-Bir cinayet romanı mı?
-Evet.
-Amansız bir katilimiz mi var?
-Hayır.
-Katil sonuna kadar kendini saklıyor mu?
-Hayır
Peki nasıl bir cinayet romanı oluyor bu?
Üstelik Ödüllü yazar Marquez yazmış, ama gizem, aksiyon, heyecen yok, mümkün mü bu?
Pekala mümkün. Bu bir insanlık cinayetinin öyküsü..
Kızmayın bana sevgili okurlar, emin olun spoiler sayılmaz çünkü kimin öleceği, ne zaman öleceği, daha ilk cümleden belli zaten.
Bir namus cinayeti bu. Kaçarı yok. Herkesin eli mahkum.
Kırmızı Pazartesi, cinayetin işleneceği gün!
Cinayeti işleyenin kimin olduğu kimsenin umrunda değil. Esas üzerinde durulan nasıl işlendiği.
Kitabın çok kısa olmasına karşın içeriği de bir o kadar yoğun. Okurken dış dünya ile bütün bağlarınızı koparmanız gerekebilir.
Öykü sürekli farklı karakterler tarafından anlatılıyor. Böyle olması güzel olmuş çünkü her anlatımda bakış açısı değiştiği için kendinizi bizzat olayın içerisinde buluyorsunuz. (Konuyla alakası yok ama örnek vermek açısından George R.R. Martin'in ''Buz ve Ateşin Şarkısı'' serisinde kullandığı anlatımı okuyanlar bilir.)
Önemli karakterimiz Santiago Nasar, daha 22 yaşındadır. Angela Vicario ile ilişki yaşadığı gerekçesiyle tüm kasabanın sessizliği eşliğinde feci bir şekilde öldürülmüştür.. Annesinin bunu önceden tahmin etmesi ve ne yaparsa yapsın onu koruyamaması..
Sonuçta namus beklemezdi...
Cinayeti işleyen her ne kadar Vicario ailesinin fertleri gibi görünsede aslında bütün kasaba katildir. Toplumun bu konuya bakış açısını çok güzel bir şekilde gözler önüne sermiş Marquez.
Yazarın ilk okuduğum kitabı, Yüzyıllık Yalnızlık'tan sonra, hemen alıp okuduğum ikinci kitabı. Yine harika, yine 10/10 puan, Nobel Ödülünü sonuna kadar haketmiş usta kalem..
Kitapta geçen, çok beğendiğim bir alıntı ile incelememi bitirmek istiyorum.
''Bana bir önyargı verin, dünyayı yerinden oynatayım''