İçimizdeki yolculuğa maceranın start aldığı yerden yani cennetten kovulduğumuz noktadan başlıyoruz. Bu bölümde bize eşlik edecek olan kahraman içimizdeki Masum. Hayata inanan yanımızdır masum, iyimserdir fakat konfor alanına da fena halde düşkündür. Masumu hayat yolculuğuna çıkarmak için epey zorlamak gerekir. Masumun biricik amacı güvende olmaktır. Bu yüzden ihtiyaçlarını, rahatsızlıklarını yok saymayı ve baskılamayı tercih eder. Konfor alanına sığınıp hayatı erteler. Bunlar sana tanıdık geliyorsa; günlük koşuşturman çokça inkar, baskılama ve bahane içeriyorsa içindeki masumun gölgesi büyümüş demektir. Öyleyse hiç bekleme kağıdını kalemini al dök içini. İhtiyacın olan yönergeleri ve soruları bu bölümde bulabilirsin.
İçindeki dünyaya yabancıysan, dışarının tatsız tuzsuz görünmesi normaldir. Çünkü özü göremezsin. Başlangıçta her şey çok karmaşık görünmekle birlikte özünde olabildiğince sadedir. Ve sade olan evrensel yasalarla hayatın merkezine sabitlenmiştir. Maharet bunu görebilecek gözü açmaktır. Etrafı yargılamak yerine dönüp içerindeki karşılığına bakmaktır. İşte bu alışkanlık hiç verilmedi bize. Hayata Uyanış serisi boyunca bunu kazanmaya çalışacağız. Hikayecilik araçlarını kullanarak kendi hikayemizi ve onun baş kahramanını anlamaya çalışacağız. Hazırsan başlıyoruz. Hayata Uyanış Podcast serisinin içeriğini ve görselleri blogda paylaşacağım. Ses kaydını da ana sayfadan takip edebilirsiniz. Görsel SADE dergisinin Ocak-Şubat 2019 tarihli sayısında yayınlanan yazımdan alınmıştır.
Bu sayfadan sıkça paylaştığım içerikten ürettiğim bir podcast serisi yayınlamaya başlıyorum dostlar.... Yani yazılarımı bundan böyle sesli kaydedeceğim, süresi de haliyle uzayacak... İntro niteliğindeki ilk podcast kaydımı paylaşıyorum. Girip abone olursanız, yenileri geldikçe youtube sizi haberdar edecek. Bir sonraki kayıtla birlikte seveceğinizi umduğum bir seriye başlıyorum. İçindeki Kahrama'a kulak ver... Daha fazla sohbet edip, karşılıklı iletişim içinde olacağımız bir çalışma planlıyorum.
Dün çok tuhaf bir şey oldu. Çok ama çook uzun bir aradan sonra ilk kez çocuk gibi ağladım. Evet, tıpkı oyuncağı elinden alınmış ve kendini mahrum, muhtaç, çaresiz hisseden bir çocuk gibi ağladım. “Neden?” dedim, “Niye yaptın bunu bana?” Ağlarken yine bir çocuk gibi otorite figürüme söyleniyorum bir yandan. Uzun zamandır emek verdiğim bir konuda olumsuz bir yanıt aldım. Mesele bu. Beni yakından tanıyanlarınız ne olduğunu tahmin edebilir. Ama bunun hikayemin ana fikriyle hiçbir ilgisi yok aslında. Bilakis karanlıkta kalmasında yarar var çünkü oraya hepiniz kendinizinkini koyabilirsiniz. Ben anlatmaya ihtiyacım olduğu için yazıyorum ama sanırım bu hikâyede hepinize tanıdık gelen şeyler olacak.
İçgörü kavramıyla otuzbeş yaşımdan sonra tanıştım. Kelime anlamını kastetmiyorum. Hayatımda anlaşılır ve kullanışlı hale gelmesinden söz ediyorum. İç görü kendi duygularını, kendi kendini anlayabilme yeteneğidir. Bizim kültürümüzde kıymet görüp desteklenen bir beceri değildir. Bunun yerine ters giden şeylerin sebebini ağırlıklı olarak dışarıda ararız. Anlaşılmadığımızı, desteklenmediğimizi, sevilmediğimizi, engellendiğimizi düşünürüz. Düşünmekle kalmaz buna inanır, sıkı sıkıya bağlanırız. Milletçe içinde bulunduğumuz ruh haline bakarsanız, bunun toplumsal bir yansımasını görebilirsiniz: Herkes haklı, rakipleriyse yalnızca haksız değil, aynı zamanda kötüdür. Tüm dünya bize karşıdır. Hep bir didişmemiz vardır: İçeride ve de dışarıda. Biliyorum coğrafya müsait ama kabul edelim ki bünye de müsait.
