"Kardeşimizin yaşadığını biliyoruz," diye işaret etti, Briza çarçabuk. "Tersi olsaydı Saygıdeğer Malice artık Lloth'un hoşnutsuzluğunu çekmezdi. Ve eğer Drizzt yaşıyorsa, o halde o nesneyi taşıdığını varsayabiliriz."
Devriyenin ani saklanma manevrası Drizzt'i şaşırttı. Çıkıntılı kayaların ardındayken grup onu görmüş olamazdı, hem kendi hem de Guenhwyvar'in adımlarının sessizliğine de güveni tamdı. Yine de Drizzt devriyenin kendisinden saklandığından emindi. Bu karşılaşmada bir tuhaflık vardı. Kara elfler Menzoberranzan'ın bu kadar uzağında nadiren görülürlerdi. Belki de Karanlıkaltı'nın vahşiliklerinde hayatta kalmak için gereken paranoyadan başka şey değildir, dedi Drizzt kendi kendine. Yine de, devriye grubunu bu bölgeye getirenin şanstan fazlası olduğundan şüpheleniyordu.
"Git, Guenhwyvar," diye fısıldadı kediye. "Konuklarımıza bir bak ve bana geri dön." Panter geniş mağarayı çevreleyen gölgelerden koştu. Drizzt taş parçalarına iyice gömülüp dinledi ve bekledi.
Guenhwyvar sadece bir dakika sonra dönmüştü, ancak, bu Drizzt'e sonsuzluk gibi göründü.
"Onları tanıdın mı?" diye sordu Drizzt. Kedi taşın üzerini pençesiyle çizdi.
"Eski devriye grubumuzdan mı?" diye düşündü Drizzt yüksek sesle. "Bir zamanlar yan yana yürüdüğümüz savaşçılar mı?"
Guenhwyvar emin değil göründü ve belirli hareketler yapmadı.
"O halde bir Hun'ett," dedi Drizzt, bilmeceyi çözdüğünü düşünerek. Hun'ett Evi, Drizzt'i öldürmeyi deneyen iki Hun'ett büyücüsünün, Alton ve Masoj'un, ölümlerinin intikamını almak üzere sonunda onu aramaya gelmişti. Ya da belki Hun'etiler bir zamanlar Masoj'un sahip olduğu büyülü nesneyi, Guenhwyvaı/ı aramaya gelmişlerdi.
Drizzt düşüncelerinden bir an için sıyrılıp Guenhwyvar/ın tepkisini incelediğinde, tahminlerinin yanlış olduğunu fark etti. Panter ondan bir adım uzaklaşmıştı ve varsayımlar ırmağından rahatsız olmuş görünüyordu.
"O halde kim?" diye sordu Drizzt. Guenhwyvar arka ayakları üzerinde havaya kalkıp Drizzt'in omuzlarına bastı ve iri pençelerinden biriyle Drizzt'in boyun kesesine dokundu. Drizzt anlamadı. Nesneyi boynundan çıkardı ve içindekileri avucuna döküp, birkaç altın sikke, küçük bir kıymetli taş ve evinin amblemi olan, üzerinde Daermon N'a'shezbaernon'un, Do'Urden Evi'nin, baş harfleri kazılı gümüş bir sembol çıkardı. Drizzt birden Guenhwyvar'in ne anlattığını fark etti.
"Ailem," diye fısıldadı sertçe. Guenhwyvar ondan geri çekildi ve yeniden taşın üzerini heyecanla pençeledi.
O an binlerce anı Drizzt'in içinden sel gibi aktı, ancak tümü, iyi ve kötü, onu kaçınılmaz şekilde tek bir olasılığa götürdü: Saygıdeğer Malice, o kader günü Drizzt'in yaptıklarını ne bağışlamış, ne de unutmuştu. Drizzt onu ve Örümcek Kraliçe'nin yasalarını terk etmişti ve Drizzt Örümcek Kraliçe'nin yasalarını, annesini iyi bir durumda bırakmadığını fark edecek kadar iyi biliyordu.
