Klinik uygulamada farkındalık paradoksu
Ya benlik saygısını geliştirmek, istikrarlı ve tutarlı bir benlik duygusu geliştirmek ve gerçek, otantik duyguları tanımlamak ve ifade etmek için terapötik hedeflerimiz sanrı belirtileri olarak ortaya çıkarsa? Ve eğer şu anki farkındalık çılgınlığı-eğer yeterince ciddiye alırsak-kim olduğumuzu ve terapide ne yapmaya çalıştığımızı değiştirirse?
1960'lardaki atom enerjisi gibi, farkındalık da son zamanlarda her şeyin tedavisi olarak görülüyor. Depresyon, anksiyete, yabancılaşma, dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, finansal zorluklar—siz adlandırın ve bunun için farkındalığa dayalı bir çare var. Ve stresi azaltmanın ve sürekli düşüncelerimizden bize mühlet vermenin hemen hemen her durumu daha iyi hissettirebileceği doğru olsa da, farkındalık uygulamasıyla ciddi bir etkileşim beklenmedik, genellikle istenmeyen bir etki yaratacaktır: bizi ve müşterilerimizi rahat yapılarımızdan uzaklaştırabilir ve kim olduğumuzun ve hayatımızın neyle ilgili olduğunun radikal bir şekilde yeniden değerlendirilmesine, süreçteki psikoterapi uygulamalarımızı yükseltmeye doğru yönlendirebilir.
Birçok modern farkındalık uygulamasının türetildiği Budist geleneklerinde, farkındalık teknikleri, kim olduğumuz ve mutluluğu nasıl bulacağımızla ilgili geleneksel, sosyal olarak güçlendirilmiş kurgulardan uyanmak için kendimiz ve dünya hakkındaki olağan görüşümüzü bozmak için araçlar olarak gelişti. Bu uyanış, artık kendimize inanmadığımız ölçüde gerçekleşir. Buda'nın öğretilerinin ilk kaydedildiği dil olan Pali'de neyin çağrıldığını anlamayı içerir—anatta veya benlik dışı.
Anatta'yı tanımaya yol açan farkındalık uygulaması aldatıcı bir şekilde basittir. Konsantrasyon geliştirmekle başlar—ortam sesleri, nefes veya diğer vücut duyumları gibi bir farkındalık nesnesi seçmek ve zihin her dolaştığında bu nesneye dikkat çekmek. Bir miktar konsantrasyon kurulduktan sonra, bilinçte baskın olan her şeye katılmak için farkındalık alanını açarız. Süreç boyunca, hoş ya da nahoş olsun, ortaya çıkan her şeyi kabul etmeye çalışıyoruz.
Bu basit uygulamaya yeterince uzun süre katılırsak, ayrı, tutarlı, kalıcı bir benlik olma duygumuzun aslında merkezinde genellikle “ben” i içeren sürekli iç sohbetimiz tarafından sürdürülen bir yanılsama olduğunu keşfederiz. Sıradan kararlardan (”sanırım bu gece solmuş ıspanaklı somon alacağım") varoluşsal korkulara ("yumru malign ise ne yapacağım?"), bu sohbet uyanma saatlerimizi dolduruyor. Bunun için tüm gün dinleme, bu drama kahramanı bulunması gerekir inanmak için geldik.
Fakat farkındalığı uzun ve sık sık uygularsak, bu geleneksel benlik duygusu çözülmeye başlayabilir. Dikkatimizi şu andaki duyusal deneyime tekrar tekrar getirerek, bilinçte ortaya çıkan şeyin, kendiliğinden ortaya çıkan ve geçen subvokal kelimelerle düzenli olarak anlatılan duyum ve imgelerin bir kaleydoskopu olduğunu görüyoruz. Dikkat, nefes alma hissinden, bir sese, kafa derisinde kaşıntıya, bir müşterinin görüntüsüne, üzücü bir e-postayı hatırlamaya gider. Aslında küçük homunculus'u, içindeki kahraman adamı ya da kadını, geçen düşüncelerimizde düzenli olarak bahsedilen istikrarlı ve tutarlı “ben” i asla bulamayız. Aksine, değişen zihinsel içeriklerin sürekli bir akışı vardır.
