galiba yolun sonuna geldik baba. bu uzun, bu yorucu, bu çaresiz yolun sonundayız sanki. oysaki ben hayattan çok ümitliydim. genceciktim, pırıl pırıldım. her yerde ışıldardım. şimdiki gibi düşüncelerimi saklamaz, bir hayal bulutunun içinde yaşardım. büyükçe bir buluttan yere çakıldım. tüm kemiklerim kırıldı. dinleseydin söylemek istediğim çok şey vardı. mesela değdi mi tüm bu olanlara? bu hayatı bu kadar zor, bu kadar deli yaşamak ve noktasına virgülüne kadar yaşatmak, her şeyde bizi zorlamaya değdi mi? keşke duygusuz, merhametsiz, bir o kadar da umarsız olsaydım. ama fıtrat işte. allahın verdiklerini silemezsin. öyle kolay değil kimliğinden benliğini sökmek. nitekim ben de silemedim. isyan ettim ama silemedim. hala sinirlerini bozacak kadar duygusal, merhametli ve duyarlıyım. kırık dökük bir köy evinin içinde yaşasaydık da huzurlu olsaydık diye çok düşündüm. senin de bu hayatı yaşarken mutlu olduğunu düşünmüyorum. başımdaki belaların hiçbirini bilmezsin, çünkü anlatmadım. bir günden bir güne, "başım belada" diye gelmedim sana. oysa neler neler oldu, üstelik ne kadar kaygılı bir insanım. bazen şansız. duygularımı nasıl bu kadar gizleyebildiğimi soruyorlar, diyemiyorum hep b,r kanadı kırık çocukluktan, hep çocukluktan.
yarın bu şehirden ayrılacağım,
sonra vedalaşacağız.
bugün fark ettim, uzun zamandır yastayım.
hiç tanımadığım kadınların yasını tutuyorum, annesiz kalan çocukların yasına ortak oluyorum. çaresiz hayvanların, yanan ormanların, yitip giden gençliklerin, geleceğin, iyi niyetin, dürüstlüğün, adaletin, güvende hissetmenin yasını tutuyorum. ve bu yas hiç bitmiyor.
yine bir kadın öldürüldü adı azra.
ülke yanıyor diye gündem olmadı.
asıl yangın burda yanıyor evlere ateş düşüyor amma alev çıkmıyor.
yapana da sebep olana da ihmali olana da bin lanet olsun.
billur yazgan çok cilveli ve hoş bir fiziğe ve yüze sahip bi hatundu. acemi cadı dizisinde esas kızın baş düşmanı dersem daha iyi hatırlarsınız. sonra samanyolunda mı ne kalp gözü gibi dizilerde oynadı sonra kayboldu gitti.
ha aklıma gelmişken kendisi rahmetli ercan yazgan ın en son eşinden olan kızıdır. böyle işte.
bugün 90'li yıllardan bir sgk videosu izledim. sanirim tgrt haberiydi. aman allah nasıl bir kaos. hamile kadını hastaneye almıyorlar. başka biri hastanede rehin kalmış, çıkaramıyorlar. hastane yatağında çocuklar ikili yatırılmış ve ortam leş gibi. i̇nsanlar feryat figan. kalabaliktan koridorlar gözükmüyor. tam bir keşmekeş. abi içim acayip daraldı. gözlerimi ve videoyu kapattım. allah belanızı versin sizin dedim.
bu devlet, insanına köpek muamelesi yaptı zamanında. yani bizim gibilere. unutmuyoruz biz de. o yüzden gökten kırmızı kar yağsa bile, değil z kuşağı feriştahı gelse bile bu zihniyet, bir daha iktidar yüzü görmeyecek diye düşünüyorum
evden çalışan biri olarak bugün ofisçilik kazanacak a dostlar :)