Bu aralar sosyal medyada birazcık vakit geçirmişseniz şu söz mutlaka bilinçaltınıza işlemiştir; “"Psikiyatriste gerçek hastalar gitmez, gerçek hastaların, hasta ettikleri kişiler gider." Bu yüzden, kendinize depresyon ya da itibar kaybı teşhisi koymadan önce çevrenizdekilerin aşağılık insanlar olmadıklarından emin olun...” Bunu da yanımıza alıp soralım kendimize bir kez; kendimi kötü hissettiğim zaman bunun sebebi ne oluyor? Kendimden nefret ettiğim zaman duyduğum/ duymadığım hangi söz bunu tetikliyor? Kendimi önemsiz hissetmem için kaç kişinin beni görmezden gelmesi gerekiyor? Peki ya iyi hissedebilmem için? Kendim kendime yetebiliyor muyum?
Peki, bir insan niye delirir? Tek bir cevabı var mıdır bu sorunun? Her delilik kendine has değil midir? Kimisini aşkı delirtir, kimisini su. Kimisi doğuştan şansızdır, kimisi çok sevilmekten, fazla sevmekten delirir. Hem cinsleri de en az karşı cins kadar tehlikelidir bazen insan için. Kendi anne, babası da yabancılar kadar.
Bir insanın delirmeye başladığını göremez miyiz dışardan? Kedilerle Fransızca konuşmaya başlamasaydı mesela sokak ortasında? Her sabah ölü bir kedi ile karşılaştığını ona kıyamadığı için mezar kazıp gömdüğünü söyleyen bir komşunuzdan şüphelenir miydiniz delirmeye başlıyor diye? Peki ya annenizden? Onu “delilikten koruyan” ilaçları suyuna attığınız için sudan korkmaya başlasa işin sonunun nereye varacağını göremez miydiniz cidden? Ya da annesinden beddua aldığı için gerçek olacağına inanan, buna tüm kalbiyle inanan genç bir kadının deliliği hakkında ne düşünürsünüz? Hadi itiraf edelim; babasının türlü istismarına maruz kalan küçük bir kızın delireceğini öngörebiliriz belki. (Bkz: Erkek Doğrama Cemiyeti Manifestosu
) Ama ya diğer kadınlar? Âşık olduğu adamdan hamile kaldığı için babasından korkusuna denizler aşıp dilini bile bilmediği topraklara koşan bir kadın için ne düşünürsünüz?
Ne dersiniz; kim delirtir o kadınları? Delilik nasıl başladı? Neden önlenemedi? Kitabı elimde gören herkes “o kapak ne öyle; düzgün kitaplar oku biraz” derken onlara bunların gerçek olduğunu nasıl anlatabilirdim? Ben okumadığım için bunların gerçekleşmiyor olmayacağını? Biz gözlerimizi kapatıyoruz diye dünyada kötülük son bulmuyor. Başkaları yüzünden deliren kadınlar ve erkekler ve yaşlılar ve küçük çocuklar da bitmiyor. Üstelik tam da biz gözlerimizi kapatıp kulaklarımızı tüm o çığlıklara tıkadığımız için giderek artıyor.
Çözüm mü? Çok basit: Sevgi. İnanın tüm hastalıkları iyileştiren tek şeydir sevgi. Sevginizi göstermekten korkmayın. Biraz garip davranıyor diye kendi haline bırakmayın sevdiklerinizi. Onlar için mücadele etmeyi öğrenin. En çok da kendiniz için. Onların çıkaramadığı sesleri duymayı öğrenin. Yüreklerini görmeyi öğrenin. Öğrenelim. Öğrenmeliyiz. İnanın dünyayı bu kurtaracak. Gerçek, saf bir sevgi ile bezeli insan sadece kendini iyileştirmekle kalmaz, etrafını da iyileştirir. Ama bunu paranoyaya da dönüştürmeyin. Her daim ölçüyü tutturmak gerek, her konuda.
Yine hiçbir sıfata nail olmadan ahkâm kesmelerim bittiğine göre sizlere iyi delirmeler dileyebilirim. Sevgiyle kalın. Kimsenin sizi delirtmesine izin vermeyin.