TABLO JAMA'AT
TABLO JAMA'AT TIMELINE
1885 Mevlana Muhammed İlyas, Hindistan'ın Utar Pradeş kentindeki küçük bir Kandhla kasabasındaki anneanne evinde Aktar İlyas'ta doğdu.
1896 10 yaşında, Ilyas, ağabeyi Muhammed Yahya'nın yaşadığı ve ondan İslam hakkında dersler almaya başladığı Gangoh'a taşındı.
1908 Ilyas, Darul Uloom Deoband'a Kuran, Hadis ve İslami Hukuk alanlarını incelemek için kaydoldu.
1918 Ağabeyi ağabeyi Muhmmad Yahya'nın ölümünden sonra İlyas Nizam ve Dinam Camii'nde imam edildi.
1926 Tabligh Jama'at hareketi kuruldu.
1941 (Kasım) İlk Tablighi konferansı Basti Nizam u'di-din'de yapıldı ve 25,000 çalışanları katıldı.
1944 (Temmuz 13) Mevlana Muaammad İlyas öldü.
1944 Tabligh Jama'at'ın liderliği, Ilyas'ın 1944'taki ölümünden sonra Ilyas'ın oğlu Muhammed Yusuf'a geçti.
1926-2012 Tabligh Jamaika, beş kıtayı kapsayan 200'tan fazla ülkede mevcut olan seksen milyon insanın üyeliğiyle dünyanın en büyük uluslararası İslami canlanma hareketi haline geldi.
KURUCU / GRUP TARİHİ
Tabligh Jama'at'ın kurucusu (Convey [Islam'in mesajı] Group), Mevlana Muhmmad İlyas, 1885'ta Aktar İlyas'ta doğdu. ve üç oğlunun en küçüğü idi. Babası saygın bir din öğretmeni olan öğrenilmiş ve dindar bir adam olan Mevlana Muhammed İsmaill idi. Kur'an'ı, Delhi'nin son Babür hükümdarı Bahadur Şah Zafar ile evlenerek ilgili olan Mirza Ilahi Bakhsh'ın çocuklarına öğretti. Evi, Delhi'nin güneyindeki Hazreti Nizam u'id-Awliya türbesinin yanındaki kırmızı kapının üzerinde küçük bir bina idi. İsmail aynı zamanda (Nizam udi-din kompleksinde bulunan) Banglawali Mescidi'nin imamı (lideri) idi ve Sufizm (İslami tasavvuf) uyguladı.
İlyas, annesinin doğduğu Kandhela'da büyüdü. Ancak, çocukluğunun bir bölümünü Nizam-din'de geçirdi. Annesi Bi Safiya, Ramazan (Müslüman oruç ayı) boyunca birkaç kez tüm Kuran'ı çok kolay bir şekilde okumakla tanınan, hatırı sayılır bir hatırası olan dindar bir kadındı. İki ağabeyi gibi, İlyas da eğitimini maktab (ilkokul) 'dan aldı ve okulu Kuran çalışmaları ve din dersleri içeriyordu. Tüm Kuran'ı çok genç yaşta hafızasına adadı ve beş günlük salatlarını (ritüel duaları) sunarken çok özeldi. Aile çevresi sadece arkadaşça değil aynı zamanda maneviyat ve tanrılıkla suçlandı. Onun dindar annesi ve büyükannesi, genellikle Hz. Muhammed'in ve Yandaşlarının hikayelerini anlattı ve “bu kıvılcımla ilgili bildiği ya da duyduğu olağanüstü erkek ve kadınların hayatındaki olaylar ve olaylar tarafından aydınlatıldığı yaşadığı dindarlık atmosferini anlattı. ”(Haq 1972: 82).
