Dikkat: Filme dair spoiler kapsar.
Öğrenenler öğrenir. Quentin Tarantino sürüklediği kara espriye doyuran, cemiyetin “kaybedenler kulübüne” üye şahsiyetlerinin iyi diyaloglarlarıyla bezeli ve şiddet içerikli filmleriyle sinemaya “Tarantinovari / Tarantinesk” terimini kazandıran bir rejisör. Kariyeri süresince 10 adet uzun metrajlı film sürükleyeceğini söyleyen şöhretli rejisörün 9. filmi Once Upon a Time in Hollywood’sa haliyle, mevzusu ve yıldızlarla dolu kadrosu söylendiği andan itibaren sinema camiasında dev bir coşku ve temenni yarattı. Peki, Tarantino’nun bir evvelki filmi Hateful Eight’deri bu yana geçen 4 yıl da dahil olmak üzere 5 yılda bitirdiğini söylediği senaryosuyla, en şahsi filmi olarak belirlediği Once Upon a Time in Hollywood temennilerimizi gerçekten karşıladı mı?
Çağımızın kuşkusuz en sansasyonel rejisörlerinden biri olan Quentin Tarantino’nun hoşlanmayanı da çoktur. Fakat Pulp Fiction 1994, Reservoir Dogs 1992 ve Inglourious Basterds 2009 gibi kült ve bol mükâfatlı filmlere imza atan rejisörün kaleminin ve perspektifinin sinemadaki ezberleri bozduğu bir asıl. Kendisini post-modernist sinemanın yapıbozum ustalarından biri olarak belirleyenler olduğu gibi bir hayli filminde asıl vakaları mevzu alıp durumu aslından değişik kurguladığı için, yarattığı paralel sinematik cihanda aslından değişik ve kara espri sosuyla sonlandırdığı vakaların sahte, sapkın veya afaki olduğunu korunan seyircilerin de olması Tarantino’yu zafersiz bir rejisör yapmıyor elbette. Felaketle komediyi ustalıkla birleştirebilen bir rejisör olan Tarantino’nun son filmi Once Upon A Time In Hollywood’sa rejisörün ilk 8 filminin aksiyon dolu atmosferini her dakika yaşatmasa da, rejisörün imza sahnelerini bünyesinde barındırıyor.
Leonardo DiCaprio, Brad Pitt, Margot Robbie, Al Pacino, Dakota Fanning, Emile Hirsch, Kurt Russell, Lena Dunham, Maya Hawke ve Austen Butler gibi ehemmiyetli adları kadrosunda bulunduran Once Upon a Time in Hollywood, 60’lı senelerin Hollywood’unda geçiyor. 2. Dünya Savaşı ve Vietnam Savaşı’nın ertesinde, savaşın yarattığı imhaya karşı çıkan neslin filizlendirdiği ve Hippiler olarak adlandırılan Çiçek Çocuklar’ın yoğunlukta olduğu yarıyıllarda geçen film, kariyerindeki düşüşle yüzleşmeye çalışan oyuncu Rick Dalton DiCaprio ve dublörü Cliff Booth’u Pitt merkezine alıyor. Filmde, Charles Manson’ın idaresinde olan, yarıyılın sansasyonel tarikatınca işlenmiş Manson cinayetlerine de parmak basılıyor ve tarikatın şöhretli kurbanlarından olan, şöhretli rejisör Roman Polanski’nin hamile eşi Sharon Tate’i de Margot Robbie canlandırıyor. Yeniden Tarantino filmlerinden aşina olduğumuz gibi filmde, bir hayli tarihi element bir topta galibiyetle eritilmiş öyle ki, Sharon Tate ve Roman Polanski Rick Dalton’ın komşusu olarak karşımıza çıkıyor.
