O kadar da olmaz dediğimiz şeyler tam o kadar oldu. Bakın yanlış anlaşılan şu ki çocuk istismarı üzerinde konuşulacak bir şey değil bir yara bütün ülkenin ayıbı, kusuru hatta suçudur.
Şimdi yara derinleşiyor.
Suç göz ardı ediliyor.
Zaten yara alan çocuk ruh canavarına teslim ediliyor, canavar aile babası sayılıp hoş görülüyor. Aklı yaşa ermeden travma yaşayan çocuğun yanına başına koca sıfatıyla yatırılıyor. Bizim eleştirirken titrerken kalemimiz evet, imzası atanların titremiyor. Adeta çocuk gelinlerin yolu açılıyor. Çocuğu gelin sayıyorlar! Tedbirler sıklaştırıp aileler bilgilendirileceğine “ Alın bir kere affettik bir daha da afferiz.” Yolunu açıyorlar. İnsan merak ediyor. “Hiç çocuk olmadınız mı, peki hiç çocuğunuz da mı yok, ya vicdan, o çocuğun fikrini aldınız mı hiç? Okulda olması gerekirken koca evinde olmak onun mu seçimi miymiş, devleti yönetenleri bile seçemeyeceği düşünülen kız koca seçebilir mi?”
Şimdi çocuk gelin meşrulaştırılıyor.
Koca ülke bunun utancını taşıyor.
Engelleyemedik, engelleyemiyoruz, engellemek için bir şey yapılmıyor.
Çocuk bedenlere dokunuluyor.
Yara büyüyor, büyüyor, büyüyor…
Selin Sena ELMALI