Shi Qingxuan tekrar ciddileşti ve devam etti, “O şeyin icabına kendim bakıp bakamayacağımı görmek istiyorum. Ekselansları da daha fazla deneyime sahip, bu yüzden özgür müsünüz? Değilse, kendinizi zorlamayın.”
Shi Qingxuan, geçmişte birçok kez Xie Lian’a yardım etmişti ve şimdi acil bir durumu olduğundan ve yardım için ona geldiğinden, Xie Lian’ın bunu reddetmesine ve gücü değil de yüreğine sahip olduğunu söylemesine imkan yoktu. Ancak, Hua Cheng uzaklardan misafir olarak geldi ve birkaç günden fazla kalmamıştı. O giderse, Hua Cheng’i kim ağırlayacak? Çok iyi bir ev sahibi gibi olmasa da. Hua Cheng seçeneklerini düşünürken bir eliyle çenesini destekledi ve gülümsedi, “Gege o Boş Sözlerin Pederini bir an için görmeye çalışacak mı? Zahmet olmazsa beni de beraberinde getirir misin? Ne de olsa ender bulunan bir canavar, ben de hiç görmedim.”
Xie Lian kendi kendine, Çok utandım ama San Lang beni anlıyor, diye düşündü. Düşüncesine minnettarlıkla dolu olarak başını salladı. Shi Qingxuan konu hakkında hiçbir şey söylemedi; Tabii ki Hua Cheng’in gelişinin ona yardım etmeyeceğini biliyordu, ama en azından dalga geçmeyecekti, yani Hua Cheng’in gelip gelmemesi onun için bir şey ifade etmiyordu. Xie Lian, “Boş Sözlerin Rahip’i gizemli bir yaratık, kim bilir bir daha ne zaman ve nerede ortaya çıkacak?” dedi.
Shi Qingxuan, “Ben de bilmiyorum. Bir şey olursa, imparatorluk başkentine gitmeyi ve en iyi restorandaki en iyi odayı seksen veya yüz gün içki içmeyi, oyunlar oynamayı ve her gün havai fişek patlatmayı planlıyorum. eninde sonunda çıkacaktır.”
“Bunu yapmanın bir yolu bu,” dedi Xie Lian, “Ancak ortaya çıksa bile onu ele geçiremeyebiliriz. Her savaşı kazanmanın en iyi yolu, kendini ve düşmanı içini ve dışını bilmektir. Rüzgar Ustası geçmişte avlarının ne olduğunu araştırdı. Nasıl çalışıyor? Herhangi bir model var mı bak.”
“Elbette kardeşim bunu zaten araştırmıştı.” dedi Shi Qingxuan, yeninden bir parşömen çıkarıp yayarak. Xie Lian bir göz atmak için yaklaştı ve elinde olmadan, “İnanılmaz.” dedi. İnanılmaz.”
Ne adam Ama! O yaratık gerçekten sadece büyük olanları avlıyordu. O parşömendeki isim dizisinin hemen hemen hepsi ölümlüler diyarındaki büyük isimlerdi, her biri kötü şöhretli karakterlerdi ve neredeyse tamamı trajediyle sonuçlandı. Bu trajik sonların her biri, çöküşlerin ardından gelen intiharlardı. Dağlar gibi ordular harap olduktan sonra kendi boğazını kesenler oldu; birikmiş servetleri bir gecede dağıldıktan sonra üç metre uzunluğunda beyaz bir bandajla kendilerini temiz bir şekilde temizleyenler; ve umutsuzluğun derinliklerine gömülmüş olanlar, tüm yaşamlarını etki ve refah arayarak geçirip hiçbir şey elde edemeyenler. Boş Sözlerin Rahibi’nin ellerinde yenilmeleri gerekmiyordu, kendi kalplerindeki ‘kaybetme korkusu’ ile yenilmişlerdi. Ancak o listede herhangi bir imparator ya da kral yoktu. Gerçek krallar cennetin oğlunun aurasının korumasına sahipti ve kötülük kolayca istila edemezdi. Genel olarak konuşursak, yükselme potansiyeline sahip olanlar aynı zamanda vücutlarını kaplayan ve iblisleri ve canavarları kaçmaya zorlayan doğal bir ruhani kalkana sahip olacaklardı, bu yüzden Xie Lian, Shi Qingxuan’a bağlanmanın o kadar basit bir şey olmadığını hissetti ve belki de perde arkasında bilerek onun için gelen biri vardır. Eğer durum buysa, her kimse oldukça zorlu biri olmalı. Bununla birlikte, Shi Qingxuan daha bebekken damgalanmıştı, peki böyle bir karakteri nasıl kendine çekebildi?
