KENDİNİ SEVMEKLE BAŞLAR HER ŞEY
Yaşam mucizedir ve her şey bizim elimizdedir. Yaşamı daha güzel yaşamak da, depresyon içinde dibe vurarak yaşamak da. Düşünce şeklimizi ya da diğer bir ifade ile, olaylara bakış açımızı değiştirdiğimiz zaman, yaşamımızı olumlu ya da olumsuz etkileyebilecek mucizeleri de hayatımıza davet etmiş oluruz.
Bilinçaltımız aracılığıyla herkesle ilişkide olduğumuz için sandığımızdan çok daha büyük ve özel bir gücümüz var aslında, sadece farkında değiliz. Günlük yaşamda karşılaştığımız değersizlik, isyan etme ya da ilişkilerimizde hissettiğimiz acılar, kuruntular gibi sebeplerle ana yoldan çıkıp tali yollara giriyor, bizi büyütecek olayları, sorun olarak görüyoruz. Karşılaştığımız olayları, yaşamda bizi tökezleten taşlar gibi görürsek ve neden başımıza geldiğini fark ederek dersimizi alıp, enerjimizi bozmadan yola devam edersek, acıyı da fırsata dönüştürebiliriz. Çevremizde kanser olan bir çok insanın, iyileşme sürecinde ve sonrasında kendine daha fazla vakit ayırdığını, kendisiyle daha çok ilgilendiğini, en önemlisi kendine daha çok değer vermeye başladığını fark etmişizdir. Peki kendimizi sevmemiz, değer vermemiz için mutlaka hasta olmamız mı lazım? Burada da en büyük engelimiz yine kendimiziz, bizi sınırlayan zihnimiz, yapamam dediğimiz, korktuğumuz şeyler…
Oysa Tanrı bizi yaratırken içimize kendi varlığından koymuş, “size şah damarınızdan daha yakınım” demiş. Bizler, çok değerli ve güçlüyüz. Yeter ki kendimizi sevelim, kendimizle ilgilenelim. Çocuğumuzla nasıl özenle ilgileniyorsak, vitamin alması, sağlıklı beslenmesi, sosyal olması için kafa yoruyorsak kendimiz için de aynı şeyleri yapalım. İnsan sevdiği kişiyi yere göğe koymazmış, soralım kendimize, kendimiz için böyle bir şey yapıyor muyuz? İçimize dönüp güçlerimizi kullanmaya başlıyor muyuz? Mesela, yaşadığımız şeylerin sorumluluğunu üstlenip, kendi kararlarımızı verebiliyor muyuz? Yoksa belli kuralların çevresinde mi yaşıyoruz? Ebeveynlerimizin olmak istedikleri meslek sahibi olamadıkları için mi bulunduğumuz ve içinde mutlu hissetmediğimiz mesleği seçtik, ya da üniversite sınavında yüksek puan aldık diye mi, faturaları ödemek ve hayatımızı idame ettirmek için mi her gün ayrılmayı düşündüğümüz ya da emekli olmanın hayalini kurduğumuz, severek gitmediğimiz işte çalışıyoruz? Arkadaşlarımız, patronlarımız, kardeşlerimiz de dahil olmak üzere, zaman zaman herkes üstümüze üstümüze mi geliyor, her şey bize karşı gibi mi hissediyoruz? Yoksa kendi ruhumuzu besleyerek giydiğimiz kıyafetler bizi mi yansıtıyor, evimizdeki bir tabloya bakınca yaşlandığımız zaman oturacağımız yeşillikler içindeki huzur veren evi mi görüyoruz?
Bizi korkutan, sınırlayan, eleştiren, yapamazsın diyen, sevmeyen kişinin aslından KENDİMİZ olduğunu bir fark etsek… Kendimizi sevdikçe, şefkat gösterdikçe, ruhumuzu besledikçe, kararlarımızı kendimiz verdikçe olayların yoluna girmeye başladığını, huzurlu hissedeceğimizi, daha çok kahkaha atacağımızı, sabahları daha enerjik kalkacağımızı görmeye başlar mıyız acaba? Ruhunuzla ilişki kurmak için denemeye var mısınız çocukken size iyi gelen şeylerle işe başlamaya? Resim mi, müzik mi, dans mı, etamin mi, satranç mı, yüzme mi? Kim bilir belki de sevdiğiniz ve size iyi gelecek olan bir şeye başlamanız, çok sevdiğiniz işe, eşe, eve, arabaya sahip olmanız için tamamlanması gereken yapbozun bir parçasıdır.
İlknur KAYA TURAN
Ekonomist, Profesyonel Koç