Okullar, ülkenin ihtiyacı olan nitelikli insan gücünün yetiştirildiği kurumlardır. Eğitim, maddi ve manevi kalkınmamızın motor gücüdür. Milli varlığımızı ve birliğimizi koruyacak ve yaşatacak olan biricik müessese, şüphesiz milli eğitim sistemimizdir. Eğitim ortamları, çocukları adeta cezbetmeli. Okullar, çocuklarımızın severek, koşarak gittiği, mutlu oldukları yerler olmalı. Ömrümüzün neredeyse üçte birinin geçtiği eğitim kurumları, her türlü eğitim-öğretimin yanında sosyal, kültürel ve sportif aktivitelerin yapılabildiği yaşam alanları olarak tasarlanmalı. Bunun için de devlet-millet el ele, top yekun bir seferberlik gerekir diye düşünmekteyim. Bu düşüncelerle göreve başlar başlamaz bir durum tespiti yapıp, birçok onarım ve ihtiyaç taleplerinde bulunmuştuk.
İl Milli Eğitim Müdürlüğümüz imkanlar ölçüsünde özverili bir şekilde onarım taleplerimize cevap veriyor, bu kapsamda okulun tüm birimlerinin boyası tamamlanmış, lavaboların onarımı devam ediyor, işler okulların açılmasına yetiştirilmeye çalışılıyordu. Tam da o günlerde iş adamı Hazım Üzen bey, okulumuzu teşrif ediyordu. Ben bir toplantı nedeniyle okulda bulunamamıştım. Hazım bey okuldan ayrılır ayrılmaz, önceden tanıdığı okul aile birliği başkanımız Mücalla hanımı arayıp: "Mücella hanım, bugün kızımın kaydı için okulumuza uğradım. Devam eden çeşitli onarımlar ve çalışmalar vardı. Müdür beyi tanımıyorum, sizden ricam hocama selamımı iletin. Yardımcı olabileceğimiz bir şey varsa ne gerekiyorsa yapmaya hazırız. Yeter ki öğretmen ve öğrencilerimiz bir eksiklik yaşamasın.” dedi.
Yapılacak çok işimiz vardı. Artık hayırsever eğitim gönüllülerinden aldığım güven ve cesaretle okulumuzun her türlü eksikliklerini gidermek için kendimi büyük bir koşturmaca içinde bulmuştum. Biliyordum ki beklediğim destek, bir anda ya yerden bitecek, ya da gökten düşecekti. Öyle ki, bundan zerre kadar bile şüphe duymuyordum. Çok ciddi elektrik onarımlarına ihtiyaç vardı. Yeni boyanan sınıfların çizilmemesi için ahşap bordür gerekiyordu. Bayan mescidimiz olmakla birlikte, yeterli değildi. Öğrenci mevcudumuz ciddi oranda artmıştı. Yeni ve güzel bir bayan mescidine ihtiyacımız vardı. En önemlisi de, sağlıklı bir eğitim ortamı için, bakanlığımız ile Türk Standartları Enstitüsü (TSE) arasında imzalanan "Eğitim Kurumlarında Hijyen Şartlarının Geliştirilmesi ve Enfeksiyonu Önleme İş Birliği Protokolü" kapsamındaki ihtiyaçlardı. Hazım bey, öncelikle ihtiyaç duyduğumuz temizlik ve hijyen maddelerini temin etmiş, sonra da “Okulum Temiz” projesiyle ilgili her türlü desteği vermişti.
Sırada mescit, bordür ve elektrik onarım işleri vardı. Bordür için gelen ekip tam ölçümü yapmış, maliyet hesaplanırken Ulukışla Belediye Başkanımız Ali Uğurlu bey teşrif etti. Ali başkan, ne ölçüsü aldırıyorsunuz hocam diye sorunca, kendilerine bilgi verdik. Ali Başkan: “Hocam, bu işi ben yaptırmak isterim.” dedi. Biz de, -başkanım, haberli gelseydiniz ancak bu kadar denk gelirdi, sizi Allah gönderdi, dedik.
Divarlı Belediye Başkanımız Mustafa BALCAN bey teşrif ettiler bir gün: “Hocam, ben eğitime çok değer veririm. Okullarımıza sahip çıkmak bizim en önemli görevimiz. Beni en çok mutlu eden geleceğimizin teminatı yavrularımız için bir şeyler yapabilmek ve onların o masum gözlerindeki ışıl ışıl parlayan mutluluğu görebilmektir.” dedi. Çok ilginç, Mustafa BALCAN başkanıma da okulumuzun elektrik onarım işlerini yapmak nasip oldu. Şimdi dersliklerimiz kendilerinin tabiriyle ışıl ışıl.
Bir gün Bor ilçe müftümüz İsmail Çakır hocam teşrif ettiler. Erkek mescit, müdür odasının tam karşısında olduğu için görmek istediler. Mescit hoşlarına gitti. Hanımlar mescidi de olup olmadığını sordular. Küçük bir mescidimizin olduğunu, ihtiyaca cevap veremediği için daha büyük bir mescit yapmayı düşündüğümüzü arz edince, bayan mescidi olarak düşündüğümüz odayı görmek istediler. Mekanı çok beğenen hocamız: “Müdür bey, burada öğretmenlerimiz ve genç kızlarımız namaz kılacaklar, bunun sevabını ben almak isterim. Siz ölçüleri alıp istediğiniz halıyı beğenin, inşallah bu hafta içinde mescidimiz hazır olur.” dediler.
Bir kere telefonda görüştüğüm Servet Yüksel beyin: “Hocam yapılacak bir iş varsa, alo demen yeter.” sözleri nasıl bir asalet örneğidir. Şimdi siz, bendeki duygu patlamalarını düşünün. Ben bu millete nasıl aşık olmayayım. Böyle bir milletin evladı olmak, ne büyük bir şeref. Bütün mücadele bir insan yetiştirebilmek için. Düşündüm de, Ömer Halisdemirlerin bu şehirden çıkması, asla tesadüf değildir. Bunu, bu şehirde yaşayınca çok daha iyi anlıyorsunuz.