Yalan söylememek güzel - tarih söyleme.
(Rus atasözü)
27 Kasım 1941, Alman tank ordular inatla Moskova'ya koştu, Wehrmacht'ın 7. tank bölümünün oluşumlarından biri, taktiksel olarak önemli bir nesneyi ele geçirmekle görevlendirildi - adını kanal boyunca dikkatlice korunan bir otomatik at köprüsü. Yakhroma yakınlarında Moskova. Bunun için Oberleutenant Rudolf Reineck komutasında en deneyimli gönüllülerden bir sabotaj grubu oluşturuldu.
Günışığı saatlerinin sonunda bölümün konsantrasyon noktasından çıktı ve gizlice ormanın kenarındaki nesneye doğru yollardan uzaklaştı - komutan bir pusula ve bir haritanın rehberliğinde halkına önderlik etti. Sonuç olarak sabotajcılar, gece karanlığının altında fark edilmeden köprüye gitmeyi, nöbetçileri batı yakasından hızlı ve gürültüsüz bir şekilde kaldırmayı, ardından farkedilmeden köprüyü geçmeyi ve doğu tarafında hizmet veren nöbetçileri yıldırım hızıyla indirmeyi başardılar. Daha sonra grubun bir parçası olan aşçılar, köprü ayaklarının tabanına yerleştirilen patlayıcıların patlamasına yol açan telleri kestiler.
Yakalama o kadar hızlı ve aynı zamanda sessizce yapıldı ki, köprüden biraz uzakta bulunan Kızıl Ordu birimleri tarafından tamamen fark edilmeden geçti ve köprünün zaten düşmanın elinde olduğunu keşfetti, ancak gün ışığı.
Dahası, sabotajcılar o kadar cesur davrandılar ki, bir süre Kızıl Ordu'nun arabalarını soğukkanlı bir şekilde kanalın batı tarafına (esaretlerine) bıraktılar. Ve onları karşılayan, kontrol edilmeden hızlı bir şekilde geçmeye çağıran beyaz kamuflajlı insanların Kızıl Ordu adamı değil, faşist olduğu şoförlerin aklına gelmedi.
Sonuç olarak, Almanlar (köprüye ek olarak) 40 mahkum ve 6 kamyon şeklinde ek kupalar almayı başardılar.
Muhtemelen şu anda şu ifadeyi bekliyorsunuz:
"Bu grup, daha sonra dünyaca ünlü olan Otto Skorzeny'yi içeriyordu."
Seni hayal kırıklığına uğratacağım: böyle bir şey yoktu ve prensipte orada olamazdı.
Ancak sırayla başlayalım.
Otto'nun Moskova yakınlarındaki istismarları hakkında blöf
Otto Skorzeny, İkinci Dünya Savaşı sırasında en ünlü sabotajcıdır. Ve birçok yayın yazarı, onu en iyi ve en başarılı olarak nitelendiriyor -
"Sabotajcı 1".
Bununla birlikte, biyografisini ne kadar dikkatli çalışırsanız, böyle bir değerlendirme o kadar şüpheli görünür.
Bu makalenin amacı, tüm başarılarının ve başarısızlıklarının ayrıntılı bir analizi değildir (bu konuya adanmış yeterince çalışma vardır). Bana, Otto'nun askeri kariyerinin en az bilinen dönemini, Wehrmacht'ın yaz-sonbahar saldırısına (ve özellikle de son aşamasında) Tayfun Operasyonu'na katılımını vurgulamak bana en ilginç geldi.
Ayrıntılı bir analiz için, Ekim'den Aralık 1941'e kadar olan dönemi, Almanların Moskova'yı kuşatma ve başkente giden tüm iletişimi kesme emrini takiben son güçleriyle acele ettikleri dönemi seçtim. Kent).
Skorzeny'nin o zamanlar hala az tanınan bir subay olduğunu ve kişisel bir biyografi yazarı almadığını belirtmekte fayda var. Bu nedenle, yukarıdaki dönemde nasıl savaştığı ve neyle ünlü olduğu hakkındaki bilgiler anılarından çıkarılmalıdır.
Bir anının, yazarın eylemlerini kendisi için en uygun ışıkta sunmaya çalıştığı edebi bir eser olduğu iyi bilinmektedir.
Bu nedenle, anılar (tarihsel doğruluk açısından) en güvenilmez kaynaktır. Ve içlerinde bulunan bilgiler, yalnızca gerçek tarihsel belgelerle karşılaştırıldığında dikkatli bir şekilde doğrulanması gereken yaklaşık bir bilgi olarak hizmet edebilir.
