PS3 çıkışını yaptığında abartılı fiyatı ve sahip olduğu kötü özel oyunları nedeniyle beğenilmedi ve başlangıçta çok satın alınmadı. Yıllar geçtikçe Uncharted 2 ve 3, God of War 3, Heavy Rain ve daha birçok özel oyunla birlikte PS3, jenerasyonun konsolu olmayı başardı. PS4 çıktığında iyi bir strateji ile konsollarını sattırmayı başarsalar da özel oyun olarak gene bir kıtlık vardı. Knack kesinlikle beklenildiği gibi sonuçlanmamıştı ve Killzone: Shadow Fall klasik bir FPS oyunuydu. Ama yıllar geçtikçe PS4 de inanılmaz oyunlara kavuştu. Uncharted 4 herhalde bunlardan en büyüğü olsa gerek. E3 2016’da duyurulan God of War ise çoğu insanı heyecanlandırmayı başardı. Beni, maalesef hayır.
Evet oyun güzel gözüküyordu ama büyük ihtimalle hikaye çok önemli olmayacaktı, seri katil gibi tüm düşmanları ortadan ikiye ayıracaktık ve zaten seri ile çok bir geçmişim de olmadığından aşırı ucuzladığında belki bakacağım, belki de hiç bakmayacağım bir oyun olarak görmüştüm. Yanılmışım. Hem de çok yanılmışım. Çünkü God of War, PS4’ün en iyi oyunu.
Öncelikle benim gerçekten God of War ile çok bir ilişkim olmadığının bilinmesi lazım. PSP emülatöründe Chains of Olympus adlı oyunu bitirdim, ardından da PS Plus’ın bedava vermesi sayesinde God of War Ascension’ın yarısına kadar oynadım. Seriyle olan tüm ilişkim de bu. Ve eğer God of War fanıysanız bunu bilerek yazıyı devam etmeniz tavsiye edilir. Her zaman yaptığım gibi hikayeden başlayalım. Hikayemiz Kratos ve oğlunun, annesinin son dileğini gerçekleştirmesi için bir yolculuğa çıkmasını anlatıyor. Bu dilek ise tüm diyarlardaki en yüksek dağın tepesinden küllerini serpiştirmek. Kratos ve Atreus, bu amacı gerçekleştirmek için yolculuğa çıkıyorlar ve, tüm hikaye bu.
Tabii ki yolda tanrılarla falan da savaşıyorlar ama Asgard’a gidip tüm tanrıları doğradığınız bir oyun beklemeyin kesinlikle. Sadece yollarına çıkan şeylerle uğraşıyorlar. Hikayemiz güzel. Ayrıca hikayeyi anlamanız için tüm oyunları oynamanıza falan da gerek yok. Kratos’u ve olayını biliyorsanız yeterli. Bilmiyorsanız da gidip önceki oyunları özetleyen bir video izleyebilirsiniz. Ama izlemeseniz bile oyun gereken bilgileri size veriyor. Hikaye güzel dedim ama oyunun asıl olayı kesinlikle hikayesi değil. Karakterleri. Daha doğrusu Kratos ve Atreus. Atreus daha bir çocuk, ve Kratos’un da ondan sakladığı baya bir şey var. Araları da çok iyi değil. Atreus’un tüm çabalarına rağmen Kratos hiçbirini umursamıyor ve her zaman Atreus’tan daha fazlasını bekliyor.
Ama işte bu ilişki, gerçekten de bir baba-oğul ilişkisine benziyor. Tamamen hayali bir dünyada olmasına rağmen gerçek hayata kolayca uyarlanabilecek, empati kurulabilecek bir ilişki bu. Ve bu oyunun diğerlerinden ayrılmaya başladığı nokta da bu. Önceki oyunlar tamamen intikam ve öfke duyguları üzerine kurulu, neredeyse hikayesiz oyunlardı. Fakat bu oyunda hikaye, önemli bir noktada. Hem de oyunun en önemli noktalarından biri. Ayrıca zaten tahminen biliyorsunuz çünkü herkes söyledi ama bu Kratos, önceki oyunlarda da gördüğümüz Kratos. Ki önceki oyunları sevenler için de bolca sürpriz barındırıyor için de. Hatta öyle ki benim bile bazı noktalarda aşırı şaşırdığım ve duygulandığım göndermeler oldu.
