeceği haber alınmış olduğundan bu gibi muhilli asayiş müsaba kaların meni icrası hususunda..» «Üsküdarda (Yalnız servis) de bir nefer ailesile ikamet edip (Muzır ham bara) imal eylediği haber verilen Ali ustanın hanesine memurini lâzımeyi bil’istishap bu gece saat üç rad delerinde gidilerek tahkikattan evvel bermantuku fermanı hü mayun mezkûr hanenin her tarafında ve hattâ teeddüben arzederim ki fare deliğine varıncaya kadar taharriyatı müşikâfane icra edilerek hiç b ir muzır ham bara elde edilmemiş ve yalnız çocukların para vaz’ma mahsus kum baralardan hanenin zemin katındaki odada b ir m iktar zuhur etmiş olduğundan fermani celili şehriyarîleri m ücerret yerine getirilmiş olmak için para kum baralarından da imal ve furuht etmemesi merkum Ali us taya eskiden tenbih ve ihtar edilmiş ve şu kadar var ki maişetini temin etmek ve sadakai maali eseri hazreti şehiryarî olmak üze re kendisine münasip m iktar para verilerek isticlâbı dâavatı hayriyeye muvaffakiyet hasıl olmuş olduğu..» İstanbul vapuruna yeni bir elektrik projektörü konmuştu. Bunun provalarım yapmak lâzımdı. Geminin süvarisi müsaade istedi: «Rükübu şevket m ashubu hazretişehiryarîye mahsus mah sus İstanbul vapuru hümayununa vazedilen elektrik projektö rünün leylen tecrübelerinin icrasına müsaade buyurulmak ba
bında emrii ferman..» Bunu haber alan b ir hafiye hemen jum alı bastırıyor: «İstanbul vapuru hüm ayununa müceddeden vazedilen elek trik projektörünün leylen iştialile tecrübeleri hakkında süvarisi Şükrü paşa hazretleri tarafından mabeyin başkitabetine takdim kılınan tezkere üzerine mezikûr projektörün leylen iştialine müsaedei saniyei hazreti şehriyarî şerefsadır olmuş ise de istihba ratı hususiyeme göre projektör iştialinin m ücerret vükelâ ve ri cal beyninde teatii m uhaberat m aksadına mübteni bulunduğunu hasbel'ubudiye arzeylerim ferman..» Bu jurnal üzerine de mabeyin başkitabetinden geminin sü varisine gelen tezkere şudur: «İstanbul vapuru elektrik fenerinin iş’ali hakkında dün ak şam savbı saadetlerine b ir iradeiseniye tebliğ edilmiş ise de şimdilik zahiri ve açık tecrübelerden sarfınazar edilerek harice katiyen ziya neşredilmemek üzere tecarübü lâzımanın hemen vapuru hümayun içinde ve projektörün etrafı m estur bulunduğu halde icrasına iradei saniyei cenabı padişahı şerefsudur buyrulmuştur.» Beğendiniz mi? Bir Fransız m uharriri, gördüklerini, başına gelenleri anlatı yor. «Selânik civarında b ir köylü karısını boşamış, fakat nasılsa bu talâk muamelesi yapılırken, b ir Büyük cinayette irtikâp edil miştir. Köylünün adı tesadüfen (Hamit) tir. Evrakta, Hamit ağanın, refikası Zeynebi (Hal,) ettiği yazılmış. (Hamit) ismile (hal’) kelimesinin ayni kâğıtta ayni satırda bulunması.. İşte en büyük ve affedilmez cinayet. Abdülhamide bu haber hafiyeleri vasıtasile derhal ium al edilince, şeyhülislâm sorguya çekilmiş ve günlerle tahkikattan sonra b ir çok alâkadar m em urların azli ve tecziyesile iş kapa tılmıştır. Hazinei hassa nazırı Ağop paşa, uzun seneler padişahların hizmetinde bulunmuştu. Onun sarayın bütün esrarına vakıf olduğunu söylerlerdi. Vefat ettiği vakit ailesi, bıraktığı evrakı itina ile sakladı Fakat b ir gün bu evrakta sultan Hamidin serveti hakkında bazı m alûm at bulunduğu ve mevcut nakit parasının yedi milyon iki yüz bin altın olduğu söylendi.
Abdülhamit bunu duyunca kıyametler koparmış ve bir çok larını tazyik ederek bu şayianın önüne geçilmesini temin etmiş ti. Acaba, filhakika serveti bu mu idi, doğrusunu bilen kimse çıkmadı. İSTANBUL SEYAHATİ K atar Cesrimustafapaşaya gece yansı vardı. Ben o vakit uykuda idim. Birisi beni yavaşça tatlı uykudan uyandırdı. Göz lerimi açtım, kendimi fesli bir adamın karşısında buldum. Bu adam bana hitaben —Gümrük resmine tabi eşyanız var mı? Dedi, Anladım ki Cesrimustafapaşaya, Türk gümrüğüne gel miştik. Gümrük muayenesi çok uzun sürmedi. Memur çantalanm ıza bir göz gezdirmekle iktifa etti ve özürler dileyerek arka arka yürüyüp çıkmak üzere idi ki birdenbire durdu. Gözleri vagonun raflanndan birisi üzerine koymuş olduğum büyük hacimli bir kitap üzerine ilişti kaldı. Bir saniye sonra kitabı elile göstererek scordu ■Bu nedir? Bu b ir kamustur, Blez nam müellifin (Pratik yaşama) ka musu. Fesli efendi kitabı almak için elini uzattı, ben de kendi sine yardım ettim. Kocaman kitabı yakaladı. Böyle manevra larla alışkın o'duğunu gösteren bir hareket ile kamusu cabucak açtı doğru (T) harfini buldu. Bir lâhza içinde b ir kâç kâğıt kopa rıp cebine attı. Bu işini bitirdikten sonra kitabı bana uzattı ve vagondan çıktı gitti. Kitabı açtım, b ir de ne görevim? Herif (Türkiye) ye ait sahife’.eri koparıp götürmüş? Bu hal tuhafım a gitti ve m erakla bakalım öte taraflarda ne var ne yok diye yerimden kalktım, diğer vagonlara gittim. Zannımda yanılmamışım, Bir Alman bası ucundaki güm rük m em uruna Türkçe bilme diği için, işaretle bir şeyler anlatmak istivordu. Gümrük muame lesi b itm k valnız almanın yanı başında içinde vol nevalesi yi yecek öteberi bulunan b ir yemek sepeti var, gümrük memuru bir anda elini şiddetle sepete daldırdı ve bağlanmış eski b ir gazeteve sarih b ir paket çıkardı. Memur Almana şüpheli bir nazar fırlatarak bağırdı.
Bunda ne var? Alman Türkçe bilmediği halde m em urun ne demek istediği ni halinden, tavrından anlamıştı. Bu mu? bir tavuktur. Memur paketi açtı, tavuğu sahibine uzattıktan sonra yağlı gazete parçasını gözden geçirmeğe başladı. Bir iki saniye sonra gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Ve Almana dik dik bakarak. Bir gazete ha! bilmiyormusun ki Osmanlı memalikine gaze te sokmak yasaktır.. Dedi. Alman şaşkın şaşkın, bir elinde bacağından tuttuğu tavuk, memurun yüzüne bakıyordu!.. SANSÜR! Sansürün mercii sözde m aarif nezareti idi. Fakat her ta raf işine geldikçe oraya müdahale ederdi. Ve bilhassa saray, tam manasile merci idi. Sarayın ne istediği, neleri men, nelere cevaz vermek istediği katiyetle malûm değildi. — Elinden geldiği kadar makamı saltanatın menafii âliyesini muhafaza etmeğe sayetmelisin! Bu ne demektir? ? Bu, Yıldızın Maarif nazarına verdiği emirdir. Fakat manası nedir? Ve işte Maarif nezareti (elinden geldiği) kadar bir şeyler yapmak istiyor, amma, yapılacak işin hududu, mahiyeti malum değil. Binaenalevh (vur abalıya)! Mümkün olduğu kadar fazla şiddet, her şeyden, her sözden her satır vazıdan şüphelenmek ve böylece muhtemel h er tehlike nin önünü almak. Amma böyle yapılırsa memlekette ne gazete, ne kitap kala cakmış.. kimin umurunda! Sansür vazifesini gören mem urların çoğu da cahil, vaziyeti kavnvamamıs, isinin ehli olmıvan insanlardı. Sansür islerinin bozuk yürüyüşü dolayısile gazetecilerin ve kitap tabettirm ek isteyenlerin şikâyetleri bitip tükenmezdi. Fa kat sansür idaresi, kös dinlemiş, bildiğinden şaşmazdı, şaşamazdı. Hazırladığı b ir kitabın tab’ı için m üsaade almak üzere kita bını m aarif nezaretine tevdi etmiş olan bir m uharrir, başından geçeni şöyle anlatıyor — Onlardan aldığım vaat üzerine kitabı, basılmak üzere
matbaacıya o gün teslim edeceğimi söylemiştim. Nezarete git tim, Rifat bey yok, üç saat bekledim, nihayet Fıfat bey görün dü. Ve beni görür görmez meyusane b ir eda ile : — Ah azizim, sizin kitabın muamelesi bitti. Lâkin şu be nim şaşkınlığıma bakınız. Maateessüf kitabı evde unuttum . Ar tık bu gün de geçti., demesi üzerine — Ne zararı olabilir yarın alırım. — Yarın mı, yoo onu geçiniz, yarın Ramazanı şerifin ilk günüdür.. Mübarek Ramazanda iş görecek değiliz ya! Rıfat beye sordum — O halde ne yapayım? — Bekleyiniz, otuz gün bir şey mi? — Bir ay mı, b ir ay bekliyeceğim ha! — Eh ne yapalım, Allahın emri.. Ramazan bu! Ramazan geçti, ruhsatnameyi verdiler. Lâkin daha başıma gelecekler varmış. Kitap tabedilince koştum Rifat beye altı nüsha verdim, çün kü kanunen böyle yapılması lâzımdır. Bu altı nüshadan beşi ne zarete ait oluyor. Altıncı son defa olarak sansürün, mühürile mü hürlenerek sahibine iade edilirse ancak bu son muameleden son radır ki kitap m atbaadan alınır ve kitapçılara, müvezzilere tes lim edilebilirmiş. Kitabın citlenmesi, hazırlanması ise aşağı yukarı b ir h a ftı tutacaktı. Bir hafta sonra nezarete gidip mühürlü altıncı nüshayı Rı fat beyden istedim: Kitap her nedense mühürlenmemiş. — Başka b ir gün geç, dediler. Bir hafta sonra tek rar uğradım. Yine bir iş görmek kabil olmadı. Çünkü m ühürü yanında alakoyan m atbuat m üdürü hasta lanmış, evinde yatıyormuş. Bir ay sonra b ir gün, Rıfat bey bana meyusane b ir çehre ile dedi ki: Azizim ne yapalım, sizin getirm iş olduğunoz altı kitabı ma sanın üzerine koymuştum oradan çalmışlar, bilmiyorum kim aldı. Tekrar altı nüsha gönderdim ve tekrar haftalar, aylar bek ledi.. Bir başka seferde başka b ir kitap için m üsaade almağa git tim. Kitabın el yazısı ile aslını bıraktım , dedikleri gün, daha
sonra, daha çok sonra gittim, bin belâ ile nihayet kitabı elime uzattılar. Satırların ekserisi kurşun kalemile karm akarışık edilmişti. Bir alay silinmiş kelime cümle, satır vardı fena halde canım sı kıldı ve o hal ile dedim ki: Kuzum Rifat bey, yazılması memnu olan şeyleri bana bil dirseniz. Biraz dargın söylediğim bu söz, sansürün galibe bir parça gücüne gitti, dalgın dalgın yüzüme baktıktan sonra: İstediğiniz söylemekten sizi kim menediyor. Herşeyi yazabi lirsiniz. Nasıl her şeyi? — Evet her şeyi yazabilirsiniz, yalnız padişahlardan, krallar dan hükümâtı ecnebiyeden, nihilistlikten, (iştirakilikten, isyan dan, istiptaddan, anarşistlikten, hürriyetten, ümem ve akvamın hususiyetlerinden, harici politikadan, dinden, din adamlarından, kiliselerden, camilerden, Mehmetten, İsadan, Musadan, peygam berlerden, dinsizlikten, hükümet m emurlarından, kadınlıktan, ha remden, vatandan, k u r’andan, hukukubeyneldüvelden, cümhuriyetten, parlamentodan, âyandan, m eşrutiyetten, dinamitten, bom badan, Mithat paşadan, Kemal beyden, Sultan Murattan, hilâl den, haçtan, Makedonyadan, ıslahatta, oğustos böceğinden ve bu gibi bazı şeylerden gayrı.. Yazacak başka ne kaldı ki? Niçin kalmasın, Ağustos ayında olmamak üzere güzel ha vadan, köpeklerden, yemişlerden, renklerden, ihsan ve in’amdan ve bu ihsan ve in'amı medih ve tafsil ederek zati hazreti padişahiden m emurların seyviatına fenalıklarına dair olmamak şartlie hükümetten, ve daha birçok şeylerden.. Şimdi eminim şu suali soracaksınız.. — Hepsi ne ise amma şu Ağustos böceğinden bahsetmek neden memnu oluvor. Bunun hikmeti ne? Anlatayım: Vilâyet şairlerinden birisi b ir gün, (Lafonten) in hikâyelerini türkçeye tercüme eder. Sansür bu kitabın tabı ve neşrine izin vermez. Ayrıca zavallı şair de bir güzel tekdir edilir. K annca ile Ağustos böceğinin hikâyesini tabı ve neşret mek ha! Bu ne cesaret! Halâ anlayamadınız değil mi? Canım, Abdülhamit Ağustos ayında doğmuş değil midir, o halde (Ağustos böceği) deyince padişahı im a ediyorsunuz de
mektir!.. Bu meseleden sonra (Ağustos) dan, bu ayda yağmurdan, gü neşten havaların iyi veya fenalığından bahsetmekte menedildi. Türkiye’de ağustos ayı kalmadı vesselâm. Bunun gibi daha ne ler vardır. Meselâ o zaman kimse (Mithat) ismini ağzına almazdı. Se bebi, Mithat paşanın hatırası.. Mithat paşa Taife gönderildiği za manlar, Türkiye’de Mithat ismini taşıyanların çoğu atlarını (Ah met, Mehmet, Haşan, Hüseyin)e çevirdiler. (Murat) ismi de böyledir. Gazete çıkarmak, yeni bir gazete imtiyazı alm akta çok müş kül bir işti. Değil siyasi bir gazete, haftalık bir mecmua, hatta bir çocuk mecmuası çıkarmak bile mesele idi. Eğer saraya sırtınızı vermiş birine dayanıyorsanız iş başka, yook, yalnızsanız işiniz yoksa bekleyiniz. Birkaç ermeni, haftalık b ir mecmua çıkarmak için on sene den fazla uğraştıkları halde bir türlü imtiyaz alamamışlardı. On lar gibi Babıâli koridorlarında aylarla, senelerle gidip gelen ni ce gazete heveskârlan vardı. Bu meselede liyakat dirayet, malu mat aranmaz, lazım olan; onlara azami emniyet telkin etmekti.. Gazetelerde bilmece, muamma neşri hoş görülmezdi. Ha nım isimlerine de cevaz yoktu. Meselâ, Hatice hanım, İsmet Ha nım denemezdi. Ahmet beyin hanımı, Haluk beyin anası, Meh met beyin hemşiresi demeli idi. Bir gazete (idrojen) istihsali tecrübesinden bâhis b ir ma kale hazırlamıştı. Sansür okurken şu cümlede durur: (Su buharının oksijeni demirle imtizaç eder, oksijen hür kalır.) Sansür hemen h ü r kelimesini çizer. Gazeteci bu kelimenin yerine kelimeler bulursa da sansür onlan da kabul etmez ve nihayet gazeteciye der ki: — Ne vapacağımızı ben de bilemiyorum, fakat idrojen hür kalacak diye ben başımı derde sokamam. Zavallı muharri makaleden vaz geçmeğe m ecbur kalır. Avrupadaki sefarethanelerde de bir takım memurlar, bulun dukları verlerde çıkan gazetelerin sansür vazifesini görürlerdi. Meselâ Patiste çıkan gazeteleri iyice gözden geçirirler, şayet, pa dişah, saltanat, istibdat aleyhinde b ir şey görürlerse derhal Yıldıza telgrafı çekerlerdi. Bunun üzerine o gazetenin haber verilen nııshası m üsadere
olunmak üzere her tarafa telgrafla em irler verilir, sansürler göz lerini açarlar, hafiyeler, polisler, aram adık taram adık kahvehane, birahane, postacı, berber salonu bırakmazlardı, hele birisinde bu gazete bulunsun. Vay başına geleceklere. Bir kitapçı dükkânına girdiğiniz vakit ekseriya — ...İstiyorum, diyecek olsanız, varsa bile kitapçı Ben öyle kitaplar satmam, cevabını verirdi. Kitapçının istediğiniz kitabı verebilmesi için sizi tanımış olması lâzımdı. Sansürün menettiği kitaplar, bilhassa aranan, revaçta olan kitaplardı. Sansürün bunları menetmesi bu kitaplar lehine en büyük propaganda ve reklam olurdu. Avrupadan getirilen kitap lar da daima ecnebi postalan vasıtasi'.e getirilirdi. Fakat bunlan posta paketi olarak getirmek lâzımdı. Çünkü kolipostal ge tirirlerse gümrüğe giderdi ki o vakit is haraptı. Bazdan da kitaplannı ecnebi sefaret ve konsoloshanelerindeki bildikleri, tanı dıktan vasıtasi'.e getirirlerdi. Bu, daha emin bir yoldu. H attâ İstanbuldaki ecnebi mektepleri ve sair ecnebiler de . hep bövle konso’oshane ve sefarethaneler vasıtasile getirti'irlerdi. Denilebilir ki bu memlekete kapitülasyonlann pek küçük küçücük b ir faidesi oldu ise o da istibdat devrindeki bu gibi hiz metleridir. Vâkıa bu hizmeti fahriyen yapmazlardı, amma yine faideli b ir işti. Jöntürkler bundan çok istifade etmişlerdir. A Gazete ve kitaplarda k at’iyen kullanılması memnu birçok kelimeler ve elfaz vardı. Bunlan herkes bilmezdi, ve bilmediği içindir ki sehven bunlardan birini kullanarak başını belâya so kanlar az değildi. Bu kelimelerden birazını şuraya dizelim de görünüz: Millet, hürrivet, Murat, Reşat, hırs, tama', vatan, felâket, isvan, zalim, saddar, ihtilâl, facia, anarşi, içtima, cemivet, diya net, suikast, ittihat, hal. meşveret, mazlum, firar, hafive, hun har, mel’ûn, sevtan, müfsit, hain, mahkûm, salp, barbar, dina mit, bomba, konferans, meting, hamiyeti, mizan, müsavat, müca hit, hafi, adalet, asî, zindan, avene, cete, istiklâl, içtihat, ciimhurivet, iontürk, buhran, sukut, şakâvet, tuzak, devir, tebeddül meşum, serseri, esaret, vağma, nef, veliaht, Hamit, kıvam, istik bal, namert, kısas, kıtal, barut, namzet, gasp, esrar, tecavüz... Buna mukabil makbul kelimeler de vardı ki bunlan bol kul lanmak daim a mucibi mahzuziyet ve memnuniyetti. Muharriri
göze girer, tak tir ve taltif olunurdu, meselâ ubudiyet, sadâkat, dua, atiye, ihsan, atıfet, bende, şehriyari, hilâfetpenahi, kul( şük ran, velinimet, ulüvvücenap.. İşte, o devirde yazı yazmak bir mesele idi. Kellesini koltu ğuna almıyan babayiğit biraz imalı birkaç sahife değil, birkaç satır, birkaç cümle değil, hatta tek bir kelime bile kullanamaz dı. Sansür kılı kırka yaran bir ejderha idi, farzımuhal birkaç satır onun gözünden kaçınlsa bile sonra, neşredildikten sonra, yi ne hayır sahiplerinden biri tarafından jum al edilmek çok uzak bir ihtimal değildi. Böyle hayır sahipleri ise asla az değildi. Bir ahbabın aylarla süründükten sonra nihayet sansürün elinden kurtulabilmiş olan b ir mektep kitabında bakınız neler var: (Ben fakirim) cümlesi silinmiş yerine (ben m innettarım ) denmiş, (biz memnun değiliz) silinmiş yerine biz her şeyden m ahrum değiliz) yazılmış ,sen genç değilsin) çizilmiş (sen bir çocuk değilsin) olmuş, (biraderi zekidir) cümlesindeki birader kelimesi yerine hem şire kelimesi konmuş bir (Amcazade) bir denbire (halazade) olmuş, (Kıbrıs şarabı) ve (Girit sabunu) lafızları büsbütün silinmiş. (Ali beyin biraderi), (Nuri beyin biraderi) gibi biraderler kalkmış. (Birader) kelimesi sansürün hiç hoşuna gitmezdi. Neden mi? Malûm, hemen akla Abdülhamidin biraderleri gelirde on dan. Abdülhamidin biraderleri demek, veliahtlik meselesi demek tir, velihttan bahsedince saltanat meselesi mevzuubahis oluyor demektir, saltanat meselesinde Abdülhamidin hal’i teşebbüsü ve ya niveti.. İlh, uzatın uzatabildiğiniz kadar!.. (Vazife) kelimesi de fenadır, onun yerine (ders) denir, (ah) kelimesi büsbütün yok edilmiş, hiç Türkiyede cahil var mı?! Birahane, tim arhane kelimelerinin de silinmesi icap etmiş. Sebep? Kim bilir, onu belki sansür de bilmiyor. Tehlikeli kelimeler dir, iste o kadar. (Frank) kelimesi çeyrek, olmuş, (birihtiyar),(bir efendi) olmuş.
İhtiyarlık zati akdesi hümayuna kondurulm ak istenmeyen bir sıfat., onun kitaplarda sık sık zikri katiyen doğru değildir. Zatışahane daima genç, daim a terütaze bir delikanlıdır an ladiniz mı? (Birkaç lisana vakıf olanlar kendilerine kemali suhuletle bir iş bulurlar) cümlesi tamamen silinmiş. Gençleri lisan öğrenmeğe teşvik etmek ne dernektir? Bundan büyük günah mı olur? Lisan öğrenecekler, peki ya sonra? İşte memleket bu halde idi, ve bu hal münevverleri, gençleri dilhum ediyordu. Haricî tehlikeler o kadar çoktu, ve o kadar büyük, korkunç tu ki, bu tehlikelere karşı duracak hüküm ette o derece aciz, zaif ve kudretsizdi ki, memleketim seven bir insanın çırpınıp titrememesi mümkün değildi. Saray ve hükümet, herkes görüyordu ki, bütün tehlikeleri unutmuş gibi, bu tehlikelere karşı tedbirler alacak yerede, mü nevverlerle, hüriyetperverlerle, derslere çare aram ak isteyenler le, bir kelime ile milletle mücadele ediyordu. Memleketini idare eden hüküm ete itimadı olmayan b ir hal kın iztırabı, iztiraplann en büyüğüdür. Bu büyük iztirabı ta içinde duyan, o günün gençliği, yalnız muztarip olm akta hiç bir iş görülemiyeceğini pek yi anlamıştı. Ve işte bu anlayıştır ki Abdülhamide ve istipdada karşı yeni bir cephe teşekkülüne hizmet etm iştir. İTTİHAT ve TERAKKİ NASIL DOĞDU?
Evvelâ şunu söylemek lâzımdır ki, (İttihat ve terakki) ismi meşrutiyetten sonra alâm eti farika senedi elden ele gezen bir mal gibi, kimin, neyin nesi olduğu anlaşılamaz b ir halde, fakat yalnız sevilen, çok sevilmiş bir isim halinde yaşamıştır. Onu, evvelden, ilk günlerden tanıyıp bilenler İstanbula ge lince, daha haftası olmadan tanıyamaz oldular ve ondan son ra artık deviri büsbütün bam başka hallere ve şekillere girmiş gördüler. Çok iyi hatırlarım , Mısırda ki İttihatçılardan birkaçı ağus tos iptidalarında İstanbul’a geldikleri vakit şaşırmışlar: Yahu, meğer ne kadar çokmuşuz da haberimiz yokmuş., demişlerdi. Filhakika meşrutiyet ilân edilince herkes yakasına allı beyaz lı rozet, diline b ir ( yaşasın hürriyet, adalet, müsavat, uhuvet)
terranesi taktı ve bir yolunu bulup İttihat ve terakkiye âzâ kaydolundu. İttihat ve terakkinin zaman zaman bocalayışı, meşrutiyetin ilk günlerindeki bu anarşi i!e başlar. «O, başka bahis» diyeceksiniz. Doğru.. Biz de zaten m eşruti yet tarihini münakaşa edecek değiliz. Burada (İttihat ve terak ki) nin nasıl doğduğunu gözden geçireceğiz. A 1293 te tahta çıkan Abdü’hamit, yukarılarda kaydettiğimiz veçhile bir müddet, vaziyette lâyıkile hâkim oluncaya kadar, şaş kın bir devre geçirdi. Bu. birazda birden bire şedit görünerek halkı bilhassa ahra n ürkütm em ek içindi. Meclisi açtı, kapadı, Mithat paşa ile uğraştı, onu ortadan kaldırdı, biraz geniş nefes aldı. Fakat gördü ki Mithat paşayı yok etmekle onunla aynı fi kirde olan insanları, b ir alay münevver genci istediklerinden vaz geçirmek mümkün olamıvor. Bunların istedikleri de tıpkı Mit hat paşanın istediği!... Abdülhamide aleyhtar olanlar hep mekâtibi âlive talebesi idi, hep dersek, yüzde sekseni böyle idi. Bu talebe arasında, bilhassa tıbbive’iler ilk safta idiler. Tıb biyeliler, aralarında grup grup dertleşirler memleketin yuvarlan makta olduğu uçurumun dehşeti ve felâketin azameti karşısın da üzerlerine düşen gençlik vazifesinin ne olabileceğini hesap ederlerdi. 1304 de bu guruplar arasından beş talebe ayrı bir grup haünde, vürüvecekleri volu daha emnivetle tavin etmek lüzu munu anlamış b ir vaziyette, sık sık toplanarak hedefe yürü mek için b ir cemiyet teşkil etmek lüzumunu hissetmiş bulu nuyorlardı. Ve nihavet bu beş efendi 1305 senesi mavisinin 21 inci gürü gruptan biraz sonra mektebi tıbbiyenin hamamı önündeki odun yığınları üzerinde içtima ederek, ılık b ir bahar havası ile lâtif bir mehtar» ışığı altında, birkaç sene sonra (İttihat ve terakki t ismini alacak olan (İttihadı Osmanî) cemiyetinin ilk temelini atmış idiler. O gece, belki de attıkları adımın, verdikleri kararın um duk larından çok daha büyük neticeler doğuracağını düşünememiş lerdi, düşünmemekte, hesap edememekte haksızda değillerdi. Bu beş genç, Osmanlı m eşrutiyet tarihinin temeline o gün
en iri taşı atm ış bulunuyorlardı. KonyalI Hikmet Emin, Diyanbekirli tshak Sükûtî, Ohrili İbrahim Etem, Arapkirli Abdullah Cevdet, KafkasyalI Meh met Reşit.. İşte o beş genç bunlardı. Bu cemiyet, (İttihadı Osmanî) gizli ve beş kişi arasm da idi. Falkat b ir iki gün sonra (Cemiyet) in kök dal budak sal ması lâzım geldiği anlaşıldı. Etraflarını irşat etmek, devletin takip ettiği yanlış yolu herkese göstermek, vatan ve milleti içinde bulunduğu m üşkü attan kurtarm ak hususnda hiç b ir fedakarlıktan kaçınmamak cemiyetin m aksat ve efkarını son derece hatta ölüm ve işkence tehdidi altında, bile hafi tutm ak üzre yemin ettiler. Bu suretle cemiyetin efradı çoğaldı. Cemiyete ilk intisap edenler arasında tıbbiyeli Şerafettin Magmumi, Asaf Derviş, Gi ritli Muharrem Ali beyler vardı. Sonra yavaş yavaş, İzmirli Ali Şefik bey Nevyork esbak başşehpenderi - Übeydullah efendi, Giritli Şefik, Ali, Yenişehirli Ah met Bahtiyar, Rodoslu Süleyman, Tıbbiyeli Sabri, Nazmi (1), Naki Celalettin, Abdülkerim Sebatî (2), İsmail Şükrü beyler (3), Giritli Naim paşa, Batumlu Mustafa Raha bey, Boşnak Mehmet Ali Paşa, Tıbbiyeli Süleyman Emin bey (4), İsmail Safa Bey, Na ci bey (5), Hamit Zafir bey, Muhiddin bey (6), Haydar Rifat bey ve diğer birçok münevver gençler vardı. Az zamanda aza adedi yüzü geçti. O zaman hatsiz hesap sız hafiyeler ortasında bu kadar gencin birleşebilmeleri b ir me sele idi. Cemiyetin ilk haftasını Abdullah Cevdet bey hazırlamıştı. Bu, ayetli hadisli milleti uyanmağa davet eden beyannameler pek iptidai vasıtalarla teksir ediliyor ve sağa sola dağıtılıyordu. Aza adedi artınca İbrahim Etem (1) beyin teklifi üzerine Edime kapısı haricindeki Arnavut Aluş ağanın tahtı isticann(1) (2) (3) (4) (5) (6) (1)
Şimdi Eskişehir Sıhhiye müdürü Şimdi Darülfünün müderrislerinden Şimdi doktor ve Kahlre’de Şimdi Şûrayı Devlet azasından Doktor Süleyman E m in paşa Sabık Kahire elçimiz, şimdi meb’us Muhittin Paşa Şİmdl m eb’us Naci Paşa Doktor İbrahim Temo bey, şimdi Romanyadadır.
daki Mithat paşa bağında dokuz kişilik bir içtim a yapıldı. Bu içtimada Reşit, İshak Şükûti, Ali Rüştü, Şerfettin Magmumi, Asaf Derviş, Muharrem Ali, Abdullah Cevdet, Besim Meh met eyler vardı. Şerfettin Magmumi bey kâtiplik vazifesini gö rüyordu. Gayyur ve faal b ir genç olan Hikmet Emin bey veremden vakasını kurtaram am ıştı. Muntazaman ve fakat muhtelif m ahallerde biliçtima müza kere etmek, mükemmel b ir nizamnamei dahili kaleme alınmak üzere b ir heyeti idare teşekkül etti. İanelerin m untazaman cem’i, azanın mensup olduğu şube ile şubedeki sıra num arasını göstermek üzere deftere kaydi, her bir azaya b ir num ara verilmesi de k arar altm a alındı. E traf birbirini tanımıyordu. Her fert yalnız kendisini cemi yete sokan mürşidini ve kendisinin soktuğu telmizini tanıyordu. Tıbbiye mektebi talebesi arasında cemiyete dahil olmıyanlar pek az kalmış ve dört sene sonra hariçteki aza ile beraber cemiyetin mevcudu dokuz yüzü bulmuştu. Tıbbiye mektebi Genç Türkler için mükemmel bir yuva ol muştu. Fakat b ir gün kulaktan kulağa b ir haber çalkandı, ve nihayet bu şayia tahakkuk eti. Mekatibi askeriye nazın olmuş tu. Doktor Saip paşa gibi, serbest fikirli, temiz b ir nazınn elin de dershaneleri b irer hürriyet ve irfan yuvası halini alan koca müessese birden, derin b ir hüzne gömüldü. Talebe arasında az çok, b ir kaç kişi de olsa hafiye ve jurnalci yok değildi. Bunlar dan üç fasit içlerinden birinin ağabeyi vasıtasile; (mektebi tıb biye talebesi hüküm et aleyhinde efkâr besliyorlar, bunlan ifsat eden dokuzuncu sınıftan bazı şakirdandır. Mektep asa n memnua ile dolu, yakında b ir fesat çıkaracaklar) meelinde mabeyne bir jurnal vermişler, zaten tetikte, ve bilhassa yüksek mektep lerden korkusu büyük olan padişahda Zeki paşayı tıbbiyeye na zır tayin etmişti. Zeki paşanın ise m ekâtibi askeriyedeki mezalim ve tazyikatı malum ve m eşhur idi. Bu şöhretine halel getirmemek için Zeki paşa tıbbiyeye ge lir gelmez dokuzuncu smıfa m ahsus odalan bastı, bulduğu ev rakı topladı, derhal b ir divanı harp teşkil etti ve maznun dokuz talebeyi istintaka başladı. Ferik Avni paşanın riyaseti altm da toplanan divanıharp mevkuf talebenin tardına ve kalebentliğine
hüküm verdi (*) fakat henüz toplu b ir halde nefi ve tağribe alışmamış olan saray ve hüküm eti bu hükm ü yerine getirmedi ve birkaç ay hapisten sonra genç tıbbiyelileri serbest bıraktı. Tıbbiyeli gençler, asıl 1310’dan itibaren büyük bir faaliyete gir diler. O sırada Avrupada da (Jontürk) hareketi başlamıştı. Ay rı ayn çalışmaktan ise hariçle dahilin birleşmesi, anlaşması mu vafık görüldü, bu sebeple Ahmet Verdaei sonra doktor Nazım ve Ali Zühtü beyler Avrupaya kaçırıldı. Nazım bey orada saraya ve Babıâliye ıslahat lâyihaları yazmakla meşgul olan Ahmet Rıza beyle uzun uzadıya görüştü, cemiyetin m aksat ve gaye sini izah etti, nihayet Ahmet Rıza bey de genç tıbbiyelilerle teş riki mesaiye m uvafakat etti ve onun teklifi üzerine cemiyetin ismi (Osmanlı ittih at ve terakki cemiyeti) oldu. BÜYÜK MÜCADELE NASIL BAŞLAMIŞTI? Istanbulda teşekkül eden bu cemyetin, bunca hafiye ve teş kilât ortasında istediği gibi çalışamayacağı m uhakkaktı. So kaklara yapıştırılan yaftalar Abdülhamidin uykusunu kaçırmak la kalmıyor, hiddet ve şiddetini de artırıyordu. O1 mücadeleyi sonuna kadar götürmeğe azmetmişti. İki taraf da öyle idi, ancak sarayın kuvvet ve kudreti karşısın da genç türklerin yalnız azim ve im anlan vardı. Bir taraf (paşa) lar, hafiyeler, silah, para, ve bunlardan müteşekkil b ir kuvvet ve şiddetle, saldırırken ötekiler bu saldırışa hürriyet ve mem leket aşkile yanan sinelerini siper ediyorlardı. Hürriyet ve istiklâl için can veren Türkün o zamanki bu büyük mücadelesini de iyice bilmek lâzımdır. tik cemiyet teessüs ettikten sonra uğradığı müşkülatı dos doğru anlatabilmek için, o günün genç kahram anlarından elyevm Çapa kız muallim mektebi muallimlerinden - doktor Sabri beyin, 1912 de, şimdiki Fransız başvekili mösyö Heryo’va yaz dığı m ektupları, kıym ettar bir vesika olarak buraya aynen alı yorum. Sabri bey m uhakkak ki o günlerden bahsetm ek selâhiyetini en çok haiz olanlardandır.
