Kavgacı kadının dırdırıYağmurlu günde damlaların dinmeyen sesi gibidir.Böyle bir kadını dizginlemeye kalkmak,Rüzgarı ya da yağı avuçta tutmaya çalışmak gibidir.
Bir dönemin “Başka İstanbul Yok!” sözü, öyle görünüyor ki yerini “Bu İstanbul’da kaç İstanbul var?” şaşkınlığına bıraktı. Kent büyük bir hızla genişlerken sınıf ve zenginlik, etnisite, cinsiyet ve yaşam tarzı temelinde farklılaşan kentlilerin her birinin kendi kişisel deneyimlerinden kaynaklanan farklı İstanbul’lar beliriyor. Sırrına eremeyeceğimiz duygusu veren, hem üst üste binmiş hem içe içe geçmiş, büyük bir karmaşıklık ve çeşitlilik var karşımızda; biz onu anlamaya çalışırken de değişmeye devam ediyor. Elinizdeki kitap bunun bilincinde olarak “İstanbul kimin şehri?” sorusu etrafında farklı disiplinlerden yararlanan bir dizi makaleyi biraraya getiriyor.
Kapitalistleşme sürecini kendine özgü bir ritmle yaşayıp dünya ekonomisiyle bütünleşmiş bir dünya kentinden mi söz ediyoruz? Yoksa sermayenin sonsuz bir döngüyle bir yıkım ve yapım alanına çevirdiği dev bir inşaat şantiyesinden mi? Pazarlama stratejilerinin eline bırakılmış ışıltılı bir vitrinden, bir reklam panosundan mı? İstanbul’u turistlerin kartpostallardan gördüğü tarihi kentte mi, temalı yaşam sitelerinde mi, yoksa zayıfların, şehrin “gerillaları”nın fethettiği arka sokaklarında mı aramalıyız? Filipinli göçmen kadın işçiler bir pazar gününü nasıl geçirir, ya da sokak satıcıları işlerini sürdürebilmek için hangi taktikleri geliştirir? Kimbilir, belki de İstanbul gerçeğin kendisi değildir de, sanatçının her defasında yeniden kurgulayıp ürettiği, pek çok kurmaca kentin üst üste gelip oluşturduğu bir kolajdır.
İstanbul Kimin Şehri? okurunu kentin, yalnızca güçlü ve sistemli çabalarla, kurumsal etkilerle ya da pazarlama etkinlikleriyle değil, bireysel katkı ve rastlantılarla da meydana gelen ritmine kulak veren bir çerçevede, onun her gün yeniden üretilişi hakkında düşünmeye davet ediyor.
Çinli aşçılar yabancılara yenilmez görünen birçok malzemeyi nadir lezzette yemeklere çevirecek aşçılık becerilerine sahiptir. Çinli aşçılar aynı zamanda farklı malzemeleri birleştirerek lezzetli yemekler ortaya çıkarmada ustadır. Tariflerine çeşitli baharatlar ekler, kullandıkları çeşitli malzemelerin tatlarını birbirine karıştırıp tatların birbirini zenginleştirmesini sağlarlar. Bu yemek pişirme yöntemi "dengeye ulaşmak için harmanlama"nın önemini vurgulayan Çin felsefesini yansıtır. Çinli aşçılar lezzetli tariflerini yaratmak için, eğitimleri, yerel âdetleri ve kültürel miraslarıyla oluşan sezgilerini kullanırlar. Bu, Çin'in mutfak sanatının özüdür. Geniş toprakları olan birçok ülkede olduğu gibi, Çin'de de güney ve kuzey Çin'de tüketilen yiyecek ve içecekler arasında büyük fark vardır. Bu sebeple, Çin'e gelen yabancılar çok sayıdaki yerel Çin yemeklerine, tat çeşitliliğine hayran kalır. Bütün aşçılar "güzel renkler, kokular ve tatlar" peşindedir. Çinliler sadece yemeğin tadına değil aynı zamanda nasıl göründüğüne de dikkat ederler. Yemeğin hem tadına hem de görüntüsüne verilen önem Çinlilerin yemek kültürünün önemli bir parçasıdır. Bu yüzden Çin yemeği sadece açlığı gidermez, aynı zamanda göz ve damak zevkine de hitap eder.
