United States Diplomatic Alignment - Middle East, January, 2036
The Ryan administration has come to the determination that it can wait on the sidelines of the Turkish Kurdistan conflict no longer. Already indirectly aiding Turkey through TIFOR and the operations of the 101st, the United States has now dispatched diplomats to bring about a major push for peace to their major NATO ally's rebellion. Turkey
We have noted the Turkish situation with great distress. The campaign against the insurgent rebels is a notably taxing operation for the Turkish Armed Forces, and we wish to offer two paths to alleviate the suffering of the nation. Our current analysis of the situation indicates that a military victory will simply leave Turkey with an insurgency that causes great problems within the southern and eastern provinces for years - possibly decades. This leads us to the first solution.
The United States wishes to conduct a diplomatic mediation between the Turkish government and the Kurdish rebels in Anatolia. We believe that an attempt at negotiation with the aim of bringing about an amicable peace compromise, which does not
result in Kurdish independence, is the best option.
We fully intend to approach the rebels and offer them a chance to attend a meeting in a neutral location, currently pegged as Ramstein Air Force Base, Germany. We believe that if Turkey will cooperate on the following points, we can achieve a near immediate end to the fighting:
- Turkey will restore the citizenship and legal rights of all citizens across the Republic, immediately, and with a full pardon for nonviolent crimes (resisting arrest, protesting, etc.) For violent PKK offenders that rebelled against the government and contain Turkish citizenship, a general amnesty will be issued, with the option to deport leadership of the PKK to SR Kurdistan. For non-Turkish citizens, the amnesty will mean deportation and criminal trials.
- Turkey will cease military operations against it's newly-restored citizens, and begin to provide humanitarian aid immediately through the use of safety corridors, allowing for Kurdish refugees to return back to SR Kurdistan through TIFOR's buffer zone. Regular immigration will not be prevented in any form for non-criminal Kurdish citizens.
- Turkey will agree to reform their political system to reflect Kurdish inclusivity, and unban ONLY moderate parties not associated with the militant PKK, as follows: Peace and Democracy Party (Barış ve Demokrasi Partisi, BDP), Democratic Society Party (Demokratik Toplum Partisi, DTP), and the People’s Democracy Party (Halkın Demokrasi Partisi, HADEP) - all parties that support Integrated Turkish politics, disarming the PKK, and moderate policy.
- Turkey will agree to lift the ban on Kurdish language, identity, and participation in government. They will also agree to conduct a sufficient investigation of the allegations of the European Court of Human Rights dating from 2008 to 2016.
- The Kurdish factions will agree to immediately lay down arms, including a PHASED surrendering of armament to the Turkish government, with a quarter of the PKK's arsenal being turned over every eight months, to ensure that the Kurdish people are not left defenseless while adjusting to the peace terms.
- The Kurdish factions will officially ban the PKK militant party, and all associated militant splinter parties, disavowing association in return for political representation in a party listed above.
- All notion of an independent Kurdistan will be disavowed by Kurdish leadership, in favor of political and judicial reform guaranteed by the State; allowing Kurdish politicians and lawyers to advocate for the minority across the nation. Turkish Kurds will agree to likewise disavow the Sovereign Republic of Kurdistan's support.
- Turkish Kurdish citizens and leaders will recognize the authority of Turkish government across the entirety of rebel occupied territory, allowing police and military human aid, law and order restoration, and an eventual transition back to normal governance.
In these points, not only does Turkey conduct the largest rapprochement with your 18 million Kurdish citizens since the previous millennium, but you guarantee that by putting forward an inclusive policy, future frustration will find a political outlet. The territorial integrity of the nation is secured, and a bloodbath is prevented.
IF the rebels do not accept our outreach, the United States is prepared to support Turkey militarily. We can provide air strikes, helicopter wings, cruise missile strikes, satellite and airborne intelligence, and logistics support. But, we must attempt diplomacy at all costs first. Rebel Held (Kurdish) Turkey
The United States will dispatch Central Intelligence operatives to seek out the major Kurdish political and military leadership inside the rebel held territories of South and East Anatolia, requesting an urgent meeting on behalf of the U.S., making it known the content of the meeting is friendly to the Kurds.
Should a meeting with American political operatives from the CIA be obtained, the group will lay out the Turkish proposal being outlined above, making special note to guarantee to the rebels that the provisions affecting their treatment by Turkey will be enforced by the U.S. and NATO if need be, and mentioning that the American leadership will no longer tolerate human rights abuses of their population.
They will explain that the campaign, while noble, is doomed to fail. Unfortunately for the Kurds, America will be forced to intervene on behalf of Turkey as a NATO partner, as invoking Article 5 is certain to occur before the Kurds would ever win independence. They note that the U.S. does not want to fight.
