Dertlerini anlatmaktan yorulan, özveriyle çalışan, Covid-19 pandemisinde ailelerinden uzak kalan, hayatlarını kaybeden, şiddete uğrayan, her şeye rağmen severek ve özveriyle görev yapan sağlık çalışanlarımızın hakları ödenmez. Kurdukları kısa cümleler büyük sorunlara işaret ediyor. İşte onlardan birkaçı.
“YAPTIĞIMIZ İŞİN DEĞERİ YOK”
Yoğun bakım hizmeti ekip işidir ve 24 saat süreklilik ister. Parayla insanların 365 gün ve 24 saatlerini satın alabilir misiniz? Hastalarımızın 24 saatin her dakikasında bize ihtiyaçları var. 5 dakikada beyin hipoksik kalır ve kan akımı olmazsa beyin ölümü gerçekleşir. Bu nedenle bir yoğun bakım doktorunun hastasını yaşatmak için hep diken üstünde yaşadığı unutulmamalıdır. Bence en büyük problem bakış açısı. Sağlık otoritelerinin bize olan bakış açısının değişmesi gerek. Yoğun bakımlara inşaattan oluşan mekanlar gözüyle bakılmamalı. Örneklerle anlatmak gerekirse, ekip kavramının önemi bilinmiyor. Yoğun bakım denilince mekanik olarak sadece yatak sayısı düşünülüyor. Canla başla çalışan hemşirelerimizin aldığı ücret düşük. Kısaca yaptığımız işin değeri yok. Bu bakış açısının değişmesini diliyoruz.
“MEVCUT SİSTEM BABAMIZIN CENAZESİNİ ALMAYA GİTMEMİZİ GÜÇLEŞTİRİYOR”
Pandeminin ilk zamanlarında İstanbul’da aile sağlığı merkezlerinden birinde görev yapan bir meslektaşımız, Covid-19 nedeniyle yoğun bakıma alınan babası ve yine evde bekleyen hasta eşinin yanında olamadı. Olabilmek için çok çabaladı. Onun yaşadığı zorluk karşısındaki çaresiz çırpınışı hem insani olarak hem de mesleki bir haksızlık olduğunu düşündüğümüz için bizi de çok üzdü. Eğer kişisel çabaları sonucu ASM’de yerine bakabilecek bir meslektaşını bulamasaydı ailesinin yanında olamayacak ya da maaşı kesilecekti. Sonuçta aile hekimimize destek yine yoğun çalışan ama desteğini esirgemeyen bir başka aile hekiminden geldi. Bu destek olmasaydı mevcut sistem gereği arkadaşımız babasının cenazesini almaya bile gidemeyecekti.
“ASİSTANIMI ARKADAN SALDIRIP YUMRUKLA DARP ETTİLER”
15 gün kadar önce dermatoloji asistanım, bir hasta yakını tarafından arkadan saldırıya uğradı ve yumruklanarak darp edildi. Beklenmedik bu saldırı karşısında psikolojisi çok bozuldu ve kısa bir rapor aldı. Bu duruma hem asistanımız özelinde hem de ülke genelinde biz hekimlerin en büyük sorunlarından birine çözüm bulunamaması nedeniyle çok üzülsek de çaresiz kaldık. Sonuçta şiddet uygulamayı kendine hak gören hasta ve hasta yakınları arasında görevimizi korunmasız şekilde yapmaya devam ediyoruz. Asistanımız ise bozuk ruh halini toparlamaya fırsat bulamadan işine geri döndü.
ASİSTANIMIZ ASIL İŞİNE ODAKLANAMADIĞI İÇİN İSTİFA ETTİ
Sağlık Bakanlığı na sayısız başvurumuza rağmen acil servislerde yaşanan kalabalık ile ilgili sorunun çözümü için gereken adımlar atılmadı. Birinci basamakta veya poliklinikte çözülmesi gereken sorunlar için acil servisler kullandırılıyor. Kullandırılmakla da yetinilmiyor ve özendiriliyor. Yakın zamanda bir asistanımız acil servisteki yeşil alan uygulamasını kastederek, “Ben 24 saat çalışan aile sağlığı merkezinde görev yapacağımı bilsem uzmanlık sınavına girmezdim. Bu koşullarda acil hasta bakma eğitimine odaklanabilme şansım yok” diyerek istifa etti.