her şair gibi ortasındayım ömrün. çünkü her şair biraz ortasındadır ömrün. her şair ergendir her şeyden önemlisi. ve hiç bitmez o ergenlik. hayır, en nefret ettiğim kelime de bu yani. ergen. belki de sırf bu yüzden sevemedim kendimi. ama yok canım ne tür bir zevksiz beni sevebilir ki? hayat ne kadar garip değil mi? tırnağım kırıldı. sevgilim terk etti. dedem veremmiş. allah dede ülsermiş. ay dede gebermiş. pörtlesin bu dünya.
ain’t no sunshine dinliyorum. lenny kravitz söyleyince bok gibi oluyor açıkçası. bill withers’ın kaymak gibi sesinden dinlemek gibisi yok gerçekten.
elimde olsa onu da aldatırdım. küçük kutusunda hiç peçete kalmamış kızlarla aldatırdım. mumlar söner yanardı. bunlar hiç umrumda olmazdı. bir taş kendi kendini boşluğa bırakırdı. o ise kendi kanadını kendi diken bir melekti. gözyaşlarının kalesinde sessizce ağlıyordu. elimde olsa gözlerinin içine baka baka yalan atardım. bir uçurum kendi kendini denize atardı.
sakallarım çok uzadı şu aralar. işin güzel kısmı kesmeyi planlamıyorum da. pencerelerden sivil notalar hücum ediyor. ağlıyorum. işin kötüsü onun adını fısıldıyorum. bir tek duvarlar duyuyor. kendine saygısı kalmayan bir adamım ben. artık ne söyleseler boş. elimde olsa bir tek onu severdim. bu saatten sonra hiçbir anlamı yoksa da… biliyorsun, geceleri ölmek zor. gündüz olunca kolay mı sanki? saçları buz mavisi…
(eksi21 dergi 1. sayı | ocak 2019)
uğur ergün
17 mayıs ’11
not: şarkıyı dinlerken benimle birlikte eşlik edin dostlar, özellikle de “ain’t no sunshine when she’s gone, only darkness everyday” kısmında tabi.