“Mm, bundan daha fazlası…”
Ludger, gerçek adını söylemek üzereyken Hans’ın sözünü kesti.
“Şimdi benim adım Ludger. Bana Ludger Chelysie deyin.”
“Ludger Chelysie mi dedin? Ah. Düşünsene, bana mektubu gönderirken sen de bu ismi kullanmıştın. Ne oldu? Neden benimle buluşmamız gereken başkentte buluşmadın? “
“Uzun bir açıklama. Bundan daha fazlası…”
Ludger, Hans’a bakarken başını salladı.
“Ne kadar zaman geçerse geçsin hala kazalara neden oluyorsun, ha. Bu sefer nasıl bir görüntü?”
“Kahretsin. Sizce kim böyle olmak isterdi?”
Hans’ın şu anki görünümü, sokakta yürüyen herkesin çığlık atıp kaçmasına neden olabilecek bir kurt adama benziyordu.
Ancak bunun nedeni çevrenin karanlık olmasıydı, ancak insanlar bu görünümü parlak gün ışığında görmüş olsalardı, kaçmak yerine kendilerini oldukça tuhaf hissederlerdi.
Hans’ın görünüşünde bir kurtadama özgü gaddarlık yoktu.
Kesin olmak gerekirse, cüssesine uymayan bir şirinliği bile vardı.
“Bu sefer ne tarafından ısırıldın?”
“Bilmiyorum. Tüylü, kahverengi bir köpek yavrusuydu. Aniden yaşlı bir kadının kollarından atladıktan sonra beni ısıracağı kimin aklına gelirdi?”
“Görünüşünden kabaca ne tür bir köpek ırkı olduğunu söyleyebilirim.”
Yarı insan yarı hayvan şekline sahip olan Hans’ın üzerinde kahverengi kürk vardı.
Bununla birlikte, kahverengi kürk, vahşi doğada dolaşan bir kurdun koyu ve donuk rengi değildi, daha çok göze çarpan daha parlak bir kahverengiydi.
Her şeyden önce, yüzünün şekli bir kurdunkinden çok farklıydı. Bir kurdun uzun kafasından daha kısa bir burnu ve daha büyük gözleri vardı.
Sağ.
Evcil hayvan olarak sevimliliğiyle ünlü bir Pomeranian’a benziyordu.
Hans’ın kendisini ısırdığını söylediği tüylü köpek yavrusu bir Pomeranian’dı.
“Uzun zamandır böyle hissediyorum ama çok ilginç bir vücut tipin var.”
“Kahretsin. Başkasının sıkıntısıyla dalga geçme. Acaba ben gerçekten lanetlendim mi?”
Hans, alışılmadık bir vücut tipiyle doğmuş bir insandı.
Bir hayvan onu ısırdığında, o hayvanın genleri vücuduna ifade edildi ve mutasyona uğrayarak onların şekline girdi.
İnsan derisi bir anda yırtılan ve dolunayı görünce vahşilikleri patlayan efsanevi kurt adam…
Bu Hans’tı.
“Ancak, onun sıradan kurt adamlardan farklı olmasının bir kusur olduğunu söylemeli miyim?”
“Kurt adam”, adından da anlaşılacağı gibi sadece kurda dönüşmek anlamına geliyordu ve sadece dolunay yükseldiğinde tepki veriyordu ama Hans öyle değildi.
Hans, dolunayı gördüğünde bile hala sağlamdı, ancak yalnızca bir hayvan tarafından ısırıldığında zorla mutasyona uğradı.
Ve onu ısıran hayvana dönüşecekti.
Bir kurt tarafından ısırılırsa, o zaman bir kurt adam olurdu.
Bir kaplan tarafından ısırılırsa, o zaman bir kurt kaplan olur.
Bir ayı tarafından ısırılırsa, o zaman bir kurt ayısı olurdu.
Bu şekilde mutasyona uğrayabilen Hans, oldukça muazzam bir güce sahipti.
Sorun, yanlış nesilde doğmuş olmasıydı.
“Uygarlığın ve bilimin geliştiği bu çağda şehirlerdeki kurtlar, kaplanlar ve ayılar nerede?”