Tam o sırada Hua Cheng konuştu, “Gege, bir bakabilir miyim?”
Xie Lian parşömeni ona uzattı “İşte.”
Hua Cheng sadece kabaca bir göz attı ve “Bu parşömeni kim bir araya getirdi?” diye sordu.
“Kardeşim. Ne?” Shi Qingxuan yanıtladı.
Hua Cheng parşömeni masaya geri fırlattı ve “Hiçbir şey. Hatalarla dolu. Kardeşinin tekrar denemesini öneriyorum” dedi.
Onu duyan Shi Qingxuan kriz geçirecekti, “KIZIL YAĞMUR ÇİÇEK ARADI!”
Xie Lian hemen onu tuttu ve özür diler gibi, “Lord Rüzgar Efendisi, lütfen oturun. Oturun. Bırakın, San Lang hep böyle konuşur. Öyle demek istemiyor.”
Shi Qingxuan oturdu, sesi şüpheliydi, “Hep böyle mi?”
Xie Lian, Hua Cheng’e döndü ve “San Lang, hatalarla dolu olduğunu söyledin. Nasıl yani?” diye sordu.
Hua Cheng de ayaklarını sürüdü ve ikisi eskisinden çok daha yakın oturdu. Hua Cheng birkaç isme işaret etti ve “Bunlar yanlış” dedi.
Xie Lian isimlere yakından baktı ve hepsi kinci, kötü niyetli zorbalardı. “Nereden biliyorsunuz?”
“Çünkü onları ben öldürdüm.” dedi Hua Cheng.
“…”
“Bu, hepsinin intihar ederek öldüğünü söylemiyor mu?” dedi Xie Lian.
“Harekete geçmeden önce onları karşılamak için ulaklar gönderirdim ve onlar da kendilerini öldürürlerdi.” Hua Cheng, “Yani bu benim öldürmem sayılır mı bilmiyorum?”
Bunun onun öldürmesi olarak sayılıp sayılmayacağını kim bilebilir, ama en azından dürüsttü. Shi Qingxuan birkaç kez rahatsız bir şekilde öksürdü, dudakları seğiriyordu, “Hayaletler lütfen göksel görevlilerin önünde insanları nasıl öldürdüklerini bu kadar açık bir şekilde tarif edemezler mi? Hayaletler lütfen bu tür soruları diğer göksel görevlilerin önünde diğer göksel yetkililerle açıkça tartışmasınlar mı? ?”
Hua Cheng birkaç isme daha işaret etti ve “Bunlar da yanlış” dedi.
“Peki onları kim öldürdü?” Xie Lian sordu.
“Kara Su onları öldürdü.” dedi Hua Cheng.
Xie Lian şaşırmıştı, “Şu Kara Su İblisi Xuan? O her zaman gizlenmez mi?”
“Öldürmediği anlamına gelmez.” dedi Hua Cheng.
Sonra Shi Qingxuan’a döndü, “Değerli kardeşin sana yanlış ve hatalarla dolu bir parşömen verdi, bu soruşturmada hiç kalp yok ve sadece şüpheli bir kırmızı ringa balığı, bir sürü paçavra gibi görünüyor. önerin, bunu yırtın ve başka bir tane yeniden yazın.”
Shi Qingxuan parşömeni geri aldı ve “Kardeşim öyle değil!” diye haykırdı. Sözleri zayıf olsa da ses tonu sertti. Shi Wudu kendi küçük kardeşi söz konusu olduğunda bu kadar dikkatsiz olmazdı, bu yüzden tek bir olasılık olabilirdi ve Xie Lian sordu, “Her mesleğin kendi nişi vardır, Lord Su Efendisi kendi alanındaki bir başkasının gücünü ödünç almalıydı. Parşömeni bir araya getirenin kim olduğunu sorabilir miyim?”
Biraz tereddüt ettikten sonra Shi Qingxuan, “Ling Wen” diye cevap verdi.
