Kayıptan Kaçınma: Beyniniz İçin En Kötü Kabus
Herkes hayatının bir noktasında bir şeyler kaybetmiştir. Belki de çok çabuk çıkmak zorunda olduğunuz için bir restoranda veya metroda bir çantada güneş gözlüğünüzü unuttunuz. Aslında unutkanlık insan olmanın bir parçasıdır. Bununla birlikte, daha üzücü ve stresli olabilecek birkaç deneyim var.
Kaybettiklerini yerine koyabilmen önemli değil. Sadece yeni bir cep telefonu satın almanız veya kayıp ev anahtarlarınızın bir kopyasını almanız önemli değil. Aslında, bariz bir sıkıntıdan daha fazlasıdır. Kayıptan kaçınma, içimizdeki eski bir tür rahatsızlığı tanımlar. Bu, yüksek endişe ve utancın eşlik ettiği bir içgüdüdür.
Nobel ödüllü psikolog Daniel Kahneman, matematiksel ve bilişsel psikolog Amos Tversky ile birlikte bu deneyimi araştırdı. Davranışlarımızın büyük bir kısmına hakim olan bilişsel bir önyargı olduğunu iddia ettiler. Aslında, ekonomi ve pazarlama gibi alanlarda oldukça belirgin olan tamamen bilinçsiz bir zihinsel şemadır. Daha fazlasını öğrenelim.
Bir şeyi kaybetme düşüncesiyle yaşadığımız duygular, insan olarak kendi evrimimizin kalıntılarıdır.
Kayıptan kaçınmanın tanımı
Kayıptan kaçınma, bir şey kazanmaktan çok kaybetmekten acı çekmemize neden olan bilişsel bir önyargıdır. Örneğin, 50 dolar kaybederseniz, aynı miktarı kazanmaktan çok daha fazla zarar verirsiniz. Bu kavram, 1979’da Kahneman ve Tversky tarafından geliştirilen ve şimdi oldukça ünlü bir çalışmada yayınlanan beklenti teorisinin bir parçasıdır.
Daha önce de belirttiğimiz gibi, bu bakış açısı, özellikle ekonomik konularda alınan birçok büyük ölçekli kararı açıklamaktadır. Bir örnek tarım alanında gerçekleşir. Oxitec, halk sağlığını iyileştirmek için genetiği değiştirilmiş böcekler geliştiren bir biyoteknoloji şirketidir. Yöntemleri, Zika gibi hastalıkları ortadan kaldırmaktan böcek ilacı kullanımından kaçınmaya kadar her şeye izin verir.
Bununla birlikte, birçok ülke mahsul zararlılarını önlemek için bu tür teknolojinin kullanımından büyük ölçüde faydalanacak olsa da, pestisitler gibi geleneksel yöntemler hala tercih edilmektedir. Aslında Avrupa, gerektireceği ekonomik yatırımdan korktuğu için yöntemlerinin modernizasyonunu reddediyor. Her ne kadar uzun vadede faydaları önemli olsa da.
Bu tür gerçekler nasıl açıklanabilir?
Bir şeyleri kaybetmek her zaman acıtmıştır
Ne olduğumuzun çoğunun evrimsel geçmişimizin bir ürünü olduğunu unutmak genellikle kolaydır. Gerçekten de içgüdülerimiz ve tepki mekanizmalarımız, günlük yaşamlarında tek bir amacı olan Pleistosen erkek ve kadınların kalıntılarıdır: hayatta kalmak.
Ancak, kayıptan kaçınma, dünün evrimsel yankılarıyla nasıl ilişkilidir? Aslında, çok şey. Nitekim atalarımız için bir şeyi kaybetmek ölüm kalım demekti. Kayıp bir silah, avlanamayacakları anlamına geliyordu. Bir bizon ya da mamutun izini kaybetmek, yemek yemeyecekleri anlamına geliyordu. Benzer şekilde, sosyal gruplarıyla temaslarını kaybederlerse hayatta kalamazlardı.
