Gerçekten,bir tane mi 8 Mart ?
Çocukken sokakta oynamaya bayılırdım,sabahtan akşama kadar.Sabah evcilik,öğlen oyuncak bebeklere elbise dikmek,akşamüstü bisiklet sürmek.Böyle seneler geçti ve bir sene geldi ki,aksamüstü bisiklet süremez oldum,o rüzgar yüzüme öyle güzel vurmadı artık.Çünkü yaşlı başlı tonton dedelerin pis bakışlarını üzerimde hissetmek istemedim. Küçükken 14 tane elbisem vardı,her gün giyerdim.Şu an bir tane var ve bilin bakalım senenin hangi günü giyebiliyorum?Kadınlar günü.Değil.Hiçbir gün ben o elbiseyi üzerime rahat rahat geçiremiyorum.Mutlu olmak icin en sevdiğin elbiseni giymek ve hayatının kalanında mutsuz olmamak icin sürekli tetikte olmak.Ben ne anladim şimdi bu işten?Arkadaşlarimla ettiğim sohbetten zevk alabildim mi bakışlardan kendimi korumaya çalışırken? Hadi benim tek derdim etek olsun,bisiklet süremeyeyim.Benim bu sikayet ettiklerim ,çoğu kız için nimet.Benim bu belki şımarıkça gelen isteklerim benim en doğal haklarım.h
Hayati erkekler tarafindan cehenneme çevrilmiş cok kız tanıdım.Şimdiye kadar cok fazla tacize sahit oldum.Ve sesimi cikaramadim,bana da bir şey olmasin diye.Bu saatlerce anlatılsa yine de bitmez.Bu yüzden tek bir gün farketmeyin bizi,her gün saygı duyun bizim size duyduğumuz gibi.