Müdür: Advait Chandan
yazar: Atul Kulkarni (Hint uyarlaması)
Oyuncu kadrosu: Aamir Khan, Kareena Kapoor Khan, Mona Singh, Naga Chaitanya Akkineni
mirası Forrest Gump (1994), filmin en popüler dizilerinden birinde yer almaktadır. Alabama’dan farklı yeteneklere sahip bir budala olan kahraman (Tom Hanks), bir sabah koşmaya başlar. Ve durmuyor. Aylarca ülkesini boydan boya yönetiyor. Yol boyunca, insanlar onu fark etmeye başlar. Neden kaçtığını merak ediyorlar: Kadın hakları için mi? Ya iklim değişikliği? Yoksa yoksulluk mu? Dünya barışı belki? Muhabirler, aktivistler ve halk, davalarını ona bağlıyor. Büyük bir tartışma kaynağı haline gelir. Diğer koşucular ona katılır; Bir kişi kısa süre sonra bir gruba dönüşür. Bir gün aniden durur. “Yorgunum,” diye mırıldanıyor. Sözleri herkesi şaşırttı: Üç yıllık bir maratondan sonra söylemesi gereken tek şey bu mu? Geri yürüyor. Aynen öyle, bitti. Birçok yönden, bu an kehanet olacak şekilde tasarlandı. Buydu Forrest Gump, film, daha derin anlamlara direnmeye çalışıyor. Sanki gelecek yıllarda beni nasıl okumayı seçerseniz seçin, ben sadece kaderin rastgeleliği hakkında bir masalım. Bu apolitik duruş, özellikle küçük kasaba Amerikan değerlerinin bir anıtı haline gelen bir hikaye açısından kurnaz hissettirdi.
Bu dizi gerçekleştiğinde Laal Singh Chaddha – yönetmen Advait Chandan’ın iç açıcı Hintçe yeniden çevrimi Forrest Gump – farklı hissettiriyor. “Yorgunum” daha derin anlamlar davet ediyor. Hindu-Müslüman çatışmasıyla tanımlanan bir ülkenin hayal gücünü yakalayan, habersiz bir Sih kahramanı olarak, hikayesi eski okul demokrasisinin bir anıtı haline gelir. Laal Singh Chaddha (Aamir Khan), Pakistan ve Jammu-Keşmir ile sınırlarını paylaşan Pathankot kasabası yakınlarında büyür. Yarı Katolik bir kız olan Rupa D’Souza’ya (Kareena Kapoor Khan) aşık olur. Hint Ordusuna katılır ve Balaraju Bodi (Naga Chaitanya) adında bir Haydarabadi adamla en iyi arkadaş olur. Hepsinden önemlisi, sadece kendi yaralı meslektaşlarını değil, aynı zamanda bir ‘düşman’ı da kurtararak bir savaş kahramanı olur. Bu, yerleşik muhafazakarlığı aşan dokunuştur. Forrest Gump: Teğmen Dan, Chaddha’nın idealizmi tarafından yeni bir yaşam süresi verilen muhtemelen Pakistanlı bir savaşçı olan Mohammad’dır (Manav Vij). Başka bir deyişle, Laal Singh Chaddha, hem kelimenin tam anlamıyla hem de mecazi olarak Hindistan’ın dört bir köşesine ve ötesine koşuyor. Ve o – işgal ettiği film gibi – sınırlar ya da sınırlar tarafından değil, çıkmaz sokaklarla durdurulur.
