GÖÇLERİ ANNELERİN
GÖÇLERİ ANNELERİN
Türkistan’dan bir sefer başlanır uzaklara,
Terk-i Dünya olurlar ayrılırken yurdundan.
Sırtlayıp çocuğunu düşer uzak yollara,
Öyle acı ıstırap göçlerin Annelerin.
İç çekip ağlaşırlar vedayla derin, derin.
Ardında köyü, evi, sevdiği kalacaktır.
Onun dertli yüreği daha çok yanacaktır.
Bu acı hasretlere mecbur dayanacaktır.
Çaresi göç etmektir biçare Annelerin.
Fırtınaları eser terk edilmiş evlerin.
Türkistan’dan bir asır öncesi düştü yola,
Bu hayat menzilinde vererek bazen mola…
Yaşanan bu azabı anlatmak zordur dile.
Dünyaları kararmış zavallı Annelerin.
Boyunları büküldü zalim elde Devlerin.
Dev gibi o babalar kızıl düşmana tutsak.
Kurulmuş yollarına her bir imkânda tuzak.
Kurtuluş çaresi mi, uzaklardan da uzak…
Anlatsam sonu gelmez acı hikâyelerin.
Bağrı kan gözleri yaş o canım Annelerin.
Kafileler yurt için göçtüler öz yurdundan.
Zindandan farksız idi o yıllarda Türkistan.
Döneceğiz demişti bir gün yine bu yoldan.
Gözleri açık gitti son demde Annelerin.
İç çektiler özlemle ölürken derin, derin.
Ben de o kafilede küçücük bir çocuktum.
Anacığım ağlarken bende gözyaşı döktüm.
Yüreğime küçükken hasret fidesi ektim.
Fidelerim büyürken solup giden güllerin.
Hikâyesi yazılsın hazan olmuş yılların.
Şimdi o ciğeri hun Annelerden biriyim.
Öyle azapta ruhum, acı çeker yüreğim.
Çok özledim doğduğum topraklara döneyim.
Türkistan’ım kesilmiş düşmanlarca yollarım.
Türkiye’m Sen sar beni kollarında öleyim.
1961 de doğduğumuz topraklardan göç etmek zorunda kalan kafilelerin birinde bende küçük bir çocuktum. Adeta zindana dönmüş olan vatanlardaki ağır çin zulmünü, işkenceyi, elemi hür Dünyaya duyurabilmek için vatanlarında her şeylerini bırakarak göç eden kafilelerin büyükleri geldikleri yollardan bir daha dönemeden gözleri açık gittiler alemden. Erciyesin eteklerinde adları yazılmış mezar taşlarında kaldı muhacirlikleri...
11.Mayıs.2019
İSTANBUL