İlyas'ın ilk gerçek İslami eğitimi, Mevlana Rashid Ahmad Gungohi altındaki on gelişim yılında başladı. Ancak ciddi hastalıklar nedeniyle İlyas, çalışmalarını askıya almak zorunda kaldı (Hasni), ancak iyileşmeden sonra onları tekrar başlattı ve Gungohi vefat ettiğinde İlyas, Mevlana Ahmed’in rehberliğinde su seviyelerini tamamladığı için yeni bir öğretmen buldu. luk (Tasavvuf, Allah'a mistik bir yolculuk) (Azzam 1964) ve Nakşbandiyya Tasavvuf düzeninin takipçisi oldu. Daha sonra, Deoband'a gitti (şimdi Delhi'nin kuzeyi, şimdi Saharanpur bölgesinde, Utthar Pradesh) ve burada Tirmidhi ve Sah ih el-Buhari (hadis kitapları) çalıştı ve Mevlana Mahmud-u'l-Hasan Deobandi, Ashraf Ali Thanawi ve Gungohi'nin halefleri olan Şah Abdur-Rahim Raipuri. İlyas, Bay'at'ı (bağlılık yemini) Mevlana Mahmud-u'l-Hasan Deobandi'den aldı.
Deoband medresesi, özellikle İslam teolojisinde, İlyas'ın aklını şekillendirmede önemli bir rol oynadı. Deoband medresesi, 1867'ta, İngilizlerin Hindistan'daki yönetiminin doruklarında olduğu bir zamanda reformist bir İslami kurum olarak kuruldu. Deoband medresesi, İngiliz hükümetinin, öğrencilere Hristiyanlık ilkelerini öğreten Hristiyan misyonerlik kitaplarını kullanmadaki yaklaşımına doğrudan İslami bir cevap oldu. Reformist bir İslami kurum olarak Deoband medresesi, Sünni İslam'da bir Hanafi yargı yaklaşımıyla temelini attı ve yavaş yavaş Güney Asya'da “saflaştırılmış” İslam'ı (Metcalf 2005) temsil eden belirgin bir reformist hareket haline geldi.
Deoband'daki alimlerin çoğu (İslam alimleri), kendilerini İlahi Sevgiye kaptırmak için inisiyasyon arayan birçok öğrenciyi çeken basit bir münzevi yaşam tarzını benimsedi. Bununla birlikte, reformistler olarak Deobandiler (1866'da Deoband'da kurulan Deoband İslami hareketinin metodolojisini izleyen Müslümanlar), dünyevi sorunları iyi anladılar ve böylece Müslümanlara talimat verme İslam'ın önceki döneminin uygulamalarını taklit etme yoluna girdiler. Allah'ın sözünü hem dinsizlere hem de cahillere iletme görevlerinde. Onlar Kuran kutsal metinlerini iyi biliyorlardı ve sözdizimsel geleneksel uygulamaları kınamak için bilgi güçlerini kullandılar. Bunlar arasında kutlamalar ve yaşam döngüsü ritüelleri, aziz ibadeti ve Şii gelenekleri (taraftarları Hz.Muhammed'in kuzeni ve damadı Ali'nin Muhammed'in halefi olduğuna inanan İslami dini-politik grup) yer alıyordu. taziyah (Hz. Muhammed'in torunu Hüseyin'in tutku ve ölümünün yeniden canlandırılması), gerçek olmayan İslami uygulamalar olarak. İlyas, bu entelektüel fenomenin ayrılmaz bir parçasıydı ve daha sonra yaşamında, ruhsal yenilenmenin Tebliğ Cemaati haline gelen şeyi başlatmak için bilgiyi uygulamaya dahil etti.
En büyük erkek kardeşi Muhammed'in ölümünden sonra, İlyas Nizam ve Dinam Camii'nde imam olmuş ve medrese öğretmeye başlamış (XQUMX). Geçmişte Uttar Pradesh'teki Saharanpur'daki Mazahirul Ulum seminerinde olduğu gibi öğretmenlik pozisyonlarında bulunmasına rağmen, Nizam ve Dinari Camii'ndeki bu randevu kariyerinde yeni zirvelere çıktı. Medreseler fiziksel olarak ve maddi açıdan çok kötü durumdaydı ve yalnızca birkaç fakir Meo ve Meo olmayan öğrenci kaydedilmişti (Haq 1918). Medreseyi sınırlı kaynaklarla yönetme görevi zordu ve İlyas, birçok durumda medresenin sürekli çalışmasını kolaylaştırmak için iyimser (Haq 1972) kalırken kolaylaştırmak için kendi parasını kullandı. İslami öğretim ve vaaz etme çabalarına devam etti ve bir dizi küçük medrese kurdu (Marwah 1972).