(*) Rıza Servet, Ahmet Bahtiyar, Mehmet Reşit, Şefik AU, Ab dullah Cevdet, Şerafettin Magrauml, Nakl Celâleddln, Mlkael, Tekirdağlı Mehmet beğler.
BİRİNCİ MEKTUP
Kavala, 18 Teşrinisani 1912 Azizim efendim, Fransız dostlarım dan biri, Paris şehiremaneti memurların dan Mösyö Marko bana 20 Teşrinievvel 1912 tarihli «Löjumal» gazetesini gönderdi. Parisin bu mühim gazetesinde sizin «Fransa ve Türkiye» semamesi altında yazmış olduğunuz baş makaleyi dikkat ve ala ka ile okudum. Türküm, hemde hakiki bir Türk; fakat terbiyem Fransız edebiyatile ve Fransız fununu ile meşbudur. Fransayı çok severim. Fransada yaşadım ve refikam da Fransızdır. Makaleniz beni pek m üteessir ve pek alakar etti. Halihazır da vatanımı alt üst eden vakaları, bu sahifelerde samimiyetle tahlil ve teşhir etmeği deneyeceğim. Fakat daha ileri gitmeden, burada, size, hayatımın fedakar lıklarla dolu hazin tarihini pek kısa bir tarzda anlatm am a mü saade lütfunda bulunmanızı rica ederim. 1892 senesinde idi. Hayatımı umumi b ir m aksada hürriyet m aksadına hasretmiştim . O sıralarda henüz gençtim ve tıp tah sil ediyordum «İttihat ve terakki» komitesi daha evvel teşekkül etmiş bulunuyordu. Teşekkülünden b ir iki sene sonra bu komi tede benim de payım var. Biz m üteaddit arkadaşlardık ve istipdatla mücadele etmek gayesini haiz gizli komitanın teşekkklüne yardım etmiştik. İşte bu arkadaşlardan birkaçının adı: İshak Sü kuti, İbrahim Temo, Abdullah Cevdet, Şerafettin Magmumi, Os man Cevdet, Verdani (Mısırlı Ahmet,) Rufat, Kerimi, İzzet ve Radoslu Süleyman ilâ, ilâ (1). Kimi doktor ve kimi de Tıp tahsil eden bu genç adamlar, hürrendiş idiler ve teşebbüs 'ettikleri işte tek endişeleri baş langıçta, sadece hürrendişlikten ibaretti (2). Fenne istinat edi yorlardı. Raspay, «ileride gelecek din, fendir» demişti ve fennin bir vatanı, b ir milleti yoktur, filhakika fen her kese aittir; fa kat onu elde etmek lazımdır. (1) Bu arkadaşlardan İlk dördü, komutanın İlk müesslslerldlr. (2) Materyalizme İstinat eden bu bahis, m ösyö Heryoya pek kı sa yazılmışı.
İşte, hülasaten, iptidai teşebbüsü alan nazım komitanın saf p ren sip i! Samimi fakat tecrübesizdik; hele hakikaten güç ve alçak olan politika mefhumunu bilmiyorduk. Bu, belki tek fakat en esaslı kusurumuzdu. İçimizden dördümüz (komiteyi ilk tesis edenler), kısa bir program vücuda getirmişlerdi. Eğer iyi hatırım da kaldıysa bu program da ancak yirmi madde vardı. Bu programı, evvelâ, İstanbul mekteplerine dağıttık; son ra da vilâyetlere gönderdik. Hiçbir teşebbüs bu kadar muvaffa kiyetle netice’.enmemeşti. Diğer mekteplerdeki arkadaşlarımız, bize, sadece iltihak etmediler; fakat kendilerile beraber akraba larını da getirdiler. Halk içinde serbest fikirlerin sür’atla yayıl ması bundan. Bütün ırklara şamil olan bu «kurtuluş fikri», yal nız bir sene içinde çok ilerledi; bir haldeki kadınlar ve erkek ler, zabitler, memurlar, gazeteciler ve ülema ile eski nazırlardan dam at Mahmut paşa, eski sefirlerden Necip paşa, m üşir Fuat pa şa, şeyh Abdülkadir efendi (bu son ikisi şimdi Ayan meclisinde azadır( ve m üşir Kâzım paşa, gibi devlet adamları yardımımıza gelmek için birbirlerile ittifak ve ittihat ediyorlardı. HÜRRİYET PERİSİ FÜSÜNKAR TESİRİNİ YAPMIŞTI! Pariste de bazı arkadaşlarım ız ve dostlarımız vardı. Bu büyüyen komite, halkı davet eden b ir beyanname neş retti. Bir fotoğrafı cihazile tabedilen bu beyannameler, şehrin hemen bütün sokaklarına yapıştırıldı; fakat bunlar, hükümetin, de nazın dikkatini celbetti ve Abdülhamit kendi sırasında, ken di adam lann teşkil etti. Rivayete göre bunlann adedi 4.000 imiş! Filhakika bu mukabil gizli teşkilat m eş’um tesirini göstermek te gecikmedi: Yalnız iki sene, hüküm ete bütün komitayı hemen kamilen ortadan kaldırmağa kifayet etti; ve rüyası içine gömü lüp kalmış bulunan ben, o vakit, bu dağılan betbaht teşkilâtm merkezinde, birkaç arkadaşımla, tek başıma kaldım (1). Öyle iken komitanın, o tarihte ecnebi memleketlerde intişar eden iki gazetesi vardı: Bunlardan biri; «Meşveret», Pariste Ah met Riza bey ve Anbekyan efendinin ihtimamlarile intişar edi yor ve diğeri de, «Mizan; Mısırda müverrih Murat bey tarafın dan neşrediliyordu. (1) Doktor Kerimi doüctor Eşref, merhum İzzet, İlâ.
Edim e, Bursa, Rados ve Beyrut gibi teşkilâtımız bulunan büyük şehirlerde ve bilhassa Istanbulda merkezi bir heyetin varlığına inanılıyordu. H attâ «Bu heyetin azası, m illetin en müteneffiz ricalindendir» deniyordu; Fakat, heyhat! Hükümetin gizli teşkilatının her türlü takibatından kurtulan ben, sade b ir mek tepli bu ehemmiyet verilen teşkilatm merkezinde birkaç arka daşım la başbaşa kalmıştım! İşte böyle bir sırada idi ki birgün, Askeri Tıbbiye mektebi talebesinden Seracettin efendi, beni, pederile görüşmeye davet etti ve gizlice kulağıma; — Pederim heyeti merkeziye azasile tanışmayı arzu ediyor dedi. Ne Saracettin efendiyi ve ne de pederini tanıyordum; Öy le iken bu âdi olmıyan ve belki de tehlikeli bulunan davete icabet ettim. Bu zat, Ü sküdann eski bir mahallesinde oturuyor du. Beni, bililtizam ayırmış b ir oda içinde büyük bir ihtiyatla tek başına kabul etti. — Gel oğlum, dedi. Ve beni elimden tutarak yanına oturttu. Elli, elli beş yaşlarında, kır sakallı, uzun boylu, sevimli yüz lü b ir zattı. Gözlerindeki saffet ve sözlerindeki açık samimiyet bana, derhal itim at ilka etti, öyle iken «Eski b ir Türk» (1) ile karşı karşıya bulunuyordum; Zira huzurunda bulunduğum adam, «İhtiyar b ir dindar»dı; Fakat daha iyi değil mi? Zira bu m uhterem ihtiyar, bizzat vicdanının sedasile kendi reisidinisini, halifeyi ittiham ediyordu. Bana temkinli ve ağır bir sesle: — Burada yalnızız, dedi; kimse bizi işitemez! Oğlum Sara cettin, size, bu davetin sebebini söylemiştir. Gizli komitanın âzasını bilmeniz lâzım; zira teşkilâtta eliniz var. — Evet, dedim. — Pek âlâ, bana çakıça cevap vermenizi istiyorum, dedi: Bu adam larda vazifelerini cesaretle yapmak kabiliyeti var mı? Maksatlarında samimimidfrler? Onlara itim at edilebilir mi? Ne cevap verebilirdim? Hakikati söylemek? Yalan söylemek? Öyle iken hakikatle yalandan birini hiç tereddüt etmeden tercih etmek icap ediyordu. Peki, efendim; İkincisini tercih ettim; zira hakikati olduğu gibi, çırçıplak söylesem hürriyet için takip edilen gayenin iflâsı (1) «Yeni Türk Jeune turc» mukabili.
m ilân etmiş olacaktım! Cesaretle: — Onları şahsan tanımıyorum, dedim; Fakat onlara itima dım var. Milletin kurtuluşu için hepsi, her fedakarlığa ve hattâ hayatlarını bile fedaya hazırdırlar. Dikkat edilirse bu sözler yalan değil, bilakis doğru idi; zira bizzat kendimden bahsediyordum. Onun görüşmek istediği adamlar, bendim ve hürriyet için, o fettan mabude için besle diğim aşk, o genç yaşımda, dam arlarım ı yakıyordu. Nefsime iti madım büyüktü. Böyle cevap verirken muhatabımın yüzünü dikkatle muayen e ettim. Casaretimin tesirini elde etmiştim zira derinden de rine m üteessir olarak karşım da ayağa kalktı ve elimi elleri ara sına alarak şiddetle sıktı ve: — Öyle ise sizden çok rica ederim, dedi; bu efendileri gör menin bana çaresini söyleyin; zira yerine getirilecek gizli b ir va zifem var! Mümkün değil; dedim zira mücahademizin zaruri ilcaatına göre, onlar, kimseye görünmemeğe m ecburdurlar; fakat madem ki bana, yerine getirilecek gizli b ir vazifeden bahsediyorsunuz; o halde sizi onlarla münasebete getirecek kolaylığı yapabilirim. Bu cevap seri b ir tesir husule getirmedi; zira, evvelâ cevap vermek istemedi fakat derin b ir düşünceden sonra sanki kendi kendine söyleniyormuş gibi: — Demek yapacak birşey yok! dedi; Vazifem daha ileriye gitmemektir. — Haksızsınız, diye seslendim: Zira bizzat maksadımızın menfaati icabından komitanın azasım kimse görmemelidir. İyi düşününüz! — Fakat oğlum, vazifem ağırdır, dedi; Çok ağır! Siz, daha onu size tevdi edemiyecek kadar gençsiniz! — Bana itim at ediniz ve onu bana söyleyiniz! dedim. Cevap vereceğine yalnız omuzlarım kaldırdı. Bana «Müm kün değil!» demek istiyordu (1).
(1) Bu muhaverenin aslı uzun ve biraz farklı. Bu mektub m ösyö Heryoya yazarken asıl muhaverenin müsveddesi elimin altında değildi, bundan başka mektubu da pek kısa yazmak mec buriyeti vardı. Muhaverenin bu şekil, takriben on altı sene son ra, zihnen hatırladığım şekildir; öyle İken esas itibarlle her İki muhavere aynı meelde.
Acaba bu kadar ağır ve gizli olan vazife ne olabilir? Onu daha ileride göreceğiz. Ben Merkezi Heyetin teşkilini temine daim a çalıştığım için o tarihte milletin babası gibi telâkki edilen ve hür fikirleri pek ziyade kıymetli tutulan birtakım adamların kapılarını beyhude yere çaldım. Hepsi beni kapı dışarı etti! Ve günün birinde Hacı Ahmet efendi (Saraceddinin pederi) (1), m ahrem iesran dostla rından birinin huzurunda beni birçok suallerle sıkıştırdı. Artık cevap veremiyordum. Haleti ruhiyem öyle gergin bir derecey gelmişti ki artık ken dimi öldürmekten başka b ir şey düşünemiyordum; O kadar de rin b ir yese kapılmıştım! Nihayet kirpiklerimi ıslatmaya başla yan yaşlara mukavemet edemedim .ve onların serbestçe akması na yol verdim. Yalnız b ir mendil ile yüzümü saklıyordum. Biran için ziya bana, muzlim gibi geldi! Mübalâğa etmiyorum; Zira ar tık her şey kaybolmuştu. Sıkıntılı b ir andan sonra titrek ve heyecanlı bir sesin, bana ağlatıcı b ir rikkat ve teessürle: — Bırak göz yaşlarını serbestçe aksın! Onlar sana hacalet vermiyor. Bilâkis mendilini kaldır ve kollarımın arasına gel! dediğini işittim. Bu davete mukavemet edemedim ve kendimi o büyük ada mın kolları arasına bıraktım. Bu esnada yüzümün üzerine sıcak b ir takım göz yaşlarının döküldüğünü hissediyordum. O da, ak saçları içinde, tıpkı bir çocuk gibi ağlıyordu: Bu, hakikaten yüksek ve azametli b ir lahze idi! «Gel oğlum, kollarımın arasına gel!».. Bu Sözleri, ömrüm oldukça kulaklarım da işiteceğim; zira hacı Ahmet efendi artık dünyada değil, 0 birçok seneler evvel, Afrikada ateşin çöllerin kum larına gömüldü: Adını burada, hürm et ve minnetle yad ederim. O vakitten itibaren biz, hacı Ahmet bey ve ben, teşkilatın hezimetini tam ir etmek için birleştik. Bu hususta evvela Akkaya gitmek ve orada komutanın ihanete uğramış menfi b ir uz viyetini görmek icap etti. Şefik bey tesmiye edilen bu zat, şe f i) tnkilâptan evvel menflyen Afrikada ölen bu büyük mü cahit o tarihte, harbiye nezareti dördüncü hesap şubesi müdü rü idi. (1311-1313).
rasker yaveri bir kaymakamdı. Sonra Beyrut ve Rados önlerin den geçerken de oralarda menfi bulunan ve bizzat komitanm teş kiline iştirak etmiş olan bazı azayı görmek lâzımdı; filhakika bu seyyahata çıkmca, bize, teşkilatımızı yeniden vücuda getirmek için lâzım olan m alum atı elde ettim : İstanbula avdetimden yal nız bir kaç hafta sonra idi ki yeni komite teşekkül etmiş bulu nuyordu. Müşir Fuat paşa şeyh Abdülkadir efendi, m üşir Kâzım paşa( o tarihte (1) İstanbul merkez kumandanı), şeyh Naili efendi ve kardeşi Hakkı bey (o tarihte Şuraidevlet azası), Na dir bey «Numunei Tarakkî mektebi m üdürü) ve Nadir beyin samimi dostu, Hüseyin bey (aynı m ektepte muallim ve her iki si eski bahriye zabiti), Necip paşa (eski sefir), Esat bey (nafia muhasebecisi, İhsan ve Şeydi beyler (ikiside muallim ve m uharrir), ilâ bu komitanm azasından idi. (2). İstanbul merkez kumandanını bu suretle elinde tutan m er kezi hey’et, askerce kuvvetlendirilmiş bulunuyor ve artık hare kete amade duruyordu. Hacı Ahmet bey bu heyetin reisi ve Nadir bey de kâtibi idi. Bu heyet, veliaht Mehmet Reşat efendi ile b ir mükâleme vasıtası elde eddi (1), prens İnsanî b ir tavur ve kat’i b ir azm ile milletin istediği meşrutiyeti idareyi kabul etm ekte tereddüt etmedi (1897), Çan, hürriyet saatini çalmıştı. Askeri kuvvetten başka hacı Ahmet bey, çoktanberi b ir takım silahşorları emri altında bu lunduruyordu ki bu adam lar hürriyet yolunda kendilerini feda etmeğek arar vermişlerdi: Hacı Ahmet beyin bana bir türlü tev di edemediği sır, işte bu idi ve eğer bu hailevi teşebbüste pek şayanı dikkat b ir şey var idiyse oda, işte bu silahşorların, sa rayda, padişahın hayatını muhafazaya m em ur olmaları i d i ! Burda bu silahsörlerin deruhte ettikleri vazifeyi biraz tasrifedelim: Abdülhamit, Suavi vak’asından sonra, sarayını( Arna vut ve Arap taburlarından müteşekkil b ir takım askerlere m u hafaza ettirm ek ihtiyatını ele almıştı. Bu taburların efradı ile (1) 1312 de. (2) Komitanm bir senedenberi teşkiline çalıştığı hey’eti merkeziyesl, Hacı Ahmet efendinin riyaseti altında Hüseyin Avnl beğie benden müteşekkildi. (1) Eğer hatıramda aldanmıyor İsem bu zat, o vakit bana denil diğine göre, Beyoğlu mevievihanesi şeyhi idL Adını bilmiyorum.
zabitlerine iyi para veriyor ve bunlar iyi besleniyordu. Bundan başka bu muhafız taburlara muhtelif bahanelerle, zaman zaman m ükâfatlar dağıtılıyordu, Hakikati halde bu m ükâfatlar onu ken dileri de biliyorlardı onların sadece sadakatlerini tem in etmek maksadile veriliyordu. Bu taburlar m üstakil idi ve onları bizzat padişahın intihap ettiği kum andanlar idare ediyordu. O halde komite, efendilerine sadık bulunan bu binlerce askerden mürekkep hususi kuvvei askeriyeyi nazan dikkata almağa mecburdu. Bundan başka padi şah, yukarıda da dediğimiz gibi bizzat muhitinde bir takım silahşörleri de bulunduruyordu ki bu adamlar, hinihacette, ken disinin hayatını muhafaza etmeğe m em ur idiler. Demekki Abdülhamit, bize gizlice bağlı bulunan askeri kuv vete rağmen, herhangi b ir maceraya karşı duracak ehemmiyette bir kuvvete malikti: Hususi m enfaatlerine sadık bulunan bu mu hafız askerler, sırası gelince, komitaya bağlı bulunan milli as kerlere silah atacak ve sarayı m üdafaa edeceklerdi. Bu suretle de masum b ir kan, beyhude yere, İstanbul sokaklarını ıslatabilecekti. İşte komitaya sadık bulunan silahşörlerin vazifesi mu k arrer b ir saatta «hükümdarı mutlak»ı ortadan kaldırmaktı. Öyle iken şu da bilinmeli ki bu adamlar, hailevi saat esna sında, Abdülhamit mukavemet etmedikçe kendisen ilişmiyeceklerdi: Heyeti merkeziye, Abdülhamidi, ancak iradei milliyeye ademi itaati halinde bilittifak idama, mahkum etm işti (-). İhtiyatî bütün tedbirlerin alındığı ve her şeyin artık tam yolunda gittiği bir sırada bizi tevkif ettiler. Bir gün evel bir mühim, komitanın kâtibi Nadir, bizi saraya ihbar etmişti! Merkezi komitanın bu ikinci hezmeti 1897 de vukua geldi ve 1908 de Resneli Niyazi beyle silâh arkadaşları Resnede kıyam edinceye k adar devam etti. Osmanlı ihtilâli, her yerde malum olduğu gibi, büyük bir müsalemet içinde muvaffak oldu.
(1) Parlste Ahmet Rıza beyle rüfekası, Fransa bizi hududlan haricine atar korkuslle hey’etl merkezlyenln bu kararma iştirak etm em iş ve cemiyetten çıkarılmıştı.
Kavala 23 Teşrinisani 1912
Aziz Efendim, Ayın on sekizinde göndermiş olduğum birinci mektubumun alt tarafına bugün devam ediyorum. F akat biraz geriye dönelim. Osmanlı milletinin istihale ve tekâmülüne ait hazin tarih hakkında b ir fikir edinebilmek için şayanı dikkat bazı vak’alar üzerinde durmaya mecburuz. Evvela söylenmesi icap eder ki sakit hüküm dar, saltanatın Uk seneleri içinde, Maarifi Umumiye nezaretini tensik etti ve idari bazı İslahat vücuda getirdi. Bunlar meyanında Abdülhamit Fransada Napoleonun da beyhude tecrübe etmiş olduğu veçhi le, hüküm et müesseselerini idareye kabiliyetli b ir takım genç ler yetiştirmeye çalıştı ve bu maksatla, Istanbulda, hususi bir mektep açtırdı. Bu mektebin, o sırada, belki bazı faideleri olmuş tur. «Mülkiye Mektebi» denilen bu müessese el’an mevcuttur. Gene o sırada Abdülhamit, Maarif nazırına, asri terbiye için lâzım olan ıslahatı tedrisat program ına ithal etmesine müsade etti ve aynı zamanda iptidai tedrisatı mecburi b ir şekle koyma sına da mezuniyet verdi, İm paratorluğun yirmi beş seneden beri vücuda gelen iptidaî ve tali m ekteplerinin menşei işte bu m e zuniyettir. Bu yeni mekteplerden b ir kaçım ziyaret etmiş bu lunan «Elize Reklü-Elisee Reclus» onları, bütün dünyanın bildiği m uhallet umumî soğrafyasmda bilihtiyar zikretmektedir. Terbiyei içtimaiye noktai nazarından bu mekteplerin hiç bir kıymeti yoktur, bu doğru; zira bu mektepler «hayatta muvaffakiyetsizliğe mahkum-Rate» b ir takım gençlerden başka bir şey yetiştiremez; fakat yine bu mektepler, bu mühim kifayetsiz liklerine rağmen, hiç olmazsa ilcaatm tesiri altında yeni fikirle rin intişarına b ir âmil oldular; Bu; kazanılmış bir tarakkidir ve memleketin tekâmülünde b ir kıymeti var. Bundan başka Abdülhamit, bir takım gençleri avrupanm en m eşhur mektep veya Darülfünunlarından tahsil etmeğe göndermenin faideli olacağını düşündü. Tahsillerini Avrupada ve bilhas sa Fransada bitiren bu kıymetli gençlerin b ir çoğu, birkaç senedenberi, kendi memleketlerinde bulunuyor, mekteplerimizin en mühim kürsülerini işgal ediyor ve bu suretle memleketimizin İçtimaî inkişafına pek büyük hizmetler ediyorlar.
Nekadar teessüf edilecek şeydir ki İçtimaî inkişaflar, büyük bir betaetle vukua gelir ve zaman ister. Bizzat b ir ışık memle keti olan Fransada bile bu inkişafı, takriben, iki asırda vucuda getirebildi: Bir taraftan Fransız vatandaşlarının, bugün el’an bu inkişafı daha ilerletmeyi nasıl b ir İsrarla istediklerini göz önüne getirmek ve b ir taraftan da Latin dünyanın bu noktai nazardan, Anglo-Sakson aleminden ne kadar geride kalmış bulunduğu cüret ve samimiyetle söylemek lâzımdır! 0 halde za ten pek geride kalmış bulunan Türkiye, bir atlayışta, Avrupa'nın içtimai seviyesine yükselemezdi; fakat artık yeniden hayatını tazelemesine lazım olan unsurları haizdi. • **
Burada satırları yazarken siyaseti nazarı dikkate almadım. Siyaset maksadının haricindedir ve nazarı dikkatimi celbedecek hiç b ir mhiyeti haiz değildir. Bugün 72 yaşında bulunan valdem, beni, dinî b ir ihtimam la terbiye etmişti. Çocukluğumu mukaddes b ir şehirde, Mekkede geçirdim. Ancak 14 yaşıma geldikten sonradır ki beni, îstanbulda, tali b ir mektebe, Darüşşafakaya getirdiler. Terbiye ve talimimin ilk ihtim am larını valdeme borçluyum. Bana okumayı, yazmayı ve ilk rakkam lan öğreten odur. OnPadişah, İzzet paşa Holo ile Kâmil beyi (Hersekli) ve sureti hususiyede saraya davet edilmiş bulunan miistantik Feyzi efen diyi tahkikata m em ur etmişti. Pek ağır b ir töhmet altında idik ; zira padişahın yalnız hal’i değil, fakat idama mahkumiyeti de mevzubahis idi! Muhbir Nadir, daha şimdiden uzun b ir dosya hazırlamıştı ki bu dosya m üstantik Feyzi efendinin elleri arasında idi. Hain, bu dosyada teşkilattan ve merkezi komitanın m ukarreratından maddesi maddesine b ir sarahatla bahsediyordu. Orada komita azasınm isimlerini veriyor ve bu zatların rey ve m ütalalannı muayyen b ir sarahatla zikretmeyi de ihmal etmiyordu. Bu dos yada bizzat veliaht prens de unutulmamıştı. Nadir, komitanın bütün m ukarreratm a vakıf bulunduğundan hiç b ir şeyi eksik bırakmamıştı. Elhasıl bu adam, yazdığı her maddenin nihayetine şu küçük cümleyi de ilâve etmeyi ihmal etmemişti: «Daha ziya de tafsilat için Sabri efendiye m üracaat edilmelidir. Peki, bildiğiniz gibi, bu Sabri efendi bendim. Nadir, bu komitanın başlıca müessisi olduğumu biliyordu; demek ki bu fili cinainin başlıca m üttehemi bendim!
İsticvabım üç gün sürdü ve bu üç gün içinde -tasavvur edi niz!- üç kere idama mahkum oldum. Kışın ortasında ilik. 1897 kanunusanisi idi. Bana yiyecek ve riyorlar, fakat beni uyum aktan kamilen menediyorlardı. Düşüne cek şeylerim çoktu ve bu yüzden başım çok çalışıyordu. Bu su retle soğuktan dişlerim birbirine çarparken beynim kuvvetli bir ihtikam içinde yanıyordu. Şiddetli b ir tazyik altında kanımın bir kitle haline şiryanı sebatilerimin içinden geçtiğini hissediyordum: tahammül ettiğim bu dehşetli ihtikamı düşünmelidir ! Gece gündüz isticvap ediliyordum ve cevap vermekten imti na ettikçe şömine m aşası ile dövülüyordum. Her şey, felâketin haddi intihaisinde idi; fakat olsun! Birkere içine düşmüştüm ve artık neticelerini çekmeliydim. Daha ilk isticvabımda hiddetinden kuduran Kâmil bey, şöy le haykırmıştı:. dan sonradır ki tali tahsilimi - iptidai tahsile beraber - Darüşşafakada bitirdim . Darüşşafakanin tahsil müddeti, o tarihte, sekiz sene idi ve sekizinci sene içinde bu mektebin son sınıfında elek trik mühendisi mösyö «Emil Lokvan - M. Emil Lecoin» den telg rafçılığa dair elektrik mebahisini öğrenirken mumai leyhin naza rı dikkatini celbetmiştim. Mösyö Emil Lokvan, beni, arkadaşlarım dan Kâmi beğle berabel Pariste elektrik mektebi alisinde ikmali tahsil etmek üzere intihap etti. Çocukluğumdan beri tıp tahsil etmeyi başım a sokmuştum; fakat mukavemet edilemez b ir arzu, beni, b ir kaç seneden beri fenler ve sevinçler memleketi olan Fransaya doğru çekiyordu. Ne garip tesadüf! Geçen gün refikam Jülyetle baldızım madmazel «Matilt Viyu-Melle Mathilde Viou» kitaplarımı tanzim eder ken ellerine eski b ir mektepli defterim geçmiş. Onu bana getir diler. Bu defterin tekmil sahifeleri yalnız bir kelime ile dolu idi ve bu kelimede nihayetsiz b ir surette tekerrür eden «Paris» kelimesinden başka b ir şey değildi: Paris arzusu, daha o ya şımda, kalbimde ne kadar derin yer tutmuş! Çocukluğumdan beri sevdiğim Fransayı daima seveceğim. Zira Fransa, ideal me deniyet memleketidir. Bana «tahsilini Pariste bitireceksin» dendiği vakit duydu ğum sevincin büyüklüğünü düşününüz! Fakat bu sevinç çok sürmedi; zira b ir kaç gün sonra İstanbul fakültesinde tıp tah sil etmeğe k arar verdim ve işte bu suretle çocukluğumdan be
ri intihap etm iş olduğum mesleğim taayyün etti. Birkaç sene sonra bu tıp fakültesindedir ki «İttihat ve tarakki» komitasını yeniden teşkil ve tensik etmek üzere bazı ar kadaşlarla anlaşacağım. A
Birinci m ektupta size padişaha nasıl ihbar edilmiş olduğu muzu anlatmıştım. Beni kapalı bir araba içinde «Yıldız» sara yına götürdüler. Yanımda beni tevkif ettiren genç b ir zabit var dı. — Ağzını yırtacağım, seni parça parça edeceğim ve kemik lerini havaya atarak onları söyleteceğim! Kâmil bey hiddetinden titriyordu ve dehşetle bu cümleyi teleffuz ederken arkam da bulunduğunu sonradan gördüğüm bir adama, «gel!» işaretini vermişti; filhakika başımı arkaya çevi rince odaya, - ikisi de am avut olan - iki silahşorun girdiğini gör düm. O vakit Kâmil beye soğuklukla: — Evet, dedim; beni parçalatabilirsiniz; bu, pek mümkün dür; fakat, Allahım! Kemiklerimi havaya atm ak ve onları söy letmek?.. Hayır efendim, hayır, bu mümkün değildir! İnsan bu dereceye kâdir olamaz. Anlaşmak için biraz mantıki olalım! Akilane olan bu cevap celladımı teskin etmedi; bilakis onu, kudurttu; fakat, biraz aşağıda geleceği gibi bu gayiz ve tehev vür neye yarar? Zira ben, ölmeğe şerefimle ölmeğe k arar ver miştim; o halde benimle yapacak b ir şey yoktu. A
Isticabım daha on sekiz yirmi sene evvel tarihe geçen bir köşkün büyük salonunda ceryan ediyordu. Yıldız sarayının iki suru arasında kâin bulunan bu köşk, «Çadır köşkü» dür: Vaktile m eşhur b ir devlet adamı da, Mithat paşa da, arkadaşlarile be raber bu köşkte isticvap edilmiş ve yine bu köşkte mahkum olmuşlardı. Şimdi bu köşkte aşağı yukarı aynı siyasi haile oy nanacaktı; yalnız, Abdülhamit müstesna hailenin aktörleri değişmişti. Salonun ortasında yaldızlı iskemlelerle çevrilmiş yuvarlak bir masa vardı. Bu iskemlelerden biri bana m ahsustu. Karşımda yukarıda, isimlerini söylediğim iki mabeyinci oturuyordu ki bunların biri îzzet paşa ve diğeri de Kâmil beydi. Zeki ve zarif b ir adam olan İzzet paşanın dudaklarında istihzalı b ir tebessüm vardı ve nezaketle bana
— Şefik beyin m ektuplarını ve ne yaptığınızı bize söyleye bilir misiniz? Dedi (1). Bu sualden b ir şey anlamamış gibi göründüm: — Hangi m ektupları ve hangi Şefik beyi soruyorsunuz? Dedim. — Onu pek iyi tanırsınız, dedi: hakikati saklamağa çalış mayınız! Bu m ektupları ne yaptınız, söyleyin! Efendim, onu tanımıyorum, dedim; ve bana sorduğunuz m ektuplardan haberim yok! — Haydi canım, dedi; İsrar etm ekte faide yok! Daha pek gençsiniz. Sizi iğfal ettiler, değilmi? Şevketmaap efendimiz ali cenaptır. Mazhan af olmak için bize bütün bildiklerinizi söyle yiniz! — Efendim, size ne dediğimi istiyorsunuz? Dedim; bu de diklerinizden hiç b ir şey anlamıyorum! — Söylemek istemiyorsunuz dedi; iyi etmiyorsunuz. İşte o vakit sözü Kâmil bey aldı ve hiddetle: — Söyleyecek! Dedi; bu, Zatışahanenin uluvvi cenabına sı ğınmak istemeyen b ir haindir. Zaten affa layık değil! Sükunetle cevap verdim ve: — Eğer burada b ir hain varsa, dedim o, her halde, b ir baş kası olacak! Benim vicdanım rahat. — Biraz sonra vicdanını göreceğiz! dedi. — Evet göreceksiniz! dedim. Hiddet içinde kuduran Kâmil bey artık yerinde duramıyor du. Hiddetle: — Pedi, dedi; bana Şefik beyi tanımadığını söylüyorsun. Öy le olsun!.. Fakat N adir bey?! Bu cümleyi taşkın b ir hiddetle teleffüz ederken kalktı, ora da emirlerine intizar eden silahşörlerden birine — N adir beyi buraya getirtin! dedi. A Nadirin saraya taktım etmiş olduğu dosyadan henüz habe rim yoktu ve kendisinin hamiyyetinden şüphe etmiyordum. Tek bir düşünce zihnime hakimdi: İcap ederse ölmek, fakat mücahede arkadaşlarım ı (merkezi heyeti) ele vermemek.
(1) Akkâdan Avrupaya kaçan Şefik Bey; Onunla muhabere edi yorduk.
Biraz sonra Nadir, b ir redingot içinde, salona girdi. Müm taz b ir riyaziye âlimi olan bu adam, ötedenberi hürm etim e mazh ar olmuştu. Onu, ben, her vakit, çok namuslu, âlim ve pek ha miyetli büyük b ir adam gibi talakki ederdim. Ellerini göğsünde çaprastlayarak karşım da ayakta durdu. Kâmil bey, ou adli vasi ta ile, beni k at’i bir tarzda mağlup etm ek ¡stiyordu. Bana, muzafferiyetten emin bir adam tavrı ile — Şimdi cevabım nedir?! dedi; gözlerini bu efendinin üze rine iyice dik ve yine bana onu tanımadığını söyle!!! Ben, hayretli b ir tavur içinde: — Bu efendiyi mi?! dedim; fakat Istanbulda onu tanıma yan kimse yoktur? Nadir bey herkesin bildiği bir muallimdir! Kendisini elbette tanırım ; fakat yalnız rii’yeten. O vakit Kâmil bey Nadir beye döndü ve ona: — Ey siz, Nadir bey, dedi; bu efendiyi tanıyormusunuz? — Evet efendim, dedi; mu, Sabri efendidir. — Kendisile hiç görüşmüşmiydiniz? — Birçok defalar! Cesaretimi kaybetmedim; öyle iken güç b ir vaziyette bulu nuyordum. Ne olup bitmişti? Acaba bizi b ir hafiyemi haber ver m işti? Yoksa bizi meydana çıkaran b ir ihtiyatsızlıkta mı bulun m uştuk? Bütün bu düşünceler hiç bir şeye cevap vermiyordu. Birçok defalar, b ir işaret almak ümidile, «dostumu»n gözleri içine gizlice bakmıştım; fakat kat’iyyen hiç b ir şey öğrenmek mümkn olmamıştı; zira ne vakit gözlerimiz birbirine tesadüf ettiyse her defasında gözlerini gözlerimden sıyırmağa çalışmış tı! O vakit kendi kendime şöyle düşündüm: — Bedihi b ir şey varsa o da her ikimizin mahvolmuş bulunmamızdır! Fakat N adir acaba neden itiraf etmişti? Bu düşünce, bana,, vehleiulada, anlaşılmaz gibi gözükmüş tü; fakat sonra affedilmez bir şekil aldı; zira bu hal, izzeti vic danıma dokunmuştu. N adir neden itiraf etmişti? Böyle b ir zaaf affedilemezdi. Hiç olmazsa ben, o lahzede buna taham m ül ede miyordum: Fikrimce Nadir ölmeli, fakat itiraf etmemeli idi! Fakat düşünecek b ir dakikam bile voktu ve böyle nazik bir zamanda insan kendini kaybetmemelidir. Şu cevabı verdim — Çok m üm kündür ki N adir bey, beni, birkaç defa görmüş olduğu b ir adama benzetmiş olsun! Yalan söylüyor demek iste
miyorum; fakat Nadir bey, zihni pek meşgul olan bir mütefikkirdir. Aldanabilir! Bu cevaba bizzat N adir cevap verdi ve bana — Çıkmaz b ir yola saptınız! dedi; burada her şeyi biliyor lar. Hakikati gizlemekte hiçbir faide yokl Cevap veremedim. İnfialim o kadar şiddetli oldu ve bilâ ih tiyar yüzüne tükürdüm!