Drizzt yeniden geniş mağaranın karanlığına baktı. "Gel," dedi Guenhwyvaı/ı okşayarak ve dehlizlerden aşağı koştu. Menzoberranzan'ı terk etme kararı acı verici ve belirsiz olmuştu; şimdi Drizzt'in akrabalarıyla karşılaşma ve tüm o şüpheleri, korkuları yeniden yaşama isteği yoktu.
Ö ve Guenhwyvar bir saatten fazla koştular, gizli geçitlerden dönüp, bölge dehlizlerinin en karmaşık bölümlerini aştılar. Drizzt bölgeyi çok iyi biliyordu ve az bir çabayla devriye grubunu çok geride bırakabileceğinden emindi.
Ancak, sonunda, soluklanmak için durduğunda, Drizzt devriyenin hala peşinde olduğunu sezinledi ve şüphelerini onaylamak için Guenhwyvar'a bakması yetti.
Drizzt o zaman büyüyle izlendiğini anladı; başka açıklaması olamazdı. "Ama nasıl?" diye sordu pantere. "Kardeş olarak bildikleri drow değilim, ne düşüncede, ne görünüşte. Büyülerinin tutu-nabileceği kadar tanıdık ne sezinliyor olabilirler?" Drizzt çabucak kendine göz atınca, ilk olarak usta işi silahlarını gördü.
Palalar gerçekten harikuladeydiler, ama Menzoberranzan'daki drovv silahlarının çoğunluğu da öyleydi. Üstelik bu kılıçlar Do'Urden Evi'nde bile yapılmamışlardı ve Drizzt'in ailesince benimsenen tasarımlardan biri değillerdi. O halde pelerin mi, diye düşündü. Piwafwi evinin işaretlerinden biriydi ve tek bir ailenin dikiş motifleriyle tasarımlarını taşıyordu.
Ancak Drizzt'in piwafwisi tanınmayacak ölçüde yıpranıp pa-ralanmıştı ve herhangi bir yer bulma büyüsünün onun Do'Urden Evi'ne ait olduğunu tanıyabileceğine inanmak zordu.
"Do'Urden Evi'ne ait olmak," diye fısıldadı Drizzt. Guenhwyvaı/a baktı ve aniden başını salladı-yamtı bulmuştu. Yeniden boyun kesesini çıkardı ve Daermon N'a'shezbaernon amblemini aldı. Büyüyle yaratılmıştı ve kendi büyüsüne sahipti. Tek bir eve özgü bir büyü. Sadece Do'Urden Evi'nin bir asilzadesi bunu taşıyabilirdi.
Drizzt bir an düşündü, sonra amblemi geri koyup, boyun kesesini Guemrwyvar'ın başına geçirdi. "Avın avcı olma vakti," dedi iri kediye.
"İzlendiğini biliyor," dedi Dinin'in parlayan elleri, Briza'ya. Briza bu ifadeyi yanıtsız bıraktı. Elbette Drizzt takibin farkındaydı; onlardan kurtulmaya çalıştığı aşikardı. Briza endişelenmedi. Drizzt'in ev amblemi Briza'nın büyüyle genişletilmiş düşüncelerinde belirgin bir yön levhası gibi yanıyordu.
Ancak, grup geçitteki bir çatala gelince, Briza durdu. İşaret çatalın ilerisinden geliyordu ama hangi yön olduğu kesin değildi. "Sola," diye işaret etti Briza, basit askerlerden üçüne, sonra geri kalan ikisine, "sağa," dedi. Kardeşini geride tuttu ve Dinin'le kendisinin çataldaki pozisyonlarını koruyup, her iki gruba da yedek olacaklarını işaret etti.
Dağılan devriyenin tepesinde, yüksekte, sarkıtlarla kaplı tavanın gölgelerinde salınan Drizzt kendi kurnazlığına gülümsedi. Devriye onun adımlarına ayak uydurabilirdi, ama Guenhwyvaı/ı yakalama şansları hiç yoktu.
Plan yerine getirilmiş ve kusursuz tamamlanmıştı, çünkü Drizzt'in tek istediği devriyeyi arazisinden iyice uzaklaştırıp, bu umutsuz arayıştan bıktırmaktı. Ancak, Drizzt orada hayalet gibi saklanıp, erkek ve kız kardeşine bakarken, daha fazlasını özlediğini anladı.
