Mersin.... benim havası güsel , suyu güsel nazlı şehrim...Herkes İstanbuldan bahseder aşık olunacak şehir diye oysa Mersin evin küçük ortanca çocuğudur. Herkesi İdre eder ,mutlu etmek ister.En güsel tarafları keşfedilmek ister...Yazın eğlencesi, denizi, neşesi hiç bitmez.Sahilde klasik Akdeniz Akşamları havası,küçük çay ocaklarında tavla oynayan gençleri, sabahın erken saatlerine kadar devam eden hareket.... hep kendi içinde kaynayan bir enejiye sahip Mersin...
16 Nisan 2012 Pazartesi
27 Mart 2012 Salı
26 Mart 2012 Pazartesi
Animeler (japon çizgifilmi) benim çocukluğumun hayal dünyası. Benim gibi 80'ler ve 90'larda çocuk olanların da hayal dünyası...Voltran,Şeker Kız Candy,Georgie,Ay Savaşçısı ve benim en sevdiğim favorim Lady Oscar...çocukluğumda beni etkileyen hatta zaman zaman kendimi esas karakterlerin yerine koyduğum bu kahramanları yıllar yılı kaybettimse de internet sağolsun sonunda bölümlerini bulup izleyebildim.Yine aynı duygu ve heyecanla oturup izledim hatta izlerken yeni bir tat keşfettim :JAPONCA izlemek, çok daha keyifliydi.Lady Oscar (benim favorim ) 1979 yılı yapımı bir anime hatta döneminde dünya çapında bir üne sahiptir.Türünün ilk örneği olarak kabul edilen[1] ve günümüzde manga klasikleri arasında yerini alan[2] eser Fransız İhtilali öncesi, Versay Sarayında dönen entrikalar içinde dört kişinin yaşadıklarını ve ilişkilerini konu almaktadır. Hikayenin protagonistleri; savurganlığıyla ünlü Fransa kraliçesi Marie Antoinette, kraliçenin yasak aşkı yakışıklı İsveçli Kont Fersen, bir türlü erkek varise sahip olamayan babası tarafından erkek gibi yetiştirilen bir kadın, Oscar, ve onun çocukluğundan beri arkadaşı olan uşağı André'dir.
21 Mart 2012 Çarşamba
Küçüktüm, ortaokuldaydım daha ''Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi'' dersinde bir sınıf arkadaşımın alevilerle ilgili garip düşüncelerini paylaştığını hatırlıyorum...''Aleviler yıkanmaz, dua etmez...' Bir çocuğun aklına bunca gariplik nasıl olmuşta yerleşmişti.Anlam veremiyordum çünkü ben ALEVİYDİM...
Bugün de olup bitenlere de anlam veremiyorum... Tarih 2 Temmuz 1993 bir otel dolusu insan yine insanlar tarafından öfkeyle yakıldı. O güne ait görüntülerde insanlar otelde yanarken dışardakiler ''İşte Cehhennem Ateşi ''diye bağırıyorlar...Bu Öfkeyi anlayamıyorum. Bizim dinimiz yüzyıllar boyu farklı dinlere bile özürlük tanımamışmıydı.Başka dinlere bile bu kadar analayışlı olan insanımız ne olmuştu da kendi din kardeşlerini böyle diri diri yakmıştı hemde hiç acımadan. Kim daha dindar bu ülkede? Babasına yaranmaya çalışan çocuklar gibi kavga etmek niye? Dua,namaz,oruç...bunlar ALLAH (C.C) ile kul arasında değilmi? yapılmasını rabbim takdir ettiği kadar yapılmamasının cezasını da rabim vermez mi? Dini vecibelerini yerine getirmeyen (?) birine başka bir kulun cezasını vermesi demek kendisini haşa yüce rabbime şirk koşması demek değil mi?
Evet ben ALEVİYİM. Benim ailem namaz kılar, oruç tutar, dua eder, banyo yapar...Ben ALEVİYİM benim dedem Kuran-ı Kerim okur. Ben ALEVİYİM rabbime ve Hz. Muhammed(S.A.V)'e gönülden bağlıyım...Farkımız ne peki ?
Tarih 13.03.2012 aradan 17 yıl geçti ve bir türlü sonuçlamayan Sivas Davası bu gün zaman aşımından düştü... Mahkeme başkanı hukuksal bir takım dayanaklara dayandırarak savcının zaman aşımını taleplerini kabul etti. Ogün o otelde yakınlarını kaybedenlerin yüreğindeki acı asla zaman aşımına uğramayacak...Bu olay ister alevi olsun ister olmasın benim ve benim gibi insanaların gözünde İNSANLIK SUÇU olarak kalacak...
Televizyonlarda evlilik programları artarken boşanmaların da aynı hızla artması ne kadar da ironiktir değil mi?