aradaki arkadaşlık ilişkisinin sadece ve sadece birbirinden borç alıp-verme ile sınırlı olduğu arkadaşlık türü.
benim var böyle bir arkadaşım. 18 yıldır hiç yüz yüze gelmedik. ama ne zaman birimiz paraya sıkışsa hemen birbirimizi arıyoruz. başka türlü birbirimizle hiç ama hiç görüşmüyoruz; ne bayramlarda, ne kandillerde, ne yılbaşında, ne doğum günlerinde ne de başka özel günlerde. arıyorum ve kısa bir hoşbeş'ten sonra ihtiyacım olan parayı söylüyorum. hiç reddetmedi daha, ben de onu reddetmedim. bana lazım olan miktarı hiç ikiletmeden, en kısa sürede hesabıma yatırıyor. ben de aynı şekilde davranıyorum ona.
verdiğimiz paranın peşine hiç düşmüyoruz, hiç arayıp da "şu borcunu yatırsan artık" minvalinde şeyler söylemiyoruz birbirimize. ne zaman isterse o zaman ödüyor borcunu geri. rahat ediyoruz. hiç tanıdık birinden borç istemiş değilim 18 yıldır. kardeşimden bile istemiyorum, anne-babamdan da, isteyemiyorum, eziliyorum çünkü. minnet diye bir şey olmuyor borç arkadaşı
mla yaptığımız bu alışverişlerde. parayı isterken de verirken de minnet duymuyor, ezilip-büzülmüyoruz. öbür türlü, borç aldığım kişi kardeşim bile olsa, onun verdiği bu paraya hiç ihtiyacı olmasa da, hiç istemese hatta ima bile etmese de, ben o paranın ezikliğini hissediyorum. rahatsız ediyor beni, borç aldığım kişinin karşısına çıkmak , onunla konuşmak bile rahatsız ediyor. ama borç arkadaşı
mla hiç böyle bir şey söz konusu olmuyor, çok rahatım.
telefonumda çağrısını görsem hemen anlıyorum durumu. onu hiç sıkmadan lazım olan parayı öğreniyorum. sonra da hemen yatırıyorum bu parayı. aylar sonra ben aradığımda o da aynısını yapıyor. hiç ertelemiyorum çağrılarını, cevapsıza düşenleri ise gördüğüm anda cevaplıyorum, hemen geri arıyorum.
bunun bir sırası da yok. yani en son ben borç almıştım diye, borç alma sırası ona geçmiyor. en son ben borç almışsam bile tekrar ben isteyebiliyorum. bu durum onun için de geçerli. şu an itibariyle onun bana bir miktar borcu var ama bugün arasa yine borç veririm.
hayatımdaki en uzun süreli arkadaşlığım bu zaten. hiç kimseyle değil 18 yıl 8 yıldır bile görüşmüyorum. devam eden en eski arkadaşlığım yani. ama dediğim gibi sadece ve sadece telefonla devam eden ve içeriği sadece borç para alıp vermekten ibaret olan bir arkadaşlık. bir kaç yıl önce onun bulunduğu şehirde yaklaşık bir yıl kadar çalıştım ama hiç bir araya gelmedik. bozmak istemedik bunu.
acil bir durum olsa ne babamı, ne kardeşimi, ne de başka bir dostu, arayacağım ilk kişidir kendisi. muhtemelen sonsuza kadar, daha doğrusu birimiz bu hayattan göçene kadar devam edecek bu arkadaşlığımız. tarif edilemez bir güven hissi veriyor bana; ne zaman olursa olsun, ne durumda olursam olayım yardımını esirgemeyecek birinin varlığı. acil durum kiti gibi bir şey. belki kardeşim "bugünlerde yolsuzum, belki bir kaç hafta sonra" diyerek seni reddedebilir ama arkadaşım beni hiç reddetmez, eminim buna. bu emin olma durumu müthiş bir şey. tavsiye ederim herkese.