Birkaç saniye geçti ve Drizzt ayrılan askerlerin iyice uzaklaştırıldıklarından emin oldu. Palalarım çekti ve kardeşleri ile bir buluşmanın hiç de fena olmayacağını düşündü.
"İyice uzaklaşıyor," dedi Briza Dinin'e, kendi sesinden ürkmeden, zira hain kardeşinin uzakta olduğundan emindi. "Büyük bir hızla."
"Drizzt Karanlıkaltı'nda her zaman hünerliydi," diye yanıtladı Dinin, başını sallayarak. "Zor bir av olacak."
Briza kişner gibi güldü. "Büyümün etkisi geçmeden çok önce yorulacak. Onu karanlık bir delikte soluksuz bulacağız/'Ancak, Briza'nın kendini beğenmiş ifadesi bir saniye sonra, karanlık bir şekil tam kendisiyle Dinin arasına düştüğünde, boş bir hayret ifadesine dönüştü.
Dinin de tüm olanların şokunu zar zor idrak edebildi. Drizzt'i saniyenin onda birinde gördü, sonra, bir palanın hızla gelen kabzasının kavisini izleyen gözleri şaşılaştı. Dinin külçe gibi yere yığıldı ve zeminin pürüzsüz taşı yanağına yapıştı, ama Dinin bunun farkında değildi.
Bir eli Dinin'le işini hallederken, Drizzt'in diğer eli bir palanın ucunu Briza'nın gırtlağına dayayarak onu teslim olmaya zorladı. Ancak Briza, Dinin kadar şaşırmamıştı ve bir eli hep kırbacının yakınındaydı. Drizzt'in saldırısından geri kaçtı ve altı yılan başı havaya savrulup, kıvrıldı ve bir açıklık aradı.
Drizzt, Brizayla yüzleşmek için tamamen döndü ve saldırgan engerekleri uzak tutmak için palalarını savunma hamleleriyle savurdu. Bu ürkütücü kırbaçların ısırığını anımsıyordu; her drow erkeği gibi, o da çocukluğunda bunu defalarca öğrenmişti.
"Drizzt kardeş," dedi Briza yüksek sesle. Devriyenin kendisini duymasını ve çağrıyı anlamasını umuyordu. "Silahlarını indir. Bu Şekilde olması gerekmiyor."
Tanıdık sözcüklerin, drovv sözcüklerinin sesi Drizzt'i etkisi altına aldı. Onları yeniden duymak ne güzeldi, tek amaca sahip bir avcıdan fazlası olduğunu, yaşamın hayatta kalmaktan fazlası olduğunu anımsamak.
"Silahlarını indir," dedi Briza yemden, bu kez daha keskin biçimde.
"Ne-neden buradasınız?" diye kekeledi Drizzt.
"Elbette senin için, kardeşim," diye yanıtladı Briza, fazlaca nazik bir şekilde. "Sonunda Hun'ett Evi ile savaş sona erdi. Artık eve dönme zamanın geldi."
Drizzt'in bir parçası ona inanmayı, drow yaşamının kendisini doğduğu şehirden ayrılmaya zorunlu kılan gerçeklerini unutmayı istedi. Drizzt'in bir parçası palaları taş zemine bırakmayı ve önceki yaşamının sığınağma-ve dostluğuna-dönmeyi istedi. Briza'nın gülümsemesi öylesine davetkardı ki.
Briza, Drizzt'in zayıflayan direncini fark etti. "Eve gel, sevgili Drizzt," dedi yumuşacık. Sözcükleri basit bir büyünün bağlayıcılığını taşıyorlardı. "Sana gereksinim duyuluyor. Şimdi Do'Urden Evi'nin silah ustası sensin."
Drizzt'in ifadesindeki ani değişim Briza'ya hata ettiğini söyledi. Drizzt'in danışmanı ve en değerli dostu olan Zaknafein, Do'Urden Evi'nin silah ustasıydı ve Örümcek Kraliçe'ye kurban edilmişti. Drizzt bu gerçeği asla unutmayacaktı.
Aslında, o an, Drizzt evin rahatlığından çok daha fazlasını anımsadı. Geçmiş yaşantısmdaki yanlışları, kendi ilkelerinin ka-bullenemediği kötülüğü çok net anımsadı.