“Ancak kısa sürede İslamlaştırmaya yönelik medrese yaklaşımıyla hayal kırıklığına uğradı” (Ahmad 1991: 512) ve Mewat'taki İslam'ın temel ilkelerinin yavaş yayılmasının ve Meo yaşamında senkretik unsurların varlığının farkında olarak, İlyas arayışına girdi temel İslami ilkeleri terk eden Meo'ların daha iyi bir şekilde iyileştirilmesi için. 1926’te, ikinci bir ajjı sırasında (tüm Müslümanların yaşamlarında bir kez yapmak zorunda kaldıkları Makkah’a hac ziyareti), yapabiliyorsa, İlyas’ın sezgisi onu daha büyük bir ilahî kursa yönlendirdi ve bu tezahürü Hindistan’a geri döndü. Tabligh Jama'at şeklinde.
Tebliğ Cemaati, Hindu 'Arya Samaj mezhebinin yükselişine doğrudan bir yanıt olarak Mewat'ta ortaya çıktı. Bu mezhepten Shuddhi (Arınma) ve Sangathan'ın (Konsolidasyon) iki tebliğleme hareketi ortaya çıktı. Hindistan'daki Müslüman siyasi hegemonyası sırasında İslam'ı kabul eden Hinduları "geri kazanmak" için geniş çaplı çabalar içindeydiler. Hinduizmin yeni savunucuları olduklarını iddia eden ve unutulmuş bir inanç haline geldiklerini ve Brahmanların elinde çöküşe geçtiğini iddia eden 'Arya Samajiler, öncelikle marjinal Müslümanları "geri kazanmak" üzerine yoğunlaştı. Marjinal Müslümanlar, daha önce İslam'ı kabul etmiş ve birçok İslami ritüel ve uygulamayı benimsemiş olsalar da, Hinduizmin en özlü uygulamalarından asla tamamen vazgeçmiş ve bu nedenle sadece ismen Müslüman olarak görülen kişilerdi.
'Arya Samaj’ın Meo’lar arasında titizlikle mücadele etmesiyle Tabligh Jama’at, Mewat’ın Meo’leri ve daha geniş Müslüman nüfus olan Hindistan’ın arasında İslam inancını yenileme ve uyanma misyonuna başladı. Tabligh Jama'at, İslam'ın gerçek öğretilerinin, özellikle Hindistan'da yaşayanlar, Müslümanlar tarafından büyük ölçüde ihmal edildiğini fark etti. Müslüman burjuvazinin lüks yaşamın kucağında çok rahat olduğunu ve genelde Allah'a olan yükümlülüklerini tamamen yerine getirdiğini hissediyordu. Ayrıca, lama'nın (İslam alimleri) eğitim kurumları ve camilerin sınırları içindeki bilgi inşasına aşırı odaklandıklarını ve çoğunluğun Müslümanlara vaaz vermeyi ihmal ettiklerini iddia ettiler. 'Ulama'nın ihmali, öğrenilen ve yaşayan Müslümanlar arasında bir boşluk yarattı; bu da birçok Müslüman'ın “Kuran'da yapılan ihtiyati tedbirlerin geçerliliğini sorgulamasına” yol açtı (Marwah 1979: 88). Bu eğilim Hindistan'da İslam'ın daha fazla gerilemesiyle tehdit etti.
İlyaslı ve meslekten olmayan Müslümanlar arasındaki bu bölünmeye karşı koymak için İlyas, bu topluluklarda İslam'ın temel ilkelerini çağırdı. İslam'ı yayma sorumluluğunun lama ile sınırlı olmadığını, her Müslüman için görevli olduğunu savundu. Diğer pek çok alkışın, peygamberler zincirinde sonuncusu olan Hz. Muhammed'in ölümünden sonra, Allah'ın sözünü yaymak için yeryüzünde başka hiçbir peygamberin inmeyeceğini iddia ettiğini yinelemiştir. Bu nedenle, “peygamberlik sorumluluklarının” yerine getirilmesi her Müslüman'ın yükümlülüğü idi; her biri Allah'ın övülmesini teşvik etmeli ve Müslümanları iyi şeyler yapmaya ve kötülük yapmaktan kaçınmaya davet etmelidir. Bu anlamda Tabligh Cemaat’in amacı, Müslümanları Müslüman olmayanları dönüştürmeye değil, dini senkretizmden arındırmaya odaklandı. Bununla birlikte, dönüşüm programlı olarak değil, tesadüfen meydana gelmiştir ve zaman zaman farklı bağlamlarda gerçekleşmeye devam etmektedir.
