"Cehennem nedir? diye düşünür Dostoyevski. Sonra şu hükme varır: Cehennem insanın yüreğinde sevginin bittiği yerdir.
"Sevgi içtiğim bir yudum su. Aldığım nefes. Bir hayvanın bakışı. Bir çocuğun gülüşü. Sayfalarında dalıp gittiğim roman. Vatanım. Milletim. Bayrağım. Allaha olan inancım. Evimdeki huzurum. Kısacası hayata bakış açım.
Tüm bunları yazarken bile dalıp gittiğim defterimin satırları.
Ne yazik ki tüm bu değerleri yavaş yavaş kaybediyoruz.
Hayvanlara karşı acımasız, çocuklara şiddet uygulayan onların gözlerinde sevgi yerine acılı bakış bırakan, kitap yerine tablet telefon da gezinen bir nesil. Ekip biçtiğimiz değerli toprakların üzerinde beton binalar yapıp onların içinde geçim sıkıntısı çeken hasta beyinler, aile bağlarını unutan nesillerin yetişmesine sebep oluyoruz. Yüreğimizdeki sevgiyi kaybettikçe hayatımızı cehenneme çeviriyoruz.
Eskiden ne güzel değerlerimiz vardı. Akraba bağları. komşuluk dostluk ilişkileri. Bir kap yemeği komşu ile paylaşmak. Bayramlarda ailenin en büyüğünün evinde Bayram sofrasında oturmak. Sevginin tadını yudum yudum tatmak. Küçükleri bayram harçlığı ile sevindirmek. Tarlada, bağda, bahçede imece usulü ile yardımlaşma.
Tüm bunlar saymakla bitiremiyeceğimiz ne yazık ki unuttuğumuz değerlerimiz.
"Ne oldu bizlere? Bu hırsla nereye kadar acımasızlık? "Maddiyatın maneviyatı sildiği bu zaman da yüreğimizde ki kalan sevginin gücü ile dünyamızı CENNETE çevirmek dileğimle.
"SEVGİ PAYLAŞTIKÇA ÇOĞALIR "