İki savunmacının sorunlu olmasıyla, Fenerbahçe’de defansın dengesi bozuluyorsa ileriye umutla bakamazsınız. Edu ve Gökhan Gönül’ün yokluğunda, Volkan’ın ön tarafına dizilenler telaşlı, kademeyi unutan, rakibi kaçıran, topu oyuna doldur boşaltla sokan bir havadaydı.
Şampiyonluğa oynayan Fenerbahçe’nin sıkıntısı sadece arka tarafı değildi. Orta alanda da çaresizlik vardı. Emre, Alex ve Deivid takımlarını gole taşıyacak hamleleri yapamadılar. Gereksiz yere geriye oynamayı tercih ettiler. Rakip cezaalanında çoğalamama, Sarı-Lacivertliler’in bir başka sıkıntısıydı. Güiza savunmanın içinde tek başına kayboluyor. Zaten formsuz, destek de alamayınca bocalıyor. Gökhan yok, Fenerbahçe’nin sağ kanadı da yok. Önder-Deivid ikilisi maç boyunca bilinçli tek bindirme yapamadı. Carlos ile Uğur da onlara uydular.
Gaziantepspor özellikle orta sahayı iyi kapattı. De Souza, Murat Ceylan, Hakan Bayraktar ve Tabata’ya, İlhan ile İsmail de takviye gönderince Fenerbahçe orta sahada organize olamadı. Kırmızı-Siyahlılar savunmadan çabuk, ayağa paslarla çıkarak önemli pozisyonlar yarattılar. Murat Ceylan, Volkan engeline takıldı. Tabata ise çerçeve yerine autu gördü.
Sıkıntılı biçimdeki Fenerbahçe’nin kazanması mucize olurdu. Aragones, Semih ile Kazım’ı bu amaçla aldı ama rüzgar değişmedi. Bir puan Fenerbahçe için kaymaklı ekmek kadayıfı olacaktı ki, Erman bu beklentiyi bozdu. Alex’in golüyle tribünler umutlansa da arkası gelmedi. Fenerbahçe için bir puan amorti oldu. Şayet, Volkan yine gününde olmasaydı, Fenerbahçe bir yenilgiyle daha tanışırdı.