Öncelikle, balık tutmanın ve oltanın misinasıydı, iğnesiydi uğraşmanın hayattaki en sıkıcı olaylardan biri olduğunu düşünmekteyim. Saatlerce bir kayıkta otur, yorulunca bir koldan öbür kola oltayı al, belki şanslıysan günün sonunda bir şeyler yakala, ki o da şanslıysan.
Kitaba da bu duygularla başladım açıkçası. Başlarda da çok sıkıcı olduğunu görünce hak verdim kendime. Ama Hemingway'in eserleri; adeta son düzlükte açılan bir arap atı, adeta geç çıkış yapıp son 20 metrede herkesi tokatlayarak altın madalyayı alan bir Usain Bolt. Yazar, nasıl yapıyor ediyor neredeyse hiçbir aksiyonun olmadığı bir yerde, o atmosferin içine sizi çekmeyi başarıyor. Yaşlı Adam'ın, tüm gücü tükenmişken, tam pes edeceği sırada balığa ve kendi kendine söylediği sözler hayatta bize en çok lazım olan şeyler belki de.
Ayrıca kitapta sinir olduğum ve beni adeta çılgına çeviren köpekbalıklarının tavrına da değinmeden edemeyeceğim. Balıkçılıkla geçimini sağlamaya çalışıp ,günlerini tahtadan dar bir klübede mütevazi bir şekilde süren,kendi işinde gücünde olan bu amcamız , günler sonra binbir zahmetle yakaladığı balığı kıyıya taşımaya çalışıyor. Ama sanki bir avustralya veya bir miami sahilinde avlayacak şımarık ve zengin sörfçü kalmamış gibi bu serseri ve başıboş köpekbalıklarının adamın yaşına başına hürmet etmeden fütursuzca saldırması beni çileden çıkardı.
Sonuç olarak,bunu okudum hayatım değişti diyemem. Kimsenin bir kitapla hayatı değişmez. Ama hayat hakkında verdiği ipuçları gerçekten okumaya değer. Yazarın bu eserle Nobel aldığını da hatırlatayım. İyi okumalar.