Doktrinleri / İNANÇLAR
Tebliğ ideolojisi, iman edenler ile Allah (Tanrı) arasındaki ilişkiye odaklanır. Ana iddiası, hiçbir şeyin bu ilişkiyi kurmak ve sonra ona değer vermek kadar önemli ve değerli olmadığıdır. Tebliğ ideolojisine göre İslam, öncelikle tek bir Tanrı'ya inanmak, meleklerin varlığı, Allah'ın vahiylerine ve peygamberlere inanmak, Ahiret Günü ve sonraki yaşam gibi belirli inançlardan oluşur. Bu inançların namaz (namaz), sadaka ve oruç gibi ibadet şeklinde tezahür etmesi de aynı derecede önemlidir ve bunların hepsi iman edenlerin Allah ile olan ilişkisiyle ilgilidir. İkincisi, İslam, insanların birbirleriyle olan ilişkileriyle ilgili olan ve aile, evlilik, sosyal ve ceza hukuku gibi belirli kurum ve yasalarda kendini gösteren bir ahlak çerçevesinden oluşur. Ancak bu inancın temeli, ona anlam ve hayat veren ruh, iman edenlerin Allah ile olan ilişkisidir. İbadet, ritüeller ve uygulamalarla dışa dönük olarak ifade edilen bu ilişkinin fiziksel ortamıdır. Bu ilişki, ahlak değerlerinin kaynağı, önemi ve nihai onayından ve bunların farklı bir sosyo-kültürel ve yasal yapıya dahil edilmesinden sorumludur. İçimiz Allah ile direkt iletişim halindeyse ve O'ndan hidayet ve ilham alıyorsa, bu dış dinin özündeki ruhla karşılaştırılır. Ancak bu azalırsa, zayıflarsa veya tamamen kaybolursa, imanın dış görünümü veya dış özü anlamsız hale gelir ve mümin ile Allah arasındaki ilişki sadece isimde kalır. Başka bir deyişle, müminin dışardaki iman ifadesine ve dini yükümlülüklerini yerine getirmesine anlam ve değer veren, Allah ile olan içsel ilişkisidir. Tebliğ ideolojisine göre hayatın tamamı bu ilişkiye dayanmaktadır. Bu nedenle iman edenler, “Allah dostu” bir tavır uyandırılabileceği ve hayatın Allah'ın emirlerine göre yönlendirilebileceği fikrini ısrarla benimserler. Allah'a iman edenlerin tutumu sevgi, minnettarlık, sabır, fedakarlık ve tam bağlılıktan esinlenmelidir. Sadık, Allah'ın sürekli yakınlığını hissetmelidir. Bu, inancın içselliğidir. Allah ile olan ilişki, imanlıların günlük yaşamını sevinçle doldurur. Sadık daha sonra çeşitli zorunlu rutinleri ve ritüelleri yerine getirerek Allah'ın "lütfunu" ararlar. Tablagh Cemaati bağlamında, “bir tebliğ ile Allah arasındaki ilişkide, seküler dünyadaki herhangi bir sosyal ilişkide olduğu gibi bir değişim ve bir ego iç içe geçmiştir” (Talib 1998: 312).
Tablighi ve Allah arasındaki ilişki, kendi içinde sosyal olan belli bir ortak sosyo-fizyolojik temelde yerleşiktir. Bir Tablighi bunu harekete ve ardından da Allah hakkında öğrendiği, her şeyi bilen ve bilmediği şeyleri tanıdığı, nihayetinde saf ruhsal adanmışlığı ile Allah'ın sürekli yakınlığını hissettiği rutinleri ve ritüelleri içine alır. Sekme (iletme) emri, Sekme Cemaatine katılmak ve her zaman sadık olan Allah'ın her yerde mutluluğuna olan inancı uygulamak için rutinlerine ve ritüellerine katılmak için bir davet olarak anlaşılabilir. Sadık olanlara, Allah'ın emirlerini gerçek anlamda kavrayabilmeleri ve O'nu gerçekten takdir etmeleri için pratikte Allah'ın emirlerine uymaları emredilmiştir.