Bazı nedenlerden dolayı, bu basit kural, Büyük Vatanseverlik Savaşı hakkında kitaplar yayınlayan birçok modern yazar tarafından unutulmuştur. Çoğunlukla, herhangi bir anı kanıtını derhal iman ederler, bunu kendi hayal güçleriyle tamamlarlar ve sonra bu dayanıksız temelde olayların gelişiminin bir tür renkli versiyonunu yaratırlar. Ve sonuç olarak, kendilerini alternatif tarihin harika dünyasında buluyorlar.
Otto Skorzeny'nin anılarını analiz etmeye çalışalım, bu türün özelliklerine ve kendine saygılı her askeri subayın doğasında var olan, seyircilerin önünde övünmek ve gösteriş yapmak için değerli bir arzu.
Otto, T-34 tanklarındaki yayları nasıl buldu?
Anılarını incelerken, Doğu Cephesi'ndeki olayları anlatırken, Otto'nun esas olarak zamirini kullanması hemen dikkat çekicidir:biz"Ve nadiren kullanır"я'.
Bu, anı yazarının en büyük insani alçakgönüllülüğüne tanıklık ediyor (Skorzeny'nin hiçbir zaman ayırt edilmediği) ya da anlatılan dönemde, yazara ayrı bir anılmaya değer bir şey olmamasından kaynaklanıyor.
Ancak sunumun bu özelliği, anlatının çeşitli bölümlerinde yazarın tam olarak kimi kastettiğinin anlaşılmasını büyük ölçüde karmaşıklaştırır: kendi birimi, hizmet ettiği tüm bölüm veya genel olarak toplu olarak katılan tüm Alman birlikleri. saldırı?
Ayrıca Skorzeny, Doğu Cephesi'ndeki hizmet dönemini anlatırken inatla hangi birimlerde görev yaptığı konusunda sessiz kalıyor; hangi pozisyonlarda; hangi askeri birimde; askerlerin ona tabi olup olmadıkları ve ne yaptıkları; ve askeri rütbesinden hiç bahsetmiyor.
Bu bilgilere kendi başınıza ulaşmalı ve çeşitli kaynaklardan alınan verileri ödünç alarak, tahmin yürütme, varsayımlar ve dolambaçlı yolu takip etmelisiniz.
Böylece, anıları açıyoruz ve 1941 sonbaharında Otto'nun henüz bir sabotajcı olmadığını şaşkınlıkla keşfediyoruz. Ve en şaşırtıcı olanı, düşmanlıklara doğrudan katılmadı, yani savaşmadı. silah Elinde
Önsözden kitaba, 33 yaşındaki Otto'nun Doğu seferine "Kızıl Ordu kıdemli teğmen" rütbesine karşılık gelen SS şefi Sturmführer rütbesiyle başladığını öğrendik. 22 Haziran 1941'den 1942'nin başlarına kadar Doğu Cephesinde SS Reich Tümeni'nde görev yaptı. Ve 1942'nin başında, hastalık nedeniyle, gelecekteki sabotajcı tedavi için derin arkaya gönderildi. Ve asla cepheye geri dönmedi.
Anılarda, Skorzeny'nin mesleki faaliyetleriyle ilgili çok az bilgi var:
“Topçu taburumuzu buldum;
... Desna'ya vardığımızda, iyi durumda yüz kamyonum olduğu için şanslı sayılmıştım;
... "Otobanda" sıkışmış kamyonları çekmem için bir emir aldım;
… Rus savaş teknisyenlerini işe aldım - zeki ve yaratıcıydılar.
Örneğin, Horch-Kuebelvagen otomobillerimizin yaylarını T-34 tanklarının yaylarıyla değiştirmeyi kendileri tahmin ettiler. "
... Desna'ya vardığımızda, iyi durumda yüz kamyonum olduğu için şanslı sayılmıştım;
... "Otobanda" sıkışmış kamyonları çekmem için bir emir aldım;
… Rus savaş teknisyenlerini işe aldım - zeki ve yaratıcıydılar.
