Boynundaki ve sırtındaki kasılmalar ve ağrılar sebepsiz gelmiyordu. Hayatını yöneten, yönlendiren faşist, maço ve sadist erkeklere duyduğu öfkeden (Angst) kaynaklanıyordu.
Faşist adam biteviye hötlüyor, suçluyor çirkin bir üslupla tartışıyor ve sinirlerini bozuyordu. Her çirkin basit ve ağır hakaretle, kolu ve sırtı öfkeden kasılıyor, boynundaki damarlar kalınlaşıyor, midesi şişiyor, solunum zorluğu çekiyor omuzundaki tüm sinirler geriliyor, sıkışıyor ve şiddetle zonkluyordu.
Aslında büyük kabahati yoktu ama agresif, faşist erkek gerek içinde bulunduğu maddi bunalımdan, gerekse çevresel olumsuz etkilerinden cinlenip etraftan topladığı streslerin beynine verdiği havalelerin ve asabi etkilerle her söze çirkin cevap veriyor, tartışıyordu. Tartışırken hiç bir hatasını kabul etmiyor, kahrolası parasal ve çevresel etkilerden ve dolunayın olumsuz etkisiyle adeta kurt adama dönüşüyordu!
Genç kadın uğradığı hakaretlerden o kadar tahrik olmuş, öfkelenmişti ki, içinden, sadist adamı susturmak için ağzını kapamak ya da kafasına keskin bir şeyler atmak ve yok etmek geliyordu. Bu kuvvetli şiddet içgüdüsü göğsünü, kollarını yoğun biçimde sarıyordu. Bu canavara içinden lanetler yağdırıyordu.
Ne söylerse söylesin faşist, inatçı adam genç kadının bakış açısını anlamıyor narsistliğinden dolayı eleştiri kabul etmiyordu. Her dolunayda olan bu aşırı agresyon krizlerine bir türlü mani olamıyordu; adamı sahiden de bir başka varlık çarpmış gibiydi. Bu kavgalar onun naif ruhunda büyük sıkıntı yaratıyor gittikçe dış dünyadan korkuyor, iyice asosyal ve içe kapanık oluyordu. Sonraki günlerde kendine gelemiyor, en ufak bir sesten gürültüden rahatsız oluyor hiç kimseye katlanamıyordu, doğru dürüst kafasını toplayamıyordu.
Tek istediği şu bahçede bir parça serinlikle, sessiz sakin yaşamak ve bu anormal sadist adamın kükrememesiydi. Ve özgür olmak, tek başına var olmak…
Bu kabusun bitmesi için, unutmak için uyumalıydı, ancak uyku ve rüya alemleri belki kulağındaki korkunç sesleri silebilirdi.
Özlem Özmen