Ben zaten kendiyle zoru olan bir insanım. Böyle mi yetiştirildim doğuştan mı kayış kopuk bilmiyorum ama, yaptığım hiç birşeyi hakkıyla yapıyormuşum gibi gelmez, her yaptığım şeyde bir eksiğimi arar, her olayda suçu kendimde bulurum. Sanırım çocukken düştüğüm yeri pek dövmemiş bizimkiler. Psikolojik alt yapısı nedir bilmiyorum durumun ama, her meselede olduğu gibi anneliğimde de delicesine titizlenir ancak asla kendimi yeterli- iyi bulmam. Sağolsun çevredeki tombul teyzeler de birazcık bile iyiymişim gibi hissetmeme izin vermezler.
Durum zaten böyleyken, bir de sosyal alemin baskısı altına soktum kendimi. İnstagramda yulaf bilmem nesinden yapılmış ekmeklerle, bilmem ne tohumundan yapılmış pilavlarla, adını bile duymadığım sebzelerle ya da balıklarla yapılmış çorbalarla çevrildi etrafım birden bire. Fotoğrafta yüzü gözü çorbaya bulanmış bir bebek altında "ebegümeci sosuyla marine edilmiş somon çorbasını pek seviyor teyzeleri", bir kase garip bitki altına yazılmış "organik jabuticabalarımız da geldi sonunda" yazılarını gördükçe "allahım benim çocuklarım hiç vitamin almıyor, ölecek gariplerim" bunalımlarına girdim. Benimkiler anca pırasa, havuç yiyor. (bildiğin pırasa evet, uzunca olan)
Facebook'ta etkinlikten etkinliğe koşturulan çocukları gördükçe çocuklarım cahil kalıyor diye (ki cahillerden biri henüz 13 aylık) delirmelere bağladım. Twitterı hiç anlatmıyorum zaten herkesin çocuğu harika uyku eğitimi almış, yemek yeme sorunu yok, herkesin çocuğu ayrı bir melek, bi ben becerememişim çocuk büyütmeyi zira benimkiler bildiğin çocuk! Yani o sümükleri akan, istediği olmayınca ağzını havaya açıp japon çizgi filmlerindeki gibi yanlara doğru gözyaşı fışkırtan çocuklardan, bildiğin fani...
Herkes çocuğuna ne kadar iyi baktığını, ne kadar düşündüğünü başkasının gözüne sokma derdinde sanki.
Anneliğin bir gösteri dünyasına döndüğünü düşünüyorum ben.
Bazen kendimi içimden "he annem en güzeli sensin he, en iyisi sensin he, süper çocuk yetiştiriyorsun, alkış sana" diye tezahurat yaparken buluyorum.
24 Ekim 2013 Perşembe
Blog Design by Gisele Jaquenod