Camilo Alzate Duque Alzate Duque itibaren Krasnyi Bir, Volyns'ka oblast, Ukrayna
Beyaz Dişler, nesiller, ulusal ve cinsel zihniyetlerin köprülerinde çiçek açan sosyal kaosu kapsüllemek için geniş, ayrıntılı ve güzel yazılmış bir girişimdir. Bana Marquez ve Allende'nin yazdığı serbest akışlı tarihçelerin yanı sıra Salman Rushdie'nin kültürel yabancılaşma Fury'deki tuhaf küçük bir defalık tezini hatırlatıyor. (Özellikle Samad, bana biraz Fury'nin Malik Solanka'sını hatırlatıyor.) Kitap pek çok şeyi iyi yapıyor. Smith diyalog ve aksan için ciddi bir kulağa sahip, bir hikayenin akışını ve hızını nasıl yöneteceğini biliyor ve hem gerçek hem de metafor olarak büyük kavramları (genetik manipülasyon, göçmen psikolojisi, tarih kavramını) kullanma konusunda oldukça yetenekli. . Karakter oyuncuları çeşitlidir ve neredeyse her biri tamamen etli ve kanlı bir insan olarak ortaya çıkar. Ancak, bu kişilikleri açısından onu en büyük şaşkınlık haline getirdiğini hissediyorum. Zadie Smith, Demirci dediğim şey. Bunu Mark Twain, Kurt Vonnegut ve Jon Stewart'ın anlamında kastetmiyorum. Onun bir komedyen olduğunu kastetmiyorum. Demek istediğim, üzerinde durduğu toprakların - Beyaz Dişlerdeki anlatıcılarının dayandığı - sınırları olmadığı için sınırlandırılan alan olduğu anlamına geliyor. Arkadaşım Brandon, Smith’in “açıkça yazara dayanan kişi dışındaki her karakter için açık bir pişmanlık” gösterdiğini belirtti. Nereden geldiğini anladığım halde, kendisinin aşağılama olduğunu sanmıyorum. Aksine, Smith'in karakterlerinin çoğu için derin hisleri olduğunu düşünüyorum - Crispin ve Millat gibi daha aşağılık olanlar bile. Sanırım Brandon’ın aşağılık olarak yorumladığı şey çok daha belirsiz bir şey: hadi buna üstün üstünlük diyelim. Ironist kendini başkalarını aşırı tanımlanma sürecinde tanımlıyor. Bu romandaki her karakter fazla tanımlanmış, fazla çizilmiş. Bu bize büyük, zaman zaman çok küçük bir ayrıntı seviyesi sağlarken, aynı zamanda her birini eylemlerinin tahmin edilebilir olduğu bir kafesin içine boyar. Her birinin yapabileceklerinin veya söyleyebileceklerinin sınırlarını belirleyen bir tür "son sözlüğü" (cf. Rorty) vardır - İslam'ın ve Gözetleme Kulesi Derneği'nin, PETA'nın veya klinik bilimin öğretileri. En kötü durumlarda, bu kelime hazinelerine uymaları, Smith'in onları kolay "türler" içine sokmasına izin verir (bakınız: Bay Topps, Crispin, Joshua, Marcus, FATE'in çeşitli üyeleri). Smith, o kadar kesin bir kelime haznesiyle sınırlandırılmadığını ve sınırlarını aşma konusunda sınırsız olduğunu ve sınırlarını aşarken, toplumun sosyal çalışmaları hakkında daha geniş ve kapsamlı bir bakış açısına sahip olduğunu kanıtlayarak, otoriter / anlatı kimliğini yaratır. dünya. Bu, genel olarak konuşursak, her şeyi bilen bir anlatıcının amacıdır, ancak Smith'in bunu özellikle yazmayı sürdürmesi, belli bir titizlik hissi verir (okuyucunun parantez asidleri, bilen göz kırpmalar, kolay pahasına olmayan şakalar) hedefleri) her zaman mevcut değildir. Elde edilebilir kişilik, nihai kelimelerle duyulan rahatsızlığa karşı doğal bir tepkidir, ancak elbette ki kendisi de (tam tersi de olsa) herhangi biri kadar kendini tanımlayandır. İçgüdüsel olarak dengesizliği özlüyor, ancak içinde yaşamaktan çok uzak bir kaosa hayran kalmayı tercih ediyor. Üstlenilebilir kişilik, tutarlılığı korumak için istikrarlı kalması gerektiğini ve kararlı kalmanın tek yolunun bilinen tüm son kelimelerin inançsızlığında kendini dengelemek olduğunu bilir. Smith, dünya görüşünden sonra dünya görüşünden yazıyor, ama elbette kendi görüşünü dile getiremiyor çünkü kendi dünyası, böyle bir dünya görüşüne bağlı olmayışıdır. Bu, Smith’in çalışmalarının bir eleştirisi değildir; bunun neden böyle olduğu ve niçin hor olarak okunabileceğinin bir açıklamasıdır.
İkinci Dünya Savaşı sırasında askere katılan iki genç oğlanın (biri Alman biri Amerikan) ilginç hikayesi. Ve her erkek ailelerini ikna ederken yaşadıklarına bakış açısı, askerleri öldürerek savaş ve başa çıkma görüyor.
OMG OMG OMG OMG Birleşik Krallık OMG OMG. HOLY CRAP !!!! VERONICA ROTH ... ŞAŞIRTICI ŞAŞIRTICISINIZ !!!!!!! BU GELENMESİNİ HERHANGİ BİR GÖRMEK DIDIT !!! Not: Kitabı okuyanlarınız neden büyük harfle yazmak istediğimi anlıyorlar. İsyancı okumayanlarınız ... sizin neyiniz var ?? !! Git ve oku NOOWWW
okunmalı
Bu Fastfood Nation & Omnivore'un çöp ikilemi. Bayan Royte, Doğu Nehri'ndeki çöp ve kirliliği gördükten sonra çöpünü takip etmeye karar veriyor - Brooklyn'deki evinden sadece bloklar. Bu süreçte New York'un çöp kutusunu ne kadar yollamak istediğini ve atık bertarafımızın ve belki de daha da önemlisi atık üretimimizin gündeme getirdiği finansal, siyasi ve çevresel endişeleri keşfediyor. Bu süreçte kompostlaşarak, daha fazla geri dönüşüm yaparak ve çok daha az satın alarak ayak izini azaltmaya çalışır. Özellikle ucuz plastik ürünler, çöplere bu kadar çabuk atıyoruz. Ayrıca bkz: http://noimpactman.typepad.com/blog/