Bir gece daha sabaha kavuşuyor. Sensizliğinin kaçıncı ayının kaçıncı günü hiç saymadım. Biliyor musun senle dolu hatıralar silinir diye, sensizliğinde süresi biter diye hiç saymadım! Bir zamanlar her şeydin gözümden bile sakındığımdın. Kanamadım, darılamadım sana, hiçbir şey söylemeden giderken bile.
Şimdi biri kalbini kırıyor mu? Üzüyor mu seni, anlıyor mu? Yüreğine dokunacak kadar yüreği acıyacak kadar seviyor mu? Yoksa sen de mi kilit vurdun yüreğine, sen de mi çekildin sessizliğine… Kim bilir… Öyle uzun zaman oldu ki… Dedim ya saymıyorum ve ben acı çekmiyorum; çünkü ben hep bildim ‘az’la yetinmeyi, bir seni ‘çok’ istedim ve bu yüzden kaybettim… Ama ben hiç değişmedim hala seninle yaşadıklarıma sarılıp uyuyorum geceleri ve hala seviyorum seni sevmeyi…
Ayrılık kokuyor şehrin her bir yanı; sen kokuyor. Hafiften yağmur çiseliyor, toprak kokusu seninle saatlerce yürüdüğümüz zamanları anımsatıyor. Her yer karanlık, donuyor bedenim, havanın inadına buz kesiyor! Ve sen bıraktığın günden beri ellerimi yüreğim üşüyor…
Yine yalnızım odada
Sobanın cızırtısı aklımı başımdan alıyor
Dalıyorum yine hayallere
Bazen usanıyor yorgun düşüyorum
Hatta ümidimi yitiriyorum
Ne olacak yarın diyorum
Ve yarınlar nereye götürecek; kader bu mu?
Ağlıyorum bazen, dua ediyorum
Tek başıma anlamsız geliyor her şey
Bıkıyorum hayattan, okumak istiyorum ama kime
Ben de sadece yazıyorum işte, gün gelir birisi okur diye…
Ama bu da yetmiyor işte, bir istek bir arzu var içimde
Bilemiyorum, anlamıyorum bu acı bu çile niye?
Açık bir kapı bırakıyorum, belki bir parça!
Bulamıyorum.
Nefes almak tek isteğim ama alamıyorum.
Üşüyorum cayır cayır yanan sobanın olduğu odamda
Beni üşüten soğuk değil
Yalnızlığım perişanlığım…
Bırakmak istiyorum her şeyi bir anda
Ya sonra diyorum… ya sonra öyle de yaşanır mı?
Yarın hiç olmasa diyorum ama
Bugün de umut yok ki bu dünyada
Başka çare yok yarını beklemekten başka…
Belki bir şans bir ümit
Doğar güneş
Açılır kapılar yarına…