Ben dedemde kalmaya gitmeye bayılırdım. Tam çarşının ortasında olduğu için, içeriye doluşan insanların sesleri, karşıda kokoreççi, yanında dönerci, onun yanında kuruyemişçi, onların tam karşısında iki büfe, onun yanında pastane, sabahları kürt börekçi... Sabahtan başlardık, ben istemeden o alırdı. Börek, kokoreç, sosisli sandviç, döner, çikolatalı puding, evde de pişirirdi bazen, kıymalı börek, pilav, hoşaf, kuzu pirzola, sovanlı çoban salata, çayına da doyum olmazdı.
Taş merdivenlerden çıkınca, kahverengi ahşap kapı karşılardı bizi, anahtarı, tatlı kaşığı büyüklüğünde... Beyaza boyamışlar şimdi.
Tam benim durduğum yerde, yine koyu ahşap kahverengi, aslan başlı ayakları olan oyma bir yemek masası vardı. 6 tane tonet sandalye ve kasanın olduğu yerde de tel dolap. Kafesli kapı yeni takılmış, demir kapı vardı. Tavan aynı, kapının üstünde ki göz göz pencerelerde olduğu gibi duruyor. Yerler ahşap ve üzerinde muşamba vardı, laminant parke kaplamışlar. Solda ki ilk oda oturma odasıydı. O basamaktan inip çıkamazmışım, dedem her gittiğimde hatırladırdı bana..." Hey gidi günler hey, evlenecek kız oldun....şu basamaktan inip çıkamazdın." sonra... " Bugünde akşam oldu.... bugünde bitti... bugünü de yedik, bitirdik."
"Dede neden öyle söylüyorsun, daha öğlen olmadı..." Daha küçücükken , dedemde ölüm korkusunu hissetmiştim.
Holde durduğum yerden çektiğim, arkada ki yatak odası.Sol tarafta iki kişilik yatak ve sağ tarafta camın kenarında uzun çekmeceli bir şifonyer. Adamın oturduğu yerde de benim bebeklik arabam vardı. Büyük tekerlikli , lacivert, beşik niyetine de kullanılan. İsviçre'den dönerken getirmişler, dedemde vefat edene kadar halen saklıyordu. Bana çok düşkündü. Bunu her gittiğimde bana doyasıya hissettirirdi. Hatta annemin, babamın sevdiğinden daha çok sevdiğini düşünürdüm. Bana bazen " Ah kızım sen olmasan ben ne yaparım " derdi.
Holde durduğum yerden oturma odasının görünümü. Camın kenarında bir divan, hemen kapının sağında bir divan vardı. Karşı duvarda vitrin.
Anılar çok güzel. Bu evi dedem öldükten bir yıl sonra görmeye gittiğimde, yine bir Cafe yapmışlardı. Evin içine girmiş olmak beni, çok ağlatmıştı. Hıçkıra hıçkıra ağlamıştım. Dükkan sahipleri çok üzülmüştü. Bu sefer gittiğimde, Cafe yeni el değiştirmiş, bir ay olmuş. Onlarla da sohbet ettim. Aslında isterdim, dedemin oturduğu camın önünde bir kahve içmek ve o pencereden dışarıya bakmak, pencereyi kaldırarak. Ama yüreğim dayanmadı. Bir daha ki sefere.....
Dedecim!
Seni çok özledim, o gün hiç ağlamadım, çünkü sen uzak ülkelere tatile gittin benim için. Ben seni hep yanımda hissediyorum. Rüyalarımda bazen sık sık, bazen ara ara, evin içinde dolaşıyorum, seni ziyaret ediyorum, sana yemek getiriyorum, okula giderken uğrayamadığım için, akşam dönerken gelip, anahtarla içeri girip, sen uyurken yanağına yine öpücük konduruyorum. Sonra eve dönüyorum. ....................