Yakın vakitte /r/Games’de çok hoş bir tartışma konusuna denk gelmiştim. Tartışma konusunun ana başlığı online FPS oyunlarının altın çağını yaşadığımız üzerineydi ve şöyle bir düşününce katılmamak elde değil. Konsol tarafına çok girmeyeceğim ancak Steam’de neredeyse akla gelebilecek her konseptte bir çatışma oyunu var. Üstelik bu oyunlar da muhakkak bir standardın üzerindeler hani. Hell Let Loose da bu oyunlardan biri işte. İkinci Dünya Savaşı atmosferini askeri simülasyon ile muvaffakiyetle birleştiriyor. Kusursuz mu? Hayır. Doyurucu ve tatmin edici mi? Sonuna kadar!
Bilmeyenler ya da bahse biraz uzak kalanlar için baştan uyarayım. İkinci Dünya Savaşı’nı görüp de gaza gelmeyin, çünkü simülasyonlar biraz niş üretimlerdir. “Eve geldim, yorgunum; bir el maç atayım, 3-5 adam vurayım” kafasındaysanız bu oyun sizi mutlu edemez ve kadro arkadaşlarınızın da cümbüşünün içine edersiniz. Hell Let Loose’un temelinde irtibat yatıyor. Hatta bu noktada oyunun çok az Türk oyuncusu olduğunu da düşünürsek kendinizi anlık halde söz edecek kadar İngilizce ya da Almanca bilmiyorsanız yeniden bu oyundan uzak durmanızı öneririm. Squad, ARMA ve gibisi simülasyon oyunlarında olduğu üzere Hell Let Loose’da da sağlıklı ve yanlışsız bağlantı, buyruk komuta zincirini takip etmek oyunun yarısını oluşturuyor diyebilirim. Bölük arkadaşlarınıza bağımlısınız. Başınıza buyruk oynarsanız boş boş ölmek dışında çok da bir yararınız olmaz. Kaldı ki talihiniz yaver gitse ve karşıdan bir bölüğü tek başınıza elimine etseniz bile ana misyona katkınız çok da fazla olmayabilir. Boşa istatistik kasmış olursunuz. Oyunun ödüllendirme sistemi de yüklü olarak grup çalışmasına bakıyor. Kişisel başarılarınız kadro başarısıyla paralel değilse alternatif silahları ve kostümleri açarken ekstra vakit harcamak zorunda kalırsınız, kadro bulmakta da bir epey zorlanırsınız.
Online Ramboculuk oynamak isteyenler uzak dursun dememdeki ana sebeplerden biri bu lakin tek sebep değil natürel ki. Ölünce kadro arkadaşının üzerinde doğmak vb. üzere seçenekler yok. Muhakkak noktalarda doğup tekrar grubunuza katılmak için bazen kilometre koşmanız gerekiyor. Hell Let Loose’da da bol bol öleceksiniz aslında. Hele oyuna alışana kadar çoğunlukla “Killed in Action” yazısıyla karşılaşacaksınız. Vurulunca ekibinizdeki sıhhiye sizi yerden kaldırabiliyor fakat başınıza nazaran oynarsanız yakınlarınızda sıhhiye olmayacaktır. Keza konum alırken, dayanak ya da baskı ateşi açarken, bir taarruzu savuşturmaya çalışırken de ister istemez bir gözünüz sıhhiyede oluyor. Onu korumak için durum değiştirip kanattan gelen akına karşı göğsünüzü siper etmeniz bile gerekebilir. Sağlıkçısı ölmüş bir bölük, savaş alanında büyük bir risk demek.