Xie Lian alnını ovuşturdu ve konuşmayı bıraktı. Diğer göksel yetkililerin hepsi verimsizliği nedeniyle Ling Wen Sarayını lanetlese de, yine de bu kadar çok hata yapmamalıydı; neredeyse kaba bir taslaktan başka bir şey değilmiş gibi görünürdü. Tümörler, en azından yüzeyde iyi bir ilişki paylaşmış gibi görünüyor. Dışardan gelenler muhtemelen altında ne tür kıvrımlar ve dönüşler olduğunu asla bilemeyeceklerdi. Hua Cheng ayaklarını sürüdü ve devam etti, “Sana doğru ile sahte arasındaki farkı söylemenin başka bir yolunu söyleyeyim: Boş Sözlerin Rahibesi bir ava göz diktiğinde, otu köklerinden söker. avı çöker ve ölür, söz konusu avın aileleri ve arkadaşları etkilenecektir. Yani, bu parşömen üzerinde sadece kendi başına ölenlerin, arkadaşları ve aileleri hayatta ve iyi olanların isimleri de yanlış.”
Bunu duyan Shi Qingxuan’ın yüzü başka bir gölgeyle soldu. Kısa süre sonra neşesini geri kazandı ve Ming Yi’ye kuru kuru güldü, “Ming-xiong, bu senin de tehlikede olduğun anlamına gelmiyor mu? Ne de olsa sen benim en iyi arkadaşımsın!”
Ming Yi ondan daha uzağa oturmak için kıpırdandı, yüzünün tamamı “Seni en iyi arkadaşım olarak göremez miyim lütfen” ile yazılmıştı. Bu hareket onu Xie Lian’a yaklaştırdı ve Hua Cheng’in bıçak gibi keskin gözleri onun üzerinde gezindi. Shi Qingxuan’ın böyle zamanlarda bile şakalaşmayı unutmadığını görünce Xie Lian gülümsemeden edemedi. Yine de, Shi Qingxuan’ın endişeli olduğunu belli belirsiz anlayabiliyordu. Ya da daha doğrusu, onu bastırmak için ekstra neşe kullanmak zorunda kalması endişeli olduğu içindi. Shi Qingxuan Rüzgar Ustası yelpazesini parlattı ve normalden beş, altı kez daha hızlı savurdu, siyah saçları rüzgarda çılgınca uçuştu, “O zaman hemen gidelim! Etrafımızda bu kadar insan varken ortaya çıkmaya cesaret etseydim. Rakamları aldık, HAHAHAHahahahaha…”
“Rüzgar Efendisi, lütfen kendinizi sakinleştirin.” Xie Lian, “Beni bir dakika bekle, tapınakta halletmem gereken bazı küçük şeyler var” dedi.
Bu yolculuk kim bilir kaç gün sürecekti ve iki çocuğu, iki ağzı ve bir erkeği ele geçiren Allah’ın unuttuğu bir hayaletle onları öylece bırakamazdı. Diğerlerine göz kulak olması için köyde güvenilir birini bulmayı düşündü ama görünüşe göre Hua Cheng onun tüm endişelerini ve düşüncelerini biliyordu ve konuştu, “Gege gitmesi gerekiyorsa, o zaman endişelenmeden git. Ellerim var. sen gidersen doğal olarak türbeyi gözetleyecek insanlar olacaktır.”
Xie Lian rahat bir nefes verdi, “San Lang için çok şükür. Burada her şeyi gözetleyecek biri olsa daha iyi olur.”
Hua Cheng de gülümsedi, “Evet. Olayları izleyen birinin olması gerekiyor.”
“Gözetlemeleri” açıkça farklı anlamlara geliyordu. Ancak, kimse bununla ilgilenmedi. Ming Yi sunak masasını uzaklaştırdı ve Mesafe Kısaltma dizisini yere çizmeye başladı. Shi Qingxuan’ın hayranı o kadar hızlı dönüyordu ki, şekli artık görülmüyordu, “Bu arada, Ekselansları, daha önce sormayı unuttum. Kapının dışındaki kim? Onu nasıl kızdırdım ki, böyle kaba sözler çıktı. ağzından mı?”
Sadece sonunda sorulacak ve bu kadar hazırlıksız bir şekilde, Qi Rong duysaydı, hiç şüphesiz tekrar mide ekşimesi yaşardı. Xie Lian, Ruoye ve Fang Xin’i köşeye yaslayarak toplarken, “Bu gerçekten kabaydı,” diye düşündü, “Zaten kendi unvanını ilan etmemiş miydi?”
“Ne, o gerçekten Yeşil Hayalet miydi?” Shi Qingxuan şaşırmıştı, “Böyle bir tavırla bir yüz mü? Gerçekten de her şeyi kendin görmelisin!”
