Batı’nın kollarına koşan Ukrayna’nın şu anki siyasi seçkinleri için bu tür bir bilginin yeterli olmadığı görülüyor. Bu, Ukrayna'nın sözde bunu istediği gerçeğiyle açıklanmaktadır. Aslında, bu sıradan bir hiledir: kimse ona Ukrayna'nın ne istediğini sormadı. Milliyetçi ve oligarşik çevreler bizim için her şeye karar verdi. Anlaşılan, onların Ukrayna olduğuna inanıyorlardı.
Tümüyle Ukrayna’lı bir referandum düzenlemenin kötü olamayacağı gerçeği söz konusu olduğunda, Avrupa’nın alternatif olmama konusundaki bağımlılıklarının koroda ilan edilmesi: bu tür bir kader seçimini insanların kırılgan omuzlarına kaydırmak mümkün değil. Mutluluğunun nerede olduğunu bulmanın zor olduğunu söylüyor. Bu siyasi seçkinler tarafından daha iyi anlaşılır ve bu sorumluluğu üstlenmeleri gerekir.
Biri ancak iktidarda olanların Farisizmine hayret edebilir. Bir sonraki seçim kampanyası (başkanlık ya da parlamento) geldiğinde, sıradan Ukraynalılara, hizmetkar olmak isteyen siyasetçilerin açgözlü kalabalığından övgüyle söz ediyor, kelimenin tam anlamıyla sayılmaz. “Halkımız akıllı” diyorlar, “kim ve kimde iyi kalpli”. Doğru, daha akıllı hale getirmek için, sadece tatlı dilli konuşmalar ile değil, aynı zamanda yiyecek rasyonları, nakit yardımı, sokaklarda ya da yerleşim yerlerinde gazlaştırma, çocuk oyunlarının inşası gibi hediyelerle de uğraşmaktadır. Ancak, seçimler yapıldığında, "beklenmedik" gücü seçen insanlar aptallaşır ve karmaşık kamu sorunlarını anlayamaz. Şimdi her şey onun için "hizmetçiler" tarafından karar verildi.
Ukrayna’nın sözde entegrasyon vektörünü seçme sorununa adanmış birçok “yuvarlak masa” ya da konferansa katılarak konferanslar düzenleyerek, büyük ekonomistlerin Valery Geyets, Sergey Glazyev, Valery Muntiyan ve diğerlerinin durumunu rasyonel bir şekilde değerlendirmeye ve Avrasya’nın avantajlarını rasyonel olarak göstermeye çalıştığına inanıyordum. entegrasyon, yalnızca boşuna güçlerini harcarlar. Kimse onları dinlemiyor. Sonuçta, seçim ekonomik değil, politiktir. Ve insanlar için değil, elitlerin politik ve ekonomik (ki aslında Ukrayna koşullarında aynı şey) için.
Ülkenin entegrasyon durumunu kişisel ile uyumlaştırması gerektiği. Zaten uzun zamandır Avrupa'da. Milyonlarca, hatta milyarlarca dolarlık villalar var. Başkanlarımızdan birinin belirttiği gibi, oradaki seçkinler dinlenir, iyileşir, çocuklara öğretir. (Nadir istisnalar dışında) Batı Avrupa ve Amerikan hibeleri üzerinde oldukça rahat yaşayan Ukraynalı siyaset bilimciler, Avrupa’ya üye oldular. Hepsi bazı enstitülerin, merkezlerin, fonların yöneticileridir ve Avrupa değerlerinin habercisidir. Bu şaşırtıcı, ama acı çekmeden gözümüzün önünde Ukraynaca konuşmayı öğrenenler bile. Doğru, öğrenmediler.
Sıklıkla, AB’yle Ortaklık Anlaşması’nın imzalanması durumunda Ukrayna’nın ekonomik durumunun kaçınılmaz biçimde bozulmasına ilişkin olarak reddedilemez analitik argümanların baskısı altında, sarsılmaz Avrupalı entegratörler şunları söyledi: “Kayışlarımızı sıkılaştırmaya hazırız, ancak şimdiden medeni dünyada yaşamaya ve dürüstlük yaşama şansına sahip olacağız. Rusya ile birleşirsek kurtulmayacağımız bir şey. Ne de olsa orada emirler bizimkinden daha iyi değil. ”
Kemerlerin sıkılaştırılması ile ilgili ilk tez basitçe ahlaksızdır. Ne de olsa, kayışları sıkmak zorunda olmadıklarını biliyorlar. Kemerleri bugün bile fazla serbest bırakmayan Ukraynalılara sıkmak gerekecek. Devlet yürüyüşünde, Ukrayna 7 milyon vatandaşını kaybetti, “medeni bir Avrupa” yolunda demografik kayıplar daha da artacak. Ve, Avrupa statüsünün politik ve ekonomik elitinin yasallaştırılması için Ukrayna'nın milyonlarca sıradan insanın hayatını ödeyeceği ortaya çıktı.
