

Müfredat mı İnsan mı
Müfredât mı İnsan mı?
40 yaşına girdiğim şu günlerde ömrümün neredeyse 36 yılı okullarda geçti. Uzun bir öğrencilik hayatının ardından benzer eğitim ortamlarında 10 yıldan fazla öğretmenlik yaptım. Öğretmenlikle de sınırla tutmadım eğitim hayatımı,10 yıla yakın da idarecilik yaptım. Üstelik 12 yıldır da aynı zamanda veliyim.
Eğitim-öğretim hayatının bütün taraflarında bulundum. Empati yapabiliyorum. Bunca yılın sonunda bir kaç hususun altını özellikle çizmek isterim:
Nisan Yağmuru, Benim Yağmurum
Yağmur damlası vururken cama
Sakın bir şey söyleme bana
Hatıralar denizinde yelken açmış,
Hasret gidermeye başlamışken kana kana…
Bulutlar sarmış gökyüzümü çepeçevre
Yükü keder mi, rahmet mi bilinmez.
İnen her damla alır biraz kasvetimizi
Hazır mıyız sonsuz yolculuğa
İnsan üzülür
İnsan efkârlanır
İnsan ağlar
Bir ölüm haberi aldığında
Anneler, analık; babalar, babalık; öğretmenler de “hocalık” yapmak istemiyorlar.
“Her şey aslında iyi olarak doğar. Her şey insanın elinde ya daha iyi olur, ya da daha kötü.
Bitkiler ziraatle insanlar terbiyeyle yetiştirilirler.
Birinci ve en büyük terbiyenin annelere ait olduğu su götürmez bir gerçektir.
Zayıf doğuyoruz, kuvvete ihtiyacımız var. Her şeyden mahrum doğuyoruz yardıma ihtiyacımız var. Zihnimiz bomboş doğuyor muhakemeye ihtiyacımız var.
Doğuştan sahip olduğumuz ve büyüyünce muhtaç olduğumuz her şeyi bize terbiye vermiştir.
Bu terbiye bize tabiattan, insanlardan ya da eşyalardan gelir. Bu üç terbiye uyum içinde olmalıdır.” (Bu satırlar Jan Jak Roussa’nın Emil isimli eserinin muhtelif sayfalarından alınmıştır. Şimdi konuyu irdelemeye devam edelim.)


Başarıyı artırmak için ne yapmak lazım?
Özellikle matematik dersinde…
Bu sorunun birçok cevabı var. Fakat bana göre bir okulda, başarıyı artırmanın yöntemlerinden birisi de şudur: Öncelikle öğrencilerin bu derste başarılı olmasını öğretmenler büyük bir içtenlikle istemeleridir. Bir matematik öğretmeni öğrencilerinin gerçekten başarılı olmasını isterse öğrenciler başarılı olurlar. Çünkü başarıyı yürekten isteyen bir öğretmen bu duyguyu öğrencilerine aktarır. Başarıyı çok isteyen bir öğrenci ve öğretmen karşılıklı olarak bu duyguyu paylaştıklarında başarının gerçekleşmemesi mümkün değildir.
kar
şehre inen kar taneleri ne kadar berrâk
bacalardan çıkan duman bile pâk
bütün benliklerin, yer gök her yerin
kirlendiği zamanda bir kar kalmış ak
21.12.2001
Gönlüme Kar Yağıyor...
küçük bir çam ağacı,
bembeyaz karlar altında.
öyle mutlu ki...
gülümsüyor yoldan gelip geçenlere.
dalları öbek öbek, pamuk yumuşaklığında
kimi yapraklarının ucundan bir sarkıt gibi, buz parçaları uzansa da.
o inadına, huzurlu mu huzurlu,
peri masallarını andıran ülkesinde.
Öğretmenliğin en çok duygusallığını sevdim ben
Öğretmenliğin en çok duygulu anlarını sevdim ben,
Ders anlatmayı, soru çözdürmeyi değil.
Ödev vermek, ödevlerini yapmayanlara uzun uzun bakmak
Beni hiç mutlu etmedi,
Hıçkırıkla kollarımın altına giren bir öğrencimin anlattıkları kadar.