Yeterli farkındalığı geliştirirsek, benlik duygumuzu ve çevremizdeki dünyayı anlamamızı bu akıştan nasıl yarattığımızı bile görebiliriz. Bunu eylemde görmek, halıyı altımızdan endişe verici—potansiyel olarak özgürleştirici olsa da-çekebilir.
Gerçekliği Nasıl İnşa Ediyoruz
Eski Budistler, modern bilişsel bilim adamlarının yaptığı gibi, gerçekliği ve benlik duygumuzu inşa ettiğimiz süreci tanımladılar. Her şey duyu teması ile başlar: bir duyu organının (örneğin göz veya kulak) bir farkındalık nesnesi ile bir araya gelmesi. Bu duyumlar daha sonra hemen dil, kişisel tarih ve kültür tarafından şartlandırılmış algılara dönüştürülür.
Bununla birlikte, zihin uzun süre algı seviyesinde kalmaz. Hemen tüm deneyimlere hedonik veya duygu tonu ekler (“bunu seviyorum” veya “bunu sevmiyorum”). Ve neredeyse duygu tonu bilince girer girmez, niyetler ortaya çıkar. Hoş deneyimlere tutunmak ve hoş olmayanları uzaklaştırmak için bir dürtümüz var. Zaman içinde, hoşlandığı ve hoşlanmadığı şeyleri bizim için alışılmış yanıtların planlar ya da şartlı refleks—koleksiyonlar dedigimiz bu niyetini alışkanlıkları geliştiriyoruz. Bu eğilimler kimliklerimizde önemli unsurlar haline gelir (“ben liberalim”, “klasik müzik dinliyorum“, jet skilerden nefret ediyorum”, “farkındalıktan hoşlanıyorum” vb.).
Çoğumuz, kişiliğimiz ve benlik duygumuz olarak düşündüğümüz şeyin aslında zamanla katılaşan bu beğenilerin, beğenmediklerin ve niyetlerin bir koleksiyonu olduğunu tam olarak takdir etmiyoruz. Bu süreci gençlerde en net şekilde görüyoruz. Kendilerini her zaman zevk aldıkları müzikle ya da akademisyenleri, sporları ya da sanatı sevip sevmediklerini tanımlamakla meşguller. Üniversitedeyken ikiz kızlarımla alışveriş yaparken bunu canlı bir şekilde gördüğümü hatırlıyorum. Olimpiyat düzeyinde spor tesisleri, dünya standartlarında müfredat teklifleri ve bir gurme yemek salonu ile tamamlanan bir başka güzel New England liberal sanat kolejini ziyaret ettikten sonra, onlardan birinden izlenimlerini istedim. Dedi ki, " açıkçası harika bir okul, ama başvuracağımı sanmıyorum.”
“Neden olmasın?" Safça sordum.
"Yemek salonundaki çocukların ne giydiğini gördün mü?” diye cevap verdi.
"Kıyafetler?"Teklif ettim. "Senin gibi kot pantolon ve parmak arası terlik, kız kardeşin ve tüm arkadaşların giyiyor mu?”
” Ah Baba, " dedi gözlerini yuvarlayarak. "Hepsinin tamamen emo olduğunu görmüyor musun?!”
Lisedeyken üç grubumuz vardı: sporcular, inekler ve cezaevi pistindeki çocuklar. Kızımın gününe gelindiğinde, kategorilerin sayısı artmıştı ve emo çok fazla endişesi olan ve şiir, drama ve sanat yoluyla ifade eden çocuklara atıfta bulundu, ancak goth çocukları kadar nihilist ya da intihar değildi. Ve görünüşe göre kızım, yemek salonundaki çocukların giydiği özel kot pantolon ve flip-floplara dayanarak, emo olduklarını belirleyebilirdi. Değildi, bu yüzden bu üniversite dışarıdaydı.
