Ortaköy’den otogarlara ulaşmak da meşakkatli. Beşiktaştan vapurla Kadıköy’e geçmek iyi geliyor. Oradan da ver elini Haydarpaşa.. Buram buram tarih kokulu, yaşanmışlık kokulu, hüzün kokulu, ayrılık-kavuşma kokulu.. Bir sevgilim var o zamanlar, lise yıllarımdan yadigar. Birlikte kokluyoruz garın o tüm kokularını. En çok da ayrılık kokusunu.. Her hafta sonu beni gara bıraktığında ağlayarak ayrılıyoruz. Bazen gidişimi görmemek için tren kalkmadan kaçar gibi gidiyor oradan. Bazen de kalmak gitmekten daha zor geldiği için benimle İzmit’e kadar gelip, ardından bir sonraki trenle geri dönüyor. Ya da hafta sonu İzmit’te kavuşmuşsak birbirimize ayrılık vakti geldiğinde İzmit garı eşlik ediyor gözlerimizden süzülen yaşlara. Oturup dakikalarca sarıldığımız, çok değil belki 1 hafta bilemedin 2 hafta sürecek olan o kısacık ama bizim için çok uzun ayrı kalışlarımıza hüzünlenip, zirvelerinde yaşıyoruz ayrılık hüzünlerini. Hala vapur yolculuklarımda karşıdan da görsem Haydarpaşa garını düşer aklıma o yıllarımız.
İşte o zamanlar hep sorardık birbirimize, gitmek mi daha zor kalmak mı diye? Bence cevabı yumurtanın mı tavuktan tavuğun mu yumurtadan çıktığı ile aynı sarmal döngüde.
İşte biz o zamanlarki sevgilim şimdiki kocam ile o yılları yaşadık bu gece. Yer Haydarpaşa garı değildi belki ama, o ayrılık sahnesi aynı bildiğimizdendi. Yine zaman olarak çok uzun olmayan fakat bize asırlık gelen ayrılıklardan..Tekrar tekrar sarılmalar, sessiz sessiz akan gözyaşları.. Tarihin çok tozlu sayılmasa da, üst raflarına kaldırmış olduğumuz hisleri çıktı geldi yeniden. Belki de son kez bu defa.. Nerelerden geldiniz unutmayın demek için. İşte bu gece benim aklımda yine o soru? Gitmek mi daha zor, yoksa kalmak mı?
16.09.2018/ Samandıra otogarı