Hz. Muhammed kimdir, Hz. Muhammed ne zaman ve nerede yaşadı, Hz. Muhammed hakkında bilgi.
Sonuncu peygamber ve İslam dininin kurucusu, Hatemü’l-enbiya. Hz. İbrahimin oğlu İsmail’in soyundan gelmektedir. V. yüzyılın başlarından itibaren Mekke’nin idaresini ele geçiren Kureyş kabilesinin Benu Hâşim soyuna mensubtur.
Hz. Muhammed, genellikle kabul edilen ananeye göre Rebiülevvel’in 12. Pazartesi günü, Fil seferinden takriben 50 gün sonra Mekke’de dünyaya gelmiştir. Tarihçiler bu doğumu 569, 570 ve 571 olarak kabul etmektedirler. Abdullah, oğlunun doğumundan birkaç hafta önce çıktığı bir ticarî seyahat sırasında Medine1 de vefat etmiştir. O devirde Mekke’de âdet gereğince yeni doğan çocuklar iklimi Mekke’ye göre daha müsait olan vahada yaşayan süt annelere verilirdi. Hz. Muhammed, Sa’d b. Bekr kabilesinden Halime adındaki bir kadına verildi. Hz. Muhammed süt annesinin yanında dört yıl kaldı. Bu dönemde arasıra Mekke’ye getirilerek annesini görüyordu.
Mekke’ye döndükten sonra annesi ve dedesinin himayeleri altında büyüdü. Altı yaşına geldiği zaman annesi ile birlikte babasının mezarını ziyaret etmek için,Medine’ye gitti, Mekke’ye dönüşleri esnasında annesi, Ebvâ vahasında öldü. Ümm Eymen adındaki cariye tarafından Mekke’ye getirilerek dedesi Abdülmuttalib’e teslim edildi.
Hz. Muhammed 8 yaşında dedesi Ab-dulmuttalib’i de kaybedince amcası Ebû Talib onu himayesine aldı. Hz. Muhammed yaşı biraz ilerlediğinde çobanlık yaparak maddî bakımdan iyi olmayan amcasına yardımcı olmaya çalıştı. 12 yaşında amcası Ebû Talib ile birlikte bir ticaret kervanıyla Suriye’ye gitti. Bu seyahat sırasında Kudüs ile Şam arasında Busra adlı şehirde rahip Bahira ile görüştü. Ba-hira, Ebû Talib’e yeğenine dikkat etmesini ısrarla söylemiş, onun Mukaddes Ki-tab’ta vasıfları anlatılan son peygamber olabileceğini haber vermiştir. Hz. Muhammed gençlik yıllarında Mekke’de kurulan Hılfu’l-fudul’a katıldı. Bu teşkilâtın mensupları, şehirde kim olursa olsun zulme uğrayan herkesin yardımına koşacaklarına dair yemin etmişlerdi. Peygamber olduktan’sonra bu teşkilâta katıldığını ve her zaman böyle bir teşkilata rahatlıkla katılabileceğini söylerdi. Yine aynı yıllarda Kureyş ve Kays kabileleri arasında patlak veren Ficâr Savaşı’na katıldı ve cephede savaşan amcalarına ok taşıdı (585).
Hz. Muhammed 20 yaşlarında yavaş yavaş amcasının ticarî faaliyetlerini üstlenmeye başlamış, bir süre amcası ile birlikte çalıştıktan sonra yalnız başına bu faaliyetlere devam etmiş; ve kendisine Muhammedü’l-emîn (güvenilir Muhammed) denmiştir.
Hz. Muhammed gençlik yıllarından itibaren putlara karşı pek sempati beslemiyordu. Bilhassa Kâbe’nin tamirinden sonra onda büyük değişikliklerin olduğu dikkati çekiyordu. Kaynakların verdiği bilgilerden bu devrede onun Hanîfler ile temasa geçtiği anlaşılmaktadır. Manevî üzüntü ve ruhî dalgalanmaları arttığında bütün Ramazan ayı boyunca Cebelu’n-Nûr yamaçlarındaki Hirâ mağarasında inzivaya çekilir ve böylece ruhunu teskin etme imkânını bulurdu. Hirâ mağarasında kaldığı zamanlarda yiyeceği tükendikçe şehre iner, Kâbe’yi tavaf ettikten sonra karısı Hatice’nin yanına uğrar ve tekrar Hi-râ’ya dönerdi.