Mermiye baş atmaca yok
Askeri simülasyonlar acımasız ve cezalandırıcı üretimde olurlar ve Hell Let Loose da bu mevzuda hiç geri kalmıyor. Tüfekler genelde sizi tek mermiyle savaş dışı bırakıyor. Tabancalar ve makineli tüfekler de vurulduğunuz yere nazaran 1 ila 3 mermi ortasında sizi öldürebiliyor. Oyunun haritaları bir epey geniş aslında, fakat dürbünlü tüfekler yalnızca makul sınıfın muhakkak silahlarında yer alıyor. Bu da uzun uzaklık savaşlarını büyük oranda anlamsız kılıyor. Hell Let Loose’da birçok çatışma orta ve kısa arada yaşanıyor. Aslında dürbünlü silahı olan bir askerin de ana vazifesi genelde düşmanı gözlemlemek ve onların hareketlerini kadroya bildirmek oluyor. Ateş edip yerlerini aşikâr etmeleri kadronun amaçlarına karşıt düşebiliyor.
ARMA, Squad ve DayZ üzere oyunlara aşina olanlarımız için bunlar yeni şeyler değiller natürel lakin ortamıza yeni katılan (daha doğrusu erken erişimden yeni çıkan) bir üretimde çatışma mekaniklerinin nasıl çalıştığını bilmek istersiniz diye düşündüm.
Hell Let Loose’un makul noktalarda akranlarına oranla daha bağışlayıcı olduğunu da söylemek lazım. Taşıtlar kadroları vazifelere götürmek için kâfi sayıda ve haritada istikrarlı biçimde dağıtılmışlar. Üstelik haritanın muhakkak noktalarında garnizon kurarak ekip arkadaşlarınız için ileri uç doğma noktaları da oluşturabiliyorsunuz. Doğal bu bölgeler de genelde ateş çizgisine dönüşüyor.
Taşıtlar demişken oyunda hafif, orta ve ağır zırhlı araçların olduğunun altını çizeyim. Yani yalnızca piyade tabanlı bir çatışma sistemi yok. Bilhassa ağır zırhlı araçları cepheden karşılamak hem büyük bir azaba dönüşüyor hem de birçok vakit intihar demek. Zırhlı araçları da piyade dayanağı olmadan savaş alanına sürmemek lazım. Piyade dayanağı olmayan bir tank, kanatlardan gelecek hücumlara karşı zayıf kalacak ve basitçe patlatılacaktır. Oyunun balistik yapısı bence tatmin edici. Tank zırhlarını cepheden vurduğunuzda sekme bile yaşanabiliyor. Alışılmış zırhın zayıf olduğu noktalarda vurulan bir tank da tek yiyebiliyor.
O silah seslerini bir güncellemek lazım…
Hell Let Loose görsel olarak nitekim başarılı bir üretim. Atmosferi tamamlayacak her türlü ayrıntısı düşünmüşler diyebiliriz. Savaş alanlarındaki yaşanmışlık hissi hem başarılı hem de grafikler ziyadesiyle göz doyurucu.
Görsel manada ne kadar doyurucu olsa da oyunun ses tasarımı benim için sınıfta kalmış durumda. Oyuncular ortası irtibatı çok uygun düşünmüşler, puanı burada kırmıyorum. Üç farklı ses kanalı var. Etrafınızdakilerle farklı, komutanınızla farklı ve komutanlarınız da birbiriyle başka konuşabiliyorlar. Kulağa biraz kaotik gelebilir, lakin bilakis oyunun bu kadar ayrıntılı işleyen bir irtibat sistemine muhtaçlığı var.
Bununla birlikte silah sesleri başarısız ve askeri simülasyon denince bu kadar ucuz bir dizaynla karşılaşmak bence nitekim üzücü. Silahların sesleri nispeten boğuk ve korkutucu olmaktan uzak. Aralığa nazaran silah sesleri de tekrar akranlarına nazaran geri kalmış durumda. Bir de bu çeşit oyunlarda sizi az farkla ıskalayan merminin çıkardığı bir ses vardır. İşte o an iç organlarınızın yeri değişir, kalp atış süratiniz bir coşar, efendime söyleyeyim karşıtınız doğrunuz şaşar. Önlerinde bir sürü başarılı örnek varken bu çeşit ince ayrıntılarda başarısız olmaları biraz üzdü, ancak aşılamayacak da bir sorun değil neyse ki. Askeri simülasyonlar ses efektleriyle kalp krizi geçirtmeli, bu bahiste ısrarcıyım efendim.