RITUALS
Tabligh Cemaat, ilk ikisinin İslam'ın beş sütununun bir parçası olduğu altı ilkeye dayanıyor. Onlar: Shahadah; salata; 'ilm ve Dhikr; ikram i-müslim; ikhlas i-niyat; ve tafriq i-waqt.
Birincisi, Shahadah veya İlahiyat'ın, Allah'tan başka ilah olmadığı ve Hz. Muhammed'in elçisi olduğu iddiasıdır. İnanç Maddesinin iki yönü vardır: Birincisi, Allah'ın varlığının ve büyüklüğünün ve birliğinin varlığının kabul edilmesi, diğeri ise Muhammed'in peygamberliğine ve O'na itaat etmesine tanıklık etmektir.
İkincisi, beş ritüel salattır (dualar). Bunlar pratik bir yaşam için çok önemlidir ve eylemlerde ruhsal yükselişe ve dindarlığa kapıyı açtığı görülmektedir.
Üçüncü ilke 'ilm ve dhikr'dir (Tanrı'nın bilgisi ve hatırası). Ritüel salattan sonraki sabah kısa bir süre ve salattan sonraki akşam kısa bir süre bu amaçlarla harcanacaktır. Bir camide düzenlenen bu oturumlarda, 'amir (lider)' in haberi dinlemenin yanı sıra, cemaat nafl (süper egemen) duaları yerine getirir, Kur'an okur ve hadisleri okur. Aynı zamanda kahvaltı ve akşam yemeğini de birlikte yiyorlar ve bu oturum boyunca cemaat arasında açıkça ifade edilen bir İslami kardeşlik, dayanışma ve alçakgönüllülük duygusunu kolayca görebiliyorsunuz. Bunların hepsi düzenli katılımcıların hareketlerini sürdürmelerini teşvik eder (Sikand 2002).
Dördüncü ilke ikram i-muslimdir (her müslümana saygı göster). Şeref ve cesaret Müslümanlara karşı gösterilmelidir. Genç Müslümanlar söz konusu olduğunda, yaşlı Müslümanlar tarafından nezaket ve şefkatle muamele edilmeli ve yaşlı Müslümanlara ilişkin olarak, genç Müslümanlar tarafından saygı ve sefillik gösterilmelidir.
Beşinci ilke ikhlas i-niyat'dir (niyet ve samimiyetten vazgeçme). Bir Müslüman, Allah rızası için her insan eylemini gerçekleştirmelidir. Bu, yaşamın amacı ile Allah'a kalıcı bir kulluk etmekle bağlantılıdır.
Altıncı olan tafriq i-waqt (boş zamanlarında). Zamandan tasarruf, khuruj (vaaz turu) kavramıyla bağlantılıdır. Khuruj'a katılmak, on erkeğin (bazen orijinal jama'atın büyüklüğüne bağlı olarak az ya da çok) cama'lıların (grupların) evden eve yolculuk ettiği tabligh veya da'wah (vaaz verme) çabalarının merkezindedir ve Müslümanları dürüstlük ve İslami uygulamalara karşı vaaz etme ve davet etme. Tabligh Jama'at ideolojisi, yeni bir üyenin başlangıçta üç chillah (40 gün) için İslam'ı öğrenmek için, tabligh çalışması için ve kişisel yararın yanı sıra toplu yarar için kendini yeniden biçimlendirmek için üç chillah için zaman ayırması gerektiğini savunuyor. Biri bunu başardıktan sonra, kişi her yıl bir chillah için en az boş zamana sahip olmalı ve bu şekilde edinilen bilgi ve uygulamayı sürdürmek için her ay üç günlük bir khuruj'a gitmelidir. Bununla birlikte, Tablighis'in normal uygulaması bu süreleri aşar ve çoğu uzun süreler geçirir, diğerleri ise yaşamlarını tablightinge ayırır.
ORGANİZASYON / LİDERLİK
Yeni Delhi'den arabayla yaklaşık yirmi dakika uzaklıktaki Tabligh Jama'at'ın merkezinin bulunduğu Nizam u'd-din banliyösünde yatıyor. Merkez, bir zamanlar Bangalawali Mescidi olarak bilinen küçük bir camiydi, ancak bugün, yapısal tadilat ve genişletmeden sonra, bir seferde yaklaşık on bin Tablighis barındırabilen yedi katlı büyük bir bina haline geldi. Eski Bangalawali Mescidi'nin çevresinde ve üstünde birçok yapısal değişiklik meydana geldi ve bu durum eski yapının çoğunu bozulmadan bıraktı.
