Bir öğretmen, ders zilini duyar ve ders esnasında kullanacağı tüm araç gereci alır ve hızlıca koridorlara, oradan da sınıfına doğru ilerler.
Sınıfını selamlar ve gülümseyerek, mutlulukla dersine başlar.
Bir öğrenci, teneffüsün bittiğini duyuran zili duyar duymaz heyecanla sınıfına geçer, kitabını, defterini , kalemlerini hazırlar ve yine aynı heyecanla, mutlulukla öğretmenini bekler.
Öğretmenlik inanılmaz kutsal bir meslek.
İstemeden asla yapılamayacağına, yapılsa da başarılı olunamayacağına yüzde yüz inanıyorum.
Sevmezsen yapamazsın, sevmezsen başarılı da olamazsın, boşa kürek çekersin, ilerleyemezsin, ilertletemezsin, çünkü çocukları kandıramazsın.
Onlar sevmiyorsa, hiçbir yol da katedemezsin, çünkü onlar asla kandırılamazlar. Onlar her şeyi biliyorlar, her şeyi anlıyorlar.
Canım oğlum doğduktan sonra , kendi isteğimle, kendi kararımla öğretmenlik mesleğime ara verdim ama her zaman kalbimde bambaşka bir yerde kaldı o sınıflar, tanıdığım ya da uzaktan tanıdığım tüm öğrenciler, okul ortamı, öğretmen arkadaşlarım, koridorlar,kitaplar... Her şey.
O okul kokusu, koridorlar hala aklıma gelir ve beni zaman zaman hüzünlendirir, gözlerim dolar, çocukların bana söylediği birçok şey, verdikleri tepkiler, onlardan öğrendiğim birçok şey de beni gülümsetir, onları hala sevgiyle hatırlarım.
Çünkü bana göre öğretmenlik başka bir sevda, başka bir şey.
Hiç tanımadığın çocuklarla bir anda aile gibi olabilmek hatta daha da ötesi olabilmek, etkileşimde bulunabilmek, birlikte sohbet edebilmek, birlikte gülebilmek, birlikte öğrenmek, birlikte bir şeyler paylaşmak ve hatta tüm günü birlikte yaşamak bana göre çok özel bir şey. Dedim ya herkes yapamaz, herkes de olmamalı zaten öğretmen, o sihirli hissiyatı verebilmek, çocuğa dokunabilmek, bir şeyler öğretebilmek bana göre başka birşey.
Dedim ya sevmeden yapamazsın, yaparsın da öylesine yaparsın işte.
Bir de hem güzel hem de çok zor ve hiç bitmeyen bir işi olan meslek, eve gelirsin sınavları okursun, ertesi günü planlarsın, başka ne katabilirim diye düşünür durusun, sürekli düşünürsün zaten.
Sanılanın tam aksine hem fiziksel hem de ruhsal olarak yorucu, haftasonları, yaz tatilleri bile birçok insan tarafından fazla görülen ama aslında işin özünde hiç de öyle olmayan, çok çok çaba isteyen bir meslektir.
Şu anda dünyada tam 1 milyar öğrenci evde kalıyor ve okuluna coronavirüs salgını nedeniyle gidemiyorlar.
Evet yanlış duymadınız tam 1 milyar öğrenci okul dönemi olmasına rağmen okula gitmiyor. Aynı şekilde öğretmenler de.
Türkiye’de okuluna gidemeyen öğrenciler online eğitim programlarıyla şu an öğretmenlerini dinliyor, yine aynı şekilde kaldıkları yerden devam ediyorlar tüm derslere.
Dolayısıyla da az önce bahsettiğim o okul atmosferini yaşayamıyorlar, öğrenciler arkadaşlarını sadece ekrandan görebiliyor, öğretmenler de çalışma arkadaşları olmadan eğitim öğretime devam ediyorlar.
Her iki tarafın da büyük bir özveriyle, büyük bir sabırla, büyük bir sevgiyle bu süreçte yerlerini aldıklarına eminim.
Ve yine eminim ki birçok zorluklar yaşıyorlardır, öğretmenler de, öğrenciler de, veliler de. Kolay bir şey yaşanmıyor şu anda , her anlamda aksaklık olması veya endişelerin olması da normal, hele ki hepimizin zaten endişeli olduğu, kaygıların, korkuların arttığı şu dönemlerde. Biliyorum evet zor ama yine de biraz daha sakin olmaya, biraz daha umutlu olmaya çalışalım.
Elbette ki bu günler de bitecek, yine bir gün o zil çalacak ve yine bir gün öğretmenler de öğrenciler de koşa koşa sınıflarına gidecek ve yeniden birbirlerine kavuşacaklar.
O defterler, kalemler, silgiler yeniden ortaya çıkacak. Tıpkı eski günlerdeki gibi, her zamanki gibi.