Öncelikle, hamile bir kadın eğer o bebeği doğurmak istemiyorsa kimse onu buna mecbur edemez. Kürtaj her kadının hakkıdır.
Ama kürtaj kadınların özgür olması için, kendi bedeni üstünde kendisinin söz sahibi olması için bir haktır. Bir kadını bebeğini aldırmaya zorlamak ise asla, hiçkimsenin hakkı olamaz!
Hamile olduğumu söylediğim arkadaşlarımdan bazıları, aldırıp aldırmayacağımı sordular. Evli olmamak, eğer doğurmak istiyorsan, bebeğini aldırmanı gerektirmiyor. Buna mecbur değilsin.
Ayrıca, hamile kalıp da kürtaj olan kadınların herhalde hiçbiri, sevine sevine yaşamıyordur bunu. Bebeği olmasını istemese bile, bir kadın ister mi başından bir kürtaj geçmesini? Başka başka yerlerde, birbirini hiç tanımayan iki ayrı kadın, kocalarının zorlamasıyla kürtaj olduktan sonra nasıl acı çektiklerini, ağlayarak anlatmışlardı bana. İkisi de orta yaşlıydı ve sonra başka çocukları olmuştu, ama o çocuğa bakarken de aldırdığı bebeğini düşündüğünü anlatmıştı biri. Diğeri, kız olacağını hayal ettiği o bebeğin bazen rüyalarına girdiğini söylemişti. Aldırmasaydım şimdi şu yaşta olacaktı, diyorlardı ikisi de.
Amacım kimseyi kürtajdan caydırmak değil. Fakat bu dönüşü olmayan bir karar ve sonra çok pişman olabilir insan. Kafanız karışıksa bu konuda kadınlarla konuşun… Erkekler için, “ben şimdi hazır değilim, bunu aldıralım, istersen ileride yine çocuğumuz olur” demek daha kolay (duymuştum böyle diyen birini). Ama o bebek bu bebek olmayacak. Tabii ki her kadın, her hamilelik birbirinden çok farklı, bir çok insan için kürtaj en iyi yol olabilir. Bence insan önce kendi kendini, açıklıkla dinlemeli. Eğer sonra bunu içinizde bir yara, bir acı olarak taşıyacak gibi bir insansanız, kürtaj size göre olmayabilir…
Kürtaj hakkında tıbbi bilgi için e-gebelik.net adresini tavsiye ediyorum. Kararınızı verirken, aynı sitenin hafta hafta gebelik bölümünden, o bebek ihtimalinin ne durumda olduğuna bakmanızı da tavsiye etmeden geçemeyeceğim…
Yazdıklarıma baktım da, kendimden yola çıkıp anneyi düşünerek yazmışım. Erkekleri, babayı veya baba adayını, hatta dedeleri ve geniş aileyi de düşünmek lazım. Bir adamdan hamile olan ve çocuğu isteyen bir kadın varsa, o adamın da bebeği istiyor olması, iyi bir baba olmak istemesi herhalde en güzeli. İster beraber yaşıyor veya bir ilişkiyi sürdürüyor olun, ister ilişki bitmiş olsun, ayrı hayatlar yaşanıyor olsun, bir bebeği olmasından erkeğin de pişman olacağını sanmıyorum. Kendinizi buna hazır hissetmiyor da olabilirsiniz. Nasıl bakarım, aileme ne derim, bu çok büyük sorumluluk, gibi kaygılarınız varsa elbette siz de haklısınız. Hayat sizin de hayatınız, çocuk sizin de bebeğiniz ve sizin de hayatınız değişebilir… Ama değişmeyebilir de: ben bu çocuğun sorumluluğunu almıyorum demek ve aradan çekilmek, bir kadını çocuğu aldırmaya zorlamaktan çok daha insani bir yol bence. Çocuğuyla ilgilenmeyen, hatta onu döven, hatta taciz eden kötü bir baba olmaktansa gölge etmemek daha iyi. Ayrıca, bebek sonuçta anneye bağımlı ve onun hayatını değiştiriyor, babanın hayatını çok daha az değiştirerek destek verebileceği bir sürü yol bulunabilir… Üstelik, bu hamilelikten siz de en az kadın kadar sorumlusunuz, bu sorumluluk bencil olmadan düşünmeye çalışmayı gerektiriyor!