Sonuçta, atomik bileşimi Dünya üzerindeki izotop oranlarından önemli ölçüde farklıdır ve çarpıcı bir benzerlik vardır. Bu, astronotların Apollo uçuşlarıyla kozmik komşumuzdan getirdikleri toprak örnekleriyle gösterilmiştir.
Ayın doğuşu, tüm bu özelliklerin açıklamasını taşımaktadır. Ancak bu erken zamanın kodunu çözmek çok zordur. NASA'nın Moffett Field, California'daki Ames Araştırma Merkezi'nden Jack J. Lissauer, “20 yıl önce Ay uzmanı Irwin Shapiro'dan bir ders duyduğumda, en iyi açıklamanın gözlem hatası kabul edildiğini şaka yaptı: ay yok ".
Uzun süredir ayın bir zamanlar toprak tarafından yakalanıp yakalanmadığı, gezegenimizin hızlı bir şekilde dönmesi nedeniyle ayrılıp ayrılmadığı ya da yeryüzüyle birlikte - Ur nebula'nın tozundan ve gazından yoğunlaşmış olup olmadığı iddia edildi. Muhtemelen çoğu diğer uydularda durum buydu. Ancak bu üç hipotezin hiçbiri gök yasaları ve kozmik sınır koşullarıyla, örneğin bugün dünya-ay sisteminin uzaklığı ve açısal momentumu, ayın küçük demir çekirdeği ve yüzey taşının bileşimi ile kolayca uyumlu değildir. ekran
Bu yüzden 1970'lerin ortalarında kabul edilen dördüncü bir hipotez geliştirildi. İlkel yeryüzünün, kozmik bilardolarda tamamen yıkılmış olan, ilkel bir gezegenle çarpışmasına dayanır. Onun kütlesi dünyamızın yüzde 20 kadarı olmalı. Mars'ın iki katı ağırlığındaydı. İki gök cismin göreceli hızı saniyede birkaç kilometre idi. İlkel gezegenin demir çekirdeği ilkel dünyada sıkışıp kalırken, mantosu ve mantonun bir kısmı uzaya patladı. Bu moloz kuşağından yeni bir gök cismi gövdesi oluştu - ayımız. Japonya'daki Tokyo Teknoloji Enstitüsü'nden Shigeru Ida ve Robin M. Canup ve Boulder'daki Colorado Üniversitesi'nden Glen R. Stewart'ın bilgisayar simülasyonları bu toplamanın en fazla bir yıl sürdüğünü gösterdi. Ann Arbor'daki Michigan Üniversitesi'nden Der-Chuen Lee liderliğindeki bir ekibe göre bu 4.51 milyar yıl önceydi.
Araştırmacıların sonucu: Ay, güneş sistemimizin oluşmaya başlamasından sadece 50 milyon yıl sonra ortaya çıktı - ilkel dünyanın sisinden muhtemelen ilkel sis oluşumunun bitmediği bir zamanda.
Lee ve meslektaşları, radyoaktif hafniyum-182 ve çürüme ürünü tungsten-182'nin ay kayalarında bolluk oranlarını ölçtüler. Bundan, onun yaşı belirlenebilir. Kaya Apollo misyonlarından geliyor ya da Dünya'ya göktaşı olarak geldi. Bu arada, ayın minik parçalarından 17'sinin meteorları yüzeyinden patlatarak ve sonunda Dünya'nın yerçekimini ele geçirdiği bilinmektedir. 1996 yılında Antarktika Fil Buzulları bölgesinde bulunan 53 gram, 4.5 santimetre uzunluğundaki bir göktaşı olan "EET 96008", Ay'dan birkaç ay önce bazaltik döküntü olarak ortaya çıktı.
Shigeru Ida ve diğer bilim adamlarının bilgisayar simülasyonları, dar bir yörüngede çarpışma enkazı çarpışmasının mümkün olduğunu kanıtladı. Çarpışma hipotezi yalnızca o zaman dünya çok daha hızlı döndüğünde işe yarar. Ek olarak, Ay başlangıçta onu düşük ekvatorlu bir yörüngede dolaştırmalıydı. Bugün 384.000 kilometre uzaklıktaki dik bir eğri yörüngede ilerliyor.
Teksas Üniversitesi'nden Cihad Touma ve Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nden Jack Wisdom bu yörüngeyi anlaşılabilir kılan bir model geliştirdi. Tamamen beklenmedik bir şekilde, ayın dağlık alanlarının nasıl oluşabileceği hakkında da bir açıklama buldular.
