Üç buçuk dört yaşlarındayım. Bizim tavuklar bir süredir iş bırakma eylemindeler. Kahvaltıda kaç gündür yumurta yok. Annemle beraber eve yakın bir yerde bulunan tarlamıza gidiyoruz. Tabi köylünün tarlada işi bitmiyor. Buğday, arpa, fasulye, nohut, soğan, sarımsak, mercimek, burçak, bakla, bezelye, domates, biber, patlıcan, bamya vs.... Hele Köyceğiz'deyseniz mutlaka bahçenizde börülce oluyor... Darıların sulanması, olgunlaşınca kesilip kuturuzlarının (koçan) toplanması gerekiyor.
Annem tarlada çalışırken bir provakatör tavuk bas bas bağırmaya, gıdaklamaya başlıyor... Tavuğun ses çıkardığı tarafa bir bakıyorum. İçinde samanlar bulunan eğik bir şekilde durmakta olan kocaman bir kövün ve içinde üç, dört tane yumurta... Ama bir sorun var. Yuva da tavuk da yumurta da komşunun.
İçimde bir mücadele başlıyor. O yumurtalardan birini almak (yoksa çalmak mı demeliyim) geçiyor içimden. Ancak o gün yumurtalara dokunmadan eve geliyorum annemle. Çünkü bir türlü kendimi ikna edemiyorum. Başkasına ait bir şeyi izinsiz almamam gerektiğinin farkındayım.
İkinci gün de tarlada gözlerim uzaktan yuvaya takılıyor. Komşumuzun tavukları sanki bana inadına ard arda yumurtaları çoğaltıyorlar yuvada. Uzaktan bakınca bembeyaz ve sapsarı yumurtalar epeyce çok görünüyor gözüme. Kendi kendime diyorum ki: "Bu kadar yumurta içinden bir yumurtayı alsam ne olacak ki! Komşumuzun ihtiyacı olsa zaten alırdı. Nasıl olsa tez zamanda bizim tavuklarımız da yumurtlamaya başlarlar. Aldığım yumurtayı çaktırmadan koyarım yuvaya. Olur biter." Böylece mağlup ediyorum kendimi.
Annemin işe daldığı bir zaman yumurtalardan birini alıp hemen eve geliyorum. Sabahtan yakılan odunların küllerini deşeleyip içine yumurtayı bırakıyorum. Sonra da ısıranla yumurtanın üstüne külleri yığıyorum. Bu arada haliyle bir tümsek oluşuyor.
Ve bir an önce pişmesi için beklemeye başlıyorum ki, annem odaya giriş yapıyor. En olmasını istemediğim şey. Tabi ki de çok korkuyorum. İnşallah fark etmez diye içimden geçirmeye bile fırsat kalmadan hemen küllerden oluşan tümseği fark ediyor.
Ben tam "Hapı yuttum. Şimdi çok kötü azar işiteceğim. Hem de dayak yiyeceğim" derken, annem çok hızlı bir şekilde yumurtayı aldığı gibi dışarı çıkıp, gücünün yettiğince uzağa fırlatıyor.
Ben "tam şimdi gelecek beni çok şiddetli dövecek" derken bana iyi ya da kötü bir tek söz etmiyor. Uzun uzun öğüt vermediği gibi beni babama şikayet de etmiyor.
Annemin o gün bana o davranışını hiç unutmadım. Beni azarlayabilir, dövebilirdi. Özellikle o zamanlarda böylesi durumlarda bu normal da karşılanırdı. Ama o bana değer verdi. Beni hiç incitmeden, sıfır söz ile mesajını yüzde yüz olarak tam verdi. Belki korktuğumu, mahcubiyetimi gördü, halimden anladı beni tahrip edebileceği bir durumda büyük bir ustalıkla tamir etmeyi tercih etti.
Annem ilkokul mezunu bile değil. Çünkü annemin okul yolu çok uzak ve tehlikeliymiş. Bir kış günü arkadaşlarından biri okul yolunda derede suya kapılıp kurtulamayınca dedem de annemi okuldan almış. Artık annem bir daha okula gidememiş.
İşte o ilkokul mezunu bile olamayan annem beni irşad ve terbiye eden bir Anadolu kadınıdır.
Her ne kadar şimdiye kadar annem demişsem de o benim hakkı asla ödenemez anacığımdır.
O benim ilk ve en önemli hocamdır.
Bir yandan yumurtayı süratle alıp tüm gücüyle fırlatırken bana yaptığım yanlışın ne kadar uzak durulması gerektiğini anlatırken diğer yandan bana hiç bağırmamış olması bana verdiği değeri, duyduğu saygıyı gösteriyor.
Çocuklarımızla iletişimimizde bağırmadan, onları azarlamadan, karalamadan, dilimizle yaralamadan da mesajımızı tam verebiliriz. Bazen bağırarak verdiğimiz tüm mesajlar kısa sürede unutulur ama hal diliyle verilen böylesi bir mesaj ömür boyu unutulmaz.
Şahsen ben bana bağırılarak söylenen sözleri hemen silip çöp kutusuna boşaltmışım.
Ama anamın bu sözsüz mesajını hiç unutmadım
Denemeye değer... Çünkü her çocuğumuz saygıdeğerdir.