A Bir dakikalık sükût! Bu dakika hürm et edilecek dakika idi. Alçaklığının ağırlığı altında ezilen Nadir, gözlerini eğdi ve bir kelime söyleyemeden sarardı.
A Daha şimdiden iki hataya düşmüştüm. Biri, Nadiri, yalnız göz görümü ile tanımış olduğumu söyleyişimdir; fakat ben bu nu kasten böyle söylemiştim, zira Nadire itim adım vardı ve bir mücahede arkadaşım olan bu adam, bensiz hiç b ir şeyin yürüyemeyeceğini pek âlâ biliyordu, Henüz daha vakit var ve : «Ben zihni pek dalgın bir adamım! Kendisile birkaç defa görüştüğüm adam burnudur, değilmidir bilmem!» diyebilirdi ve artık ondan sonrada kendini m aksada feda eder, ölür, fakat buna b ir ke lime daha Uave etmezdi! İkincisi, fakat ihtiyarım elden giderek yüzüne tükürüşümdür. O andaki infialim o 'kadar kuvvetliydi! Pek ala. Nadirin yü züne tükürm ek demek, ona «alçak! bize ihanet ettin!» demekti ye artık müdafaa edilecek yerim kalmamıştı.
A Kararımı verdim: Ölmek, bu lâzım! Zira bu ölüm, bütün bir milletin hayat ve hürriyetini kurtaracak. İnsan zaten fani değilmi? Günün birinde ölecek değilmiyim? Fakat bu ölümün, o gün değil millete, fakat hiç b ir şeye faidesi olmayacak! Hayat..? Adam sende!.. O, tabiatın zaten b ir oyuncağından başka nedir?! Bir sürü manevi iztiraplar ve bir sürü maddi se faletler; işte hayat! Varlığı sevmek, bizzat kendini sevmek, ta biatı sevmek velhasıl b ir kelime ile yaşamak zevki; bütün bun lar hep b irer hayaldan ibaret! Yaşamak demek, o varlığın kanunlarına dayanmak demek tir; zira hayat, camit maddenin, hususi b ir takım şartlar içinde, canlı maddeye temessül eden derin b ir istihalesinden ibaret çok karışık fakat o kadar adi b ir hadiseden başka b ir şey değil: Uzviyetimizin canlı zümreleri her an ölüyor ve camit madde, uz-
vıyetimizde, her an canlanıyor! Tabiatta uzviyet, camit madde yi alettem adi c a n lı maddeye ve canlı maddeyi de alettemadi cam it maddeye istihsale ettiren bir laboratuvardır. Ne için? Kim bilir? İşte bu acaip hadise değilmidir ki tabiatta, tabiatm kendini alettemadi ifna eden esrarengiz gizli kuvvetleri içinde, mahza hassasiyet, elem ve istirabı yaratm ak için şuursuz mad deyi canlandırıyor?! Hayat, haddizatında sefildir! Hayat, bizzat kendi tabiatile sefildir! Bu simsiyah düşünce, o lahzenin düşüncesi değildi. Bu bedbin fikri, ben, sınıf arkadaşlarım dan birile (1) birçok senelerdenberi besliyordum. Hatırlıyorum. Yıldızlı bir gecede boğaziçi sahil lerindeki bir evin taraçası üzerinde onunla ben, her ikimiz, ha yatı beşerin sefaletine sıcak göz yaşlan dökmüştük! İtiraf ede rim, bu pek sadedilanedir; fakat o vakit, hemen de çocuk de necek kadar gençtik. Hayata karşı pek hassastık ve belki de fena olan b ir itiyatla «növrasteni»mizi, o marazi hassasiyetimizi pek ziyade heyecanlandıran rom anlarla şiirleri okum aktan ken dimizi alamıyorduk. Onunla, ekseriya mevcudiyetin en sefil hadiselerini müna kaşa ediyorduk; b ir haldeki birgün, arkadaşım, intihar etmeği bile denedi. Kaç defa hayatını kurtardım ! 0 benden daha zayıf ve daha ziyade narindi ve artık hayata dayanamıyordu. Biz işte böyle siyah fikirler içinde idik; demekki her hangi b ir lahzede ölmek, benim için, «güç b ir şey» değildi! Kararımı verdim: Ölmek bu lazım! Zira bu ölüm bütün bir milletin hayat ve hürriyetini kurtaracak kendime itimadım var dı. Bütün bu düşünceler, berki bir süratle, zihnimden geçmişti ve halâ Nadir, gözleri ayaklanılın ucunda, karşım da duruyordu. O vakit ağır b ir tavurla: Evet, dedim; komitayı teşkil edenlerden biride benim? Ve bu komitayı teşkil etmekle vazifemi yaptım! Bu cümleyi ayakta teleffuz etm iştim ve ellerimi çaprastlayarak gözlerimi, Kâmil beyin gözlerinin içine diktim. (1) Doktor Kadri Raşit paşa. O vakit îzzet paşa: — Artık her şey yolunda gidecek, dedi: Sabri efendi söyle meğe k arar verdi. Esaslı şey bu idi. Ve saatine bakarak ayağa kalktı:
— Yemek vakti; dedi; yemeğe gidelim ve öğleden sonra ge lelim! Kurnaz İzzet paşa, bu suretle vakit kazanmak istiyordu; zira bir taraftan Kâmil bey hiddet içinde titriyorken diğer taraftan da ben, her tecavüze karşı göğüs germeğe hazır b ir vaziyet al mıştım. Bunu, İzzet paşa, pek iyi sezmişti. Salondan çıktık: ÜÇÜNCÜ MEKTUP Kavala 27 Teşrinisani 1912
Azizim efendim, Ayın yirmi üçünde göndermiş olduğum ikinci mektubumun alt tarafına bugün devam ediyorum. Düşünmeğe vakit buldum. Benden Şefik beyin mektupları soruluyordu. Ben o m ektupları yakmıştım. Şefik beye gelince o, tehlike içinde değildi; zira Şefik bey, kendisini Akkada ziya retimden sonra kaçmış ve Fransaya gitmişti; demekki bu cihet ten endişeye düşecek hiç b ir şey yoktu Kâmil bey yedikudretinde bulunan her şeyi kullanabilirdi; fakat ben, kendisine, ne o m ektupları ve nede Şefik beyi verebilirdim. A
Öbür arkadaşları kurtarm ak için sorulacağını tahm in etti ğim şeylere nasıl cevaplar vereceğimi kararlaştırdım ; zira on lara, hey’eti merkeziyenin kudretine halel getirmeden söyleyebile ceğim şeyleri tayin etmek lâzımdı. Nadirin bu gizli siyasi mah kemeye vermiş olduğu uzun dosyadan henüz haberim yoktu. Öğleden sonra çağınldım. Salonda aynı adam lar vardı; fakat bu sefer aralarında m ustantik Feyzi efendide bulunuyordu. Or tadaki yuvarlak masanın üzerinde de b ir yığın kâğıt ve kitaplar görülüyordu (1) Karşılarında oturdum. O vakit İzzet paşa, masanın üzerin de bulunan defterlerden birini alarak bana uzattı ve Fransızca (1) Beni mektepte tevldf ettikleri gün dolaplarımda bulunan bütün eşyamı yoklamışlardı. Mektebin müdür muavini İhsan bey, bu nazik amellyeye bizzat nezaret etmişti. Masanın üzerin de bulunan kâğıtlarla kitaplar ve mecmualar, kapalı bir zarf İçinde olduğu halde, saraya gönderilmişti. Sonra bu evrak ara sında, Nadirin vermiş olduğu dosyanın da bulunduğunu anla dım.
bir ifade ile: — Bu defteri elbette tanırsınız; zira sizindir! dedi. Bu fransızca hitap, vehleiulâda, nazarı dikkatimi celbetmedi; fakat bana uzattığı defteri muayene edince bunun sebebini derhal anladım; zira bu defter, Fransızcadan yeni tercüme et miş olduğum b ir piyes idi ve hiç şüphe yokki İzzet paşa, benim Fransızca bilip bilmediğimi anlamak istiyordu. Fransızca cevap verdim, ve: Filhakika bu defter benimdir! dedim. Artık muhaveremiz Fransızca devam etti. İzzet paşa: — Blı, «Arlezyen» piyesinin tercüm esidir değil mi? dedi; demekki tiyatroyu seviyorsunuz? — Evet efendim, dedim; bu piyesi tercüm e eden benim. Tiyatroyuda çok severim. O vakit elinde tuttuğu fenî ve edebî bir mecmuayı uzatarak: Peki, bu? Sualini sordu. Bu mecmua, o tarihte, betbaht dostum İsmail Safanın neş retm ekte bulunduğu «Mırsat» mecmuasınm bir sayısı idi (1) ve bu sayıda benim «medeniyet ve sathı arzda tarzı tevezzüü» baş lıklı b ir yazım vardı. Bu yazıda ben, sırf «materyalist» bir mev zuu mevkii mübahaseye koymuştum: Şimdi hatırım a geldiğine göre «kuvvet» ile «madde» ve hey’et umumivesi içinde «tabiat» bu yazıda, ciddî b ir tenkidin zeminini teşkil ediyordu ki bu ten kit, tabiatın ezici, ve şuursuz ve mahi kudretini tahlil ediyor ve onun, - bütün kanunları hey’eti umumiyesi içinde - cazip fakat m üthiş azametini meydana çıkarıyordu «Mağrur fakat gafil insan, tabiatın bu mühip azameti içinde, ekseriya liyakatsiz (dü şüncesiz, budala) ve bazanda şerir bir m ahlûktan başka b ir şey değildr: Ne bu gurur onun kıymetini arttırıyor ve nede bu şe rirlik ona şeref veriyordu!.» «Fezanın k a'r napeyda boşluklarım- dolduran bu payansız varlığın dehşet veren mehabeti içinde âdeta bir hiç demek olan insan, tabiatle mücadele ederken, yalnız bir şeye dayanabilir: Bilgi, Tabiatta insan, bilgisiz muzaffer olamaz; fakat bir kerede muzaffer olduğumu artık öyle ziiktidar bir medeniyeti doğarki bu medeniyet, ona, tabiatın bütün kuvvetlerini teshir ettirir!» (1) Müsyö Heryo’ya yazılan mektupta bu mecmua sehven (Maarif) mecmuası diye gösterilmişti.
«Fünun, edebiyat ve sanayi; işte medeniyetin üç prensip!.. Basiretkâr b ir millet, yaşamak hakkını ihraz etm ek için, bu üç prensipe m utlak temellük etmelidir». «İnsan fanidir; fakat büyük adam ölmez. O, arkasında, da ima sarih bir iz bırakır ki, onu, bu izi üzerinde takip etmek mümkündür.» «Cahil adama gelince, bu zavallı adam, ecdadının ananele rinden başka b ir şey bilmez. Artık hükm ü geçmiş bir zamana bağlı kalır ve bu eski an’aneler, onu, ister istemez (görenek)e sürükler. Cahil adamın ekseriya gülünç birtakım zehaplan var dır ki bunlar onu hayat ve tabiatı anlam aktan m en’eder. Bun lardan istifade edemez ve bu suretle İnsanî haklarının hemende hepsini kaybeder; Filhakika bu zavallı adam, b ir koyun gibi halim ve m uti olur ve kendisini himaye eden b ir «çoban»ın çev resinde toplanm aktan hoşlanır; fakat o halde, günün birinde, mezbahaya gönderilmek tehlikesine m aruz kalır».. A
Bu yazılar makalemdeki yazıların aynen tercümesi değildir; zaten o m akale şimdi ellerimin altında değil. Makalem, görünüşte, sırf fennî bir mevzua münhasırdı; fa kat hakikatte gizli düşüncelerimi, yukarıya derç ettiğim cümle lere benzeyen b ir takım cümlelerin içine kaydınvermiştim! İşte İzzet paşa, bilhassa, bu cümleler üzerinde durm ak is teyecekti. Bunda hiç şüphem yoktu. «Peki, bu?» diye sorduğu suale b ir kaydı ihtiyatı ile: — Bu edebî ve fennî b ir mecmuadır, dedim; onu satın aldım. — İçinde, imzasız altında neşredilmiş bir makale var dedi; bu makale pek şayanı dikkat, — O makaleyi bende okudum, dedim; hakikaten pek mü him. Ne kadar yazıkki herkesin anlayabileceği bir seviyede de ğil! Onu yazan ben değilim. A Eğer araya b ir anza girmeseydi. Fransızca başlıyan bu mu havere belki böylece devam edip gidecekti; fakat devam ede medi. Yalnız birkaç dakika süren bu muhavere esnasında Kâ mil bey tek b ir kelime söylememişti. Bir aralık ayağa kalktı ve yapacak hiç b ir işi olmıyan bir adam gibi ellerini pantolonunun ceplerine sokarak pencerenin önüne gitti. Sonra, gözlerini, birkaç saniye, odanın eşyası üze
rinde gezdirdi ve nihayet gidip aynanın önünde durdu. Aynada, kimbilir, belki de yüzündeki adalelerin gerildiklerini seyrediyor du! Elhasıl bu asabı adam, yüzünün sabırsızlığım gösteren bu mütekallıs adalelerile akibet masanın önüne yaklaştı, ve — Vazifemiz, burada, herkesin bilmediği bir dili konuşma m aktır! dedi. Bu tehditkâr ihtar, izzet paşayı uyandırdı ve b ir lahza kay betmeden: Doğru, dedi; siz fransızca bilmiyorsunuz, türkçe konuşalım! Bu küçücük hadise, bana pek kıymetli bir fikir verdi ve ken di kendime içimden: «Ya!., dedim; bu rekabetten istifade etme li Filhakika AbdüUıamidin kimseye itimadı yoktu. Saray ri cali, nazırlar ve h atta bizzat prensesler, biribirlerini gözetlemiye memurdular. Saray muhitinde kimsenin kimseye itimadı kal mamıştı; b ir halde ki oğullarına itim at etmiyen babalar, zev celerinden çekinen zevçler, maiyetlerinden ürken nazırlar velha sıl hizmetçilerinden korkan prensler vardı! Türkiye’de Abdülham it devrinin tarihi, bu yüzden nekadar elim aile facialarına şahit oldu! Bu, şüphesiz, pek m enfur bir iştir; fakat hakikattir! Öyle iken hemen diyelim ki bu çirkin iş, yalnız saraya intisap eden aileler arasında m ahdut kalmıştır. A
O vakit sözü kâmil bey aldı ve bana: Komitayı teşkil edenlerden biri sensin ve bunu itirafta et tin dedi; şimdi bana bu teşekkülle iştirak eden diğerlerinin kim ler olduğunu söyle! — Hepsini tanımıyorum. — Şefik beyin m ektupları nerede? Onları kâğıtlarının içinde bulamıyoruz. — O m ektupları aram ak beyhudedir; zira ben, onları yak tım! — Alçak! — Ben alçak değilim! onu sizde bilirsiniz. Çok asabî olan Kâmil bey, yeniden titremeye başladı. Hid det, ona, ne kadar ıztırap veriyordu, bilseniz! Bir deli gibi her şeyi kırmayı ve her şeyi yırtmayı istiyordu. Elinde tuttuğu bir kurşun kalemini, farkında bile olmayarak dişlerinin arasında ezdi ve parçaladı! Ve işte o vakit idi ki bana, kudurm uş bir asa bilik içinde:
— Söyliyeceksin! diye haykırdı; seni parçalıyacağım, etlerini didim didim edeceğim ve kemiklerini havaya atarak onları söy leteceğim! Bunu size, geçen m ektubum da bilmünasebe yazmıştım. Kâmil bey, büyük b ir tehevvür içinde, bu cümleyi telâffuz ederken içeriye iki silâhşorun girmesini de emretmişti; fakat ben kararım ı vermiştim: Ölmek, bu, lâzımdı! fakat maksadı tehli keye düşürmiyecektim. Kâmil beye soğuk b ir tavurla : — Evet, dedim; beni parçalatabilirsiniz; bu pek m üm kün dür. fakat, Allahım! kemiklerimi havaya atıp onları söyletmek?! hayır efendim, hayır, bu m üm kün değildir! insanın bu dere ceye kudreti yetmez. Biribirimizi anlamak için biraz m antıki olalım! Bu akilâne cevap cellâdımı teskin etmedi; bilâkis, onu çıldırtttı; b ir haldeki o tehevvür içinde üzerime atılmak istedi. Fakat İzzet paşa, bu mütehevvirane harekete mâni oldu ve mevkie hakim b ir tavurla (1). — Bu arada bizim vazifemiz, Şevketmaap efendimizin yük sek iradesini tatm in etm ektir, dedi; Sabri efendi söylemiye ka ra r verdi. Ondan muhal olan şeyi istememeliyiz. Şefik beyin mek tuplarını mademki yaktım diyor; o halde bize o m ektupların muh teviyatını söylesin. Komite azasından da b ir kaçını tanıyorsunuz, değil m i? Çün kü daha şimdi hepsini tanımadığınızı söylediniz. Hayhay, dedim. — Evet, doğru. — İşte böyle her şey yolunda gider. Acele etmeyiniz ve iyice düşününüz. İşte size kâğıt! burada yazı takımı da var. Zihnini zi karıştırm am ak için sizi, burada Feyzi efendi ile yalnız bıra kacağız. İzzet paşa bu cümleyi telaffuz ederken ayağa kalktı «gide lim» demek istiyordu. İzzet paşanın zekâca faikiyeti ile kendi hiddeti arasında ka lan Kâmil bey, bütün hat üzerinde ric’at etmeye m ecbur olmuş tu. Efendisine sadakatini göstermek için şimdiye kadar elinden gelen .her şeyi yapmıştı. Ne faide ki rakibinin yüksek zekâsı, kendisini, reddi mümteni b ir m aharetle mağlup etmişti: Kâmil (1) Çünkü mahkemenin reisi İdi.
bey için ne badii telehhüf hal!» Balkan harbinin fecî neticesi, nihayet ahvalin büsbütün ber bat oluşu yollan d a kapamış ve bu yüzden Parise, müsyö (Heryo) ya dördüncü ve m üteakip m ektuplan göndermek mümkün olamamıştı. Vakanın üst tatanfım doktor Sabri beyden naklen anla tayım: Salonda, m üstantik Feyzi efendi Sabri beyin karşısında uyukluyordu. Takriben elli yaşlannda olan bu adam Abdülhamit devrinin nev’i şahsına hâs tiplerinden biri idi. Onun vazifesi Sabri beye nazaret etmekten ibaretti, elinde teşbihi saatlerle öylece dururdu. İzzet paşa Sabri beye Komiteyi teşkil eden âzayı sormuştu bu suale cevap vermek müşkül b ir iş değildi. Çünkü komiteyi te sis eden gençlerin hepsi çoktan yakalanmış, her biri b ir tarafa sürülmüştü, şimdi onları haber vermek istipdada hiç de yeni birşey öğretmiş olmayacaktı. Binaenaleyh, Sabri bey uzun uzadıya düşünmeğe sabep gör meden cevap veriyor: — Cemiyeti tesis edenler, doktor İshak Sükuti ile Abdullah Cevdet, doktor İbrahim Temo ve doktor Şerafettin Mağmumi. Bu cemiyet pek mühim m aksatlarla tesis etm iştir. Zira cemiyet Kanunuesasînin ilâniyle Devleti inkirazdan ve Tahtıhümayûnun hukukunu her türlü taarruzdan masum bulundurm ak istiyor. Fransa Reisicümhuru, daha geçenlerde (Reval) da Rusya Çarile m ülâkat etti. Bu m ülakatta Avrupa vazenei siyasisinin al dığı yeni mecralarla Almanya İm paratorunun Zatışahaneyi zi yareti ve Suriye seyahatleri gibi vatan ve mlletimizin mukad deratına temas eden esaslı meselelerin mevzubahsolmuş bulun duğundan cemiyetin zerre kadar şüphesi yok. Rusların buğazlar ve Fransanın da Suriye üzerindeki m üddeiyatlarile atiyen Osmanlı imparatorluğunun taksimi hakkındaki rivayetler mü nevver vatanperverleri endişeye düşürdü. Görüyorsunuz, cemi yetin tesisinde Hükümete ve Zatı şahaneye karşı hiçbir suikast yok. Cemiyetin tesisi fikrini uyandıran sebep, bilâkis bu vatani endişedir ve hukuku patişahınm her türlü tecavüzden siyaneti cemiyetin aksaiemelidir. Biz işte böyle yüksek b ir kanaatla hare ket ediyoruz ve maksadımız Avrupada, aleyhimizde verilen ka rarlara kanunuesasinin ilâniyle cevap vermektedir. İstintakta en ziyade ehemmiyet verdikleri nokta, Abdülha-
midin hal’i ve katli meseleleri etrafında temerküz ediyordu. Şa yanı dikkat olan nokta istintak suallerinin yazılı bulunduğu kâ ğıtlarda bu (Hal’) ve (Katil) kelimelerinin yerlini boş bırakıyor lar ve maznunlara; Siz karine ile o kelimeleri anlar veyerlerine korsunuz, di yorlardı. Korku, korku kadar, mantıksızlığın büyüklüğüne bakınız ki, bu saray adamları (Hal’) ve (Katil) kelimelerini ellerile yazamıyorlardı, bu kâğıtlardaki suallerin cevaplarını ekseriya gece leri yazdırıyorlardı. Geceleri m üstantik Feyzi efendi veya mua vini b ir köşeye geçiyor, ve hiç b ir şey söylemeden, birşey sor madan yalnız nazarat diyorlardı. Feyzi efendinin muavini ablak çehreli, bakışları sönük, kalın dudaklı ve ekseriya ağzından salyalar akan zavallı b ir gençti. Bir gece bu adamla başbaşa kalan doktor Sabri bey nadi rin yazmış olduğu dosyayı baştan başa gözden geçirmeği m u vaffak olmuştu. Dosya uzun ve sarih idi; Zira Nadir gizli teş kilâtın şifre kâtibi olduğu için her şeye yakından vakıftı. Rapo runda teşkilâtı anlatıyor, onları Sabri beyin nasıl vücuda getir miş olduğunu ve Sabri beyin Hacı Ahmet beyle mülâkatlarmı, Akka’ya giderek orada menfi bulunan Babıseraskeri şube reis lerinden kaymakam Şefik bevle - ki Serasker yaveri idi - nasıl görüştüğünü, Istanbula avdetinde Şefik beyin bir m ektubu ile Sarasker yaverlerinden Ali Rıza beye m üracaatini ondan sonra altıncı dairei belediye muhasebecisi muhip beyle mülakatini nihayet Muhip beyin delâletiyle Erenköyde doktor Hamit Hüs nü beyin köşkünde Nurettin bevle m ülâkatmı ve en nihavet bu vasıta ile .Nümuneiterakkî) mektebine gelip orada kendisile ve mektebin ders nazırı Hüseyin Avni beyi Hacı Ahmet bey tak dim edersek heyeti merkeziyeyi teşkil etmiş olduğunu yazıyordu. Sonra tıey’eti merkeziynin içtimalarındaki hafi m ukarreratı (Abdüüıamidin halı ve idamı meselelerini) izah ediyor, m üşir Kâ zım paşanın ihtilal ordusunun başında m ukarreratı icra ya m em ur olduğun, veliaht Reşat efendi ile m uhaberatı - Beyoğlu Mevlevi tekkesi şeyhi m uhaberata vasıta idi - nihayet Babıseraskeride biat odasının hazırlandığını, herşeyi, hepsini, birer birer mufassalan sayıp döküyor ve sonunda şöyle diyordu: Bütün bu teşkilatı vücuda getiren Sabri efendidir. Bina enaleyh her türlü tafsilatı ondan almak mümkündür. Sabri bey, görülüyor ki pek ağır b ir mesuliyet altında bulu
nuyordu. Genç tıbbiyeli o gece tek başına uzun uzun düşünmüş nihayet hiç b ir çare, kurtuluş çaresi kalmadığına kani olarak, büyük emel ve gaye için kendini feda etmeğe k arar vermişti. Mücadele arkadaşlarını kurtarm ak için başka b ir yol göremiyordu.. Sabaha karşı altkattaki ekmek dolabında ekmek kesdikleri bıçağı ararken birdenbire omuzuna bir el dokundu. Meğer köş kün bekçisi onu gözetliyormuş. — Ne yapıyorsun? — Ekmek arıy o ru m ! Bekçi .hiddetle bağırıyor: — Hayır, ben senin, ne aradığını anladım.. Tuh, yazıklar ol sun sana! Mademki böyle idim, buraya kadar neden geldin? Ben seni b ir adam zannetmiştim. Şimdi şu Istanbulun sokaklarında dolaşan iki ayaklı m ahlukattan senin ne farkın kaldı? Yaşaya cak gün asıl bugündür. Ne biliyorsan hepsini şevketmaap efen dimize söyle!» Söyleniyor, söyleniyor mütemadiyen söyleniyor. Ötede Sabri bey şah dam arlarından kanın şiddetle başına hücum ettiğini hissediyor, bazı çatlıyacak gibi ağınyordu. Böylece sabah oldu. Sabahla beraber yeniden istintak da başladı. Fakat genç maznun mümkün değil onların istediklerini yazamıyordu. Öğleden sonra Hersekli Kâmil bey geldi ve Sabri beyle başbaşa kaldı. Masanın başına geçti. Sabri beye suallerile dolu is tintak kâğıdını uzattı: — Şimdi bunu dolduracaksın, dedi. Bu sualler hep hal' ve idam meseleleri etrafında idi, kim ler bu işe memurdu, cemiyette bellibaşlı zevattan kim ler vardı, ve liaht Reşat efendi ile kim ler m uhabere ediyordu? Sabri beyin verdiği cevaplar tamamen bu suallerin zıtlan idi, Kâmil bey hiddetle ne yapacağını şaşırmış, kendine hakim olamıyarak bu kâğıtları parça parça ederek ocakta yanan ateşe fırlatıp atmıştı. Dışarıda buram buram k ar yağıyor arasıra sert b ir rüzgâr pencereleri kamçılıyordu. Kâmil Bey rüzgâr kadar sert, o kadar hızlı odadan fırladı, çıktı, çıkarken: — Şimdi sen görürsün, diyordu.. Sabri bey hemen ocağa atıldı ve alevler içinde yanan kâ ğıt parçalarından b ir kısmını kurtardı, ve kapıda duran silâh-
şöre — İzzet beyi çağırın, dedi. Bir m üddet sonra gelen İzzet Holoya, demin ateşten kurtar dığı kâğıt parçalarım uzatarak; Yazımı tanıyorsunuz, bunları Kâmil bey acaba neden yak tı, dedi. İzzet bey kâğıtları muayene edip Sabri beyin yazışım tanı yınca b ir şimşek geçer gibi gözleri parlayıp söndü. Yüzünde vah şi b ir tebessüm hissetmemek m üm kün değildi; — Kâmil beyi şimdi buraya çağırın, emrini verdi. Kâmil bey içeri gelince: — Bunları neden yaktınız deyişi ise, o kadar manalı hatta tehditkârdı ki, her şeyi anlayan Kâmil bey kızgın b ir huşunetle Sabri beye döndü ve: — Alçak! dedi. Sonra İzzet Holoya Bu alçak sorulan suallere birçok hezeyanlar yazmış, yırttım ve ateşe attım, onu tedip edecektim, dedi. İzzet Holo Biliyorsunuz, şevketmaap efendimiz her şeyi olduğu gibi, bilmek istiyorlar, bizim vazifemiz kemalisadakatle ve ubudiyet le fermanı hümayunlarını yerine getirm ektir. Bu suretle hare ket etmek, bilâhare Sabri efendiyi tedip etmenize mani olamazdi.. der demez odadan çıktı, tabii keyfiyeti Sultan Hamide yetiştirmeye gidiyordu. Kâmil bey sap san kesilmişti, daha İzzet paşa odadan çıkar ken Sabri beyin ayaklarına doğru atılarak — Namusuna dehalât ediyorum, doğruyu söyle! diyordu. Tahammülü tükenen Sabri bey fazla dayanamadı, eğilen istibdat kafasına b ir tekm e vurarak — Alçak, dedi, namuslu olduğumu biliyorsun! Kâmil bey kendini çabuk topladı. Sabri beyle karşı karşıya kanepeye oturdular, ve o, şöyle başladı: — Bakınız, Sabri bey, ben buraya herkesten fakir bir ço cuk geldim, ayağımda kunduram bile yoktu, bir hemşerimin evi ne m isafir inmiştim, birkaç gün sonra hareminin iftirasına uğ radım, beni sokağa attılar, Fatih medreselerinde tanıdığım bir zat beni Fatih camiinde hoca Halis efendinin derslerine götürdü, orada derslere devam ettim, hoca Halis efendi (Muallakatı Sa ba) yı tedris ediyordu, onları tercüme ettim, teclit ettirdim ve
mabeyindeki hemşeri b ir silhşörle atebei şahaneye takdim ettim. Pek ziyade mahzuziyeti şahaneyi mucip olmuş, mabeyne alın dım ve o vakittenberi izhar ettiğim sadakat ve ubudiyetimle bu günkü mevkiime çıktım. Fırsat bugün sizin elinizde. Kemali sa dakatle herşeyi söyleyin, Zatışahane sizin için «Cevher gibi bir çocuk, nasılsa iğfal edilmiş» diyorlar, isterseniz bu büyük fırsattan istifade eder ve en yüksek mertebelere çıkarsınız, bü tün bunlar, bu dakikada elinizde;! Kâmil bey aklınca Sabri beyi bir tuzağa düşürmeğe çalışı yordu, kim bilir sonra ondan nasıl intikam alacaktı. İstintakın son safhası, veliaht Reşat efendiye aitti, zira Na dir, Reşat efendinin, kanunuesasiyi kabul ettiğini, Babıseraskeride bi’at odasının da hazırlandığını verdiği dosyada izah etmiş ti. Artık mabeynin anlamak isteyeceği gizli hiç birşey kalma mıştı, böylece intintaka nihayet verilmişti. Ertesi gün Sabri bey her zaman istintak olunduğu salona çağırıldı. İzzet Hülo ile Hersekli Kâmil ayakta duruyorlardı. Sabri bey içeri girince, ona — Dur, dediler. Sabri bey ayakta, karşılarında duruyordu: B ir dakika derin b ir sükut.. Ve sonra, İzzet Holo, sert ve ağır b ir sesle Sabri beye: — Mahkeme seni idama mahkum etti, dedi. A Sabri beyi o gece Beşiktaşa Haşan paşa karakoluna götür düler. Orada b ir iki gece kaldıktan sonra bir gece sabaha kar şı kapalı b ir araba içinde Babızaptiyeye götürüldü. Arabanın dışında ve etrafında süngülü jandarm alar ve müsellah polisler vardı, pek az sonra Sultanahmetteki umumi ha pishaneye naklolundu, hususi b ir odada hapsedildi. Orada ya nına b ir adam katıldı, kapının önünde ve penceresinin altında da süngülü jandarm alar bekliyordu. Sabri bey o gece artık asıl mağa intizar ediyordu. Sabur, metevekkeldi.. Mukaddes bildiği bir gaye için bu genç tıbbiyeli, zaten herşeyini, istikbalini, canım çoktan feda etm işti ve şimdi, ölümü beklerken, kendini feda et tiği emel gözünde daha büyük, daha ulvi ve mukaddes b ir şekil alıyordu.: O, hürriyet için, vatan için ölecekti..
