Bektaşi kaynaklarında Hacı Bektaş-ı Veli için çok sık kullanılan bir de Hünkar lakabı vardır.
Hacı Bektaş-ı Veli’ye Hünkar denilmesi de yine onun bir kerametine bağlanmaktadır.
Hocası Lokman Parende bir gün Bektaş’a ders verirken abdest almak için dışardan su getirmesini ister. Bunun üzerine Bektaş, “Hocam, bir nazar etseniz, mektebin içinden su çıksa da dışardan su getirmeye muhtaç olmasak.” cevabını verir. Lokman Parende ise “Buna gücüm yetmez, gücün yetiyorsa sen yap.” deyince Bektaş, el kaldırıp dua eder, hocası da “Amin” der. Bektaş elini yüzüne vurup secdeye kapandığında mektebin ortasından bir pınar akmaya başlar.
Hacı Bektaş’ın bu kerametini gören hocası Lokman Parende sevinçle “Ya Hünkar!” demekten kendini alamaz. Bundan sonra da Bektaş Veli’nin adı “Bektaş Hünkar” kalmıştır.
Ancak bu anlatımlarda tarihî gerçekliklerden ziyade menkıbevî anlatımlar ön plânda yer almaktadır. Esasen onun hayatında menkıbe genel olarak birinci dereceden bir yere sahiptir. Bu bakımdan onun menkıbevî hayatı üzerinde biraz daha durmamız uygun düşmektedir.