Benim burada bir kuzum var, adı Ezgi. Ama pek güzel, pek şirin bir şey bu Ezgi. Kuzucum kuzum kuzucum diye seviyorum. O da bana Ebru Abla diyor, pek bir hoşuma gidiyor. Böyle kardeşim gibi, sevesim, mıncıklayasım filan geliyor. Kıvır kıvır upuzun sarı saçları, renkleri gözleri var. Böyle minicik sevimli çok güzel bir kuzu. Pembe sırt çantasını sırtına takıp bir gidesi var, ay allahım ısıriyim yani.
Küçük olduğuna bakmayın, akıl veriyor çok bana, çok destek çıkıyor. Bir sohbet ediyoruz, bıcır bıcır konuşuyoruz. O beni anlıyor, ben onu anlıyorum, kendimce...
Bir makarna yapışı var. Allahım hayatımda böyle makarna yapma şekli görmedim, bu kadar lezzetli de makarna yemedim. Ezgi'den öğrendikten sonra ben de makarnayı hep öyle yapmaya başladım. Ama yok yani onun makarnası gibi olmuyor.
İşte bu güzel kuzu bugün doğdu. Tam 20 yaşında oldu.
Ezgicim,
Hep çok mutlu ol. Hep özgür bir kuzu ol. Gerektiğinde sürünün peşine takıl. Yeri geldiğinde sağduyunun sesini dinle, başka otlakları keşfet, kendi başına, özgürce. Hiçbir çobanın seni ezmesine izin verme. Daha yaşayacağın o kadar çok 20 yıl var ki, sağlıklı, mutlu ve gönlünce yaşa. Sevdiklerinden hiç ayrılma. Sevmediklerine yanaşma. Sen istedikten sonra başarı, mutluluk hep yanında, yamacında olacak. Nice 20 yaşlara...
Şimdi Ezgi'yi bu kadar sevdim, yazdım bi şeyler. Diğeri kıskanmasın. Ezgi'nin ekurisi de Sezgi. İstanbul'da aynı okulda okuyorlar, burada yurtta birlikte yaşıyorlar. Çok iyi dostlar bana. Sezgicim sen bu blogu okumasan da, okuma ihtimaline karşı yazayım dedim, seni de çok seviyorum. :)))
Ezgi'ye de 5 euro borcum vardı, unutmadan vereyim.