Her an celladını bekliyordu. Fakat bir sabah hapishane m üdürü yanma geldi ve ona on lira verdi. Asılacak b ir adam a para verilir mi? Sabri bey bu işe b ir m âna verememekle beraber, ölümden kurtulduğunu anlamıştı. O gece sabaha karşı onu hapishaneden aldılar ve Sirkeci is kelesine indirdiler, oradan da (Sakarya) vapuruna bindirdiler. Verilen para da harcirah imiş! Sabri bey vapurda Hacı Ahmet, Hüseyin Avni Yüzbaşı Hü seyin, İhsan Şerif, Ali Saydi beyleri. Şeyh Naili efendiyi ve bütün ailesini, Şeyh Apdülkadır efendiyi buldu. Sesiz sedasız yola çıkan vapur Hürriyet yolcularını menfaalannm iskelelerine götürdü. İstipdat genç Türklerle buğaz buğaza boğuşturuyordu ve genç Türkler daha derlenip toplanamadan, kuvvetlenmeden, ma ruz kaldıkları bu hücumlarla zaman zaman bitap düşüyorlar, fakat asla meyus ve nevmit olmuyorlardı. O günlerin gençlerinin, fedakarlık ve ferağatkarlıklannı tapdıklan hüriyete saldıran istipdatla pençeleşişlerini o büyük ve esil mücadelenin safhalarını ve kahram anlarını birer birer yaz mağa kalksam ciltler doldurmak lazım gelir. Sabri beyin ve arkadaşlarının tevkivlerinden evvel, hazırla nan suikast meselesi yüzünden (İttihat ve terakki) nın harici ile dahili, yani İstanbul merkezi bozuşmuşlardı. Bu ihtilaf Ahmet Rıza beyin İttiha ve terakkiden ihraciyle neticelenmişti. Bu hâdiseyi ve sebeplerini kaydediyorum: AHMET RIZA BEY CEMİYETTEN NİÇİN İHRAÇ EDİLDİ? 312. Sultan Hamit k ürt rüesasından Seyit Abdülkadirden şüp helendiği için onu Yıldız civarında b ir köşkte ikamete mecbur etmişti. Seyit Abdülkadir, Sultan Hamidin: «Yakın bunalım, kurbiyetiniz beni memnun kılar» diyerek kendisini oraya çekmesine rağmen padişahın m aksat ve endişesini iyi biliyordu. Binaenaleyh Sultan Hamide hiçte iyi b ir nazarla bakmıyor, bu yıldız men fasını nefisine yediremiyor, hiç te hoş görmüyordu. Onun, padişahın silâhşörleri arasında bir çok femşehrileri vardı ve bu adam lar onun ruhani nüfuzu altında idiler. Seyit Abdülkadir ikimseye hissettirmeden bunlarla münasebetim artır-
mış ve b ir gün artık emel ve meramına nail olmuştu. Bu silâhşörlerden b ir çoğu, Seyit Abdülkadirin bir işaretile istediği zaman Sultan Hamidi vurmağa hazır olduklarını söyledi ler. Bunun üzerine Seyit, dostlarından Babıseraskeri muhasebat dairesi müdürlerinden Hacı Ahmet Beye işi açtı. Fakat Şeyh sıkı bir nezaret altında olduğu için hatta sokağa çıkamıyordu. Bu sebeple maiyetindeki emniyet ettiği adamlar vasıtasile zaten pek iyi tanışıp seviştikleri Hacı Ahmet beye haber gönderdi. Abdülhamidi istediğim anda öldürtebilecek vesati ihzar ey ledim. Ancak onu öldürmekle iş bitmiş olmıyacak, İstanbulda gizli b ir cemiyet var, bu cemiyetle temas ederek vak’ayı mütea kip yapılacak şeyleri hazırlamak lâzım, bu işi size bırakıyorum ve cevap bekliyorum dedi. Vak’ayı m üteakip yapılacak, şeyler kadar, cemiyetin bu sı rada böyle b ir suikasti muvafık görüp görmediğini de anlamak istiyorlardı. Hacı Ahmet bey çok temiz, namuslu ve o nisbette hürriyetperver ve cessur b ir zattı; — Peki, dedi, ben icabına bakanm ve bir kaç gün sonra size cevap veririm. Hemen ertesi gün oğlu Seraceddin beyi, (İttihat ve terakki cemiyeti) ile m ünasebettar olduğunu bildiği tıbbiye talebesinden Sabri beye gönderdi. Şuracıkta kaydedeyim ki (İttihat) cemiyeti mücssisi olan isimlerini yazdığımız beş kişiden başka, onların etrafındakiler yi ne talebelerden, ezcümle, Sabri, Kerim, İzzet, Halepli Eşref bey lerdi. Fakat, gerek saray, gerek bütün İstanbul, bu cemiyeti bü yük b ir kuvvet, teşkilatı vasi, İstanbulun ve Anadolunun h er ta rafına kök budak salmış zannediyorlardı. Filhakika cemiyetin serasker yaveri Şefik beyin (Babıseraskeri) şubesi kuvvetli b ir şube idi, ve: — Artık ihtilâli yapın, yoksa biz yapacağız! Haberi ile İshak Şükûtiyi mütemadiyen sıkıştırıyorlardı. Sonra Şeyh Naili efendinin (Samatya) şubesi vardı. Bu şube de de memleketin b ir çok erbabı hukuku ve birçok ülema vardı. Nihayet (Harbiye mektebi) şubesi, (Mülkiye mektebi) şu besi, ve (Babıâli) şubesi gibi şubeler vardı. Fazla olarak me selâ, Dolmabahçe sarayı muhafaza askeri kumandanı binbaşı Hurşit bey gibi zevatta cemiyet nam m a m üteferrik kıt'alar ba
şında mühim noktalan tutmuşlardı. Siraceddin bey (bugün Kabataş lisesi muallimlerindendir.) Sabri beyi bulup babasının kendisini görmek istediğini söyledi. Hacı Ahmet bey Sabri beyi tanımazdı. Tıbbiyede talebe olan oğlu Seraceddin beyden Sabri beyin cemiyet hey’eti merkeziyesi ile rabıtası olduğunu öğrenmiş bulunuyordu. Hacı Ahmet bey uzun mukaddimeye lüzum görmeden büyük bir cesaret ve aşkla meseleyi Sabri beye anlatarak cemiyet er kân ve rüesası ile temas arzusunu izhar etti. Sabri bey cemiyet müessislerinden yalnız İshak Sükuti ve Abdullah Cevdet beyleri tanıdığından onlara koştu. O vakit Sirkecide Viyana birahanesi - şimdi Hilal lokantasıbilhassa Cum alan toplanılan yerdi. Deme, diyorlar, sahimi Allah aşkına? Bu gökten düşen b ir haberdi. Sonra düşünüyorlar, büyük ve mesuliyetli bir karara gitme den evvel vaziyeti iyice m ütalaa ve müzakere etmek lazımdır. Abdülhamidi öldürmek, pek âlâ, fakat sonra ne olacak, cemi yet diye ortada mevcut sekiz on kişi ne yapabilecekler? İshak Sükûti, Sabri beye; (Şimdi kız muallim m ektebi mual limlerinden doktor Sabri bey) — Sen diyor, biraz Hacı Ahmet beyi idare et, hele düşüne lim. ONLAR DA YAKALANINCA F akat istibdat uykuda değil. Zaten ne zamandan beri şüphe lendiği genç tıbbiyelilerin peşini bırakmıyor. Henüz doktor çık mış ishak Sûküti ve Abdullah Cevdet te yakalanıyorlar. Bu su retle İstanbuldaki gizli cemiyet büyük bir zaafa, h atta dağılmak tehlikesine maruz. Hele, suikast teşebbüsü artık suya düşmek üzeredir. Vakıa Hacı Ahmet bey, ishak Sükûti ile - tevkif edilmeden evvel bir iki kere görüşmüştür. Fakat arada gene Sabri bey var. Ve Hacı Ahmed bey, Seyit Abdülkadir kendisini mütemadiyen tazyik ederek cevap istediği için, o d a Sabri beyi sıkıştırmaktadır. Sab ri bey, zavallı Sabri bey ne bu tarafa Hey’eti merkeziye, hey’eti merkeziye diyorsunuz, ne merkezi işte bir ben kaldım!., diyebiliyor, ne de derdini açacak yardım bulabilecek b ir baş, bir. taraf hatırhyabiliyor. O zaman gençlerde b ir kanaat vardı: Edip, şair demek hür-
riyetperver, m ücahit demektir. Bu kanaat şüphe yok ki (Na mık Kemal) in doğurduğu b ir kanaatti. Sabri bey bu hisle evvelden beri tanıdığı ve sık sık ziyaret ederek hüsnükabul gördüğü Recaizade Ekrem beye gidiyor. Va kıa şimdiye kadar üstat ile aralarında cemiyete, hürriyete, mü cadeleye dair tek söz geçmiş değildi, fakat Ekrem beyden bu hususta büyük b ir m üzaharet geleceğinden katiyen emindi. Üstat, Sabri beyin sözlerini bitirmesine meydan vermeden: — Seni, diyor oğlum. Nejat kadar severdim.. Fakat gördüm ki.. Hayır, hayır. Bana böyle şeylerden bahsetme, evimi mi yık mak istiyorsun. Ve b ir daha buraya gelme! Recaizade Ekrem Bey Sabri beyden, bu genç tıbbiyeliden çekindi mi, bu, hâlâ b ir muammadır! Sabri bey sokakta kalmış kimsesiz b ir çocuk gibi boynu bü kük, ne yapacağını düşünemiyor bile.. Cuma günü gene Ahmet beye gidecek ve (hey’eti merkeziyenin cevabını!) götürecek Artık çok geciken bu cevabı, Seyit Abdülkadir sabırsızlıkla bekliyor. Hacı Ahmet bey Cuma günü Sabri beyle karşı karşıya oturur ken seyit Abdülkadirin cevap almağa gelen Mekkeli Seydini ge ne b ir bahane ile savdıktan sonra Sabri beye baktı. Bu ba kışta herşey vardı. Ve bu bakış önünde eriyen genç tıbbiyeli ar tık kendini tutam ıyarak hıçkıra hıçkıra sarsılan başını avuçları içinde sıkıyor, sıkıyordu: — Hey’eti merkeziye, hangi hey’eti merkeziye, işte b ir ben, zavallı, kimsesiz, b ir genç, işte herşey bu kadar!.. Hacı Ahmet bey, baba adam: AS’.ama diyor, ben bunu tahm in ediyor ve düşünüyordum. Çek ellerini yüzünden.. Fakat o da ağlıyor: Bak diyor, bende ağlıyorum, b ir suçun günahın, yok ki ağlı yorsun, hürriyet aşkile çarpan kalbin. İki hürriyetperver insan kucaklaşıyorlar: — Ağlama, diyer, sen ve ben ikimiz, işte büyük bir hey’eti merkeziye! YALNIZ ÜÇ KİŞİ Hacı Ahmet beyin riyasetinde Sabri bey ve Nümunei Te rakki mektebi ders nazın Hüseyin Avni beyden m ürekkep yeni cemiyet teşekkül ediyor. Nümunei Terakki m üdürü Nadir bey de cemiyetin şifre kâtibidir.
İlk iş, bittabi, suikast meselesini halletm ektir. Silâhşörler hazırdılar. Yalnız vak'a esnasında ölürlerse aile lerine verilmek üzere Seyyit Abdülkadir cemiyetten on iki bin lira istiyor. On iki bin lira.! Cemiyetin kasasmda on iki bin kuruş bile yok. Nafıa muhasebecisi Sadi bey — Suikasti müteakip bu parayı benvermeği taahhüt ediyo rum, diyor, bu müşkülde böylece hallolunuyor. Sonra düşünüyorlar; kan dökmeden işi halledemez miyiz? O zaman İstanbul merkez kum andanı Kâzım paşa emri altında ki bütün kuvvetle sarayı sarmağa ve icabında çarpışmağa ha zırdı. Albülhamit şayet maiyetindeki muhafızlarla mukavemet etmek ister, hal’ kararını kabul etmezse o vakit masum kam dökmektense (zalim, cahil, anut, müteassıp b ir hüküm darın idamı caiz olur) fetvasını veriyorlar. Karar, karardır. Fakat bu kararı tatbikten evvel Parise Ahmet Rıza beye de yazıp onların da fikirlerini almak ve bilhassa vakayı müteakip Avrupada yapılacak işleri hazırlamalarını tem in etm ek lâzımdı. Yazıyorlar ve acele cevap istiyorlar. BİR RÜYA HİKAYESİ
Günler geçiyor, İstanbulda her hazırlık itham edildiği halde Paristen beklenen cevap gelmiyor, b ir türlü gelemiyor. Nihayet b ir gün Paristen, doktor Nazım beyden uzun bir m ektup alıyorlar. Nazım bey rüyasını anlatm aktadır ve rüya hikâyesi ile bu suikast için tasvip ettiklerini ihsas etmektedir. Fakat İstanbuldaki merkez sarih, açık, kat’i bir cevap isti yor. Asıl ateş ortasında, ölümle karşı karşıya olanların verdikle ri cesurane kararm Pariste bu kadar lâkaydi ile karşılanması güçlerine gidiyor, ve bu harekete b ir m ana veremiyorlar. Sabır sızlıkla fakat b ir m üddet daha bekliyorlar. KADRİ RAŞİT PAŞA DİYOR Kİ..
Nazım beyin rüya m ektubundan bir m üddet sonra Paristen Kadri Raşit beyden (Dr. Kadri Raşit paşa) Sabri beye gelen bir m ektupta aynen şu satırlar vardı: «...... P ir’e (1) yazdığın maddeye gelince, komite efradından birine rüya suretinde yazıldığı gibi sana da benim mektubum (1) Pir, Ahmet Rıza beydir.
güzel bir fikir verebilir. Muvaffakiyet beklenmektedir. Bu vaka birşey intaç etmese bile intikalıp kapısını açar. P ir diyor ki! külli m uzirrün yüktel.» Bu b ir cevaptır belki.. Fakat ne Hacı Ahmet bey, ne arkadaşları böyle mühim bu kadar büyük b ir iş için bu cevabı da kâfi görmüyorlar ve Ahmet Rıza beye kızıyorlar. Hiddet haksız değildi. Sarayı, Abdülhamidi saracak kuvvet hazırdır, bütün tertibat teferruatile tesbit edilmiştir. Veliaht Reşat efendinin muvafaka ti alınmıştır, kendisine biat edilecek Babıseraskerideki odada hazırlanmıştır. Herşey tam am dır. Yalnız Ahmet Rıza beyin ce vabı gelmemiştir ve görülyyor ki gelmeyecektir. Bunun mânası nedir? — Niçin , neden fikrini açıkça yazmıyor. Biz ki burada en ziyade tehlikeye m aruz bulunduğumuz halde cesaret gösteriyo ruz da onlar orada her tehlikeden m asun olduklan halde bir ce vap olsun vermekten çekiniyorlar !... diyorlar. AHMET RIZA BEYİ İHRAÇ !
Hacı Ahmet bey riyasetindeki merkez içtima ediyor, vazi yeti m üzakere ettikten sonra Patisteki Ahmet Rıza beyin bu ha reketini affetm iyorlar ve kendisine yazdıkları b ir m ektup ile (Os manlI İttihat ve terakki cemiyeti) ve gazetesi ile b ir alakası kalmadığını bildiriyorlar. Ahmet Rıza bey o sırada (Meşveret)i taşbasm ası ile neşrediyordu. Bu tebliğ üzerine, çaresiz emrivakii kabul ediyor, fakat gazeteyi bırakmıyor. — Ben, artık yeni b ir cemiyet teşkil ettim, ismide (Terakki ve ittihat cemiyeti) dir, diyor. İşte bu suretle ittihat ve terakkiden ayrılan Ahmet Rıza bey Pariste yeni faaliyetine devam ediyor. Hariçteki şubelerle de münasebeti kesmiyor, şubeler gene onu merci biliyorlar, çünkü esasen İstanbul ile m uhabere etmek müşkül, adeta imkânsızdır, Ahmet Rıza bey bu hadiseden çok m üteessir olmuştur. Niçin k a fi b ir cevap vermediğine gelince, onu ancak bir çok sene sonra anlıyabilmek nasip olm uştur. Doktor Sabri bey menfasından firarla (Hacı Ahmet bey ve rüfekasınm Nümunei terakki m üdürü N adir bey tarafından İsmail paşa vasıtasile sa raya ihbar edilerek yakalandıklarını ve nefyedildiklerini yazmış tık) bütün İranı dolaşarak Mısıra, oradan da Parise gittiği za man sorm uştur:
—Niçin cevap vermemiştiniz? Aldığı cevap şudur : — Ya iş istediğimiz gibi neticelenmez de mesele meydana çıkar ve bizi Fransa hüküm eti hudut harici ederse, diye düşün dük! İşte (İttihat ve terakki) ile (Terakki ve ittihat) cemiyetleri hikâyesi de budur. Erm eni vakası üzerine İttihat ve t e r a k k i İstanbul merkezi b ir taraftan avrupam n nazarı dikkatini celbetmek b ir taraftan da halkı m üstebit hüküm etin aleyhine çevirmek üzere faaliyetini arttırdı. Gece gündüz, polisin şiddetli nezaretine rağmen kalaba lık yerlere, hatta karakol ve saray duvarlarına, camilere, mek teplere, vapur ve tram vaylara birçok beyannameler, risaleler ser piştiriliyordu. Bu beyanname ve risalelerde «Osmanlı ünvanmı taşıyan bü tün akvamın kardeş oldukları, İstanbuldaki Ermeni kitali Türklerin değil m üstebit hükümetin eseri olduğu, Yıldızın tuzağına düşmemek için m uhtelif anasırın istibdada karşı birleşmeleri lâzım geldiği.) izah ediliyordu. Saray, gözlerini dört açmıştı. Tevkifler, işkenceler, hapis ve nefiler bütün şiddetile devam ediyordu. Yer yer divanıharpler kurulmuştu, mahalle mahalle evler basılıyor, sokaklarda gençler tutuluyor zindanlar doluyordu. Bilhassa Taşkışla divanıharbi m eşhurdu (1). ŞEREF YOLCULARI Sultan Hamit İstanbulda ve sair yerlerde yakalandığı Jöntürkleri b ir müddet divanıharplerde, mahpus ve zindanlarda sürüklendirdikten sonra ekseriyetle İstanbuldan uzaklaştınrdı. İstanbul zindanları bile ona emniyet veremiyordu. Ne olur ne olmaz, kaçarlar şehirle temas ve muhaberelerine mani olmak muhakeme edilmiş ayrı ayrı mahpeslerde yatırıldıktan sonra hep lerine nefi ederdi. Trablusgarp işte bu köşelerin mühimlerinden addolunuyor du. Bu menfileri zapt ve rapt altm a almak, daim a göz önünde bulundurmak, bilhassa İstanbula pek uzakta k a lm a la r ın ı temin etmek, ancak orada kabildi. Trablusgarbe sürülen menfi kafilelerinin en mühimmi 27 Ağustos 1313 de İstanbuldan yola çıkarılmıştı. (1 )
İleride b u divanı harpleri tafsllatile a n la ta c a ğ ım .
Bu kafile (78) kişiden mürekkepti. Bunlar İstanbulun muhtelif semtlerinde, muhtelif tarihlerde üçer beşer yakalanmış sonra oradan oraya sevkedilerek sözde m uhakeme edilmiş ayrı ay n mapeslerde yatırıldıktan sonra hep (Taşkışla) da toplanmıştı. Ancak son gün b ir araya getirilen bu gençler birbirlerini pek tanımıyorlardı. Bildikleri birşey vardı, oda hemfikir, hem dert oldukları idi. Ayni düşmana karşı ayni mücadele safı nın mücahitleri idiler. İşte o kadar. O gün, Jöntürklerin hepsinin resimleri alındı, kendilerine bir örnek şayak elbise tevzi edildi (!) ve ellerine b irer sıra nu m arası verildi. Bütün bu hazırlığın neye delalet edeceğini bilemiyorlardı. Af mı olunuyorlar, menfaya mı gidiyorlar, haklarında başka bir karar ve irade mi var, hiç bir şeyden haberleri yoktu. O sırada m alum at gazetesi sık sık nasihatler verir, herkesi sadakate teşvik eder ve bilhassa politika m üttehim lerinin af fına iradei seniye sadır olduğunu istihbar etiğim yazar durur du. Bu gazeteler bittabi m ahpusların aileleri tarafından görülü yor ve kendilerine gönderiliyordu, onlar buna pek inanmamak la beraber yine b ir ümide, uzakta olsa b ir ümide kapılmaktan kendilerini alamıyorlardı. Yalnız, affolunacaklarsa bu b ir örnek elbise giydirilmesinin sebebi anlaşılamıyordu. öyleya: — Haydi, artık serbestsiniz denir, ve mahpesin kapılan açı lırdı. Taşkışlada aynlan (78) politika m üttehimi şayak elbiseleri ni giymişler, tevzi edilen s a n iskarpinlerim, fesleri de ayaklanna ve başlanna geçirmişlerdi. Derken, ikişer takım da iç çam aşm tevzi edilmeğe başlandı. Artık iş anlaşılıyordu, bu, b ir sefere hazırlıktı. Amma nereye? İşte bu meçhuldü. Nereye, ne kadar zaman için? Bu muadeleyi halletmek, bu yetmiş sekiz kişi içinde hiç bir (1) Bu elbiseler bir çok seneler sonra, son zamanlarda Taşkışla mahzenlerinde çuvallar içinde meydana çıkmıştır. Şimdi Askeri Müzededir.
rinin haddi değildi. Onu belki şu etrafta dolaşan sırmalı, apolet ti kumandanlar, zabitler de pek iyi bilmiyorlardı. Şimdi, sözü onlardan birine bırakıyoruz : «Gece, karanlık ve korkunç b ir gece. Hepimizi Taş kışlanın loş ve soğuk bir koğuşuna doldurmuşlardı. Dışarda süngülü nö betçiler dolaşıyor. Bu büyük asker koğuşu vaktile (Milano) yaralılarının yatı rılmış olduğu koğuşmuş. Ne hazin! şimdi de burada kalpleri bir başka, hürriyet aşkiyle yanan gençler var. Bihaber fakat heyecanlı ve sabırsız, ne olacağımızı bekliyor duk. Birden, ani b ir sademe ile koğuşun büyük kapısı şiddetle açıldı arkasına çarptı. Kapının önünde beş altı zabit, arkalarında beş on asker.. Öyle durdular, Öyle durdular. Ne ileri, ne geri b ir adım atm ıyarak hareket siz, sakit, heykeller gibi durdular. En öndeki zabit m eşhur Kabasakal Mehmet paşa - bu gibi işlerin başında hep o bulunurdu Kalın ve sert bir sesle ba ğırdı. Heyy hakkınızda aldığım em ir pek şiddetlidir. Beni icraya m ecbur etmeyiniz! Hep ona bakıyoruz. Bir an böyle, onlar kapının eşiğinde, biz koğuşun b ir kenarında sessiz birbirlerimize bakıştık. Bu tered düt devri geçer geçmez onlar işe başladılar. Numaralarımızla b irer b irer çağırıyorlar. Sekizer sekizer ve her sekiz efendi m artin tüfeklerile müsellah sekiz asker ve bir zabitin muhafazası altında (arş!..) kumandasile Taşkışladan çı karıldık. Kafile yola revan oldu. Yokuşu iniyoruz. Bu yolun ötesinde berisinde pusuya yatırılmış asker kollan var, karanlıkta bunla rın hafifçe parlayan süngülerini fark ediyoruz. Kabataş önünde istim botlar bekliyordu. Bizi takım takım bunlara bindirdiler. Bindiğimiz küçük istim bot hıncahınç dolmuştu, oturacak de ğil ayakta duracak bile yer kalmamıştı. Yeter artık diye bağırdık, denize döküleceğiz! Denize dökülmemizin ne ehemmiyeti vardı, onlar bu fer yada hiç kulak bile asmadılar. İstim bot hareket etti. Gene aynı sual kulaklanm ızı kemi riyor:
— Nereye götürülüyorduk? Etrafımıza bakıyoruz, karanlıkta ileride Üsküdar önünde kır mızı ve yeşil fenerler görünüyor. — Acaba bu vapurlardan birine mi gidiyoruz? Gene b ir arkadaş, soğuk kanlı biri: — Bizi denize dökmek için mi böyle süslediler? dedi. Gülecek takatim iz yoktu, fakat bu söz, birazda üm it ver diği için etrafa hafif b ir neş’e saçtı. Kapkara bir vapura yanaş tık. Bu (şeref) vapuru idi. Vapurun iskemlesine çıkıpta güverteye ayak bastığımız va kit, gene kabasakal Mehmet (paşa) ve b ir alay ümerayi askeri ye ile karşılaştık. Kabasakal Mehmet (paşa) bir derebeği tavr ve vaziyetile sağ kolunu uzatmış, işaret ediyor, ve hızlı haşin bir sesle bağırı yordu. — Anbara.. Anbara!.. Ve her birimizi numaralarımızla gemi kumandanına teslim ederken biz mütevekkil anbara iniyorduk. Beş dakikada anbara dolduk. Güvertede vinç hareketi işittik, Yataklar!., diye bağırdı. Birisi Evet yataklar gelmiş vinç ile anbara indiriliyor. Bu '.nda vinci çözmek, yatakları b irer tarafa çekmek, herkes b ir yer edi nerek oraya yatağını sermeğe çabalamak faaliyeti başladı. Bu kaynaşan lakırdılar ve hareketler yarım saatten ziyade devam eti, sonra biran sükûn.. Bu ânı sükunda anbar ağzında beş on baş gördük: Kabasal Mehmet (Paşa) ve sair ümerayı şahane!.. Bu sefil başlar, m ağrur kalplere taliin şu istihzasını şiddet le tahkir ederek, hakir ve dun kalmamak gayreti, m erdane bir gayret isale etti. Ve hiç ittifaksız, hiç tefekkürsüz, hiç b ir şeysiz, sanki: tekmil kalpler, aynı yarayı aym saniyede almış, ve aynı tahammülsüzlukla, ayni m etanet ve ayni m ertlikle zalimin su ratına çarpm ak istemişti, hep bir ağızdan ve el çırparak: — Yuha.. Yuha! yaşasın hürriyet, yaşasın vatan.. Bu metin ve gayyur nidâ bu hürriyet nidâsı, bu tahkir sil lesi karşısında o m urdar başlar şiddetli bir sarsıntıya tutularak daha orada duramadılar, kaçtılar. Demir alan vincin gargarları bu pervasız ve m etin ahenge mağlup olmuştu.
Geminin bir m akine gürültüsü içinde sarsıntısını hisset tik, anladık ki artık İstanbuldan uzaklaşıyoruz. Bir parça güverteye çıkıpta ortalığı şu enbean uzaklaşdığımız m uhterem vatanı tekrar, son bir kere daha görmek istedim. Heyhat!... Hepsi bitmişti. İskelenin ikinci ayağını çıkınca, anbar ağzından güverteye b ir tüfenk dipçiğinin şiddetle vurmasını işiderek başımı kaldırdım, anbar ağzı dört m artinli ile zabtedilmişti.. Geri döndüm. A Artık hepimiz tanışmıştık, isimlerini henüz öğrenemediklerimize: Hafız, diyorduk. Herkesin ismi hafızdı. Hafız aşağı, hafız yukarı. Koskoca am barda yetmiş sekiz hafız vardı. Eskiden birbirini bilip tanıyanlar bile birbirlerini artık hafız diye çağırıyorlardı. Bu da hoş b ir eğlence mevzuu olmuştu. Gemide bizi muhafazaya m em ur b ir yüzbaşı kumandasın da kırk müsellah asker var. Bunların fevkinde de b ir miralay. Mustafa bey isminde biri. Bu Mustafa bey b ir gün anbara indi ve bana sokularak — Kuzum baksanıza, sizin hepiniz hakikaten hafızmısınız? dedi ve bu söz üzerine anbar, umumi bir kahkaha ile çınladı. Bize karavana ile kuru fasulye, yahut pirinç çorbası bazan zeytin ve peksimet veriyorlar. Peksim etler küflü onları çakı ile kazıyor ve öyle yiyoruz. Fasulye, çorba veriyorlar am m a çatal kaşık yok. Yetmiş sekiz kişiye verdikleri tahta ve teneke kaşıkların adedi onu geçmezdi. Eh, şimdi ne olacak? Biri yiyecek öteki bakacak değilya.. Anbarda umumi b ir faaliyet başladı, kim eline ne geçirirse, alıp karavana başına çöküyordu, b ir bardak, b ir cezve, kulpu kı rık bir kahve veya çay fincanı, bunlar hep kaşık vazifesini gö rüyordu.. İstanbuldan hayli uzaklaşmıştık. Artık tehlike kalmadığı için anbardan güverteye çıkmamıza, hava almamıza m üsaade edildi. Hele şükür güneş yüzü görebiliyorduk. Güneşle beraber, kafalarımızda yeni b ir şimşek çaktı. Bu yetmiş sekiz kişilik münevver kafile içinde doktor, as ker, kâtip, talebe, bahriyeli., ve ilh vardı. Bu her sınıfın mahlu tunda şu gemiyi sevketmek için b ir kuvvet bulunamaz mıydı?
Bahusus bahriyeliler birkaç sınıftı: Kaptan da vardı, çarhçı da, kâtip te.. Ve bunlar gemiyi tehlikesiz, arızasız herhangi bir ecnebi limanına, mesela Napoli yahut Maltaya götürmeyi teahhüt edi yorlardı. İş, bir gece yansı, anbanm ızm kapısmda bekliyen dört martinliyi, sonra baş taraftaki anbarda uyuyan otuz altı askeri zabtetmeğe kalmıştı. Bu otuz altı asker akşamdan derin bir uyku ya dalıyor, silahlannı da b ir köşeye istif ediyordu. A rtık bu işi kafamıza iyice yerleştirdik, gemiyi zabt ve istediğimiz yere sevkedecektik. F akat daha emniyetli iş görebilmek için b ir fırtına bekliyorduk. Çünkü b ir fırtına çıksa askeri de zabitleri de mu hakkak deniz tutacaktı. Havalar hep iyi gidiyor, ve biz gemide bir aşağı bir yukan dolaşıyoruz. Bazı gün çam aşır yıkıyoruz ve ekseriya denizi seyrediyor, hayallere dalıyoruz. Fakat hâlâ nereye gittiğimizi bilmiyoruz. Tütün sıkıntısı baş ladı. Bizi gemiye doldururken bu ciheti hiç hesaba katmamış lar. Biraz peksimet ve b ir parça kuru fasulye, pirinç ve zeytin yüklemişler ve yola çıkarmışlar. Ağustosun son günleri fırtına başladı. Fakat fırtına ile yal nız o taraf değil, bizim tarafın da büyük ekseriyeti serilip yattı. Şimdi anbar deniz tutanlarla b ir hastahane haline geldi. Bövlece gemiyi zaptetmek planımız suya düşüyordu. 3 Eylül çarşam ba sabahı Afrika kıyıları göründü. Her keş te tuhaf b ir sevinç vardı. Zaten b ir gün evvelden Trablusgarpa gideceğimizi öğrenmiştik. Herkes bohçasım, çantasını, yatağını hazırlamakla toplamak la meşgul. K ara göründü ve sıcak gittikçe artm ağa bayladı. Bizi tekrar anbarlara tıktılar. Artık güverteye çıkmak yasak. Şimdi hiç b ir tarafı göremiyoruz. Baş taraftaki zincir gürül tülerinden belli ki yaklaştıkça yaklaşıyoruz. Nihayet b ir gürül tü ile dem ir atıldı. A nbar kapağından görüyoruz, gemi doluyor, doluyor, her sı nıftan paşalar, beyler, zabitler, kanunlar; ve h er giren anbar kapağından bakarak gelen m alı b ir kerre gördükten sonra kıç tarafa gidiyor. Bir siyahi zabit geldi, elindeki defterden isimlerimizi oku— 104 —
yor: — Ahmet, Mehmet, Haşan, Hüseyin. Ne efendi, ne ağa.. Öyle ya «din ve devlet hainleri» yiz! H er ismi okunan güverteye çıkıyor. Birden sıra, bahriye doktor yüzbaşısı Hamit beye geldi. Arap zabit b ir an durdu, bu isim vatanı titreten kahır ve hıyanetle vatan çocuklanr.. inleten Yıldızdaki cebbarın ismi idi. Fakat şu anda b ir mücrime, mazlum b ir mücrime alem olmuş bulunmakla (Hamit) lafzının ilka ettiği havf ve raşe biteımiydi? O halde bu mücrim ismi (Hamit!..), yalnız, efendisiz, beysiz b ir (Hamit!..) olmazdı. Arap zabit derin fakat ani b ir tereddü dü defederek — Hamit efendi, diye bağırdı. Ve biz, Arabın bu yüksek zekâsma! kahkahalarla güldük. Biz mahlukatı garibeyi, İstan'buldan gönderilen bu Jontürkleri görmek m erakile iskelede adam akıllı b ir kalabalık toplan mıştı. Paçaları b ir karış kıvrılmakla ancak biraz vücudumuza gö re olabilmiş bol pantolonlar, o nisbette bol ve uzun kollu ce ketler, kollarımıza aldığımız öyle kocaman paltolarla bu kıya feti itm am eden çiftçi b ir mecidiyelik sa n iskarpinlerle saç ve sakal karm a karışık, Tarablusgarp rıhtım ına çıktık. Bazı erkân ve ümerayı hükümet, iki sıra tabur olmuş martinli, süngülü, müsellah asker tarafından karşılandık. Biz de ta b u r olduk, bu askerin ortasında m ürurum uza açılan yola girdik. İntizar, anbar mahbusiyeti, yol yorgunluğile perişan ve bimecal adımlarımızı süriiklüyroduk. Paltolar kollarımızdan düşüyor gibi sarkıyor, sallanıyor, her adım attıkça, bir haftalık hayat ile artık içinin mukavvası çık maya başlamış m ahut iskarpinler lap lap girip çıkarak fazla b ir ağırlık b ir pejm ürelik veriyordu.. Bazı girintili çıkıntılı, harap yerlerden dolaşarak ikit aş ayak merdivenle çıkılır b ir kapıdan girdik. Ağır b ir küf kokusu, loş b ir aydınlık iki tarafında üçer penceredeki ancak bu m etre m urab bam da b ir vüsatla kaim duvarların içinde gömülmüş gibi heyeti mecmuasile uzun, müteaffin d a r b ir asker kovuşu. Her iki tara fında yerden yanrn m etre yüksek kerevet, ortası yol, kerevetin altı boş. Bu altı pencerenin getirdiği hararet ve ziya pek bedihidir ki, şu uzun koğuşu riitubetten temizlemiyor. Biz koğuşa girdik
ten sonra asker avdet etti. Şimdi b ir iki genç zabit, etrafımızda (hoş geldiniz!) diyerek tatyibi hatırım ıza sayediyorlar. Muhab bet ve nüvazişe muhtaç ruhlarım ız bu iyi gençleri pek çabuk seviyor. Fakat birden bir şayia çıkıyor: «Burada kalmıyacak, (Fizan)a gidecekmişsiniz.» Şimdi dimağlar, öyle zannedilir ki: uzun, boş, ateşli b ir çöl seferinin zevkli yorgunluğunu hayalen tatarak, sim alar acı bir tebessüm izhar ediyor. Büyük asker karavanaları ile mis gibi kokan veya o esnada bize öyle gelen karpuzlar geldi. Bu taze kesilmiş, doğranuş kar puzların karşısında midelerin şikâyeti başladı: — Ekmek, ekmek!.. Sevimli, tatlı, mütebessim ve mahzun şimali bir genç mü lâzım «Hüseyin bey» hemen koştu, gaip oldu. Çok geçmeden henüz fırından çıkmış küçük pideler sepetler dolusu ortamıza saçıldı. Bu aziz, bu sevgili zabit şimdi kim bilir nerededir. Onu bura da tebcil etmeği b ir vazife bilirim. Büyük testilerle sular, paket paket tütün, su maşrapaları. Artık memnunduk. Gece b ir yoklama yapıldı. Hepimiz tamamdık Yoklamadan sonra miralay Bahri bey geldi, vali paşanmda geleceğini söyliyerek b ir sandalyaya oturdu. Bir az sonra vali Namık paşa kumandan m üşür Arif paşa muhafazamıza m emur miralay Mustafa bey, ve bir kaç me m ur geldiler. Tekrar b ir alay nasihat başladı. Hakkımızdaki iradei saniyelerin bitmez tükenmez vaitleri, ve hep sadakat isteyen yepyeni bir felsefe ile tepşir ediliyordu. Onlar gittikten sonra yataklarımızı serdik, ve yorgun vü cutlarımızı uzattık, bu ilk Trablusgarp gecesine gözlerimizi yum duk. Bu koskoca koğuşun ortasında tek b ir gaz lambası bizim yegâne bekçimizdi. Bu yetmiş sekiz kişiyi tabiî m erak etmişsinizdir, işte bu me rakımızı tatm in için; isimlerini yazıyoruz. 1 — Erkânı harp yüzbaşılarından Silistreli Hamdi Süleyman bey, 2 — Haydarpaşa hastahanesi doktorlarından yüzbaşı Cevdet Osman bey, 3 — Gurabayi müslimin hastahanesi doktorlarından
yüzbaşı Süleyman Emin bey (Elyevm m irliva ve Şûrayıdevlet azasından) 4 — Seyyar topçu mülazimlerinden Berfcofçalı Ali Rıza bey 5 — Mektebi idadii harbi muallimi mülazımı evvel Kâ mil bey 6 — Selimiyede seyyar topçu beşinci alay yaveri mülazimievvel Hilmi Ali bey, 7 — Dr. yüzbaşı Halil Kadri bey. 8 — Mühendishane ikinci senesinden Yeniköylü Hulusi Süleyman bey. 9 — Ayni sınıftan Gelibolulu Nazmi Nuri bey. 10 — Topçu mülazim sınıfından Koskalı Emin Hayri bey. 11 — Mektebi Harbi ye ikinci senesinden Ishakpaşalı İsmail Murat bey. 12 — Ayni sınıftan Kuruçeşmeli Fazlı Ahmet bey (elyevm Ankarada Hilâliahm er merkezinde neşriyat m üdiri). 13 — Aynı sınıftan sa kallı zade Resmolu Ahmet Cevat bey (Muhit mecmuası sahi bi), 14 — Aynı sınıftan Giritli Abdülhalim Fikri bey, 15 — Er kânıharp mülazimlerinden kazanlı Yusuf Akçora bey (elyevm İstanbul mebusu), 16 — Mektebi Harbiye ikinci senesinden An karalI Mahir Sait bey (esbak Ankara mebusu ).17 — Mektebi Harbiye ikinci senesinden Zehzadebaşılı Arif Haydar bey, 18— Bahriye mülazimlerinden Edirneli Mehmet Sami bey, (sabık An kara mebusu ve Halk Fırkası m üfettişi), 20 — Bahriye mülazim lerinden Riza Şakir bey, 21 — Bahriye mülazimlerinden Ali Tevfik bey, 22 — Bahriye mülazimlerinden Ali Fahri bey, 23 — Bah riye mülazimlerinden Ahmet Hayri bey, 24 — Bahriye mülazim lerinden Saffet Tevfik bey, 25 — Tıbbiye onuncu sınıftan Ali Osman bey, 26 — Tıbbiyeden Abdürrahman Cafer bey, 27 — Tıb biye yedinci sınıftan Nazım Ahmet bey (elyevm İstanbulda ko lordu sereczacısı miralay.) 28 — Tıbbiyeden Fatihli İbrahim Ethem bey (avukat Ethem Ruhi bey) 29 — Mektebi Tıbbiyeden Çanakkaleli Haşan Tahsin bey. 30 — Tıbbiyeden Ali Rıza bey, 31 — Tıbbiyeden Neşat Hasip bey, 32 — Tıbbiyeden tophaneli Muhtar bey, 33 — Tıbbiyeden Salih Sait bey (Babıâlide, göz ta bibi) 34 — Tıbbiyeden Avram Salem bey, 36 — Hariciye mektubi kaleminden Ömer Adil bey, 37 — Umuri şehbenderi kalemin de Haşan Fehmi bey, 38 — Baytar Mektebinden Abdullah bey, 39 — Mirahor Şeyhizade, hukuk mezunlarından Sahyi bey, 40 — Mirahor şeyhi Haşan Necmeddin bey, 41 — İstanbul İdadisinden Abdürrahm an Mehmet bey, 42 — Mektebi Harbiye ikinci sene sinden Haşan İsmail bey (elyevm Ziraat Bankası İstanbul şu besi kontrolörü), 43 — Mektebi Harbiyeden Hayri Ahmet bey, 44 — Mektebi Harbiyeden Halil S im bey, 45 — Tıbbiyeden Harputlu Vehbi Raşit bey, 46 — Tıbbiyeden Yakıp Ziyaeddin bey,
47 — Mühendishaneden Ziya Salih bey, 48 — Mühendishaneden Halit Mehmet bey, 49 — Tıbbiyeden Ali Mail bey, 50 — Tüccar Kaptan m ektebinden Osman Mehmet bey, 51 — Erkânı Kaptan Harp mülazimlerinden Ferit Reşit bey (elyevm Varşova Büyük Elçisi), 52 — Harbiyeden İsmail Rüştü bey, 53 — Tıbbiyeden Faik Abdülatif bey, 54 — Tıbbiyeden Mustafa Kadri bey, 55 — Tıbbiyeden Ahmet Sabri bey, 56 — Tıbbiyeden Ahmet Vasfi bey, 57 — Tıbbiyeden Kütahyalı Osman Süleyman bey, 58 — Tıbbiyeden Sa kızlı İzzet Ahmet bey, 59 — Tıbbiyeden Samatyalı Hüsameddin Tevfik bey, 60 — Süvari mülazimisanisi Haşan Fehmi Bey (el yevm Miralay) 61 — Süvari mülazimisanisi Mehmet Bahaeddin bey, 62 — Bahriye mülazimlerinden Mehmet Behçet bey, 63 — Mektebi Harbiyeden Ali Kemal bey, 64 — Tıbbiyeden Selanikli Mehmet Aziz bey, (Şimdi İzmirde) 65 — Tıbbiyeden İzmirli İb rahim Ethem bey, 66 — Tıbbiyeden Sultan hamamlı Kâzım Hü seyin bey, 67 — Tıbbiyeden Galip Hasip bey, 68 — Tıbbiyeden Hırkaişerifli Nazmi Asaf bey, (elyevm Darülfünün m üderrisle rinden) 69 — Selimiye kışlasında bölük mülazimlerinden Ali Kemal bey, 70 — Mülazim Sadık Mehmet bey, 71 — Bahriye mü lazimlerinden Trabzonlu Osman Haşan bey, 72 — Bahriye yüz başılarından Dr. Hamit Hüsnü bey, 73 — Haydarpaşa hastahanesi doktorlarından Raşit bey, (esbak Ankara valisi, intihar et m iştir) 74 — Bahriye binbaşılarından Mehmet bey, 75 — Harbiye İdadisinden Hidayet bey, 76 — Bahriye mülazimlerinden Kıbnslı Muhiddin bey 77 — Bu num aranın sahibiistanbulda alakondu, 78 — Piyade dokuzuncu alayın birinci tabur kâtip muavini Ah met Refik bey. Fizan yolu. Kumlar, ateşler içinde susuz, vahşi b ir çöl... Sıcaktan kuşlar bile pıtır pıtır düşüyor, dökülüyorlar. Ve bu böylece kırk beş günlük bir yol.. Bir buçuk ay, dayanılır mı buna. Padişahımız merham etlidir, affeder. Haydi yazınız bir istirham nam e haydi yazınız şimdi telgrafla şifre veririm. Bunu yalvararak söyliyen ve gözlerile, kaşlarile her hareketile bizi ikna için mütemadiyen uğraşan, çalışan, muhafızımız m iralay Mustafa beydi. Bir kısmımız, izzeti nefsimize ağır geldiği için bu teklifi derhal reddediyor, bazılarımız da: Adam sen de, ne olur sanki.. Istanbulda iken bile b ir defi bela tedbiri olarak bazan Hamide caali, yalancı dualar etmezmiydik, işte o neviden yarım satırlık birşey yazarak., diyordu.