The proposal will achieve an incredible improvement to the lives of 18 million citizens, and will prevent further bloodshed and annihilation. Political representation, human rights, disarmament, and judicial representation all represent a MAJOR step forward for the Kurds, and to continue to fight is to throw any future chance of that away.
‘erdoğanizm’le beraber islamcılık devletleşiyor
abd’nin saygın üniversitelerinden stanford’da osmanlı ve islam dünyası tarihi dersleri veren ali yaycıoğlu, türkiye’de siyasal islamcılığın kökenlerini en iyi bilen isimlerden biri. akp’nin siyasal islamcı kimliğini konuştuğumuz yaycıoğlu, bugün türkiye’nin içinde bulunduğu siyasi durumu “islamın devletleşmesi” olarak tespit ediyor. yaycıoğlu bu “yeni” islamcılığa ise “erdoğanizm” diyor.
bugünün siyasal islamcı ideolojisinin köklerini nerede aramak lazım?
- yüzyıldan itibaren toplumsal pratikleri yoğun şekilde eleştiren ve toplumu terbiye etmek isteyen aktivist bir islamcılığın ortaya çıktığını görüyoruz. iki ana kolu var sanırım. birincisi, 16’ncı yüzyılda yaşamış ibn teymiyeci mehmed birgivi’yi takip eden ve 17’ncı yüzyılın önemli bir toplumsal hareketine dönüşen kadızadeliler. toplumda yüzyıllardır oluşan gelenek ve pratiklerin islami olmadığı eleştirisi getirmişler. hedeflerinde kahve içme, raks etme, tütün çekme gibi yaygınlık kazanan pratikler var. diğeri ise nakşibendi - müceddi - haledi hareketi. 18’nci yüzyılda osmanlı’daki siyasi ve dini kültürü derinden etkilemiş. şer’î prensipler ışığında, şeyh-mürit ilişkisiyle ümmeti terbiye etmeyi amaçlar. iki akımı da 18. yüzyıl sonunda meşhur nizam-ı cedidcilik, sonra ıı. mahmud reformu içinde görüyoruz. nizam-ı cedidcilik bir batılılaşma hareketi olduğu kadar aynı zamanda islami bir reform hareketidir.
ordu ve islamcılar arasındaki ilişki nasıl kuruluyor?
- ve 19. yüzyıllardaki askeri reform ve askeri mühendislikle, toplumu disipline etmeye çalışan islamiyet arasında ciddi ilişkiler var. askeri reformda önemli olan matematiktir. matematikte doğru-yanlış vardır, müzakere alanı yoktur. selefi, kısmen de nakşhibendi-müceddidi hareketinde, müzakere alanı daralır. doğru ve yanlış, toplumsal müzakere ile belirlenmez. bu şekliyle reform içine entegre edilmiş islami bir söylem vardır. 18. yüzyılda başlar ve 1908’e kadar devam eder. ordu’nun laikleşmesi oldukça geç bir olgu.
mühendislik ve selefilik ile nakşilik arasındaki ilişki ayrıca çok enteresan. askerî bilimler ve ordu yirminci yüzyılda sekülerleşir ama mühendisler arasında islami, hatta selefi akımlar, gücünü yüzyıl boyunca devam ettirir. necmettin erbakan’ın mühendis olması ve o’na saygı duyanların o’na hep “prof. dr. necmettin erbakan” olarak hitap etmesi tesadüf değil.
bu yakınlığın nedeni nedir?
genel görüşün aksine siyasal islamcılar akli bilimleri önemserler. tabii, akli olanın sınırlarını kendileri çizmek şartıyla. akli metodları, ki bunların başında mantık gelir, kendi inanç sistemleriyle entegre etmişlerdir.
‘islamcılar devletle yakın ilişkiler kurdu’ erdoganizm-le-beraber-islamcilik-devletlesiyor-144702-1.
peki siyasal islam nasıl gelişiyor?
