Geçen hafta Feke’deydik. Bu hafta ise Aksaray’da bi festival var. Adana’dan ücretsiz otobüsler kaldırılacak. C.tesi sabah 4’te. Volkan akşam bize gelmişti. Balkonda sohbet muhabbet ettik. 03:30’da evden çıkıp buluşma noktasına gittik. Otobüs ordaydı. Bisikletleri otobüse yükledik. O saate kadar uyumadığımızdan hemen kafayı koyduk birkaç saat yatalım dedik. Sabah bi kalktım Volkan’ı bu şekilde yatar buldum.
Otobüs Aksaray merkezde bir parka (Yeni adıyla Kılıçarslan Parkı) getiriyor bizi. Adana’dan sonra sabah 8’de Aksaray’a inince hava epey soğuk geldi bana. Doğruca kahvaltıya gittik. Kamp atacağımız yer güzelmiş.
Kahvaltı bizi bekliyor.
Otobüsten bisikletleri indiriyor kuruyor ve Aksaray belediyesinin önüne pedal basıyoruz. Burda ufak bi tören sonrasında yola düşüyoruz.
Bisikletlerle araziye giriyoruz. Tangır mıngır giderken sürekli kenarda durup patlak yapan insanlar görüyorum. Arazi çıkışının hemen yanında bir petrolde mola veriliyor. Oraya vardığımda ne göreyim. Lastiği patlamayan birkaç kişi var. Herkes ama herkes yama yapıyor. Kiminde 3 kiminde 4 patlak. Resmen olağan üstü hal ilan edilmiş. Herkes vızır vızır lastik tamir ediyor.
Şöyle bir bakalım ne var ne yok (:
Arazideki kuru dikenler bizi kevgire çevirmiş. Hatta benim lastiğe de batmış ama patlatamamış. Çünkü zırhlı, patlamaya karşı korumalı lastikler kullanıyorum. Bakın aşağıda var diken.
Haydeee yola devam. Hava çok sıcak bu arada. Yakıyor. Kendime yaptığım çoraptan kolluğumu evde unutmuşum. Kollarım mahvoldu. İlk fırsatta yeni bir çorap alıp kolluk yapacağım.
Yola devam ediyoruz. Şimdiki durağımız 10bin yıllık bir yerleşim yeri: Aşıklı Höyük. Aşağıda vidyo çekimi var izleyiniz.
Höyük’ten ayrılıyoruz. Güneş yakıyor. Ufaktan acıkmaya da başladım. Zaten kuru iç Anadolu kırsalında pedal basıyoruz onun verdiği çekilmezlik de var. Yeşil görmek için can atıyorum adeta.
Öğlen molası ve yemek için bir spa termal otele geliyoruz. Yemekler ve servis şahane görünüyor.
Yemeklerimizi yedik. Ben burda bir de çorap alıp uçlarını kesip kolluk yapıyorum kendime. Gerçi çoktan eldivenin yanık izleri çıkmış bile ama olsun. Zararın neresinden dönersek kardır.
Şimdiki istikametimiz Ihlara Vadisi. Önceden de merak ettiğim bir yerdi. Heyecanla pedal basıyorum oraya doğru.
Ihlara öncesi doğanın bizi ilginç karşılaması…
Ooo şahane bir yerde pedallıyoruz.
Burdan geçmek cidden fena. Zaten süremiyorduk. Elimizde geçtik bisikletleri.
Burda kamp atacan. Günlerce kalırım.
Ihlara vadisinin yeşilinden sonra tekrar yola çıkıyoruz. Öyle kötü yerlerden geçiyoruz ki. Burası çorak ya. Bildiğin çöl. Türkiye çöl olmasın lan. Bu ne yahu. Kilometrelerce yeşil göremedim. Aha bu iki ağacı görünce bi sevindim ki sormayın hemen fotoğraf çektim. Bu arada karşıda da Hasan Dağı.
Yola bakın… Bu gene iyi hali. Bisikleti kuma saplanıp gitmediği noktalarda elimle ittim.
Tatlı bir tırmanışla beraber mola yerine varıyorum. Burda beni güzel bi sürpriz bekliyor.
Karşımda da Hasan Dağı oturup yiyorum karpuzumu.
Hemen arkada bir de kale varmış.
Kim bilir kimler yaşamış burda…
Kuru arazi de olsa yorucu bi tempodan sonra burada bu manzaraya karşı soluklanmak iyi geliyor.
Yavaştan akşam oluyor gün bitiyor. Kamp alanına variyoruz. Şahane bi menü var. Karnımızı doyuruyoruz.