Onlar, o hayvanları keşfetmek için derin ve tehlikeli dağlarda bir yere gitmek zorunda kalan adamlardı.
Ve sadece ısırıldıklarında değişebilecekleri varsayımı çok saçmaydı.
Vahşi bir yırtıcı hayvan tarafından ısırılırlarsa, bırakın dönüşmeyi, bir ısırıkta ölürler, peki nasıl oluyor da sadece ısırıldıklarında dönüşebiliyorlar?
Ölmek istemiyorlarsa, daha vahşi bir şeye dönüşme fikrinden vazgeçmeleri daha iyiydi.
Sonuç olarak Hans, ister sokak kedileri, vahşi köpekler veya asil hanımlar tarafından yetiştirilen evcil hayvanlar olsun, kendisini yalnızca şehirde kolayca karşılaşılabilecek hayvanlara dönüştürebilirdi.
Hayvanlar Hans’a koşarken yaşanan sorunlar birbiriyle örtüştüğü için, alışılmadık vücut tipinin bir tür etkisi olmuş gibi görünüyordu.
Bir hayvanın kürkü gibi bir şeyin sadece derisine değmesi önemli değildi.
Hayvanlar, çekildikleri için onu ısırdıkları anda, o lanetli yetenek uyanmıştı.
Kendi isteğiyle mutasyona uğramasına izin vermek diye bir şey yoktu.
Yeteneği kontrol etmesi için de uygun bir yol yoktu.
Hans gardını biraz olsun indirirse küçük bir hayvan tarafından ısırılacak ve yarı insan yarı canavara dönüşmeye zorlanacaktı.
—Tıpkı o anda Ludger’ın karşısındaki görünüşü gibi.
Büyüden farklı garip bir güç.
Hans’ın sahip olduğu şey aslında daha çok bir süper güçtü.
“Bunu al.”
Ludger cebinden yeşil kimyasal içeren bir ampul iğnesi çıkardı ve Hans’a fırlattı.
Hans aceleyle ampulü iki eliyle tuttu ve mutlu bir yüzle doğrudan ön koluna enjekte etti.
Film çekmek!
Sonra hemen bir değişiklik oldu.
Vücudunda kalınlaşan kürk inceldi ve iri bedeni yavaş yavaş küçüldü.
Parlak, sevimli Pomeranian yüzü de biraz huysuz görünen bir adama dönüşmüştü.
Orijinal durumuna geri dönen Hans, vücudunun oraya buraya dokundu ve rahat bir nefes aldı.
“Vay. Sen olmasaydın, birkaç gün daha çok acı çekerdim.”
“Şu anda bunu düşünüyorum.”
Ludger’ın Hans’la tanışmasının üzerinden çok uzun zaman geçti.
O zamanlar Hans orada burada kovalanıyordu, kendi vücudunu kontrol edemediği için canavar olarak adlandırılıyordu.
Yine de, bir canavara dönüşme gücü olsaydı, arka sokakta bir kral gibi davranabilirdi ama savaşamayan bir adamdı, bu yüzden zulümden kaçınmak için oradan oraya dolaşıyordu.
O sırada Ludger ile tanışmak Hans için hayatta bir kez bulunabilecek bir şanstı.
“Seninle ilk tanıştığımda neredeyse ölüyordum.”
“Öyle yaptın. Senin şehirde dolaşan bir Cryptid olduğunu sandım.”
Bir Cryptid, canavarlar ortadan kaybolduğu için şehrin her yerinde üstü kapalı olarak ortaya çıkan gizemli bir yaratıktı.
Onlar bir tür canavar kalıntılarıydı.
Gerçekte canavarlarla karşılaştırıldığında, biraz daha doğaüstü bir fenomen gibiydiler.
Sihirli canavarlar, ruh canavarları ve diğer garip canavarlar… Ya da olumsuz duygulara ve büyü gücüne tepki verip onları cisimleştiren varlıklar.
Bu bir Cryptid’di.
Ludger, Hans’la da Cryptids’i yok etmesi istendiği için tanışmıştı.
