“Bütün noktalama işaretleri arasında en çok ünlemi severim ben. Boylu posludur o. Babayiğittir. Hele ki topuklu giyerse boyu boyuma bile ulaşır. Üç noktayı üst üste koysan bir ünlem etmez. Eğer bir yerde “Gitme ha” çığlığı kopmuşsa, orada kesin ünlemin parmağı vardır. Tehlikelidir de. “Ee, yeter artık” da onun başının altından çıkar. Otoriterdir. “Çık dışarı, gel buraya, çabuk eve git” başlı başına onun icatlarıdır.
Efkâr bastı mı, “eh” de, “ah” de yapıştır sonuna ünlemi. Virgül gibi yarım bırakmaz işini. Nokta gibi kestirip atmaz. Ne bok yediği belli değildir işin aslı. Ne alttan tiresi, ne üstten kesmesi vardır. Parantez gibi gizli saklısı da yoktur onun.
Bakmayın çok sevdiğime onu. Çok sevilen her zaman yararlı değildir. Vay zavallı! Vah sersem!”
|| G. Aktürk ||
Yeni makaleler yayımlandığında haberdar olmak ister misiniz?Abone Ol!
Yuzbinlerce yıllık geçmişimi düşünüyorum. Dedemin dedesinden başlayarak geriye doğru uzanan bir hayli uzak geçmişimi… Geçmişin herhangi bir dönemini, mesela Yüz bin yıl onceyi alıyorum ele. Yüz bin yıl önce yaşayan dedeme helal olsun be. Ne bir kabile savaşı oldurebilmis onu, ne salgın hastalıklara yakalanmış, ne de kısır bir kadına denk gelmiş. Kendi de kısır kalmamış. Yani beni yirminci yüzyılın 84 Temmuzunda dogurtabilmek için inadına tutunmuş hayata. Sağolsun var olsun.
Her biri yüz yıl yaşamış olsa, yüz bin yılda bin dede yapar. Son sözü söylemeden önce düşünüyorum da, soyumda sopumda kac şair vardı acaba? Kaç yobaz, kaç sapık, kaç dindar, kindar, ayyaş yaşadı? Kaçı psikopattı? Kaçının kör idi gözleri? Kaçı idam edildi, kaçı yakıldı diri diri, kaçı koştu umutsuz bir aşkın peşinde?
Kah anadan kıza, kah babadan oğula geçen nice devran görmüş soy sinsilem içinde, kaç Tayyip’e ya da Hitler’e şahit oldular acep? Kaçı kurguladı kendini öldürmeyi? Duvarlara resim de mi kazımadılar? Ya bu benim bu ipe sapa gelmez fikirlerimin dna sı hangi dedemden miras kaldı bana?