Yavaştan hikaye ve karakterlerden ayrılırken ikisinin de harika olduğunu tekrar hatırlatmak istiyorum. God of War, hikayesi ve karakterleri için bile oynanabilecek bir oyun. Şimdi oynanışa geçelim.
Oynanış kısmında önceki oyunlardan çok farklı bir sistem bekliyor bizi. Öncelikle oyun ağırlaşmış. Omuz kamerasına geçen oyun, her ne kadar ilk başta beni korkutmuş olsa da şimdi söyleyebilirim ki iyi ki bu kamera şekline geçmiş. Çünkü oldukça iyi kullanılmış, ve oyuna da uymuş. Oyunda Kratos olarak oynuyoruz fakat Atreus’u da kullanabildiğimiz oluyor. Atreus’u kullanmak için kare tuşuna basıyoruz, ve kullanmak derken onun ok atmasını sağlayabiliyoruz. Yoksa Atreus’a geçip millete dalmayı beklemeyin. Kare tuşu demişken evet, artık saldırılarımızın tuşu değişti. R1 tuşu ile hafif saldırı yaparken R2 tuşu ile ağır saldırı yapıyoruz. L2 tuşuna basarak da nişan alabiliyoruz ki bu da bizi yeni silahımıza, Leviathan Baltası’na getiriyor.
Öncelikle bu balta, şu ana kadar oyunlarda gördüğüm en iyi baltalardan biri. Hatta en iyi silahlardan biri de olabilir. Onunla normal saldırılar yapabildiğimiz gibi L2 tuşuna basıp nişan aldıktan sonra onu fırlatma seçeneğine de erişiyoruz. R1 ile hafif fırlatma, R2 ile ağır fırlatma yapabiliyoruz ki bu iki seçenek saçma gelebilir ama gelmesin. İkisini de kullanacağınız yerler olacak. Ayıca üçgen tuşu ile de baltayı tekrar elimize getirebiliyoruz. Ben böyle tuşları söyleye söyleye anlatıyorum ama anlata anlata bitiremem. Çünkü bu sadece başlangıç. Bu söylediklerim oyunun temelinde bulunan şeyler. Ki bunun koşarak ana görevlere gitseniz 15 saatte bitirilen bir oyun olduğunu da düşünürsek bu mekanikler aslında çok sıkıcı.
Ama, burada da oyundaki bence en iyi şey araya giriyor. İlerledikçe kazandığınız yeni güçler. Neredeyse her yarım saatte bir yeni bir hareket açıyorsunuz ve siz onda ustalaşmadan başka bir hareket size veriliyor. Oyunun buradaki çeşitliliği inanılmaz. Ayrıca sadece yeni hareketler değil, yeni düşmanlar da bolca çıkıyor ki bu da inanılmaz. Gerçekten ama gerçekten, daha önce başka hiç bir oyunda böyle bir şey gördüğümü hatırlamıyorum. Oyunda hiç sıkılmıyorsunuz. Çünkü her dövüş, öncekinden farklı oluyor. Hele Boss savaşlarına gelirsek orada işler daha da iyi. Hele oyunun başında öyle bir Boss savaşı var ki, onu görüp de bu oyunu almamayı düşünecek kimseyi tanımıyorum, ve öyle bir insan olabileceğini de düşünmüyorum. İnanılmaz bir Boss savaşı. Boss savaşlarını hiç takmayan biri olarak Boss savaşlarının son dönemdeki korkunç durumunu da düşünürsek, Boss savaşı arayanlar bu oyunun Boss’larında kendini kaybedebilir.