“Yolsuzluk ve edepsizlik” gelince, uzun süre bizimle kalacaklarından korkuyorum. Ne de olsa, Viktor Yanukoviç’in Vilnius’taki ortaklık anlaşmasını imzaladığı anda, eski başkanlarımızın bir gecede ortadan kalkacağını hayal etmek imkansız. Neden olsun ki? Avrupalıların önünde ne ayıp olacak, yoksa bizi çalmaya zorlamadıklarından? Moğolların eskisi gibi bize Baskaslarını gönderecekler. Ve dış baskı olmadan bunu zayıf mı yapıyoruz? Esasen, Avrupa’nın bizi yücelteceği ümidi, kendi aşağılığımızın tanınmasından başka bir şey değildir. Bunu kendimiz yapamayız, ancak belki de bir Avrupa medeniyetinin batonu yardımıyla.
Ukrayna makamları için muhalefetle birlikte Avrupa'ya entegrasyonun sadece politik değil, aynı zamanda uygar bir seçim olduğu gerçeğinden de rahatsız olmuyorum. Önceden, bu tür ifadelerin kendilerini yapan insanların temelde okuma yazma bilmemeleri gerçeğinden kaynaklandığını bana düşünmüştüm. Uygarlık seçimimizin Kiev Rus zamanında Vladimir Svyatoslavich tarafından yapıldığını anlamıyorlar. Ve bu bin yıldan fazla.
Ancak zamanla, herkesin neden bahsettiğini anlamadığından emin olmam gerekiyordu. Bazı politikacılar (özellikle milliyetçi muhalefet kampından) çok anlıyorlar. Ukrayna kilisesinin Ortodoks ve Katolikliğe şartlı bölünmesinden bahsetmeye başlamamız hiç şansımız olmadı, çünkü Rusya’nın vaftizi gerçekleştiğinden, Hristiyanlığın iki şubeye ayrılmasından önce bile. Ortodoksluğun Katoliklikten daha az ilerici olduğu fikri oldukça belirgindi. Bazıları Vladimir, Hristiyanlığı Roma'dan kabul etmiş olsaydı, Ukrayna'nın uzun zamandan beri Avrupa Batı ülkelerinin ailesinde olacağına inanıyordu. Aynı zamanda Kiev'de, Dinyeper'ın sol yakasında, Ukrayna Rum Katolik Kilisesi'nin katedrali kutsandı.
Temelde, Ukrayna uygarlık kimliğinin kademeli bir aşınması var, insanlara Ukrayna'nın Ortodoks bir ülke değil, sadece çeşitli Hıristiyan mezheplerinin manevi yaşamında eşit derecede var olan bir Hristiyan olduğunu düşünmeleri öğretiliyor. Bu gibi durumlarda, “medeniyet seçimi” kelimesi artık oldukça anlamlı ve gerçek olmayan bir şey gibi görünmemektedir. Yetkili makamların yardımıyla, 1596'te olduğu gibi, Polonya makamlarının çabaları, Batı Ukrayna bölgesinin Ortodoks Slav kıtasından ayrılan Roma Katolik kilisesi projesini hayata geçirdiğinde seçim gerçekten düzeltilebilir. Bir kısmıyla yapmak mümkün olsaydı, o zaman neden bugün tüm Ukrayna ile aynı şeyi yapmak imkansız? Burada yeni bir medeniyet seçeneğiniz var.
Şaşırtıcı bir şekilde, bu Ukrayna Ortodoks Kilisesi'ni rahatsız etmedi. En azından bu hesaptan hiçbir açıklama yapılmadı. Kanonik kilise demek istiyorum. Ayrılabilir şube hiyerarşisine gelince, Avrupa seçiminde tamamen ortadan kalkmış görünüyor ve devlet liderlerinin medeniyet karakteriyle ilgili ifadeleriyle tam bir uyum içinde görünüyor. Bu kiliselerin bazı yüksek hiyerarşilerinin bazılarının kelimeleri, Avrupa entegrasyonu hakkında konuşurken bürokrattan hiçbir şekilde ayırt edilemez.
