Osmanlı estetiğinde klasik romantik bireşimi: Süleyman Seyyid
Özet
Osmanlı'da Batı tarzı resmin benimsenmesinde orduyu modernleştirme çabaları sonucunda kurulan askeri okulların etkisi büyüktür. 1773 yılında kurulan Mühendishane-i Bahrî Hümayun, 1795 yılında kurulan Mühendishane-i Berrî-i Hümayun ve 1834 yılında kurulan Mekteb-i Harbiye gibi okullarda resim dersleri verilmeye başlanır.Bu okullardaki resim dersleri, teknik anlamda Batılılaşmak isteyen Osmanlı Devleti'ne denk düşen bir öğretim programına sahiptir. Buna paralel olarak, eğitim amacıyla yurt dışına öğrenciler yollanır. Yurt dışına gönderilen ilk ressamlar arasında, Ferik İbrahim Paşa, Hüsnü Yusuf Bey gibi isimler yer alır. İkinci dönem Fransa'ya resim eğitimine giden sanatçılar Osman Hamdi, Şeker Ahmed Paşa ve Süleyman Seyyid'dir. 19. yüzyıl Osmanlı resim sanatında natürmortları ile ün kazanmış bir ressam olan Süleyman Seyyid, doğal olanı doğallıktan çık artmamaya özen göstermiştir. Kompozisyonlarının geneline hakim olan sadelik doğayı severek gözlemlediğinin göstergesidir. Yalın şeylerin saf güzelliğini keşfeden bir göze sahiptir. Süleyman Seyyid'in kuvvetli gözlemi, onu düşsel görüntüler yerine görüneni betimlemeye sevk eder. Kullandığı parlak ışık ve yumuşak tonlar ile sanatçı gözlemlediği gerçeğe duygusallık katmıştır.