Güzel bir pazar sabahına günaydın. Bu kitabı çok büyük heveslerle almıştım. Yine "NEW YORK BESTSELLER" yazısına kandım. Kitabın başından itibaren kendimi mükemmel bitmesine hazırladığım için belkide yavan geldi. Polisiye okuyan biri sonunu çok kolay tahmin eder.
Neyse kitabı bu kadar batırdığım yeter. Konusu ise;
Rachel her gün bindiği Ashbury-Euston treninin minik camından başkalarının hayatlarını izlemeye başlar. O cam onun için bir sinema perdesi gibidir. Uzaktan izlediği hayatlar düşündükleriyle kendi senaryolarını kurgular. Trenin her kırmızı ışıkta duruşunda yarı banliyö tarzındaki 15 numaralı ev onun favorisidir. Jason ve Jess onun senaryosunun baş karakterleridir. Jason koyu renk saçlı, yapılı, koruyucu, kibar ve harika kahkahası olan biri. Jess ise ufak tefek, güzel, açık tenli, kısa seçilmiş saçları. Çillere bezenmiş hoş elmacık kemikleri olan bir kadındı. Hayır hayır bunların hiçbiri gerçek değildi çünkü hepsi Rachel'ın hayal gücünün ürünüydü. Uzaktan Jess'in çilleri görünmüyordu. Jason'un ise kahhası duyulmuyordu. Hatta adının Jess ve Jason adlarını Rachel koymuştu. Zamanla Rachel için onlar gerçek aşkın simgesi olur ve onların hayatlarını izlemek tek zevkidir. Sonra bir gün Jess ortadan kaybolunca mükemmel çiftin hayatına dalan Rachel aslında herşeyin çok farklı olduğunu anlar. Kendini bir amacı varmış gibi hisseder ve bu bilinmezliği çözmeye adar.