Bütün gün toz toprak içinde pedallamışım terlemişim gidip tuvalete elimi yüzümü kolumu bacağımı yıkayayım diyorum. Tam parkın tuvaletine gircem kapıda bi adam paralı diyor. Haydaaaa. Ulan yer mi Anadolu çocuğu paralı tuvalet olayını gittim karanlık bi yere önce bi küçük su döktüm. Yıkanma olayına gelince parkta sağda solda çeşmeler var. Millet su içsin diye. Üstümü çıkardım. Elimle her yerimi yıkadım. Terim tuzum çıktı valla. Mis gibi oldum. Soktum kafamı da çeşmenin altına bi güzel yıkadım kendimi. Sonra baktim bi kaç kişi daha geldi yanıma onlar da yıkanıyor. Derken arkadan bi ses
- Birader bisikletçi misiniz? Adam anladı valla. Banyosunu küçücük bi çeşmeden yapıp bedavaya getiren kaç kişi vardır koca parkta.
- Evet noldu?! Öyle bir sesle konuştum ki yani hayırdır birader? varsa bi durum sölye gardaş? Kimsin sen? Gibilerinden
- Gel gel uğraşma orda ayarladık duş olayını horum çektik kullanın.
- Yahu yeni mi geliosun sen daha önce nerdeydin.
Ufak ‘banyom’dan sonra Adana ekibinden bi abiyle oturduk çay içiyoruz. Telefonum çaldi bilmediğim bi numara.
-Yunus Emre’yle mi görüşüyorum?
-Evet?
-Aksaray’a gelmişsiniz, ben kamp alanındayım gel görüşelim.
-Kimsiniz çıkaramadım?
-Gelince görürsün. İzzet Abiler de burda.
-Tamam çayım bitsin geliyorum.
Çayımı içtim, müsademi aldım kamp alanına gittim ki kimi göreyim. Daha önce sadece bir kere beraber pedallamış olmamıza rağmen çok sevidğim, turlarını takip ettiğim başka bi deli.. Bumin. Ama ben ona seyyah bumin diyorum. Oturduk çadırımın önüne muhabbet ettik. O da Aksaray’lıymış. İzzet abinin elindeki listede benim ismimi görünce aramış beni hemen. Biz muhabbet ediyoruz gülüyoruz falan yanımıza Murat Abi geldi. Ya siz ne zamandır tanışıyorsunuz daha önce de görüşüyor muydunuz? Diye sordu. Yok be abi 1 kere daha görüşmüştük diyince o da koptu gülmeye başladı.
Murat Abinin de bi patlağı varmış onu yaptık. Dedim gel bi çay içelim hem de benim telefonu şarja takalım. Parkın içindeki kafeye gittik ki kapalıydı. Saat 11 sularıydı. Hemen orda güvenlik klubesi vardı. Bumin galiba tanıyordu onları daha önce de konuşmuşlar. Hop daldık içeri.
Bu adam oyle muhabbetli öyle içten biriydi ki. Girer girmez ne içersiniz ne yersiniz dedi. Abi ne varsa getir sorma bile. Önce meyve suyu kek sonra da peşine çayımızı içtik.
Ordan ayrılmadan önce burda olsam her akşam yanına gelirim senin dedim, buyur gel diyor.
Saat tam 00:05 normalde kamplarda bu kadar erken girmem çadıra ama bugün epey uykusuzduk ve yorulmuştum. Hop attım kendimi valla.
Toplam yapılan yol: 84 km
- GÜN
Aksaray günaydın.
Ortamımız güzeeeeellllll.
Bugün full asfaltta gidilecekmiş. Allah razı olsun. Ulan mahvoldum ya. Bu şehir bisikletiyle arazilere girme fantezim ne zaman sol bulcak dur bakalım. Bileklerim mahvoldu. Öyle sarsıyor ki beni. Bugün biraz daha yeşil yerlerden geçiyoruz.
Tur keyifli geçiyor. Zorlu rampalarda müzik ya da sohbetle acıyı indiriyoruz. Öğle yemeklerimizi yiyoruz.
Bugünki duraklarımızdan biri olan yeraltı şehrine geliyoruz. Buraya girecek olmak hoşuma gidiyor. Çünkü gene kilometrelerce güneşin alnında bisiklet sürdük. Burası yeraltı olduğundan serindir.
İçerde kaybolmadan dolaşmak zor.
Buradan ayrılıyoruz. Pedallamaya devam. Şimdiki durağımız bir han Hatta ismi de Ağzıkarahan.
Bir de vidyo çektim.
Buradan sonra hazırlanıyor ve kamp alanına dönüyoruz. Otobüslere yükleniyor Adana’nın yolunu tutuyoruz. Yolda kola, bisküvi sohbet muhabbet gidiyoruz. Son yarım saat bi de uyumuşum ki ohhh. Gözümü açtığımda Adana’daydık.