"Gelmemeliydiniz," dedi Drizzt, bir kükremeyi andıran sesiyle. "Bir daha asla bu tarafa gelmemelisiniz!"
"Sevgili kardeşim," diye yanıtladı Briza, belirgin hatasını düzeltmekten çok, vakit kazanmak için. Hiç kıpırdamadan durdu. Yüzü o çift taraflı gülümsemesiyle donmuştu.
Drizzt, Briza'nın drow ölçülerine göre kalın ve dolgun olan dudaklarının ardına baktı. Rahibe konuşmuyordu, ama Drizzt o donuk gülümsemenin ardından dudaklarının kıpırdadığını açıkça görebiliyordu.
Bir büyü!
Briza bu tür aldatmacalara her zaman hünerli olmuştu. "Eve dön!" diye haykırdı Drizzt ona ve bir saldırı başlattı.
Briza hamleden oldukça kolay kaçtı, çünkü vurmak için değil, büyüyü durdurmak için yapılmıştı.
"Lanet olsun sana, serseri Drizzt," dedi Briza tükürür gibi. Tüm o sahte dostluk gitmişti. "Derhal silahlarım indir, ölümün acısı adına!" yılan kırbacı açık bir tehditle havaya kalktı.
Drizzt bacaklarım ayırdı. İçindeki avcı meydan okumayı yanıtlamak üzere doğrulurken, eflatun rengi gözlerinde ateşler yandı.
Briza duraksadı ve kardeşinde ortaya çıkan ani yırtıcılık karşısında geriledi. Önünde duran, sıradan bir drow savaşçısı değildi, bunu şüphe götürmez şekilde biliyordu. Drizzt bundan daha fazla, daha tehlikeli bir şey haline gelmişti.
Ancak Briza, Lloth'un yüce rahibelerinden biriydi ve drow hiyerarşisinde en tepeye yakındı. Bir erkek tarafından korkutula-mazdı.
"Teslim ol!" diye buyurdu. Drizzt sözlerini anlayamazdı bile, çünkü Briza'nın karşısında duran avcı artık Drizzt Do'Urden değildi. Ölmüş Zaknafein'ın anılarının uyandırdığı vahşi, ilkel savaşçı, sözlerden ve yalanlardan etkilenmezdi.
Briza'nın kolu aşağı yukarı hareket etti ve kırbacın altı engerek başı en iyi saldırı açılarını elde etmek için kendi iradeleri ile kıvrılıp dönmeye başladılar.
Avcının palaları fark edilmeyecek kadar hızlı karşılık verdi. Briza palaların şimşek kadar hızlı hareketlerini izleyememişti ve saldırı hamlesi bittiğinde, yılan başlarından hiçbirinin hedefi bulamadıklarını, ancak kırbaca bağlı sadece beş yılan başının kaldığını fark etti.
Şimdi neredeyse hasmınmkine yakın bir öfkeyle, Briza hasar görmüş silahını sallayarak harekete geçti. Yılanlar, palalar ve zarif drow kol ve bacakları bir ölüm balesiyle birbirlerine dolandılar.
Bir yılan avcının bacağını ısırarak, damarlarına soğuk bir acı dalgası gönderdi. Bir pala bir diğer aldatıcı saldırıyı alt ederek yılan başlarından birini tam dişlerinin arasından ikiye böldü.
Bir başka yılan avcıyı ısırdı. Bir başka yılan taş zemine düştü.
Hasımlar ayrıldılar ve birbirlerini ölçüp biçtiler. Birkaç öfke dolu dakikanın ardından, Briza güçlükle soluyordu, ancak, avcının göğsü kolayca ve ritmik hareketlerle inip kalkıyordu. Briza yaralanmamıştı, ama Drizzt iki kez ısırılmıştı.
Ancak, avcı acıyı görmezden gelmeyi uzun zaman önce öğrenmişti. Devam etmeye hazır halde durdu ve Briza, şimdi sadece üç başı kalan kırbacıyla, inatla Drizzt'e saldırdı. Hala yerde yatmakla birlikte, duyularını geri kazanmaya başladığı belli olan Dinin'i fark edince, Briza saniyenin onda biri kadar bir zaman için duraksadı. Kardeşi yardımına gelebilir miydi?