18’inci yüzyılın sonlarından beri püriten islami söylem modern ve siyasi bir dil geliştirmeye başlıyor. osmanlı modernleşmesi islami bir modernleşme hareketidir ve hareket içinde püriten islami ve toplumu islami kodlar ile terbiye edici bir söylem vardır. bu 1790’larda iyice gözle görünür hale gelir. 19. asır boyunca devlet ile islamcılık arasındaki ilişki kâh geriler kâh yoğunlaşır. 1925’ten sonra, radikal bir laikleşme hareketi başlar ama 1950’lerle tekrar islami akımlar, çok değişmiş ve yıpranmış bir şekilde devletle yeni bir ilişki kurmaya başlar. islami tecdid ve ihya, devletle beraber yapılır. onu yıkarak değil, ele geçirerek.
ya islamcıların kendisi devlet olursa?
bilmiyoruz henüz, şimdiye kadar hiç olmadı. belki şimdi bu dediğinizi yaşıyoruz.
islamcılar devlet içinde koalisyonun ortağıydı ve devleti şu ya da bu şekilde etkileme, devlet için gizli ya da kapalı kadrolaşma amacı güderlerdi. soğuk savaş’ta islamcılar, milliyetçilerle beraber, abd ve nato’nun yanında saf tuttular. uzun süre yine de asıl güçlü kesim hep bu milliyetçilikten çok uzak durmayan, anti-komünist milliyetçi-mukadesatçı, türkçü-islamcı kesim oldu. necip fazıl bu çizgiyi popülist bir tarzda başka bir noktaya çekti. iran devrimi, “islam devrimcisi” diye bileceğimiz anti-emperyalist, anti-amerikan, anti-israilci bir islamcı kanalın ortaya çıkmasını sağladı. bir ara islamcılık arasındaki mücadele abd ve türkiye’de merkez sağa daha yakın duran nurcular ile islam devrimcileri arasında devam etti. milli görüş hareketi, milliyetçi-mukadesatçı çizgi ile devrimci çizgiyi bir anlamda sentezlemeye çalıştı. bütün bu süreç içinde farklı yöntemlerle (başta kadrolaşma) devleti islamileştirmek fikri yaygındı. şimdi yeni bir islam söylemi ortaya çıkıyor ve bu “yeni” islam aynı zamanda devletleşiyor. ben bu yeni islamcılığa “erdoğancılık” ya da “erdoğanizm” diyorum.
ne demek erdoğanizm?
tarihsel olarak, islamcılık devlete karşı bir hareket değildir, devletle ittifak etmiş, ezildiğinde geriye çekilmiş bir harekettir… bütün güvenlikçi yapısıyla ve teknolojisiyle yeni bir devlet formu var ortada. erdoğan bu yeni devletin oluşumu sürecinde devletin başına geçti. şimdi bu devlet islami bir nitelik kazanıyor. islami söylem, devletin resmi ideolojisi oluyor. yalnız bu eski islamcılıktan farklılaşıyor. liderin, devletin ve milletin birliği ve bu birliğe ruh veren islami ve tarihi bir söylem. buna “islami bonapartizm” ya da “erdoğanizm” diyebiliriz. diğer yandan islam’ın devlet olmaması gerektiğini açıkça ifade eden, erdoğanizmin şehvetine kapılmayan az da olsa islamcı var. önümüzdeki dönemde bu iki kesim arasında enteresan tartışmaları gözlemleyebiliriz.
‘imam hatiplerde resmi ideoloji üretiliyor’
davutoğlu’nun tasfiye edilişini nasıl okuyorsunuz?
islamcılık açısından bakarsak, davutoğlu’nun tasfiyesi islamcılığın erdoğanizm altında bir bileşenden ibaret olması, liderlik karşısında özerkliğini kaybetmesi demektir gibi geliyor bana.
islamcıların bilimle olan ilişkisi bağlamında, okulların imam hatipleşmesi nereye oturuyor?
akli bilimlerle nakli bilimlerin sentezi olan imam hatip, anlattıklarımı çok iyi açıklıyor. bu okulları, bunların bir arada öğretildiği, doktrin haline geldiği yer olarak düşünmek lazım. imam hatiplerin resmi dinin ve artık resmi ideolojinin de üretildiği yerler haline geldiği bir dönem yaşıyoruz. resmi ideolojide “resmi din” de var. imam hatibin olağan okullara dönüşmesinin arkasında toplumu terbiye etmek fikri yatıyor.
tübitak’ın dönüşümünün de zemini bu mu?
aynı çerçevede islamcıların tübitak’ı kontrol etmek arzusu üzerinde durmak lazım. islamcı gelenek içinde bilimsellik çok önemsenir ama sınırlarının naklî (tefsir, kelam, hadis) delillerle belirlenmesi kaydıyla. dolayısıyla uygulamalı bilimlere, yani amelî (fiili) olana karşı ilgi, teorik bilimlerden çok daha fazladır.
