Yürüdüğün yollar, aldığın derin nefesler, ne çiseleyen yağmurlar ne de teninde gezinen serin rüzgarlar…
Hiçbiri içini açmaz bazen.
Denize haykırsan kaybolur, dağlara söylensen sana döner , sende yankılanır sesin.
İçinde kar topu gibi birikenler yine içinde kalır. Tam da o anda bir kum torbası gibi gövdenin üstünde hantalca sallanan başını alıp karşısına geçerek yumruklayasın gelir.
Ertelemek en eski hastalıklarımızdandır bizim. Zaman, dizginleri elimize verilmiş soluklanan ve dinlenebilen bir at değildir oysa. Bir rüzgar gibi sonsuz ufukta akar gider; ama sevimli bir kuş gibi avucumuza da konar zaman. Konduğunda usulca sevmek lazım bir an önce avuçlarımızdan uçmadan.
Hayat yaşandıkça yazılır; yazıldıkça yaşanır. Gözlerin kalemindir senin, gördüklerinse mürekkebin.
Suyun üzerine yazarsın, buğulanan cama, bazen yere, bazen sahilde uzanıp sarındığın ince kuma.
Kalemin ucunda yitirilmiş harfsindir bazen, hiçbir lügatte adın geçmez. Bazen yarım bırakılmış bir cümlesindir, tamamlamaya kimsenin gücü yetmez.
Her biri ayrı yöne açılan çok kapılı bir labirenttir hayat. Hangi kapıdan girdiğin bilinmez. Bazen yolun sonu görünür; lakin yolculuğa nereden başladığın kestirilmez.
Çizginin dışına çık bir kere, yolunu şaşırmaya gör, bazen hiçbir ütü karışıklıklarını düzeltmez.
Önündesin rüzgarın bazen arkasında. Tutunmuşsun umuda, bazen uçurumun yamacında.
Bir deli kazandır içinde kaynayan. Gözlerine yansıyanı görürler de bulunmaz bir seni anlayan.
Dökülür, savrulur, kırılırsın. Bazen içini saran kalabalıkların ortasında yalnızca kendinle kalırsın. Bazen paldır küldür yıkılır bulutlar. Titrersin iliklerine kadar, ıslanırsın. Bazen bir yılkı atın yelesine tutunup gökkuşağının üstünden atladın sanırsın.
Bazen rüyalarının gerçek olmasını istersin; bazen gerçeklerinin rüya olmasını.
Sırsın, kaç yüz yıllık asır içinde bir asır. Denizler yüreğinden sökünür bazen bütün ırmaklar, içindeki denize dökülür.
| Fuat Oskay