Atul Kulkarni’nin yazısı – ve onun tercüme anlayışı – Chaddha’nın salt varlığının politik olduğunu öne sürmeyi başarıyor. Annesinin onu çocukken içeride tutmak için toplumsal şiddeti “sıtma” olarak şekerle kaplamasına dayanan saf din okuması politiktir. Tema şarkısı ‘Kahani’nin sözlerine yansıyan bir okuma: Ya isko na samajhna merhaba samajhdari hai? (“Yoksa cehalette bilgelik var mıdır?”). Politik olma isteksizliği – ve sadece olma arzusu – bile politiktir. Gump’ın kahramanlığı, ulusal kimliğinin bir uzantısıydı: Amerikalı olun ve başarı sizi bulacaktır. Ancak Chaddha’nın kahramanlığı, kültürel kimliğinin bir suçlamasıdır: İnsan olun ve tarih sizi hatırlayacaktır.
Arka plandaki işaretler daha çok Hint paskalya yumurtaları – Acil Durumun sona erdiğini bildiren bir radyo; küçük Chaddha’nın gelecekteki bir süperstarı etkileyen dans hareketleri; 1983 Dünya Kupası finali ve 1994 Kainat Güzeli yarışmasının yayını; 1990 Ayodhya Rath Yatra; ünlü bir iç giyim firmasının kuruluş hikayesi; tartışmalı Milind Soman-Madhu Sapre fotoğrafı yayıldı; Swachh Bharat kampanyası. Belki AR Rahman gibi biriyle ve ünlü bir parçayla John Lennon tarzı bir an bekliyordum ama gerisini hayal gücüm halletti. Ancak nihayetinde Hindistan’ın barış ve insanlıkla olan sorunlu ilişkisini ortaya çıkaran ön planda olan olaylardır. Laal, Blue Star Operasyonu sırasında Amritsar’dadır ve 1984’teki Sih karşıtı ayaklanmalar sırasında Delhi’de annesiyle birlikte tuzağa düşer. Bir savaşta savaşırken trajedi onu vurur (görünür bir şekilde Kargil Savaşı’ndan esinlenmiştir). Rupa’nın parça, doksanların Bollywood-Dubai bağlantısının bir sembolü olan Monica Bedi-Abu Salem ittifakına dayanmaktadır (ki bu, kredisine göre, Tendulkar’ın adının geçmesine direnmektedir). Şarika Fırtına). 2008 Mumbai saldırıları – ve Ajmal Kasab’ın imajı – Laal’ın arkadaşı ve iş ortağı Mohammad’ın ‘temizlenmesinde’ rol oynuyor.
Ayrıca Okuyun: Laal Singh Chaddha’da Aamir Khan, Forrest Gump’tan Daha Bay Bean’dir
Laal’ın Mohammad ile olan bağının asil-Hintli-Pakistanlı-kendinden-kurtarır klişesini yinelediği iddia edilebilir. Biraz da dikkatsizce yazılmış: Muhammed Hindistan’da ne kadar çok zaman geçirirse, kendi ülkesinin ona aşıladığı nefrete o kadar acır. Ama bu aynı zamanda filmin gidişatına bağlanan tersinin de geçerli olduğunu hatırlatan bir şey olarak da okunabilir. PKK(organize) dinin yararsızlığı hakkında tarz bir yorum. Kitabın başındaki kitap uzunluğundaki sorumluluk reddi beyanı Laal Singh Chaddha ve 2002 Gujarat isyanları (veya 2014 sonrası herhangi bir çatışma) hakkındaki radyo sessizliği, yalnızca filmin mesajının kanıtı olarak hizmet ediyor. Hükümetler değişiyor, ancak ironi devam ediyor. Bir ulusun toplu masumiyet kaybını iletmek için hâlâ bir uzaylı ya da dezavantajlı bir zekaya sahip bir yetişkin gerekiyor. Süre PKK (2014) içinde bulunduğumuz anın gerçekliğine bir ayna tutar, Laal Singh Chaddha göründüğünden daha yakın olan anlarda dikiz aynasına bakar.