Örneğin, Horch-Kuebelvagen otomobillerimizin yaylarını T-34 tanklarının yaylarıyla değiştirmeyi kendileri tahmin ettiler. "
T-34'ün yayları olmamasına rağmen, yukarıdakiler hala Skorzeny'nin Doğu Cephesi'ndeki bazı yardımcı birimlerde görev yaptığına dair oldukça güvenilir bir varsayım öne sürmemize izin veriyor. Ve resmi görevleri arasında, SS "Reich" bölümünün bazı topçu birimlerine bağlı araçların hareket halindeyken bakım ve bakımına yönelik önlemlerin uygulanması da vardı.
Bu önemli keşfi hafızamızda düzeltelim ve dünyaca ünlü sabotajcının anılarının ayrı ayrı parçalarının daha da büyüleyici analizine devam edelim.
Orada olmayan söylenti hakkında saçma
"Muhtemelen, komutanımız Hauptsturmführer Joachim Söylenti, T-34'ü 6. bölümün 2. pilinin pozisyonlarının önünde gördüğü, bir motosiklete atladığı ve sakince komuta ettiği, silahlarımız ve düşman tankları arasında hareket ettiği gündü. .
Sonuncusu, konumlarımızdan 105 metre uzakta 15 mm'lik bir topun mermisi tarafından imha edildi ...
Tam zamanında! Gerçekten alışılmadık bir olaydı.
Kısa süre sonra Söylenti Sturmbannführer (binbaşı) rütbesine terfi etti ve II.
Sonuncusu, konumlarımızdan 105 metre uzakta 15 mm'lik bir topun mermisi tarafından imha edildi ...
Tam zamanında! Gerçekten alışılmadık bir olaydı.
Kısa süre sonra Söylenti Sturmbannführer (binbaşı) rütbesine terfi etti ve II.
Bu parçada, Otto'nun tarif edilen savaş sırasında kişisel olarak ne tür kahramanca eylemler gerçekleştirdiği konusunda mütevazı bir şekilde sessiz kaldığını belirtmek gerekir.
Bu nedenle, Skorzeny'nin alçakgönüllülüğünden dolayı başarısı konusunda sessiz kaldığı veya kahramanca hiçbir şey yapmadığı varsayılabilir. Ve anılarında açıkça yalan söylemeye cesaret edemedi (kitabı yazdığı sırada, anlatılan dönemde hala onunla savaşan insanlar vardı. Ve Otto, adresinde bir sürü acı alay konusu yapmak istemiyordu).
Bu yüzden, büyük olasılıkla ödülü başarı için değil, "katılım için" aldı. Yani, her şey plana uygun gittiğinde savaşan bir ordunun subayına yakışır şekilde işini iyi niyetle yaptı. Ve kahramanca işler yapmanıza gerek yok. Ve insanlar kişisel cesaretleri için değil, başarılı bir saldırı operasyonunun sonuçları için ödüllendirilir. Verilen listelere göre.
Ancak Söylenti ile anı yazarı küçük bir hata yaptı.
Pek çok kaynakta, Joachim Rumor'un Doğu Cephesi'ne ancak 1942 Haziran'ının başında geldiğine dair bilgiler var - bir topçu alayının komutanı olarak SS süvari bölümüne transfer edildi. Aynı yılın 9 Kasım'da Obersturmbannführer'e terfi etti ve savaş alanındaki cesaretinden dolayı Altın Alman Haçı ile ödüllendirildi.
Görünüşe göre Skorzeny bu bölümü bir yayından çekmiş. Ve anılarında yanlışlıkla alıntı yaptı ve anlamsız bir şekilde 1941 yazına aktardı.
Ghost - Borodino yakınlarındaki KV tankları
"Ve bir tatsız sürpriz daha - Borodino yakınlarında ilk defa Sibiryalılarla savaşmak zorunda kaldık.
Onlar uzun boylu, mükemmel askerlerdir, iyi silahlanmışlardır;
geniş kürklü koyun derisi paltolar ve şapkalar giymişlerdi, ayaklarında kürk çizmeler vardı.
Vladivostok'tan 32. Piyade Tümeni, T-34 ve KV tanklarından oluşan iki yeni tank tugayının desteğiyle bizimle savaştı. "
Onlar uzun boylu, mükemmel askerlerdir, iyi silahlanmışlardır;
geniş kürklü koyun derisi paltolar ve şapkalar giymişlerdi, ayaklarında kürk çizmeler vardı.
