Yazarların çocukluklarından beslenmeleri bir klişe değil, beklenmedik anlarda karşılarına çıkıveren muhteşem bir hazine… ”Çocukluğumdan beri tat olarak acıyı sevemedim , hayatta da acıyı sevemediğim gibi…”
“… Çünkü ben Hayri İrdal, her şeyden evvel mutlak bir samimiyet taraftayım. İnsan her şeyi açıkça söylemedikten sonra neden yazı yazsın? – Saatleri Ayarlama Enstitüsü-” Tam olarak bende böyle düşündüm Hayriciğim , henüz pek faydasını gördüğüm söylenemez.
” … Ama benim kendimle yüzleşebilmem için söylediklerini, söylediklerimi havada uçuşan sözler olmaktan çıkarıp yazıya dökmem gerekiyor. Tıpkı insanları bir metin olarak gördüğümde anlayabildiğim gibi belleğimi de kağıt üstünde yaratabiliyorum. – Karbon Kopya- “
‘‘… Ama umudunuzu yitirmeyin, çünkü yazmak büyülü bir şeydir. En basit yazma eylemi bile telepati sınırına varan, neredeyse doğaüstü bir olaydır. Düşünün bir: Bir kağıt parçasının üzerine belli bir düzende birtakım soyut işaretler koyabilir ve bin yıl sonra başka bir dünyadan biri, en derin düşüncelerimizi öğrenebilir. Uzay ve zamanın sınırları ve hatta ölümün kısıtlamaları aşılabilir. – Christopher Vogler’’
Hakkımda ben de çok şey bilmiyorum. Fark ettiğim şeyleri ise yazmayı seviyorum. Yazdıkça kendimi tanıyor ve öğreniyorum.