Sosyologlar ve psikologlar çevremizdeki düşüncelerimizi “yorumlayıcı topluluklar” olarak etkileyen insan gruplarını tanımlarlar. Özellikle aileler bir kültür ya da hikaye yaratırlar. Aile kuralları, kimlerin ne düşündüklerini ve hissettiklerini (genellikle ebeveynler) ve kimin sessiz kalması gerektiğini (çocuklar) belirler. Bazı ailelerde, herkese yüzleşmekten kaçınmaları öğretilir. Diğer aileler, çocuklar da dahil olmak üzere, doğrudan ve açıkça çatışma ile baş etme tarzına sahiptir. Ailelerin çocuk yetiştirmede her ebeveynin hangi rolü oynaması gerektiği konusunda yazılı olmayan kuralları vardır.
Okullarda bize iyi ya da fakir öğrenci olduğumuz öğretilir. Durumdaki ince farkları öğreniyoruz, böylece havalı çocukların kim olduğunu biliyoruz. Ayrıca diğer insanlar ve diğer ülkeler hakkında nasıl hissedeceğimizi de öğreniyoruz. Bazı kültürlerde, okullar ve kurumlar otoriteye saygı duyuyor. Diğerleri eşitlik erdemlerini vurgulamaktadır.
Yirminci yüzyılın ortasındaki önemli düşünürlerden biri olan Marshall McLuhan, bir zamanlar kültürün cam kubbe gibi olduğunu iddia etti. İçinde olduğunuz sürece, çevrelendiğinizi bilmiyorsunuz. Etrafımızdaki herkes aynı inançlara sahipse, duygularımızın evrensel olamayacağını - ailemize, topluluğumuza veya kültürümüze dayanabileceğini fark etmiyoruz.
Duyguların evrensel olmayan inançlara dayandığını görmenin bir yolu, tutumların sosyal olarak değişmesini izlemektir. Muhtemelen son Amerikan kültüründe hiçbir değişiklik, kadınların konumundan daha çarpıcı değildir. 1970'lerden bu yana kadınların ailedeki ve toplumdaki rolü hakkındaki inançlarda köklü değişiklikler olmuştur. Kadınlar genellikle kendi özlemleri ve sosyal beklentileri konusunda çelişkili hissettiler: bir kariyere sahip olmaları gerektiğini düşünebilirler, ama aynı zamanda çocuk sahibi olmaları ve onlarla zaman geçirmeleri gerektiğini düşünüyorlar. Aile rolü konusundaki fikirlerini değiştiren bir kadının da değişmesi için eşine ihtiyacı vardır.
Sosyal ve kültürel inançlar değiştikçe duygularımız da değişir.
Kendini Yerine Getiren Kehanetler
Gömülü inançlarımızın algılarımızı ve duygularımızı nasıl etkilediğinin araştırılmasındaki zorluklardan biri de sürecin neredeyse anında olmasıdır. O kadar hızlı olur ki, inancımıza dayanan yargımıza dayanan bir hisse ulaştığımızın farkında değiliz. Bundan daha fazlası, bir inancı kabul ettikten sonra, bize sadece ne hissedeceğimizi söylemez; aynı zamanda davranışlarımızı da yönlendirir. Biz bu inanca göre hareket ediyoruz ve inançlarımız sık sık oluyor kendini gerçekleştiren kehanetler.
Kendini gerçekleştiren bir kehanet, bizi beklenen sonucu getirecek şekilde hareket ettiren bir düşüncedir. Başka bir deyişle, bir şeyin olmasını beklediğimiz için, beklediğimiz şeyi getirecek şekilde davranırız ve sonuçta beklentimizin doğru olduğunu kanıtlar gibi görünmektedir.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Joanie ve David yaklaşık on yıldır evliydi ve Joanie, David'in uzak ve uzak olmasını, ilgisini gösterme, konuşma, öpme, dokunma, dokunma, farketmeme beklediğini belirtti. Reddedilmiş hissediyor. Duygusal temas istemesine rağmen, işten eve döndüklerinde, onu çoktan reddetmiş gibi davranıyor. Kendisinin uzak olmasını beklediği için, kapıdan yürüdüğü anda incinmeye başladığını hissetmeye başlar ve kostik kazılarla ona alay etmeye başlar. Kendini saldırıya uğramış hissediyor, bu yüzden beklentilerini yerine getirerek kapanıyor.