On bin yıl önce yaşamış insanların yedikleriyle bizim bugün yaptığımız yemekler arasında nasıl ortaklıklar var? Kamereddin kayısısı gibi meyvelerin, muhallebi gibi tatlıların isimleri nereden geliyor? Punch diye bilinen içkinin çıkış yeri ilk başta tahmin edebileceğimizden daha yakında olabilir mi? Osmanlı mutfağı Avrupa mutfaklarını nasıl etkiledi? Yemekte çatal bıçak kullanma âdeti, sofrada sohbet etme alışkanlığı ne zaman yaygınlaştı?Avcılıktan Gurmeliğe Yemeğin Kültürel Tarihi bir mutfak kültürü tarihinden fazlası: Özgün kaynaklara dayanan ve dipnotlarına kadar her köşesinde karşılaşabileceğiniz ilginç bilgileriyle, içerdiği ufuk açıcı saptamalar ve eğlenceli anekdotlarla, kapsamlı bir incelemenin yanı sıra keyifli bir okuma da vaat ediyor.Priscilla Mary Işın’ın şu sözleri, okurların kitapta bulacağı dünyanın zenginliğine dair ipuçları veriyor: “Yediğimiz yemek ve yiyeceklerin hepsi geçmişi yansıtır. Bu durum Türkiye’nin mutfağına baktığımız zaman özellikle dikkat çekicidir. Buna sayısız örnek verilebilir: On bin yıl önce ilk çiftçilerin haşlanmış buğday yemeğinden miras kalan aşure, eski Anadolu medeniyetlerinden boza, eski Yunanlardan zeytinyağı, Romalılardan lokma, Hindistan’dan patlıcan, İran’dan yahni, Orta Asya’dan mantı, Ortaçağ Arap mutfağından muhallebi, Afrika’dan bamya, Avrupa’dan salça, Amerika’dan mısır...”Yemeğin Kültürel Tarihi gıdaların, yemeklerin, pişirme tekniklerinin, sofra alışkanlıklarının ve adabının kültürden kültüre, ülkeden ülkeye, kıtadan kıtaya yaptığı seyahatlerin sürprizlerle dolu hikâyesi; yemeklerin coğrafi sınırları tanımadığının, küreselleşmenin önce mutfaklar sayesinde gerçekleştiğinin kanıtlarıyla dolu bir kitap.
“Meri Çevik Simyonidis bu araştırmasıyla toplumsal bellekten yola çıkarak ve yaşayan tarihin izini sürerek büyük bir boşluğu dolduruyor. İstanbul’un ruhunu anlamak isteyen herkesin mutlaka başvurması gereken bir kitap.”
- Mario Levi
İstanbul kültür hayatı ve hafızalarda kalan Rum tatları…
- Tarabya’nın ünlü balıkçıları
- Beyoğlu’nun efkarlı meyhaneleri
- Adalar’ın sahil durakları
- Buzuki seslerinin sokaklara taştığı tavernalar
- Sırrı çözülemeyen profiterol
- Namı dünyaya yayılmış badem ezmesi
- Muhabbete muhabbet katan mezeler
- İştah kabartan yemekler
Kimi zamanla yok olmuş, kimi hala vazgeçilmez… Meri Çevik Simyonidis, İstanbulum, Tadım, Tuzum, Hayatım’da İstanbul’un yeme-içme ve eğlence sektörünün başrolündeki Rum kültürünü lezzet ekseninde değerlendiriyor ve bizleri nostaljik bir yolculuğa davet ediyor. Gece ve gündüz hayatının İstanbul belleğine kazınan tüm mekânları, tatları, simaları birinci ağızlardan yapılan söyleşilerle yeniden hayat buluyor. Kitapta yer alan her lezzet ustasının ayrı bir hikayesi, bizlerle paylaşacağı ayrı bir yemek tarifi var. Bu eşsiz tarifler de bu kültür mirasının bizlere düşen payı niteliğinde…
Mesleklerin ortaya çıkışı, insanoğlunun küçük topluluklar halinde yaşamaya başladığı günlerden bu yana giderek kalabalıklaşan toplumların oluşumundaki temel taşlardan birini oluşturur. Mesleklerin kökeni tanrılara dek uzanır, efsanelere göre insanoğluna meslekleri öğretenler de tanrılar olmuştu.
Mezopotamyalılardan Çinlilere, Mısırlılardan Yunanlara uzanan her coğrafya, mesleklerin gelişimine büyük katkılarda bulundu. Kumaşı boyamaktan deriyi tabaklamaya, kumdan cam üretmeye dek pek çok alanda sayısız teknik keşfedildi…
Meslekler Tarihi ’nde binlerce yıllık uygarlığımızı yaratan mesleklerin ortaya çıkışı anlatılıyor. Bunların bir bölümü zaman içinde yok olup giderken bir bölümü de günün ihtiyaçlarına göre değişerek farklılaştı. Demircilerden lakecilere, saç pudrası yapımcılarından meddahlara, sabun pişiricilerden tel çekenlere, arayıcılardan mühürcülere dek uzanan uçsuz bucaksız bir meslekler çeşitlemesi, hem Batı hem de Doğu dünyasında onları yaratan esnaf birlikleri ve loncalar unutulmaksızın bir bir önünüze seriliyor… İnsanın yeryüzündeki macerasının nasıl şekillendiğini, bugünlere gelme yolunda hangi duraklardan geçildiğini merak edenler için çok değerli bir çalışma…
Internet Explorer tarayıcısının 9.0 ve daha eski sürümlerini desteklememekteyiz. Web sitemizi doğru görüntüleyebilmek için tarayıcınızı güncelleyebilirsiniz,
güncelleyemiyorsanız başka bir tarayıcıyı ücretsiz yükleyebilirsiniz.