Ben geldim dostum. Özlemişim seni. Çok uzun zamandır içime attım attım ama artık dayanamıyordum geldim işte.
Ne desem ki sana şimdi.
Bir sürü bir şeyler var anlatacağım ama hiç anlatasım yok. Her şey o kadar sıradan, o kadar kronikleşti ki yaşamım, sanki her günüm bir öncekinin tekrarı.
Bu sefer seni özledim diye geldim biliyor musun? Artık başka kimseyi özlemiyorum. Başka kimseyi sevmiyorum. Kimse için ağlamıyorum, korkma kötü birisi olmadım beklediğimin aksine ağlatmıyorum da. Sadece öyle birisi oldum işte. Kendi hayatımın filminde figüranlığı seçtim.. Çünkü ne aksiyonu kaldırır artık şu yaşlı ruhum ne romantizmi ne komediyi.. Kendi filmimde diyalogsuz sahneler var hep.. Sessiz sinema sanki ben çabalıyorum kimseler anlamıyor.. Şikayetçi değilim ama susuyorum böylesi daha güzel..
Aslında yalan söyledim. Sende anlamışsındır.. Hala özlüyorum ve hala seviyorum.. Ne yapmam gerekli gerçekten bilmiyorum hiç. Bu yüzden susuyorum, bu yüzden gözlerden uzaktayım.. En çokta göz bebeklerinden.. Kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyorum nedense artık herkesin gözlerinin içinde yalan varmış gibi hissediyorum.. Bu çok garip geliyor bazen. Paranoyaklaştım iyice.. Bazen farklı bir yerde uyanıp yeni insanlar tanımayı istiyorum.. Ama sonuç hep aynı olacak değil mi.. Yeni insanlar yeni yalanlar getirecek..pff. Hayat ne garip yada daha öncelerden bahsettiğim gibi.. Hayat ne kahpe!
Neyse günlük uykum geliyor uyumalıyım. Yine uğrarım.. Şimdilik hoş çakal dostum…