Vladivostok'tan 32. Piyade Tümeni, T-34 ve KV tanklarından oluşan iki yeni tank tugayının desteğiyle bizimle savaştı. "
Mozhaisk müstahkem bölgedeki savaşlarda, farklı günlerde 32. Piyade Tümeni (yanlışlıkla "Sibirya" adlı hatıra yazarı tarafından adlandırılmıştır) aslında iki değil, üç tank tugayı tarafından desteklendi - 18, 19 ve 20. Ancak Borodino'daki savaş sırasında, tugaylar önceki savaşlarda zaten iyice hırpalanmıştı ve ek olarak tüm cephe boyunca dağılmış nispeten az sayıda tankları vardı. Ve 32. Tüfek Tümenine ek olarak, ordunun diğer oluşumlarını da desteklediler.
Netlik sağlamak için, bu tür bilgileri burada Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı Merkez Arşivlerinde (TsAMO) saklanan bir belgeden verebilirsiniz.
Bundan, 17 Ekim'de, 19 tank tugayının toplam tank sayısında T-34'ün yalnızca% 19'una sahip olduğu, 20 tank tugayının ise% 33 olduğu anlaşılıyor. Tankların geri kalanı hafifti.
18 tbr artık savaşa hazır tek bir tanka sahip değildi (ZhBD 18 tbr'ye göre, 5 Ekim'de cepheye varışta, tugay 29 t-34 ve 31 bt'den oluşuyordu).
Ve üç tugaydan hiçbirinde KV ağır tankları yoktu.
Ve Ekim ortasında cepheye gelen 32. Tüfek Tümeni'nin hiçbir savaş deneyimi yoktu ve bir araya getirilmedi. Sonuç olarak, bazı alaylar kendilerini cesurca savundular, diğerleri (17. tüfek tümeninin taburları gibi) düşman hava saldırılarına ve bombardımana dayanamayanlar gönüllü olarak konumlarını terk ettiler ve böylece cephenin geri çekilmesine yol açan ön cepheyi açığa çıkardı. tüm bölüm. Ve sonuç olarak, Mozhaisk savunma hattının savunulan hattının terk edilmesi gerekiyordu.
Sıhhi tesisat siparişi
“Moskova'ya Istra üzerinden girmek zorundaydık - bu kasaba, başkentin ikinci savunma hattının merkez üssüydü.
Yerel su kaynağının tahrip edilmesini önlemem ve çalışmasını sağlamam talimatı aldım. "
Yerel su kaynağının tahrip edilmesini önlemem ve çalışmasını sağlamam talimatı aldım. "
Bu, Skorzeny'nin Doğu Cephesinde hizmet ederken kendisi için bir tür savaş görevinin formülasyonu hakkında bilgi verdiği anılarındaki tek parça.
Askeri işlerde çok tecrübeli olmayan bir okuyucu bile, bu mesaj verilen bilgilerin doğruluğu konusunda bazı şüphelere yol açacaktır.
İlk olarak, eldeki görevin belirli bir "bulanıklığı" hemen endişe vericidir. Yerel su kaynağının tahrip olmasını önlemek ne anlama geliyor? Bunun için hangi spesifik önlemlerin alınması gerekiyor? Su kulesini ele geçirmek mi? Veya pompa istasyonunu devralır mısınız? Veya bu iki nesneyi aynı anda yakalayın?
Net değil
İkincisi, 1941'de küçük Sovyet şehirlerine yapılan saldırı sırasında, savaşın ilk aşamasındaki Almanlar, Kızıl Ordu askerlerinin genellikle bulunduğu en yüksek binaları - gözlemciler, topçu ateşi gözlemcileri veya makineli tüfekler - yıkmaya çalıştı. Küçük kasabalardaki en yüksek binalar, kiliselerin su kuleleri ve çan kuleleriydi. Sonuç olarak, Istra şehrinin tüm su kuleleri savaş başlamadan önce (veya topçu hazırlığı sırasında) darbelerle yıkıma maruz kaldı. havacılık veya topçu ateşi.
Bu nedenle, onları savaş sırasında ele geçirmek mantıklı gelmiyordu. Ve bir su kulesi olmadan, 40'ların su tedarik sistemi çalışamazdı. Ve şehrin su kaynağının ele geçirilmesi kesinlikle saçma bir görev gibi görünüyor: Ağır savaş sırasında neredeyse tamamen yıkılan bir şehirde su temin sistemi nasıl işleyebilir?