Dinin kıvrıldı ve kalkmaya çabaladı, ancak, bacaklarında kendisini kaldıracak derman bulamadı.
"Lanet olası," diye gürledi Briza, zehrini Dinin'e yönelterek, ya da Drizzt'e-fark etmiyordu-. Örümcek Kraliçe tanrıçasının gücünü çağıran Lloth'un yüce rahibesi tüm kuvveti ile saldırdı.
Avcının kılıçlarının tek bir çaprazlanmasıyla, üç yılan başı yere düştü.
"Lanet olsun!" diye haykırdı Briza yemden, bu kez doğrudan Drizzt'e. Kemerindeki topuzu kavrayıp küstah kardeşinin kafasına doğru acımasızca savurdu.
Çaprazlanan palalar hantal darbeyi hedefini bulmadan çok önce yakaladılar ve avcının ayağı yükselip bir, iki ve üçüncü kez Briza'nın suratına indi.
Briza geriye sendelerken, gözlerine oturan kan burnundan aşağı akmaya başlamıştı. Kendi kanının bulanıklaştıran ısısının ötesinden kardeşinin bedeninin hatlarını seçti ve umutsuz, geniş kavisli bir darbe savurdu.
Avcı topuzu savuşturmak için tek palasım kaldırdı ve kılıcı döndürünce, topuz hedefinden uzaklaşırken Briza'nın eli kılıcın zalim kenarından kaydı. Briza ıstırapla haykırdı ve silahını bıraktı.
Topuz yere, Briza'nın iki parmağının yanına düştü.
O sırada Dinin, elinde kılıcıyla, Drizzt'in arkasında ayağa kalkmıştı. Tüm öz denetimini kullanan Briza gözlerini Drizzt'e kilitleyerek, avcının dikkatini kendi üzerinde tuttu. Biraz daha oyalayabilseydi...
Avcı tehlikeyi sezdi ve hızla Dinin'e döndü.
Kardeşinin eflatun renkli gözlerinde Dinin'in gördüğü tek şey kendi ölümüydü. Kılıcını yere fırlattı ve kollarını göğsünde çap-razlayarak teslim oldu.
Avcının savurduğu gürlemeyle karışık emir pek anlaşılır değildi, ancak, Dinin bunun anlamını yeterince iyi kavradı ve bacaklarının kendisini taşıyabildiğince hızlı kaçtı.
Briza da Dinin'i izlemek üzere süzülüvermeye yeltendi, fakat çenesinin altında kilitlenen bir pala onu durdurdu. Kılıç Briza'nın kafasını öylesine geri zorluyordu ki, tüm görebildiği tavanın kara taşlarıydı.
Briza'nın ve onun uğursuz kırbacının sebep olduğu acı avcının uzuvlarında yanıyordu. Şimdi avcı acıyı ve tehdidi sona erdirecek-ti. Burası onun arazisiydi.
Jilet kadar keskin kenarlı palanın işe koyulduğunu hisseden Briza Lloth'a son bir yakarışta bulundu. Ama sonra göz açıp kapaymcaya dek serbest kaldı. Aşağıya bakınca, Drizzt'in iri bir kara panter tarafından yere mıhlandığını gördü. Soru sormakla yakit harcamayan Briza Dinin'in ardından, dehlizlerden aşağı •coştu.
Avcı, Guenhwyvar'dan kurtulup ayakları üzerine sıçradı. "Guenhwyvar!" diye haykırdı, panteri iterek. "Yakala onu! öldür...!"
Guenhwyvar oturup, geniş geniş esneyerek yanıtladı. Panter tembel bir hareketle, bir pençesini boyun kesesinin bağına taktı ve keseyi yere attı.
Avcı öfkeden yanıyordu. "Ne yapıyorsun?" diye haykırdı, keseyi yerden kaparken. Guenhwyvar karşına mı geçmişti? Drizzt bir adım geriledi ve palalarını tereddütle kendisi ve panter arasında tuttu. Guenhwyvar hiç kıpırdamadan, orada öylece oturup Drizzt'e baktı.
