Şu yaşadığımız hayatla tetris arasında gerçekten inanılmaz derecede ortak noktalar var. Özellikle de ‘’uzun çubuk’’ imgesi bu metaforun tam merkezini, kilit noktasını oluşturuyor.
Bakın biz insanlar hayatımızı idame ettirirken pek çok şeyi ıskalama ve erteleme eğilimindeyiz. İşin garip tarafı buna asıl sebep olan, bizi güdülemesi gereken hayallerimiz ve umutlarımızın ta kendisidir. Hayallerinin gerçekleşeceği günü sadece beklemekle oyalanan insanla tetriste uzun çubuğun gelip bütün oyunu kurtaracağını bekleyen insan arasında hiçbir fark yoktur.
Tetrisi açtınız oynuyorsunuz. Bütün parçaları, en son uzun çubuğun gelip de en nihai darbeyi vuracağı şekilde çocuksu bir hevesle diziyorsunuz. Sırf o uzun çubuk narin vücuduyla gelecek de o ince boşluğa cuk diye oturup içinizin yağlarını eritecek diye bütün fırsatları tepiyor, tepeden inmeye devam eden parçaları olur olmadık yerlere yerleştirmeye devam ediyorsunuz. Ama gelmiyor efendim, gelmiyor. Siz ince belli, selvi boylu, sırrım gibi uzun çubuğu beklerken karşınıza bu tipsiz, şekilsiz ve bir o kadar da lanet olan bu ne idiği belirsiz şey geliyor!
Yahu bu namussuzun peş peşe dört kere geldiği oyunları bilirim ben. Bu tipsiz bizim nice rekorluk oyunlarımızı mahveyledi, herc-ü merc etti, per-ü perişan kıldı. Ve biz, bu uzun çubuğun hayaliyle beklerken işte öylesine aldandık. Oyunumuz bu süreç içinde önüne geçilemeyecek şekilde bozuldu, tarumar oldu. Öyle ki, uzun çubuk en nihayetinde çıkıp geldiğinde artık her şey için çok geçti. İşte gözlerimiz geleceğin düşleriyle öylesine büyülendi ki, kaçıp giden şu anımızı fark edemedik bile.
Artık bu uzun çubuğu gömmenin zamanı gelmedi mi? Ben gömdüm, üstüne bir de mersiye yazdım.
UZUN ÇUBUĞA MERSİYE
Az mı bekledim seni
Hazır ettim her şeyi
Çok beklettin gel çabuk
Neredesin uzun çubuk
Hızlı indireyim derken tutturamadım
Küpü boşluğa sığdıramadım
Atıyorum artık üç buçuk
Neredesin uzun çubuk
Hassas söyler, hain felek
Çubuk bize yaptı kelek
Perişan oldu yandı yürek
Neredesin uzun çubuk