Alice duyduklarına inanamadı. Bir bahşedilmiş gözlerinin önünde uyanmıştı. Direk olarak William'a baktı. Genç William dizlerinin önüne çökmüş ve başı önüne eğilmiş şekilde sağ eli hala kürede duruyordu. yüzü yada kendisi görülmüyordu ve küre hala olağanüstü bir güzel mor renk yaymaya devam ediyordu.
William elini çekti ve ayağa kalkmaya çalıştı. Rahip Andre'ye dönerek konuşmaya başladı.
''Teşekkür ederim Rahip.''
Ancak daha döner dönmez tüm salon derin bir iç çekti ve tekrar fısırdaşmalar başladı. Bu sefer fısırdaşmaların sebebi William'ın inanılmaz değişimiydi. Çünkü saç rengi ve göz rengi değişmiş ve sanki bambaşka bir insan olmuştu. Gözleri mora yakın bir renkle parlıyordu. Saçları da sapsarı olmuştu.
Küre parlaklığını yitirmeye başkadığında William da eski haline dönmeye başladı. Saçları siyah haline geri döndü ve gözleri de içinde az bir mor hala olsa da eskisi kadar parlak ve korkutucu değildi.
Alice şok olmuş bir şekilde şaşkındı. ''Çok güzel.'' diye düşündü. Bu William'a duyduğu bir hayranlık değildi. Bu tamamen gücüne ve başarışına duyduğu bir hayranlıkdı. '' Bende isterdim'' diye düşünmeden edemedi. Alice bunları düşünürken Genç Rahibe Nefti tekrar konuştu.
''Melodi Fluya.''
William masadan uzaklaştı ve yerine geçti bu sırada Rahibe seramoniye devam etmesi gerektiğini düşünmüş olucak ki tekrar sıradaki genci çağırdı . Ancak bu sefer her zamankinden daha çok tiksinti ve hoşnutsuzluk duyarak söylemişti. Sanki belli bir kini varmış gibi.
Bunları düşünen Alice isime dikkatini vermemiş olucak ki; çağırılanın Mel olduğunu o yürümeye başlayınca farketti. Ancak Mel sanki sonucu zaten biliyormuş gibi ağır adımlarla kendinden emin yürüyerek gitti ve küreye dokundu.
Küre önce tepki vermedi ancak Alice içinden dua ediyordu.''Yapabilirsin Mel..''
Hayatında 2 defa gördüğü bir kızın başarmasını istiyordu. Kendinde bile böyle bir istek hissetmemişti. Ama onun yapması gerekiyor gibi hissediyordu.
Mel kürenin harekete geçmediğini görünce üzüntüyle kaplandı ve tam elini çekecekken elini küreden ayıramadığını farketti. Küre onu bırakmıyor adeta onu tutuyordu. Mel bir süre küreden elini çekmeye çalıştı ama başaramayınca tekrar denemeye ve parlamasını sağlamaya karar verdi. Gözlerini kapatıp sessizce dua etti.
''Yürümek istediğim yol insanlara yardım etmekten geçiyor. Bir handa yemek yaparak günlerimi geçirmek istemiyorum. Doğru ne ve nasıl peşinden giderim bilmiyorum. Ama bana bir şans ver. Gücümün ne olduğu umrumda değil. Sadece bana insanlar için yardım edebileceğim bir yol ver. Faley. Senden dileğim adımın dostlarına yardım edebilen biri olarak anılmasına izin vermen.''
Duası biterken bir müddet daha bekleyen Mel büyük bir nefes verdi ve gözlerini açtı. Gözlerini açtığında parlamayan bir küre görüp üzüleceğine adı gibi emindi. Fakat gözünü açtığında gördüğü bomboş bir odaydı. Odada sadece kendisi ve etrafta duran bir kaç küre vardı. Şaşkınlığına yenilen Mel geriye adım attı ve yere düştü. Tam neler oluyor diye düşünmeye başlayacakken odada bir ses yankılandı.