Bir an sonra, bir yayın çıtırtısı Drizzt'e yürüttüğü mantığın büyük bir saçmalık olduğunu anlattı. Ok şüphesiz kendisini bulacaktı ama Guenhwyvar aniden atılmış ve bunu engellemişti. Drow zehirinin büyülü bir kediye etkisi yoktu.
Üç drow savaşçısı çatalın bir yanında, diğer ikisi diğer yanında belirdiler. O zaman, Drizzt'in Briza'dan intikam alma düşünceleri uçup gitti ve Guenhwyvar'ın ardından, son sürat, kıvrılan geçitlere daldı. Yüce rahibeyle büyüsünün rehberliği olmadan, basit savaşçılar Drizzt'i izlemeye teşebbüs bile edemezlerdi.
Uzun zaman sonra, Drizzt ve Guenhwyvar bir yan geçide saptılar ve durup, izlenip izlenmediklerini dinlediler.
"Gel," dedi Drizzt ve Dinin'le Briza'nın tehdidinin başarıyla savuşturulduğundan emin, yavaşça ilerlemeye başladı. Guenhwyvar yeniden oturur konuma geçti.
Drizzt merakla pantere baktı. "Sana gelmeni söyledim," diye gürledi. Guenhwyvar bakışlarını Drizzt'e sabitledi. Bu bakışlar kaçak drowu suçluluk duygusuna boğmuştu. Sonra kedi kalktı ve yavaşça sahibine doğru yürüdü.
Guenhwyvaı/ın kendisine itaat ettiğini düşünen Drizzt onaylarcasına başını salladı. Döndü ve yeniden yürümeye koyuldu, ancak, panter çevresinde daire çizerek ilerleyişini durdurdu. Guenhwyvar dairesel hareketini sürdürdü ve yavaş yavaş tanıdık sis belirmeye başladı.
"Ne yapıyorsun?" diye sordu Drizzt.
Guenhwyvar yavaşlamadı.
"Seni göndermedim!" diye bağırdı Drizzt, panterin maddi bedeni yok olmaya başlarken. Drizzt çılgın gibi dönüp, birşeyler-den tutmaya çabaladı.
"Seni göndermedim!" diye haykırdı yeniden, çaresizce.
Guenhwyvar gitmişti.
Drizzt'in barınağı olan mağaraya uzun bir yürüyüş mesafesi vardı. Guenhwyvar'in o en son görüntüsü Drizzt'in her adımını izledi, kedinin yuvarlak gözleri sırtından ayrılmadı. Drizzt Guenhwyvar'ın kendisini yargıladığını şüphe götürmez şekilde fark etmişti. Körlemesine bir öfke içerisinde, neredeyse kız kardeşini öldürüyordu. Eğer Guenhwyvar üzerine atlamamış olsaydı, kesinlikle Briza'yı katledecekti.
Sonunda, Drizzt yatak odası vazifesi gören küçük taş hücreye süründü.
Düşünceleri de onunla beraber geldi. On yıl önce Drizzt, Masoj Hun'ett'i öldürmüştü ve o zaman bir daha asla drovv öldürmemeye and içmişti. Drizzt için, verdiği söz ilkelerinin temeliydi, onu böylesine çok şeyden vazgeçmeye zorlayan ilkelerinin.
Guenhwyvar olmasaydı, Drizzt bugün kesinlikle sözünden dönecekti. O vakit, geride bıraktığı kara elflerden ne farkı kalacaktı.
Drizzt kardeşleriyle olan karşılaşmada açıkça galip gelmişti ve Briza'dan-ve Saygıdeğer Malice'in yollayacağı diğer bütün düşmanlardan-saklanabileceğinden emindi. Ama o ufak hücrede yalnızken, Drizzt kendisine büyük ıstırap veren bir şey fark etti.
Kendisinden saklanamazdı.
Avcıdan Kaçış
Sonraki birkaç gün boyunca günlük yaşamı sürdürürken, Drizzt yaptıklarını hiç düşünmedi. Hayatta kalacaktı, biliyordu. Avcı için başka türlüsü olamazdı. Ancak hayatta kalmanın artan bedeli Drizzt Do'Urden'in yüreğinde derin ve ahenksiz bir his bırakmıştı.