En iyisi baştaki dedim ama elbette diğerleri de kötü değil. Sadece baştaki beklenmedik. Hele oyunun başında olması daha da beklenmedik yapıyor. Oynanıştaki bir diğer özellik de kalkan ve yumruk dövüşleri. Evet oyunda balta yerine yumruklarla da dövüşme özelliğine sahipsiniz ki bu da kendi içinde işe yarıyor. Atreus’un okları ve sizin yumruklarınızla dövdüğünüz düşmanlarda bir bar doluyor ve bu bar dolduğunda bitirici hareketler yapabiliyorsunuz. Maalesef her düşman türü için bir tane var ama gene de yapması eğlenceli. Kalkan ise elbette ki saldırıları bloklamanızı sağlıyor ama aynı zamanda yumruklarınızla dövüşürken Kratos bazen de kalkanı kullanıyor.
Bir de tabii ki sizin süper barınız var. Bu barı doldurduktan sonra bir süre boyunca resmen Superman’e dönüşüyorsunuz. Vurdunuz mu uçan adamlar ve farklı hareketler de bu barı sıkıcılıktan kurtarıyor. Dövüşten falan bahsettik, isterseniz biraz da RPG kısımlarına girelim. Artık her oyunun olmazsa olması RPG ögeleri, bu yeni God of War’da da bulunuyor. Silahınızı değiştiremiyorsunuz ama hem Atreus’un, hem de kendinizin zırhı değiştirilebiliyor ve geliştirilebiliyor. Silahınız da geliştirilebiliyor. Bunları yapmanızın amacı da seviyenizi yükseltmek. Evet, bu oyunda seviye biraz farklı çalışıyor. XP ile seviye atlamıyorsunuz. Onun yerine ekipmanınızın seviyelerinin ortalaması sizin seviyenizi belirtiyor. Ve öyle 30,40 falan beklemeyin. Ben en son 5 olmuştum. 6 olunabildiğini de biliyorum, hatta 8’e kadar çıkabiliyoruz sanırım.
XP ile seviye atlanmıyor dedim ama gene de XP kazanıyorsunuz. Bu XP’ler ise yeni yetenekler açmanızı sağlıyor. Far Cry 5 ve AC Origins’in aksine de bu yetenekler gerçekten işinize yarıyor çünkü hem yeni hareketler açıyorlar, hem de var olan hareketlerinizi güçlendiriyorlar, yeni bir şey ekliyorlar vs. Ayrıca sadece Kratos’un değil, Atreus’un da bir yetenek ağacı var. Ona da dikkat etmenizi tavsiye ederim. Oyunun RPG kısımları da böyle. Son olarak bir de görev yapısına bakalım. Oyun kesinlikle Open World değil. Ama son iki Tomb Raider gibi geniş alanlara sahip ve bu alanlar tekrar ziyaret edilebiliyor. Gene Tomb Raider’da olduğu gibi bu alanlarda çeşitli toplanabilirler vs. bulurken ekipman almak ve ekipmanlarınızı geliştirmek için kaynaklar da topluyorsunuz.
Sandıklar açıyorsunuz, ve genelde sandıklara ulaşmak için de küçük bulmacalar çözüyorsunuz. Kesinlikle zor değiller, ama aşırı basit olduklarını da sanmayın. Bazı özel sandıklardan can barınızı ve süper barınızı arttırıcı eşyalar da bulabiliyorsunuz. Ayrıca yan görevler falan da bulunuyor. Tabii ki bir Witcher kalitesinde beklemeyin ama Ubisoft oyunları kalitesinde de değiller.(Senden bahsediyorum AC ve Far Cry. Ghost Recon Wildlands’den bahsetmek bile istemiyorum zaten.) Ben bu yan görevleri yaptım mı derseniz, hayır. Oyunun hikaye modu beni o kadar çok etkiledi ki bunları zaman kaybı olarak gördüm ve yapmak istemedim. Ki çok sorun da yaşamadım. Gene dümdüz ilerlemedim. Ama her köşeyi de araştırmadım.
