Betonun suya dokunduğu kesit, kentin sınırı.
Geçtiğimiz onyılda Antroposen çağı, yani insan medeniyetinin ayak izinin iklimi ve bir bütün olarak dünyayı etkilemekte olduğu bir dönemde yaşıyor olmamız üzerine çok sayıda tartışma oldu. Buna bir başka yandan bakacak olursak bu insan tasarımının gezegen üzerinde önemli izler bıraktığı, karbon tüketimciliği kültürünün aslen sadece bir yüzyıllık olan kendi jeolojik çağına dönüştüğü bir dönemdeyiz.
Mark Fisher bir söyleşide şunu söylüyor(du): “Dünyanın sonunu hayal etmenin kapitalizmin sonunu hayal etmekten daha kolay olduğunu söylemek yalnızca bir alternatifin ortaya çıkmasının ihtimal dışı olduğunu düşündüğümüzü beyan etmek değil, kapitalizm dışı bir dünyanın neye benzeyeceğini tahayyül edemeyeceğimiz anlamına da gelir.
Mimari tasarım eğitiminde “proje stüdyosu” tasarlama ediminin, çoklu üretim ve tartışma ortamının ana izleğidir.
Mimarsız mimarlık, öncelikle mimar-öznenin baskın erk olarak görülmesinden ziyade, “çoklu” aktörlerle araştırılacak alternatif üretimlerin önünü açabilir.
I. M. Pei geçtiğimiz günlerde 102 yaşında öldü. Ardında bıraktığı onlarca projeden en bilineni, en tartışmalı olanı: Louvre Müzesi’ne eklediği cam piramit.
Herkesin bildiği gibi kamu müzeleri bürokrasiye bağlıdır. Yönetiminde görece bir süreklilik olsa da, kadrolaşma atamalarla gerçekleşir. Bağımsız bir yürütme organı, küratoryel yapıları yoktur.
Hayatın her alanında hangi amaçla ve nasıl mimarlık yaptığımızı, mimarlık eğitimine nasıl dahil olduğumuzu belirleyen bağlamın farkındalığıyla hepimize gerçek, samimi, çarpıcı, ajite işler kılma cüreti dilerim.
Yapılandırıcı eğitim görüşüne göre “bilgi”, kişinin kentle, mekanla, malzeme ve diğer bireylerle kurduğu diyalog veya ilişkiler aracılığıyla oluşturuluyor.
Olan biteni anlamak, ne düşündüğümü ve hissettiğimi çözmek, Notre Dame özelindeyse bir kaybın yasını tutmak için zamana ihtiyacım var.
Bir şeyler yaptıklarında tasarımcıların uyguladıkları zeka, kullanıcılara geri yansıtılır ki kullanıcılar bu şeylerle etkileşime geçtiklerinde tasarımcıların onların yapmalarını istedikleri şeyi yapsınlar.
Arazi gezisini herhangi bir kültürel geziden ayıran ve daha yoğun bir odaklanma ve algı açıklığını mümkün kılan şey, geziyi öncesi ve sonrasındaki süreçlere de sıkı sıkıya bağlayan tasarım projesidir.
Diyarbakır’da deneyimlediğimiz “yürür-çizer” atölyesi de pek tabii bu risklerden tamamıyla azade değildi. Fakat bu riskleri dikkate aldığını düşündüren özellikleri de barındırıyordu. 30 civarı katılımcısının yer yer birleşerek yer yer ise dağılarak tatbik ettiği bir yöntem olması, bir diğer deyişle ufkunu bireyci bir deneyimle sınırlamaktansa belirli bir kitleselliği mümkün kılması bu anlamda not edilmeli.