Günün tekdüze işleri acıyı uzak tutsa da, günün sonunda Drizzt kendini korunmasız buluyordu. Kardeşleriyle karşılaşması peşini bırakmadı, düşüncelerinde öylesine canlıydı ki, sanki her gece yeniden yaşanıyordu. Kaçınılmaz bir şekilde, Drizzt korkmuş, yalnız ve düşüncelerindeki canavar tarafından yutulmuş gibi uyanıyordu. Ne kadar göz kamaştırıcı olursa olsun, hiçbir kılıç oyununun onları altedemeyeceğini biliyordu ve bilgi çaresizliğim arttırıyordu.
Drizzt annesinin kendisini ele geçirip cezalandırma arayışlarını sürdürmesinden korkmuyordu. Böyle olacağını hiçbir şüpheye yer kalmayacak şekilde, kesin olarak biliyordu. Burası onun dünyasıydı, Menzoberranzan'ın dönüp dolaşan bulvarlarından çok farklıydı ve şehirde yaşayan drovvların anlayamayacağı kuralları vardı. Bu vahşilikte Drizzt, Saygıdeğer Malice'in göndereceği her düşmana karşı hayatta kalacağından emindi.
Drizzt kendini Briza'ya karşı yaptıklarının ezici suçluluğundan kurtarmayı da başarmıştı. Tehlikeli karşılaşmayı zorla meydana getiren kardeşleriydi ve bir büyü yapmaya çalışarak çarpışmayı başlatan da Briza'ydı. Yine de, Drizzt davranışlarının yarattığı, kişiliği ile ilgili sorulara yanıt bulmak için uzun günler harcayacağının farkındaydı.
Üzerine empoze edilen katı koşullar yüzünden mi bu vahşi ve acımasız avcıya dönüşmüştü? Yoksa bu avcı Drizzt'in hep olduğu Varlığın bir ifadesi miydi? Bunlar Drizzt'in kolayca yanıtlayabileceği sorular değillerdi, ancak, şu an, düşünceleri arasında en önemli yeri de işgal etmiyorlardı.
Drizzt'in karşılaşma ile ilgili zihninden uzaklaştıramadığı şey kardeşlerinin sesleri, anlayabildiği ve yanıtlayabildiği sözcüklerin melodisiydi. Briza ve Dinin'le o birkaç dakikaya ait anıları içinde, en açık anımsadığı, darbeler değil, sözcüklerdi. Drizzt onlara umutsuzca sarıldı, zihninde onları tekrar tekrar dinledi ve solup gidecekleri günden ürktü. O zaman, sözcükleri anımsayabilmesine rağmen, artık onları duyamayacaktı.
Yeniden yapayalnız olacaktı.
Drizzt, Guenhwyvar ondan ayrıldıktan sonra oniks heykelciği ilk kez olarak cebinden çıkardı. Nesneyi önüne, yere bıraktı ve panteri son çağırdığından beri kaç gün geçtiğini anlamak için duvardaki çentiklere baktı. Birden, Drizzt bu yaklaşımın anlamsızlığını fark etti. Duvara en son ne zaman çentik atmıştı? Üstelik işaretlemenin ne anlamı vardı? Her uyku döneminin ardından, görev gibi çentik atsa bile, sayının doğruluğundan nasıl emin olabilirdi?
"Bu, o diğer dünyaya ait bir şey," diye mırıldandı, ağıt yakar gibi. Kendi iddiasını inkar eder gibi, hançerini duvara doğru kaldırdı.
"Ne fark eder?" diye sordu Drizzt yanıt beklemeden ve hançeri yere bıraktı. Hançerin taşa çarparken çıkardığı çınlama Drizzt'in omurgasına ürperti saldı; sanki teslimiyetinin işareti olan bir çan gibiydi.
Soluğu hızlandı. Abanoz renkli alnında ter tanecikleri birikirken, elleri aniden buz kesti. Çevresindeki her şey, mağarasının duvarları, onu yıllardır Karanlıkaltı'nın saldırgan tehlikelerine karşı koruyan taş duvarlar şimdi üstüne geliyorlardı. Çatlaklarda ve kaya şekillerinde pis pis sırıtan suratlar hayal etti. Onunla alay ediyor, ona gülüyor, inatçı gururunu küçük görüyorlardı.
