İKİ IRMAĞIN ÖYKÜSÜ
Çiğ damlaları düşer kirpiklerine
Gün uyanır geceden
Uyanır gözlerine
Kollarının arasından
Bir çiğ damlası düşer gözlerine
İKİ IRMAĞIN ÖYKÜSÜ
Çiğ damlaları düşer kirpiklerine
Gün uyanır geceden
Uyanır gözlerine
Kollarının arasından
Bir çiğ damlası düşer gözlerine
"Size anlatmaya çalıştığım bu hikaye, Ermeni halkının, kanayan yarasının sargı bezleri üzerinde görünen küçük kan damlacıkları. Kim bilir bilmediğimiz ne kadar çok derin yaralar var! Bu insanların yaşadıkları acılara, baskılara nasıl sessiz kalabilirdik ki?"
Berrin Bostan
Kadın Kapalı Cezaevi 6.Koğuş
“Zamana, duvarlara; bilinçle, yazıyla meydan okuyanlara selam olsun...
Adını kitaba veren “Çiçeğe Ağıt” öyküsü gerçeğin kadim dillerde söylenmiş şarkısıdır... Nevzat Çapkın, ömrünü cezaevinde geçiren yazı emekçilerindendir. Hapishanenin duvarlarına, zulmüne aldırmaksızın durmadan üreten bir yazardır.”
Seyit OKTAY E Tipi Cezaevi C-12 SİİRT
“ÇİÇEĞE AĞIT”
Serdar Koç'un hapishanede yazdığı iki kitap elimize ulaştı:
İçeriden İnsan Manzaraları I ve II.
Kitaplarda birbirinden güzel hapishane anekdotları bulunuyor.
Üzerinde büyük bir yorgunluk vardı Başak’ın. Başak belki de devr-i devimini ve devr-i beşeriyetin en büyük amelesidir ve artık yorgun düşmüştü. Bitik bir haldeydi. Çalışmaktan yorulmuştu. Herşeyden yorulmuştu, yürümekten, durmaktan, savaşmaktan yorulmuştu, barışmaktan-çatışmaktan yorulmuştu; kendisiyle, başkasıyla…
Başak olduğu yere çakılıp kalmıştı-İlkin büyü yapmakta olan bir büyücünün ifadesine kavuştu gözleri sonra da büyüye tutulmuş bir ifadeye.
Mesut Deniz, öyküsünü bir mektupla beraber yollamış. Mektuptan bir bölümü alıp öyküyü paylaşıyoruz.
DAĞ
İlkin dağ güneşin rengini aldı.
Sonra vadi. Arkasında da nehir güneşin hüzmeleriyle nakışlandı.
Dağ, vadi, nehir sapsarı kesildi.
Şırnak T Tipi cezaevinde tutsak olan Sadık Aslan, Tor Öyküleri adını verdiği kitabını grubumuza yollamış. Kitap hakkında Ayşe Günaysu'nun yazdığı bir tanıtım yazısı yayınlıyoruz:
SOLGUN SARI
TOR HİKAYELERİ
SADIK ASLAN
DO YAYINLARI
SUNUŞ YERİNE, NAÇİZANE…
NEHİR
Kendimi serin sulara bıraktım. Nehrin dingin suyuyla yedi kez durulandım. Ruhum hafifledi. Suyun yüzeyinde bir yaprak gibiydim. Ne vurguna, ne talana uğrayan ben değilmişim, geride külleri bırakarak sarı güneşin altında nehrin kenarındaki taşlara, karşıdaki dağa, gökyüzüne doğru uzanan ağaçlara, yemyeşil otlara baktım. Bu asudenin içinde ben vardım. Yalnızca ben.