Ancak Hans’la ilk tanıştığında, Ludger kendisinin hayal ettiği kurt adam olmadığını anlayınca oldukça şaşırmıştı.
Bunun nedeni, o zamanlar Hans’ın bir Chihuahua’ya benzer bir şekle sahip yarı insan ve yarı canavar olmasıydı.
O sözde bir waschihuahua idi.
“Senin düzgün konuşma yeteneğine sahip bir insan olduğunu sonradan öğrendiğimde çok şaşırdım.”
“Bu bir sürpriz miydi? Tedaviyi bu kadar kısa sürede geliştirme yeteneğin beni oldukça şaşırttı.”
“Bu bir tedavi değil. Daha çok bir nötrleştirici gibi.”
“İşte bu kadar.”
* * *
Hans homurdandı.
“Benim için en başta yaptığın bu ilaç olmasaydı, arka sokakta bir yerlerde bir canavar gibi avlanabilirdim.”
Ludger böyle bir ifadeyi reddetmediği için başını salladı.
“Ama bu sefer takma adınızın Ludger Chelysie olduğunu söylediniz. Ve Sören Akademisi’nde bir Profesör? Ludger Chelysie adlı kimliği ne zaman yarattınız? Biraz kaotik geliyor. Birdenbire Sören’in profesörü olduğunuzu duyunca ne kadar şaşırdım. mektupta.”
“Durumu açıklamak biraz uzun.”
Ludger, sihir mühendisliği trenine yapılan terör saldırılarından başlayarak Sören’e nasıl öğretmen olduğunu anlattı.
Hans onun son cümlelerini duyunca kendini tutamayarak kahkahalara boğuldu.
“Kekek. Hahahaha! Sen de gerçekten harikasın. Orada Ludger olduğunu nasıl söylersin?”
“Yaşamak istiyorsam bunu yapmak zorundaydım.”
“Ben olsam kekeler ve son derece şüpheci davranırdım. Daha da kötüsü, Ludger aslen kimliği belirsiz gizli bir cemiyetin üyesi miydi?”
“O aynı zamanda First Order adında bir yönetici.”
“Hmm, Birinci Derece… Birinci Derece, ha.”
“Bu konuda bir şey biliyor musun?”
Hans çenesini okşarken derin düşüncelere dalmıştı.
Bir şey düşünmeye çalıştığında bu onun alışkanlığıydı.
“Eh, sanırım duymuştum. Hayır, kesinlikle hafızamda. Son zamanlarda İmparatorluğun yeraltı dünyasındaki kargaşayı duydun mu?”
“Hayır henüz değil.”
“Pekala, çok yeni, bu yüzden bilmiyor olabilirsiniz. Dışarıda bir sürü yeni adam olduğunu söylüyorlar, ama hepsi oldukça güçlü ve çılgın. Ah, o adamlar birbirlerini üye falan olarak adlandırıyorlar ve her birini sınıflandırıyorlar. ne-ne-Sırası ile onlardan.”
“Bence kesinlikle onlar. Topluluğun adı ne?”
“Onlara Kara Şafak Grubu deniyor. Bazıları onlara Kara Şafak Topluluğu diyor.”
Kara Şafak Grubu veya Kara Şafak Topluluğu.
Ludger isim üzerinde düşündü.
Onunla ilişkisi olan adamlar kesinlikle normal değildi, ortalama da değillerdi.
Üyelerinin birçoğunu Sören’e yerleştirmişler, çalışanlara suikast düzenlemişler, kimliklerini gizlemişler, hatta sızma bile yapmışlardı.
Son derece uyanık insanlar olmalılar.
“Onlar hakkında daha fazla bilgin var mı?”
“Çok yeni, bu yüzden ayrıntıları bilmiyorum. Bildiğim sadece örgütün adı ve rütbesi, ama yakın zamanda onların Birinci Düzeni mi oldun?”
“Birinci Düzen olduğumdan değil. Bu, orijinal Birinci Düzen maskesini takmak zorunda olduğum bir durum.”
“Şu anda o suratla geçtikleri için şanslısın ama bir hata yaparsan yakalanmaz mısın?”
“Evet.”
