Dodger hayranları şımarık. Takımımız bu hafta sonu 11 sezonda 10’uncu birinciliğini tamamlarken, Dodgers için bir başka Batı Ulusal Lig şampiyonluğu, profesyonel sporlarda her şeyden beklendiği gibi oldu.
Ama olmamalı hissetmek rutin ve veriye dayalı analizlerin olduğu bu çağda, duygular hala önemlidir. Sonuçta, bizi Chavez Ravine gibi son derece elverişsiz bir yere gitmeye ve biraya 16 dolar, sosisli sandviçe 7 dolar harcamaya iten şey duygulardır.
Bu anlamda, 2023 Dodgers sezonu, play-off’larda ne olursa olsun, kolektif hafızamıza özel bir sezon olarak girmeyi hak ediyor. Eğer takım Dünya Serisini kazanamazsa beyzbol evreninin geri kalanı 2023 Dodgers’ı unutacak ama biz Los Angeles’ta bunu yapmamalıyız.
Elbette kişisel bir önyargım var. Bir yıldan biraz daha uzun bir süre önce Vin Scully’nin ölümünü duyduktan sonra aradığım ilk kişi annemdi. Çocukluğumun yazlarını dolduran radyoda Scully’nin sesini kaybetmek, ebeveynimi kaybetmek gibiydi.
2 Ağustos 2022’ydi. Kendisi de bana doğduğum Ekim ayında Dodgers’ın Dünya Serisini kazandığını sık sık söyleyen, ömür boyu hayran olan annem, bu yıl 2 Ağustos’ta öldü. Bu sezonu asla unutmayacağım bir sebep.
Herkes için, play-off’lardan erken çıksalar bile 2023 Dodgers’ı hatırlamak için başka nedenler var.
Clayton Kershaw’ın Los Angeles’ta 16. ve muhtemelen son sezonunu sahaya çıkarmasını izledik. 35 yaşında, kariyerinde Hall of Fame atıcılarının bile genellikle kalfalık yıllarına girdiği bir noktada, ancak Kershaw hâlâ elit bir seviyede atış yapıyor. Kershaw, Dodger Stadyumu’ndaki tümseğe her çıktığında, Los Angeles’a Sandy Koufax veya LeBron James ile eşit düzeyde bir atletik deha gösterisi sunuyor.
Dodgers 2023’e bazı engellerle başladı. Geçen yılın tarihi 111 galibiyet çabasına katkıda bulunan önemli oyuncular ayrılmıştı ve Dodgers’ı play-off’larda utandıran ligdeki rakibi San Diego Padres, bir harcama çılgınlığına girip çok sayıda süperstarı kadrosuna katmıştı. İkinci veya üçüncü sıraya yerleşin, diye uyarıldık.
Her ne kadar sonuçta durum böyle olmasa da, sezon başındaki mücadeleler, play-off beyzbolunun ufukta olmayabileceğini gösterdi. Dodgers’ın atış ekibi, beyzbolda diğerlerinden daha fazla sakatlıklarla kuşatılmış durumda, bu da takımı çaylaklara ve şimdiye kadar gördüğüm yardım atıcılarının en yaratıcı yönetimine güvenmeye zorluyor. İlk başta işler pek iyi gitmedi; Şimdi Dodgers, genç başlangıçların ve kurtarıcıların sırtından yeni bir lig şampiyonluğuyla kaçtı. Bunu izlemek dikkat çekiciydi.
Kaçan hayranların favorilerinden birkaçı geri geldi. Sevilen Justin Turner artık Dodger mavisi giymiyor olabilir ama Joe Kelly ve Kiké Hernandez sezon ortası takasları için Los Angeles’a döndüklerinden beri öyleler. Bunun gibi hareketler taraftarların sanki sadece bir markayı değil bir takımı destekliyormuş gibi hissetmelerini sağlıyor.
Elbette, hiçbir şey bir yılı Dünya Serisi zaferi, 162 maçlık bir mücadelenin ardından yaşanan nihai katarsis kadar sınırlayamaz. Ancak bir takımın gücünü gerçekten test eden şey, altı ay boyunca her gün beyzbol oynayan normal bir sezondaki başarısıdır.
Dodger taraftarları play-off beyzbolu konusunda kolektif bir çılgınlığa girişmeden önce, geleceğin Hall of Famer’larından ve denenmemiş çaylaklardan oluşan bir takımın kazanmanın yeni yollarını bulmasını izlemenin ne kadar ilham verici olduğunu anlamak için birkaç günlük huzurun tadını çıkaralım.