90 larda Çocuk Olmak
Bir hayli değişmişsin Kırıkkale. İşte 90’larda bu şehirde güzel çocuklardık biz. Sokaklarında gecelere kadar oynar, gamsız, kedersiz eğlenirdik. Sabah ekmek almaya diye çıkıp, akşam zorla eve sokulan nesildik. Kombi falan da yoktu o zamanlar. Hatta şofben bile. Belkide bizde yoktu parasızlıktan. Büyük tüp bağlanırdı ocağa. Ve sallaya sallaya, yan yatıra yatıra son gramına kadar kullanılmadan verilmezdi tüpçüye. Güğüm denilen şeylerde sular ısıtılır çocuklar leğenlerde o sularla yıkanılırdı. Hele o kış akşamları. Elin yana yana kestane yemediysen sobanın başında hiç kusura bakma sen çocuk olmamışsın 90’larda…
Aldığımız harçlıkları ateri salonlarında bitirirdik. Kerim Tekin ölmemişti daha Kar Beyazdır Ölüm dinlerdik. Burak Kut rüzgarının esmeye başladığı dönemlerdi. Pencereni aç perdeni arala diye başlayan şarkıyı dilimizde tüğ bitene kadar söylerdik.
Güzel çocuklardık biz. Küfür nedir bilmezdik. Taso – misket oynardık arkadaşlarımızla. Dışarı çıktığımızda 20 – 30 çocuk olurdukta evde oturabilene aşk olsun. Büyükler inerdi eve sokmak için bizi. Biri ikisi yan yana geldiğinde bizi eve götürmeyi unutup kendileri başlardı oynamaya. Onları gören diğer anneler babalarda inerdi. Topumuzu alırlardı bizde büyüklerimizin yaşayamadıkları çocukluğunu seyrederdik.
Ülke topraklarında ki ameliyatlar daha bitmemişti o zamanlar. güven vardı herkese. Komşuluk vardı en önemlisi. Annemin bir yere gideceği zaman beni gözü kapalı emanet edebileceği koskaca bir mahalle vardı.
Milliyetçi çocuklardık biz. Kime sorsalar büyüyünce ne olacaksın diye! Asker – polis – pilot derdik. Aşşağı mahalleyle maç ayarlayıp kan revan mahallemizin adını yüceltirdik. Dizlerimiz kollarımız hep yara bere içinde olurdu. Kimsede sormazdı yarayı eğer çok büyük değilse ne oldu diye. Gerçi sorsalarda cevabımız belliydi Düştümmm. Birde defalarca düşüp kanın aka aka ustanı öldürüp yağ bal satmadıysan sen çocuk olamamışsın arkadaş.
Biz yaramızın çokluğu ile övünür, 18 – 19 yaramız olduğunda iddalar kazanırdık.
Kışın en son kim üşüyecek yarışmaları düzenler, yalın ayak karlara basar. Atletimizle saatlerce dururduk. Biz çocukken hiç üşümezdik. Hayret hasta da olmazdık. Şimdi kat kat giyen çocuklar hastaneden çıkamıyor ne garip değil mi?
Tablet, pc, telefon yoktu o zaman. Ateri vardı ama biz şimdi ki nesil gibi eve kendimizi esir etmezdik. Tadında oynar sokağa çıkardık. Kazanma hırsı yoktu hiçbirimizde. Kazandık yenildik demezdik. Kendi geliştirdiğimiz dille arkadaşlarımızı ya yüterdik, yada yütülürdük. smile emoticon Ama gerçekten çok eğlenirdik.
Güzel çocuklardık biz. Cipsimiz, şekerimiz, paramız kıymetli değildi. Olmayanla paylaşırdık. Paramız varsa benden yiyelim, çay içeceksek bizde içelim derdik. Sakınmazdık hiçbirşeyi. Bizdede fazla yoksa, evde yerdik. Herkesin içinde değil. Göz Hakkı denilen birşey vardı o zamanlar, şimdi herkesin unuttuğu…
Öyle işte güzel çocuklardık biz…