Ve yakalanırsa, hayal gücünün ötesinde bir şekilde işkence görecekti.
Ludger dilini şaklattı ve ceplerini karıştırdı.
“Öyleyse hazırlanmam gerekiyor.”
Ludger hap kutusunu çıkardı ve içindeki hapları almaya çalıştı ama geçen gün bütün hapları yediğini fark etti ve elini Hans’a uzattı.
“Bavulum.”
“Ah, onu buraya getirdim.”
Hans, sokağın karanlığına gizlenmiş siyah bir bavul getirip Ludger’ın eline verdi.
Ludger, valizinin sağlam olduğunu doğruladı.
“Demek açmadın.”
“Çantanı açacak kadar deli olduğumu mu düşünüyorsun? İstesem de açamam.”
Hans bıkmıştı ve Ludger’ın yarı şakacı cezasını reddetti.
“Biliyorum. Bundan da öte, Sheridan’la tanıştın mı?”
“Küçük çocuk mu? Eh, tabii onunla önceden tanıştım. İmparatorluk’ta seni ilk bekleyen oydu.”
“Bunun için üzgünüm.”
“Üzgün olmana gerek yok. Bunun olacağını sen ya da biz biliyor muyduk?”
Ludger valizini açtı ve içindeki tüm kişisel eşyalarını inceledi.
Bavulu göndermeden önce düzenleyip bavula koyduğu zamanki gibiydi.
Ludger hap kutusundan iki hap çıkardı ve ağzına döktü.
Hans, Ludger’a biraz acıyan bir gözle baktı.
“Sen de çok acı çekiyorsun.”
“Eh, sen tek değilsin.”
“Aslında ben de acı çekiyorum ama bir düşününce, ikimiz de büyük ölçüde uyuşturucu bağımlısı olarak yaşıyoruz.”
“Ancak narkotiklerin aksine, bizim ilaçlarımızın hiçbir yan etkisinin olmaması büyük bir şans.”
“Peki, gelecek planınla ne yapacaksın? Uygun bir yöntemin var mı? Ludger kasıtsız bir kimlik, bu yüzden onun üzerinde pek çok kısıtlama olmalı.”
“Bunu daha sonra düşünmem gerekecek.”
Başlangıçta Sören’in gücünü onları kontrol etmek veya planlarını bozmak için kullanmayı amaçlamıştı ama bu tek başına yeterli görünmüyordu.
Sören’in Kara Şafak Cemiyeti’yle tek başına ilgilenmesini beklemek fazla iyimserlikti.
Ayrıca daha aktif hareket etmesi ve onları köklerinden sökmesi gerekiyordu.
“Hmm.”
Bavulu yeniden kilitlemeye çalışan Ludger birdenbire bir şey hatırlamış ve birdenbire Hans’a bir soru sormuş.
“Hans. Buraya iki gün önce geldiysen, neden o gün seninle buluşmamı istemedin? Neden iki gün daha beklememi istedin?”
“Ne demek istiyorsun?”
“Neden soruyorsun? İki gün önce gece bir kurtadamın ortaya çıktığına dair söylentiler Leathevelk’in her yerine yayıldı. Hatta seni Sören’de gören biri bile vardı.”
“Eh? Ne demek istiyorsun? Leathevelk’e bugün geldim.”
“Ne?”
Ludger farkında olmadan tekrar sordu.
Hans’ta da aynısı oldu.
“Bundan da öte, Leathevelk’te kurt adam söylentileri mi vardı? Ben gelmeden önce bile mi?
“Evet. Sen olduğunu sandım.”
“Hayır, daha bugün geldim. Kişiliğimi biliyorsun. Önceki gün gelseydim hemen benimle buluşmanı isterdim. İki gün burada beklememin ne gereği var?”
İki adam bir an sustu.
Peki kurt adam söylentisinin yayılmasına kim sebep olmuştu?
Ooooooo!
O anda, sisli karanlığın ötesinden bir çığlık duyuldu.
Uygar bir toplumda artık vahşi hayvanların tehlikeleriyle karşı karşıya kalmamaları gerekiyordu.
