En sevdiğm yavrucak Bulut kayıp 2 gündür. Ne Kuzey Afrika diktatörlerini, ne de Balyozcu Çetinleri ne dahi Van Denizi’nden yola çıkıp İzmir’in Haliç’nde karaya inen (çağdaşların yeni Kemal’i, eski Kemal’in çıktığı yerlere iner zira yerçekimini çağdışı bulur) oradaki İnönü Stadı’nda kaleci Lefter’in doksandan top çıkarışına hayran olup Fenerli olmaya karar veren Gandi’yi düşünecek durumdayım.
Bu yavrucağın özel olması “cins” (İran) oluşundan değil; benim bütün yavrularım ya barınaktan ya sokaktan gelmedir. Bu yavrucak fazla aptal, kolay güvenen “sokak kurnazı” olmayan, devamlı sevilmek, korunmak isteyen cins. Sokakta ayakta kalma şansı nerede ise sıfır.
Korkum özellikle insandan. İşkenceyi oyun sanan çocuk, şu karı gibi Satanistler, şu yaratık gibi sadistler, onun değerli olduğunu bilip satmak için çalmış olabilecekler, kediden nefret eden komşuların, yolda önüne çıktığında frene basmayı gereksiz gören hatta ezmekten zevk alan sadist ruhluların şerri, etraftaki benden başka besleyeni olmayan sahipsiz köpek sürüleri, tüm kötü ihtimaller geçiyor aklımdan. Bunlar paranoyalar değil. Son 8 ayda 6 tane kedi kaybettim, tamamı evimde değildi ama hepsinden de bir şekilde sorumlu idim.
Depresif, saıkıntılı zamanlar ev sahibi için anlayacağınız. Dularaınıza talibim.