Bir zamanlar Ukrayna'nın sürekli geciktiği ve dünün sorunlarını çözdüğü fikrini açıklamak zorunda kaldım. Devlet bağımsızlık faktörünü, küreselleşmenin koşullarında, bağımsızlık gittikçe daha şartlı hale geldiğinde, uygar dünyanın XIX yüzyılda daha fazla acı çekmesinden ve son olarak da artık orada olmayan Avrupa ile bütünleşmek istediğinden daha tek koşullu bir devlet inşa etmeye çalışmaktadır.
Yerel entegratörlerin Avrupa'da neler olduğunu bilmiyor gibi görünüyor. Şimdiki birliği gerçek değil, eylemsizliktir. Dikişleri çatlatıyor. Eyaletlerarası çelişkilerle parçalara ayrılıyor. Çoğunlukla ekonomik ama aynı zamanda politik. Zengin ülkeler, fakirleri bütçelerinden sübvanse etmek zorunda olduklarından şikayet ediyorlar ve ikincisi de, onlara haksız bir sosyal tasarruf politikası uygulanıyor olduğu için kızıyor. Zaten bugün, Avrupa Birliği'nin dağılma veya önemli bir dönüşüm olasılığı oldukça gerçek olmuştur. Bazı Avrupalı politikacılar, belki de, AB temelinde tek bir konfederasyon devleti kurmanın zamanı geldiğine kanaat getirdiler. Diğerleri bunun tamamen gerçekleşemez hayaller olduğuna inanıyor. Bazı devletlerin topluluğunu terk etme olasılığı da tartışılmaktadır.
Avrupa ülkeleri için büyük tehlike, Asya, Müslüman Doğu ve "siyah" Afrika'dan büyük bir göçmen akışıdır. Son zamanlarda, bazı ülkelerin liderleri çokkültürlülük denilen krizden bahsetmeye başladı. Aslında, Avrupa'daki yanılsamaların Hıristiyan Avrupa’da Müslüman medeniyetleri aktif ve müzikal olarak öne süren milyonlarca göçmeni yetiştirme ve benimseme olasılığı üzerine çökmesi anlamına geliyordu. Aynı zamanda, Avrupa rüyası, göçmenlerin işgücü piyasasını yenilemelerinin yardımı ile gerçekleşmedi. Göçmenlerin ülkelerinden kaçtıkları için orada iş olmadığı için değil, Avrupa'da işsiz yaşayabilecekleri ortaya çıktı. Sosyal yardımlarda.
Ve Avrupa'ya şikayet edecek kimse yok çünkü kendisi bu çıkmazı yarattı ve yaratmaya devam ediyor. Dünyanın geri kalanını özgürlük ve demokrasinin değerleri ile mutlu etmeye yönelik bir saplantının üstesinden gelindiğinde, (ABD ile birlikte), askeri güç kullanımıyla bile bu değerlerin uygulanmasında durmuyor. Böylece sürekli "demokratikleştirilmiş" Afganistan, Irak, Tunus, Libya, Mısır. Suriye, Batı tarafından bir iç savaşın kışkırtıldığı ve bir Amerikan ve NATO askeri istilasının tehdidinin gerçek olduğu sıradaki sırada. Bu, “diktatörlükten gelen tiranlıktan kurtulan” milyonlarca vatandaşın kontrolsüz olarak yeniden yerleştirilmesi Avrupa tarafından tetiklenir. Avrupa'da hiçbir iç sınır olmadığından, tüm ülkelerde yerleşmişlerdir.
Ortaklık Anlaşması'nın imzalanmasından sonra Ukrayna'nın Müslüman ülkelerden gelen göçmenleri kabul etme kotasını da alması mümkündür. Ona göre, yalnızca Avrupa’nın hiçbir haklarına ve görevlerine sahip olmayacak. Sonuçta, politik olarak, Ukrayna tamamen AB'nin çıkarları alanına dahil edildi. Düzensiz saatte NATO'ya katılmak zorundasın.