Yetişkinler olarak ve özellikle sofistike psikoterapistler olarak, bu tür ilkel kimlik oluşumunun ötesine geçtiğimizi hayal edebiliriz, ancak sık sık aksini öneren klinisyen gruplarıyla bir deney denedim. Önce soruyorum, " burada en azından ara sıra Ulusal Halk Radyosunu (NPR) kim dinliyor?” Genellikle ellerin yaklaşık üçte ikisi yükselir. Sonra soruyorum: "NPR'Yİ dinleyenlerden kaçınız Hummer kullanıyor ya da sürmek istiyor?"Hiçbir el Yukarı çıkmaz. Nereden mi biliyorum? Basiret mi? Klinik zeka? Hayır. Çünkü NPR'Yİ dinleyen hiç kimse bir Hummer istemez. Sadece “kim olduklarına " uymuyor.” Bu yüzden kendimizi, sevme ve sevmeme kalıpları kadar sığ bir şeye dayanan bir kimlik yaratmayı ve başkalarını uzaklaştırırken bazı şeyleri takip etme alışkanlıklarını düşünmekten hoşlanmasak da, tam olarak yaptığımız şey budur.
Farkındalık pratiği ile gördüğümüz şey, bir benlik duygusu yaratmanın aslında kişisel olmayan bir süreç olduğudur. Nörobilimci Wolf Singer'ın ünlü dediği gibi, " beyin orkestra şefi olmayan bir orkestra gibidir.” Bu kişisel olmayan süreçler—duyum, algı, duygu, niyet—andan sonra ortaya çıkar, kendiliğinden ortaya çıkan ve geçen düşüncelerle acımasızca anlatılır.
Benlik duygumuzun da başka boyutları var. Bunlar eşit derecede önemsiz olduğu ortaya çıkıyor. Çoğumuz bu bedenle “ben " olarak özdeşleşiyoruz. "Derinin dışında dünya var; içim benim. Ama bir elma yediğimizde ne olur? Elinizden, ağzınızdaki hamura, mide püresine, kanınızdaki şekere yolculuğun hangi noktasında elma “siz”olur? Peki ya selüloz ya da lif, toplanıyor ve tanıdık bir beyaz porselen hazneye girmeye hazırlanıyor? O sen misin? Hala elma mı? Yoksa başka bir şey mi? (Çoğumuz “başka bir şey” seçiyoruz çünkü dışkıyı “ben” veya “yemeğim " olarak düşünmekten hoşlanmıyoruz.") İncelendikten sonra, “ben” ile içinde yaşadığımız ekosistemin geri kalanı arasındaki Aziz bölünmemiz parçalanır.
Müşterilerimizin çoğu, benlik duygusunun bu unsurlardan nasıl oluştuğunu açıkça görmek için asla yeterince yoğun bir şekilde pratik yapamazlar, ancak eğer terapistler bu gerçeğe uyanabilirsek, kendimizi daha az ciddiye almamıza, kişisel zevk ve acımızla daha az meşgul olmamıza ve müşterilerimizin aynı şeyi yapmasına yardımcı olabilecek terapötik bir tutum sağlamamıza yardımcı olabilir.
Psikoterapide benlik saygısı eksikliği
Benlik duygumuzun nasıl inşa edildiğini görmek sadece soyut felsefe için bir konu değildir. Budist psikolojide, anatta'ya uyanmak ya da benlik dışı olmak, psikolojik özgürlüğün merkezinde yer alır. Ve farkındalık pratiğimizde anatta'yı görmek bile psikoterapiyi nasıl uyguladığımız üzerinde derin etkilere sahip olabilir.
Bulunacak veya geliştirilecek tutarlı bir benlik yoksa tedavi neye benzeyebilir? Budist öğretilerinin önerdiği gibi, tutarlı bir benlik duygusu kurmaya çalışmak, merkezi bir acı kaynağı ise ne olur? Bu benlik saygısı geliştirme hakkında ne anlama geliyor? Kimlik? Özgünlük mü?
Bazı değişiklikler basittir. Terapide sormak yerine, “bu seni nasıl hissettirdi?” sorgulamak edebiliriz, “Ne oluyor şimdi?” Müşterimizin otantik benliğini tanımlamasına yardımcı olmak yerine, müşterinin kim olduğunu düşündüğü de dâhil olmak üzere her şeyin nasıl değiştiğini vurgulayabiliriz.