Joanie'nin kendisini duygusal olarak uzak tutmasında oynadığı rolün farkındalığı çok az. Her halükarda uzak olabilir, ama asla öğrenemeyebiliriz, çünkü ona bu şekilde davranması için iyi sebepler vermekle meşguldür. Reddedilmiş hissetmek, reddedilmesini sağlayacak şekillerde hareket eder.
Eğer şöyle söylenirse işlerin nasıl farklı olabileceğini hayal edin: “Size yakın hissetmek istiyorum. Sana büyük bir sarılmak ve birkaç dakika konuşmak istiyorum. ”Böyle bir yaklaşım Joanie'ye istediği cevabı Joanie'ye verebilir.
Kendini gerçekleştiren bir kehanette, derin ve kuvvetli tutulan inançlarımız eylemlerimizi başkalarına karşı etkiler. Bu eylemler sırayla diğer insanlara karşı bize yaptıklarını motive eden inançları tetikler. Bu eylemler bize ilk başta haklı olduğumuzu kanıtladı.
İşte basit bir örnek:
Birkaç kişi terfi almalarına yardımcı olacak bir kursa katılır. Kredi almak için, B notu almaları gerekir. Hepsi kurs boyunca bir test yaptılar ve her biri bir C aldı.
Bill, C’nin derinden cesaretini kırıyor, “Sınavlara girmekte iyi değilim. Bu rink-dink kursunda bile başarılı olamıyorum. ' Bill, denemekten vazgeçtiği için çok cesaretli. Sonuç, kursta D almasıdır. Çünkü akademik olarak iyi olmadığını düşünüyor, kanıtlıyor.
Judith, C'sinde hayal kırıklığına uğradı. Kendisine şöyle diyor: “Bu konuda genelde çok iyiyim ve bu sadece bir ara sınav. Bahse girerim, çok sıkı çalışırsam, bu notu B'ye çıkarabilirim. ' Bu yüzden çok çalışıyor ve bir B alıyor, ancak A'yı çok az kaçırıyor. Çok çalışıyorsa iyi yapabileceğini biliyor ve kanıtlıyor.
Regina onun C'sine kızgın. Öğretmenin ondan hoşlanmadığına inanıyor. Bu inanç, davranışını en az iki şekilde yönlendirebilir. “Ona göstereceğim” ve çok çalışıp iyi bir not alacağına karar verebilir. Ya da öğretmenin çabalarını beğenmediği için umutsuz olduğu, vazgeçtiği ve kötü bir not aldığı sonucuna varabilir. Regina, öğretmenin ondan hoşlanmadığı bir kursta başarılı olmaya çalışmanın umutsuz olduğuna karar verir. Denemeye devam etmeyi denemekten fena halde vazgeçiyor.
Her üç insan da aynı dış deneyime sahipti: testten C almak. Ancak her birinin olaya farklı duygusal tepkileri vardı ve duygularına dayanarak farklı eylemler yaptılar. Örneğin, Bill, sınıf ortamında iyi bir performans göstermesinin beklenemeyeceğini kendine kanıtlamıştır. Judith, çaba gösterdiği sürece iyi bir öğrenci olduğunu kanıtlamıştır. Regina, öğretmene ondan hoşlanmak için bir sebep verecek hiçbir şey yapmaz ve giderek daha fazla beklediği kötü sonucu ortaya çıkarır.
Olayları yorumlamamız sadece belirli şekillerde hareket etmemize neden olmakla kalmaz, aynı zamanda hareketlerimiz diğer insanları da hareket etmelerini beklediğimiz şekilde harekete geçirir. Sonuç bize başından beri haklı olduğumuzu kanıtladı.
