Şık ve temiz giyinmeyi severdi. Kuvvetli, cesaretli insanlara hayranlık duyardı. Güreşe bayılır, mahalle çocuklarını sık sık güreştirir, seyrine doyamazdı. Mahalle Mektebi’nde de, Askeri Rüştiye’de de daima bir büyük insan hâl ve tavrı takınır, gayri ihtiyarî kendisine hürmet telkin ederdi. Hatta bu yüzden biraz kıskanırdık. Onu daima, birinci katın penceresinde görmek mümkündü. Mektepte en çalışkan o değildi ama, en zeki ve en kabiliyetli olarak hocalar onu takdir ederlerdi.
Atatürk Korumasına Kahve Yapmıştı...
Nazım Canca anlatıyor:
Kütüphane anılarından biri de yine Ata’nın geç saatlere, sabaha kadar çalıştığı gecelerden birindedir. Ben kütüphanenin hemen yanı başındaki odada bir koltukta oturup, o seslendikçe yanına gidip ihtiyacı olan kitabı ona götürmekte ve emirlerini beklemekteydim. Sabaha karşı 3-4 gibi sızmışım, Atatürk’ün sesi ile uyandım: “Seslendim, uyumuşsun duymadın. Haydi, bir kahve yap” diye emretti. “Emredersiniz Paşam” diyerek ayağa kalkmamla beraber kendimi yerde buldum. “Ne oldu çocuk?” dedi. “Bacaklarım uyuşmuş Paşam” dedim.
Bunun üzerine “Tamam, sen bekle” diyerek gitti ve birkaç dakika sonra geldi.