Yedi katlı bu büyük binada, hareketin Madrasa Kashf-ul 'Ulum, önemli konuklar ve ziyaretçiler için bir çok oda, birkaç konferans salonu ve asistanlar ve yaşlı vaizler için küçük odalar bulunuyor. Ayrıca, eski Bangalawali Mescidi'nin yanındaki zemin kattaki binada, Mevlana İlyas ve Mevlana Zakariya'ya ait iki çitle çevrili mezar bulunmaktadır.
Merkez her zaman tek bir amir tarafından idare edilmesine rağmen, 1995'ten beri iki 'amir, Mawlanas Sad ve Zubair tarafından yönetildi. Bir aşamada 'bir mir, her biri farklı sorumluluklara sahip yirmi kıdemli Tablighis ve elli gönüllünün yardımını aldı (Durrany 1993: 24). Ancak şu anda mevcut bilgiler, birkaç yüz işçi kadar yüksek rakamlar göstermektedir. Nizam u'd-din merkezi, jama'atların sürekli olarak gelip gideceği, yıl boyunca sürecek bir faaliyet merkezidir. Tabligh çalışmalarını kıdemli Tablighis ve akademisyenlerden öğrenmeye, görevlilerle kendi alanlarında veya ülkelerindeki Tablighi etkinliklerini tartışmaya ve liderlerden direktif almaya geldiler.
Nizam Ud-din karargahı, ritüel dualar, üst düzey dualar, Kuran'ın okunması, Allah'ın anılması ve hadislerin okunması gibi ibadetlerin yanı sıra, herhangi bir zamanda en az iki bin Tablighis'e konaklama imkanı sağlamaktadır. Üç öğün yemek olarak. Aynı zamanda yerli ve yabancı Tablighis için vize şartlarını ve özellikle yabancı üyeler için ulaşım şartlarını düzenlemektedir.
Merkezde, tüm kararlar her gün gerçekleşen mushawara (tartışma veya danışma) sırasında shura (danışma kurulu) tarafından verilir. Örneğin, khuruj'unu kişisel bir meseleye katılmak için yarım gün boyunca kırmak isteyen Tablighi üyesi gibi küçük bir mesele, shura'nın onayını gerektirir. Mushawara, mevcut çok sayıda üye nedeniyle çözülmesi gereken birçok farklı sorun ortaya çıktıkça günlük tutulmaktadır. Normalde, mushawara, rolü üstlenecek bir amir olmadığı sürece, herhangi bir shura üyesi tarafından toplanır. Şura üyelerinden hala turlar yapılması isteniyor ve bu nedenle günlük mushawara her zaman tüm üyelerin huzurunda yetişmiyor.
Hindistan'da Tabligh Jama'at, neredeyse tüm devletlerin başkentlerinde bölgesel merkezlere sahiptir. Ayrıntılı Nizam udi-din karargahının aksine, bunlar genellikle üyeleri Tablighis ile samimi ilişkileri olan ya da tabligh çalışmalarına hoşgörülü olan camilerin küçük arka odalarındaki basit düzenlemelerdir. Her Hint devletinin Nizam ve Dd karargahından doğrudan talimatlar altında çalışan kendi amirleri var. İlçe, banliyö ve kasaba seviyelerinde aynı örgütsel yapı mevcuttur. Bu model Tabligh Jama'at'ın kurulu bir organizasyon olduğu ülkelerde yeniden üretildi. Örneğin, Avustralya’da, Tablighi organizasyon yapısı, Nizam’in genel merkezini eyalet ve bölge düzeylerinde, bölgesel düzeylerde ve küçük şehir düzeylerinde andırıyor.
Tabligh Jama'at, her zaman konsolidasyon yerine organizasyon ağının genişletilmesine odaklanmıştır. Genişlemeci arayışlarını sürdürmek için, 80 yıldan fazla bir süredir devam eden hareket, Khuruj'a çıkan Tablighi işçilerinin orijinal işe alım stratejilerinden sapmadı. Şura ve yerelcilik kavramına dayanan liderliğin akıcılığı, Tabligh Jama'at'ın politik ya da sosyal kurumlarla hiçbir ilişki kurmadan faaliyetlerini sürdürmesine yardımcı oldu.
