Liste, bazı filmler için spoiler'lar içeriyor.
(Listenin devamı)
7. Candyman
Nia DaCosta'nın yapımı Candyman, beklemeye değen bir eser oldu. Daniel Robitaille'ın hikayesinin siyah yaratıcılar tarafından modernize edilmiş ve yeniden bağlamlaştırılmış, yeni bir bakış açısıyla yeniden ele alınmış hali diyebiliriz. DaCosta'nın, slasher karakter olarak değil de bir ideoloji olarak, nesilden nesile maruz kalınmış ırksal adaletsizliklerin döngüsel doğası üzerine bir yorum olarak 'Candyman'e odaklanması akıllıca olmuş. Hazmedilecek çok şey var, zira DaCosta'nın bol miktarda kan fedakarlığıyla dolu bir geçmişi sürdürmesi bekleniyor: Dağılmış bağırsaklar, ezilmiş kafalar, yüz bozma makyajları sayesinde korku öğeleri, bu gizlilikle bezeli akıl dolu devam filminde hiç de eksik değil.
6. Slumber Party Massacre
Danishka Esterhazy'nin Slumber Party Massacre filminde, gençlerin "delici katil" tarafından takip edilmesi, 80'lerin slasher'larındaki yaygın erkek bakışını hicvetmenin bir yolu olarak karşımıza çıkıyor ve 1987'deki orijinal filmin de daha iyisi olarak alkış topluyor. Esterhazy ve yazar Suzanne Keilly, orijinal bakış açılarını taklit ederek film hakkındaki tüm şüpheleri yok etmiş ve korku türünün kadınlara aleni yöntemlerle muamelesine karşı cephe almış.
En kötü içgüdülerine yönelmiş sapık erkekliğe daha da derinden bir yaklaşımla, serinin geçmişine dönük beklediğiniz tüm atıflara -delici katil, ünlü bir gitar ve çok daha fazlasına- ulaşacaksınız. Kamera, duş alan kardeşleri fesat şekilde çekiyor, azgın çocukların beer pong oynamasını gösteriyor ve yatıya kalan kızların pencereden yastık savaşı yapan kaslı erkekleri gözetlemelerini izleyiciye sunuyor. Tüm bunlar ve yaşanan ölümler, ABD'nin bilim kurgu ve korku TV kanalı SYFY kanalından alışık olduğumuzun ötesinde görüntüler sunuyor.
5. Censor
İngiltere yönetiminin "yaramaz videolar" döneminde filmler üzerinde yaptığı zorunlu düzenlemelerden beri süregelmiş medyadaki sansürü ele almasından, ana karakterinin sansür uyguladığı filmlere kadar, Censor, şapkadan sadece tek tavşan çıkaran bir yapım değil.
Türümüzün görmezden gelinen alt kesiminin, ekranlarda "pislik" olarak gösterilenlerle bir araya getirildiği, Slasher'a evrilmiş bu hiciv eserde Prano Bailey-Bond, filmini gururla çirkin tutuyor. Daha da iyisi, Niamh Algar'ın ana karakteri Evil Dead benzeri bir yapımın öngösteriminden çıkmış da kendi korkunç gece yarısı gizem filminde yaşıyormuşçasına filmde bir WandaVision öğesi var. Kalitesiz stüdyo yapımcıları ve kafa kesmeler olan bir janrada, film, incelikli bir şekilde açığa çıkan korku tacirliği taktikleriyle zengin bir anlatım sunuyor ve bir sonraki içeriği ne olursa olsun, yönetmen Bailey-Bond'u takip edilecek bir yetenek olarak izleyiciyle tanıştırıyor.
4. Psycho Goreman
"Ben yakışıklı erkeklerle ilgilenmiyorum... yoksa ilgileniyor muyum?" Bu alıntıyı veya Psycho Goreman'deki diğer pek çok hoş beklenmedik diyaloğu bilmiyorsanız, bu duruma hemen bir çare bulun. Steven Kostanski, klasikleşmiş durum komedisi aile filmi yapısını almış ve işlerin karmakarışık olduğu bu eve durdurulamaz bir uzaylı cellat getirmiş. Minik Mimi (Nita-Josee Hanna), dünya dışı koruması "PG"yi kontrol eden bir muska ele geçirir ve böylece sabırlı ve cani suikastçımız da, Mimi'nin emirleri aracılığıyla insanlık ve kendisi hakkında birkaç şey öğrenir.