öteden b ir isyan yükseliyordu: — Hayır.. Asla.. Bu, bizi tahkir etm ek için tertip edilmiş bir denaettir. Merdane m etanet göstermeli, hiç b ir şeye talip olma malı, hiç b ir şeye katiyen serfura etmemeliyiz. İşte ellerinde esiriz, ne yaparlarsa yapsınlar.. Bizden ne feryat, ne şikâyet ne sevinç.. Zilleti rahattan, şanlı b ir ölüm elbette daha âlâdır. Hem şimdiye kadar hangi istediğimizi yaptılar ki..
A Paramız yok. 'Bu birinci dert, fakat ikinci denemiyecek, gene ayni dere cede b ir derdimiz daha var: İstanbuldan haber alamıyoruz, ve ailelerimize yazamıyoruz. Müracaat ettik, nihayet bin müşkilatla izin verdiler Mektup yazacağız, fakat zarflan açık bırakacağız. Biz de yazıyoruz: (Trablusgarptayız. Sıhhatimiz ve rahatı mız. pek iyi, bizi m erak etmeyiniz.) İşte o kadar. işte o kadar amma, m ektupları verdikten biraz sonra mi ralay geliyor ve şöyle diyor : — Bu kadar mazhariyete nail olduktan sonra olsun, şu mek tuplarda birde «Sayeişahanede» dememek insaniyetin şanına ya kışır mı? Hangi mazhariyet? Fakat bunları kime söyliyebilir, kime anlatabilirdik? Hamam ve berber istedik. Bir asker berber gönderdiler, sıra ile tıraş ediyor, bu saye de karmakarışık yüzlerimiz biraz intizama giriyor. Tahtelhıfız ham am a gönderiyorlar. Biz çarşıdan geçerken gelen, geçen duruyor, ve tecessüs, m erak ile bizi seyrediyor. Biz de onlara bakıyoruz ve içimizden — Ah hürriyet!., diyoruz. Yemekler berbat, karavana ile gelen nohut ve fasulye haş lamaları bu sıcaklarda yenmiyor. M üracaat ettik, bize tayinimizi çiy verin, kendimiz pişirelim, dedik; evvelâ kabul etmediler, nihayet razi oldular. Şimdi bu, bize ayrıca b ir eğlence vesilesi oldu. Kitap istedik, ona da evvelâ aldırış etmediler, ve birkaç gün sonra kitaplar geldi: Mesnevi şerif, Tefsiri şerif, Hafız divanı... — Buyurun bol bol, doya doya okuyun. — Kitap istemediniz mi, işte k ita p !
A Vali Namık Paşa b ir alay maiyeti ile gene geldi, gene na
sihatler ve vaitler ve — Beş vakit namaz kılınız ulülemre fartı sadakattan başka bir şey düşünmeyiniz sözleri. Birgün biraz daha kitap getirdiler, bu sefer de şunlar: Gülis tan, Kısasıenbiya, ilmühal.. İçimizden biri: Fransızca kitap getirtemez miyiz? Diyecek oldu, ters ters bağırdılar: Gâvurca kitap okumayınız, günahtır! Üzüm bol. Bizde şıra eziyoruz. Bu da ayrıca eğlenceli bir meşgale. Çiy verdikleri şeyleri pişirmek için teşkilat yaptık. Et ayırı cılar, sebze ayıklayıcılar, bulaşık yıkayıcılar, yemek pişiriciler, yamaklar. Kuruşluk tütün içiyorduk, bütçeleri fazla sarstığı için yir miliğe indik. Şimdi biz yemek meselesile avunuyoruz, fakat rahat bırak m ıyorlar ki, meselâ b ir gün Miralaylar gene damladılar: Onların bu günlerde en korktukları şey (firar) meselesidir. — Meselâ, firar gibi b ir fiilin vukubulmıyacağına bizi nasıl temin edersiniz? Dediler. Arkadaşlardan biri köpürdü. — Size tem inat olarak verecek hiç bir şeyimiz yok. Neyimiz varsa hepsi elinizde. Yalnız vicdanımıza ve namusumuza sahibiz. Bizden b ir firar fiili zuhur etmiyeceğini namusumuzla temin et mek istesek kabul eder misiniz? Bir parça makul düşünebilseniz, böyle korkularla uykusuz kalmazsınız. Hem nasıl kaça cağız, nereye kaçacağız? Onlar bu sözden çok m üteessir göründüler ve cali b ir ha reketle: — Bu kadar genç adam lar namusları üzerine verdikleri sözü tutmazlarsa biz de feda olalım, dediler. Bizde, ne olursa olsun, Sultan Hamit ölünceye kadar bura dan kurtulm ak imkânı olmadığı kanaati kuvvetlendikçe kuv vetleniyor: Günde altm ışar para tahsisatımız var. Bunun her gün yirmi parası tütüne gidiyor, üst tarafı bol bol her işimizi görüyor! Taksimi mesai denen şeyi mükemmelen tatbik ediyoruz. Bir taraftan elinden iş gelen b ir arkadaşımız karyola imaline başla dı, öyleyken, artık buraya yerleşiyoruz.
Doktorumuz kendimizden.. Güzel sesli arkadaşlarda var. Bazen fasıl da başlıyor. Satranç oyunu akla geldi, işgüzar bir arkadaşımız derhal bir tahta yaptı, b ir diğer; çizgilerini çizdi, bir başkası taşlarını yap tı ve oyun başladı. Derken birde gaz sandığı tahtalarından tav la yapıldı. Bezikte oynıyoruz. Fakat çok sürmedi, bu eğlence mize de el uzattılar, satranç ve tavlaları, iskambil kâğıtlarını aldılar götürdüler. Başka şeylerle vakit geçirmeli imişiz. Abdestli apdestsiz cemaatle nam az kılacaksınız.. Bu namaz Allah için değil Padişah içindir! diyorlar. Bir başka gün gelip şöyle diyorlardı: — Bu hükümeti müstebide (*) böyle istiyor. Herkesin se lâmeti ve maarifin terakkisi için onun istediği yola gitmelidir. Hareketleriniz maarifi düşürdü, çürüttü, daha böyle giderse, bütün bütün m aarif bitecek. Öyle ya, m ekteplerde bu fenalıklar bu fesatlar devam ettikçe yarın padişahımız m ektepleri toptan kapatıverir. Amma, haksız mı bakın. En gözbebeğimiz m ektep ler, Tıbbiye ve Harbiyei şahaneden, hele bakın neler yetiştiriyor, bu sizin ettikleriniz küfranı nimet değildir de nedir? Kendinizi büyük b ir vebaldan muhafaza ediniz, her yerde padişah padişahtır. O ne isterse o olur. Gözünüzü açın!» Onlar bu yolda söyler, söyler, mütemadiyen söylerlerdi. Biz de naçar, fakat müstehzi dinler dururduk. Bir mevlut okutmağa k arar verdik. Mahpesin b ir köşesinde cami itihaz edilen mahalde bir kür sü hazırlandı. Bu kürsü gaz sandıklarından tertip edildi. Arka sına şilteleri koyduk. Arkadaşlardan Ethem Ruhi bey kürsüye çıktı, doktor Hamit, Bahaettin, Hüsamettin beyler de etrafına oturdular. Biz de karşılarına geçtik, hepsinin sesi güzel ve yanık idi. O geceyi çok iyi geçirdiğimizi itiraf etmeliyiz. Zindana iyice yerleşiyorduk, paramızla büyük hasırlar al dık, duvarlara gerdik, karyolalar, dolaplar, kerevetler. Hep gaz sandıklarından, arkadaşlardan 'Kâmil bevin himmetile yapılan eşya.. Sonra yavaş yavaş yola giren mutfak.. Yeni yaptırdıkları (*) (Hükümeti müteblde) nin ne demek olduğunu bilmi yorlardı. Bizim ağzımızdan kaparak alıştıkları bu tabiri farkında olmıyarak kullanırlar ve bizi için için güldürürlerdi.
elbiseler. Herşey yolunda.. Yalnız (Hürriyet) işte ona hasrettik. Bir akşam b ir miralay geldi: Haydi sizi b ir az gezdireyim dedi. Hemen hazırlandık, ve kalenin üstündeki meydanlığa çıktık. Buranın manzarası çok güzeldi; karşımızda deniz, tepemizde güneş. Kale haricindeki kahvehanelerin önünde aşağı yukarı dola şanları, piyasa eden h ü r insanları görüyoruz, ve içimiz sızlıyor, Biz biraz sonra tekrar dört divar arası mahpesimize dönecek tik, onlar ise.. Kale üstünde dolaşırken, ortada birbirinden beş altı m etre fasılalı ocak bacası olm aktan daha geniş m urabba çıkıntı ha linde b ir kaç sütun nazarı dikkatimizi celbetti. Muhafızlarımızdan sorduk — Zindanın pencereleri, dediler. Öyle ya Trablusgarpte yalnız biz mi varız. Burası Allaha şü kür bucak bucak menfi dolu! Bu da başka bir (Darülazap) di, demek! Birkaç arkadaş m erakla bu pencerelerden birinin üzerine sıçrayarak, içerisini görmek istedi. Bu pencereler, birbir ardısıra iki dem ir kafesle örtülm üştü ve aşağısı katiyyen gö rünmüyor, zifiri b ir karanlık, başka hiç b ir şey yok. Bakdık, bakdık, hiç b ir şey görmeğe imkan olmadığını an layınca, artık uzaklaşacaktık, derin pek derin bir uğultu, kalın m etin b ir ses geldi: — Burasını görüyormusunuz, diyordu: Ve bu ses o kadar derinden, öyle b ir uğultu halinde geli yordu ki b ir an korktuk. Sonra bu yeraltı sakinlerine cevap verdik: — Görmüyoruz! Yeriniz toprak mı? — Toprakla beraber.. — Işığınız var mı, buradan alman aydınlık oraya geliyormu? — Ne gezer, mütemadi bir gece içindeyiz. — Işıkta vermiyorlar mı? — Bazen yağ lambası verirler. — Kaç kişisiniz? — Sekiz kişiyiz, birimiz Anadolulu, yedimiz Rumeliliyiz. — İsimleriniz.. Kimlersiniz? Daha bu suale cevap gelmeden muhafızlarımız bağırdılar: — 112 —
— İnin oradan aşağı, yasak! Ve böylece bu son sual cevapsız kaldı. Bu mahkumların mahpesleri su sathından daha aşağıda idi. 'Kimlerdi, orada ne kadar kalacaklardır, bu kadar ağır biı işkenceye maruz olmak için ne yapmışlardı, genç mi idiler ihti yar mı?.. Ve bilhassa, daha böyle ne k adar mahpes ve zindan vardı, çürüyen Türk gençleri ne kadardı? Hiç, hiç bir şey bilmiyoruz. MAHPESTE BİR İSYAN Muhafızlarımız geceleri hiç semtimize uğramazlardı. Kapı larda süngülüler bekler, fakat biz koğuşumuzda kendi halimize kalırdık. Bir gece ilk defa olarak muhafızımız m iralay Mustafa be yin, Yüzbaşı Dişlek Haşanla beraber gelecekleri ve kitap evrak yoklaması yapacakları şayi oldu. Yoklama, bu mühim b ir şeydi. Ekserimizin gizli yazılmış defterlerimiz, bin m üşkülatla getirtm ekte olduğumuz Avrupa ga zetelerimiz, Türkçeye tercüm e edilmekte, onların lisanile mühim fesatâlut fransızca kitaplarımız vardı. Ne yapacaktık? Çok geçmeden bu şayia tahakkuk eder gibi oldu. Tıbbiyeli bir arkadaşı zabitan odasına çağırdılar, dolabını karıştırdılar. Biraz sonra Dişlek Haşan geldi, diğer bir arkadaşı götürdü, ve sonra b ir başka arkadaş.. Bu üç darbe b irer b irer ve en sonuncusu en acı olarak aynı noktaya, aynı endişeye vurdu. Bizden ne istiyorlardı, işte elle rinde b ir oyuncak gibi idik, fstanbuldan getirmişler, bu zin dana tıkmışlardı. Mütevekkil, her ezayı kabul etmiştik. Buraya yerleşmiş oturuyorduk, yazdığımız notlar, okuduğumuz birkaç gazete ve kitaptan onlara ne? Ve nihayet bu bizim yegâne gıdamızdı, fakat bu sözleri kim dinlerdi? Üçüncü kurban gittikten sonra artık tahammülümüz taşm a ğa başladı. Kurbanlar gidiyor ve gelmiyordu. Ne oluyordu? Kalabalığın ortasında b ir ses yükseldi: — Buna, daha tahammül edecekmiyiz? Bütün kalpler helecanda idi, birkaç dakika hiç ses yok, h er kes kendisini dinliyor, birkaç dakika sonra b îr ses, cesur, k at’! cevap verdi
— Bir daha gelirse içeriye koymayalım! Bütün arkadaşlar, hep birden bağırdık Koymayalım!... İhtilal başlamıştı. Dişlek Haşan dördüncü kurbanı almağa geliyordu. Biz he pimiz kapının önüne birikmiştik, kim bilir ne halde idik, nasıl asabi ve pürheyecan idik. O hali derhal farketti, ve üzerine saldırm ak üzere idik, ki, korkarak, perişan kaçtı. İltica ettiği karşıki asker koğuşun dan askere bağırıyordu: — Silâh başına !.. Kapılan kapayın, hiç binini sakin dışarı çıkarmayın, çıkanlan vurun... Zaten müteyakkız olan asker bir anda silâhlandı ve avluya doldu. Avlu askerle dolmuş taşmıştı. Süngüler parlıyordu. Dişlek Haşan kimbilir ne tarafa kaçmış, kaybolmuştu. Bize gelince, biz serapa ateş, serapa heyecan idik Titreyerek, yumruklarımızı sıkarak pürgaleyan feryat ediyor duk: — Yaşasın hürriyet. Kahrolsun istibdat, kahrolsun alçak lar, yere geçin, geberin alçaklar. Arkadaşlarımızı isteriz! Bağınyor ve yürüyorduk, yirmi beş m etre kadar yürüdük. Yüksek duvann, bizim hudut duvarının kapısı önüne gelmiştik. Muhafızımız Mustafa Paşa (Miralay Mustafa bey b ir kaç gündür. Liva olmuştu) kapıya kollannı germiş ne söyliyeceğini şa şırmış beti benzi sapsan birşeyler söyliyordu, bir arkadaş onun bastonunu kaptı ve parçaladı, şimdi o, yalvanyordu: — Evlâtlanm.. Etmeyiniz.. Ben sizi severim, ve daima seve ceğim, sizin selâmetiniz için çok çalıştım, emeklerim boşuna ya zık emeklerime. Etmeyiniz, içeri giriniz. A rkadaşlan da alınız. İçeri giriniz.. Allah aşkına etmeyiniz, evlâtlanm!» Fakat biz din lemiyorduk. Artık ok yaydan çıkmıştı. Şimdi böyle bağıra bağı ra Trablusgarp sokaklanna çıkmak, dünyaya çıkmak istiyorduk. Süngüler parlıyordu. Biz bağınyorduk. Fakat birden istedi ğimiz arkadaşlann sesleri duyuldu, ve serbest bırakılmış olan bu arkadaşlar aramıza koştular. — Yaşasın hürriyet yaşasın vatan. Gebersin zalimler, kah rolsun istibdat! Biz artık galiptik, arkadaşlanm ızı almıştık, ve onlar, zalimler bu mağlubiyeti hazmediyorlardı. Yalnız biri fena bir anda askere bağırdı: — Vur!..
Bu kumanda bizi susturm am ıştı, gayyur m etin b ir mülazim o askerin mülâzimi Ziya bey o anda nereden çıktı bilmiyoruz, telâş ve helecanla koşup yetişerek silâha davranm ak üzere olan askerin önüne atıldı ve bağırdı: — Dur.. Ne yapıyorsunuz?.. Deli mi oldunuz siz, ne yapı yorsunuz. onlar bize padişahın emanetleri. Sonra padişah hepimizi asar, hepimizi kurşuna dizer. Bu bağırm a askeri b ir elektrik kuvvetile sarsarak hali ta biisine getirdiği vakit, mülazim bize döndü. — Haydi kardeşlerim. Rica ederim, dedi. Bu sesteki mana, bu sesteki titreyiş bütün mukavemetimizi biranda kırm ıştı. Bir saatten fazla bağırm aktan kısılmış sesleri miz son takatini sarfediyordu: — Gebersin alçaklar. Kahrolsun istibdat!.. Kırk bin sevgili askerimizi Tesalya meydanında kırdırdınız, milletin canı kam ba. hasına alınan yerleri gene utanm adan geri verdiniz. Kahrolsun!» Artık koğuşumuza girmiştik. Ve Yorgun argın, yataklarımıza serilmiştik. Bu, mahpesimizde ilk isyan, ilk ihtilâldi. Elbette sabahleyin bu hadisenin hesabını soracaklardı, bunu düşünerek sabah olun ca karar verdik ve soruculara verilmek üzere b ir kâğıt hazırla dık, Bunda, bu hadisenin m ürettep olmadığını fakat şimdiye ka dar her vesile ile hakkımızda reva görülen tahkiratın b ir âksülâmeli olduğunu, hepimizin mektep görmüş terbiyeli insanlar ol duğumuzu, bize her ne olursa olsun yapılacak muamelenin de terbiye ve nezaket dairesinde yapılması lâzım geldiğini bilmele ri icap ettiğini, «aksi takdirde kanımızın son damlası dökülünceve kadar çalışacağımıza ahtü peyman eylediğimizi» beyan et tik. Kâğıda 9 Teşrinisani 1313 tarihini koyduk ve içimizden mü şevvik aram asınlar diye imzalarımızı da b ir daire şeklinde, fa kat karm a karışık attık. Mahpesimizi b ir tab u r asker, yukardan, aşağıdan ve deniz tarafından abluka etmişti. Ayak yoluna çıkmağa bile katiyen m ü saade etmiyorlardı. Sabah namazına abdest almak için kollan sığalı iki üç arkadaş kuyu başna gitmek üzere kapıdan attıklan ilk adım üzerine iki bölük asker birden: — Davranma! diye bağırmıştı. Bu vaziyet karşısmda biz de kapılan kapadık, oturuyoruz.
Biraz sonra kapı vuruldu ve b ir asker avludaki kuyunun ar kasına konmuş tayin ekmeği çuvallarını göstererek : — Ekmeğiniz orada gidin alın, dedi. Bu b ir tuzak olabilirdi. Kapıdan burnum uzu göstermeğe bi le m üsaade etmedikleri halde, her sabah kapımıza kadar getir dikleri ekmeği bugün neden ta oraya bırakmışlardı. (Gidin alın!) diye haber getiren asker pek âlâ bu ekmeği getirebilirdi. — Getirsinler, diye cevap verdik. Meğer mahpusların ekmek kabul etmemeleri burada isyan ettiklerine alâmet imiş. Ne bile lim biz, ezelden mahpes hayatı yaşamıyoruz ya! Yarım saat sonra miralay bey, telâşla geldi: — Ekmeği almıyormuşsunuz, niçin? — Almıyor değiliz. Her gün buraya kadar getirirlerdi, bu gün hem oraya bıraktılar, gelsinler alsınlar diyor, hem de hiç bi rimize kapının eşiğinden ayak attırm ıyorlar. Miralay — Ya, öyle mi, diyerek gitti ve biraz sonra ekmek koğuşa geldi. Aynı zamanda posta muhafazasında birer birer dışarı çık mamıza da m üsaade verildi. Öğleye doğru m iralaylar ve Trablusgarp istinaf ceza reisi Raşit bey geldiler, arkadan Müşir Arif Paşada söküm etti. Mü şirin kapımıza gelişi meselenin ehemmiyetini artırıyordu, bi zim nazarımızda değil fakat asker nazarında.. İstedikleri şu idi Bir maddenin tahkiki için içimizden istedikleri efendiye celbedecekler ve her birini istintakın nihayetine kadar ayn ayrı yerlerde alakoyacaklar. Reddettik ve münakaşa başladı. Müşirede yazdığımız ve imzaladığımız kâğıdı uzattık. Müna kaşa alevlenmişti, müşir, zavallı m atuh ve cahil saray müşiri ipsiz sapsız şeyler söylüyor, bağırıyor, hatta bir aralık bastonu nu sallamağa başlıyor. Arkasındaki, ukalâlardan birinin aske re gene (vur..) emrini vermek üzere olduğunu anlayınca m ü şir b u defa geri dönüyor ve yegâne silahı bastonunu o tarafa sallıyor.. Şimdi artık rast geldiğini bastonluya, bastonluya, uzak laştı, defolup gitti. Kalanlar şimdi yalvarıyorlar tem inat veriyorlardı. İstintak edileceklerini hiçbir harekete m aruz kalmayacaklarım istintak bitince gene yanımıza göndereceklerini namus, iman ve pek sevdikleri Padişah başı üzerine yemin ile tem in ediyorlar. Bir şart koyduk, arkadaşımızı istintak bitince, bütün istin
takın sonunu beklemeden gene yanımıza gönderecekler. Kabul ve itilâf.. İlk arkadaş gitti ve geri geldi. F akat dönen arkadaştan bize herşey söyleyemiyeceğine dair nam usu üzerine söz alm ışlar bizden de bu arkadaşa bu hususta birşey sormayacağımıza dair ayni su retle söz aldılar. İstintak devam edip duruyordu. Dördüncü gün istinaf reisi Raşit bey geldi, yanında m ira laylar vardı: — Hepiniz toplanınız, diye seslendi. Hep meydana çıktık, karşısında dizildik. — Kaç gündür devam eden harekâtım dan anlamışsınızdır ki. takip ettiğim yol daima hayır ve selâmetinizdir. Binaenaleyh ta riki müttehazimi göz önünde tutarak, söyliyeceklerimi iyi din leyiniz: Dünkü mevkiinizle bugünkü mevkiiniz büsbütün değiş m iştir. Şimdi, hürriyet ile esareti kabulde muhtarsınız. Şu şart la ki, vicdanıma, nam usum a itim at ederek dediğimi kabul ede ceksiniz. O da şudur Vak’ayı takbih edeceksiniz! Herkeste umumi b ir tereddüt. O devam etti. — Yahut tahsin edeceksiniz ki, ben bunu tavsiye etmem ! Burada b ir arkadaş : — Kakkımızda reva görülecek h er nevi mugayiri hakku adil muameVît ve icraat karşı kanımızın son damlasını akıtmağa hazırız! Umumi b ir sükut.. Çünkü bu, istinaf reisinin beyanatı samimiyesine karşı fazla b ir dürüştüyü haizdi. İstinaf reisi cevap verdi: — Öyle ise sen yalnız öte tarafa ayni!.. Ben buraya elde bu lunan b ir fırsatı kaçırm ıyarak şevki vicdan ile size iyilik etmeğe geldim, yoksa diğer suretle rütbeler, nişanlar kazanabilirdim! Bu da fazla b ir nutuk idi. Yusuf Akçora, derhal sordu: — O rütbelerle iftihar eder, o nişanlan takar mıydınız? İstinaf reisi — O ciheti tercih etmemiş olduğum ne yapaca ğımı ifham eder.. Yalnız mademki bu raddeye geldik şimdi gidi yorum, pek az vaktimiz var, hem çabuk, hem iyi düşününüz, ona göre iyi hareket ediniz!» Gittiler. Yalnız kalınca etrafile düşündük, hareketi vakıayı ve esbabı zuhurunu takbih etmeğe k arar verdik. Birkaç gün sonra istinaf reisi Raşit bey bir akşam ezan
vakti tevkif edilmiş, evi aranmış. Mahpesimizi derin bir yas istilâ etti. Bize elinden geldiği kadar iyilik etmek isteyen bu adam da nihayet yakalanmıştı. Bize karşı âdil olan, hakşinas olan, nihayet zalim ve cebbar olmayanlara da nefes aldırmıyorlardı. İhtilâl gecesinden beri istintak bahanesile gelenelerden baş ka kimse artık bizi arayıp sormıyordu, bir gün birden bire mah pusların ikiye bölüneceği haber verildi, arası da çok geçmeden bu haber tahakkuk etti. Şimdi aşağı mahpes, yukarı mahpes olmak üzere iki kısma ayrıldık. Bu hayli canımızı sıktı, seviş tiğimiz, b irer kardeş gibi birbirimize ısındığımız bu zamanda bu ayrılık çok elim oldu. Ne yapalım, mahpeste de rahat yok. Bizden korkuyorlar. Neden? diyeceksiniz, kimbilir? Tevkif edilen istinaf reisi zavallı Raşit bey (Fizan)a nefye dilmiş. Trablustan kırk beş günlük bire çöl seyahati ile gidilebi len Fizan, Afrika çölünün en berbat bir noktasıdır. Yavaş yavaş mahpesimizde gene hareket, hayat başladı. Son ihtilal vakasmdanberi biraz durgunlaşan arkadaşlar gene can ındılar. Bir gece b ir keten helvası âlemi yaptık.. Cimnastik güllelerimiz, halkalarımız da var. Bir de yeni oyun çıktı. Hele ceviz oyunu. Herkes telâş ve ter içinde. Bir faaliyettir gidiyor, (kazanan kucağını cevizle doldurarak atıyor kahkahayı.. Kaybedeninde suratından düşen bin parça.. B ir taraftan da avluda (Mam) oynıyanlar var. Koşan bağı ran, gülen, kaçan. Nihayet döne dolaşa çocukluğa avdet etmiş tik:. Hocai azizimiz (Kâmil hoca, bu arkadaşımız İstanbulda mek tebi idadii harbi makine müsellesat muallim muavini idi. Elin den her iş gelirdi. Ona hocai azizimiz derdik.) Bir de top yaptı. Haydi şimdi b ir top oyunudur gidiyor. A Ramazan gelince içimize b ir hüzün çöktü, İstanbul evleri miz, ailelerimiz, dostlarımız, bütün sevdiğimiz yerler ve insan lar hatırımıza geldi, ne olursa olsun bu m übarek ayuı başka b ir hususiyeti var. Fakat artık hüzün çok sürmüyor. Bir arkadaş bilmem nereden b ir gaz tenekesi, b ir de süpürge
sapı bulmuş, bu hiç görülmemiş, Nevicat ramazan davuluyla gürlemeğe ve b ir iki arkadaş ta davulun fasılalarında ramazan beytleri söylemiye başladılar. Öyle hükmedilebilir ki, şu m übarek Ramazan hiç b ir yerde, hiç bu kadar sürür ve neşe ile karşılanmamıştır. Ramazan bizde b ir de yeni üm it doğurdu. Bu ayın on beşin de Yıldızdan Topkapı sarayına (Teşrifi şahane) vuku bulduğu için köprüde, denizde, karada bir suikast ihtimali.. Bu ihtimal kafalarımızı işgal etmekten bir an hâli kalma dı. Ramazan münasebetile muhafızlarımıza ayrı ayrı (İhsanışahane)ler gelmiş, bizim ise yevmiyelerimiz asılıyor, takılıyor.. Çünkü Trablısgarp vilayeti sandığı tam takır. İstanbuldan ihsanışahane geliyor amma, vilâyet sandığına birşey yok.. Nihayet bin m üşkülatla kitap getirtmek müsaadesini aldık. Arkadaşlar, para topladık, istenen kitapların da b ir listesini yap tık, topu topu 22 kitap. Sipariş mektubumuz.u yazdık, muhafızı mıza gönderdik. Biraz sonra miralay geldi: — O kadar kitap çok değil mi? — Bu kadar insana 22 kitap çokmu, o kadarcık kitap bir kişiye bile yetmez.. — Öyle amma bu kitapları toptan bir kitapçıya ısmarla mak? — Ne olur efendim, daha ucuz gelir. — O da doğru, amma, bu kitaplar kitapçıda bir paket ola cak, sonra benim vasıtamla gelecek. Halbuki İstanbulda bu işle ri gözetliyen sürü ile insan var. Bu koca paketi gördüler mi, al sana b ir jurnal. Sonra çık bakalım işin içinden... — Kitapçılar her posta günü, böyle büyük büyük paketler hazırlar, h er tarafa yollarlar. 0 arada bizim paket de gider, ve nazarı dikkati celbetmez, emin olunuz. — (Başını sallayarak) Eder, eder, en iyisi bu siparişi parçalamalı.. Naçar, (peki) dedik. .— Bu hafta b ir kısmını, gelecek hafta üst tarafım getirelim, öyleyse.. Fakat artesi hafta listenin üst tarafını ısmarlağama kalktığı mız zaman gene itiraz başladı: — Yahu bu kadar kitabı ne edeceksiniz. İstanbul kütüphane
lerini boşaltıyorsunuz. — Efendim topu topu 2 kitap! Ve biz yetmiş küsür kişiyiz. İstibdadın aklı kitaba ermiyor vesselâm. — Bari evinizden getiriseniz. — Evlerimizde kitap filan bıraktınız mı, hangimizin evi yağ maya uğramadı. Bu cevap üzerine sesizce yanımızdan uzaklaşıp gidiyorlar.
