Atatürk; ülkesini seven, ulusal çıkarlarımıza sahip çıkan, ileri görüşlü bir liderdi. Bu nedenle ülkeyi düşman işgalinden kurtardıktan sonra öncelikle ulusal ekonomiyi canlandırmak için önlemler aldı, Yabancılara ait birçok işletmeye el koydu, ulusal yatırımlara, üretime ağırlık verdi. Osmanlıdan kalma borçları ödedi. Ekonomide, askeriyede, siyasette tam bağımsız bir Türkiye yaratmaya çalıştı.
Bu yüzden ulusal yatırımlara öncelik ve ağırlık verdi. Ülkenin içinde bulunduğu zor koşullara rağmen kısa zamanda ülkeyi demir yolları, dokuma fabrikaları, şeker fabrikaları, hava alanları, tersaneler, uçak fabrikası, elektrik santralleri, barajlar, petrol arama ve işletme, kâğıt fabrikaları, örnek çiftlikler, fişek fabrikası gibi birçok fabrika ile donattı.
Atamızın erken ölümünden sonra ülkenin başına gelen sağ ve sığ politikacılar kurtarıcımız ve kurucumuz Mustafa Kemal Atatürk’ün yolunu takip etmek yerine ülkeyi Amerika başta olmak üzere dış güçlerin yönlendirmelerine göre yönetmeye çalıştılar.
1950 yılında yapılan seçimlerle işbaşına gelen Demokrat Parti sekiz yılda ülkeyi yönetemez, borçları ödeyemez hale gelmişti. Özellikle dış ticaret tıkanmıştı. Bunun üzerine Demokrat Parti Başkanı ve Başbakan Adnan Menderes; Amerika Birleşik Devletleri, Almanya, İngiltere, Avrupa ödemeler birliği ve İMF’den oluşan uluslararası bir şirketin hazırladığı “İstikrar programı” adı verilen acı bir reçeteyi uygulamaya başladılar.
Bu program gereği önce esaslı bir devalüasyon yapıldı. Türk parasının değeri düşürüldü. Dolar 2.80 TL’den 9 TL’ye çıkarıldı. Daha sonra bu programı dayatan ülkelerden yüksek faizle yüklü miktarda borç paralar alındı. Ulusal yatırımlara ara verildi. Örneğin ülkemiz koşullarına uygun olan demiryolu ve denizyolu taşımacılığı yerine kara yolu taşımacılığına geçildi. Böylece bize hem taşıt ve yedek parça hem de akaryakıt satmaya başladırlar. Ulaşım politikamız dışa bağımlı hale geldi. Ulusal tarım politikalarımız baltalandı.
Şimdi de Türk ekonomisi, MC Kinsey adında bir Amerikan şirketine havale edildi. Sözde bu şirket yapacağı telkinler ve yönlendirmelerle ekonomiyi yoluna koyacakmış. 16 bakanlık şirketin denetimine verilmiş. Bu bakanlıklarda şirket elemanları ne derse bakanlık gereğini yapacakmış. Bu işleri yapması için şirkete basından öğrendiğimize göre on milyonlarca dolar ücret ödenecekmiş.
Hani Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemine geçtiğimizde atanan bakanlar Türkiye’nin en iyileriydi? Kendi alanında uzman kişilerdi? Neden bu yabancı şirketten emir ve görüş alacaklar?
Türk halkı olarak geçmişten hiç ders almıyoruz.
1881 de Osmanlı ekonomisini kurtarsın diye emperyalist devletler Duyun-i Umumiye’ye teslim edildi. Osmanlının tüm gelirlerine ve zenginliklerine el koydular. Atatürk ve Türk halkı bu borçları ödeyinceye kadar ne zorluklar çektiler.
Demokrat Parti yönetimi 1958 yılında yine yabancılardan oluşan bir ekibin hazırladığı “İstikrar programını” uyguladı. Atatürk’ün başlattığı kalkınma programının önü kesildi.
Şimdi, yine bizi kurtarsın diye bir Amerikan şirketine ekonomimizi teslim ediyoruz. Halk arasında bir deyim vardır. Köpeğe peynir tulumu teslim etme gibi. Yapılan iş buna benziyor.
Amerika’nın çıkarlarını her şeyin üstünde tutan bir şirketten siz Türkiye’nin menfaatlerini korumasını ve Türk ekonomisini düzeltmesini bekliyorsunuz. Hem de Amerika ile ilişkilerimizin en gergin olduğu bir dönemde. İnanılır gibi değil. Saadet Partisi Genel Başkanı Temel Karamollaoğlu’nun deyimi ile “Allah bunlara akıl, fikir ve izan versin”.
İnsanın aklına Mustafa Kemal Atatürk’ün veciz sözü geliyor. “ Hangi istiklal vardır ki yabancıların nasihatleriyle, yabancıların planlarıyla yükselebilmiş? Tarih böyle bir olayı kaydetmemiştir.”
Gel de Mustafa Kemal Atatürk’e saygı duyma, sevme. Adam her konuda hep doğruları söylemiş, doğruları yapmış, yol göstermiş. Yaşam O’nu hep haklı çıkarıyor.