Fotoğrafı çeken Annie Spratt / Unsfoşurdamak
Bazı insanlar, çocukluklarına çok fazla stres ve endişe duymadan bir süre boyunca sevgi ile bakacak kadar şanslı. Arka bahçede endişelenmeden oynamak ya da endişe ya da korku olmadan proje ve ilişkileri sürdürmek için harcanan uzun saatleri düşünebilirler. Bu tür hassas anılar genellikle stres ve endişenin baskın olduğu yetişkinler gibi birçok insanın hayatlarının tam tersidir.
Yetişkinlikte kaygısız olma mücadelesinin çoğu, kaygısızlık ve iyi yaşam arasındaki ilişki hakkında bir dizi ilginç soru ortaya çıkarmaktadır. Kaygısız olmak özel bir çocukluk mudur? Yetişkinler için aynısını yapmadan bir çocuğun hayatına anlam katan bir şey mi? Yoksa yetişkinlerin hayatlarının iyi geçmesi için daha kaygısız olmaları ve daha çok çocuklar gibi olmaları gerekir mi? En önemlisi, eğer bakımsızlık gerçekten iyi bir yaşam için gerekli bir önkoşulduysa, neden tam olarak böyle?
İki küçük çocuğun ebeveyni ve aile felsefesi üzerinde çalışan biri olarak, son zamanlarda dikkatimi çocuklukların iyi gitmesi için ne anlama geldiğine yönelttim. Ebeveyn sevgisi ve eğitiminin malları hakkında düşünerek, gerçekleştirilen kaygısız olmak konusunda iyi bir çocukluk dönemi için gerekli bir bileşen haline getiren özel bir şey var. Yine de yetişkinler söz konusu olduğunda, bazılarının kaygısız olmadan harika, anlamlı hayatlara yol açabileceğini buldum.
Çocukluk ve yetişkinlik arasındaki bu asimetri, çocukların ve yetişkinlerin farklı yaratıklar olmalarının bir sonucudur. Bir yetişkinin aksine, bu mallara karşı olumlu duygular eksikse, bir çocuğun hayatındaki değerli malları onaylama yetkisi yoktur. Bu, eğer bir çocuk stres ve endişe yaşıyorsa, değerli projeler ve ilişkilerin ortaya çıkması için olumlu duygular için gerekli zihinsel alandan yoksun kalacağı anlamına gelir. Sonuç olarak, çocuk bu tür proje ve ilişkilerin kurucu mal olarak sayılmadığı bir konumda olacaktır.
Çocukların hayatlarının neden kaygısız olmamaları durumunda mutlaka fakirleştiğini görmek için, aynı yetişkinler için doğru olmadığında, öncelikle tanımlarımızı netleştirmeliyiz: kim çocuk olarak sayılır, bakımsızlığın önemi nedir ve ne anlama gelir? insan hayatının iyi geçmesi için? Çocuk, pratik akıl yürütme becerileri geliştirmeye başlamış, ancak onları yetişkinliğin bazı hak ve sorumluluklarını üstlenebilecek kadar geliştirmemiş bir yaratıktır. O zaman çocukluk, bebekliği takip eden ve ergenlikten önce sona eren yaşam aşamasıdır. Bir insanın hayatında böyle olumsuz duyguların olduğu anlar olmasına rağmen, bakımsızlığa stresli ve endişeli hissetmeme eğilimi olarak atıfta bulunuyorum. Kaygısız bir kişi bu nedenle hem psikolojisinin hem de kişisel koşullarının bir sonucu olarak stres ve endişe duymayan bir kişidir.
Son olarak, insanların iyi yaşam sürmelerinin ne anlama geldiğini düşündüğümde, 'melez refah hesaplarını' onaylıyorum: iyi bir yaşam, bir kişinin değerli projeler ve ilişkilerle meşgul olduğu yaşamdır, ve onları çekici bulur. Örneğin, felsefenin değerli olduğu doğruysa, felsefe iyi bir yaşam sürmem için katkıda bulunacaktır (değerinin tutumlarımın bir işlevi değil, felsefenin içinde başka bir şey olduğu durumlarda) ve felsefeyi bir meslek olarak desteklediğim doğruysa. Felsefenin çok yanlış yönlendirilmiş bir işletme olduğu ya da zamanımla başka bir şey yapmayı tercih ettiğim bir dünyada felsefe, iyi bir yaşam sürmem için katkıda bulunmayı bırakır.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
İlkler için çok fazla. Şu anda ele almamız gereken soru şudur: iyi bir çocukluk için iyi bir çocukluk için bakımsızlık nasıl gereklidir?
