Part of my final project in my #darkroom photography class this semester. I was working with the notion of incorporating digital photoshop like effects using #analogphotography . I’m pleased with how most of them turned out #quoththeraven
Yolcular, tren camları ve kış geceleri: Günlerdir bir arkadaşımla yaptığım son telefon konuşmamı düşünüp duruyorum. Beni bu denli düşündüren konu, yaşam ile ilgili denklemleri, denklemin değişkenlerini, ödünleşimleri anlatıp bu farkındalık ve içinde bulunduğu kabulsüzlük ile devam sağlamak istememesini belirtmesi üzerine neden hiçbir karşıt şey söyleyememiş olmamdı. Aynı şeyleri farkediyor, deneyimliyor ve düşünüyor iken beni burada kalmaya iten şeyler mevcuttu, bunu hisliyordum fakat anlatamıyordum. Söz konusu bir intihar olunca -evet bir intihardı- Pavese’nin Rosetta’sı takıldı aklıma. İkimiz de kendi Torino’muzu yeni terketmiştik ve farketmiştik fakat bu ikisi gibi sonuna dek gitmeyecektik, Rosetta’larımızı yaratıp onları bir başlarına bırakacaktık, en azından şimdilik. Bu bile başlı başına hayatta kalmak için bir nedendi -öyle ya, buraya neden yazıyorum bütün bunları yoksa. Yine de tam alamamıştım kendimden cevabımı. Ankara’da yeni yetme bir üniversite mezunuyken kurduğum Torino hayallerini düşündüm sonra. Bir insan, hakkında hiçbir fikri olmadığı halde neden bir şehire gitmek, hayatının kalanını orada geçirmek ister? Bilmiyordum, hala da bilmiyorum nedenini. Çoğu şeyi yoluna koyduysam da olan olmuş ve gidememiştim. Yerine minik bir benzerine gönderildim derhal. Haritaları, görselleri açıp kurcalamayın boşuna, bu, düşüncelerimdeki komik bir benzerlik, çıktığı yer dolayısıyla. Daha da komik olansa bahsettiğim komik benzerliği o zamanlar bilmiyor oluşum. “Bilmediğim ne çok şey var,” dedim kendime ve işte, cevabı bulmuştum: Ahşap kaplamalardan yansıyınca turuncuya çalan o soğuk ışık, soğuk masa ve sandalyelerin ürpertisi, soğuk bira, konuşmasız bakışmalar ve işte, giriyor şarkı. Konuşacak olsak; “gece düşündüklerin gerçek değil”ler, “gündüz ayakta olmak lazım”lar, kış depresyonları, bahar rehavetleri, “çok çil”ler, çil “çiller”, bu makinalar, “bu makina var ya bu makina”lar, “bir gördüğünü bir daha unutmaz”lar, “ben var ya ben”ler… Halbuki mutluyuz, nasıl olmayalım, heyecan salıyor içimize yarın yırtık kıçlarımıza biriktirdiğimiz paralarla sağlam bir pantolon alacak olmamız. “Hey, nefes al yaşıyorsan buğu!”
Experimenting with some new elements in the darkroom today. I tried to color match my paint cards with two prints, to draw out the syntax in another medium. It’s amazing how the colors really can’t be matched that well, the range of Chromogenic paper is too complex and the cards too reductive. Now that the rough selections are collected, maybe another thing will surface within that terrain.