Akay Cemal
Derogasyonlar olmayacaksa neyi görüşecek, neyi konuşacağız?
Kıbrıs konusuna ilişkin müzakere sürecinde mülkiyetin yanı sıra, en önemli konulardan biri de iki toplumluluk ve iki kesimliliğin sürdürülebilir olmasıdır. Esasen bu konu 1977 ve 1979 Denktaş-Makarios ve Denktaş-Kiprianu arasında varılan Doruk Anlaşmaları’nda da vurgulanmıştır ve olası bir çözümde de temel öğelerden biri olarak kabul edilmektedir.
Gerek Doruk Anlaşmaları, gerekse Nüfus Mübadelesi Anlaşması, Ada’da iki halk arasında geçmişte yaşanan acıları tekrarlatmayacak şekilde ve Kıbrıs’ın gerçekleri dikkate alınarak yapılmıştır.
Bunlar, herhangi bir çözümde ‘AB hukuku’ veya ‘AB kriterleri’ diyerek, ya da Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne (AİHM) başvurularak ortadan kaldırılabilir.
Rum tarafının istediği de budur.
Söz konusu anlaşmaların geçerliliğini koruması ve de iki toplumun ileride yeni maceralara sürüklenmemesi için Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı, bazı konularda derogasyonlar üzerinde durmakta ve ısrar etmektedir. Akıncı’nın bu konudaki duruşunu sonuna kadar destekliyoruz. Aksi halde olası bir anlaşmanın pamuk ipliğine bağlanması durumunda, ülkede nelerin olup biteceğini tahmin etmek zor değildir.
AB’de değil toplumların, ülkelerin bile belirli konularda derogasyonları vardır ve hiçbir şekilde bozulamaz!
Gerçekler bu şekilde iken, Rum Yönetimi Sözcüsü Nikos Hristodulidis ve Rum siyasi partilerinin kalkıp da Akıncı’ya saldırmaları ve derogasyonların kabul edilmesinin söz konusu olmadığını söylemeleri, çözüme yardımcı olmadığı gibi, iyi niyet ve samimiyetle de bağdaşmamaktadır.
AB hukuku, ‘Serbest dolaşım, yerleşim ve mülk edinme özgürlüğü’ diye nitelenen ‘Üç özgürlükleri’ savunmakla birlikte, bazı AB üyesi ülkelerde bunların bazıları geçerli değildir. Nedeni de derogasyonların olmasıdır. Rum tarafı bu üç özgürlüğe ek olarak, bir madde daha koymuş ve serbest mal dolaşımını da talep listesine almıştır.
Bunların kabulü demek, Kıbrıs Türk halkının elde ettiği tüm kazanımları elden çıkarması demektir. Bir diğer deyişle 1974 öncesine dönmek, Rum’un kölesi, acentesi haline gelmek, horlanmak, itilip kakılmak demektir. Esas amaç da, Rum Yönetimi’nin bu güne kadar gerçekleştiremediği ‘egemenliğini kuzeye de yayma’ projesini gerçekleştirmektir.
Rum hükümet sözcüsü Hristodulidis, Akıncı’nın AB normlarında derogasyonlara ilişkin açıklamalarına değinirken, konunun 12 Ekim’de yer alacak olan Akıncı-Anastasiadis görüşmesinde ele alınacağını söyledi. Rum sözcü, papağan misali AB normlarını tekrarlarken, derogasyonların kabul edilmesinin söz konusu olmadığını ifade etti.
Hristodulidis, AB’nin geçmişte, Kıbrıslılar arasında anlaşmaya varılanları kabul etmeye hazır olduğunu, ancak bu durumun bugün ise değiştiğini savundu. Bu arada DİSİ, AKEL, DİKO, EDEK, Evro. Ko, Çevreciler, velhasıl Rum siyasi partilerinin tümü de derogasyonlara karşı kazan kaldırdı.
Her şeye karşın Akıncı’nın bu konuyu gündeme getirmesi ve ısrar etmesi, Kıbrıs Türk halkının geleceği bakımından yaşamsal önem arz etmektedir.
Peki; olası bir anlaşmada derogasyonlar yoksa neyi görüşecek, neyi konuşacağız? Tavla teslim olmayı mı?
Yeri gelmişken, Yunanistan Dışişleri Bakanı Kocas’a da bir çift sözümüz olacak. Yunan Parlamentosu’nda yaptığı konuşmada, yine Türkiye’ye saldırdı, ‘işgalci’ diye niteledi ve adadan ayrılması gerektiğini savundu. Garantilerin uluslararası geçerliliği kalmadığını iddia etti.
Kocas, “Biz, Kıbrıslı Türklerin bu adanın kendilerinin de evi olduğunu hissetmelerini güvence altına alacak hakları almaları gerektiğine inanıyoruz. Bu yerde, Kıbrıslı Türk genç nesil, hayal etme hakkı olduğunu ve burada kalabileceğini, yaşayabileceğini ve gelecekte aile kurabileceğini hissetmeli. Aynı zamanda inanıyoruz ki, Kıbrıslı Rumlar da Kuzey Kıbrıs’taki ‘işgal güçleri’ karşısında en üstün ve güven duygusuna sahip olmalı” dedi.
Belli ki Kıbrıs’ın gerçeklerinden *haberi yok veya kasıtlı konuşuyor. Burada her Türk kendisini sahip olduğu ülkede ve güvende hissetmektedir. Bu güveni veren de Türk Silahlı Kuvvetleri’dir, Türkiye’nin garantörlüğüdür. Kıbrıslı Türkleri kendilerinin toplu katliam operasyonlarından Türkiye kurtarmıştır. Kocas’a sormak lazım. Ortak Kıbrıs Cumhuriyeti’ni 1964’ten beri işgal eden ve bu işgale destek veren kendisinin de mensubu olduğu Yunan hükümeti değil midir? Yarım asırdan beri süren ‘Kıbrıs Cumhuriyeti’nin Rumlar tarafından işgaline son verdirmek için Yunan dışişleri bakanı olarak, Rum Yönetimi üzerinde nüfuzunu kullanmayı düşünmekte midir, ne zaman?