Biz anneler zaman zaman çocuklara karşı toleransımızı kaybedebiliyoruz. Evi dağıtan, yemek seçen, sürekli şikâyet eden, küçük hayat ortakları olarak görüyoruz bazen onları.
Anneliğin ilk yıllarında biz kadınlar genelde daha toleranslıyızdır. Özellikle yıllar geçtikçe annelerin çatışmalarla baş etme gücü zorlanır. Kadına yüklenen öyle büyük roller var ki zaman içinde kendisi de bu kadar başarıya imza attığına şaşırır. İş hayatındaki mükemmeliyetçi ve detaycı yapımız, ev işlerindeki pratiklik ve yaratıcığımız, çocuk yetiştirirken duygusallığımız ve korumacılığımız hepimizi zaman zaman hayrete düşürür.
Kadınlar bu kadar güçlü, insanüstü olmak zorunda mı peki? Hayatın tüm detaylarını düşünmek sadece biz kadınların vazifesi elbette değil. Çocuk yetiştirmek sadece annelere özgü algılanır nedense. Ama çocuk eğitimi denince akla ilk anneler gelmemeli.
Anne baba, birlikte anılmalı oysaki. Ancak bu duruma bazen de biz kadınlar yol açıyoruz. Erkeklere, evliliğin ilk yıllarında sen beceremezsin yaftasını yapıştırıp hemen süper kahramanlığa soyunuyoruz. Hâlbuki çocuklu hayatta annelerin nefes alma anları olmalı. Bu anlarda da en büyük destek eşlerinden gelmeli bana göre.
Çocuklu hayattan sonra birçok hobisine, sosyal aktivitesine son veren anneler var. Kendimize zaman ayırmadıkça, çamaşırı-ütüyü düşündükçe, sürekli bir yerlere koşmak zorunda oldukça annelik toleransımız daha çabuk tükenir oluyor.
Ortak yaşam alanı paylaşıyorsak, herkesin çorbada bir tutam tuzu olmalı. Hatta çocuklarımızı da işbirlikçi hayatın içine alırsak, gelecek nesiller çok daha toleranslı yetişir. Dünyanın en iyi modacıları, aşçıları, terzileri madem erkekler, buyursunlar biraz da onlar terlesinler…
Tolerans depolarımızı tüketmememiz dileğiyle…