'' Seç birini kızım. Sana en çok yakın hissettiğini seç. Kaderin seçimine bağlı.''
Mel kendisine en yakın gelen yarısı kahverengi ve diğer yarısı mavi küreyi seçti. Elini uzattı ve ona dokunmak istedi. Ancak yetişemedi. Küre yükseldi ve etrafta bir kaç tur attı. Ardından iki renk girdap haline gelip farklı bir görüntüye büründü. Daha sonra Mel'in göğsüne doğru süzüldü. Kürenin dokunmasıyla acı dolan bedeni Mel'e dayanılmaz geldi ve sesi olabildiğinde yüksek şekilde çığlık atmaya başladı.
Acısı dindiğinde ve kendini kontrol edebilir bir hale geldiğinde Mel gözlerini Eski kraliyet sarayının Taht odasında Rahibe Nefti'nin yanında açtı tekrar. Ancak bu sefer küre iki farklı renkte parlıyor ve renkler birbirine karışıp odayı bir renk dansıyla dolaşıyordu. Herkes şaşkın şekilde bakınırken Mel en çok Alice'in ne düşündüğünü merak etti ve ona doğru baktı. Alice eli ile ağzını kapatmış gözyaşları ile Mel'e bakıyordu. Bunun sebebiyse Mel'in görünüşüydü. Mel o çilli sevimli kız halinden çıkmış masmavi saçlara ve kahverengi gözlere sahip pürüzsüz bir cilt ile etrafta bir peri kızı gibi enerjisini yayıyordu. Mel kendini göremediği için Alice'in ağlamasını anlayamadı ancak kötü birşey olmadığını hissedebiliyordu. Bu yüzden büyük bir tebessüm ile ona baktı ve küreden elini çekti. Tam yerine dönücekken Rahip Andre konuştu.
''Tebrik ederim Melodi Fluya bahşedilmiş bir yetenek uyandırdınız. Ailenizin ikinci soy bahşedilmişi olduğunu sanıyorum doğru muyum acaba?'' Mel soru karşısında şaşırmış ve biraz öfkelenmişti.
'' Evet Başrahip Andre'' Elini çektikten sonra solmaya başlayan küre cevabı verirken tekrar parlamaya ve daha çok ışık yaymaya başladı. Rahip bunu farketmiş olucak ki bir an tereddüt ederek konuşmaya devam etti.
''Aileniz ile görüşmek isterim sakıncası yoksa. Konuşulması gereken bazı konular var. Eminim sizde tahmin edersiniz.''
Mel anladığını belli edercesine başıyla onaylayıp arkasını döndü ve Alice'in yanına gitti. Alice ile göz göze geldiği anda tekrar tebessüm etmeye başladı.
Seramoni devam ederken Alice görünüşünü ve attığı çığlıkları anlattı. Daha sonra Mel ise Alice'e odadan ve kürelerden bahsetti. Duası hakkında konuşacakken Rahibe Nefti yüksek sesle bağırdı.
''ALİCE PHİDA FALEY''
Neden bağırarak söylediğini anlamayan Alice kendisine bakan tüm insanları görünce düşündü. ''Sanırım ilk çağırışını duymadım'' diyerek kendini kötü hissetti.
Yavaş adımlarla ilerledi ve kürenin yanına geldi.
''Özür dilerim Rahibe'' diyerek küreye döndü. Elini küreye koyacakken küre ile elinin arasında tuhaf birşey oldu. Alice elini tam küreye yerleştirirken küreden gelen sanki bir yıldırım onun eline çarptı ve canını yaktı. Ani bir hareketle geri elini çeken Alice kendisine kızgın şekilde bakan Rahibe Nefti'yi görünce tekrar elini koydu. Hiç bir şey hissetmeyen Alice önce şaşırdı sonra ise ne yapacağını bilemez halde bekledi.
Mel'in dua etmek ile ilgi sözlerini anımsayan Alice denemek zorunda hissetti kendini.
