Ordu'nun Şehrengizleri
1934 Ordu Düz Mahallede eski taştan yapma tek katlı bir evde doğan Dursun Karaçuka, Ordu futbol tarihinde Millet Düzü’nde futbol oynayan unutulmaz futbolcuları izleyerek büyüdü, onlardan çok şey öğrenip ayni Millet Düzünde futbol oynayanlar arasına 12 yaşında karıştı. Her mevkide futbol oynayıp başarılı oldu. Gençler Yurdu, Ocak Kulübü, İdman Yurdu, Sivas Demirspor ve Almanya Berlin Türk gücü kulübünde futbol oynadı. Eskinin unutulmaz futbolcularından. Şimdi ‘Hacı Dursun dede’ olan Dursun Karaçuka ile, geçmişi canlandıran Ordu futbol tarihine ışık tutan güzel bir sohbeti evinde torunlarının yanında yaptım.
Millet Düzü’nde futbol oynayan eski toprak Dursun Karaçuka ile torunları.
Geçmişi konuşmaktan pek hoşlanmayan Dursun amcaya rahmetli babamdan bahsedince kıramadı ve anlatmaya başladı;
“Babanla Çarşamba’ya bir defasında bende gittim. Orada orman ihalesi almıştı. Beni de götürmek isteyince kıramadım. Ordu’nun sevilen kişilerindendi ona hayır demek yakışık almazdı. Benim Babam sıvacı Osman usta. Alucra’dan Ordu’ya ilk gelenlerden. Kavaklıdere köyünden gelip; Ordu’da Dededen kalma meslek olan inşaat ustalığını yapmış. Ordu Düz mahallede kendi yaptığı tek katlı taş evde ailesi ile yaşantısına devam etmiş. Ordu’da ustalığı ile tanındıkça evler yapıp iyi kazanmaya başlamış. Evlenip iki oğlu olmuş. Sünnet sırasında kardeşim yanlış müdahale yüzünden kan kaybından ölünce tüm ilgisi ve sevgisini bana gösterdiği için ben rahat büyüdüm. Kavgacı hareketli bir çocukluk dönemi geçirdim.
1945 Mahalle arkadaşlarıyla. Gargo Kamil-Kasap Halil-Böcük Mustafa ve Keme Dursun.
Yiğit lakapsız olmaz. Üstlendiğim her görevi başarıyla yerine getiriyordum. Çocukluğum Düz Mahallede geçti. Hemen evimizin yanında bulunan Millet Düzünde arkadaşlarımla futbol maçlarını izliyordum. Mahalle Arkadaşlarım Yakup Çiftçi, Ömer Ateş, Halil Ateş ve diğer çocuklarla büyük abilerin kenara kaçan toplarını topluyorduk. Futbolculuğa o yıllarda heves etmeye başladım.”
Millet Düzü’nde futbola başlıyor
Sağ eliyle beyazlamış sakallarını düzeltti ve anlatmaya devam etti;
“Ramazan ağzım oruç, sana rüya gibi gelecek anlattıklarım, bende inanamıyorum, seksen sene öncesini hatırlamak kolay mı? Ordu yarı yarıya boştu. Her tarafta harman vardı, futbol oynamak için yer çoktu. Millet Düzünde bayramlar ve büyük abilerin maçları olurdu. Seyircilerin bağrışmaları bize kadar gelirdi. Sesleri duyar maç izlemeye koşardık. Her takımın taraftarları vardı ve tezahürat yaparlardı.
Bizde arkadaşlarla kendi aramızda futbol oynuyorduk. Futbol oynamak için top niyetine her şeyi kullanıyorduk. Hayvanın sidik torbasının dışına ip sarıp, yamalıkları sarıp top haline getirip oynadığımız çok oldu. İlkokulu ismet Paşa, Cumhuriyet ilkokulu ve 19 Eylül’de okudum. Büyüdükçe, güçlendikçe büyükler arasında oynamaya başladım. On iki, on üç yaşımda Gençlik kulübü bünyesinde futbola başlayıp hep bende oynayayım seyirciler bana da tezahürat yapsın dediğim Millet Düzünün sert zemininde futbol oynamaya başladım. Yaşıma göre akranlarımdan daha iriydim. Güçlü bir fiziğim vardı, sert zemine çekinmeden atlıyor, gelen topları yakalamak için her şeyi yapıyordum. Kaleci olarak başlamış olmama rağmen kaleyi Necip Ergen’e teslim edip çoğu zaman ilerde oynuyor gol atmak ve attırmamak için mücadele ediyordum.
1948-Giresun Güneş spor ile Gençlik Kulübü 1-1 berabere kaldığımız maç. Baştan ikinci kaleci formasıyla Dursun Karaçuka.
Herkesin bir lakabı vardı
Çoğu bu gün hayatta olmayan güzel insanlarla birlikte futbol oynadım. Hemen hepsinin de lakabı vardı. İlk aklıma gelenler; Frederik Selahattin-Panik Mustafa- Leblebi Nizam-Abbas Furtun-Kamil Kargı-Hamamcı Tahsin-Kara Ali-Gargo Tahsin-Eşşekçi Kemal Nato Ekrem-Sarvan İbrahim. Futbolumla kendimi kabul ettirdim. Lakap takmak modaydı hiç hoşlanmasam, kabul etmesem de kızdırmak için Keme Dursun diyorlardı.
1954. Kupa maçlarında Karadeniz gücünü 3-1 yenen Ocak kulübü. Sol başta Gelincik Yılmaz-Yalçın Ergen-Necdet Tomakin-İstanbullu-Keme Dursun-İstanbullu- Cimit Ömer-Şevket Görez-?-Kaleci Necip Ergen, altta oturan Fahrettin Köksal.