Kaçmak için döndü, ama bir taşa takılıp yere düştü. Bu sırada bir dizi sıyrılmış ve parçalanmış piwafwisinde bir delik daha açmıştı. Takıldığı taşa dönüp bakarken, Drizzt ne dizini ne pelerinini umursuyordu. Bir başka gerçek üzerine saldırmış ve zihnini bulandırmıştı.
Avcı tökezlemişti. On yıldan daha uzun zamandır ilk kez, avcı tökezlemişti.
"Guenhwyvar!" diye haykırdı Drizzt çılgın gibi. "Gel bana! Lütfen, Guenhwyvar!"
Panterin yanıt verip vermeyeceğini bilmiyordu. Pek dostça olmayan ayrılışlarının ardından Drizzt, Guenhwyvar'ın bir daha yanında yürüyeceğinden emin olamazdı. Drizzt heykelciğe doğru sürünürken, her inç, umutsuzluğunun zayıflığında, yorucu bir dövüş gibi görünüyordu.
Sonra dönüp duran sis belirdi. Panter sahibini terk edemezdi, dostu olan drowa uzun süre kırgın kalamazdı.
Şekillenen sisi taş duvardaki uğursuz düşleri örtmek için kullanan Drizzt rahatladı. Kısa süre sonra, Guenhwyvar yanı başında oturuyor ve rahatça koca patilerinden birini yalıyordu. Drizzt bakışlarını panterin yuvarlak gözlerine kilitledi ve orada kırgınlık görmedi. Bu sadece Guenhwyvar'dı, dostu ve kurtuluşu.
Drizzt bacaklarını altında toplayıp, kediye uzandı ve panterin kaslı boynunu sımsıkı ve umutsuz bir kucaklamayla sardı. Guenhwyvar sarılışı yanıtsız kabullendi ve sadece pençesini yalamayı sürdürmesine yetecek kadar gevşetmek için kıpırdandı. Eğer kedi, diğer dünyaya ait zekası ile, o kucaklamanın önemini anladıysa bile, hiçbir dış belirti göstermedi.
Sonraki günlerde Drizzt durmak yorulmak bilmedi. Sürekli hareket edip, barınağını çevreleyen dehlizlerde koşturdu. Sürekli kendisine Saygıdeğer Malice'in onu izlediğini anımsatıyordu. Savunmasındaki herhangi bir deliğe göz yumamazdı.
Yüreğinin derinliklerinde, tüm mantığının ötesinde, Drizzt hareketlerinin ardında yatan gerçeği biliyordu. Devriye gezmeyi kendine bahane edebilirdi, ama aslında kaçıyordu. Küçük mağarasının seslerinden ve duvarlarından kaçıyordu. Drizzt Do'Urden'den avcıya geri koşuyordu.
Yavaş yavaş, rotası daha da genişledi ve sık sık, günler boyunca, aralıksız, mağarasından uzak kalır oldu. Gizliden gizliye, güçlü bir düşmanla karşılaşmayı ümit ediyordu. İlkel benliğine duyduğu gereksinimi hatırlatacak elle tutulur bir şeye, onu tamamıyla içgüdüsel hayatta kalma duygusuna döndürecek korkunç bir canavarla savaşmaya ihtiyacı vardı.
Bir gün, bunun yerine bulduğu, uzaklardan duvara vurulan ritmik, ölçülü kazma darbelerinin titreşimleri oldu.
Drizzt arkasındaki duvara yaslandı ve dikkatle bir sonraki adımını düşündü. Sesin kendisini nereye götüreceğini biliyordu;
kayıp rothelarım ararken gezindiği, birkaç hafta önce svirfneblin madenci ekibine rastladığı aynı dehlizlerdeydi. O an, Drizzt bunu kendine itiraf edemedi, ama bu bölgeye yeniden gelmesi basit bir rastlantı değildi. Bilinçaltı onu svirfneblin çekiçlerinin tıkırtısını duymaya ve daha da fazlası, deep gnomeların kahkaha ve sohbetini dinlemeye getirmişti.