merhaba
başınıza gelen talihsiz durum açısından geçmiş olsun. öncelikle içinde bulunduğunuz duygusal çökkünlük ve moral bozukluğundan olabildiğince çabuk kurtulmaya çalışın. çünkü, ümitsizlik dipsiz bir kuyu; tıpçı ona bir kere düşünce, battıkça batar. tıp fakültesini seçerek hekim olmaya karar vermenize mesleğin kendisine, etrafınızda hekim olan birisine ya da aile fertlerinin bu mesleğe karşı olan hayranlığı sebep olduysa, kararınızı ikinci kere sorgulayın derim. çünkü, hekimliği sevip sevmeyeceğiniz tıp fakültesinin sonlarına doğru netleşmekle birlikte mesleğe başladıktan sonra karşılaştığınız ortam ve şartlar, mesleğiniz hakkında sizde kelek karpuz etkisi yapacak.
ben, tıp dünyasına göz hastalıkları alanındaki ameliyatlara olan hayranlığımın etkisiyle ilgi duydum. muhteşem bir nanoteknoloji ve biyomedikal mühendislik entegrasyonu olması beni büyülemişti. aslında ben cerrahiyi yaparken kullanılan cihazların teknolojisine hayranken kendimi doktorluğa hayran sanmıştım, bunu çok geç anlasım. tıp fakültesini seçerek hayatımın ilk en yanlış seçimini yapmış olduğumu geçmekte çok zorlandığımı düşündüğüm 3. dönemdeyken anladım ancak, çok artık geçti. üniversiteyi bırakıp sınava yeniden girmemi hiçbir şey olmamış gibi alttan alarak beni idealist kararımda destekleyecek olan zengin ve geniş bir ailem yoktu. bari göz doktoru olayım diye diye fakülteyi bitirdim.
intörnken anladım ki hekimliğin taşıdığı sorumluluk ve stres düzeyi benim ruhsal yapımın kaldıracağı kadar hafif değil. Fakülte bitince uzmanlık telaşı, askerlik telaşı, mecburi hizmet, vs derken seneler geçiyor ve tahammülsüz bir insana dönüşüyorsun. Mesleğini sevdiğini içinden gelerek söyleyen çok az insana rastlıyorsun. Ülkemizde hekim olmak gelişen ülkelere kıyasla en az 2 kat daha zor. bu arada çalışırken insana fakülte tekrarı yaptıran TUS sınavından aldığım puanlar göz ameliyatı olanları ziyaret etmeme bile yetmediğinden aklımdan geçmeyen bir bölümü yazıp 4,5 sene daha harcandım. şimdi inişli çıkışlı istikrarsız bir düzende mesleğimi icra etmeye ve aklı selim kalmaya gayret ediyorum.
yukarıda bahsettiklerim, benim ne umup ne bulduğumdu. şimdi, siz bu mesleğe aşık olduğunuzu ve 3 sene çabaladığınızı belirtmişsiniz. sınıfta kalmanıza rağmen bu sevginizde herhangi bir azalma olmadıysa, sınıfta kaldığınıza artık daha fazla üzülmeyin. benim sınıfımda üstten kalanlardan hayatının aşkını bulup evlenenler, çok iyi dost olup mecburi hizmette yakın yerler yazıp sonrasında halen yediği içtiği ayrı gitmeyen arkadaşlarımız oldu. birlikte hastane açanlara kadar duyduk. yani arkadaşlıklarınızdan kalıcı olanlar zaten çok az olacak. stajlarda veya tus çalışma çabası gösterirken kimler gerçek kimler sahte dost(!) anlayacaksınız.
daldan dala atlamak gibi olacak; son olarak çarpıcı bir örnek verip bu eziyete bir son vereceğim
kız kardeşimin yakın arkadaşı bilgisayar mühendisi olma hayali ile İTÜ’ye başlayıp 4. sınıfın semesterında okulu bıraktı. egosu çok yüksek olduğundan insanlar “vay be doktor olmuş, hatta profesör olmuş” desinler diye sınava yeniden girip tıp fakültesini tercih etti ve bitirmek üzere. sadece egosunu doyurmak için 3,5 senelik İTÜ kariyerini bir kalemde çizen birini düşünürseniz, kaybettiğinizi düşündüğünüz zamana daha fazla üzülmezsiniz, değil mi?
bu yıpratıcı ve zorlu süreçte ve sonrasındaki daha yıpratıcı ve zorlu süreçte başarılar ve bol şans dilerim. ( Söylediklerim, ümitsizliğe düşmeniz için değil, gerçeklerin ta kendisi olduğundan dolayı söylenmiştir)