Bir birimin başındaki kişiye, örneğin müdüre “masa” büyük gelmeyecek! Büyük geliyorsa o kişi bu görev açısından yetersiz demektir. Bunun nedeni kesinlikle kişinin aile yapısı, çalışma hayatında ve öncesinde yaşadığı ortamlardır.
Memuriyet hayatımda bunun örneklerini gördüm. Bugün birini anlatayım:
Karadeniz kıyısında bir ilçede Orman İşletme Müdürlüğünde çalışıyorum. Çalışmaya başlamamdan yaklaşık altı ay sonra yeni müdür ve müdür yardımcısı göreve başladı. İkisi de bu görevlere ilk defa atanmışlar.
“Masanın” onlara büyük geldiğini kısa zamanda anladım.
Nasıl anladın diyeceksiniz! Çok kolay!
İşletme müdürü orada edindiğim arkadaşlarımla beni gördüğü her defa yanına çağırıp işim ile ilgili bir şeyler soruyor. Ama bütün soruları hep mesai saatinde bilgilendiği hususları içeriyor.
Bunu önlemeliydim. Çünkü beni böyle çağırdığında, benim de zaman zaman görüştüğüm ilçenin hakimi, savcısı, lise müdürü gibi arkadaşlarının da yanında olmasını dikkate alarak gösterdiğim saygın davranışımı “suiistimal” ediyordu. Anladınız değil mi! Bunu net olarak fark ettim ve sonlandırmaya karar verdim. Onu aşağılık duygusundan kurtaracaktım.
Bir gün aynı şeyi tekrarladı. Bu sefer onun yanına arkadaşlarımla giderek “Bunu sabah konuşmadık mı? Neden bir daha soruyorsun?” şeklinde ters bir cevap verdim. Ne diyeceğini şaşırdı ama durumu anlamıştı. Bu son oldu.
Çünkü masa ona büyük değil, çok büyük geliyordu!
İlçede arkadaşım çok… İlçenin genç kaymakamı bazı günler görevi icabı gittiği yerlerden dönüşte bana uğruyor. Ama ne tesadüf! Onun odama gelmesinden hemen sonra telefon çalıyor. Çünkü müdür veya müdür muavininin, o geldiğinde benimle konuşacakları bir konu oluyor (!) ve beni üst kata odalarına istiyorlar.
Ama beni sinirlendiren bir başka durum daha var; hem müdür hem de müdür yardımcısı telefonla alacakları çok basit bilgiler için beni odalarına çağırıyorlar. Telefonda 2-3 kelime tutabilecek cevaplar. Benim böyle şeyler için ayaklarına gitmemden bir tür haz duyduklarını fark ediyorum.
Her zaman sempatik ve güler yüzlü bir kişi olarak bu haz için benden uygunu var mı!
Ama, karar verdim bu duruma da son vereceğim. Buna katlanmam mümkün değil…
Bir gün müdür ve muavini beraber iken beni yine çağırdılar. Yine telefon yoluyla alabilecekleri basit bir bilgi için. Çağırmalarının nedenini öğrenince kapıyı kapattım. Karşılarındaki koltuğa oturdum. Ve ikisine birden ne söylediğimi bugün gibi hatırlıyorum;
Beyler!..Bu aşağılık duygusundan kurtulun artık!.. Bir daha beni böyle nedenlerle odanıza çağırmayın!
İkisi de adeta dondu kaldı. Başka bir şey söylemeden kapıyı açtım ve odadan çıktım. Ondan sonra bu çağırma işi bitti.
Öyle kapandı ki iki üç gün sonra işletmenin muhasebecisi telefonla beni arayarak, müdürün odasında bir konuyu çözmek için toplandıklarını, ancak ben olmadan sonuç alamayacaklarını belirterek benim gelmemi çok kibar bir şekilde rica etti. Durumu hemen anlamıştım; ders alınmıştı. Gittim ve konuyu çözdük. Mesai sonrası muhasebeci, müdür ve yardımcısının bana telefon etmek için birbirlerine önerilerde bulunduğunu, tuhaf bir şekilde çekindiklerini görünce çok şaşırdığını ve bu nedenle bana telefon ettiğini söyledi. Aklı almamıştı bunun nedenini!
Bir müdürün bu hale düşmesi de “masanın ona çok büyük geldiğini” göstermiyor mu?
Sonrasında en ufak taviz vermedim. Beni Bölge Müdürüne şikayet etmişler. Eğrisi doğrusuna denk geldi. Bölge Müdürlüğünde çok istediğim Yol Planlama Mühendisi oldum.
Ama, benim yerime gelen mühendis yüzünden başlarına (!..) gelmedik kalmadı.
İnanın ben onlara iyilik etmiştim. Benim sayemde “masanın” kendilerine büyük geldiğinin farkına geç de olsa varmışlardı.
Bir gün müdür ve yardımcısı beni ziyarete Bölge Müdürlüğüne geldiler. Aramızda hiçbir problem olmamışçasına onları ağırladım...
Masa göstergedir…