Pygmalion Etkisi
Antik Yunan mitolojisinde Pygmalion, heykellerinden birine aşık olan ve ardından hayata geçen bir heykeltraştı. Psikologlar terimi kullanıyor Pygmalion etkisi Beklentilerimizin nasıl etkilediğimizin farkında olmasak bile, diğerlerinin beklentilerimizi yerine getirecek şekilde hareket etmesine neden olduğunu açıklamak. Örneğin, bir liderin yüksek beklentileri, takipçilerinin performansında iyileşmeye yol açabilir. (Pygmalion etkisinin tam tersi golem etkisiDüşük beklentilerin düşük performans göstermesine neden olduğu.)
Pygmalion etkisinin çarpıcı şekilde gösterilmesinde okuldaki bir sınıftaki tüm öğrencilere IQ sınavları verildi. Yaz tatili boyunca araştırmacılar öğretmenlerle buluştu ve bazı öğrencilerin gelecek yıl “entelektüel çiçek açmaları” beklediklerini söyledi ve öğretmenlere bu öğrencilerin isimlerini verdi. Aslında, bu öğrenciler rastgele seçilmişti. Diğer öğrencilerden daha iyi performans göstermelerini beklemenin bir nedeni yoktu.
Çalışmanın sonunda, öğrencilere bir kez daha IQ testi verildi. “Çiçekçiler” olarak tanımlanan öğrenciler, öğretmenlerin çiçekçilere farklı davranmalarından habersiz olsalar da, diğer öğrencilerden çok daha iyisini yaptılar. Öğretmenlerin, bu öğrencilerin daha iyi performans göstereceği yönündeki beklentileri öğrencilere aktarıldı ve daha iyi performans göstermelerini sağladı.
Bu araştırma 1960'lerde yapıldı ve artık etik olarak değerlendirilmeyecekti. Ancak öğretmen beklentilerinin öğrenci performansını ne ölçüde etkilediği konusunda daha büyük bir anlayış yarattı.
Başkalarından İstediğimiz Davranışı Teşvik Etmek
Beklentilerimiz, farkında olmasak bile diğer insanların davranışlarına işaret ediyor. Beklentilerimizin farkında olmak ve hatta diğerlerinden istediğimiz davranışı teşvik etmek için onları değiştirmeyi düşünmek bile öder.
Inez, istediği davranışı sağlamak için eylemlerinden sorumlu olma hikayesini anlatıyor:
Yıllarca annemin bana “seni seviyorum” demediğini incittiğini hissettim, bunun ailesinde yapılmadığını ve bu kelimeleri bize çocuklara söylemekten hiç rahat olmadığını biliyordum. Aile davranışını seçtim ve değer verdiğim insanlara onları sevdiğimi söylemekte zorlandım. Başkalarının iletişim becerilerinde eğiticisi olarak “yürüyüşte” yürümem gerektiğini düşündüm.
Kendim üzerinde çalıştıktan sonra, annem hariç, hayatımdaki tüm önemli insanlara “Seni seviyorum” diyebildiğimi fark ettim. Birçok deneyim ve beklentiler yoluma girdi.
Derslerimde öğrettiklerimi yaşamaya karar verdim ve anneme “seni seviyorum” demeye karar verdim. “Seni seviyorum” demediğimde bana vermemiş olanı alıkoyuyor olduğum gerçeğiyle karşılaştım. Cevabından bağımsız olarak doğru davranmak istedim. O sırada en az seksen yaşındaydı.
Onu bir dahaki sefere gördüğümde ve kulağına bir hoşçakal öpücüğü attığımda, “Seni seviyorum” dedim. Ne zaman ona hoşçakal dediğimde “Seni seviyorum” dedim. İkincisinde ise bir hırıltı duydum; Açıkçası çok rahatsız oldu. Birkaç ay içinde ve onu yaşlanmaya kaybetmeden önce, “Ben de seni seviyorum” demeyi öğrendi, kendimi daha iyi hissettim ve kendimi daha iyi hissettiğim için kendimi de daha iyi hissettim.