Bugün artık böyle sert ve tehditkar ortamlarda yaşamıyoruz. Bununla birlikte, modern dünyamızda bile, kayıptan kaçınma duygularımızın damgasıyla içimize kök salmıştır. Bunlar geçmiş zamanlarda bizi şekillendiren duyguların aynısı. Bu nörobiyolojik iz, neden para kazanmaktan veya kolayca değiştirilebilecek şeyleri kaybetmekten daha çok kaybetmekten korktuğumuzu açıklıyor.
Beynimiz, kayıpların psikolojik etkisine kazançlardan daha yoğun bir şekilde maruz kalır.
Kayıptan kaçınmanın nörolojik mekanizmaları
Ekonomistler kayıptan kaçınma konusuna son derece aşinadır. Örneğin, parasal bir kaybın yarattığı psikolojik acı, bir karın yaratabileceği sevinçten daha güçlüdür. Borsalar bu psikolojik önyargının farkındadır. Sonuç olarak, herhangi bir küçük olayın neden insanların paralarını yatırmayı bırakmasına neden olabileceğini ve böylece klasik finansal balonların ve paniğin ortaya çıkmasına neden olabileceğini anlıyorlar.
Hem makroekonomi hem de mikroekonomi, hayatımızın herhangi bir alanında olduğu gibi bu mekanizma tarafından koşullandırılmıştır. Bir tür risk içeren herhangi bir senaryo veya durum bizi korkutur. Bir şeyi kaybetmeyi veya geride bırakmayı içeren herhangi bir deneyim rahatsız edicidir. Uzun vadede faydalar getirse bile.
Daha önce de belirttiğimiz gibi, bu duygularımızın ağırlığından kaynaklanmaktadır. Kayıptan kaçınmayı harekete geçiren ve destekleyen iki beyin bölgesi vardır:
- Amigdala, beynin korkuyu işleyen ilkel bölgesidir. Kaygı gibi durumları harekete geçirir ve olası tehditlere (gerçek veya mantıksız) karşı bizi uyarır. Bu yapı için kayıp, herhangi bir biçimde risk ve korku uyandıran bir uyarıcıdır.
- Striatum, prosedürel öğrenme, pekiştirme ve planlamanın anahtarıdır. Bize, sahip olduklarımızı korumanın, kar etmekten her zaman daha iyi olduğunu hatırlatır.
Kaybetme korkularımızı abartıyor muyuz?
Kayıptan kaçınma duygusuna kapılmamıza izin vermek gerçekten olumsuz mu? Ekonomistler, şüphesiz, piyasaların akması için yatırımların gerekli olduğunu söyleyecektir. Bununla birlikte, belirsizlik duyguları ortaya çıktığında, kayıptan kaçınma, tüm hisse senedi alım satım ve alım satım senaryolarını felç eder.
Bu nedenle, bazen, bu neredeyse doğal olan içgüdü bir soruna neden olabilir. Öte yandan, bir tür olarak evrimleşmemize izin veriliyorsa, bazı avantajları olması gerektiği açıktır. Aslında, sadece kazanç bulmaya odaklanmak yerine kendimizi kayıplara karşı korumak, hayatta kalmamıza aracılık etmiş gibi görünüyor.
Hepimiz sosyal olarak her türlü kayıptan korkmaya koşullandık. Örneğin, bir spor dalında yarışırken kaybetmeyi sevmezsiniz. Otobüsü kaçırmaktan, evinizin anahtarını kaybetmekten ve hatta bir arkadaşlığınızdan hoşlanmazsınız. Yine de, bu duygular bir nedenden dolayı içinizde devam ediyor. Hayatınıza girmedikleri ve bu mekanizmayı akılcı kullanmaya devam ettiğiniz sürece, neden orada olduklarını hatırlamakta fayda var.
Tüm alıntı yapılan kaynaklar, kalitelerini, güvenilirliklerini, güncelliklerini ve geçerliliklerini sağlamak için ekibimiz tarafından derinlemesine incelendi. Bu makalenin bibliyografisi güvenilir ve akademik veya bilimsel doğruluğa sahip olarak kabul edildi.
- Kahneman, D. & Tversky, A. 1979. “Prospect Theory: An Analysis of Decision under Risk.” Econometrica. 47 (4): 263–291
- Kahneman, D. & Tversky, A. 1992. “Advances in Prospect Theory: Cumulative Representation of Uncertainty.” Journal of Risk and Uncertainty. 5 (4): 297–323.