Yine bir gün Hirâ mağarasında sessizlik ve karanlık içindeyken parlak bir ışık göründü. Hz. Muhammed kendini kaybetti. Kendine geldiği zaman Cebrail ona “Yaratan rabbinin adıyla oku. O insanı bir kan pıhtısından yaratmıştır. Kalemle öğreten, insana bilmediğini bildiren, lütuf ve keremde erişilmez mertebede olan Rabb’inin adıyla oku!” (K. 96/1-5) âyetlerini okudu. Bu hâdise üzerine son derece heyecanlanan Hz. Muhammed koşarak evine gelmiş ve heyecanı geçtikten sonra başından geçenleri hanımına anlatmıştır. Genellikle kabul edilen ananeye göre bu ilk vahiy 27 Ramazan’da gelmiştir. Yıl olarak 609 veya 610 kabul edilir. Bu ilk vahyin gelmesinden sonra bir süre vahy kesilmiştir. Bu sürenin birkaç ay, hattâ birkaç yıl olduğuna dair rivayetler vardır. Bu fasılaya “Fetret-i vahy” denmektedir. Bu duruma Hz. Muhammed’in çok üzüldüğü bilinmektedir. Nihayet “Kuşluk vaktine ve kararıp durgunlaştığı zaman geceye yemin ederim ki, Rabbin seni bırakmadı ve sana darılmadı” (93/1-3) âyetleri nâzil olunca Hz. Muhammed huzura kavuşmuştur. Çok geçmeden “Ey bürünüp sarınan (Resûlüm), kalk artık insanları uyar. Sadece Rabbini büyük tanı” (74/1-3) âyetleri nâzil olduktan sonra Hz. Muhammed’in resûllük (elçilik) vazifesi başlamış oluyordu. Her zaman olduğu gibi yine durumu eşine anlattı. Hz. Hatice hiç tereddüt etmeden “Allah’ın bir liğine ve Muhammed’in onun elçisi olduğuna” iman ederek ilk Müslüman olma, şerefini kazandı. Bunu amcasının oğlu Ali, azadlı kölesi ve evlatlığı Zeyd b. Harise ve yakın dostu Ebû Bekir’in, Müslümanlığı kabul etmeleri takip etti.
Ebû Bekir’in Müslümanlığı kabulü, Mekke’nin ileri gelberinden birisi olması sebebiyle İslâmiyet’in yayılmasında büyük faydalar sağlamıştır. Onun vasıtasıyle Osman b. Affan, Abdurrahman b. Avf, Sa’d b. Ebî Vakkas, Zubeyr b. Avvâm, Tal-ha b. Ubeydullah gibi önemli kişiler Müslüman olmuşlardı. Hz. Muhammed ilk zamanlar islâm’a daveti gizli yapıyordu. Fakat 614 yılındâ “Sana emrolunanı açıkça söyle ve Allah’a ortak koşanlardan yüz çevir. Seninle alay edenlere karşı biz sana destek olacağız”(i5/94-95) âyetleri nâzil olunca islâm’ı açıkça yaymaya başladı. Arasıra Kâbe’ye giderek “Ey insanlar, gerçekten ben sizin hepinize göklerin ve yerin sahibi Allah’ın gönderdiği elçisiyim. Ondan başka Tanrı yoktur. O diriltir ve öldürür. Öyle ise Allah’a ve O’nun ümmî Resûlüne, Allah’a ve O’nun kelimelerine gönülden inanan Resûlüne iman edin ve O’na uyun ki, doğru yolu bulaşınız” âyetini okur ve onları Müslümanlığı kabule çağırırdı. Kureyş kabilesi, ilk zamanlar pek ses çıkarmamakla beraber Müslümanlar’ın sayıları çoğaldıkça ve Hz. Muhammed putları ve onlara tapınmayı reddedince tavırlarını değiştirerek Müslümanlara eziyete başladı.
Hz. Muhammed islâm’ı yaymak için her çareye başvuruyordu. “Önce en yakın hısımlarını uyar” (K.26/214) emrini alınca Kureyşliler’i Safa Tepesi’nde toplayıp onlara gittikleri yolun yanlış olduğunu belirtti. Bunun üzerine Kureyş ileri-gelenleri Ebû Talip’e başvurup susturmasını isteyerek aksi halde kendilerinin susturacaklarını tehdit yollu-söylediler. Ebû Talip yeğenini çağırarak olanları anlattı ve putları kötülememesini söyledi. Ancak Hz. Muhammeğ amca-» sının bu isteğini kesinlikle reddetti. Bu kez de bizzat Hz. Muhammed’le konuşarak putları kötülemekten vazgeçtiği takdirde mal, para ve hattâ Mekke’nin reisliğini vereceklerini vaadettiler. Ancak bu teşebbüs de bir netice vermedi. Bu arada Hz. Muhammed’in küçük amcası Hamza, Ebû Cehil’in yeğenine hakarette bulunması sebebiyle bir hiddet anında Müslümanlığı kabul etmiştir. Bunu Ömer b.el-Hattab’ın Müslüman olması takip etti. Bu iki zatın İslâm’ı kabulleri Müslümanlar’a büyük güç vermiştir. Ancak Kureyş de işkenceleri artırmıştır. Eziyet ve işkencelerin artması üzerine Hz. Muhammed Müslümanlardan isteyenlerin Habeşistan’a hicret edebileceklerini söyledi. Bunun üzerine 12 erkek ve 4 kadından meydana glen ilk kafile Habeşistan’a hicret etti. Bunu kısa bir süre sonra 77 erkek ve 13 kadından meydana gelen ikinci kafilenin hicreti takip etti. Mekke’de kalan Müslümanlar ise Ebû Talip’in oturduğu mahallede toplandılar. Kureyş onlarla bütün mü-, nasebetlerini kesti; âdeta onları muhasara altına aldı. Müslümanlar çok sıkıntı çektiler. Ancak bu kadar eziyete artık bir-son vermek zamanının geldiğine inanan bazı Kureyşliler’in telkinleriyle muhasara kaldırıldı.