Bir zamanlar eli sopalı adamlar Güneydoğu'yu faili meçhul mezarlığına çevirmişti. Şimdi de Eskişehir'de Ali İsmail'i eli sopalılar öldürdü. Katilleri 'devlet baba'nın arkasına saklanıyor.
Ben eskiden çok soğukkanlı bir haber sunucusuydum. Depremler, savaşlar, ölümler arasında dolanırken duygularımı işin içine katmamayı erdem bilirdim. Türkiye’nin yıllardır yaşadığı onca fırtınanın ortasında kaldığımdan şerbetlenmiştim. Mesleğe ilk başladığım günden geçen yıl 5 Nisan’a kadar adı konulmamış bir içsavaşın haber bültenini düzenli olarak sundum durdum. Faili meçhul cinayetler, şehit haberleri, depremler, terörden beter trafik kazları, aşk cinayetleri, töre hesaplaşmaları, kan davaları ile dünyanın en kanlı coğrafyasının ekran yüzlerinden biri oldum. Yetmezmiş gibi haber uğruna dünyanın farklı yerlerindeki savaşlara gittim. Çelik gibi sinirlerim vardı, ekran karşısında bir damla gözyaşı dökmedim. Dünya yıkılsa hiçbir şey olmamış gibi soğukkanlılıkla haber yapabilmekle övündüm.
Sonra bir gün oğlum oldu.
O gün bugündür ekran karşısında da özel hayatımda da gözyaşlarımı tutamıyorum.
Kimyam bozuldu, içime gömdüğüm, bugüne kadar yavaş yavaş alıştığım, kanıksadığım acılar ağzımdan çıkan cam kırıklarına dönüştü. Çocukluğuma emanet bıraktığım gözyaşları gelip eski mevzilerine yerleşiverdi.
Barış görüşmeleri başlamadan önce çatışmaların en fazla arttığı dönemde bu empatinin getirdiği acıyla baş edemeyecek duruma geldim. Eskiden “Bugün de 25 şehit var” deyip bir sonraki habere geçebilirken artık geçemez oldum.
Hele ki bir evladın kokusunu duymayın tanıdık tanımadık bütün evlatların kokusu üzerinize siniyor. Annelerin değerini baba olunca daha bir iyi anlıyorsunuz. Babanızın babalığıyla barışıyorsunuz. Bir annenin-babanın evladını nasıl sevdiğini kendinizde görünce başkalarının evladını kaybetmesini içinizde çok derinlerde oluşan tarifsiz bir hüzün eşliğinde hissediyorsunuz.
Şu günlerde bir korku tünelinden çıkar gibi 30 yıllık kirli tanıdık malum savaşın yükünden kurtulmaya çabalıyoruz. Çok çocuğumuzu dağlarda kurban verdik. Bir inat uğruna, yanlış politikalar sonucunda, çapsız politikacıların vizyonsuzluğuna kurban gittiler. Aynı mahalleden, hatta aynı aileden, karşılıklı cephelerde ölen öldüren fakir halk çocuklarının savaşı çok ana babanın yüreğine adına ‘evlat acısı’ denilen ateşi düşürdü.
‘Devlet baba’nın bu topraklarda çok kibirli bir aklı var. Bir zamanlar eli palalı adamlar Güneydoğu’yu faili meçhul mezarlığına çevirmiş devlet baba da sahadaki JİTEM’cisiyle, sivil polisiyle bu katil şebekesini görmezden gelmiş hatta desteklemişti. Devlet ana kiralık katilleri ile Kürt işadamı avına çıkmış, ölüm üçgenleri kurmuş, kendisi için kurşun atanı da yiyeni de Meclis kürsülerinden koruyup kollamıştı!
Bugün barış süreci denilen ‘şey’ adım adım unutmak istediğimiz anıların üzerini örtsün diye umutlanırken görüyoruz ki devlet babanın aklında hiçbir değişiklik yok.
Eskişehir’de elinde sopalı adamlar kafasına vura vura karanlık bir sokakta kıstırdıkları üniversite öğrencisi Ali İsmail Korkmaz’ı öldürdüler. Ali de fakir bir halk çocuğu, geçim derdinde bir inşaat işçisinin oğluydu. 17 yaşında karanlık bir sokak arasında kıstırılıp eli sopalı ‘sivil’ kişilerce dövüle dövüle hastanelik edildi. Hastaneye gitti, almadılar. Ertesi gün fenalaşınca mecburen kabul ettiler. 38 gün direndi direndi sonunda direnemedi.
Ali öldü, katiller ortada yok.
Bir evladın ölmesinden daha acı olan o ölümün hesabının sorulamaması olmalı. Ali’nin katilleri nerede ise işyerlerine kadar tarif edilirken, görüntüleri önümüzde dururken eli sopalı katiller devlet babanın arkasına saklanıyor. Saldırının görüntüleri siliniyor, soruşturmalar günlerdir savsaklanıyor. Güneydoğu’da yıllardır izlediğimiz o tanıdık senaryo, ‘evlat acısı’ adlı o korkunç film bu sefer birebir batıda sahneye konuluyor.
O zaman devlet babanın aklı tutulmuştu. “Bu gençler neden pisi pisine ölüyor” diye sorduğumuzda kulakları sağır olmuş, kalbi nasır bağlamış, katillerin yanında saf tutmuştu. Barış süreci denilen ‘şey’deyiz ama 17 yaşında bir çocuğu sopalarla kafasına vurarak öldüren katillerden hesap soramıyoruz.
Milletin acısı devlet babayı yine teğet geçiyor.
Eli palalı adamları kollayıp kaçırıyor, göz göre göre işlenen cinayetlerde kamerayı başka tarafa çevirince acıların hissedilmeyeceğini umuyor ve 17 yaşında bir gencin bile katillerine kol kanat geriyor.
Ben eskiden böyle haberleri okuduğumda kaçarcasına gazetenin bir sonraki sayfasına geçerdim. Adaletsizliğe zaten milletçe alışmıştık. Acılara kişisel olarak şerbetlenmiştim.
Artık sayfayı çevirecek gücü bulamıyorum kendimde.
Ali’nin anası babası, onların dipdiri evlat acısı gözümde canlanıyor.
Çaresizlik bir öfke bulutunu getirip yüreğime demir attırıyor.
Hiç tanımadığım Ali’nin ölümü, ailelerinin acısı ama en fenası sonrasında göz göre göre yaşatılan bu adaletsizliğin karşısına geçip, başlıyorum ağlamaya…