Bir süredir kendime yabancılaşmış hissediyorum. Sanki benliğimi bir yerlere göndermişim de, burada ben gibi davranması için etten kemikten yapılı bir kartonet bırakmışım gibi. İşte o kartonetin içinde yaşıyorum bir süredir. Temel ihtiyaçlarınızı gidermekte, gündelik akışı sürdürmekte bir sıkıntı olmuyor, iyi kötü idare ediyorsunuz. Alışkanlıklar size yol gösteriyor. Ama iş yazmaya gelince ı -ıh… Bir gıdım ilerlemiyor. Düşündüm taşındım ve bir çözüm ürettim kendime: Her zamanki ben olsam ne yazardım, nasıl yazardım, hangi açıdan bakardım, diye düşündüm. Özetle kendimi gölge yazar tuttum kendime.
Filistinli bir kız çocuğu vardı… Günlerdir onu düşünüyorum. Kuşatma altında okula gidiyor, hayal kuruyor, derslerine çalışıyor, ödevlerini aksatmamaya çalışıyordu. Aksatmamaya özen gösterdiği bir diğer şey de doğum günü kutlamalarıydı. Şartlar ne olursa olsun vazgeçmediklerini söylüyordu. Onun için doğum günlerini kutlamak hayata tutunmak demekti. Acılardan bir süreliğine sıyrılıp, mutlu olmak için zaman ve alan yaratmaktı. Kızın intifadasıydı bu kutlamalar.
Bir kuş resmi boyuyorlar haftalardır, nihayet tamamlanmış. Nasıl gururlu anlatamam, sergiye gidecekmiş. “Birkaç rötuş daha istiyor ama…” diyor. Mutluluğunu açık etmekten çekindiğini hissediyorum. Bir insanın sanatla temas etmesi kadar doyurucu çok az şey olduğunu düşünürüm. Ama bilinçaltımıza kazınmış bir karar, bir kabulleniş var ki pek çoğumuzun yaşamları boyunca sanata seyirci kalmasına sebep oluyor: Sanat eseri güzel olur, sanatçı mükemmel olur, mümkünse eşsiz olur, biricik olur. Sonuç odaklı zihnimiz ilk olarak asla yakalayamayacağını bildiği bu hedefi görür ve bizi sürecin güzelliğinden mahrum bırakır.
Meslekler günü için bir sunum hazırlamam gerekiyordu. Bende seçenek çok, seç beğen al. Televizyon haberciliği benim muhabir ve sunucu olarak onaltı yıl süreyle en çok tecrübe biriktirdiğim meslek. Zaten bu birikim ve içgörü bugün beni aynı alanda katkı sunabilecek bir eğitimci yaptı. Diğer yanda ise yazarlık var. İlk romanımın basılmasının üzerinden altı yıl geçti yine de ilk kez bu yıl, girdiğim bir ortamda tereddüt etmeden “ben yazarım” diyebildim.
“Peki bunlar yüz yüze anlatılan hikayelerin neler başarabildiğini mi tarif ediyor bize yoksa yazılı aktarılan hikayelerde ya da filmlerde de aynı güce erişebilir miyiz?” diye sordu genç kadın. Uzun sarı saçları ve dünyanın bilgisini emmeye hazır merakla bakan gözleri vardı. Hikayeci durdu, yavaşça başını salladı ve gözlerini kapattı, her hikayeden sonra yaptığı gibi; sorunun yerine yerleşmesini bekliyordu. “İlginç bir soru” dedi sonra. Ve çembere dönüp: “Sizce?” diye sordu. Biraz önce onun anlattığı hikayede, onun tarafından yaratılan büyülü dünyanın içinde erimenin hazzını yaşamıştık. Hikayecimizin önüne koyabileceğimiz çok az şey vardı ama yine de düşündük.