A İstanbuldan yeni bir kafile menfi gelmiş. Tarablusgarp an tık tamamile b ir (menfiler şehri) oldu. İstanbuldan aldığımız haberler iyi. Oradaki teşkilât yorul m ak bilmez b ir gayretle, her tehlikeye rağmen, h er müşküle göğüs gererek çalışıyor. Avrupadakiler ise, onlar zaten serapa faaliyet ve gayretteBiz de onlardan gelen bu ümitbahş, cesaretbahş haberler üzerine yerimizde duram az olduk, bir şeyler yapmak istiyoruz. — Ah diyoruz, b ir m üstensih becerebilsek te burada bir gazete çıkarsak.. Bu arzumuz da b ir gün yerine geldi. Dışardan parça parça, azar azar tutkal aldırmağa başladık. Onları topladık, diğer lâ zım olan şeyleri de böylece tedarik ettikten sonra işe başladık. Böylece hazırladığımız m üstensihte aşağı mahpeste (Hatıra) gazetesi basılıyor. Yukarıda da el yazması (Merhale) gazetesi... Fakat bu elle yazıldığı için ancak iki nüsha.. Önada razıyız o da hırsımızı, iştihamızı şimdilik teskine kâfi., her kalp böylece yeni b ir hayat yeni b ir kuvvet buluyor. (Hatıra) nın serlâvhası altında Dönmez evlâdı vatan azmü civanmardaneden Nef ile, tağrip İle tazimi günagün İle beyti var. (Merhale) ise bam başka b ir meşrepte. Onda da, şu yazı görülür — Hail âlem böyledlr şah üzre gör kim meyvenin Hamı âlâda kemale ermiş esfeldedir. Müstensihin hıfzedüdiği köşe (H atıra)nm m atbaasıdır. 0mınla iştigal eden arkadaş ta m atbaa m üdürüdür. Ve bu m üdür (Mavi ve Siyah) tan im renerek ismini Ahmet Şevki ile tebdil
etm iştir. Bu, Bâbıali caddesinden köprii başına kadar ta n ın . mış, öyle m eşhur b ir şemsiyeye m alikiyette ve ihtiyaçtan ma ada, Bütün evsafile tam b ir (Ahmet Şevki) efendidir. Ve bu isim le çağırıldığı zaman iftiharından göbeği hareket, karnı daha inbisat ederek başına m ağrur bir hindi vaziyeti gelir. (Hatıra) matbaası yakında bir de kütüphanei neşriyat te sis edecek, orada fransızcadan tercüm e edilmiş eserler hazırla nacak. < Ahmet Şevki efendi arkadaşlara şöyle diyor: — İşiniz düşerse efendim, asker hapishanesi, zemin kat No. 3 dür. Mümkün olan tashilat diriğ edilmez. Mahpeste bu da b ir meşgale oldu. Oyalanıyoruz. İstanbula ısmarladığımız kitaplar gecikiyor, bir türlü gel miyor ve biz her posta sabırsızlıkta bekliyoruz. Bu arada mec m ualar da getirtiyoruz. Hele Servetifiinün, (Edebiyatı cedide)nin o en hararetli devrinde, bizim en kıymetli b ir dostumuzdu. Cenap Şahabeddin’in (Elhanı şita) sı geldiği gün, adeta bir bayram yapmıştık. Bütün koğuş günlerle : «Eşini kaybeyliyen b ir kuş gibi kar» diye çınlıyor, çınlıyor... Daha öteden b ir başka gurup Karlar Ki hamuşane dembedem ağlar..» Bazıları, şiirden hoşlanmıyanlar da alay ederlerdi. Münaka şalar olur, bazan saatlerle hep ve yalnız (Edebiyat) konuşulur du. Şiirde kadından, aşktan, bahardan ziyade (Vatan) istiyenler köpürürler, kızar ve bağırırlardı. O vakit, biri Haşanın gazasını tutturur, ve b ir an olurdu ki sesler birbirine karışır gürültü ço ğalır, koskoca mahpes b ir edebiyat pazarı halini alırdı. Bu gürültü patırdı arasında bir kenara çekilmiş, kör b ir gaz ışığı altında derse çalışan, fransızca veya İngilizce b ir lügat ka rıştıran, yahut evine, dalgın dalgın m ektup yazanlar da vardı. Bir tiryaki ta uzaktaki bir loş köşede köpüklü kahvesini ha zırlar, kimisi de herşeye lâkayt, kendini unutturduğundan mem nun uyku çekerdi. Hastahane hiç sevilir ve özlenir mi? Biz sever ve özlerdik. Çünkü ancak o vesile ile mahpesten birkaç gün için kurtula bilir, biraz bahçe, yeşillik, çiçek, akar su görebilirdik.
İçimizden ilk olarak zannederim. Hamit bey (Doktor Hamit bey, elyevm İstanbulda. Erenköyündedir.) Hastahaneye gitti. Öğleden sonra hem bize birçok taze havadisler, haberler getirdi, hem de şehir ve hastahane iştiyakı. Mahpeste rahatsız olan arkadaşları muayene eden bir bele diye doktoru vardı ki, zavallı, doktordan başka herşeydi. Hal buki bizim içimizde iyi okunmuş, iyi yetişmiş genç doktorlar var dı. Bu zavallı belediye tabibi onların karşısında aczini anlardı. Fakat muhafızlarımız, bizi yalnız belediye doktoruna muaye ne ettirirler, aramızdaki doktor arkadaşlara emniyet ve itim at etmezlerdi. Fakat bu doktor insaflı, pişkin b ir adamcağızdı, has ta arkadaşları kotuşta , evvelâ bizim doktorlara muayene ettirir, kendisi şöyle b ir bakar, ve: — Yazınız lütfen reçetesini, derdi. Bizim taraftan yazılan reçeteyi hatta okumadan imzalar, uzatır, sessizce çıkar giderdi. Bu doktora, böylece h er isteditimizi yaptırıyorduk. Hastaıhane meselesi de böylece zorluktan kurtulm uş oluyordu. Birgün — Ekzamam var doktor arkadaşlar her gün banyo tavsiye ediyorlar, burada nasıl yapayım, hastahane.. Dedim: — Peki, mademki arkadaşlar muvafık bulmuşlar, sizi gön dereyim dedi. Ve bir saat sonra hastahaneye gitmek üzere yola revan olduk. Yanımdaki muhafız zabite rağmen arabının içinde kendimi hür ve serazat zannettim. Kale kapısından çıkınca; İnsan araba, merkep, deve çoluk çocuk kalabalığının ortasında sanki hiç bilmediğimiz hiç göriip yaşamadığımız yepyeni b ir hayat kaynıyordu. Hayran ve memnun, bu gülüşen, bağınşan, gelen giden, koşan insanlar ortasına karıştık, hastahane kaleye bir saat kadar uzak, araba içinde m es’u t Bahtiyar b ir saat! Ve içimde rabadan atlayıp şu kalabalığa karışmak onlarla koşup bağırıp gidip gelmek arzusu yanıyor. Bir evin önünde elinde çıkınlan, bir ihtiyar kapıyı çalıyor, çoluk çocuğuna o günün nafakasını getirmiş. Bu manzara her şeyi unutturuyor, bu ihtiyar, bu kapı, bu
ev.. İstanbulu, İstanbulun mütevazi bir köşesindeki mes'ut ve bahtiyar, şen beni, o aralık maziye karışm ış insanı hatırlatıyor. Şimdi o kapı açılacak, çocuklar babacığım diye bu ihtiyarı kucaklıyacaklar, müşfik bir çift el onun elindeki çıkınlardan kur taracak, ve bütün bu seven güler yüzler ortasında ihtiyar, kö şesine çekilecek, yorgunluk, kahvesi içecek. Sonra onlar ona, o onlara günün hikâyelerini anlatacaklar, gülüşecekler, sevişecek ler. Ve ben kimsesiz, yapyalnız, boyunu bükük biraz nefes, bir parça hürriyet için hastahaneye koşuyorum. Hastahane kapısından girince bir asitfinik kokusu ile sarıl dık. Beni zabitan odasına çıkardılar. Orada benden evvel gel miş başka b ir koğuştan b ir arkadaşa rasgeldim. Zavalli çocuk yalnızlıktan sıkılmış, beni görünce sevindi, sarılıştık, öpüştük. Beraber götürdüğüm şilte, yastık, yorganı karyolaya yerleş tirdikten sonra her iş tam am oldu. Hastahanenin avlusunda büyük bir havuz var. Bir kenarda bostan kuyularım andıran bir kuyu, gözleri bağlı b ir çift de ve, bilâfasıla dönerek bu kuyudan su çekiyorlar. Ve ortadaki güzel bahçeyi suluyorlar. Bahçe çiçek, yeşillik, güzel koku. Ooh çoktandır hasretini çektiğimiz, unuttuğumuz, artık hiç -daha hiç göremiyeceğimizi zannettiğimiz bu tabiat güzellikleri insana başka b ir ruh başka b ir hayat veriyor. Fakat ertesi gün hastahanenin bana d ar geldiğini anlıyorum. Bu yeni hayat, bu nisbeten daha rahat ve h ü r muhit beni sıkıyor, mahpesi arıyorum, oradaki arkadaşlar, o muhit meğer ne güzelmiş, oradaki sıcaklık aile yuvasının aynı idi. Şimdi onsuzluk b ir daüssıla gibi ciğerlerimi yakmağa başladı. Bir öksüz gibi içimi çekiyorum. Vaktile Karamanlı Yusuf Paşanın sarayı iken hastahanenin bahçesinde, bu havuzların kenarında genç ve güzel kızlar dolaşırmış. Şimdi yalınayak hasta askerler uyukluyorlar. Bu hasta askerler tedavi için getirdikleri bu hastahanede devrin bütün azabım çekiyorlardı. Topraklar üstünde yalı nayak dolaşan b ir askere sordum — Oğlum senin terliğin yokmu? — Yok efendim. Neden? —■Vermiyorlar, yokmuş, Sonra boynunu bükerek:
— Yalnız terlik mi efendim: Diyerek uzaklaştı. Bugünün çocukları, bugünün insanları bunu anlıyamazlar. Hastahanede hasta askerini yalınayak, taşlar ve topraklar üs tünde dolaştıran b ir devir!. Hastahanede bu sabah haber aldım ki, ne zamandır îstanbuldan yola çıktığını duyduğumuz (Kayseri) vapuru gelmiş. İçin de yirmi, yirmi beş sürgün varmış. Onlarda bizim gibi b ir ör nek elbiseli imişler, içlerinde on, on beş yaşında çocuklar, elli elli beş yaşlarında ihtiyarlar varmış. (Af) ümitleri, kendi hesabıma artık suya düşmüştü. Fakat daha tafsilat alabilmek, birşeyler öğrenmek istiyor dum. Yerimde duramaz oldum. Bugün bahçeye çıkmağı da ya sak ettiler: — Ne yapalım, Müşir paşa yasak etti dediler. Ertesi gün yeni haberler geldi. Vapurda sürgünlerle beraber birde teftiş heyeti varmış. Bah riye, berriye, müddetlerini ikmal eden zabitlerin yerlerine de yeni zabitler gelmiş. Miş, m işler arka arkaya kulağıma yetişiyor ve hepsi az ge liyor. Bahçeye de çıkamıyoruz, binaenaleyh hastahaneden çıkmak artık farz oldu. Sabahleyin doktor geldiği vakit ben çıkmağa hazırlanmış tım: — Bana m üsaade ediniz doktor bey, burada o kadar sı kıldım ki, mahpesin gözümde tütüyor. Böyle giderse, ekzemadan başka rahatsızlığım yokken, hasta olacağım dedim, kabul etti. Bugün avdet edeceğimi kimse bilmiyordu, mahpesimizin av lusuna girince etrafımı aldılar, şurada burada, üçer beşer otu ran, konuşan ve okuyanlar bu üserayi hürriyet ailesinin efradı perişanı, sanki uzak b ir gurbetteki babalarının m ülakat aynası karşısmda, m es'ut b ir beht ile şaşırmışlardı. Duyan koşuyor, boynuma sarılıyordu. Sarılışıyor, öpüşüyorduk. Sanki hastahanede yıllarla kalmış, bu hasretle hayli yan mıştım. Şimdi yukan m ahpeste mizah ve musavver b ir de (Decal) çıkıyordu. İstanbuldan, evlerimizden gelen m ektupları açıp okuyorlar ve onlara
Niçin ne hakla okuyorsunuz, diyemiyoruz. Çünkü pek bedihi ve pek tabii b ir hak! Kuvvetin, istibdadın hakkı! Ve benim bu haftaki mektubum, şimdiye kadarki m ektupların en müessi ri en ruh aşubu idi: Onun ilk satırının ve ilk kelimesinin fevki ne aşiyam ailede bıraktığım, ve bugün iki yaşındaki oğlumun, altın kadar parlak ve nazar nüvaz ipek kadar yumuşak ve tatlı saçından b ir küçük tutam , kim bilir nasıl itinalarla rapt edümiş. Bu m ektubun verdiği saadet ve sevinci, hâlâ şu satırları defterimden okuyarak nakletm ekte iken bile his etmekteyim. Ogiin çıldırmadığımdan anladım ki epiyce kuvvetliyim. Oh.. O evlat saçları ne idi? O işte iki senelik hayatı zaif ve nerminini babasız ana göz yaşlarile yaşamış evladın, o tatlı ipek ve rayihadar saçlarından aldığım saadeti sinei hasretim de saklıyamadan Onu öptüm, kokladım, kokladım., ve bütün arkadaşlarım a göstererek, onların da bu saadetime iştiraklerini görmekten büyük b ir hazzı can, büyük bir hissi şükran duydum, ne kadar yorulmuştum ve artık gözlerim nemli idi, ne kadar metubu saadet idim. Bugün Trablus limanına tdarei mahsusasının şimdiki Seyrisefain- Taif vapuru geldi. İşte yedi aydır Tarablustayız, bizim Şeref vapurundan sonra -ki o, bizden başka hiç b ir m ataı hâ mil değildi,- geçende Kayseri vapurunu gördük; şimdide Taif vapurunu görüyoruz. Ve buna bedel İtalyan ve Fransız posta la n m untazaman her hafta geliyorlar. Memleketin ticareti bahriyesi hemen hemen münhasıran ve müştekilen ecnebilerin elin de olursa: bu memleket bizimdir; bunda hakkı hükümranimiz var!., demeğe biraz utanm ak iktiza etmezmi? 19 Nisan 1314-Kurban Bayramı!.. Mahpeste geçirilen kurban bayram lannın bu, kaçıncısı ol duğunu hatırlıyamıyorum.. Yalnız bilmiyorum ki: Tarablusgarp Berberiye kalesi zindanında, bu, ilk kurban bayramı,, ve artık mahpes bayram lannın hüzün ve teessürüne hayli alıştık. Onun için bu, kendisinden evvelkiler kadar tesir ve tahrip etmedi. Çoktandır avrupadakilerin dirliksizlerine, bizlere kadar va sıl olan dedikodularına, birbirlerile uğraşm alanna canımız sı kılıyordu. Bugüne haber aldıkki, Cenevredekilerle Paristekiler banşm ışlar, tevhidi cihat etm işler onlar (Meşveret)e ötekilerde Os manlıya yazmağa başlam ışlar ve bundan, bütün b ir vatan evlâ dının fesat ve nifakı ile temini zevk ve istibdat eden yıldız ifriti,
şiddetle ürkerek, zannınca müessir tedbirlerden saydığı şeylere teşebbüs etmiş. Bu haftaki İstanbul gazeteleri, Amerika İspanya muharebe sinin başladığım haber veriyordu. Zindanda arkadaşların çcğu hafif enflüenzadan muztarip.. Zindan âdeta hastahaneye döndü: Biderman yatanlar, vakit va kit inleyenler, aksıranlar, tıksıranlar var. A
Bu sabah pek erken, miralay hükümet konağına geçti. Aşağıki zabitlere bazı em irler verdi. Ve bizim muhafazamıza m em ur yüzbaşı -yine hilafı mutat- erken koğuşumuza geldi, dolaştı, ba zı arkadaşlarla, şüpheler hasıl edecek müphem kelimeler taati etti. Bütün bunlardan fena, m eş’um akibetler tasavvur ederek ha yatta ziyama asla razı olamıyacağımız kıymetli şeylerimizi, ki taplarımızı, hassatan el yazısı defterlerimizi sakladık. Bunların mahfuziyetine emin olduktan sonra, artık zuhur edeceğe intizar ettik. Gecenin beş buçuk, altısına kadar bütün arkadaşlarda gizli bir heyecan vardı. Gece b ir rivayet dolaşmağa başladı. îstanbuldan Mustafa be ye b ir telgraf gelmiş İslahı hâl ve ahlâk edenleri bildiriniz, diye. Böyle b ir telgraf, vakayı müteakip da gelmişti; mabadi çık madı. Bu da öyle; b ir (Yıldız entrikası!..) olacak. Artık biz, bu eğ lencelere öyle doyduk ki, bıktık bile. Fakat içimizde tahakkuk etmiyen bu rivayete inanan ve sevinenler var. Ne ise elbette görürüz. Yeni yeni haberler alıyoruz: Telgraf gelince vali paşa ve Mus tafa bey, m üdürü ankebut yüzbaşıyı mülâzim Ziyayı tahlif et miş, hakkımızda şahadetlerini istemişler. Onlar da lehimizde tamamen İslahı hal kesbetmiş olduğumuz hakkında beyanatta bulunm uşlar ve bu suretle itminan hasıl ederek kendileri de m a beyne Kesbi selâh etmiş olduğumuza ve m üstahakkı eltafı seniye bulunduğumuza dair telgraf çekmişler. Şimdi, b ir iki güne kadar cevap bekliyorlarmış.. A
Mustafa bey gelince, bir münasebet düşürerek (Af) rivaye tini sordum. Aldığı ihsanların verdiği metanetle; o kadar salık ve mutmein idarei lisan ki:
— Evveldenberi size söyliyorum, anlatamıyorum. Islahı nefs ediniz, hemen mazharı af olacaksınız!.. — Ne yaptık ki İslahı nefsetmediğimizi zannediyorsunuz? dedim. O, beni dinlemiyormuş gibi, sualimin cevabını; ortaya hitap etti: — Şimde ben nasıl tastik edebilirim; meselâ. Fahri efendi nin başını secdeye koyduğunu görmedim. (Ben de; artık b ir taannüt noktasına gelindiği için; ona sor dum: — İslâhı nefsettiğimiz, başımızı secdeye koymaklamı biline cek? — Öyle ya, başka nasıl anlaşılır? — Ben size yüzlerce adam göstereyim ki; başlan secdeden kalkmaz; yaptıklan m el’anetin haddi ve payanı yoktur! — Onlar hakikatte secde etm iyorlar demektir; onlar müna fıktır !.. — Peki... O halde, ben de size kendimi, daim a başım secde de gösterip de fasik, münafık olursam?.. Şimdi şaşaladı; b ir cevap bulamadı ve b ir cevap bulamama nın verdiği infial ile: — Sizin için islâhı hâl nasıldır? Nasıl olur? söyleyiniz baka lım, dedi. Cevap verdim: — Benim bildiğim islâhı nefis etmiş olmak, kesbi salâh etmiş olmaktır. Bu da kimsenin ırzına, namusuna tecavüz et memek, kimseye zarar vermemek, yalan söylememek, kendi nef sine olduğu gibi gayrin de hayınna hizmet etmek, m uhtaca mu avenet etmek., daha bunun gibi birtakım iyi halleri olan bir adam; salih b ir insandır. — Bu gâvurcası.. Bunun müslümancası yok mu, sen burada herkesin akıl hocası; hep böyle dersler veriyorsun galiba? — Faziletin, salihiyetin gavurcası, müslümancası olmaz, hem bu bahsi epice uzattınız, bu kadar kâfi, emin olunuz ki burada benden akıl dersi alacak kadar cahil hiç kimse yoktur. Hepsinin hülasası olarak anlaşılıyorki bizden namazdan başka b ir şey istemiyorsunuz, peki onu da yaparız fakat bizim inandığımız birşey var: (Onlar) sizi de aldatıyorlar, bizi de! Bütün imanı kalbile hemen cevap verdi: — Haşa!., aldatmıyorlar!., aldatmazlar..
— Aldatıyorlar, aldatıyorlar, ona sizde inanır gibi oldunuzdu ama, bilinemez nasıl b ir tılsımla inanmanızdan riicu ettiniz: hem bakınız, benden namazı, ibadeti yalnız Cenabıhak sorar, bun dan dolayı huzuru kibriyada m es’ulüm. F akat mademki: bunu benden b ir insan da soruyor ve mukabilinde bir de mükafat vadediyor. Bu halde şurada arkadaşlarımızın içinde başı secde den kalkm ayanlar da var; Vadolunan m ükafat evvela onlara yapılsın hiç olmazsa onlardan iki kişi m azharı m ükafat olsun ki; bizi ve sizi aldatm adıklarını anlayalım; — Hayır, hayır hiç b ir zaman aldatmazlar. İşte bu sefer güvendiklerimizi yazdık, bekliyoruz. Gülerek cevap verdim: — Pek âlâ efendim, inşallah umduğunuz gibi çıkar. A S aat dört vardı, muhafızımız Mustafa beyle Bahri bey geli yor dediler. Bahri bey son zamanlarda yanımıza pek seyrek ve fevkalâde ahvalde uğradığı için bu, defa dahi öyle b ir hal kar şısında kalacağımızı hissettik. Hissimizde aldanmamışız, içeri girer girmez Mustafa bey bana teveccüh eti: — Haydi Fahri efendi, kayın biraderlerini yukan çıkardık, sen de oraya gideceksin, eşyanı topla. Aynı em ir diğer üç arkadaşa daha verilmişti. Hamdi, Neşet, Behçet... Biz dört arkadaş, koğuşu terketm ek üzere iken b ir hareket oldu. Hazin ve sakit b ir hareket: Bir dakika sonra belki müebbedden ayrılmış olacağımız bu koğuşta kalan tekmil arkadaşlar b ir revanı samimi ile etrafımızı aldılar. Hiç b ir kelime teati et meden b ir sükûneti mühibe içinde sarılıştık, öpüştük, veda e t tik.. Böyle b ir veda anında, m etaneti muhafaza etmek, ne kadar güç oluyor. A
Aşağıdaki hapishaneye geldik. Filhakika yirmi dörtlerden onunu mahpesin yukan katm a çıkarmışlardı; kaim biraderim Ali Saffet, Haydar, Yusuf Akçora, Ahmet Ferit, Tıbbiyeli Tahsin, Harbiyeli Ziya, İsmail, yine Tıbbiyeli Salih, benim minimini kuzucuğum küçük Haşan. İçeri girdiğim zaman bütün bu sevgili çocuklann tezahüratlerile, m uhabbet ve hasretile karşılandım, hepsile ayn avn sanlıştım , seviştim ve aşağıdan bağınyorlardı:
— Ağababa., ağababa., hoş geldin, hoş geldin.. Hemen avluya bakap parmaklığın önüne koştum o azizlerlede b ir hayli konuştum. « « Gece saat ikide çektiğimiz piyanko ile bugün m utfak nöbet çisi idim, ve nöbet arkadaşım benim minimini Hasancığım idi. ( 1).
Nöbetçilik tahakkuk ettikten sonra sabahleyin erkenden m ut fağa gittim. 'Nöbet arkadaşım. Hasancık orada ve meşgul bütün faaliyete rağmen akşam üzeri birşey oldu. Çabuk pişer diye çorba için acele etmedik, çorbayı ateşten indirdiğimiz vakit; yemek zamanı biraz geçiyordu ve dişarda arkadaşlar: — Ağa baba, kam ım ız aç.. Yemek, yemek!, diye telâşa, is yana başladılar. Henüz ateşten inm iş gibi ağıza alınmaz b ir çorbayı sofraya götürmek ağızlarla 'beraber isyanı da alevliyeceğine şüphe yok tu. Hu noktada benim m erharetim göründü — Hasancığım, bir m aşrapa su getir, dedim, ve koca bir m aşrapa suyu çorba nın içine boşalttık, tattan olan ziyanı da b ir tutam tuz ile öde dik, şimdi m utfakta biz ikimiz bağırıyorduk: — Vay gidi vay. İşte çorbayı böyle soğuturlar.. Ve hünerimizi ancak yemekten sonra ifşa edebilirdik, ve öy le yaptık, bu da daima yeni bir alaya zemin oldu. A Aşağıda Hatıra matbaasında (Fransa inkilabı kebir tarihi), (Tedmür harabeleri), (Af ile m ahkum) (1) nam eserler bir ta raftan basılm akta b ir taraftan da yenileri yetiştirilmeğe devam ediyor. Fakat, artık yavaş, bu yavaş, meşgalelere bütün avunma gay retlerine rağmen herkeste bir asabiyeti mufrita, bir zıcereti muzlime vardı. Artık bu, im tidat edip giden mahpusiyet günleri nin, esaret ve sefalet günlerinin verdiği yeisten doğan bir hastalık idi ki: vakit vakit hastasını haşin, şefkatsiz, hodbin yapıyor. Bu müellim hâleti ruhiye az çok hepimizi malûl etmiş, aşağıda yu karıda esaslı bir geçimsizliğe vücut vermişti. Bir aralık bunu düşündüm, bu iyi gençlerin bu hırçın halle ri ifratı yeisten mütevellit bir maraz olduğunu tahm in ettim, esasen kendim bu illeti e malûl olduğum için bu hâleti umumiye(1) Yahut «Şeref kurbanları.,»,
yi kendimde istidlal tarikile keşfedebildim. Avrupa’daki mücahitlerimizden Tarablusgarp şubesine ge len b ir haber, mahpesimize vasıl oldu: — Af için teşebbüsat var; vukuunda telgrafla bildiriniz. Buna dahi, Taşkışladakinin b ir naziri olm aktan başka bir m ânâ verememeğe kadar ileri giden bir bedbinliğin icbarile hay li acı tebessümler israf ettik. A İki gün sonra; saat dokuzda Mustafa bey, bize yevmiye ge tirm işti, bizden çıkınca yukarı mahpese gitmiş: — Haydi hazırlanın, sizi valiye götüreceğim., demiş valiye gi dilmiş; vali affolunduklarını, rütbe ve mevkilerinin iade edildi ğini tebliğ etmiş ve vuku bulan davet üzerine üç defa (.. çok yaşa) bağırmışlar.. Her halde oradaki arkadaşların olsun kurtulm alarına yeni bir bahtiyarane hadiseye müteveccih kalm ışlara mahsus b ir me serretle sevindik ve hepimizde yeni yeni üm itler belirmeğe baş ladı. Ve dışarıda serbest bulunan arkadaşlar da tamamen affe dilmişler, onları Istanbula götürmek için Haşan paşa vapuru nun yola çıktığı da rivayet ediliyor. Biz de Mustafa beye b ir kâğıt yazdık. Saat dokuzda Mustafa bey geldi, evvelâ bana hitap ederek: — Bir kâğıt yollamışsın, anlıyamadım, dedi. İzah ettim. O da artık açıldı: — Bu, böyle olmıyacaktı.. Ben isterdim ki hepiniz birden ha lâs olasınız. Yine kusur bende oldu. Sizi, öyle b ir vakanın hudusuna sevk edebilecek her türlü hareketten içtinap etmeli, hali nize, tabiatinize göre hakimane idare edebilmeli idim, öyleya, cahil b ir adam sîzleri sizin gibi okumuş, tahsil etmiş -burada isthzal b r hareket gösterdi, efendileri idare edemedi. Bizde b ir eseri infial görmüş olmalı ki tavn müstehziyaneyi hemen tebdil ederek : — Evet itiraf ederim, cahilim b ir cahil ne kadar tecrübekâr olsa yine tam b ir adam olamıyor, bunu öğrendim, Ah, sizin yolunuz da b ir çıkmaz yoldur. İstim dadı -ou, istibdat olacakkırmağa kuvvetiniz yok; yapacağız., edeceğiz!., diye kendimizi helâk ediyorsunuz. Bu bizde olmaz.. Evet, ben de tasdik ede rim.. Fransızlar ve sair m illetler yapmışlar, fakat, onlar yüzde
doksan beş malumatlı, vakıf adam lar imişler. Sizde ise yüzde beş bu beş ile, doksan beşe nasıl galebe edebilirsiniz. Evet hükümetin yolu eğridir. Ne yapalım ki düzeltmeğe kadir değiliz. Böyle gi decek. Kuvvetiniz olursa, o vakit ben de sizinle beraberim. Böylece b ir hayli söyledi, nihayet sözünü şöyle bitirdi — Padişahın maksadı sizi mahvetmek, yoketmek değildir. Eğer öyle olsaydı, sizin üzerinize sizi her halde sokmağa müstait birini tayin ederdi. H atta vapura bindiğiniz zaman hepinizi bi rer birer Marmaraya döker, bitiverirdi.
A Muhafız askerin zabiti, mülazim Salih ağa geldi. Sanki top rakların duvarların, teneffüs edilen havanın duymasından kor kan b ir helecan, b ir sessizlik ile, adım atm akta, hareket etmek te bile tereddütler göstererek birkaçımızı başına topladı, en hafif bir fısıldamakla: — Efendiler, Mustafa bey şimdi buraya kadar geldi, beni odasına çağırdı, dediki : — Yarın sabah erkenden, saat dokuzda hastahaneye git, bu efendilerden orada kaç kişi varsa al, getir. Onları getirdikten sonra yahut evvel, bunların hepsine söyle, traş olsunlar, giyinsinler, kendilerini valiye götüreceğim, ama sakm bu akşam birşey söyleme., yarın duysunlar.. Aman rica ederim, gürültü etmeyiniz, valinin dairesi şuracıkta, b ir sevinç, gürültüsü işitirse iyi olmaz. Ben sevincimden duramadım tenbihi düşünmiyerek işte şimdi size geldim, haber veriyorum, kur tuldunuz, Şimdi aşağı inip öteki arkadaşlarınıza da söyleyece ğim, aman rica ederim, sakın buradan seslenmeyiniz. Bu Salih ağa afif b ir adamdı, bizim bu kurtulm a ümidimiz onu payansız b ir sevinçle sevindirmişti. Biz, bir an evvelki halin böyle birden, b ir inkilabı, azimine karşı, tasvirine asla m uktedir olamıyacağım b ir inbisatı hisiyat içinde, sevincimizi dahi izhar edememek heyecanlan ile aşağıdaki arkadaşlann avlusuna bakan parmaklığın önünde, karanlıkta gölgeler, periler sessizliğile ora dan oraya dolaşarak, söylemek istediklerimizi birbirlerimizin kulaklanna fısıldaşarak aşağıki arkadaşlann odalannı görebilecek mevkilerden, onlan ahval ve etvarlanm görmeğe çalışıyoruz. Sabahleyin erken, ruhan m es’ut ve mesrur, sıhhati tam olanlara mahsus b ir hafiflikle uyandık, ve o kadar erken muhafı : zabitlerde geldiler. Saat on b ir buçukta Mustafa bey de geldi. Hazırlanmamızı tacil etti. Böyle bir m eserret anında bilmem nasıl b ir intikam
hissine tabi olarak Mustafa beye sordum — Beyefendi ne oluyoruz? Taaccüp ederek cevap verdi: — Anlıyamadınız mı, arkadaşlarınız gibi affolunuyorsunuz. Haince m ânidar bir tebessümle: — Teşekkür ederiz, işte, bu hep sayenizdedir.. dedim, ve o benim maksadımı anlamıştı. Fakat hiç bir te’vile tenezzül etmiyerek ve bu anda taayyün eden mevkiimizi tak tir ederek, belki bilhassa bu günlerde şu bizim affımız emrinin suduru ile dahi büsbütün, mesleğimiz ve kuvvetimiz hakkında hasıl ettiği iman kuvveti lie — Estafurullah, bu artık kendi sayenizde., dedi ve serian hazırlanmamız talep ve telaşile çıktı gitti Aşağıda yukarıda giyinenler, tıraş olanlar, el yüz yıkayan lar, giyilecek ceket, pantolon gibi şeylerin meselâ eksik b ir düğ mesini, sökülmüş b ir tarafını dikenler, saat on ikiye kadar bir telâş b ir iş, b ir hareket saat on ikide artık hiç istisnasız, he pimiz tamam, hazırdık. Hazır olmamızı bekleyen zabitler önde, b ir arkada, hayata çıkılacak kapıyı geçtik, Hükümet konağında valinin dairesine çıktık. Vali, Mustafa bey, daha bir hayli hükü m et erkânı ve m üftü orada idiler. Valinin odasına girdiğimiz va kit, hepsini ayakta bulduk. Ağlabi ihtimal huzuru iradei seniyede kuudu şanı ubudiyete layık bulmuyorlardı; eğer otururlarsa, sanki; meçhul b ir taraftan, m üessir ve kavi b ir şevketle irade sahibinin zuhur edivereceği korkusile titriyor gibi idiler. Vali, daimaki gibi şehiryan azamin akıllara hayret veren eltafı bnihayei peygamber pesendanesinden, o kendine mahsus lisanı harabile bahsettikten sonra yine tahlife geçti. Yemin su reti İstanbuldan telgrafla gelmişti. Valinin önündeki masanın, mukabil tarafına birer birer çağrılıyoruz; Onun elinde b ir kâğıt oradan okuyor «— Veli nimeti bu minnetimiz, zatı şevketsemat efendinuz hazretlerine sadakatla hizmet edeceğine yemin eder misin? Bu babı halâs o kadar d ar ve fena idi ki: Ondan, b ir parça kirlenmeden geçebilmek mümkün değildi; ve b ir parça kirle* nerek geçmeği vicdan arzusile kabul eden hiç bulunmadı. Fakat beşeriyetin tıynetindeki levs hiç birimizi red ile cevaba kadar yükselmeğe bırakm adı hep cevabı kabul.. Ve fakat sanki ¡kurtuluş sevincine, b ir avuç zehir atılmıştı. Sonra.