Ay'ın gelgit sürtünmesinin yavaş yavaş dünyanın dönüşünü yavaşlattığı bilinmektedir. Sonuç olarak, ay dünyadan yavaşça uzaklaşır. Ancak Dünya, Ay, Güneş ve diğer gezegenler, özellikle Jüpiter arasındaki çekimsel etkileşimi de göz önünde bulundurmalısınız. Touma ve Bilgelik böyle yaptı. Ay yörüngesinde sert bir değişikliğe yol açması gereken iki rezonansla karşılaştılar.
Rezonanslar, özellikle kararlı olan veya hızlı ve güçlü yörünge değişikliklerine neden olan gök cisimleri arasındaki tamsayı yörünge ilişkileridir. Touma ve Bilgelik, ayın yörüngesinin bu gibi ani değişikliklere iki kez maruz kaldığını ileri sürüyor.
Modeline göre, ilk rezonans karasal uyduyu çalkantılı doğumundan sadece 1000 yıl sonra aşırı derecede eliptik bir yörüngeye attı. Sonuç olarak, karasal yerçekimi dönüşümlü olarak daha güçlüydü ve güçsüzdü. Periyodik olarak dalgalanan gelgit kuvvetlerinden ay, kelimenin tam anlamıyla yoğruldu - volkanik olarak en içteki Jüpiter'in en büyük Büyük Ayı olan Io'dan bin kat daha güçlü. Orada, Galileo uzay aracı son zamanlarda tüm güneş sistemindeki - güneş dışında - 1400 derecenin üzerinde en yüksek yüzey sıcaklıklarını ölçtü.
Touma ve Bilgelik, dünyevi gelgit sürtünmesinin genç ayı o kadar ısıtdığını, yüzeyinin erimiş olduğunu gösteriyor. Bu, düşük demir kabuğunun ortaya çıkmasına neden oldu, çünkü ağır metaller ayın içine battı. Koyu Maria, güçlü donmuş lav akarken, ay yüzeyinin yüzde 17'sini kaplayan akar, daha sonra, yaklaşık 3, 9 ila 3, 1 milyar yıl önce, güçlü volkanik patlamalar veya kilometre büyüklüğündeki planetoidlerin etkileri ile ortaya çıkar.
Yüzeyin erimesi o kadar çok enerji tüketiyordu ki ay ilk rezonanstan kaçtı ve dünyadan spiral bir yoldan ayrıldı. Ancak kısa süre sonra, onu dünyanın ekvator düzleminden getiren ikinci bir rezonansa girdi. Bu rezonanstan ancak yörüngesi ekvator için on iki derece eğimli olduğunda kaçtı. O zamandan beri yavaş yavaş yeryüzünden uzaklaştı, günlerini ve gecelerini daha uzun yaptı. Touma ve Bilgelik, tüm önemli yörünge parametrelerini tanımlayabilecek bir model bulana kadar farklı senaryolar üzerinde çalışmak zorunda kaldılar. Bu modelde, ilkel dünyada bir gün sadece beş saat sürdü ve dönme ekseni yörünge düzlemine 10 derece eğildi - bugün 23.5 derece. Ayın ekvatordan o zamanki uzaklığı sadece 22000 kilometre idi.
Bu uzak olaylar bugün hala büyük önem taşıyor. Ay olmadan, dünya düzensiz bir şekilde sallanır, çünkü dünyanın dönme ekseninin konumu üzerinde dengeleyici bir etkisi vardır. Bir ay olmadan birkaç milyon yıl içinde 0 ile 85 derece arasında değişecekti. Uranüs gezegeni gibi, dünya da güneşin etrafındaki yörüngesinde yuvarlanabilir. Bu, Jacques Laskar ve meslektaşlarının beş yıl önce Paris'teki Bureau des Longitudes'deki bilgisayar simülasyonlarının sonucuydu.
Pennsylvania Eyalet Üniversitesi'nden Darren M. Williams ve James F. Kasting, Dünya'nın Aysız iklim modelleriyle aks dalgalanmalarının gezegenimiz için yıkıcı etkilere sahip olduğunu gösterdi. Tropikal bölgeler karda her zaman kayboluyor ve kutup bölgeleri 80 dereceye kadar ısınabiliyor. Ilıman enlemlerde Kıtalar birkaç ay içinde eksi 25 ve artı 45 derece Santigrat arasında büyük sıcaklık dalgalanmalarına maruz kalacaktı. Kıtaların farklı bir konumunda - 200 milyon yıl önce gezegenimizde yalnızca bir büyük süper kıta vardı - şartlar daha da zor olurdu. Dünya daha az su olsaydı aynı şey olur.
Ay olmadan, dünyadaki yaşam tamamen farklı bir şekilde gelişecekti ya da uzun zaman önce ölmüş olacaktı. Belki de yaratılmayacaktı. Biz insanlar kesinlikle var olmazdık.=== R diger Vaas
science.de