Şu anki iki adamın böylesine ikonik bir canavarın çığlığını tanımlayamamasının hiçbir yolu yoktu.
“Hey.”
“Evet.”
Ludger sırtını duvara yaslamış, nöbet tutuyor, çevresini izliyordu.
Rüzgarda hırıltılı hızlı hareket eden bir şeyin sesi kulaklarında yankılandı.
“Gerçekten bir kurt adam.”
“Yani bu bir söylenti değildi. Gerçek miydi?”
“Belki.”
O anda, Ludger ve Hans aynı anda baktılar.
Tuğladan örülmüş fabrikaların arasında…
Yüksek çatıda, hızla geçen siyah bir gölge gördüler.
Siyah tüylü bir canavar, gözlerinde havadan kanlı kırmızı bir parıltı saçtı.
Bir hayvanın kendine özgü iğrenç kokusu burunlarının ucundan alınabiliyordu.
İçgüdüleri bunun sahte olmadığını hissetti.
“Çılgınca, gerçekti… Artık buradan ayrılalım mı? Bizi hemen tanıyacağını sanmıyorum.” diye sordu Hans, derisinin üzerinde yükselen tüyleri elleriyle süpürürken.
“Sadece zaman meselesi.”
Kurt adam hızla hareket ediyordu.
Ama uzağa gitmedi. Şu anda sanayi bölgesindeki fabrikalarda dolaşıyordu.
Şu anda av arıyordu.
“Kurtadamın boynunda bir şey varmış gibi görünüyor.”
Kurt adam o kısa flaşta kendini gösterdiğinde…
Ludger’ın gözleri yoğun sisin içinden geçmiş ve kurtadamı net bir şekilde taramıştı.
Gözüne takılan şey, boynunda asılı olan kimlik etiketine benzer bir şeydi.
‘Yediği birine ait mi? Hayır. Daha çok bir tasma gibiydi.’
Belki de yanılıyordu.
O kadar anlık bir andı ki bu konuda yanılıyor olabilirdi.
Ancak kurtadamın Leathevelk’te ortaya çıkması ve söylentilerinin Sören’de de yayılması onu sonsuz rahatsız etti.
“Hans, sanırım kontrol etmem gerekecek.”
“Bak, dedin mi? Bana o kurtadamı yakalayacağını söyleme?”
“O kurt adamla ilgili şüpheli bir şeyler var. Belki de biri onu yapay olarak yaratmış ve dışarıya salmıştır.”
“Ne? Kim…”
“Şimdi kontrol etmem gerekecek.”
Ludger öyle dedi ve bavulundan eşyalarını birer birer aldı.
Beline deri bir kemer doladı. Çok işlevli kemer boş kılıflarla doluydu.
Ludger her türlü şeyi kemerin boş yuvalarına birer birer yerleştirdi.
—Atılmış silahlar, yakın dövüş silahları, kimyasal madde içeren uyuşturucu şişeleri.
—Son olarak, iki siyah revolver.
Klik.
Ludger ateşli silahları çabucak kontrol etti ve sırtına sapladı.
Tıklamak.
Ludger, her iki koluna da mekanik cihazlarla eldiven takmayı bile bitirdi.
Ekipmanlarını teker teker takan Ludger’a bakan Hans, onunla geçmişte ilk tanıştığı zamanı hatırladı.
“Onları kullandığını görmeyeli uzun zaman oldu.”
Her türlü ekipmanın eklenmesine rağmen Ludger’ın görünüşü değişmemişti.
Bu nedenle, kullandığı araçlar çok gizli ve görünüşte göze çarpmayan nesnelerdi.
“Sen bir Cryptid avcısıyken miydi? O zaman da takma ad kullanmıyor muydun?”
“Haklısın.”
“O zamanki adın neydi? O kadar çok takma ad kullandın ki. Tam olarak hatırlamıyorum. Va… Van ne?”
“Van Helsing.”
Tüm ekipman takılıyken, Ludger valizini kapatırken koltuğundan kalktı.
Yüzü şapkasının gölgesindeydi.
“İbrahim Van Helsing.”
Ludger’ın bir zamanlar avcıyken kullandığı isim buydu.