Kuzey Afrika ve Ortadoğu’daki halk hareketleri, devrimci güçlerin zayıflığı ve emperyalizmin hızla inisitiyatifi ele geçirmesiyle birlikte birçok ülkede ılımlı islamcı bir yeniden yapılanmaya doğru gidiyor.
Arap coğrafyasında son dönemde yaşanan değişimlerin birer devrim olup olmadıkları çok tartışıldı. Başlarda hemen herkes, Mübarek-Bin Ali gibi iktidarların devrilmesini birer devrim olarak görmüş ve selamlamıştı.
Zamanla birçok kesim sürece kuşkuyla bakmaya başladı. Mısır’da isyan günlerine katılmış olanlar, kısa sürede “iş bir karşıdevrime mi dönüşüyor?” tartışması başlattılar.
Suriye’de yaklaşık 2 aydır süren protestolarda bilanço ağırlaşmaya devam ediyor. Beşar Esad yönetimine karşı ‘reform ve özgürlük’ talepleriyle toplanan kitlelere Cuma namazı sonrasında polis saldırdı. Birçok kentte çıkan olaylarda 46 kişi hayatını kaybederken, yüzlerce kişi yaralandı.
Libya’nın emperyalist güçler tarafından bombalamasından önce 2011 senesinin başında yapılan Londra Konferansı aynı zamanda uluslararası müdahalelerde bir süredir kullanıla gelen “koruma hakkı” meselesinin operasyonalize edilmesinin bir vesilesi oldu.
11 Eylül’ün hemen ardından NATO kararıyla gerçekleştirilen Afganistan müdahalesinin başlıca gerekçesi, Bin Ladin’in izini sürerek, “İslamcı teröristi” ele geçirmekti. Bin Ladin’in Afganistan’da olduğu iddiasının işlendiği bu dönemde, özellikle ABD kamuoyunu korkutmak için Bin Ladin’in Afganistan’dan Batı dünyasına tehdit yağdırdığı videolar ya da ses kayıtları yayınlanırdı.
“Arap Baharı” olarak adlandırılan hareketlenmenin son durağı, Suriye oldu. Suriye’de halkın Esad rejimine karşı eylemlere başlamasından kısa süre sonra, dış destekli silahlı islamcı gruplar boy göstermeye başladı.