-
irlandalı turist olayında olduğu gibi beyniniz yerinden oynayabilir dişlerinizin yarısı elden gidebilir.. diş kırığı da öyle bir şey değil. kökünden çıkmıyor. sonra aylarca dişçi koltuğu, ameliyat.
he sen ağamsın paşamsın deyip geçin. can bir kere veriliyor. "seyv" edilip yeniden başlanan bir şey değil.
ha sevdiğiniz birinin başına bir şey gelmesin diye ölümüne dalın, o ayrı
-
dövüş ustası olanlar öfkelenmezler, kazanma ustası olanlar korkmazlar, akıllılar dövüşmeden kazanır, cahiller kazanmak için dövüşürler.
sun tzu
-
bu benim. hattâ daha iddialı söyleyeyim: dünyanın en korkak adamıyım.
çocukluktan beri aşırı ödlek biriyim. bunun altında yatan sebep ne olabilir diye çok uzun zaman düşündüm lâkin sebebini bulamadım. kavga etmekten niye bu kadar korkuyorum bilmiyorum. herkes kavgadan belirli oranda korkar ama benim korkum, kelimelerle tarif edilemeyecek seviyede.
hayatım boyunca hiç kimse ile kavga etmedim. ilk ve son kavgamı sanırım 7 yaşında iken yapmıştım. o da hâliyle çok küçük bir şeydi. ortaokuldayken, lisedeyken, üniversitedeyken hattâ üniversite sonrasında da bir kişi ile bile kavga etmedim.
sokakta yürürken, karşıdan 2-3 kişi geldiğinde çocukluğumdan beri hep yolumu değiştirirdim. bana bir şey yapacaklarını düşünürdüm. sokakta önümü keserler diye hep tuhaf bir korku ile dolaşırdım; hâlâ da öyleyim. 18 yaşındaki 2 çocuk önüme çıksa cebimdeki bütün parayı ve cep telefonumu hiç zorlanmadan elimden alırlar.
bazen düşünürüm: yanımda bir kadınla dolaşınca bir serseri laf atsa acaba ne yapardım diye...öylece susup sineye çekmek mi yoksa ona karşılık verip haddini bildirmek mi?..yanındaki kadına ağza alınmayacak sözler söyleyecekler; sen de domuz gibi susacaksın ya da o "çok korktuğun kavgayı" edeceksin...allah'tan kadınlarla gezmiyorum da başıma bu türlü "istemediğim hâdiseler" gelmiyor :d
16 yaşında iken önümü 14 yaşında bir çocuk kesmişti. bir kaçışım var :d bir defasında da dersaneye giderken önüme biri benden küçük biri benimle akran 2 çocuk çıkmıştı. sesim nasıl titriyor:d ayaklarım bağı çözüldü sanki :d lütfen bırakın beni diye ağlamaklı ses tonu ile aciz bir köpek gibi yalvarıyordum ahahhaha. allah'tan beni dövmediler.
yanından "belalı" olduğunu düşündüğün kişiler geçerken sana "birader bir baksana." diyorlar...o içinden bir anda kopan şey var ya...nasıl desem korkunun ilk kalbinden çıktığı an. sonra da bütün vücuduna yayılıyor, sesin titriyor...hâlbuki adamlar sadece adres soracaklar:d sesin hafif titreyek adres tarif ediyorsun, adamlar da bu "manyak ne yapıyor?" diye sana tuhaf tuhaf bakıyorlar :d
korkudan, bir taraftan nefret ediyorum bir taraftan ise ona aşığım. çünkü beni ben yapıyor. 17. yaşımdan beri oluşturduğum karakterimin olmazsa olmaz bir parçası...bir açıdan beni diğer tüm insanlardan farklı kılıyor bir açıdan ise ne kadar âciz ve çaresiz olduğumu hissettiriyor. şu tuhaf hayatta; kaybeden, zavallı, çaresiz kişi olmak kadar zevkli bir şey yok. ciddiyim, ironi yapmıyorum.
ama ironik olan taraf şu: suratım esmer, çirkin, faça izini andıran yara izleri ile dolu. yâni dıştan gören birisi, "ya bu at hırsızı, çok kavgaya girmiş, bayağı belâlı birisine benziyor." düşüncesine kapılır. eee "dış görünüm aldatıcıdır." diye boşuna dememişler :d
rumuzum yalvehayp olmasaydı kendi gölgesinden bile korkan adam olurdu. sözlüğe yeni kaydolmayı düşünen benim gibi ödlek bir erkek varsa bence fena bir kullanıcı adı değil. bu da tavsiyem olsun...
-
erkekliğin onda dokuzu kaçmaktır sözünü doğru anlamış erkektir. atalarımız yanılıyor olamaz değil mi?
-
karşımdakini öldürmekten değil öldürürsem hapise düşeceğimden korkarım ondan hiç bulaşmam he der geçerim
-
çok defa kavga etmiş biri olarak,
kavga barbar ve cahillerin işidir.
ben barbar ve cahil olmadığım halde karşı taraf bu sıfatlara sahipse kavga kaçınılmaz olabilir, yine de çoğu zaman ya sabır diyoruz bazen de sabrımız taşabiliyor işte.
geçen gün taksim'de bir adet serseri iki kişiye dadanmış, bağırıp çağırıyor. üstelik covid döneminde maskesini de indirmiş aşağıya.
mesele de şundan kaynaklanıyor, serseri bu iki gence saat kaç diye sormuş.
onlarda söylememiş, meydanda bağırıyor saat kaç, oğlum saat kaç neyse bunlar inatlaşmış hızlı adımlarla gidiyor ama serseri bırakmıyor peşlerini saat kaç saat kaç diye.
en sonunda serseri bunların ikisine birden daldı, biraz yumruklaştılar. sonra zabıta geldi ayırdı yaa bu kadar da pısırık olmamak lazım, 2 kişisiniz elin serserisi size saldırmış, verin o kolunu eline ..
