Bir dil bir insan, iki dil iki insan. İnsanlar konuşa konuşa, hayvanlar koklaşa koklaşa anlaşırlar.
Beni bu güzel havalar mahvetti diyen şairin mısralarındaki gibi nefis yaz havalarına dalmış, kumsalda kamp kurmuşken, İngilizce öğretmenliğime çağrı gibi , Amerikan Kültür Derneği Dil okulları Sinop temsilciliğinden Gülay Aksu; Daima daha iyisini yapmak idealiyle büyük bir eğitim heyecanı içinde lütfen bugün törenimize gelir misiniz diyordu.
Sinop’ta eğitime bir marka kazandırmak cesaretini gösteren Gülay Hanım’ı doğrusu tebrik etmek lazım.13 nisan 2011’de açılan kurumun bugün mezuniyet töreni vardı. Gülay hanım ve öğretmenleri çok güzel bir sunum hazırlamışlardı.PizzaPizza Restorant ‘ta gerçekleştirdikleri sertifika törenlerinde; lise, ortaokul,ilkokul ve anaokulu öğrencilerini mezun etmenin haklı gururunu ve heyecanını velilerle paylaştılar.
35 yıl ayrı kaldığım Sinop’ta yeni yüzleri, insan profilini dikkatle inceliyorum. Tören sırasında ilgimi çeken bir şey oldu. Veliler Sinopluların dile karşı duyarsız olduğunu söylediklerinde ben bu ilde doğmadım mı diye düşündüm. Daha bizler yaşarken hafızaların silinmesi insanı dehşete düşürüyor.
Komşumuz Fransızca öğretmeni rahmetli Ali Aşkar bey, Avukat Tolunay Kaptan ders verecek kadar dil biliyorlardı. Sökü köyünde yaşayan dayım Ali Baş aksanı güzel Fransızca konuşurdu.
Daha sonra ise, Halk Eğitim Merkezindeki Barış Gönüllülerinden hepimiz İngilizce dersler almıştık. O devirlerde yurt dışına çıkmak çok zordu, Turizm bu kadar gelişmemişti. Sinop’un ilk kaptanlarından olan dayım Şemsi Aydın yurtdışı anılarını anlattıkça ileri görüşlü olan annem hafız olmasına rağmen beş kızının dil öğrenmesi için hedef koymuştu. Ve ben, on yaşımda Fransızca, 16 yaşımda İngilizce olmak üzere dünya mektup arkadaşlığına başladım 30-40 sene devam ettirdim. Bugün dünya dost koleksiyonuna sahibim.
Bugün gördüğüm Sinoplulara ne kadar yabancıydım. Şimdi Turizm ilerlemiş, Cruise gemileri geliyor, insanların çoğunun yurt dışına gittiği yetmiyormuş gibi hemen hemen her evde yabancı damat bulunuyor buna rağmen insanlar dil bilmiyor, yeni bir dil öğrenmeye hevesli değilmiş. İnanılmaz bir gerilik. Bize bir şeyler oluyor!
Aşıklar caddesinde bugün Tarı apartmanlarının olduğu yerde Sinop milletvekili rahmetli Haşim Tarının güller ve portakal ağaçları içinde bir villası vardı. Hiç çocuğu yoktu ve eşi yeni ölmüştü. 23 yaşındaydım, gittim ve ne dedim biliyor musunuz?
“Haşim bey amca bu evi Dr.Rıza Nur gibi tapulayın ve bana bırakın İngilizce yaz okulu açayım…” maalesef eski metreslerine bıraktı ve yerine o güzel caddede zenci gettoları gibi çirkin evler yapıldı.Kötü örnekler gittikçe çoğalarak geri dönüşü imkansız çok çirkin yapılarla doldu. Hırs, açgözlülük, medeniyetten habersizlik insanların gözünü kör, kulağını sağır, beyinlerini boş bırakmış.En acı olanı ise boş beyinler “hafızasız” bir toplum yaratıyor. Biz buna sürü toplumu, kimliksizlik ve prozac(ruh hastası) toplum diyoruz. Milletler hafızası olan toplumlardır.
Gülay Hanım’ın eğitim heyecanı bugün bana sanki eski hayalimi gerçekleştirme fırsatı yaratmışçasına mutluluk verirken, ülkem adına içim burkulmadı değil.