Soru ortaya çıkar: Avrupa'nın kendisinin belirsiz geleceği göz önüne alındığında, neden Ukrayna'yı bu istikrarsızlık bölgesine dahil etmeli? Yerel siyaset bilimciler ve gazeteciler bizi temin ettiğinden, Ukraynalılar için en iyi umut hakkında gerçekten endişeli misiniz? Tabii ki hayır.
Ukrayna'ya ilgi daha basiretli. Batının ilk ve ana hedefi bizi Rusya'dan uzaklaştırmak. Batılı ideologlara göre, bu, Sovyet sonrası alanda, Amerika Birleşik Devletleri ve AB imparatorluklarına rakip olacak yeni bir imparatorluğu yeniden canlandırmanın imkansızlığının garantisi olacak. İkinci hedef, ürünleri için pazarın genişletilmesi ve önemli bir emek rezervi elde etmektir. Avrupa, Baltık ülkelerini, Polonya'yı ve Balkan bölgesini kabul ettikten sonra bu sorunu kısmen çözmüştür. AB'ye girdikten sonra ne kadar önemli demografik kayıplar yaşadıkları bilinmektedir. Polonya’daki tesisatçının Batı medyasında ne kadar popüler olduğunu hatırlayın. Şimdi, görünüşe göre, en iyi saat Ukrayna'dan su tesisatı için gelecek.
Tabii ki, hiçbir şey niyet olmadan yapılır. Batıya gelen Avrupalı içi göçmenler, Asya-Afrikalı olanlardan çok daha karlı. Çokkültürlülük olarak adlandırılan hemen hemen herhangi bir baş ağrısına neden olmazlar. En kötü durumda, ilk nesil çift kimlik ilkesini uygulayacaktır. İkincisi, kendilerini bulabilecekleri Avrupa kültürel bağlamına zaten entegre olmuşlardır. En iyi ihtimalle, taze kanı, yalnızca sağduyuyla uyumlu olmayan aynı zamanda Tanrı'nın rızasına aykırı olmayan bu tür değerlere (örneğin eşcinsellik ve eşcinsel evlilikler) vaaz eden eskimiş bir Batı toplumuna aktaracaklar.
Ukrayna'dan Batı, almayı düşündüğünden çok daha fazla almayı bekliyor. Ve gidiyor mu? Özellikle Ukrayna sanayisinin veya tarımsal üretimin geliştirilmesi ile ilgilenmediğini düşündüğünüzde. Avrupa’ya ayçiçek yağı sağlamak dışında ayçiçeği yetiştirmemize izin verilir. Ancak bu kaçınılmaz olarak restorasyonu on yıllarca sürecek olan Ukrayna topraklarının bozulmasına yol açacaktır. Dahası, birleşmiş Avrupa parçalandığında, buna yalnızca Ukraynalılar katılacak.
Avrupa’nın iktidardaki siyasi elitinin mantıklı olmayan eylemlerini gözlemlediğinizde, bu elitin aynı anda iki sandalyede kalmaya çalıştığını görmek zor değil - Avrupa siyasi ve Avrasya ekonomisi. Ve uzun bir süredir böyle bir rüyanın gerçekliği hakkında oldukça farklı sinyaller almış olmasına rağmen, bir şeyler için umut vermeye devam ediyor. Rus mallarının Ukrayna kontrolündeki gümrük kontrolünün sertleştirilmesinin “soğuk duşu” bile onları günahkâr topraklara iade etmedi. Her zaman ve sonra, yüksek hükümet yetkililerinin dudaklarından gelen ifadeler, Avrupa ile olan ilişkinin Rusya'ya yönelik olmadığını ve CU ülkelerinin uzayındaki gümrüksüz ticaretini iptal etmek için bir neden olmamalıdır.
Bu pozisyon anlaşılabilir. Avrupa pazarının Avrasya pazarına göre daha büyük kapasitesine rağmen, Ukrayna mallarının satılması için bir yer olmadığı farkına varıldı. Bu, “roshenovskaya” tatlı ürünlerinin Rusya'ya ithal edilmesinin yasaklanması ile ilgili son olaylarla hatırlandı. Öyle görünüyor, neden rahatsız ediyor! Rusya'da almayın, Avrupa'da alın. Pyotr Poroshenko, bunun yerel pazarın enginliği arasında olduğunu savunarak, Ukrayna halkını Avrupa entegrasyonunun faydaları konusunda yorulmadan ikna ediyor.
