Cumhuriyet Bayramlarının günlerini ve gecelerini sabahlara kadar ayakta geçiren O zevkli, keyifli ve neşeli Atatürk, hayatının son Cumhuriyet Bayramının gününü ve gecesini Dolmabahçe sarayının bir odasında ölüm döşeğinde geçirdi. Süzülmüş, takatsiz ve solgundu O büyük adam. Artık günler değil saatler sayılıydı son yolculuk için. Kesik kesik konuşuyor, etrafında boğazları düğümlenen o anların son şahitleri zor da olsa neşelensin diye birkaç söz ediyorlardı.
Bir aralık pencereden bol ışıklı saçıldı. Elektriklerle donanmış bir Boğaziçi Vapuru, Sarayın rıhtımına demir atacak kadar yanaşmıştı. Alkışlar ölümün kanat gerdiği bu odanın duvarlarında yankılanıyor, biraz da olsa matemi bastırıyordu. Üniversite öğrencileri durumdan azda olsa haberdar beklide son defa görmek için vapurlu bir tebrik düzenlemişlerdi.
Son kalan takati pencere kenarını işaret etti. Büyük bir itina ile sanki fırtınada bir yumak pamuğa sarılır gibi kollarına girdiler büyük adamın. O’na göre saatler süren bir zaman gibi pencere kenarında hazırda bekleyen ahşap sandalyeye oturtuldu. Bir an önce görmek istiyordu sevgi seli ile sarayın duvarlarını yumruklayan kalabalığı. Ses tonlarında son bir kez sarılalım ne olur yalvarışları yükselen gençlere dokunamamanın verdiği ıstırabı Ata’nın nemli gözlerinde görenlerin yüreğini yırtıyordu. Ayağa kalkmak istedi kalkamadı. Ölümsüz ruhu ve cesareti hala dipdiri ayaktaydı lakin ömrü boyunca hiç eğilmemiş, hiç yıkılmamış, hiç yenilmemiş bu büyük adama bedeni artık eşlik edemiyordu.
Yıllar önce Anadolu’da koluna giren milyonlarca insan gibi, bu defa iki yaver eşlik etti. Eliyle bir vapur dolusu genci selamladı. Gökleri delen, kulakları sağır eden marş yükseldi semaya.
‘’Dağ başını duman almış, gümüş dere durmaz akar
Güneş ufuktan şimdi doğar, yürüyelim arkadaşlar’’
Atatürk yanındakilere döndü. Cansızdı, fakat gözlerinde zekânın ve iradenin ışıkları parlıyordu. Fütursuz ve üzüntüsüz bir sesle sanki gençler işitecekmiş gibi:
Bu bayramlar , bu Cumhuriyet ve yarınlar sizindir, güle güle evlatlarım!..
Bu son bayramın , son sözleriydi..
Eylül 2020
Okan Onur