Power Rangers'ın enerjisinin Harry And The Hendersons ile buluştuğu ve en başarılı Troma filmlerini utandıracak derecede pratik, kendin yap vahşeti üzerine olan bu filmde Kostanski, suçluların kafasını keserken veya kötü adamları detaylı olarak tanıtırken, Hallmark kanalında bulacağınız şehvetli hayat derslerine eğiliyor. Aktörler de “Bucket O’ Body Parts Man” veya anime gardiyanı olabilecek düzeyde oldukça yaratıcı kostümlerle karşımızdalar. Tatlı, sadistçe ve Akademi'nin oy yağmuruna tuttuğu yapımlardan çok daha anlamlı ve kalıcı mesaj barındırıyor. Psycho Goreman, -eğer mideniz kaldırabilecekse- ailecek oldukça eğlenebileceğiniz bir yapım.
3. The Medium
The Medium, hızlı ve aksiyon dolu film seven izleyiciler için zor bir film. İlk olarak kırsal bir Tayland köyünün yerleşik şamanına odaklanan, iki saatten fazla süren bu sahte belgesel, titiz bir şekilde kültürel olarak temsili bir kabusa dönüşüyor. Filmin ilk yarısı, heyecan arayanların yarasına pek merhem olmuyor, dolayısıyla tahminimizce The Medium, Shudder'ın seyircisinin en az yarısının izlemeyi bitirmediği en iyi film olacak. Nedeni gayet anlaşılır, bu yüzden Banjong Pisanthanakun'un Tay dini inançlarına ve köylülerin ortak özelliklerine yakından ve kişisel bir bakış açısıyla eğilmesini sabretmeyi öğreneceğiz.
The Medium'un korkunç ikinci yarısı başladığı anda, gece görüşü dolu görüntülerin kullanımı ve bununla beraber (yaratıklar, eksorsizm ve keşfedilen görüntüler gibi) alt janraların kullanımı birlikte geliyor ve bunu kültvari bir son takip ediyor. Bu ikinci kısmı anlamlı kılan giriş bölümünü dikkatli şekilde takip edin. Eğer bunu başarırsanız, sizi grotesk, sinir bozan, rahatsız edici bir ikinci bölüm bekliyor. Denemenizi şiddetle tavsiye ediyoruz.
2. Fear Street 1994
Leigh Janiak'ın Fear Street üçlemesi, geçtiğimiz yazın korku olayıydı, Fear Street Part 1: 1994'ten daha iyi olmasın... Sunnyvale ve Shadyside dramasına girişimizle birlikte, izleyicileriyle hızlı bağ kuran karakterlere karşı bir sürü Slasher kötü adamı baş başa bırakılıyor. Nine Inch Nails veya Garbage 90'ları etkisi altına alırken Netflix'in iğne ucu takıntısı, bu nostaljik mixtape katliamı atmosferini yaratıyor. Marco Beltrami ve Marcus Trumpp da listelerin zirvesindeki bu iki grup uygun olmadığında yılın en iyi korku müziklerinden birini yazmayı başarıyor. Janiak; Scream veya Halloween gibi ikonik favorilerden yoğun bir şekilde esinlenen neon parlak ölüm, sınıf baskısı ve hızla normalleşen doğaüstü tehditlerle dolu bir evrene hükmediyor.
Yılın en iyisi denebilecek ekmek dilimleyici ölümü, yalnızca kusursuz pratik bir kesim olduğu için çok etkileyici değil - bu ölüm etkileyici çünkü ölen kurbanla izleyici arasında ciddi bir empati ve duygu bağlantısı var. Fear Street Part 1: 1994, izleyicileri R.L. Stine'in lanetli dünyasına -korkunç bir ilham duygusuyla- davet eden, korku türündeki yerleşik çağrışımlar, enerjik hikaye anlatımı ve içten kompozisyon dahil hepsinin yer aldığı komple bir paket.
1. The Vigil
Keith Thomas, tüm inançlardan izleyicileri, "mazik" olarak adlandırılan canavarı ile birlikte "shomer" adı verilen (yakın zamanda ölenleri teselli etmek ve kötü ruhları kovmak için kutsal metinleri okuyan kişiler) Yahudi uygulamalarıyla tanıştırıyor. Dave Davis'in Yakov'u, mütevazı bir Hasidik (Yahudi mezhebi) Brooklyn kiralık evde shomer olarak hareket ederken mazikle karşılaşıyor ve Yahudi travmalarını The Exorcist tınısıyla kusursuz bir şekilde dar alan korku öğeleri barındıracak şekilde harmanlıyor. New York şehrinin emlak sınırları nedeniyle filmin temelleri tanıdık. Ancak Thomas, mazik hedefinin en karanlık geçmiş anılarıyla avlanırken kültürel öneme sahip yığınları zahmetsizce korkutucu bir şeytani savaşa eklemliyor. Gecenin gölgelerinin ardında, The Vigil unutulmaz ıstırabın muzaffer bir çarpışması, hayatta ilerlemek için ödediğimiz bedel ve zorlu mazik saldırganlığı olarak parlıyor; amanın; tüylerinizi dimdik yapacak kadar korkmak ne kadar da güzel bir his!