Geçenlerde çocukları ilkokula giden bir anneden duyduğum ve çok etkilendiğim bir konuyu paylaşalacağım sizlerle.
Günümüzde kaybettiğimiz erdemlerimizle ilgili.
Anne, devlet ilkokuldaki çocuğu için, yıl boyunca ne kadar masraf yaptığını anlatıyordu. "Öğretmene hediyeler de cabası...." diye başlayan ve devam eden sözleri.
-Öğretmene hediyeler mi?
-Evet. Yılbaşında ayrı, anneler gününde ayrı, karne alındığında, doğum gününde ayrı hediye alınıyor. Bu hediyelere de sınıf annesi denen kişi karar veriyor.
Hatta geçen yıl öğretmene dizüstü bilgisayar aldık.
Ve hatta para veren çocukların isimlerinin yazdığı bir liste de hediyenin yanında öğretmenin eline tutuşturuluyormuş. Para veremeyen çocuklarla kendi çocuğu karışmasın diye!
-Ben duyduklarım karşısında şok oldum.
Benim bildiğim "öğretmenlik" en kutsal meslektir.
Benim bildiğim "öğretmen" geleceğimizi yetiştirir.
Bence; bu durumu düzeltecek tek kişi öğretmenin kendisidir.
Böyle pahalı bir hediye geldiğinde velilere; "eğer öğrencilerim hediye getirmek istiyorsa sadece çiçek ya da kitap kabul ediyorum" demelidir.
Öğretmen satılık değildir.
Böylesine pahalı hediyeler ve hatta yanında da alanların listesini alan bir öğretmen nasıl öğretmenlik yapar!
Bu; pahalı hediye alan çocuklara kızamaması, sınıfta bırakamaması demek değil midir?!!!
Ben çocukluğumdan hatırlıyorum, anneme ve babama öğrencilerinden karne gününde, kesme şeker hediye gelirdi.
Her ne kadar öğretmen maaşları hakettikleri kadar olmasa da, mesleklerini satılığa çıkarmamalılar! Yoksa çocuklarımızı kime emanet edeceğiz!