Yavaş
Mary Sojourner, bir çöl kanyonundan yürüyüş yapanların her zaman yürüyüş yapanlardan farklı olduğunu gösteriyor.
Büyü olduğunu biliyordu. Onun bir pislik olduğunu biliyordu. Sevgilim, Büyücünün Çırağı'nın kalbine dövme yaptırırken Mickey Mouse ile akıllı, komik bir kaya tırmanıcısıydı. Ben daha yaşlıydım. İkimiz de dayanamayacağını biliyorduk. "Yaşlarımız arasındaki fark bu değil," dedi. Bizim nesillerimizdeki fark bu.
Bana en sevdiği sözler, "Yavaşla" oldu.
Onları kendisine porsuk adını kazandıran alçak tüylü sesle söyledi, yüksek çöl bazaltının üzerinde, antik bir Hopi harabesinde bir plazanın kenarında otururken, uzman dokunuşlarıyla birbirimizi çıldırtırken söyledi. "Yavaşlatmak."
Badger, üç çocuk annesi olduğumu biliyordu. Warp hızında olmak zorundaydın, dedi. "Ama o günler bitti. Dünyanın her yerinde biz varız. "
Elbette yapmadık.
Badger hayatının geri kalanına doğru yola çıkmadan hemen önce - yanına gümüşle boyanmış The Drudge Skeleton * ile 1980 siyah Toyota pick-up'ta - o, en iyi arkadaşım Everett ve ben küçük bir kumtaşı kanyonuna doğru bir patika yoluna gittik. Verde Vadisi.
Haziran başında yumuşak bir öğleden sonraydı. Kanyona giden yıkamaya gittik. Pembe kumtaşı henüz kıpkırmızı olmamıştı. Gölgeler günün sıcağından geriye kalanları yedi. Ev bir akasya sürtünerek küfretti. O elini uzattı. Arkaya kan damladı. Rönesans Faire sesiyle, "İyi delikanlı," dedi sevgilim, "şimdi kan içindesin."
Ev gözlerini devirdi. Çocuktan yirmi yaş büyüktü. Kofa'daki ağartılmış ülkedeki Tetons ve Wind Rivers'da, Mojave kayasındaki cehennem-yeryüzüne açılan portallara benzeyen yarıklara tek başına yürüyüş yapıyor. Büyücülük ve cüretkârlık konusunda pek sabrı yoktu.
Beyler önden kanyon ağzına hücum ettiler. İkisinin de gonzo'yu gezdiğini hiç bilmiyordum. Testosteron moleküllerinin mızrak dövüşü yaptığını düşündüm. Geri düştüm. Orta yaşlı bir erkekle genç bir geyik arasında kalmamam gerektiğini biliyordum. Ayrıca sevgilimin hareket ederken kıçını ve omuzlarını izlemeyi severdim.
Kanyon duvarları yükseldi. Badger gölgeli kayayı taradı. Büyü avladığını ya da tek başına serbest bırakabileceği bir rota olduğunu biliyordum. Everett'in sihirden kaçacağını biliyordum, ancak hareket için Badger ile eşleşti. Ev, çocuğun bir tırmanıştaki korkunç bir anı orgazm olarak adlandırdığını ilk duyduğunda, homurdanmıştı. “Tanrım, onun yaşında o kadar yüklüydüm ki her şey bir orgazmdı. Bunun için sihirbaz olmama gerek yoktu. "
Büyü duruyordu. İsimlerimizi söyleyerek tepemizde güneş yaldızlı şahinler uçmadı. Hiçbir sinekkuşu bizi parlayan petrogliflerle dolu bir oyuğa götürmedi. Hiçbir buzlu gölge bizi korkunç bir tehlikeye sürüklemedi. İz kolaydı.
Ev ve Badger bir viraj aldı. Durdum ve sıcak kanyon duvarına yaslandım. Geceyi yolda dinledim - bir çakal çetesinin ilk çığlığı, kırılgan çalı dallarını sallayan bir akşam rüzgarı. İçeriye sızmaya başlayan bir üzüntü hissettim. Zor bir rotadaydım - hazır olduğumdan emin olmadığım bir dönüş. Badger ve ben sevgiyi sürdürecek olsaydık, bunu gecikmeden yapmak zorunda kalacaktım.
Yavaş, Düşündüm. Sen onu özlemeye başlamadan gitmesine izin ver.
Adamlar kanyon duvarındaki talus kırığından aşağı kayarken neredeyse karanlıktı. Ev açtı. Porsuk gülüyordu. "Hey," diye bağırdı, "Onun önderlik etmesine izin verdim. Bu şekilde, düşersem üzerine düşecek bir şeyim olur. "
Badger geri dönüş yolunda liderliği ele geçirdi. Gökyüzü, kanyonun kenarından süzülen cılız bir ay gibi zayıflamıştı. Gece rüzgarı ardıç kedisinin çiş kokusunu taşıyordu. Tam olarak Badger'ın arkasındaydım, ayaklarımın altındaki izi seziyordum ve önümüzdeki aylarda neredeyse karanlıkta nasıl gezineceğimi öğrenmeye devam edeceğimi umarak.
Badger durdu ve döndü. "Hey çocuklar," diye seslendi, "Orgazsız bir yürüyüş için o kadar da kötü değildi ..."
Sağımdaki çalılar patladı. Dondum. Büyümüş bir cirit ayağımın üzerinde durdu, durdu ve kanyonun aşağısına fırladı. Badger kendini yıkamanın kenarına tırmandı. Döndüm ve Ev'i toprakta kıçının üzerinde gördüm. Porsuk patikaya kaydı. Kahretsin, dedi. "Ah lanet olası."
Ev sırıttı - Kirli Harry sırıtıyordu. Ne söylemeyeceğini bildiğimi biliyordu - Orgazm için bu nasıl, dostum? Badger kadar keskin olduğunu biliyordum, oyunda yetenekli bir stratejist olarak, Ev'in neyi engellediğini biliyordu. Ve kaybedeceğini biliyordu.
İki adam yavaşça ayağa kalkarken ve biz de Drudge İskeletine doğru yürürken bilmediği şey, benim de ağzımı kapalı tuttuğumdu. Badger ve ben birbirimizin kollarına uzandığımız o gecenin sıcak tenine fısıldadım. Yavaş. Yarışma bitti. Cirit kazandı.
* Drudge Skeleton, Magic: the Gathering oyununda bir karttır: “Ölüler iyi asker yapar. Emirlere itaatsizlik edemezler, asla teslim olmazlar ve rastgele bir vücut parçası düştüğünde savaşmayı bırakmazlar. " Nereden Nevinyrral, Necromancer'ın El Kitabı, bir kaya tırmanışçısının 1980 Mazda pikabının mükemmel bir açıklaması.