Inez, annesinden değişmesini beklemeden veya beklemeden tek başına hareket etmek zorunda kaldı. Öyle olsa bile, değişikliği sonuç verdi. İki kişi - belki siz ve eşiniz - bilinçsiz yorumlarının ilişkilerini nasıl etkilediğini anlamak için birlikte çalıştığında ne kadar güçlü olabileceğini düşünün.
Özet
Duygular yalnız dış koşulların sonucu değildir. Olaylara beklentilerimize, inançlarımıza, düşüncelerimize ve geçmiş tarihimize dayanan bir anlam veriyoruz. Bu anlamlar, sırasıyla duygularımızı dikte eder. Daha fazla bilgi veya yeni bir bakış açısı verilirse, dış olaylar aynı kalsa da duygularımız değişebilir.
Birbirimize anlamların ne anlama geldiğini söylemede hepimiz rol oynarız. Bir inancı kabul ettikten sonra, bu anlam bize sadece ne hissedeceğimizi söylemez; aynı zamanda davranışlarımızı da yönlendirir. Biz bu inanca göre hareket ediyoruz ve inançlarımız sık sık oluyor kendini gerçekleştiren kehanetler. Olayları yorumlamamız sadece belirli şekillerde hareket etmemize neden olmakla kalmıyor, aynı zamanda hareket etmemizi de diğer insanları beklediğimiz şekilde harekete geçiyor. Başkalarından istediğimiz davranışı teşvik etmek için kendi davranışımızı uyarlamayı öğrenebiliriz.
telif hakkı ©James L. Creighton'dan 2019.
Yeni Dünya Kütüphanesi izniyle basılmıştır.
www.newworldlibrary.com
Makale Kaynağı
Farklılıklarınızı Sevmek: Ayrı Gerçeklerden Güçlü İlişkiler Kurmak
Yazan: James L. Creighton, PhD
James Creighton, on yıllarca çiftlerle çalıştı, iletişimi ve uyuşmazlık çözümünü kolaylaştırdı ve onlara sağlıklı, mutlu ilişkiler kurma araçlarını öğretti. Birçok çiftin aynı şeyleri sevdiklerine inanmaya başladığını, insanları aynı şekilde gördüğünü ve dünyayı birleşik bir şekilde paylaştığını buldu. Ancak kaçınılmaz olarak farklılıklar ortaya çıkar ve eşinin bir kişiyi, durumu veya kararı tamamen farklı gördüğünü bulmak cesaret kırıcı olabilir. Her ne kadar birçok ilişki bu noktada pes etse de, Creighton bunun daha güçlü bağlar kurma fırsatı olduğunu gösteriyor. Sonuç, çiftleri “yolunuz ya da benim yolum” korkusundan ve yabancılaşmasından ve “yolumuz” için izin veren diğerinin derinlemesine bir anlayışına sürükler.
Yazar Hakkında
James L. Creighton, DoktoraYazarıdır Farklılıklarını Sevmek ve diğer birkaç kitap. 50 yıldan fazla bir süredir çiftlerle birlikte çalışan ve iletişim eğitimi veren psikolog ve ilişki danışmanı. Yakın zamanda Creighton'ın kitabının yeni bir Tayland tercümesine dayanarak Tayland Ruh Sağlığı Bakanlığı'nın yüzlerce profesyonel personeli için çatışma eğitimi geliştirdi ve yönetti. Sevgi dolu çiftler nasıl kavga eder. Kuzey Amerika'nın yanı sıra Kore, Japonya, İsrail, Brezilya, Mısır, Rusya ve Gürcistan Cumhuriyeti'nde de ders verdi. Onu çevrimiçi ziyaret edin www.jameslcreighton.com.
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = James L. Creighton; maxresults = 3}