-
senelerce kickbox yaptım. 29 yaşındayım 18 yaşından beri 4 kez kavga ettim. bir tanesinde prime time zamanlarım 3 kişi 15 kişinin arasına girdim (yeminle 15, hatta abartmayı seven birlikte kavga ettiğimiz arkadaşa göre 25 :d ) dövüş karnem hep ilk vuruş nakavtı.
ama korkuyorum amk yerinde. kavga etmek erkeklik değil. klişe olacak ama esas marifet hem vurmadan çözebilmek ama diğer yandan illa ki şiddet derseniz 'abi tamam senin dediğin gibi olsun kusura bakma' desem bile devam edecek tipleri dövüyorum zaten, onlara acımıyorum, bu 4 kavgam da öyle oldu. ama şiddette de erkeklik yok.
amk bir keresinde nakavt ettiğim piçin arkama gizlenen arkadaşı arkamdan atladı sarılarak yere indirdi beni, o bayılttığım piç de ben boğuşurken ayağa kalktı, yerdeki adama 2 kişi masa sandalye bira şişesi falan ne buldularsa vurdular.
şimdi aklın varsa mecbur kalmadıkça girer misin kavgaya. ortalık puşt pezeveng hatta affınızla orospu çocuğu dünyası olmuş. ben yine kapanmayı bildiğim için, çok şükür bira şişesi de kırılmadığı için üç beş morlukla yırttım biri yetişip kurtarana kadar.
ama tek vuruşta bayıltacak güce sahibim diyorum! bakın sonucunda ne oldu, kahpelikle dayak yedim. bıçaklı silahlı bir saldırı da olabilirdi.
bir an önce vurmadan uzaklaşmaya, olmuyorsa da ilk vuruşu yapmak kaydıyla en sert vuruşunuzu yapıp, mümkünse 3-4 saniye içinde yapabildiğinizi yapıp, yapabiliyorsanız etkisiz hale getirip ışık hızıyla uzaklaşmaya bakın. hızlı ve öfkeli olayım derken haklı ve ölü olabilirsiniz
-
kavgadan korkmam ama ahlaki açıdan doğru bulamadığım için kaçarım
-
gerektiği durumda mecbur olduğunda kavga etmekten korkan erkek benim gözümde eksik erkektir. ama olur olmaz kavga etmeye çalışan, en ufak şeyi kavgaya döndüren erkek hem eksik hem aptal erkektir.
çünkü kavga savaş gibidir, karşındaki ne çıkarır, nedir bilemezsin ve sonu ölmeye, öldürmeye kadar da gidebilen bir şeydir. eğer kavgada karşındakine acıyacaksan, baştan girmeyeceksin. ben misal yıllar önce abisini tanıdığım biriyle kavga ediyodum. çocuğu yıktım ettim sonra bıraktım dedim ayıptır, günahtır diyerek, kalktığı gibi 2 dişimi elime verdi adam. bi kavgaya giriyosan etkisiz hale getirene kadar, korkudan titretene kadar döveceksin. o gün bunu öğrendim misal. ikinci olarak işler ters gittiğinde eğer ben bunu öldürebilir miyim sorusuna evet diyemiyosan kafadan girmeyeceksin. sen çünkü bu psikolojik duruma veya serinkanlılığa ya da adına ne dersem sahip değilsen başına her şey gelebilir. misal bizim bi tanıdık var adam donuyor kavgalarda, normalde lafta asıp kesen biri ama. mesleği gereği belinde silahı da var. bi gün bi kavgada birine silah çekiyo bu tanıdık, karşı tarafta silah çekiyo buna. bizim tanıdık donuyo bildiğin donup kalıyo. eğer bu tür biriysen erkekliğini sikiym diyip kavgadan uzamak en doğrusu.
ha bi de sen kavgaya girersin adam çeker vurur bok yoluna gidersin. adam hastadır şudur budur, o an adrenalinle rahatsızlanır. afedersin başına kalır, mahkeme hapis şu bu uğraşırsın. taşaklı biri çıkar anandan emdiğin sütü burnundan getirir vs. ondan ötürü yerli yersiz kavgadan korkmakta fayda var. veya kavgadan korkmak demeyelimde kaçınmak diyelim. evet kavgadan kaçınmakta fayda var mümkün mertebe. çünkü savaşta da kazanan olmaz az kaybeden olur. kavgada aynı o şekil.
edit:imla ve not
not: yanlış anlamalar olabilir entryden ötürü belirtmek istedim. kavgaya karşıyım, kaçınılması gereken bir şey olduğunu düşünüyorum. diyalog taraftarıyım. hayatımsa kendim içinse ortaokuldan beri kavga etmemişimdir. ama bazen öyle anlar oluyor ki mecbur kalıyorsun. (ana, bacı, kardeş, çocuk vs.) bu durumlarda kaçışın yoksa eğer korkaklık bir insana yakışmaz bence. her şey hayatta kalmakta değil benim gözümde. onurlu yaşamak önemli bir şey.
-
insan yeri geldiğinde kavga eder etmelidir.ama türkiye'de durum böyle değil.kavga edeceksen her dakka kavga etmelisin.yolda yürürken ters ters bakmalar,trafikte neden yol vermedin,clubde eğlence yerlerinde alkol içen herkesin kendini allah zannedenler,yanındaki kadına ayı gibi bakmalar yani ne zaman kiminle kavga edeceksiniz?