Veli nimeti bi minnetimiz şevketsemat efendimiz hazret lerine sadakatin hizmet edeceğime, fim abaat mefsedetle iştigal etmiyeceğime, herhangi b ir suretle firar ederek Avrupada neş riyatı faside ile iştigal edenlere iltihak eylemiyeceğime vallah billah, tallah» Bunu Vali aynen okuyor. Tahlif olunan efendinin de aynen kendisile beraber okumasını emrediyordu. Bu suretle tahlif işi b ir saattan ziyade devam etti. Sonra.. Üç defa : Padişahım çok yaşa!.. Daha sonra., m üftü efendinin, üç rub'u, müstebide zafer temenni eden duasına: Amin!., dedik, aşağı indik. Şuradan, buradan, kapı aralarından, köşe başlarından, me rak ile bakan memurin ve eşraf az değildi. Merdivenleri inipte, kale dahilindeki mevdanh&a çıktığımız vakit, eski menfilerden olduğunu bilâhare anladığımız Ethem beyin fotoğraf makinesi karşısında bulunduk. Şu geçen hayatı sefaletin son anını, pek tabii b ir heyecan içinde, mümkün olabildiği kadar muntazam durabilmeğe çalışarak, belki aşıtlarından ziyade yaşamak üzere cama aksettirdik (*). Bu sırada b ir taraf dağılmamamız için haber geldi. Zaten böyle saatlerce kalsak, bunun tebeddülünü isteyecek hassasi yette değildik ki.. Haberden b ir saat sonra, tekrar hepimizi ça ğırdılar; Valinin huzuruna çıkarıldık. Yeni bir telgraf gelmiş; Vali tebliğ etti: «Veli nimeti bilminnetimiz şehriyan adel efen dimiz hazretlerinin iradei merahimadelerini muhtevi şimdi alı nan b ir telgraf, atifeti sinivei mülûkâneden olmak üzere hepimi zin rütbei sabıkalarının iade buyrulduğunu tepşir ediyor. Ve ih san alelihsan olarak kariban İstanbulda memuriyeti sabıkalarına alınacaklarının kendilerine tebliği buyruluyor, fakat şimdilik bu rada, asker olanlar ciheti askeriyede, mülkiye olanlar ciheti mülkiyede, münasip mevkilerde misafireten istihdam edilmeleri fer m an olunuyor.» Tebliğ burada tamam olunca, ekseriyet mektepli olduğu inçin gayet tabii b ir saik ile : mektepli olanların ne ola cağı suali, beynimizde umumi b ir fısıltı halini aldı; ve fısıltı bililtizam yükseltilerek valiye duyuruldu. Vali elindeki kâğıdı tekrar okuyarak «kariben İstanbula aldıracaklarının kendilerine tebliği asker olanlar ciheti askeri(*) Öylede oldu. Resimler şimdi önümde duruyor, fakat sev ğUI Ağa baba, hani, sen neredesin?
yede mülkiye olanlar ciheti mülkiyede misafireten istihdam edil meleri» buyuruluyor. Fakat yine istilam ederiz; dedi. Bizim is tediğimizde bu idi. B ir daha dua okundu, amin!., denildi, dağıldık. Vukubulan em ir üzerine merkezi askeriyeye gittik. Bahriyeye topçuya süva riye, erkânı harbiyeye ve sair mevakii hükümete, erkânı harp reisi Apdurrahm an paşanın tesvit ettiği tezkereleri tebyiz ettik. Bütün bu işler bittiği zaman, saat on bire yaklaşmıştı. Artık vakit geç olduğunu söyleyerek mercilerimize yarın gitmek üzere m üsaade istedik dışan çıktık. Gün pazar idi. Biz her birimiz on ayı geçen mahbusiyet zamanımızda, har mama, hastahane vesilelerile belki on defa kadar bu kapıdan çıkmış, ve tekrar girmiştik, ve belki bazen, böyle b ir pazar gü nüne tesadüf etmiştik. Fakat hiç bir vakitki çıkış, bu günki, bu anki çıkış gibi değildi. Ve hiç bir, tesadüf edilmiş pazar günü, böyle bir pazar günü değildi. Bu gün sanki mafevkelhayal bir saadetle meşbu olarak ruhumuzu istila etmiş b ir sevk, b ir zindeği b ir neşve ile uçuyor gibi idik. Biz, üçer beşer, gülüşerek, konuşarak birbirimize anlatacak b ir çok şeyler bularak kale kapışma teveccüh ettik, yanımızda iki gün evvel tahliye edilerek uzun b ir mahpusiyet devresinin ateşile bütün Trablusgarbi baştan başa tekrar tekrar dolaşarak her tarafı öğrenmiş, ve bu öğrenişle aşinai b ir tavur gösteren bir arkadaşımız vardı — Bu gün pazar., haydi bahçeye, bahçeye., dedi. Ve zaten, biz onu müakkibi idik. A
Bahçeden çıktık. (Türk) çarşısında bir ermeni vatandaşın lokantasına geldik. Lokanta hep bizlerle dolu idi. Bizim asla bit meyen şataretimiz, alış verişteki semahati mesudaneye benzetilebilen harekâtımız, m uhiti m üteessir ettiğini sonradan anla dık Biz böyle gülüşerek eğlenerek yiyoruz, içiyoruz. Bazılarımız giriyor, bazılarımız çıkıyor; hep bizim hareketimiz hep bizim seslerimiz., iken, lokanta sahibi yanındaki arkadaşına; Ah., hangi vicdandırki bu gençleri zindana atar?, diyordu. Bunu işittik, kendisine mânalı ve mütebessim nazarlarla teşek k ür etik. Gecemizi yine eski yerimizde geçirdik. Yerimiz diyorum. Çün
kü artık burası, mahbusiyet kasvetinden tecerrüt etmiş, bize bir uyku ve rahat penahi gizli ve mukaddes emellerin teatisine bahtiyar ve m es’ut bir merkez olmuştu. Ve bu sabahın uyanışı hiç daha evvelki sabahların uyanışı na benzemiyordu. Esaretten kurtulm uş hür ve m es’ut insanların ferah kalbile dilşad idik. Memnun ve m üsterih giyindik. Saat ku lesinin karşısındaki kahvehaneye çıktık. Artık kovuğumuzdaki çay semaveri kaynamıyordu. Sabah çaylarını kahvede içtik. Bu, saat kulesinin önündeki o ufak meydanlık, bize serbestimizi his settiren bir haz veriyordu. Uyanıp giyinerek sokağa fırlayan arkadaşlar, hep bizim gibi memnun ve munbasit buraya geliyordu. Kahvenin önündeki meydan, gelip geçenlerle dolu idi, te laşlı telaşlı sağa sola gidip gelen iş adamlarını seyrediyoruz. Bir müddet sonra herkes mensup olduğu daireye gitmek üzere kalk tık. Evvelâ para istedik, verdiler, sonra herkes bir tarafa ayrıldı, artık iş başlamıştı. Fakat verdikleri para azdı. Bir kaç gün sonra tekrar m üra caat ettik. — Bir iki gün sonra, dediler. — iyi amma bizim b ir iki gün bekleyecek halimiz yok ki, m ahpeste değiliz, hariçte bir çok masrafımız var, üst başımızı tanzim etm ek lâzım, para isteriz! — Amma ne yapalım, vilâyet sandığında şimdi para yok, İlk gelecek paradan size vereceğiz. — Koca b ir vilâyet sandığında bize verilecek üç beş kuruş bulunmaz olur mu, bu gün yoksa yann da olmaz mı? — Burada hep öyle, dışarıda zabitlerin halini görm üyor mu sunuz.. Hep perişan ne yapmalı. Yok işte.. — Biz bunu bilmeyiz, şahsımızı düşünmesek bile.. Zabitlik haysiyetini düşünerek perişan dolaşamayız. Burada güldüler ve: — İstanbulda ne yapardınız? Bizde gülerek ve b ir parça tehditle karışık bir tazyik tasmim ederek cevap verdik: İstanbulda yapamadığımız için buraya geldik, isterseniz tücrübe ediniz. Askeri haysiyetimize gelecek darbenin mesuliyetini üzerinize alınız. Bizi tahriren m üsaade veriniz, her birimiz dışarda iş tutalım, çalışalım, görürsünüz ki istediğimizi yapabilirz. Netice şudur ki ya biz devlet tarafından insan gibi geçindiril-
meliyiz, yahut sayi zatimizle geçinmemize müsaade etmelisiniz. Bunu iktiza ederse, yani mecbur olursak Mabeynihumayuna telg rafla bildireceğiz. Bu son cümle, onları şaşırttı. Komodor bey koltuğundan idare ettiği muhavere ve müzakereyi bu son söz üzerine artık ayakta devam ettirmeye lüzum hissetti ve kalktı. Korkak, ve sahte b ir baba şefkatile — Peki oğlum peki., bu akşam valiye gider, hep bu söyledik lerinizi müessir b ir surette söyler ve m utlaka size birer maaş alırım, yarın geliniz. Ya para, yahut kat’i bir söz. Çıktık.. Mektebi askeriye uğradık, orada fransızca muallimi, arkadaşlardan (Hüseyin Tosun) idi. (Geçenlerde vefat etmiştir. Harbi umumide Osmanlı ajansı m üdürü ve mebus idi). Onunla b ir hayli konuştuk, dertleştik. 'Kafile kafile, öteye beriye dağılmış arkadaşlar, bir birlerini ziyaret ediyorlar. Anlatacak neler nelerimiz var.. Hep faaliyette, hep iş başındayız. Aylarca mahpeste kapa nıp kalmanın bütün acısını bir hamlede çıkarm ak ister gibi bir lahza durup dinlenmeden gidip geliyoruz. İki gün evvel m üşür Arif paşa Trablusgarptan hareket etti, yerine Bağdattan m üşür Recep paşa geliyor. İşitiyoruz ki bu zat hüriyetperver, münevver zeki bir kumandanmış. Daha kendisini görmeden yavaş yavaş sevmeğe başladık. Ar tık dört gözle vürudunu bekliyoruz. Hep yerlerimize yerleştikten sonra işlerimiz yoluna girdi. Para da verdiler. Bazılarımız yerlilerle, ecnebilerle münasebet tesis etti. Türkçe ders veren, İtalyanca, Fransızca ders alanlarımız var, deniz gezintileri, bahçe sefaları, evlerde içtim alar yapıyoruz. Sazendesi ve hanendesi kendi içimizden mükemmel b ir de Saz heyetimiz var. Portakal bahçelerine gidiyoruz, koruluklarda ocağımızı kurarak kuzular çeviriyoruz. Bu hayat, istibdadın gözüne çabuk battı. Bilhassa Fransız ve İtalvanlarla temasımız hiç hoşlarına git medi. Derhal arkamıza hafiyeler takdılar. Bunlar adam başına bir tane isabet edecek kadar çoktu. Bu zavallıları ekseriya nefes nefese peşimizde koşturarak, o sokaktan bu sokağa saptırarak, kâh arabaya atlayarak, saatlerce yorardık. Fakat nihayet kızmağa başladık ve m üracaat ettik: — Bizden şüpheniz ne? Serbest ve h ü r isek, peşimizde bu
adam lar neden dolaşıyorlar (affı şahane) bize hukuku şahsiyemizi verdi ise neden diğer insanlardan farklı muamele görüyo ruz? Ne cevap versinler? Birkaç gün sonra hafiyeler kalktı. Limana gelen ecnebi vapurlarına gitmemek şartile denizde sandallarla serbest gezmemize ve şehirde istediğimiz gibi dolaş mamıza müsaade edildi. A Bugün cülusu hümayun imiş. Trablus baştan başa donan mış, hüküm et erkanı sırmalı elbiseler içinde, m ağrur dolaşıyor lar. Bu gece b ir kaç İtalyan aşınanın - Buona festa, diyerek uzat tıkları ellerini sıkmadım. Dün akşam bir İtalyan ile ufak b ir mükaleme oldu diyor ki, — Yarın sizin festanız var. Cevap verdim — Bizim festamız daha çok var.. Bu günlerde öyle bir şey bil miyorum. Yarin festa değil, matem günümüz!.. Güldü ve tastik etti. •** Bizimle beraber affolundukları emri o vakit gönderilmiş olan fizan menfileri bu gün Trablusa giriyorlardı. Bu haber, o telgrafsız memleketten, nasıl vasıl oldu bilmem; her halde mev suk olduğu için, şimdi bizim sürgünlerde, bu arkadaşları karşıla mağa gitmek heyecanı vardı. Bu heyecan ile hayli gençler araba ile yayan (Mısın baba) ya doğru koştular. Bilmem kaç saat sonra, daha kalabalık, daha m esrur ve handan avdet ettiler. Ve burada tanışılmamış, tanışılmış, iştira ki felaketten mütehassıl b ir uhuveti samimiye ile sanlışarak, teessürengiz b ir lavhavi m ülakat hasıl oldu ki: Bazı gözlerin ya şarması, bazı dudaklann titrem esi, en katı kalpleri titretebilirdi.. Biz elbise ve maişetçe oldukça sefil idik, fakat bugün fizan menfasından kırk günlük bir çöl seferini tamam ederek gelen zavallı gençler, o kadar harap ve sefil, o kadar bedevileşmiş idi ler ki bunlara nisbeten biz bir aristokrat hayatı yaşayan, asude ve müsterih, hayattan memnun, medeniler idik. Ve şimdiye kadarki hayatın sakin ve yeknesak, bu arkadaşlann muvasalatile b ir hercü mercii m esrur içinde, velveledar ve pürgalayan kaldı. Ve bu böyle günlerle devam ederek, mahzun ve sefil hayatın
iydi mes’udu. oldu. 30 Ağustos 1314 pazar - Bu gece saat sekizde İtalyan talim sefinesi gelmiş, sabahleyin kaleyi selâmladı, komodoru selâmla madı, komodorda sesini çıkarmadı. Türk çarşısında İtalyan za bitlerine rastgeldik, temiz ve muntazam giyinmişler, etrafı tet kik ede ede geziyorlar, b ir birlerine fısıldaşarak, ve bi şüphe m üstakbel memleketleri hülyalarım mübadele ederek yürüyorlar. Trablusta mütemekkin İtalyanların gözlerinde bir nuru sü rü r var. Sanki herkese — İşte bunlar biziz, bizde onlar, demek istiyorlar gibi.. Ve bu sürür ve nümayişe biz kızıyoruz. Ne kadar semeresiz, ne ka dar zavallı bir kızmak..
A 10 Eylül 1314 - perşembe - aylardanberi beklenen Recep pa şa, bu gün İtalyan vapurile geldi. Yürüyüşünde, duruşunda, ba kışında azimperverlik, askerlik, doğruluk görünen bu zattan, şu zavallı, m etruk memleket için çok şeyler üm it ediyoruz. Menşiye kapısından Aziziye karakoluna kumandanlık da iresi bu karakoldadır. Kadar karşılıklı ikişer sıra asker çı kardılar. Saat birde, bilcümle erkânı askeriye ile birlikte dairei mahsusasını teşrif etti. Beş on dakika sonra bir resmi- geçit yapıldı. Yeni kumandan bu andan itibaren kumandası altına giren askerin mişvar ve harekâtını, kumandanlık dairesi balkonunda bir jeneral dikkati ve nüfuzu nazariyle seyretti. O seyrederken be raberinden gelen erkânı askeriye, arkasından b ir hissi vekar ve ih tiram ile duruyorlardı. Recep paşa için uzaktan uzağa, bilhassa bir kaç aydan beri pek çok m ethü sitayiş işittik; vakit vakit, yaveri Şevket beydende bahsediliyordu. Bakalım, b ir insanı m es’ut edebilecek kadar şöhreti şayiaya malik, bu Recep paşadan, kısmen olsun, ümitle rimiz hasıl olursa bizde b ir zümrei bahtiyarane kaydedilebiliriz. İLK FİRAR Adedimizden ziyade hafiye, o kadar takyidat, o kadar taki bat.. Ve bütün bunlara rağmen, firar.. İşte bu gün iki sürgün firar etti. Arif ile Hafız İsmail sabahtanberi kimse görmemişti. Ve sabahtanberi hüküm et taraf taraf adam lar saldırmış, onları arı yorlardı. Her tarafa koşanlar, boş dönüyorlar, hükümetin taki
batı cümlesinden olarak deveran ediyordu ki: Bu iki sürgün, ortadan gaip olunca, limanda da b ir maltız sandalı yok edilmiş.. Ve bu sandal, ötedenberi kaçakçılıkla m aruf imiş!.. Ve Arif üç akşam evvel bu sandalcılara bir meyhane ziyafeti vermiş.. O kadar telâş ve heyecanla dolu takyidat ve takibatın orta sında böyle b ir anda Trablusu terkedebilmek, hükümeti müstebideyi azim bir telaşa düşürmüş, karm a karışık, pürheras tetbirlerle şaşkına döndürmüştü.. Trablus, gark olmuş; memleketin ortasında m üthiş b ir bom ba patlam ış olsaydı, hüküm et adamlarını bu m ertebei heyecana düşürebileceği zannedilemez. Mabeyni hümayuna, oradan boş kafalı valiye giden ve gelen şifreli telgrafların arkası kesilmi yordu. Gidenlerin bu azim telaşlarla arandığı, m es’ullerin baş larım kurtarm ak için telgraf başından ayrılmadıkları b ir sırada, kalanların muhafazasında tedabiri şedide ittihazının tefekkür ve müzakeresi haberleri, canımızı sıkıyordu. Ve çünki; bu hükümet, b ir filanın cürmünden, diğer b ir fi lanlan, b ir çok filanlan m es’ul tutacak tecrim edecek derecede kanunsuz, beyinsiz ve alçak idi. Deniz ve kara gezintileri yasak edildi ve hafiyelerin adedi çoğaltıldı. Fakat kaçanlar dolayısiyle hüküm etin ittihaz ettiği ve ede ceği yersiz ve yanlış mesleği temelinden yıkmak için Recep pa şa müdahale etti. Firariler dolayısile kalanlan tazyik etmenin vahim neticeler vereceğini, firarlan arttıracağını, onlann korku ve heyecanla dolu kafalarına telkin edebilmekle beraber; bilakis sürgünlere, bu işin asla kendilerine tesiri olmıyacağını ihsas etmek; onlan mümkün olduğu kadar evlat sevgisi derecesinde b ir nivaziş şefkatile avutarak ürkütm em ek lâzım olduğunu anlattı. Ve bu suretle ilk hareketi kendisi yapmış olmak için bugün Kasır da hilindeki mektepli arkadaşların koğuşlarına geldi. Onlarla ga yet nivazişkârane konuştu. Koğuştaki bazı yıkık dökük yerlerin kendi kisesinden tam ir edilmesini emretti. Ve sonra firarlardan bahsederek; — Biraz kara cümle bilir, okur yazar iki cahil çocuğun fira rı size asla mes'uliyet getirmez., dedi. Çünkü hükümet bilhassa Abdülhamit, eshabı malumatın fi rarından pek ziyade korkuyordu. BİR FİRAR DAHA Hükümetin her türlü hesaplarına rağmen işte yine firar. Ve
bu seferki firar, oldukça kalabalık. Beş kişi: Doktor Hamit, Şeyh Necmettin, biraderi Vahyi, tıbbiyeli Faik ve Vehbi.. Bu firar bütün nikbinlikleri hercü merc ettiği için hükümeti yeniden telaşa düşürdü bir yandan da bu firarların vali (Na mık) ın yerinde sallanmağa oaşıamasına sebep olacağı için ay n c a seviniyorduk. Bu adama karşı kalplerde alınmış acıların bir iğnesi, o adamın kabiliyetsizliğine karşı derin b ir nefret, vardı ki.. Onun yıkıldığını, layık olduğu derekeye düştüğünü görmek için, arzu temenni hisleri veriyordu. Namık, şimdi bu firar darbesinin Yıldız tepesinden getirdiği boralar, kıyametlerle perişan, hakkımızda em irler veriyordu. Istanbuldan gelen emirler, iyi muhafaza edilmemiz, hatta eğer demire vurulmamıza, hapsedilmemize mütevakkıf ise dahi icra edilmesi, asla firara meydan verilmemesi dairesinde imiş. Ve bu defa Recep paşa da: — Biraz kara cümle bilir, diyemiyordu. Bir şeyh firar etmişti ki: Istanbulda tekkesi mesma'ı ahra r iken tutulmuş. Ve şeyhin kardeşi hukuk me’zunu, birde dok tor, ve diğer iki Tıbbiyeli.. 10 Şubat 1314 - Bu gün b ir firar hadisesi daha.. Rıza Şakir, Musa Fazıl., ve bu firar şimdiye kadarkilerden bütün bütün başka.. Şimdiye kadarkilerle komitanın b ir âlakası yoktu. Hep şah si idi. Fakat bu defaki öyle değil. Zaten Recep paşa geldiğindenberi ittihat ve terakki cemiyetinin Trablusgarp şubesinin (ye dinci şube) yeni ve cevval bir faaliyete girdiği hissolunmağa başladı. Bu faaliyeti semeredar etmek için, m enfaatmdan ve padişa hından mada her şeyin, her kesin bilhassa yeni Osmanlılığın düş manı canı olan Namık paşayı Trablustan atm ak lâzımdı. Ve onu atabilmenin teky olu aleyhine Sultan Hamidin evha mını tehyiç etmek olabilirdi. Bunu düşünen, bunun için çareler ariyan, Recep paşanın yaveri, şehidi gayyur Şevket bey idi ki: Tarablusa gelir gelmez bir takım erbabı cevher ve gayreti başına topluyarak şubeyi canlandıran da o hürriyet perver cihat aşina idi. O, düşünmekte bu kadarla kalmadı: Vilâyetten Fizan m uta sarrıflığına gidecek b ir tahriratı elde etmek, onun yazısı ve mührile.ba şka bir em ir yazmak kuvvetli b ir darbe olacak idi. ki, bununla Vali, Fizanda menfi ve mahbus Hacı Raşit ve Hacı
Ahmet beylerin affı şahaneye m azhar olmuş bulunduklarım \e acilen Tarablusa gönderilmelerini m utasarrıfa emretsin!.. Mesele düşünüldü, konuşuldu karar verildi: Vilayet tahri ra t kaleminden Fizan m utasarrıflığına yazılmış bir kâğıt çalın dı. Bunun yazısını Şevket bey günlerce uğraşarak; taklit etti. Bu, tamamen muvaffak olmuş taklit yazı ile, Fizan mutasarrıflığına gönderilmesi m ukarrer emirnameyi Şevket bey yazdı. Valinin bir kâğıttaki en taze bir m ühürünü üzerine baş parmağını nemli bir halde basmak suretiyle aşıran bir arkadaş: Osman Cevdet, Şevket beyin evine koştu. Artık emirname hazırlanmıştı. Ve resmi çanta ile Fizan yoluna çıktı. On gün sonra, emirnameyi hamil posta çantası, sahrada her gün biraz daha Fizana yaklaşmakta iken Hacı Raşit beyin Maltadaki kainbiraderi, Trablusla, bilhassa Şevket beyle muhabe reden m ütahassil k arar ile Yıldıza bir telgraf çekiyor: Vali Na mık Paşa, zatı akdesi hüm ayunlarına hıyanet kasdile bazı teşebbüsatta bulunduğunu sureti katiyede haber aldım. Ezcümle ha inlerden Fizandaki Hacı Raşit ve Hacı Ahmet beyleri firar et tirm ek teşebbüsünde bulunduğunu arz eylerim. Sultan Hamit bu telgrafı pek ihtiyatla kabul etmiş; o ka d ar senelik sadık bendesi Namık’ın, böyle birden bire dönme sine b ir sebep bulunmadığını düşünmüş olmalı ki, hiçbir haraket göstermedi. Fakat beri taraf da durmuyordu ki. Beş on gün zarfında bu telgrafın b ir eseri zahir olmayınca; birkaç sene evvel îstanbuldan firariyle de dimağı şahaneyi hay li işgal etmiş olan Rıza Şakirin firarı tak arrü r etti. Sultan Hamidin dimağını vekayii müteakibe ile doldurmak lâzımdı. Rıza ve arkadaşlarının firarı için vesait hazırlanmadan ev vel, gene Hacı Raşit beyin Maltadaki kainbiraderi, m ukarrer ve malum olan ikinci haberi beklemeden, telâşına mağlup olarak, mabeyne b ir telgraf çekiyor: Vali Namık Paşanın evvelce arzettiğim hiyanetine zamime olarak bu defada nezdi hümayunların da denaet ve mefsedetleri malum bulunan Rıza Şakiri, Musayı, Fazılı firar ettirmeğe, ve bu suretle içindeki habaseti izhara te şebbüs ettiği arzolunur. Mal tadan bu telgrafın çekildiği Şevket beyce, haber alınınca Rızanın ve arkadaşlarının saklanması mecburiyeti hasıl oldu. İşte bu firar; o saklanmak idi. Ve saklanılan mahal bir İtal yan meyhanesinin boş şişeler mahzeni idi. Hava sandalla Tunu-
sa geçebilecek bir hâl almcıya kadar yirmi iki gün beklemek Rızayı o boş şişeler refakatinde bırakm ak ihtiyacı vardı. Yirmi üçüncü günü; daha sabahın hululunden evvel, koyu karanlığın dibinde, mahzendekiler, yuvalarından alınarak Trab lus sahiline getirildiler. O gün Brendiziye kalkacak b ir İtalyan yelken gemisine nakledilmek üzere b ir sandala bindirildiler. Bu yirmi iki gün içinde hükümet, firarileri o kadar şiddet ve telaşa aramış, aramış, aram ıştı ki. Artık bu son günlerde tam bir yeis içinde mecalsiz kalmıştı. Fakat Rıza ve arkadaşları Trablustan aynlam adılar: San dala bindikleri vakit deniz çok sertti. Brendiziye kalkacak yel kenli henüz şehrin önünde limanda olduğu için sandal Trablus şehrini ufukta bırakacak kadar açılmış köpek balığı saydile meş gul idi. Bu meşgale, yelkenlinin haraketi anına kadar devam etti: Badelzevâl saat ikide firar helecanı tekrar oaşlamıştı. Birbirlerini görecek mesafeye gelince, yelkenlinin kaptanı, sandalcılara b ir işaret verdi. Bu iyaret, sandalcıları korku ve telaşa düşürdü : -Gemi, beylik karakol safinesinin filikasile takip ediliyor!. Sandal için kaçmaktan, bu tehlikeli yükü bir tarafa bıra karak kurtulm aktan başka çare yoktu. Küreklere sarıldılar, Rı za ve arkadaşlarını Tacura burnuna çıkarıp bıraktılar, tekrar gelip alacaklarını söyliyerek savuştular, gittiler. Ve, b ir daha gelmediler.. Rıza ve arkadaşları, çaresiz, şehre doğru yürümeğe başladı lar. Hüseyin Tosunun, bu fedakar arkadaşın evine geldikleri va kit, gece saat iki olmuştu. Hüseyin Tosunla başbaşa konuş tular Sandalcıların ihanetleri artık bedihiydi. H ü se y in , Rızayı ve arkadaşlarını, bulduğu boş b ir eve yer leştirdi. Bu meseleyi, iyi bir muvaffakiyetle bitirebilmek için çalışmağa başladı. Hergün koşuyor, yoruluyor, baş vurmadığı tedbir ve çare bırakmıyor, ve komitenin dahi bütün mesaisi henüz b ir semere veremiyor.. Ve suç tesadüf daha faal daha dehşetli bir tesir ile gö ründü Rıza ve arkadaşlarının yerleştikleri ev, kim bilir ne va kitten beri boş imiş hiç b ir gece bu evin ışığı görülmemiş yol cuların ilk gecesi fakir bir lamba ile aydınlattıkları, vakit, mahallenin bekçisi, çoktanberi görülmemiş bir şeyin karşısında
irkilmiş, ve kendi kendine mırıldanmış. Çünkü; o günlerde Dürzü efradın bir kaçı firar etmiş, hüküm et bunların sür’atle ele ge çirilmesi için her tarafa şiddetli em irler vermiş, bekçi dahi bu emirlerle müteyakkız olduğu için, bu, belki senelerdenberi ka ranlık kalmış evin ışıklandığını, burada meçhul adam lar bu lunması şüphesiz olduğunu hüküm ete haber vermiş. Dürzü fi rarileri yakalamak için gelen hükümet, Jön Türk firarileri bul du ve Rıza ve arkadaşları tekrar zindana atıldılar. YARIDA KALAN FİRAR TAMAMLANIYOR Üçüncü firar hadisesi. Rıza Şakir, Faz’ı ve Musa beylerin, komite k arar ve teşebbüsü ile firarları idi. Bu firar meselesi yarıda kalıpta firariler yakalanıp tekrar mahpese atılınca tabii hepimize b ir yees geldi. F akat aynı zaman da hem bu arkadaşlarımızı zindandan kurtarm ak hem de bu su retle istipdattan intikam almak lâzımgeliyordu. Komite çalış mağa başladı. Asla mağlubiyeti kabul edemiyecek olan (ye dinci şube) ittihat ve terakki Trablusgarp şubesi bütün vasıta lardan istifadeye k arar şermişti. Vakıa şimdi vaziyet daha müşkül daha çok müşküldü. Çün kü üç arkadaşta hapiste idiler. Bunları evvelâ mahpesten kaçırmak, sonra da hemen Trablustan uzaklaştırmak lâzımdı. Üç arkadaştan Musa bey veremdi. Mahpesin havası ve üzün tüsü onu günden güne kuvvetten düşürüyor, eritiyor, öldürü yordu. Fakat zalimden m erham et beklenemezdi. Neyse bin müş külatla artık son kuvvetini sarfetm ekte olan zavallı Musayı bir gün hastahaneye gönderdiler. Kalan iki arkadaşın firarım hazırlamak ise komitenin ilk saftaki işi idi. Hapishane müdürü Çerkez Mehmet beydi. İyi bir adamdı, fakat arkadaşları her ne suretle olursa olsun kaçırırsa mes’ui tutulacağını, h atta mahvedileceğim biliyordu. Kendisine b ir yolu bulunup bu bahis açıldıkça; — Beni mahvedersiniz, der gibi, muhatabının yüzüne hay retle bakardı.. Haklı idi. Bu hakkını teslim etmekle beraber gene iki arka daşımızın, m utlaka oradan kurtarılıp kaçırılmalarım istiyorduk. Nihayet k arar verildi: Hapishane m üdürü de beraber kaça caktı
(Hapishanede Rıza Şakir bey m üdürüle hayli dost oldu, ve onu bu fikre yatırdı. Dışarda ise arkadaşlardan Hüseyin Tosun bey hapishane müdürile sıkı fıkı bir dostluk tesis etmiş ve bu sayede o da m üdürü yola getirmişti. Bu m ert ve namuslu adam iki arkadaşımızla firara nihayet razı olmuştu. Bir yandan da hapishaneden çıkıldıktan sonraki işler ha zırlanıyordu. Günü geldi dakikası geldi, ve iş yapıldı: Hapishane müdü rünü gardiyanlar ve diğer m em urlar nazarında şüpheye düşme mek için bizzat işi kendisi idare etti. Ve b ir gece hapishane m üdürü odasına yeni b ir emirle geldi, ve bağırdı: — Rıza ve Fazıl efendileri şimdi vali istiyor! Bu emre zaten m untazır olan arkadaşlar hazırdı. Dışarda ise hapishane m üdürü ile iki arkadaşı, bu üç gece yolcusunu gizli, loş, tenha yerlerde bekleyen sandala götürecek bir rehber hazır bekliyordu. Yolcular yola revan oldular. Komita ve işi bilen arkadaşlar heyecan ve m erak içinde — Aman gene b ir talihsizlik olmasa.. Diye düşünüyorlar; İttihat ve terakki yedinci şube reisi Şevket bey bu mübarek insan yerinde duramıyor, icap eden bütün tedbirleri almış, fakat gene m üsterih değil. Ve son b ir tedbir daha var. Hükümet firarı duyunca, etrafa telgraf yağdırır da karadan tevkif mese lesi ortaya çıkarsa?Bunun önüne geçmek için derhal telgraf tellerini kesmek lâzım. Yusuf Akçora ve Cami beyler, esbak dahiliye vekili - daha bir çok arkadaşlar gibi o sırada zabittiler. Şevket bey onları çağırttı. Bu işi onlara havale etti. Burası nı bizzat Yusuf Akçora bey şöyle anlatmıştı: — O gece beni ve camiyi Şevket bey çağırttı. «— Haydi bakalım, bu iş te size düştü. - ve tatlı b ir latife ile gülerek; -askersiniz, emrediyorum! Mısribaba civarında şim di gidip telgraf tellerini keseceksiniz. Onlan karadan tevkif için telgraf çektikleri, vakit hattı kesilmiş, işlemez bulsunlar!. Biz askerce b irer temenna ederek yanından çıktık. Ben bu gibi işlerin pek acemisi idim. Fakat Cami askerlik hayatında çok yuvarlanmış olduğu için hiç telâş göstermedi, ev
vedâ onun evine ikametgahı askerisine uğradık, b ir ince törpü, b ir keski, b ir de kimyevi b ir mayi aldık. Bu üç şeyin her b irile.ayn ayrı telgraf teli kesilebilirmiş. Kapkara sessiz b ir gece, yürüyoruz.. Hiç konuşmadan, belki nefes de alm adan ayağımızın altındaki kum lan ve etrafımızı saran karanlığı ürkütm ekten sa kınarak mütemadiyen yürüyoruz. Kâinat sanki bizi dinlemek için susmuştu. Çok yürüdük, şehri bitirdik ve nihayet oir yerde birdenbire durduk. Telgraf teli önümüzde idi. Burada telgraf direğinin dibinde, Cami, benim üzerime basa rak yükselerek, teli kesecekti. Bir parça durduk etrafı dinledik. Hiç ses seda yoktu, direği tutarak eğildim. Cami omuzuma bastı, 'ben yavaş yavaş kalktım, o da tele yetişti. Evvelâ törpü ile kesmeği tecrübe etti. Törpü ince ve keskin. Fakat tel de ne kadar kuvvetli, b ir türlü kesilmiyor ve törpünün temasından, gecenin derin sessizliği içinde titreyerek ve korkunç sedalar çı karıyor. Uzaktan köpek sedaları ve hava içinde insan sesine benzer şeyler işittik. Birden köpek sadalarının ve insan seslerinin bize doğru gel diğini, gittikçe bize yaklaştığım zannettik. — Duyulduk., dedik. Cami derhal törpüyü bıraktı. Mayii b ir ameliyei mahsusa ile tele bağladı, aşağı atladı. Şimdi sessiz 'köpek ve insan seslerinin geldiği tarafın aksi cihetine kaçıyoruz. Bir an oldu kendimizi bu seslerle hemen karşılaşacak bir mevkide bulunduğumuzu zannettik ve galiba tutulmamız için beş on adım daha kâfi idi. Bu anda ayaklarımızın dibinde necatkâr b ir çukur, genişçe bir mezar kadar b ir şey bulduk. Hemen onun aguşuna atıldık. Boylu bovuna yüzü koyun yattık, etrafı dinliyoruz. Öyle zannettik ki: Be$ on adım önümüzden hadit adımlarla ve hom urtularla birkaç arap geçiyor. Ve ilerideki telgraf direği ne doğru köpekler havlıyarak koşuşuyorlar. Orada yarım saatten fazla kum lara yapışarak sessiz, hareketsiz bekledik. Bütün şadalar sükut etti, gecenin eski uykusuna daldığını gördük ve 'kalktık. Artık sendeliyerek, arada koşarak evlerimize geldik. Bilmem telgraf teli kesilmiş mi idi? Fakat her halde şunu biliyorum: O gece b ir asır heyecan yaşadık..
