İnsanoğlunun hayat serüveni anne rahminde başlar. Sperm ve yumurtanın rahimde karşılaşması sonucu bizden ilk parça olan embriyo sonrasında fetüs oluşur. Daha sonra doğum eylemi başlar ve hayata gözlerimizi açarız. Artık yürümeye ve konuşmaya başlamışızdır. Çevremize karşı bir merak duygusu başlamış ve yeni şeyler öğrenmenin heyecanını yaşamışızdır. Bu süreçte hızlı bir şekilde büyürken aynı zamanda bilme ve bir şeyleri anlamlandırma isteği gittikçe büyür kalbimizde ve beynimizde. Artık bu bilme tutkumuza iyi gelebilecek bir yer vardır:Okul. Bizim zihnimizde oluşan okul portresi bambaşkadır ve süreç başlar. Okula başlarız ve birden kendimizi bir yarışın içinde buluruz. Dengemiz bozulmuştur ve şartlar çok çetindir. Yavaş yavaş merak duygumuzu bizde var olan çeşitli özelliklerimizi bir kenara bırakıp o yarışa dahil olmaya başlarız. İlkokul ile başlayan yarış sürecimiz ailenin de yarışa dahil olmasıyla liseye kadar devam etmiştir. Üniversite sınavıyla devam eden bir süreç belli bir noktadan sonra merak duygusunu kaybetmiş hayattan zevk almayan ve kendini yarış atı gibi hisseden bireyler ortaya çıkarmaktadır. Bu zaman sürecinde bir şeyler kazanmak isterken çok şeyler kaybetmiş oluyoruz belkide. Hayatın bir denge olduğunu belkide unutuyoruz. Bu süreçte sadece yarışa değilde belki merak duygusunu kaybetmeyen, hayatı sorgulayan ve hayattan tat almaya çalışan bireyler yetiştirirsek veya öyle bireyler olursak anne rahminde başlayan hayat maceramız daha anlamlı,dolu ve başarılı olabilir. Bize bahşedilen bu ömrü her yanıyla yaşamaya ve dünyaya gelme gayemizi sorgulayarak devam etmeye gayret etmeliyiz bence. Allah'ın ayetinde geçen: Bu gidiş nereye? çağrısını belkide hayatımızın merkezine almamız gerekiyor. Son olarak diyeceğim şudur: Hayat bir yarış değil,duruştur vesselam.