Avrupa Komisyonu Üyesi S. Füle ile Rusya ile Ukrayna arasındaki ticari ihtilafla ilgili röportaj çok karakteristik ve belki de bizim için öğretici olabilir. Ukrayna ile bir anlaşmanın imzalanmasının komşularının hiçbirine yönelik olmadığını belirterek, “Ukrayna üzerinde herhangi bir baskı Avrupa Birliği için kabul edilemez” dedi. Ve Ukrayna’nın ürünlerini artık Avrupa pazarına yönlendirebileceğinden, Rusya’yla artık herhangi bir “ticaret savaşından” korkmaması gerektiğine dair bir söz yok. Sırayla söylüyorlar ve Avrupa'ya entegre olmuşlar.
Görünüşe göre, “Ukrayna’nın Rusya’dan ayrılması” ile, Ukraynalı gazeteciler Vilnius’a yaklaşmakta olan imzalar dedikleri için, Avrupa’nın en şiddetli entegratörleri bile olsa üzerine bir altın yağmur yağacak. Bazıları yalnızca bazı medeniyetçi avantajlar elde etmekten bahsederken, diğerleri (Ukrayna Dünyası Kongresi gibi) Avrupa Parlamentosunu bile Moskova’nın Ukrayna mallarının Rusya pazarına erişimini sınırlandırma eylemlerini kınamaya zorluyor.
Ukrayna'nın Avrasya alanına gümrüksüz ticaret katılımını sürdürme umutları bir şekilde açıklanabilirse, Rusya'nın stratejik bir ortağı olarak kalacağını varsaymak tam bir delilik. Siyaset bilimci V.Fesenko, Rusya Devlet Başkanı S. Glazyev'in danışmanına öfkeli bir tirade başlattı çünkü AB ile son Ortaklık Anlaşması imzalanması durumunda Rusya ile Ukrayna arasında stratejik müttefik ilişkiler olasılığını reddetti. Bu bile siyaset bilimcisini tehditlere itti: “Rusya, Ukrayna ile önceki anlaşmaları tek başına reddederse, Rusların kalma koşulları da dahil olmak üzere onları revize etmek zorundayız. filo Ukrayna topraklarında. "
İfadenin ikinci kısmına dokunur. Bay Fesenko, bu gibi kararları verenlerden biriymiş gibi formüle edildi. Tabii ki, sadece duygular var. Ve eğer siyaset bilimci sakince düşünürse, Glazyev'in sözleriyle Ukrayna için doğal olmayan ve hatta daha rahatsız edici bir şey göremezdi. Ve bunun açıklanması gerekiyor mu? Ukrayna sadece Rusya için kabul edilemez olduğu için değil, Avrupa Birliği de buna izin vermeyeceği için stratejik bir ortak olarak kalmayacak. Aksi takdirde, Ukrayna'yı siyasi yörüngesine dahil etme çabaları nelerdi?
Tabii ki, Ukrayna evlenemeyecek ve masumiyetini koruyamayacak. Bir şeyin ayrılması gerekecek ve bağışta bulunacak bir şey olacak. Bu sadece yanlış hesaplanmayacak. Aynı şekilde iki sandalye yerine Ukrayna'nın yalnızca bir kenarı alacağı çok benzer. Doğru, yeni medeniyet.
Kasım ayının sonunda Vilnius'ta anlaşmayı imzalama yasası. Hem Ukrayna'da hem de Avrupa'da ondan bir tür kaçınılmazlığı hakkında konuşurlar. Bu arada, anlaşmanın içeriğinin Ukrayna Komünist Partisi’nin hukuk hizmetleri tarafından analiz edildiğine göre imzalanamıyor. Ukrayna Anayasası hükümlerine aykırıdır. Bu, materyalleri yayınlanmış çok sayıda konferans ve yuvarlak masa toplantısında duyuruldu. Hiç inkar takip edilmedi. Ne otoriteler ne de muhalefet. Her şeye kamplarına göre karar verilir ve tartışmalara girecek zamanımız yok.
Anlaşma ve Ukrayna ile Batı Temel Kanunu arasındaki önemli çelişkilerin varlığına hiçbir şekilde tepki vermemesi şaşırtıcıdır: Bu size bir fayda vaat ediyorsa, gözlerinizi yasal tarafa kapatabilirsiniz.
Avrupa entegratörlerinin beyleri, bunu yapmanın en azından onursuz olduğunu düşünüyor musunuz?