And (Ömer Seyfettin)a geldiler. Titriyordum. Sopalı amcalar yetiştiler. Köpek kaçtı… Mıstık’ı evine götürdüler. Ben de koşa koşa eve geldim, olanları anlattım.
Ertesi gün Mistik okula gelmemişti. Sonraki günler yine gelmedi. Her gün görürüm ümidi ile okula gidiyordu… Bir gün işittik ki Mistik Ölmüş.
Şimdi, ne zaman onun adı anılsa ya da elimdeki çizik aklıma gelse, farkında olmayarak sol elimin şahadet parmağına bakarım. Bu küçük yara İzi bence mukaddestir. Andı için ölen, hayatını mahveden kahraman kan kardeşimin sıcak dudaklarını hisseder, beni kurtarmak için o kendisinden büyük kudurmuş köpekle pençeleşen aslan ve yiğit hayalini görürüm.