Üçüncüsü, yukarıda belirtildiği gibi, o zamanlar Otto Skorzeny henüz "1 numaralı sabotajcı" değildi. Teknik bir birimde görev yaptı ve Istra şehrinde herhangi bir nesneyi ele geçirmesine izin verecek savaş deneyimine sahip değildi. Ve elindeki göreve uygun eğitim seviyesine sahip savaşçıları yoktu.
Tabii ki, komutanın, Otto'nun emrindeki gerçek sabotajcıların yukarıdaki görevi yerine getirmesi için bir savaş müfrezesi sağlayabileceği konusunda tamamen spekülatif bir varsayım yapılabilir.
Ancak böyle bir varsayım, katıksız bir fanteziye benzeyecektir: emirlerden hiçbiri, aklı başında olmadıkça, bu noktaya kadar arabalarla meşgul olan bir subay-mühendisi sabotaj grubunun başına koymayacaktır.
Yukarıdakilere dayanarak, bu parçada Otto Skorzeny'nin hafifçe yalan söylediğine dair objektif bir sonuca varabiliriz.
Üstelik icadı o kadar saçma ki hemen göze çarpıyor. Bu bölümden hiç alıntı yapmasaydı daha iyi olurdu - bundan anıları sadece fayda sağlayacaktır.
Anılarda, Istra su boru hattının ele geçirilmesi konusunun daha fazla geliştirilmediğini belirtmek gerekir. Yazar, bu garip görevi yerine getirmek için yaptığı herhangi bir eylemden bahsetmiyor.
Eksik Genel Don
“Kayıplara rağmen moralimiz yüksekti.
Moskova'yı alalım!
Son saldırı için kararlı bir şekilde hareket ettik.
Aniden 19 Kasım'da sıcaklık -20 ° C'ye düştü.
Motorlar ve silahlar için kış yağımız yoktu, motorlar problemlerle başladı. "
Moskova'yı alalım!
Son saldırı için kararlı bir şekilde hareket ettik.
Aniden 19 Kasım'da sıcaklık -20 ° C'ye düştü.
Motorlar ve silahlar için kış yağımız yoktu, motorlar problemlerle başladı. "
Burada, Doğu seferi sırasında başlarına gelen talihsizlikleri anlatırken Wehrmacht'ın tüm gazileri tarafından kullanılan klasik bir edebi hareket görüyoruz.
Ve Otto daha mütevazıydı - günün sıcaklığını sadece 2 kez fazla tahmin etti.
Diğer gaziler genellikle Moskova yakınlarındaki sonbahar donlarının eksi 40'a, hatta bazıları eksi 50 dereceye kadar düştüğünü bildiriyor.
Bunların hepsi yalan.
Kasım 1941'de aşırı derecede düşük sıcaklıklar yoktu.
Bu belgeyi TsAMO'dan okursanız, Kasım 1941'de aşırı donlardan söz edilemeyeceği aşikar hale gelir. Ve ayın son on günü boyunca, sıcaklıkta keskin sıçramalar olmaksızın ortalama eksi 4–12 derece gözlemlendi.
Ve Aralık ayının başında ısınma, sıcaklığın sıfıra yükselmesiyle başladı.
Bu nedenle, havayı düşmanlıkların seyrini etkileyen bir faktör olarak değerlendirirsek, küçük donların erken başlamasının Alman ordusuna önemli destek sağladığı sonucuna varabiliriz. Yollardaki ve tarlalardaki çamur dondu, dört tekerlekten çekişsiz kamyonlar için bile fena hale geldi. Sonuç olarak, daha önce çamura iyice yerleşmiş olan Alman savaş makinesi yeniden hareket kabiliyetine kavuştu. Ve Wehrmacht'ın zırhlı takozları inatla başkente gitmeye başladı.
Ve Moskova civarında "General Moroz" tarafından değil, son güçleriyle ve son kurşuna kadar savaşan yüzbinlerce Kızıl Ordu adamı tarafından durduruldular. Kimin kalıntıları Moskova bölgesindeki çok sayıda toplu mezara gömüldü.
Onlara sonsuz hafıza ...
Dört yönlü bir avantaj hakkında hikayeler
"Moskova'ya yirmi kilometre mesafeden yaklaşmak için, bizim bölüğümüz, Ekim ayında zaten insan gücünde üç hatta dört kat, topçularda beş kat (Stalin'in organları sayesinde) üstünlüğü olan düşmanla savaşmak zorunda kaldı."
