O İlk Şiir
Merhaba çocuklar gençler ve benim gibi orta yavrular. Bu aşağıdaki şiiri edebiyat dersinde ezberlemiştim. Tuhaf olan yani hiç unutmadım sonra hayatın bu şiire benzediğini düşündüm. Sizin varmı duygusal yavrularım böyle ezberlediginiz ve özel olan bir siir Sevgileri yarınlara bıraktınız Çekingen, tutuk, saygılı. Bütün yakınlarınız Sizi yanlış tanıdı. Bitmeyen işler yüzünden (Siz böyle olsun istemezdiniz) Bir bakış bile yeterken anlatmaya herşeyi Kalbinizi dolduran duygular Kalbinizde kaldı Siz geniş zamanlar umuyordunuz Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek. Yılların telaşlarda bu kadar çabuk Geçeceği aklınıza gelmezdi. Gizli bahçenizde Açan çiçekler vardı, Gecelerde ve yalnız. Vermeye az buldunuz Yahut vakit olmadı
Memleket isterim Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun; Kuşların çiçeklerin diyarı olsun. Memleket isterim Ne başta dert, ne gönülde hasret olsun; Kardeş kavgasına bir nihayet olsun. Memleket isterim Ne zengin fakir, ne sen ben farkı olsun; Kış günü herkesin evi barkı olsun. Memleket isterim Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun; Olursa bir şikâyet ölümden olsun. Cahit Sıtkı TARANCI İlk ezberlediğim şiir buydu. Hala ezberimde, çok severim.
Ağlasam sesimi duyar mısınız, mısralarımda; Dokunabilir misiniz, gözyaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum...
Bu şiiri ilk olarak Orhan Gencebay albümünde bestelenmiş hali ile dinlemiştim. O gün bu gündür aşk benim için tek hecedir ;) Tek Hece (Aşk) Var mı beni içinizde tanıyan? Yaşanmadan çözülmeyen sır benim. Kalmasa da şöhretimi duymayan, Kimliğimi tarif etmek zor benim... Bülbül benim lisanımla ötüştü. Bir gül için can evinden tutuştu. Yüreğine Toroslar\'dan çığ düştü. Yangınımı söndürmedi kar benim... Niceler sultandı, kraldı, şahtı. Benimle değişti talihi bahtı, Yerle bir eylerim taç ile tahtı, Akıl almaz hünerlerim var benim... Kamil iken cahil ettim alimi, Vahşi iken yahşi ettim zalimi, Yavuz iken zebun ettim Selim\'i, Her oyunu bozan gizli zor benim... Yeryüzünde ben ürettim veremi. Lokman Hekim bulamadı çaremi. Aslı için kül eyledim Kerem\'i. İbrahim\'in atıldığı kor benim... Sebep bazı Leyla, bazı Şirin\'di. Hat\'rım için yüce dağlar delindi. Bilek gücüm Ferhat ile bilindi. Kuvvet benim, kudret benim, fer benim... İlahimle Mevlana\'yı döndürdüm. Yunus\'umla öfkeleri dindirdim. Günahımla çok ocaklar söndürdüm. Mevla\'danım, hayır benim, şer benim... Benim için yaratıldı Muhammet! Benim için yağdırıldı o rahmet! Evliyanın sözündeki muhabbet, Enbiyanın yüzündeki nur benim... Kimsesizim hısmım da yok, hasmım da Görünmezim cismim de yok, resmim de Dil üzmezim, tek hece var ismimde Barınağım gönül denen yer benim... Cemal Safi
sana uzak kentlerden birinde zamanın bir yerinde seni ve senli günleri anımsattı akşam güneşi onca zamanın üstünde eskimeyen bir düşüncesin şimdi insan hergün anımsar mı aynı gözleri.. seni seviyordum ve senin haberin yoktu.. saçlarını izliyordum uzaktan kulağının arkasına düşüşü ve burnun! herkesten başkaydı işte.. güldüğün zaman yukarıya bakardın.. yukarı kalkan başın ve gülen gözlerin vardı. ne güzeldiler! sen bilmiyordun.. ben seni seviyordum... kalbime sığmıyordu aklımdan geçenler. duvarlara, vitrin camlarına, kaldırımlara çarpıyordu. geri dönüyordu çoğalarak. senin sesini duyduğum masalarda erteliyordum herşeyi.. herşeyi erteleyişim oluyordun. kalp ağrısı oluyordun. birlikte soluduğumuz sokak isimleri oluyordun. mevsimler değişiyor ve büyüyorduk. dönemeçler geçiyor, köprüler göze alıyor ve bazen, tekin olmayan suların üzerinden atlıyorduk.. cesurduk! ufuk çizgisi maviydi, günbatımı hep turuncu ve kırmızıydı bütün karanfiller! ben seni seviyordum.. sen bilmiyordun.. sevinçlerim oluyordun ara sıra.. sen hiç bilmiyordun. sonra herhangi biri oldun. bütün sevinçlerim bittikten sonra. yağmurlar yağdı serin haziran akşamları. derken birgün uzaktan gördüm seni. saçların bana inat başın herşeye meydan okuyarak işte yine aynı! kalbimi acıttın.. her zamanki gibi.. değiştik sanıyordum. ve sen yine bilmiyordun.. şimdi bunları anlatsa sana birileri, kimbilir.. yada boşver bilme en iyisi...
’Aman, kendini asmış yüz kiloluk bir zenci, Üstelik gece inmiş, ses gelmiyor kümesten; Ben olsam utanırım, bu ne biçim öğrenci? Hem dersini bilmiyor, hem de şişman herkesten. İyi nişan alırdı kendini asan zenci, Bira içmez ağlardı, babası değirmenci, Sizden iyi olmasın, boşanmada birinci... Çok canım sıkılıyor, kuş vuralım istersen.’’ Yazar: Ülkü Tamer, Güneş Topla Benim İçin