Pandemi zamanında eski bir arkadaşım bahsetti bu sayıdan..Hemen gittim aldım okudum.Ama iyiki okumuşum..Çünkü Gülse Birsel ile tanıştım..Ne kadar sevdim anlatamam..Özgür ruhlu,kalemi güçlü,çok güzel ve en önemlisi çok güçlü bir Gülse ile tanıştım..Ve onu tanıdıktan sonra bir çok kararlar verdim.Çoğunu uyguladım çoğunu uygulamaya devam ediyorum.
'İyi ki hayatıma dokundun güzel kadın iyiki tam da bu yaşımda seni tanıdım..Bana pes etmemeyi,güçlü olmayı öğrettin..Teşekkür Ederim..'
Kütüphanem de bir yıldır olan bir dergiydi,geçen akşam şöyle bir karıştırmak için aldım..Okumaya başladım ve bir çırpıda bitirdim.. Woolf'a hayran kaldım..Yaptıklarıyla,geride bıraktıklarıyla...Ne kadar da güçlü bir kadın dedim..Daha sonra derginin sonuna geldim ve intiharını
Ne var ki yaşam, insanın yalnızca kendi hatalarıyla öğrenebileceği kadar uzun değildir. Bu yüzden vaktin dehşet hızla tükendiği, yolculuğun her geçen gün zorlaştığı ve azığın günbegün azaldığı bu ahir zamanda yazının başında vurgulandığı gibi yaşlı kuşağın eskimiş, tutarsız ve çocuksu görünen düşünceleri bugünün parıltılı budalalıklarına tercih edilmelidir. Yola çoktan düşmüşlerin, yolda düşse de yoldan düşmemişlerin, böylece yolu bilmişlerin izine basarak, sonra mümkünse bu izlere yenisini katarak yol alınmalıdır.
Ne tuhaf değil mi? Gazze'de bebekler öldürülür, biz yine yaşarız. Utanmadan yaşarız. Canlarını kaybedenleri izleyerek kazanma hırsı duyarız hâlâ her şeye. Onca yokluğun içinde ölmeyi göze alanlara bakarak; hålå bir şeylerin olmadığına, neden daha konforlu yaşayamadığımıza falan dertleniriz. Zenginleşmeyi, güçlenmeyi, güzelleşmeyi düşünürüz hâlâ. Gazze'de bebekler öldürülür, biz üç kuruşluk dert, hasret, aşk acısı çekeriz.