Let yetişkinlerle başlar. Çocuklardan farklı olarak, yetişkinler olumlu duygular eksik olsa bile hayatlarındaki değerli projeleri ve ilişkileri takdir edebilirler. Çünkü yetişkinler, hayatlarının birçok yönünü sadece değerli bir hayatın nasıl göründüğüne dair genel anlayışlarına ne kadar iyi uydukları nedeniyle onaylayabilen yaratıklardır. Acı verici bir süreç bulmasına rağmen parlak romanlar yazan bir nevrotik yazar, stres ve endişe altında yazma projesini hala destekleyebilir, çünkü bu olumsuz duyguların işi aksi takdirde daha derinleştireceğini bilir. En kötü kanser türleri üzerinde çalışan bir beyin cerrahı, işindeki risklerin hayata kaygısız bir şekilde yaklaşması için çok yüksek olduğunu bilir. Tıpta bir başarı hayatı için bakımsız ticaret yapmaya istekli.
Aslında, olumlu bir kaygısız olmayan yetişkinlerin yaşamlarını kesin olarak değerlendirebiliriz çünkü bir yetişkinin daha karmaşık değerlendirme kapasitelerinin (örneğin, kendini yansıtma için; ilgili ahlaki bilgi edinme; yeterli bir zaman duygusu sürdürme; öngörülebilir maliyetleri, belirli eylemlere bağlı riskleri ve fırsatları tanır, vb.) kendilerine karşı olumlu duygular eksik olsa bile değerli projeleri ve ilişkileri desteklemesine izin verir.
Aynı şey çocuklar için de geçerli değildir. Yaşamlarına katkıda bulunabilmeleri için hayatlarındaki değerli projeleri ve ilişkileri de onaylamaları gerekse de, çocuklar bu tür projelere ve ilişkilere karşı olumlu duygular hissettiklerinde durumlarında bir onay ortaya çıkar. Çocuklar, sadece genel bir yaşam planına ne kadar iyi uydukları nedeniyle değerli projeleri ve ilişkileri destekleyebilmek için gerekli değerlendirme kapasitelerinden yoksundur.
Demanslı bir akrabaya günde birkaç saat bakmaya gönüllü olan bir çocuk, stresli bulursa böyle bir projeyi yetkili olarak onaylayamaz. Stresli projelerin genel olarak iyi bir yaşam anlayışına ne kadar uyduğunu değerlendirmek için geri adım atan ve daha sonra onları yetkili olarak onaylayan yazar veya doktordan farklı olarak, bir çocuğun değerlendirme kapasiteleri, aynı şeyi yapması için yeterince olgunlaşmamış ve gelişmemiştir. Bu nedenle, bu tür bakım yükümlülüklerini yeterli bilgi birikimi, gerçekçi rekabet seçenekleri duygusu, yeterli düzeyde ahlaki bilgi ve maliyet, risk ve fırsatların yeterince anlaşılmasına dayanarak değerlendiremez. Bu yüzden diyelim ki ailesini memnun etmek için mantıksız ağırlık verebilir veya ahlakın ne gerektirdiği hakkında bir hata yapabilir. Ayrıca, fırsat maliyetlerini anlayamayabilir ve bu akrabaya özen göstermenin, değerli ve eğlenceli başka bir şey yapmak için değerli zamanı alacağını takdir etmeyebilir. Bu tür hatalar önlenemez, ancak bir çocuğun yaratık türünün doğrudan bir sonucu - stresli ve kaygı uyandıran projelerle henüz devam edecek durumda olmayan bir yaratıktır, çünkü onların lehine yetkili nedenler üretebilir.
Şimdi soru ortaya çıkıyor: Bir çocuğun genel olarak kaygısız olmaması, yine de değerli projeler ve ilişkilere karşı olumlu duygular hissetmesi mümkün mü? Illinois Üniversitesi'nde profesör emeritus olan Ed Diener gibi psikologların çalışmaları, anlaşılacağı olumlu ve olumsuz duyguların herhangi bir zamanda birbirinden bağımsız olmadığını. Bu, bu duyguların birbirini baskılama eğiliminde olduğu ve bir çocuğun ne kadar fazla stres ve endişe hissettiği, değerli projelere ve ilişkilere yönelik olumlu duyguların gelişimi için daha az zihinsel alana sahip olacağı anlamına gelir. Bu nedenle, kaygısız olmayan bir çocuk, hayatındaki tüm iyi şeylerin tadını çıkarmak için gerekli zihinsel alandan yoksundur.
Çocukların onlara karşı sevinç, zevk, eğlence ve zevk hissi vererek oyun süresini, eğitimi, dostlukları ve ailevi ilişkileri desteklemelerini istiyorsak - ve böylece çocuk olarak iyi yaşamlar sürsün - o zaman çocukların sadece bu türlere erişmeleri için değil, mal değil, aynı zamanda kaygısız olmak. Bu da, zihinsel sağlığı erken yaşlardan itibaren ciddiye almaya istekli hükümetlerin ve çocukluğun iyi gitmesi için ne anlama geldiğinin dikkatini çekmeyen politikalar oluşturmasını gerektiren hükümetler gerektirir.
Yazar hakkında
Luara Ferracioli, Sydney Üniversitesi'nde siyaset felsefesi alanında kıdemli öğretim görevlisidir. Göç etiği üzerine bir kitap hazırlıyor.
Bu makale, ilk yayınlanmıştır sonsuzluk ve Creative Commons altında yayınlandı.
s