Tabligh Jama'at çok büyük bir organizasyon olmasına rağmen, çalışanlarına veya yapılandırılmış ve iyi tanımlanmış bir bürokratik hiyerarşiye sahip değildir. İdari veya örgütlenme işleri, temel olarak hizmetlerini tam zamanlı olarak ücretsiz sunan Tablighi yardımcıları tarafından yapılır.
Hareketin ulus-ötesileşmesiyle, koordineli bir örgütsel yaklaşıma duyulan ihtiyaç hızla artıyor. Bu nedenle, dünyadaki Tabligh Jama'at merkezlerinin ayrıntılarını ve adreslerini içeren uluslararası bir rehber mevcuttur. Bireysel ülkelerdeki yerel düzeyde, daha fazla planlama ve daha yapısal bir örgütsel yaklaşım ihtiyacı ortaya çıkmakta ve merkezler genel olarak tabligh çalışmalarının dergi girişlerini ve khuruj faaliyetlerini daha spesifik olarak tutmaktadır. Bu, yalnızca işe alım ve vaaz verme için hedeflenen yerel Müslümanların koordine edilmiş bir kapsamını kolaylaştırmakla kalmaz, aynı zamanda etkinlik ve verimlilikle çalışan sekme çalışmalarının organizasyonunda da yardımcı olur.
SORUNLAR / ZORLUKLAR
Tabligh Jama'at, İslami yeniden canlanmaya odaklanarak toplumun daha geniş bir yapısında ayrı bir Müslüman kimliğinin müzakere edilmesi ve yeniden yapılandırılması ile ilgilidir (Ali 2012). Postmodernite çağında, kişilere kim olduklarını hissettiren akışkan ve gözenekli hale gelen kimlikler. Sosyal bir ortamda sıkıca yer alan kimlik, kültürel sistemlerde temsil edilme veya ele alınma şeklimizle ilgili olarak oluşturulan ve daima dönüştürülen hareketli bir şölendir. Yani, Tabligh Jama'at için, yeni bir kolektif kimlik önemli bir konudur. Yeni bir kolektif kimliğe ulaşmak için Tebliğliler, "sınırların" yeniden inşası yoluyla Müslümanları toplumda birleştirme stratejisini benimsiyorlar. Mezheplere, düşünce okullarına, dile, etnisiteye, sosyal sınıflara ve sosyo-ekonomik statüye dayalı eski sınırlar, günlük yaşamın her yönüyle ilgili yeni sabit sosyal sınırlar lehine azaltılır. Yeni sınırlar, bozulmamış İslami geleneğe veya Kuran ve hadislere dayanmaktadır. Tebliğ'e göre Müslümanların ortak odağı, ahirette bir sonraki dünya değil, şimdiki dünya, Buradadır. O halde pek çok Tebliğ için, dünyevi hayatın mevcut dernekleri ve rutinlerinden uzaklaşıp manevi faaliyetlere veya Allah arayışına geçmek, yeni bir kimlik oluşturma sürecine katılmaktır.
Müslümanların hayatlarında Tebliğ Cemaati'nin getirdiği dönüşüm, aslında bir kimlik dönüşümüdür. 'Bu dönüşüm, daha sonra, dindarlığın, manevi yükselmenin ve Müslüman bir ümmetin yaratılmasının önünde duran baskın maddi varoluş biçimlerini ve modern uygulamaları geçersiz kılmayı amaçlamaktadır' (Ali 2003: 179). Hayatın takip edildiği dünya, sürekli değişen bir kimlik göstergesi haline gelir. "Tebliğ kimliği, kendisini Allah'ın emirlerine dayandırırken ve ahiratın ebedi bir yaşamın başlangıcı olduğunu kabul ederken, bu dünya için ve bu dünya üzerinden yapılan kimlikleri dönüştürür" (Talib 1998: 339).
Müslüman kimliğini müzakere etme ve yeniden inşa etme konusunda Tebliğler, ana akım Müslüman topluluğun ve hatta daha geniş toplumun sosyal değerlerinden ve kültürel geleneklerinden odaklarını geri çekiyor. Tebliğliler için dikkat, dünyanın merkezi, anlam üretme merkez üssü olarak “ben” e sabitlenmiştir; ve kişi kendi kurtuluşundan sorumludur. Bu nedenle, ritüel dualar, geleneksel İslami kıyafet giyen erkekler, sakallı erkekler, helali (İslam hukukuna göre müsaade edilen uygulama) haramdan (yasak faaliyet veya nesne) ayırt etmede artan ihtiyatlılık, bunlardan birkaçı, Tebliğ imgesinin veya Kimlik.