'' Ben Alice Phida Faley. Yetimhande büyümüş tanrının kızı. Faley. Beni duyuyor musun bilmiyorum. Zeradith gerçek mi bilmiyorum. Yoksa sadece ben mi uydurdum emin değilim. Ancak o bana kendisiyle olabilmem için bir seçim yapmamı söyledi. Söylediği seçimide hatırlıyorum ve onu seçmeye de istekliyim. Ancak bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum. Bana yardım et. ''
Alice bunları söylerken tanıdık bir ses duydu. İnce ve narin bir kadının sesi. Zeradith'in sesi.
''Alice küreye akan bir su hayal et. Bedeninden küreye aktığını ve onu doldurduğunu hayal et.''
Sesin sahibini tanıyan Alice gülümsedi ve dediğini yapmaya karar verdi. Küreye akan bir su hayal etti. Bir nehir gözünde canlandı. Ardından yağmur yağmaya başladı ve en son olarak bir fırtına tüm suyu hareketlendirdi. Sanki su yaşıyor ve coşuyor gibi hareket etmeye başladı kürenin içinde.
''Şimdi gözlerini aç Alice'' dedi ve bu sözlerin içinde mutluluğu bariz bir şekilde belliydi.
Zeradith'in mutlu olduğunu anlayan Alice heyecanla gözlerini açtı. Kendini boş ve bembeyaz bir odada gören Alice daha önce Zeradith'i rüyasında gördüğü zamanı hatırladı. Tek fark bu sefer odada farklı renklerde parlayan havada asılı duran kürelerdi. Alice hepsini çok beğendi ve her birinin rengini çok sevdi. Ancak Zeradith'e verdiği sözü tutmaya kararlıydı. Mor ve koyu olan küreyi aramaya başladı. Tam da Zeradith'in dediği gibi en arkada ve neredeyse tüm parlaklığını kaybetmiş halde sanki herkesten saklanıyor gibi bir hali vardı. Alice elini uzattığında küreye dokundu ve küre yükselip Alice'in tepesinde bir kaç tur attı. Etrafta dönmesi bitince küre tam Alice'in önünde durdu ve titremeye başladı. Cam çatırtısına benzer sesler eşliğinde küre parçalandı. Ne olduğunu anlamayan Alice şaşkın gözlerle bakarken parçalanan mor kürenin içinden daha küçük bir küre çıktı. Bu çok daha parlak ve odayı dolduran bir ışık yayıyordu. Ancak kırmızı beyaz ve turuncu renkleri bir girdap oluşturmuş tam birbirine karışacak derken tekrar ayrılıp yan yana kürenin içinde dolanıyorlardı. Alice gördüğü kürenin rengini çok beğendiğini düşünürken küre Alice'in etrafında süzülüp gözlerinin ortasından kafasının içine girdi. Küre Alice ile kaynaşırken Alice acıdan kıvranıyor ve çığlık atıyordu. Ve acı bitip gözlerini açtığında tam karşısında Rahibe Neftiyi gördü. Alice gözlerini açınca yerinden sıçrayan Rahibe korku dolu gözlerle Alice'e baktı. Alice gayet sakin şekilde tebessüm etti ve Mel'e baktı.
Mel'de kendisi gibi gözyaşları ile dolmuş ve sessizce ağzını kapatıp ağlıyordu. Sonra nasıl göründüğünü merak ederek Mel'e sormak için sabırsızlanmaya başladı. Tam elini küreden çekerken kürenin onu bırakmadığını farketti ve şaşırarak Rahibeye sordu.
''Şey küreden elimi çekemiyorum Rahibe'' Alice'in söylediklerinin üstüne Rahibe Nefti şaşkın bir şekilde Alice'in kızıl olmuş ve güç ile yoğunlaşıp havada uçuşan saşlarından gözlerini ayırıp bembeyaz gözlerine bakarak konuştu.
'' Uyanışın bitmediği için olabilir.''