Özellikle başrolü paylaşan Leonardo DiCaprio ve Brad Pitt’in performanslarıyla devleştiği filmde, tanıtımlarda en az DiCaprio ve Pitt kadar ön tasarıda olduğunu görsek de Margot Robbie’nin sahneleri oldukça arka tasarıda kalıyor. Tarantino’nun anlatımına göre bu vaziyet şuurlu bir biçimde Sharon Tate ve Roman Polanski’yi, çok da muhteşem olmayan iki başkarakterin de-Rick Dalton ve Cliff Booth- hayran olduğu bir ikon olarak konumlandırmak istemesindenmiş. Hatta Margot Robbie’nin Sharon Tate olarak sinema salonuna giderek kendi filmini izlediği ve seyircinin tepkisini ölçtüğü sahnede, filmde Sharon Tate’i yeniden Tate’in canlandırması da bu anlamda şuurlu yapılmış bir hareket. Quentin Tarantino –mış gibi yapmıyor, başka bir hakikatlik kurguluyor. Sinemanın daha toz pembe bir paralel hakikatlik oluşturmada vasıta olarak kullanılması bizce oldukça kabul edilebilir bir seçim sorunu. Ve film de Tarantino’nun da deyişiyle “Hollywood’a yazılmış bir aşk mektubu” olduğundan, reellerle oynamayı beğenen Hollywood sinemasıyla da yapısal olarak paralellikler taşıyor.
Bunun dışında, geç 1960’ların Hollywood’unda, kariyerlerinde güç zamanlar yaşayan oyuncuların buhranlarına değinen filmin oyuncu tercihinde de ince elenip sık değdiği apaçık. Leonardo DiCaprio ve Brad Pitt gibi kariyerlerinin altın senelerini geride vazgeçen oyuncuları bu rollerde izlemek, asla yakın bir tecrübe sunuyor. Zekice bir döngüyleyse film hem bunu yaparken; hem de Pitt ve DiCaprio bunu seyirciye yansıtmadan evvel rollerini özümsemiş olacaklar ki, asılcı oyunculuklarıyla da kariyerlerinin olgunluk yarıyılını gözler önüne serebiliyorlar. Deyimi caizse “Bizden geçmedi!” diyorlar.
Tarantino’nun, belki de şuurlu bir seçim olarak, rejisörlüğünü azıcık daha geri tasarıya koyduğu, film içinde bir film Once Upon a Time in Hollywood. Filmde şahsiyetlerin bize söyleyeceği çok şey var fakat buna karşın, kurguda boşluklar mevcut. İç içe geçmesi gereken öyküler o kadar fazla ana şahsiyet barındırıyor ki, film bazı sekanslarda merkezini afallıyor. Spagetti Western filmlerinden etkilendiğini bir hayli defa dile getiren rejisör Tarantino, Rick Dalton’ın yer aldığı Western cinsindeki filmleri oyuncunun buhranlarını yansıtmak için kullanırken, gerçek öyküden kopuyor gibi. Kısacası Once Upon A Time in Hollywood’ta, 2010 senesinde yaşamını kaybeden ve Tarantino’nun bir hayli ehemmiyetli filminin kurgucusu olan editör Sally Menke’nin yokluğu seziliyor. Seyircinin Quentin Tarantino’nun ayak fetişinden kısmetini aldığı film, bu doğrultusuyla da bazı bazı sabırları zorluyor.
Filmin sevinçli kısımlarına gelecek olursak, Tarantino’nun en iyi bildiği şey olan faciadan komedi yaratma dahisini kullandığı son sahneler, ritmi bir anda yükseltiyor. Cliff’in hippilerin kendisine verdiği afyonlu sigarayı içmeye karar verdiği gün, konuta giren hippilerle münakaşa ettiği sahne kan revan içinde, gülünç bir keşmekeş yaratıyor. Tarantino’nun Inglorious Bastards’ta Adolf Hitler’i öldürdüğü seçenek sona eş bir şekilde, Rick Dalton’ın sanki bir cadı yakar gibi havuzunun ortasında lav silahıyla yaktığı tarikat abonesinin çığlıklarıysa hala esrarengiz bir tebessümme eşliğinde kulaklarımızda çınlıyor.
Kısacası film, rejisörün Pulp Fiction ve Reservoir Dogs gibi filmleriyle derinlikli diyaloglar bakımına mukayese etilemez olsa ve kurgu açısından ciddi boşluklar barındırsa da, şahsi bir film olarak değerlendirildiğinde, Tarantino sinemasına bilindik bir izleyici için sevinçli bir seyir tecrübeyi yaşatıyor denebilir. Yerinde kullanılan müzikleri, oyunculukları ve seçenek bir aslı eline suratına bulaştırmadan tarif edebilmesi bakımından usta kalacak olan Once Upon a Time in Hollywood, hakikatinde başkarakterleri gibi hatalı ama empati yapılabilir bir üretim.
6.5/10
Livaze Gül Ulaştı