Bu nedenle, gayrimüslimlere karşı “dışlayıcı” bir tavır benimserken, aynı zamanda gerçek veya algılanan dışlanmanın engellerini aşmak için “nominal” Müslüman olarak algıladıklarıyla ihtiyatlı bir şekilde karışıyorlar. Varolan. Dışlayıcı bir yönelimin benimsenmesi elbette muhalefet çekiyor ve Tebliğ Cemaati aleyhine eleştiri getiriyor. Tebliğ Cemaatinin en şiddetli muhalifleri, Hindistan doğumlu Ahmad Raza Khan Barelwi'nin (1856-1921) takipçileri olan Barelvilerdir. Ahmad Raza Khan Barelwi, 1880'lerde Kuzey Hindistan'ın Bareilly kentinde Barelwi geleneğini veya karşı reformist hareketi kurdu. Tebliğ öğretilerinin aksine, Barelwi geleneği, tapınak ziyaretlerine, azizlere ibadet etme ritüellerine özel bir vurgu yapar ve doğum gününü kutlayarak ve milad veya mevlid yaparak Hz.Muhammed'in hürmetini vurgular. ruhunu onları ziyaret etmeye çağırmak) (Sanyal 2005).
REFERANSLAR
Ali, Jan 2012. İslami Yeniden Canlanma Modern Dünyaya Karşı Çıkıyor: Tabaka Cemaatinin İncelenmesi. Yeni Delhi: Sterling Yayıncıları.
Ali, Jan 2003. “İslami Canlanma: Tablighi Cemaat Örneği” Müslüman azınlık meseleleri dergisi 23: 173-81.
Ahmad, Mumtaz. 1991. “Güney Asya'da İslami Temelcilik: Cemaat-i İslami ve Güney Asya'nın Tablighi Cemaati.” Sf. 457-530 girişi Gözlenen Temeller: TemelcilikProje, Martin Marty ve Richard Appleby tarafından düzenlendi. Chicago: Chicago Üniversitesi Basını.
Azzam, Abdül Rahman. 1964. Muhammed'in Ebedi Mesajı. New York: Yeni Amerikan Kütüphanesi.
Durrany, KS 1993. İslami Fundamentalizmin Etkisi. Bangalore: Hıristiyanlık, Din ve Toplum Araştırmaları Enstitüsü.
Haq, Muhammad. 1972. Mevlana Muhammed İlyasın İnanç Hareketi. Londra: George Allen ve Unwin.
Hasni, Mohammad. nd Savaneh Hazreti Mevlana Muhammed Yusuf, Amir Tablighi Cemaat Pak-o-Hind. Lahor: Nasharan Kur'an-ı Kerim.
Marwah, 1979. “Mewat’ın Meo’leri Arasında Tabligh Hareketi.” Sf. 79-100 girişi Hindistan'da Sosyal Hareketler, Cilt II, M Rao tarafından düzenlenmiştir. Yeni Delhi: Manohar.
Metcalf, Barbara. 2005. İngiliz Hindistan'da İslami Canlanma: Deoband, 1860-1900. Yeni Delhi: Oxford Üniversitesi Yayınları.
Sanyal, Usha. 2005. Ahmad Rıza Khan Barelwi: Peygamber Yolunda. Oxford: Oneworld.
Sikand, Yoginder. 2002. Tablighi Cemaatinin (1920 – 2000) Kökenleri ve Gelişimi: Ülkeler Arası Karşılaştırmalı Bir Çalışma. Yeni Delhi: Oriman Longman.
Talib, Mohammed. 1998. “Müslüman Kimlik Yapımında Sekmeler”. Sf. 307-40 girişi İslam, Topluluklar ve Ulus: Güney Asya'da ve Ötesinde Müslüman KimliklerMushirul Hasan tarafından düzenlendi. Yeni Delhi: Manohar.
Yazar:
Jan A. Ali
Mesaj Tarih:
2 Şubat 2013