Yapımcı Aamir Khan, tanınması için krediyi hak ediyor Forrest Gump yeniden yapılmak yerine reforme edilmesi için yalvaran bir film olarak. Ve Advait Chandan’ı desteklediği için (gizli Süperstar, 2017), Rajkumar Hirani’nin anlatı manipülasyonu ve Anurag Basu’nun görsel yeteneği ile kutsanmış bir yönetmen. Bu ilginç montajlar ve iyi yerleştirilmiş seslendirmeler, müzik için doğal bir hisle iyi gider. Pritam’ın film müziği, ana karakterin siyah-beyaz duygularını yansıtan tekerleme sadeliği ve düşündürücü baladlar arasında gidip geliyor. Ama aksine Forrest GumpHanks tarafından acımasızca kurtarılan bu film, aktör Aamir Khan’a rağmen – ve onun yüzünden değil – işliyor. Ahmed İbn Ömer genç Laal olarak dikkat çekicidir, ancak performansı aşağıdakiler tarafından neredeyse bozulur.
Ayrıca Okuyun: Aamir Khan Mükemmelliğe İnanmadığını Söylüyor’
Khan, Laal Singh Chaddha’yı kimseyi gücendirmemek için garip bir şekilde oynuyor: Sih topluluğu değil, farklı yeteneklere sahip olanlar, otistikler değil, Kızılderililer değil, geniş gözlü ve sarkık kulaklı dünya dışı varlıklar bile değil. Performansı aşırı, her şeyin bir parodisi gibi ve aynı anda hiçbir şey. Konuşurken bu tuhaf uğultuyu yapıyor, bu temelde bir öğretmenin bir bebekle (veya onun durumunda seyirciyle) etkileşime girmesine benziyor. Özellikle Rupa ve Mohammad’ın olduğu, Chaddha’nın karmaşık olmayan sessizliğinin onların iç seslerine karşı bir panzehir haline geldiği sahnelerde, davrandığından daha iyi tepki veriyor. Rupa’nın rüyalar (showbiz) ve karanlığın (yeraltı dünyası) kesiştiği noktada yer alması hoşuma gidiyor. Sonuç olarak, karakterin seçim şansı olmadığında bile failliği var – bu da Laal Singh Chaddha’yı daha az erkek kurtarıcı ve daha çok umutsuz bir ruh eşi gibi gösteriyor. Kareena Kapoor Khan rolü abartmıyor. Rupa’yı – Laal’ın tam aksine – tarih yazmak için o kadar umutsuz ki, onun tarafından tüketilen biri olarak oynuyor. Aşk yoluyla yaşam kavramına rastlar; yaşam boyunca aşk kavramına rastlar. Bir tren istasyonunda sürüklenen ve Laal Singh Chadha’nın ayaklarına inen bir tüyün açılış çekimi, yolculuğunu bir şekilde tanımlar: Rupa, tüy olduğunu düşünen esintidir.
Hintçe büyük ekran deneyiminden zevk almayalı uzun zaman oldu. Laal Singh Chaddha. Çoğu, filmin aklın kalple evliliğine bağlı. Düşünme genellikle bir duygu biçimine dönüşür. Yazı genellikle kişisel olana ulaşmak için politik olanda bir tünel kazar ve yeni bağlamı bulan da bu masalsı boyuttur. İçinde Forrest Gump, bir mazlumun kazayla hayatta kazanma yolculuğu, sağlıksız başa çıkma mekanizmalarına bir övgü olarak sahnelenir – burada kalp kırıklığının kederi, büyüklük ve şöhretin temel taşı haline gelir. Fakat Laal Singh Chaddha‘ın duygusallığı kusursuz bir şekilde kucaklaması, bu yolculuğu daha temelli bir metafora dönüştürüyor: En görünmez insanlar bile sonunda bir anlam ifade ediyor ve hayatta kalma arayışlarında birini şekillendiriyor. En sıradanımız bile zamanın ön camına bir çentik koydu. Sonuçta, hayat sadece başka planlar yapmakla meşgul olanların ya da sadece canları istediği için koşanların başına gelebilir.