Nereden nereye? Kaderde İstanbul gecelerinden yazı yazmak da varmış, Hakayde için. Aslında yirmi günde değişen hayatımızın hikayesini anlatmakla başlamak lazım ama korkuyorum. Hikaye karışık, ben karışık, hayat karışık. Anlatacaklarımdan ziyade anlatmamam gerekenlerin dökülmesinden korkuyorum sanki. Ama diğer taraftan da bu dönemin bir köşede ayrıntıları ile kayıtlı olmasını istiyorum. Olur da gelecek de cocuklarıma vermem gereken hesaplar olursa en azından savunmam da kullanabilirim.
Çocukluğumu özlemişim. Selam vermek için de ince bir bileklik öreyim dedim.
Geçenlerde izlediğim bir belgeselde Hindistanda ki makrome sanatçılarından ve ördüğü model model bilekliklerden bahsediyorlardı. O anda birden uçtum, geçmişe.
Annem kapının koluna pembe renkli bir sarkaç başlamış , ‘ Siz bunu bitirene kadar geleceğim’ deyip çıkıyor kapıdan. Akıllı kadın. İşlerini halledip geldiğinde biz hala o sarkacın başında olur muyduk olmaz mıydık onu tam hatırlayamıyorum ama ne kadar hevesle ördüğümü çok iyi hatırlıyorum. Hatta ördüğüm pembe sarkaçları yan bloklarda oturan Almanlara satıp para bile kazanmışlığım var bu işten. Okumaya devam et Kendimle Ettiğim Kahve Sohbeti
Nereden ve ne zaman kulağıma çalındı bilmiyorum ama kahvaltı ve akşam yemekleri bir ailenin iki temel taşıdır derler. Hatta yakın zamanda okuduğum bir makaleye göre dünyada ki en mutlu çocuklar Hollandalı çocuklarmış. Bunun da nedenlerinden birini, diğer ülkelere göre her sabah ailece kahvaltı yapma oranının daha yüksek olmasına bağlamışlar. Ailenin bir masa etrafında toplanması, aynı şeye odaklanması, yemek sırasında edilen sohbetler ister istemez bağ oluşturuyor demek ki. Bu anlattığım aslında çok da yeni bir bilgi değil on kişiden dokuzunun mutlaka bildiği bir şeydir ama benim asıl takıldığım konu uygulama aşamasında çıkan problemler. Okumaya devam et Yemek İsyanı
Can’ım, oğlum hoş geldin bebeğim.
Ayrı bir nefesle canımızdan ayrılan Can.
38 hafta 2 gün boyunca aynı bedeni, aynı nefesi paylaştık seninle. Bu çokta kolay olmayan yolculuğumuz boyunca elimden geldiğince, iyi bir yol arkadaşı olmaya çalıştım sana.
Umut, korku, mutluluk, endişe, sabır, acı, sevinç, bütün duyguları hakkını vererek yaşadık neredeyse. Okumaya devam et Ayrı Bir Nefeste Can
Hamileliğimizin 34. haftasını tamamladık. Neredeyse aşağı yukarı 3,5 – 4 haftamız kaldı. Bu süreç nasıl geçti anlamadım desem yalan olur. Beklediğimizin üzerinde problemle karşılaştık. Ne çok yavaş ne de çok hızlı kendi kıvamında yaşadık denebilir. Hamilelik Kayradaki gibi hayatımın merkezinde değildi ne yazık ki. Çünkü o döneme göre sorumluluk miktarım daha fazlaydı ve dengeye ihtiyacım vardı. Dengeyi bozduğum kimi zamanlarda yere yapıştım, kimisinde de göklere uçtum.
Bu dönemde artık yeter dedim, son bir ay bari tadında yaşayım bu dönemi. Sadece mutlu olduğum şeyleri yapayım, biraz daha fazla dinleneyim, mecburiyet duygumu körelteyim.
Elimden geldiğince de bunları yapmaya çalışıyorum ama sorun şurada benim kavramlarda arıza var. Okumaya devam et Vay Benim Halime
Son zamanlarda en yoğun hissettiğim duygulardan birisi ahtapotluk. Çok fazla kolu olan dev bir ahtapot gibi hissediyorum. Aynı anda o kadar çok şeyi düşünmek zorundayım ki. Eskiden buna biraz kafam dağınık diyorduk, ya da biraz yoğunum. Ama neredeyse Hamileliğimin başından beri yoğunluk kelimesini aştık artık.
Sonunda hücrelerim isyan bayrağını kaldırdılar ve beni ters köşe yatırdılar. Yoğunluk ve yorgunluk stresle harmanlanınca ortaya grip çıkarmış. İki gündür sessiz sessiz evcilik oynuyorum.
Mevsimlerden kış. Dışarısı soğuk ama tatlı soğuklardan. Penceremin karşısındaki ağaçlar, kızıla çalan yapraklarıyla, sonbahar havasında salınıyorlar. Islaklığın grisi hakim sokaklara. Elimde bir paket peçetemle, battaniyenin altındayım. Tarçınlı ıhlamurlar, limonlu Ekinezyalar, portakallı thylotlardan tren oldu fincanlar. Okumaya devam et Grip ama Keyifli
Son yazımdan bu yana epey zaman geçti. Beynimin bir bölümü hakim sekreteri gibi hayatı yazmaya devam etse de, bunları gerekli mercilere aktarmakta problem yaşıyoruz.
İçimdekileri parlak ambalajlara sarsam da edebi bir yazı mı yazsam, günlük formatında hayatın akışını mı kopyalasam, bir işyerinin bebek misali sancılı doğumunu mu kayıt altına alsam, oğluşkinin iki yaş parantezini mi açsam bilemedim. Okumaya devam et İki Mum, İki Doğum
Son 3 aydır farklı alanlarda olmak üzere toplam 200 saate yakın eğitim aldım ve neredeyse 150 farklı insanla tanıştım. Çoğu da farklı bölgelerden. Yoğun, farklı, eğlenceli, yorucu, verimli bir dönemdi. Hala da sona ermiş değil.
Kelimelerim birikti ama daha kalemin huzuruna çıkmaya hazır değiller. Bu yüzden de başlangıçlar sona ulaşamıyor. Kalem elimde, kağıt karşımda sessiz sessiz bakışıyoruz, hamle gelmeden, herkes kendine çekiliyor. Okumaya devam et Ortalık Kurduk