‘uydurulmuş tarihi ve dini referanslar kullanılıyor’
siyasal islamcılığın doğuşunu, dinin toplumu disipline etme yönelimiyle anıyorsunuz. bugün için ne demeli?
akp, islamcılığı, utangaç da olsa, siyasi merkeze oturtabildi. ama henüz bu proje tamamlanmamıştı ki, akp’nin taşıdığı islamcılık bir anda eridi ve yerine başka bir islamcılık hakim olmaya başladı. dediğim gibi, buna islami bonapartizm ya da erdoğanizm diyebiliriz. yeni bir islamcılık bu; islamı oldukça basit ve formel bir şekle indirgeyip, devlet eliyle insanlara empoze eden bir model. modern devlet, kurumlar, dijital imkânlar ve kapitalizm enstrümanlarıyla tek düze ve jenerik bir din tanımlanıyor. ve formal enstrümanlar aracılığıyla, bu tek düze islam sadece laiklere değil; dindarlara da bu benimsetilmeye çalışılıyor. gerçek cami budur, müslüman böyle olur, baş böyle örtülür… hepimizi terbiye etmeye yönelik dini muhafazakâr bir jenerik din oluşturuluyor. bu aslında devletin islamileşmesi değil. islam’ın devletleşmesi sürecidir. islam devletleştikçe basitleşir, jeneriklerşir, standartlaşır ve toplumsal alanın karmaşık inanç pratiklerini buldozer gibi ezer. erdoğanizmle beraber islam devletleşiyor. bu devlet, islami türkiye’deki tarihsel, karmaşık ve farklı boyutlarıyla yaşanan islami pratikleri yok ediyor. bu yapılırken de çok sorunlu, kısmen uydurulmuş, tarihi ve dini referanslar sunuluyor.
son olarak, ensar vakfı skandalında da gördüğümüz gibi, onları çocuk tecavüzünü bile savunmaya iten şey nedir?
islami kesim karşı tarafa kesinlikle güvenmiyor. halil ibrahim yenigün’ün deyimi ile islamcılık müslümancılık haline geldi. mütedeyyin kesimlerin kazanımlarını her hal ve kârda koruma güdüsüyle, olan bitene ses çıkarmayan büyük bir kesim var. işler kötüye gidince savunmaya geçiyor, kazanımlarının yok olacağını sanıyorlar. kendi aralarında da güvensizlik var. erdoğan çevresi davutoğlu çevresine güvenmiyordu ve bu güvensizlik davutoğlu’nun tasfiyesi ile sonuçlandı. bende, yeni türkiye hiper güvensizlikten ortaya çıkacak yapısal bir krizle çökecek fikrini uyandırıyor.
*
‘ellerinde metin yok’
sizce akp bugün nasıl bir rejim inşa etmeye çalışıyor?
akp en azından resmi söylemde, türkiye’de kalkınmacı, demokratik bir toplum modeli öngörüyor ve bunu da başkanlık sistemiyle yapacağını söylüyor. ancak, islami bir kökten gelen bu hareketin demokrasi, sosyal devlet ve hukuk devleti ile ilişkisini kuracak bir metin yok. türkiye’yi çok derinden değiştirmeye çalışıyorlar ancak kafalarındaki proje çok net değil, elimizde bir metin yok. bu işi yolda halletmeye çalışıyorlar, devamlı zigzag çizmelerinin, değişen ittifakların nedeni bu.
*
‘naif hareketler gibi görmek yanlış’
islamcıların siyaset yapma tarzı nasıl?
islamcılık her zaman ittifaklar kurar. dikkatli, tedbirli bir geleneği vardır. nerede ne yapacağını bilir. soğuk savaş içinde kendini son derece kritik bir yerde konumlandırmayı bildiler. anti-komünist mücadelenin iyi bir aktörü oldular. islamcılara çocuk muamelesi yapılmaması lazım. bazı arkadaşlar gibi, ‘bunlar henüz olgunlaşmamış siyasi bir heyet, bunları fikirler vererek düzeltebiliriz’ söylemleri, onları naif hareketlermiş gibi görmek yanlış. bütün bu islamcı geleneği kesinlikle ciddiye almadan, bütün bu geleneği öğrenmeden bunlara akıldanelik (akılcılık) yapmamak lazım.
*
kimdir?
ali yaycıoğlu, stanford üniversitesi tarih bölümünde öğretim üyesi olup, ‘osmanlı ve islam dünyası tarihi’ dersleri veriyor. partners of the empire: the crisis of the ottoman order in the age of revolutions adlı kitap stranford üniversitesi yayınlarından bu yıl çıktı. kitabın türkçe çevirisi imparatorluğun ortakları: devrimler çağında osmanlı nizamının krizi başlığı ile koç üniversitesi yayınlarından 2017’de yayınlanacak.
ömür şahin keyif
kaynak:http://www.birgun.net/haber-detay/erdoganizm-le-beraber-islamcilik-devletlesiyor-114769.html