Gözyaşlarım göz pınarlarımda hazır, Deniz Baran dediğimde ağlıyorum ona göstermemeye çalışarak.
Bugün Deniz Baran'ın ve elbette benim yeni hayatımızın ilk günü.
Oğlum büyüdü ve anaokullu oldu.
Sana hamile iken doktorlar bu bebeğe bağlanma dediklerinde hep konuştum seninle "annecim beni bırakma" diye. Daha dün gibi aklımda sen karnımdayken 23 Nisan gösterilerini ağlayarak izleyişim. O zamanki dileklerim... Acaba ben de görebilecek miyim bebeğimi böyle deyişim... Daha dün gibi aklımda minicik halin. İlk mama yiyişin...
Kolun dirsekten çıkmıştı 5 aylıkken, yerde dönüyordun, biz de seni kameraya çekiyorduk, kolun altta kaldı ve ağladın. Ne hareketliydin, hala da öylesin. Bülent oğlanın kolu sabit, kesin bir şey var, çıktı herhalde demiştim. Gece vakti acile koşmuştuk.
1,5 yaş civarında çengelli iğneye takılı çeyrek altın kaybolmuştu evden. Yuttuğundan korkup film çektirmiştik. Gerçekten de bağırsağında dik duran metal bir şey çıkmıştı. Günlerce bekledik, farketmedik çıktığını.
İlk adımlarını 10.ayını doldurduğun günlerde atmıştın. Bodrum'a tatile gitmiştik. Royal Asarlık Otelin bahçesinde yürümeye başlamıştın, alkışlayınca turistler de bize katılıp seni alkışlamışlardı.
Doğduğunda anneeee anneeee diye ağlıyordun. Her duyan şaşırıyordu. Öyle net bir anne çıkıyordu ağzından.
Bebekken sana Deniz Baran çok akıllı canııımm diyorduk, "çoooookkk" diyordun tatlı tatlı.
Bir keresinde 1,5 yaş civarında anneannen yemek yedirirken "anneanne eline sağlık" demişsin, anneannen yanlış duydum herhalde diye ses etmemiş. Tekrar söylemişsin aynı şekilde. Afiyet olsun Deniz Baran demiş anneannen şaşkın şaşkın, hala anlatır yeri geldiğinde.
Bazen öyle büyük laflar ediyorsun ki, karşımda kocaman bir adam varmış gibi hissediyorum!
Öyle tatlısın ki seni sevmelere doyamıyorum!
Kuzum, kıymetlim, aşkım,
Hayat başta sağlık, sonra mutluluk, huzur ve başarı getirsin sana.
Elini attığın işin üstesinden gelmeden bırakma.
Denemekten asla vazgeçme.
Elinden gelenin en iyisini yap.
Baktın her şeye rağmen olmuyor, Allah'a sığın ve tevekkül et. Hayırlısı böyleymiş de.
Yavrum,
Kimseye haksızlık etme, başta kendine.
Kimseyi üzme, önce kendini.
Adalet ve doğruluk düsturun olsun.
Saygı ve sevgi yoldaşın olsun.
Bebeğim,
Kelimeler anca bu kadar anlatabilir yüreğimdekileri. Seni seviyorum.
İşte bugünden kareler...
Apartmandan çıkarken...
Gaye öğretmenimiz ile tanıma anı. Ellerimiz kenetlenmi, bırakmıyoruz.
İlk tedirgin oturuş. Arkadaşları yavaş yavaş masada yerlerini alıyor...
Kopma anı! Öğretmen resim yapalım, kim kağıt dağıtmak ister dediğinde beeen! diye bağırıp parmak kaldıran tek çocuk benim oğluşum.
İlk arkadaşlık, ilk şakalaşma iteleşme.. adı Efe!
Kaynaşma provaları...
Veda vakti.
Öğretmenimiz yarın gelecek misiniz diye sorunca hep bir ağızdan eveeeettt diye bağıran minik kuzular.
balonlar dağıtıldı. istediğimiz mavi renk verildi.
Veda pozları
İlk gün hatırası
Okuldan ayrılmak istemeyen Deniz Baran kendine arkadaş bulup bir süre Doğaç ve Efe ile oynadı.
Öğretmenin Gaye Erçen Bayram, çok tatlı, sevecen. Sana da diğer tüm çocuklara da sevgi ve ilgiyle yaklaştı. Sınıfa ilk girdiğinizde tanışmanın ardından şeker dağıttı hepinize. Sıra sana gelince "ben almayım" dedin. Neden diye sordu Gaye öğretmen. Sen de "şeker bana zararlı" dedin. Bu seferlik alabileceğini söyledim ve aldın, bana verdin. Akıllı oğlum.