Kocaeli’de sendika ve toplu sözleşme denildi mi akla ilk gelen isim O idi.
Kendisiyle yaklaşık 20 yıl önce Kartonsan Fabrikası önünde yağmurlu ve soğuk bir havada tanışmıştık.
İsmail Gürel Lastik-İş Sendikası Kocaeli Şube Başkanı rahmetli Vahdettin Karabay ise genel başkandı.
Türkiye ekonomik olarak sarsıntı içinde, emek yoğun kent olan Kocaeli’nde ise hemen her gün lokavt, grev kararları…
Grevde olan işçilere ve Selüloz-İş Sendikası yöneticilerine destek vermek için Kullar’daki Kartonsan fabrikanın önündeydi Karacan…
Açık kahverengi beyaz çizgili takım elbisesi ile…
Dostluğumuz o gün başlamıştı. Karacan sendikanın iyi yönetilmediğini, bu durumu düzeltmek için yola çıkacağını açıklamıştı.
Sendikanın yürüyüş yolundaki Kocaeli Şube Başkanlığı fiziki olarak yetersiz ve bakımsızdı. Genel merkez yönetimine ise neredeyse kayyum atanmak üzereydi.
Tabii kongrede işi çok zor, rakibi güçlüydü.
Ancak Karacan gücünü kendisi gibi olan işçilerden alıyor, özellikle kentte bulunan lastik fabrikalarındaki delegelerden yoğun destek görüyordu.
Kıyasıya geçen genel kuruldan başarıyla çıkan Abdullah Karacan, tecrübeli Vahdettin Karabay’ı sandıkta yenerek daha 40’lı yaşların başında büyük bir sorumluluğun altına giriyordu.
Karacan’ın o kararlı heyecanlı yüzü hala gözlerimin önünde…
Çok kısa bir sürede Kocaeli Devlet Hastanesi’nin yanında 3 katlı bir binayı Kocaeli Şubesi’ne kazandırdı. Ancak onun heyecanı henüz bitmemişti.
Sendikaya yakışır bir genel merkez hayali olduğunu hep söylüyordu. Yanılmıyorsam 2003 yılıydı, Karacan en büyük ideallerinden birini gerçekleştirmenin mutluluğunu yaşıyordu. Üsküdar’da sendikanın kurucu başkanı Rıza Kuas’ın adı verilen genel merkezin açılışı büyük bir şölen havasında gerçekleşmişti.
Sendikayı yeniden ayağa kaldıran Karacan’a olan sevgi 2004 yılında alınan grev kararı sonrasında takındığı onurlu duruşu ile daha da büyümüştü.
İzmit Çukurbağlı işçi Abdullah Karacan, tırnaklarıyla kazıyarak çıktığı genel başkanlık koltuğunda işçilerin artık ağabeyi, lideri olmuştu. Karacan’ın toplu sözleşme görüşmelerindeki işverene gösterdiği tavır işçiler arasında ona karşı olan sevgiyi daha da büyütmüştü.
Zor şartlarda çalışan lastik işçilerinin aileleriyle vakit geçireceği bir sosyal tesis kurmayı göreve geldiği ilk günlerde hayal ediyordu. Karacan bu hayalini de gerçekleştirdi.
Otel projesi onu manevi olarak çok yıpratsa da sendikaya Başiskele’de 5 yıldızlı bir otel kazandırdı.
Abdullah Karacan sendika üyesi işçilerin daha iyi şartlarda yaşaması için elinden tüm çabayı gösterdi.
Kendisi ile yaklaşık 20 yıl süren dostluğumuz vardı. Bir sendika başkanını değil bir arkadaşı, ağabeyi yitirmenin acısını yaşıyorum…