Xie Lian alnını ovuşturdu ve ona, özellikle de Lang Qianqiu’ya her şeyi bir sır olarak saklaması gerektiğini hatırlatarak kısaca olayları anlattı. Değişimleri arasında Ming Yi, Mesafe Kısaltma dizisini çizmeyi de bitirdi. Nan Feng’in son kez çizdiği kaba ve pürüzlüydü ve bu onun uzun zamanını aldı. Ming Yi tam tersiydi; elleri hızlı ve hassastı, çizimi tek bir çizgiyle tamamlıyordu ve çizdiği daire, cetvel kullanmaktan daha temiz ve daha doğruydu. Karakterler aynı zamanda basılmış baskılar gibi temiz ve düzenliydi ve Xie Lian hayranlıkla gizlice ağzını açmasını engelleyemedi.
Dizi bittiğinde Ming Yi, “Hadi gidelim” dedi. Shi Qingxuan derin bir nefes aldı ve hafifçe üfleyerek mum ışığını söndürdü. Hua Cheng liderliği ele geçirdi ve kapıyı ilk iten kişi oldu. Küçük kapı gıcırdayarak açıldı ve dışarısı zifiri karanlıktı, sanki kapı yıllardır terk edilmiş eski bir eve bağlıymış gibi, hava kalın bir küf ve tozla kaplıydı. Hua Cheng’in arkasından Xie Lian geçti, geçerken kapıyı açmak için inisiyatif alan Hua Cheng’e, ardından Shi Qingxuan’a ve sonuncusu Ming Yi’ye usulca teşekkür etti. Karşıya geçtikten sonra kapıyı arkasından kapattı. O kapı kapanır kapanmaz, karanlığın içinden kapının arkasından kasvetli ve ürpertici bir ses geldi, “Gitmeyi dilediğin yer, asla hatırlamak istemediğin bir kabusa dönüşecek!”
Xie Lian ayağının tekmelediği sesi duyduğu anda. O kapı tekmesiyle anında çöktü, ancak bu dizilim bir kez kullanıldığında etkisini kaybediyordu ve kapının arkasında artık Puqi tapınağı değil, bir çöp yığını vardı. Bu yoğun hareket kalın toz bulutlarını kaldırdı ve Xie Lian öksürdü, Hua Cheng’in yaptığı kapıyı kırmadığı için biraz memnundu ve kolunun yeniyle yüzünü örterek, “Bu Boş Sözlerin Rahip’i miydi?” dedi.
Shi Qingxuan çırpıcısını ve Rüzgar Ustası yelpazesini sıkıca tutuyordu ve cevapladı, “Bu onun sesi! Beni mi takip ediyor?”
Xie Lian el sallayarak tozlu havayı uzaklaştırdı ve “Hayır. Daha önce sadece üç göksel görevli ve bir hayalet kral vardı, eğer bir şey seni takip ediyorsa bunu nasıl bilemeyiz? Belli ki daha yeni gelmiş.”
Ming Yi de “Sakin ol” dedi.
Shi Qingxuan, “Sakinim. Çok sakinim. Sakinleşiyorum!”
Ancak Hua Cheng önde durdu ve yavaşça, “Sakinlik iyidir. Ama kesinlikle bir şeyler oluyor. Nerede olduğumuzu bilen var mı?” dedi.
Xie Lian etrafına baktı ve merak etti, “İmparatorluk başkentindeki en güzel restorana gitmiyor muyduk?”
Nasıl görünürse görünsün, bu terk edilmiş eski ev, Shi Qingxuan’ın bahsettiği restorana hiç benzemiyordu. Dördü etrafı araştırdı ve girişi buldu ama dev kilitlerle kilitlenmişti! Xie Lian tekrar tekme attı ve kilitler kırılarak kapılar açıldı. Kapılar açıldığında, dördünün karşısına çıkanlar ne cehennem ateşleri ne de kötülüğün gizemli manzaralarıydı. Tamamen normal, belirsiz küçük bir kasabaydı. Hua Cheng kaşlarını kaldırdı, “İmparatorluk başkenti böyle görünmemeli.”
Xie Lian tüm kalbiyle kabul etti. Bir imparatorluk başkentinin aurası bu kadar küçük bir kasabayla kıyaslanamazdı ve arkasını döndü, “Yer Efendisi Efendi, sıralamanızda bir hata mı yaptınız?”
Ancak Ming Yi, “Hiç hata yapmadım. Asıl varış noktası burası değildi” dedi.
Xie Lian hemen anladı. Bu, yaratığın karıştığı anlamına geliyordu. Onun tarafından bu yere gönderildiler.