DÖRDÜNCÜ FİRAR F irarlar artık birbirini takip ediyor. İstibdadın zulmü istib dadın kuvveti hiç b ir şeye mani olamıyor, her firarin arkasından şiddetli takipler, koşuşmalar, telaşlar, muhabereler, takdirler, aziller, tecziyeler, inkisar ve korkular.. İşte istibdadın nasibi bu. Bu defa üç arkadaş kaçıyor. Bunlar Ferit, Yusuf Akçora, ve Fazlı beylerdi. Trablusta eczacı Lanson isminde bir zat vardı. Sağ ise Allah selâmet versin, iyi b ir adamdı, Jön Türkleri sever, takdir eder, ve onlara hizmet etmesini candan isterdi. Bir gece Hacı Raşit beyin evinde toplanıyorlar. Lanson a r kadaşları kaçırmağı deruhte ediyor. Mes’elenin teferruatım mü zakere ve halletmeyi b ir başka güne bırakıyorlar da dağılıyorlar. Bir başka gün Lansonun eczahanesinde topanıyorlar. Ecza nenin iç tarafında böyle gizli konuşm alar için müsait bir yer var. Oraya giriyor ve konuşuyorlar. Lanson anlatıyor: Kat'i ve emin b ir vasıta. Adam başına onar lira verilecek ve sandal onları Trablustan alıp Tunus sahiline bırakacak. Alâ! Gün de tekarüz ediyor. Akçora, Ferit ve Fazlı beyler buluşuyorlar. K arar veçhile şe hir kenarında ve sahildeki millet bahçesine gidiyorlar. Bahçeyi geçiyorlar ve arkadaki sahilde biraz bekliyorlar. Aralarındaki parola mucibine alaturka saat b ir buçukta bir kibrit çakıyorlar. Bekleyen sandaldan da b ir kibrit çakılıyor ve biraz sonra de nizde hafif hafif kürek sadalan işitiliyor. Ferit ve Yusuf Akçora beyer resmî formalarile kılıçlarile.. Her ihtimale karşı o kıyafettedirler. Sandal geliyor, fakat sahil sığ olduğu için yanaşamıyor. Fakat fazla bekliyecek, duracak, düşünecek sıra değil. Suda biraz yürümek lâzım. Yürüyorlar. Karanlık, helecan, ve heyecan, yakalanmak duyulmak korkusu, denizde yürüyüş.. Yusuf Akçora beyin sandala atlarken 'kılıcı bir yere takılıyor ve kılıç geceyi uyandıran b ir şakırtı ile kopuyor. — Eyvah duyacaklar! Bereket versin duyan yok. Nihayet hep kotradalar. Kürekler tekrar harekete geliyor, ve kotra ilerliyor. Fakat tehlike bitmedi. Şimdi (Muzaffer) kurvetinin önünden geçiyorlar.
— Ya oradan seslenirler ve sandalı durdururlarsa? Hayır hiç bir ses yok, ortalık ölü sükutu içinde. Bu son badireyi de atlatıyorlar. Biraz sonra rüzgâr başlıyor ve kotra yelkenlerini açıyor. Fakat b ir korku daha var: Trablusta Muzaffer kurvetinden başka bir de sahil muha fızı stimbot var. Bu stimbot ekseriya devirdedir. 0 gün devir den avdet etmiştir. — Ya sabahleyin firarı duyunca stimbotu takibe çıkarırlar sa? Sabahleyin Trablusgarp ufukta bir düman gibi görünürken bu korku sandaldakileri düşündürüyor. Rüzgâr da durm uştur. Yelkenler indirilmiş, kuvvet küreklere verilmiştir. Gidiyorlar, gidiyorlar gidiyorlar. 'Peşlerinde kimse yok. Üçüncü gün Zuvvare açıklan ve nihayet Cebri adası ve Tu nus. BİR KÜÇÜK FİRAR HADİSESİ Bir gün Hüseyin Tosunu yakalam ışlar tekrar hapse tıkmışlardı. Artık bu gibi hallerde taham m ül edemiyorduk. Arkadaşlardan birinin de olsa fena b ir muamele görmesi, hele acısını uzun zaman çektiğimiz mahpese atılması hem gü cümüze gidiyor, hem tahammülümüzü tüketiyordu. Kendi ken dimizde istibdatla mücadele edecek kuvvet buluyorduk. Komitenin Tarablusgarp şubesi de kuvvetli idi. Hüseyin To sunu nasıl mahpesten kaçınmalı? Nihayet kara verildi ki Hüseyin Tosunu kaçırabilmek için Merkezi askerinin önünde bir arbede çıkarmak lâzımdır. Böyle şeyler çabuçak telâşa düşen vilâyet şaşırınca Hüseyin Tosun da o kargaşalıkta tebdili kıyafetle mahpesten kaçar. Fakat bu işi kim yapabilirdi? Arkadaşlardan Hayri bey küçük b ir zulme karşı ateşler püs kürerek isyan eden ve isyan ettiği zaman dağlan yıkmak, en müthiş istibdatlan ayaklannm altında çiğnemek istiyen, buna muvffak olmayınca dişlerini gıcırdatan b ir gençti. Bu iş ona ha vale edildi. Kimi döğecekti? O da bulundu: Son günlerde JönTürklere karşı fazla ileri giden, pek aşın hareket eden bir hafi ye vardı, bu adam aynı zamanda liman kılavuzu idi. Onu düğ mekle hem bu mülevves hafiyeye iyi bir ders verilmiş, hem de Hüseyin Tosunun firan temin edilmiş olacaktı. Hayri bey, muay
yen olan zamanda, kılavuz merkezin önünde geçerken bir şahin savletiyle ona hucum etti. Ve m atlûk kargaşalığı ziyadesile vücude getirerek Hüseyin Tosunun tebdili kıyafetle kaçabilmesini te min etti. (Bu zavallı arkadaş Trablustan Tunusa kaçmış oradan Mısıra ve Cenevreye gitmiş, orada kaçırdığı Hüseyin Tosunla buluşmuş, ve son zamanların yeşile hürriyeti göremeden orada vefat et mişti.) Trablusgarp adate b ir menfi şehri olmuştu. Menfiler uzun bir zaman buralarda kalacaklarına kanaat getirerek yerleş mişlerdi, yerleşiyorlardı. Hemen hep İstanbuldan, yahut Anadoludan analarını, ba balarını, akraba ve taallukatlanm getirtiyorlardı. Evlâdının hasretine dayanamıyarak İstanbulda işini gücünü terkeden, dükkânını, senelerce uğraşıp kurduğu tezgâhını bıra kan ve hicret eder gibi, İstanbulu unutarak Trablusa gelen ba balar, analar, aileler vardı. Bövlece Trablusta menfi mahalleri kurulmuştu. (Mızran) ve (Rikardo) de, Trablusun bu en belli başlı iki büyük caddesinde sağda solda da büyük evlerde menfiler otu ruyorlardı. Menfiler aralarında iane toplayarak şehrin göbeğinde gü zel bir kütüphane açtılar. Buraya yüzlerle kıymetli eser topladı lar, muntazam b ir idare kurdular, ve böylece içlerini yakan okuma ihtiyacını kısmen de olsun gidermiş oldular. Bu kütüp haneden sonra menfiler b ir de mektep açtılar. (Mektebi irfan) o zaman İstanbul’da bile eşi olmıyan, hakikaten mükemmel bir irfan yuvası idi. Hocalar hep menfilerdendi. Her çareye baş vurularak m ek tebe en iyilerinden tedris âlât ve adevatı tedarik edilmişti. Hat ta o devirde belki hiç b ir mektebimizde, olmıyan b ir şey, mek tebin sineması bile vardı. Bir örnek zarif ve temiz elbiselerile bu çocuklar istibdadın kör gözlerine sokulmak istenen b ir varlık gibiydi. Hele hocalar, bu hususta fazla söze hacet var mı? Her biri zulmün, kahrın, mutlakiyetin bin eza ve cefasını görmüş, içi hiirrivet ateşı'le yanan bu hocaların önündeki talebe. Ana yur dun bu uzak göşesindeki irfan yuvasının halini kolayca tasav vur edebilirsiniz. Bu m ektepte elifbeyi Cevat Bey (Muhit mecmuası sahibi,
dil encümeni azasından Ahmet Cevat bey) okuturdu ve bu mek tep Trablusgarpta menfilerin dimdik duran bir âbidesi idi. A
Yalnız menfilerin vaziyeti, bütün yerleşişe rağmen kat’i bir şekil alamamıştı. Hâlâ başka taraflara nakledilenler, kaçanlar vardı. Bir kısmı da Trablusgarp vilâyetinin Bingazi, Humus Derne gibi kasabalarına gitmişlerdi. Oralarda memuren çalışıyorlar dı. Menfiler b ir koloni teşkil etmişlerdi. İçlerinde her sanattan her meslekten insan vardı. Meselâ doktorları, doktor Reşit ve Süleyman Emin beylerdi. (Doktor Reşit bey, Diyarbekir valisi idi. Mütarekede nem rut Mus tafa divan harbi tarafından takip edilirken intihar etmişti. Sü leyman Emin bey, şimdi paşa ve Devlet Şurası azasmdandır.) Tacirleri vardı, kimi sabun imalathanesi açmış kimi marangoz luk yapar, kimi ders verirdi, zabitleri, kaptanları da vardı, eczacı mühendisleri de vardı, Elhasıl her şey vardı. Ve ta 10 temmuz 1324’e hürriyetin ilan edildiği güne ka d ar Trablus menfilerle, noksanını telafi etmiş, tekamül etmiş, bir şehir ve kıta olarak, samimi, sıcak bir hayat yaşadı. Trablustan Ciddeye sürülmüş olanlar vardı. Fakat orada, oranın cehennemi andıran iklimine davanamıyarak başka bir taraf a kaldırılmaları için teşebbüsata bulundukları halde kimse aldırış etmiyorlardı. Ciddeye çoluk çocuk getirtm ekte zordu. Hava berbat, su yok, fena çok fena b ir muhit. O halde bir çare vardı: K açm ak. Kaçtılar, Mısıra, oradan Avrupaya kaçtılar. Bunlardan biri, kendisi Trablustan Ciddeye sürülürken İstanbuldan Trablusa gelen ailesini alıp beraber götürmek üzere tekrar Trablusa geldi. Fakat bu (firari Jön) istibdat nazannd-ı artık büyük b ir mücrimdir. Bir yakalanırsa hali haraptır. Bina enaleyh Trablusa öyle gitmeli, çoluk çocuğunu öyle almalı ki, kimse farkına varamasm. BİR BABA OĞUL HİKAYESİ
Şimdi bu babanın ağzından dinleyiniz: «İskenderiyeden Trablusgarba gidiyorum, oradan benimki leri alacak tekrar Mısır’a Kalhireye döneceğim. Fakat Trablus garba gidiyorum derken ne dediğimi biliyormuyum acaba. Trab lusgarp, isyan ederek kaçtığım istibdadın bir parçası idi. Orada
yüzlerle benim gibi bulunmakla beraber orada gene bizden olan Recep paşa ve Şevket bey bulunmakla beraber, resmen istibdat idaresi yok m u idi? O halde Tarablusgarbe nasıl gidebilirdim? Tanınmamak, bilinmemek için alınacak tedbirler vardı. On ları düşündüm ve hızarlandım. Trablusgarbe vasıl olunca vapur dan çıkmayacak yavrularımı alıp aynı varupla dönecektim. O halde karaya çıkmadık demektir, diyeceksiniz. O zaman kapi tülasyonlarına göre bu doğru. Fakat beni vapurda tanırlarsa yav rularım ı vapurda bırakm azlar ve bıraksalar bile bu işi hazırlamış olmakla ittiham ederek Trablusta kalacak olan menfi arkadaş larımı berbat ederlerdi. Ne taraftan bakılsa m utlaka tedbir almak zarureti hisse diliyordu. — Pekidiyebilirsiniz , mademki bu kadar tehlikeli bir iş, ne ye gidiyorsunuz, istedikleriniz vapura binip size gelemezler mi? Bu doğru b ir sual fakat, onları daha emin ve daha rahat se yahat ettirm ek düşüncesinden ziyade, galibe içimde Trablusu tekrar, uzaktan da olsa görmek, oradaki can kardeşlerimi ku caklamak ve nihayet bu hareketim le istibdada küçük b ir oyun oynamak arzulan. Vapurumuz (Mesina)dan aktarm a yaptı ve artık terennüm eden cıvıldayan hayat değişti. Şimdi sakin mütevekkil b ir ha yat başladı. Kamarada benden başka yalnız bir genç vardı. Zaten böyle tenha yolculukta - iki tarafta konuşacak b ir arkadaş aradığı için ilk m erhaba ile dostluk ısınır. O anlatıyordu.: — Pederim Trablusgarpta eczacıdır. Türk çarşısında bilirmi* siniz. Trablusa, hiç gittiniz mi? — Hayır bilmiyorum. — Trablus günden güne kalabalıklaşıyor, büyüyor, çok te rakki ediyor. İşte pederim oradadır. Ben Napolide tahsilde idim, tahsilim bitti. Şimdi Trablusa dönüyorum, yerleşmek için.. Düşünüyorum Napolide tahsilden sonra Trablusa yerleşmek. Koca İtalya, ne güzel hazırlanıyor. (Katanya) da durduk. Çık tık, şehri gezdik. Vapura dönünce bizim genç İtalyanm etrafında başka gençler buldum. Hararetli hararetli konuşuyorlardı, beni görünce onları bana taktım etti: Bu, (Luici), bununda babası Trablusta m anifatura ticareti yapar.
— Bu, (Bem ardo), babası Trablusta İtalyan bankasındadır. — Bu, (Alferdo) bütün ailesi Trablustadır, ihracat ticare ti yapar.. Ve hep (bunlar) ın babalan, aileleri Trablustadırlar. İçimden (zavallı Trablus ve zavallı..) diyorum. (Katanya) İstanbuldan gelen postanın aktarm a limanıdır. İstanbuldan kalkan vapurlar burada Trablus için yolcularını ve yüklerini başka vapura verirler. Şimdi içimde tuhaf hisler var. Istanbulu düşünüyorum, ar tık, b ir daha belki hiç göremiyeceğimiz, hiç kavuşamıyacağımız İstanbul!... Biraz sonra belki onun kokusu, onun havasını getirecek yol cular gelecek. (Bu (biraz sonra) çok sürmedi. İşte vapura yak laşan sandallarda fesliler var, fesliler ve çarşaflılar.. İçimde b ir heyecan ve b ir korku var. Ya, diyorum içlerinde beni tanıyan bulunursa, tanırlarda Trablusa telgraf çekerler veya vasıl olur olmaz (vapurda, filân vardı) diye haber verirlerse.. Başımdaki kasketi biraz daha gözlerime indiriyorum ve du man rengi gözlüğü iyice yerleştiriyorum, elimdeki İtalyanca ki tabı da İtalyanca b ir kitap olduğunu gösterecek şekilde tutuyo rum. Fakat bu kadarcık tedbir yeter mi? Her halde gizlenmek lâzım. O suretle gizlenmek ki onlar beni görmesinler, fakat ben onları göreyim, seslerini işideyim.. Üç genç zabit, belki bu sene m ektepten çıkm ışlar sima larında, nazarlarında öyle m üptedilik var. Yalnız birisi biraz daha tecrübeli görünüyor. Bir kolağası doktor.. Bu doktorun gözleri., ilk nazarda bu gözlerden ürktüm.. Öyle bakıyor ki sanki karşısındakinin ta içini, kalbini okumak istiyor. Ben ikide b ir kam araya kaçıyorum, fakat orada da duram ı yorum, yine güverteye fırlıyor, onları görmek istiyorum. Ve kâh içimden gelen bir arzu ile onlara doğru gitmek, onları kucakla mak bu vatan çocuklarını, İstanbuldan gelen bu vatan çocuk larını öpmek öpmek istiyorum. Sonra yine duruyorum. O gün öyle geçti. Akşam grupla beraber (Siragüze) ye geldik. Gece yansına kadar burada kalacağız. Şehirde bilmem hangi azizenin günü imiş, bayram varmış, herkes gezmeğe çıkıyor. (Malta) ya geldik, Maltada genç zabitler ve doktor vapur de
ğiştiriyorlar, çünkü Trablusa değil, Bingaziye gideceklermiş. Vapurdan çıkarlarken, b ir nezaket eseri olarak bana doğ ru yürüdüler, ve — Allaha ısm arladık mösyö, 'biz aktarm a ediyoruz, Bingazi için.. Bana doğru yürürlerken hissettiğim korku, bu ilk sözlerle hele, (Mösyö) hitabı ile birdenbire durdu, şimdi uzatılan bu kerdeş ellerini bilemezsiniz, nasıl bir sevgi ve hörmetle sıkıyo rum. Genç bir zabit sordu: — Siz buraya çılçmıyor musunuz, Tarablusa mı gideceksiniz? Derhal cevap verdim: — Evet bende şimdi çıkacağım.. Ayrıldık.. Artık gemide onlardan kimse kalmayınca ben de (Cerbe için bilet aldım. (Malta) İngiltere idi, (Cerbe) Fransa.. Trablus için bilet almış olsam, oraya çıkmam lâzımdı, va pur Trablustan sonra Cerbeye uğnyacağı için bu suretle hareket en salim ve emin tarzdı. İste Trablusgarp! Benim ve arkadaşlarım ın hürriyet mezarımız.. İşte şehir, hurm alıklar, tanıdık binalar, bahçeler. Kasır ve kale.. Hele bu kasır ve kale.. Bekliyorum, vapura yanaşan sandallara dikkatle bakıyorum bizimkilerden eser yok. Onlar, vapura herhangi b ir gezici gibi geleceklerdi. Bura larda aileler, vapur gelince sırf gezmek ve biraz hava almak, vapuru görmek ve vapurdan öteberi almak içine vapura gider ler. İşte bizimkilerde böyle geleceklerdi. Fakat hani meydanda kimseler yok. Artık kayıklar seyrekleşti, ve endişem artmağa başladı. Kendi kendime — Acaba diyordum.. Düşünüyorum. — Sakın Maltaya çıkan doktor beni tanımış olmasın, ve (mösyö) diye hitabı bir nevi istihza olmasın, Maltadan Trablus valisine bir telgraf çekerek beni haber vermiş ise, bana mensup olanların hepsini Trablusta tutturm uştur. İçimde fena düşünceler ve endişeler..
Çünkü, hareketimi, emin, çok emin vasıtalarla İskenderiyeden, Mesinadan telgrafla haber verdim. Bekledikleri bu telgrafları alınca mesele kalmaz. Ohalde ne oldu. Artık düşünemiyorum, yalnız b ir facianın huzurunda olmak, hem de facianın faili bulunm ak acısile çıldırıyorum. Vapur kalkıyor, gelenler, gidenler, gülenler ağlayanlar, ba ğıranlar, çağıranlar, vinçlerin gürültüsü kayıkçıların patırtısı.. Her şey var yalnız benimkiler yok. Bir an oldu, mavnalar, sandallar azaldı, teşyie gelenler gitti, kalkıyoruz.. Eyvah.. Şimdi makinenin gümbürtüsünden acı bir feryat çıkıyor, guruba inen güneş sanki ağlıyor.. — Ah yarabbi diyorum, ne oldu acaba? (Cerbe) de iki cehennemi gün yaşadım. Tekrar Trablusa dönüyoruz. Eğer bu seferde kimse görün mezse.. Trablus önünde dem ir attık. — Efendi Trablusa çıkmaz mısınız? — Hayır çıkmayacağım. — Trablusu evvelden bilir misiniz? — Hayır ilk defa geliyorum. — O halde çıkıp görmelisiniz, şehir haricinde işte bakınız, şu tarafta güzel portakal bahçeleri vardır. Bir arabaya binince sizi götürürler. Biliyor musunuz, öğleden sonra dörde kadar bu radayız, demek ki yedi sekiz saatiniz var.. îstifade ediniz, Trab lus görülecek b ir yerdir. Yazık değil mi? — Hayır çıkmak istemiyorum, böyle uzaktan seyretmek da ha hoş, daha şairane, belki hakikati bu kadar güzel değildir. Hayalimi nakısedar eder. Bu, Danonçiyoyu çok seven vapurun kaptanı ile (Cerbe) den beri dost olmuştuk. Şimdi benim Trablusa çıkmamaktaki ısra rıma karşı adeta hayretle ve istihkar ile bakarak dudağını büktü. — Beki., dedi ve kam arasına girdi. Bu hareketi görm enrş, analamamış bulunmak lâzımdı. İhtiyat.. Ya kaptan geveze b ir adamsa, ya zayıf iradeli b ir adamsa. Ve ona — Trablusa çıkmıyorum, çünkü.. Diye anlatır da, o da ağzından başka birisine kaçırırsa.. Her halde buradan ayrılıncaya kadar sükut lâzım. Beylik dört çifte b ir filika, hadit ve muntazam kürek dar belerile denize köpükler saçarak, ılık, ve m ahm ur Afrika saba
hım ihtizaza getirerek akıyor, uçuyor gibi vapura yaklaşıyordu: — Oh işte geliyorlar, dedim. Gözüm şişiyor, boğazım tıkanıyor, gözlerim bulanıyordu. Ar tık taham m ülüm kalmamıştı. Onların vapura yaklaştıklarını, birer birer merdivenleri çık tıklarını görmek irademi altüst etmişti. Onlara doğru koşmak, bağırmak istiyordum. O anda kaym biraderim in metin, ihtiyatperver bir nazarı ricatim için kafi geldi, döndüm kam araya indim, birer ikişer on lar da geldiler. Şimdi bu ufacık kam ara sürür, heyecan, deraguş ve göz yaşı ile doldu. Sanlışıyor, öpüşüyor, öpüşüyorduk ve muannit bazı huıçkınklarla tıkandığım vakit artık dayanamıyor ağlıyordum. Kendimizi kaybetmiştik, tehlikeyi unutm uştuk. Gene kayın biraderim bağırdı : — Çocuklar biz ne yapıyoruz, haydi bakalım, hepimiz dışarı sonra b irer ikişer geliriz, haydi bakayim düşün önüme. Onlar bu gün gidecek bir başka yolcuyu teşyi bahanesile hem de resmi filika ile gelmişler, binaenaleyh vaziyeti k u rtar mak lâzımdı. Ben kam arada kapanmıştım, onlar ikişer üçer geliyorlar, çıl gın gibi dertleşiyorduk. Senelerin biriktirdiği hasret duygulan, böyle b ir kaç saat içinde avutulabilir mi? Biraz sonra refikam ve oğlum bir de kaynımın oğlu îstanbula gitmek üzere) vapura geleceklerdi ve ondan sonra Maltadan Mısıra giden b ir vapura aktarm a edecektik. Yalnız çocuklann Maltaya kadar beni tanım am alan lâzımdı. Çünkü vapurdaki yolculardan korkuyorduk. Maltadan Trablus valisine verecekleri b ir telgrafla Trablustaki arkadaştan mahvedebilirlerdi.
A Refikam, çocuklar da gelmişlerdi. Çocuklar koşuyorlar, oy nuyorlardı. Vapur kalabalıktı teşyie gelenlerde çoktu. Hazin göz yaşlarile dolu, b ir veda. Tarabulus uzakta, gittikçe gaip oluyor. Y ann Malta’dayız, fakat Maltaya kadar nasıl sabretmeli. Salonda kimse yoktu. Kamarot b ir kenarda uyukluyor. Ben bir msanın başm da sözde okuyorum. En kavi silahım dumanlı gözlüğüm gözümde.
Bilmem ne oldu, başımı kaldırdım, karşım daki kam aranın ka pısı açılmış, kapının önünde ancak on iki yaşlarında b ir çocuk tamamen açık bırakm amak için sağ elile kapıyı tutuyor, sol omu zunda methal direğine dayamış, güzel başını ileri uzatmış, hazin kim bilir nasıl bir elemle yanar görünen nemli gözlerini açmış, bana bakıyor. Evet bana bakıyor, ve asla hareket etmiyordu. O, benim oğlumdu:. Ve ben karşısında onu bağrıma basamam akla deli oluyordum harap oluyordum. Kitabı bıraktım , gözlüğüm düştü, titriyordum, ayağa kalktım o hâlâ haraketsizdi. Ne için kalktığımdan, ne yapacağımdan bi haberdi: — Gel sevgili evlâdım, gel bana sarıl, bütün can acılarını dök mek için onun sinesinde ağla. Senin o h ar ve saf göz yaşlarına pek., pek muhtacım evlâ dım. İşte ben babanım, gel sarıl. Sarıl ve ağla., diye bağırmak için sızlıyorum. Hayır. Demek burada da (Sofloryo e Battino) nun salonunda da, deniz ortasında da, istipdat tepemize dikilmiş, en mukaddes en samimi arzuma, gaddar bir mani kesilmişti, ve bu, şüphe siz böyle idi. Hasta gibi idim. Orada fazla duramadım. Y ukanda meh tap vardı. Vapurun, makinenin sesi, ve başka hiç bir ses yok. Uzun b ir sandalyeye uzandım, ve perişan kafamı dayadım, bir müddet öyle kaldım, sonra kalktım, küpeşteye dayandım, Denize bakıyorum. — Bonasera sinyora, nasılsınız bakalım. — İyiyim sinyor kaptan, teşekkür ederim, ya siz? Vapur kaptanın gözlerinde hâlâ o istihzalı tebessüm vardı. Artık bu tebessümü parçalamak vakti gelmişti: — Kaptan dedim, size rica ederim, bir parça dinleyiniz. Size söylenecek dertlerim var. Trablusa çıkmadığım için hakkımda iki hükümden birini, yahut ikisini birden verdiniz: İşte hayvan gibi b ir adam ki gördüğü güzel bir memleketi biraz gezip öğ renmekten. Yahut m urdar bir hasis, sandal ve araba parasını sakınıyor. Müdafa etmek istiyordu, bırakmadım: — Hayır, birşey değil. Emin olunuz, sizin yerinizde ben de olsaydım, bunları düşünmekte ve söylemekte tereddüt etmez dim. Fakat, şimdi anlıyacaksınız ki bu hüküm doğru değildir.
Ben Jöntürküm sinyor, kumandan. Trablustaki sürgünlerin hep si benim arkadaşlarım dır, kardeşlerimdir. Orada iki sene men fi idim. Kumandan kanaatlan bir anda yıkılarak büht ve hayretle düçar olanlara mahsus bir telâşla gözlerini açmış dinliyor, ben devam ediyordum — Şu sık sık tesadüf ettiğiniz çocuklarla aşağıdaki Türk hanımı, benim ailemdir. Bu seferi onları alıp götürmek için ya pıyorum ve hâlâ görüyorsunuz ki evlâtlarıma sarılıp öpemiyo rum. Birisi o esmer, mahzun şimali çocuk benim oğlum, o daha Bir günlük dünyada iken ben mahpusa girmiştim öteki sarışın güzel çocuk kaynımın oğlu. Onlar beni tanımıyorlar, bilmiyor lar. Tabi zevcemle onlardan gizli, onlar uykuda iken görüşebili yorum. Ee, fakat, artık burada. Elile bir şeyler göstererek artık İtalyadasımz. Evet hakkınız var, yalnız birinci kam aradaki misafirlerinizin Trablustan bindikleri, İstanbulun ihsanlarına ve rütbelerine ya bancı olmadıklarını bilmelisiniz. — Fakat size burada ne yapabilirler? — Evet ne demek istediğinizi anlıyorum, elbette b ir şey yapamazlar, çünkü artık Malta yolundayız. Fakat onlar bu ha nım ve çocukların Trablusta kimlere mensup olduklarını pek iyi bilirler ve... — Beni hem memnun, hem mütehayyir ediyorsunuz, ben bu dediklerinizi b ir romanda okusa idim, emin olunnuz inan mazdım. Nihayet şairane b ir hayal der geçerdim, halbuki siz. — Vallahi büyük tanıyor, dikkat ediniz. (Çocuklardan büyü ğü kaynımın oğlu idi). — Nasıl? — Daha biraz evvel diyordu ki, ah eniştemin b ir fotoğrafı olsa da iyice baksam. Şu İtalyana o kadar benziyor ki.. — E, bizimki? — O, hiç.. Şimdi babanı görsen ne yaparsın? Diyorum da mahzun mahzun gülüyor. Mal tada onlar b ir tercüm an refakatinde otele gittiler, biraz sonrada ben vapuru terkettim . Otele girdim. Merdivenleri koşa rak çıktım, kapıyı açtım. Pencereden dışarıyı seyrediyorlardı. Kapının açılmasile hepsi başlarını bu tarafa çevirdiler. Kasketi
mi masanın üzerine fırlattım. — Gelin bakayım sevgili yavrularım, gelin babaya sa n lın . Sanlın babaya canlanm , diye bütün b ir hasreti ruhla bağırarak kollanm ı açtım. Turhan — Ben demedim mi? diye tepiniyor, çırpmıyor. Oğlum, te öbür köşeden bu umulmıyan hakikate inanamıyarak, mahzun ve müctenip bakıyordu. Bu telaş ve içtinap ancak bir an devam edebildi, koştular, boynuma sanldılar, hasret ve felaketle yanmış harap yüzümü öpüyorlar, hareketten harekete sözden söze atlıyarak fıkırdak, telâşengiz, m esrur öpüyorlar, öpüyorlar, öpüyorlardı. Ben bu eaadetid sinir heyecanile bitap. Bütün ömürü felâ ketimi, süzan göz yaşlarile tamamen yaşamış, o zavallı refikai hayatım, pencereden bakmak için başına aldığı tülbent bir örtü içinde, ince b ir şiiri m efhur perişanlığile hiç hareket edemiyerek, karşımızda öyle duruyor, o ne kadar çok ağlamış zavallı gözlerin, samimi canındaki m üteessir ve mahzun tebessümler, m es’u t göz yaşlarile karıştıkça güneşe tesadüf etmiş şebnem ler gibi parlıyarak bu levha h a n mülakatı tesit ediyordu. Ben buraya kadar Abdülhamidin istipdadile, zülmile pençe leşenlerden b ir kısmını, yalnız Trablus menfasını kaydettim. Hal buki memleketin her tarafı, bilhassa her uzak köşesi adeta bir menfa idi. Cürmün günahın (!) derecesine göre m enfalar vardı. Mesela daha Şeref yolculan Trablusa gönderilmezden evvel, Trablustan haftalarla içeride Fizan da İttihat ve Tarakkinin ilk kurbanlan, başta tıbbiyeli Nazmi bey -elyevm Eskişehir sıhhi ye müdürü- olmak üzere birçok gençler inliyorlardı. Orası da; yer yüzünde cehennemi andıran b ir başka menfa idi. Bütün bunlan birer b irer yazmak ciltler doldurur. Zanne diyorum ki (Trablus) tablosu bugün diğer sahneleri gözlerde canlandırabilecek b ir mahiyeti haizdir. Gerek Trablustan, ve diğer menfalardan, gerek doğrudan doğruya İstanbuldan ve sair yerlerden kaçanlar Avrupada top lanıyorlardı. Böylece Osmanlı saltanatına karşı kuvvetli b ir cep he teşekkül ediyordu. Esasen zindanlarla Avrupa merkezi arasında muhabere ve muvasala temin edilmiş gibi idi. Uzun uzadiye anlattığım gibi zindanlar boşaldıktan sonra artık hariç ve dahil tamamen elele vermişti. Mücadele ve neşriyat arttıkça, kuvvetlendikçe Abdülhaml-
din endişeleri, iztiraplanda büyüyordu. Ta 908 inkilabma ka d ar devam eden bu mücadelenin ikinci safhası Avrupadaki ha rekât ve faaliyetidir. Sultan Hamit elinde tuttuğu menfilerle d a hilde bir dereceye kadar başa çıkabiliyor idiyse de hariçtekilerle uğraşmak onları susturm ak çok müşküldü. Sırf onlardan ikisini İsak Sükuti ile Abdullah Cevdet Beyi susturabilm ek için Trablus zindanındaki yetmiş küsur Jontürkü mahpesten çıkarmağa mu vafakat etmesi de gösterir ki, Sultan, bilhassa hariçtekilerden yılmıştı. Bu yılgınlıkta haklı olduğu ise o bahis m ütalaa edilince daha iyi anlaşılacaktır. Yusuf Akçura beyin dediği gibi : Bir birinden çok farklı bu iki kuvvetin müsademesi, Osmanlı tarihinin son safhasında ulvî ve hailevî b ir levhadır. Jöntürklerin 908 inkilâbına kadar Avrupadaki mücadelelerini ve m eşrutiyetin ne suretle istihsâl edildiğinin şimdiye kadar tamamile meçhul kal muş bütiin safahatım anlatan (ZİNDAN HATIRALARI) nın ikinci cildi, birçok ilâveler, vesikalar ve yeni resimlerle basılm aktadır.
JÖN TÜRKLERİN ZİNDAN HATIRALARI YAZAN : FERİDUN KANDEMİR «TARİII SERİSİ’ııin 2. eserini meydana ge tiren bu kitap, II. Abdülhamid’i hedef tutan Jöntürk ihtilâlini hazırlayanların sürgün ve gurbet hatıralarıdır. Kitaba bir önsöz yazan profesör Yusuf Akçura’nın da belirttiği gibi, Jöntürk ihtilâlini hazırlayanların ne kadar tecrübesiz, yeteneksiz ve devlet idaresine ha zırlıksız insanlar olduğunu bütün gerçekleriy le görüyoruz. Abdülhamid’i ve O’ııun şalışında devleti yıkmakla yeryüzündekı son Türk İm pa ratorluğunu nasıl kaybettiğimizi hüzünle, ibret le ve büyük bir dehşetle okuduğumuz bu eserde; yarınımızın aydınlanması ve bugünümüze ışık tutm ası bakımından büyük yararlar vardır. Günümüzde devlet adamı, politikacı, ilim ada mı ve her Türk aydınının çok iyi okumaları, tekrar tekrar okumaları gereken eserlerin ba şında şüphesiz bu eser gelir. Serinin bunu takib edecek ve tamamlaya cak eserleri şunlardır : RAUF ORBAY’IN HATIRALARI RIZA TEVFİK’İN HATIRALARI ŞEHİD ENVER PAŞA TÜRKİSTAN’DA İZMİR SUİKASTI KOMPLOSU İKİ DEVRİN PERDE ARKASI M U H İT Y A Y IN L A R I
UĞUR KİTAJBEVİ, Ankara Cad. No: 64/66 Posta Kutusu 20 İSTANBUL
\