En İlkel Bitkiler Algler
Tatlı, acı ve tuzlu sularda geniş yayılım alanlarına sahip olan algler ( su yosunları) genellikle ada ülkelerinde ve Uzak Doğu’da besin olarak kullanılmaları nedeniyle zamanımıza kadar artan bir ilgi ile gözlenmişlerdir.
Alglerin tek hücreleri olduğu gibi, Antarktik’te yaşayan metrelerce uzunluğunda ve ağırlıkları 100 kiloyu bulan türleri de vardır.
Alglerin makroskopik yapıda olanları çoğunlukla denizlerde yaşamaktadır. Dağılımları suların yapısına ve iklimlere göre farklılık göstermektedir. Örneğin, boyu 300 metreye kadar yaklaşan dev kahverengi alglerden Macrocystis Pryphaera, 1 ila 3 metre boyunda olan Laminaraia, 50 santimetre boyunda olan Fucus ve Ascopbyllum gibi cinslerin türleri Akdeniz’de bulunmaktadır. Akdeniz ve sıcak denizlerde gelişen bazı algler de Atlantik Okyanusu’nda da gelişme olanağı bulmaktadır. Alglerin gelişme ve yaşmalarına etki eden ortam koşulları, onların verimliklerini de etkilemektedir. Balık ve benzeri hayvanların sulardaki yaşamları ve beslenmelerinde birincil ürünü oluşturan mikroskopik algler de aynı koşullara bağlı olarak, ya aşırı çoğalmakta ya da yaşama olanağı bulmamaktadırlar.
Alglerin Genel Özellikleri
Algler görünüşleri açısından değişik biçimleri sergileyen organizmalar olarak bilinmektedirler. Tek hücreli olabildikleri gibi koloniler de oluşturabilmektedirler, ipliksi çimlerden hücre tabaklarından oluşmuş talluslu yapılara kadar birçok değişik formada bulunabilirler. Algler en ilkel yapı olan tek hücreli organizasyondan kolonial duruma geçişte, bireylerde gerçekleşen hücre bölünmeleri sonucunda yavrular jelatinimsi yapıda bir özdek ile çevrilir. Böylece ya dörtlü ya da çok sayıda alg yavruları oluşmaktadır. Eğer yenilenen yenilenen bölünmelerde yavru hücreler ayrılmaz ise ortaya ipliksi yapıda birçok alg yavrusu da çıkabilir. Daha sonra, yansal sürgün ve çok sıralı hücre tabakaları ile birlikte, sabit bir çeper yasına rastlanır. Alglerin evrim ile sürücü kısım ile dik yükselen ipliksi yapılara ve en sonunda karışık dallı yassı, yuvarlak ve değişik tiplerde tallus adı verilen formları ile karşılaşılabilinir.
Algler Nasıl Ürerler
Algler soylarının devamını sürdürebilmek için kendi bezelerini oluşturmaları gerekir. Tüm canlılar gibi üremek zorunda olan algler, vejetatif üreme, eşeyli ürem ve eşeysiz üreme olarak üreme tipleri görülür.
Vejatatif Üreme : Alglerde en yaygın olarak görülen üreme türüdür. Su biyomunun etkili olduğu yaşam alanlarında en çok görülen vejatatif üreme, algler arasında diğer üreme türleri arasında en avantajlı üreme çeşididir.
Eşeyli Üreme : Alglerde eşeyli üreme genellikle aynı organizmaya sahip iki cinsin, plazma ve çekirdeklerini birleştirmesi sonucunda meydan gelir. Bu durum çok basit olarak morfolojik yapıları aynı iki gametin birleşmesi ile olmaktadır.
Eşeysiz Üreme : Alglerin en ilkel gruplarında görülen bir üreme çeşididir.
bu üreme türü çok değişik formlarda karşımıza çıkmaktadır. Alg hücrelerinin bazı kısımlarının farklılaşarak ana hücreye benzer bir duruma gelir. Bunlar ana hücre içerisinde ya tek olarak kalır ya da farklılaşarak ana hücreye benzer bir hal alır.
Alglerin Sistematiği
İlkel bitki grupları arasında kabul edilen algler, sınıflandırılmaları esnasında önceleri n belirli özellikler doğrultusunda ele alınırken, günümüzde elen alındığı şekline ek olarak morfolojik, sitolojik, ekolojik, fizyolojik ve kimyasal yapı özellikleri de dikkate alınarak yapılmaktadır.
Genelde geçerli olan sınıflandırma sisteminde Çiçeksiz Bitkiler ( Sporlu bitkiler ) kolu algler yedir bölüme sıyrılırken, Cyanaphyta bölümü ise 160 kadar cinsi ile ve 1500 adet tür içermektedir.