Yazıya başlamak çok zor oldu. Nasıl bir cümleyle başlayayım derken farkına vardım ki, en az 10 kere yeniden yazmaya çalışmışım. Aslında bu çok normal, çünkü Kemal Sunal’ı bir kaç cümle ile anlatmak çok zor.O yüzden içimden ne geçerse onu yazmak istedim.
Yirmili yaşlarının sonlarını yaşayan biri olarak Kemal Sunal’dan çok şey öğrendiğimi itiraf etmeyelim. Şu anda özellikle uyduda yayın yapan kanalların bir çoğunda sürekli Kemal Sunal’ın filmlerini veriyorlar. Aynı filmi daha önce defalarca izlemiş olmama rağmen hala sıkılmadan izliyorum.
Söylediğim gibi Kemal Sunal’dan çok şey öğrendik. İlk önce gülmeyi öğrendik O’ndan. İçinde bulunduğu durum ne olursa olsun güldürebildiğini anladık. Onun gibi içten gülebilen ve güldürebilen insan çok az gelmiştir bu dünyaya. Aslında güldürmesi için konuşmasına da gerek yok. Ödül alacağı bir törende hiç konuşmadan insanları ne kadar çok güldürdüğünü hatırlayın.
Şimdilerde internette klasikleşmiş bir yorum var. Tom ve Jerry izlerken, Jerry’e sinir olup Tom’a üzülüyorsanız büyüdünüz demektir deniyor. Bence bu eksik bir tanım. Kemal Sunal izlerken sadece gülmeyip aslında güldürmenin altında çok fazla şey anlattığını anladığınızda bu ülkede büyümüşsünüz demektir.
Örneğin Kibar Feyzo filmini hatırlayın. Şu an televizyonda denk gelseniz karınlarınıza ağrılar girene kadar gülersiniz. Gülmenin yanında ağalık düzenini nasıl eleştirdiğini de görürsünüz. Yaşadığı dönemdeki ağaların insanları nasıl sömürdüğünü ya da insanların bir metadan farkı olmadığını.
Bekçiler Kralı filmini hatırlayın mesela. Her işe karışan saf bekçi karakteri güldürebilir ancak o filmde şunlar da vardır. Bakkal mesela sırf daha fazla para kazanmak için margarinleri saklar. Fırın ekmek çıkarmaz, çöpçüler çöpleri toplamaz. Manav fiyatlarla oynar, fabrikatör atıklarını çocukların ölmesi pahasına derelere akıtır. Kemal Sunal tüm bunlara karşı çıkar ancak sıradan bir bekçiyi kimse umursamaz. İçişleri Bakanının yeğeni olduğunu zannedene kadar.
Kapıcılar Kralı’nda açık göz kapıcıyı oynar. Ancak bir apartmana tüm Türkiye’nin özetini sığdırabilmiştir. Emekli askerde vardır, karısını döven de, içkici de vardır, dedikodu yapan dul kadın da, sevgililer de vardır, ailesini zar zor geçindiren de, zengin de. Kısacası tam bir Türkiye vardır. Ve filmin sonunda açık göz insanların neler yapabileceğini de kanıtlar.
Garip filminde saf sevgiyi, Kiracı filminde zorluklar yaşayan bir memuru, Kılıbık filminde karısından korkan bir kocayı, Hababm Sınıfı serisinde saflığı, Şark Bülbülü filminde batıya göç etmiş sıradan bir vatandaşın yaşadıklarını, Çarıklı milyoner filminde ise beklemediği bir anda zengin olan birini oynar. Kısacası hem içimizden biri olur ve aslında bizi bize anlatır. O kadar yakındır ki bizlere, o bizler için Kemal Sunal değil Kemal Abidir.
Tüm bunlar onun rolleriydi ancak gerçek hayatı da çok şey öğretti bizlere. Filmlerinde bu kadar çok güldüren birinin aslında ne kadar ciddi olabileceğini gösterdi.
Ve Ata’ya saygıyı öğretti bize. Aslında 10 Kasım olan doğum gününü, Atamın öldüğü günü eğlenemem diyip 11 Kasım’da kutladı. İşte bugün doğum günü büyük ustanın.
İyi ki doğdun ve iyi ki bizlere bunca şeyi öğrettin. Mekanın cennet olsun…