Üniversitedeki gelişmeleri, akademik olmayan, etikliği sorgulanır bir tarzda dünmanşetlerine taşımıştı gazeteler.
‘’33 yılda yapılmayanı, 5 yılda yaptık diye’’
Akademik bir söylemden çok, siyasi bir söylem gibi duruyordu açıklama.
Alt alta konulunca AVM reklamı gibi bir söylemdi okunan, çizilen.
Kentin hiç bir tartışmasına katkı sağlamamış bir kent üniversitesi..
Kent adına bilgi üretmeyen bir akademi.
Halk adına bilgiyi kentte sunmayan bir yapıla
...................
...................
Evet 33 yılda yapılamayan 5 yıldır yapılmıştır.
Bir de akademinin içindekilerden dinleyin olanları..
Ezilenleri..
Sömürülenleri..
Son 5 yılda Üniversiteden ayrılanları..
Ayrılmayı düşünenleri,
Sorgulananları,
Sürülenleri…
……………….
Yeni eğitim-öğretim yılının başlaması dolayısıyla, Samsun Akademik Elemanlar Derneği olarak görüşlerimizi basınımız ve kamuoyu ile paylaşmak istedik diye başlıyor açıklamaları:
Cumhuriyet, Eğitim Birliği Devrimiyle 1924’de, padişahların güçlerinin yetmediği, cehalet yuvaları ve fitne ocağı haline gelmiş medreseleri, tekke ve zaviyelerle birlikte kapatmıştır. 1933 Reformuyla da Darülfünun kapatılarak İstanbul Üniversitesi kurulmuştur. Hitler faşizminden kaçan Alman bilim insanları üniversiteye alınmış ve bu tarihten sonra ilk kez özgün bilimsel araştırmalar yapılmaya başlanmıştır.
Faşist 12 Eylül Askeri Cuntası döneminde kurulmuş olan YÖK, başlangıçta sıkı yönetim komutanlarıyla eşgüdüm içinde, üniversitelerde bir baskı rejimi oluşturmuştur. Daha sonra, zamanla gelişen sivilleşme ve demokratikleşmeye paralel olarak YÖK de demokratikleşmiş ve uygulamalar liberalleşerek, bir eşgüdüm kurumuna dönüşmeye başlamıştır.
AKP iktidara gelmeden önce YÖK’ü kaldıracağını bildirmişti. Ancak, özellikle 2008’den sonraki uygulamalarıyla YÖK, kuruluş dönemine geri dönmüş, üniversiteler üzerindeki baskı ve vesayetini artırmış, hatta üniversitelerin iç işlerine, bölümlerin öğretim programlarına kadar karışır hale gelmiştir. Örneğin, aldığı bir kararla ilahiyat fakültelerinde felsefe ve benzeri dersleri kaldırmıştır. Aslında ilahiyat fakültelerinde genelde yetersiz ve dinin vesayetinde bir felsefe öğretilmekteydi. Bazı ilahiyat profesörlerinin kadın hakları, müzik ve benzeri konularda kamuoyuna yansıyan görüşleri, nasıl bir eğitim verildiğini göstermektedir. YÖK’ün bunu daha da geriye götürmeye çalışması düşündürücüdür. Bu kararı alan YÖK üyeleri, İslam altın çağını sonlandıran mollalarla aynı görüşte olma şansızlığına uğramışlardır.
12.yüzyıla geri dönüşü düşündüren bu karar neyse ki sonra kaldırılmıştır. Bu kararın siyasal müdahaleyle kaldırıldığı bildirilmektedir. Bu durum üniversitelerin siyasal müdahalelere açık hale geldiğinin göstergesidir. Ne yazık ki bugün üniversitelerimizde, siyasal müdahalelerle üniversiteyle ilgisi olmayan kişilere profesör unvanı bile verilmektedir. Ondokuz Mayıs Üniversitesi de dahil, birçok üniversitede bu şekilde unvanlar dağıtılmıştır. Bu uygulama, medreselerdeki ‘beşik uleması’ uygulamasına benzetilebilir.
YÖK bir yandan, özgür düşünmeyi sağlayacak felsefe ve benzeri dersleri kaldırarak ilahiyat fakültelerini dogmatizm yuvalarına dönüştürmeye çalışırken, öte yandan rektörlerle işbirliği içinde, diğer fakülteleri ilahiyat kökenli öğretim üyeleriyle doldurarak oraları da ilahiyatlaştırmak istemektedir. Örneğin, felsefe, sosyoloji, psikoloji, tarih, edebiyat, filoloji hatta turizm ve hukuk gibi bazı fakülte ve bölümlere ilahiyatçılar atanmakta ve buralarda yönetici yapılmaktadırlar. Böyle uygulamalar Ondokuz Mayıs Üniversitesi’nde de yapılmaktadır. Bu uygulama üniversitelerin bilimsel düşünceden ve dolayısıyla bilim üretmekten uzaklaşmasına, dogmatizmin baskısı altına girmesine ve sonuçta ülkenin sürekli dışa bağımlı yarı sömürge durumunda kalmasına neden olacaktır.
Bugün üniversitelerde bilimsel düşünce baskı altındadır. Öğretim üyeleri bilimsel görüşleri nedeniyle sorgulanabilmekte, hatta cezalandırılmaktadırlar. Bilimsel araştırmaların sonuçlarını açıklamak bile suç olabilmektedir. Ders anlatma özgürlüğü bile kısıtlanmakta, öğretim üyeleri “öğrencilerin kafasını karıştırma” suçlamasıyla uyarılabilmektedir. Bu tür suçlamalar Ortaçağ’ın Engizisyon mahkemelerini anımsatmaktadır.