Yavaş yavaş sona gelirken müzikler ve grafikleri de atlamayayım. Oyunu ilk çıkan PS4’te oynadım, ve performans olarak pek bir sorun yaşamadım. Grafikler tabii ki Pro’daki kadar iyi değildi ama gene de iyi olduklarını belli ediyorlardı. Müzikler ise kesinlikle atmosfere uygun ve akılda kalıcı. Çoğu müzik büyük ihtimalle şarkı listemde uzun bir süre yerini koruyacak. Ana tema zaten harika, ona hiçbir şey diyemem. Oyunun Türkçe olduğunu da söylememe gerek yok herhalde. Dublajlı değil ama altyazılı. Menüler de tamamen Türkçe.
Toparlamam gerekirse God of War’u çok beğendim. İnanılmaz karakterler, inanılmaz dövüş sistemi, inanılmaz grafikler ve müzikler, mükemmel Boss savaşları ve herhalde hayatımda gördüğüm en iyi açılışlardan biriyle benim için PS4’ün kesinlikle en iyi oyunu. Ve büyük ihtimalle de(bunu söylediğim için yok edilebilirim), yılın oyunu. Red Dead Redemption’ı falan geçelim lütfen. Kendisinin de inanılmaz olacağından şüphem yok ama bu oyun ”yeni” bir oyun. Her ne kadar bir serinin 7. oyunu olsa da, hiç öyle gözükmüyor. Karakterleri değiştirseniz, aynı serinin oyunu olduğunu anlayabileceğinizi düşünmüyorum bile. Bu oyunu oynadıktan sonra, neden oyuncu olduğumu bir kez daha anladım ve oynadığım oyunlara dönüp baktığımda çok farklı şeyler gördüm. Battlefield, Call of Duty, Assassin’s Creed gibi senelik, ya da 2 senede bir çıkan kopyala yapıştır oyunlardan değildi bu.
Şu ana kadar görmediğim bir şeydi. Gerçekten bu oyunu oynadıktan sonra diğer oyunlara bakıyorum da, aşırı komik ve ilkel gözüküyorlar. Evet hala Call of Duty, Battlefield, Assassin’s Creed, Destiny, Far Cry vb. oyunları oynamaktan hoşlanıyorum ama dönüp bu oyunlar baktığımda verdiğimiz paranın karşılığını almadığımızı görebiliyorum. Sonunda. God of War’u, Days of Play indirimlerinden 150 TL’ye aldım ve bu bana yeni bir şey gösterdi. 200 küsür TL verdiğim Battlefield 1’e, çıkışında 230 TL verip, sonra da Season Pass’ini 104 TL’ye aldığım Destiny 2’ye, 250 TL verdiğim Far Cry 4’e, üzüldüm. Bunların kimsenin umurunda olmadığını bildiğim için de üzülüyorum.
Battlefield V’e, AC Odyssey’e, Call of Duty Black Ops 4’e verilen paralara üzülüyorum. Ve benim de kendimi tutamayıp en az bir tanesine vereceğim paraya şimdiden üzülüyorum. Herkes yapımcıları suçluyor düzgün oyun yapmıyorlar diye. Ama belki de asıl suçlanması gereken bizleriz. ”Gerçek” oyunların 60 veya 70 TL’ye düşmesini beklerken gidip bu bahsettiğim senelik kopyala yapıştır oyunlara 200’den fazla para veriyoruz. Oynaması ücretsiz oyunlara çılgınca paralar yatırıyoruz. Onlara değerli zamanlarımızı veriyoruz. Ve yapımcılar da buna bakıp devam ettiriyor. Sanıyorum artık iyice kamu spotuna dönen bir yazıyı bitirmenin vakti geldi. Umarım oyuncular olarak bir gün düzeliriz. Hepimiz. Ben de dahil.
Puan: 10/10(Puan olarak benim incelemelerimde bir ilk oluyor. Uncharted 4’e bile zamanında 9.8 vermiştim. Siz düşünün ne kadar beğendiğimi. Crash’e de 9 vermiştim.)