Rakip Dinamo Bükreş için, dost acı söyler mantığı ile hareket edersek “Ah’ı gitmiş, vah’ı kalmış” demek gerek. Galatasaray’ın topla oynama yüzdesinin, isabetli pas oranının bu kadar yüksek olmasında rakibin “yufka” olmasının etkisi çok büyüktü.
Eskiden Rapid veya Dinamo Bükreş’le eşleşildiğinde en azından bir Slavia Prag, Rapid Wien tedirginliği yaşanırdı.
Galatasaray Romanya topraklarında ilk galibiyetini aldıysa bunda “rakipsizlik” faktörünü de göz önünde tutmak gerekir.
Bunlar işin acı ama gerşek kısmıydı; peki ya güzellikler.
¡ ¡ ¡
İlk sıraya Mehmet Topal’ı koymak gerek.
Sakatlık dönüşü form tutması gecikince “Bir mevsimlik aşkımız” şarkısı yükselmeye başlamıştı tribünden.
Ancak Mehmet Topal toparlandı.
Rijkaard’ın “GS Plan A/Versiyon 2.0” modeli daha da parlamasına yol açtı.
Rakip de biraz “kavruk” döneminde olunca Mehmet Topal coştu. Uzun süredir cepheden dövmeye çalıştığı kaleyi bu kez biraz da “Tribündeki Hagi Usta’ya selam olsun” diyerek sol çarprazdan vurdu... Ve yıktı!
Topal’ın golü üçüncüydü.
Madem öyle başladık, geri geri gidelim.
¡ ¡ ¡
Sabri’nin göz ve ayak koordinasyonundan yüzde yüz verim sağlayamıyoruz, malum.
Ama sağlanan verim de yeterli olabiliyor.
Bakınız Sabri’nin atacağı yeri görerek kestiği top ve Nonda’nın kafa golü. Bu da maçı 0-2’ye getiren goldü!
Peki ya ilk gol?
O da Oz Büyücüsü’nün marifeti.
Bir jonglör, bir top cambazı gibi aldı topu önüne, çaktı ve maçı tez elden kolaylaştırmış oldu.
¡ ¡ ¡
Orta sahadaki küçük dokunuş Galatasaray’ın akıcılığına zarar vermemiş gibi duruyor.
Fakat zayıf Sivas ve bitmiş Dinamo bu kararı vermek için yeterli veri sağlamayabilir.
Gol yemeden, 3 farklı isimle 3 gol bularak, daha önce hiç galibiyet elde edilememiş bir coğrafyadan, bu sezon taşıdığın “namağlup apoleti”ni de söktürmeden dönüyorsan eğer...
Bir alkışı hak etmişsin demektir.
O yüzden, alkışlar aslana.