Kaleci Bebek Alileri, Rum Harisleri, Öcü kaptanları hayranlıkla seyrederek büyüdük. Haris’in kardeşi bizim arkadaşımızdı. Düz mahallede hep tek katlı evler vardı. Geçim zordu, fakirlik vardı, ama açlık yoktu. Bir evde pişen yemek diğer eve kokmuştur diye gönderilirdi.
Sağ başta sivil kıyafetliler. Orhan Yaraş, Dr. Abdurrahman Gencel. Sağ başta Kara Ali-Abbas Furtun. Altta top tutan Dursun Karaçuka.
1946 Gençlik kulübü. Oturmuş top elinde Dursun Karaçuka tam arkasında Necip Ergen.
Takım yoktu. Ayakkabılar derme çatmaydı, tam takım forma bile bulamıyor uygun renklerle sahaya çıkıyorduk. Komşu iller ve ilçelerle müsabaka yapmak için her hafta zor şartlarla maç yapmaya gidiyorduk.
Deplasmanlarda rakip takım seyircileri çok küfür ediyorlardı. Bir Rize deplasmanında Kanca Fuat ve iyi kalecilik yapan Necip Ergen’e seyirci çok küfür ettiler bende çok kızdım. Ayni takım Ordu’ya gelince çok sert oynamaya başladım hakemde taraflı davranınca bir anlık sinirle hakeme saldırıp yapmamam gerekeni yaptım vurdum. O maçtan sonra ömür boyu futboldan men cezası aldım. Askere gittim. Askerden dönünce Koçboynuzu yolunda nakliyecilik yapan kamyonlarda çalıştım.
İdmanyurdu-Ocak kulübü.1954. Soldan sağa. Rahmi Odabaş-Güner Çebi-Hasan Akınoğlu-Dikran-Uğur Gürsoy-oke Kadir(Erdal)-Mustafa Erkenci-?-Gargo Tahsin-Alabut Talat-Saka İhsan(Katırcıoğlu)-Hacıveci Celal-Azmi Bedir-Oktay Arıkan-Alano Murat. Oturanlar: Motor Engin-Necip Ergen-Vedat Karlıbel-Necip Cemal Gökalp-Terzi Fikri- Keme Dursun-Haluk Uzman-Kenan Poyraz-Kovboy Talat.
1952. Gençlik kulübü- Ocak kulübü birlikte. Oturan Şapkalı Dursun Karaçuka.
Sol başta Kara Ali.
Alabut Telat Tercan-Kovboy Telat-Güner Çebi-Berat Çiçek-Dikran-Keme Dursun-Bedir-Oturanlar. Necip Cemal-Necip Ergen-Motor Engin-Fikri Altuntaş.
Önce Sivas, sonra Almanya
Uğur Kefeli’nin babası Nizam Kefeli Bölge müdürüydü bu günkü stadyumun olduğu yeri 57.000 liraya Doktordan satın aldı. İnşaat başladı. Yeni stad yapılıyordu. Bir idman sırasında Sivas Demirspor’a futbolcu seçmeye gelen yöneticiler beni beğendiler. Cezalı olduğumu öğrenmelerine rağmen, farklı isim ve lisansla transfer ettiler. Dört sene orada oynadım.
Sivas Demirspor. Baştan beşinci Dursun Karaçuka.
Sivas Demirspor sol başta oturan.
Sivas Demirspor’da başarılıydım, seviliyordum ama hem gurbetçilik hem de bekârlık zordu Ordu’ya dönüp evlendim. Bölgeye işe girdim. Dört yıl çalıştım. Kara Ali müdür olunca bir imkân doğdu Almanya’ya gittim. Almanya’da futbolcu olduğumu öğrenen Türk arkadaşlar beni de takıma aldılar. Takımımızın ismi Berlin Türk Gücü idi Kaptanımız Eski Beşiktaşlı Tuncay Demirtaş’tı.”
Dursun amca o arada elime Almanya’da çıkartılan bir mecmua tutuşturdu. Derginin15. Sayfası Berlin Türk gücü takımının başarılarından bahsediyordu. İki de fotoğraf vardı.
1965-66-67 yıllarında Almanya’da turnuvalarda fırtına gibi esen Yunan takımını 5-3 yenip birinci olan Berlin Türk Spor kulübü. Sol başta oturan kaleci Dursun Karaçuka.
Sonra da anlatmaya kaldığı yerden devam etti;
“49 sene Almanya da kaldım. Dört kız, üç oğlan Yedi çocuğum oldu. Emekli olup Orduya döndüm. Eşim Çocuklarım ve on dört torunumla birlikte Düz mahalledeki evimde yaşıyorum.”
Evinden Camiye giden, dalgalanıp durulan geçmişin hızlı futbolcusu Dursun Amca; “Geçmiş dünde kaldı, ben senelerin muhasebesini yapmıyorum, iyi kötü günlerimiz oldu. Şimdi çocuklarımın ve torunlarımın geleceğini düşünüyorum, zaman kötü eski dostluklar yok. Hiç ölmeyecek gibi bu dünya için yarın ölecekmiş gibi öbür dünya için çalışmalıyız. Hatalarımızdan ders almalıyız, kalp kırmamalıyız. Hayat bir yarış bu yarışta düşene acımıyorlar” diyerek sohbetimizi tamamladı.
Millet Düzü’nde futbol oynamış, bizlerin ancak fotoğraflarda gördüğü, ebediyete intikal etmiş büyüklerimizle arkadaşlık yapmış efsane bir isimle sohbet etmiş olmanın huzuru ile ellerinden öpüp veda ettim.
Saygı ve sevgiler sunuyorum Dursun Amca.