İngiltere’de Norman, Avrupa’da ise Roman üsulü sanat olarak geçen Romanesk sanat, 1066 yılında Normanlar’ın İngiltere’yi işgal etmesi ile başlamıştır. Ortaçağ Avrupası’nda etkili olan bu mimari, 10.yüzyıldan 12. yüzyıla’a kadar sürmüş, Gotik mimarinin ortaya çıkışıyla son bulmuştur.
Genelde bu mimarinin örnekleri kendini Ortaçağ tipi büyük manastırlarda gösterir.
Romanesk tipi kiliseler ise taştan yapılmış kalın duvarları ve masif kuleleri ile şato gibi görünürler.
Roman anlayışla yapılan bu dini yapılar savaş zamanlarında sığınak olarak da kullanılırlardı. O nedenle daha güvenli olmaları için bu yapıların duvarları kalın ve uzundur. Bu özelliklerinden dolayı Roman Sanatı kaba olarak nitelendirilmiştir.
Pencerelerinin yüksekte ve küçük olmasından dolayı da yapıların içleri loş ve karanlıktır.
Skolastik felsefenin etkin olduğu bu dönemde, resim sanatının amacı kilise duvarlarını süslemekti. Resimlerde, İncil’de geçen olaylar soyut bir şekilde işleniyordu.
Bu dönemde mimari ön plandaydı. Diğer sanat dalları mimariye hizmet eder haldeydi. Ama 600 yıllık aradan sonra heykel sanatı ilk defa bu dönemde tekrar kullanılmaya başladı. Heykel sanatı mimariden ayrı düşünülemezdi.
Romanesk dönemi heykelleri sadece iç mekanlarda bulunmakla kalmıyor, dış mekanlarda hatta sütun başlıklarında bile bulunuyordu.Dönemin heykeltıraşları ve ressamları estetiğe önem vermemişler, basite indirgeyerek kolaya kaçmışlardır. Kimi zaman renkler de önemini yitirmiştir.
Romanesk mimari üslubuna Avrupa’nın her yerinde rastlanır. Ama en tipik örnekleri Almanya, İngiltere ve Fransa’da toplanmıştır. Bu akım 12. yüzyılın sonuna kadar bile kalıcı olamamış ardından Gotik Sanat furyasının başlamasıyla hızlıca son bulmuştur.
Southwell Minster Katedrali, Birleşik Krallık