Kızıl Ordu'nun Wehrmacht kuvvetleri üzerindeki çoklu üstünlüğü, Almanların anılarında kullandıkları ikinci tipik epik hikayedir. Ve bir Rus masalını, Serpent Gorynych'in bir kesik başı yerine iki yenisinin nasıl hemen büyüdüğünü hatırlatıyor.
Kaybeden bir ordunun askerleri ve subayları, yenilgileri için her zaman bahane arıyorlar. Ve son derece şiddetli donlar, düşmanın çoklu sayısal üstünlüğü, Rusya'da yolların tamamen yokluğu, korkunç "Stalin'in organları" (BM-13 "Katyuşa") gibi bir tür masal bestelemek gerçek nedenler yerine çok caziptir. T-34 donanması ve KV tankları vb. d. vb.
Moskova savaşının son aşamasında Rus ve yabancı tarihçiler arasındaki güç dengesi konusundaki anlaşmazlıkların 70 yıldan fazla bir süredir durmadığı unutulmamalıdır. Ve görünüşe göre, asla azalmayacaklar.
Ve bunun için makul bir açıklama var: Savaş sırasında hiç kimse, belirli günler ve aylar süren savaşlarda karşıt tarafların insan ve silahlarının sayısı hakkında sistematik olarak doğru istatistiklerin toplanmasıyla uğraşmadı. Ve doğru bilginin kaybolduğu yerde, kesin sonuçlar yoktur.
Moskova savaşının seyrini incelerken, Batı Cephesi karargahı, Volokolamsk düşman grubu (Reich tümeni dahil) ve Batı Cephesi 16. Ordusu'nun 14 Kasım itibariyle güç ve kaynak dengesi hakkında aşağıdaki sonuca vardı. -15, 1941:
Bireysel silah türlerinin oranı, aşağıda aynı kaynaktan sunulan verilerle değerlendirilebilir.
Alman tarihçiler, verilen tank sayısına kategorik olarak katılmıyorlar ve Kızıl Ordu karargahının her zaman gerçek Alman tanklarının sayısını iki kat fazla (veya daha fazla) fazla hesapladığını iddia ediyorlar.
Bu zor konuyu bu makale çerçevesinde ele alma fırsatı bulamadığım için, 1941 sonbaharında tüm cephe hattına tankları "püskürtme" eğiliminde olan Kızıl Ordu komutanlığından farklı olarak, Aksine, Alman komutanlığı onları büyük tank gruplarına sokmaya çalıştı, böylece tanklarda çoklu yerel üstünlük sağladı. Bu taktik teknik, yaygın manevra kullanımıyla tamamlandı - tanklar, cephenin bir bölümünden (başarının gelişimini zaten sağladıkları) diğerine hızla aktarıldı. Sonuç olarak, Kızıl Ordu birliklerinin karargahı, toplam gerçek düşman tankı sayısı hakkında yanlış bir fikir yarattı. Ve (sonuç olarak) bu sayı bazen birkaç kez fazla tahmin edildi.
Burada iyi bilinen bir psikolojik faktör dikkate alınmaya değer: geri çekilen bir ordunun karargahı her zaman düşmanın gerçek güçlerini ve araçlarını önemli ölçüde abartma eğilimindedir.
Bu nedenle, genel bir sonuca varırken çok da yanılmayacağımı varsayıyorum: 16 Kasım 1941'de, Alman taarruzunun son aşaması Moskova yakınlarında başladığında, Wehrmacht tanklar ve topçularda bir miktar üstünlüğe sahipti ve Kızıl Ordu piyade. Ancak genel olarak, tarafların her birinin bir şekilde üstünlüğü 1,5 katın değerini pek geçmedi.
Ek olarak, Moskova yakınlarındaki savaşlarda Alman ordusunun esas olarak gazilerden oluştuğu, oluşumların bir araya getirildiği, birliklerin katı disiplini sürdürdüğü - o zamanlar en güçlü ve en profesyonel ordu olduğu gerçeğini gözden kaçırmamalı. Dünyada. Ve esas olarak, savaşçıları iki veya üç savaştan sonra çoğu zaman hareketsiz kaldığı için uygun bir savaş deneyimi elde etmek için zamanları bile olmayan Kızıl Ordu'nun yeni kurulan ateşlenmemiş tüfek tümenleri tarafından karşı çıktı.
Alman saldırısının sonraki günlerinde, Kızıl Ordu'nun tüfek bölümlerindeki çok sayıda kayıp nedeniyle, tüfek alaylarının savaş gücü o kadar hızlı azaldı ki, sayıları normalin dörtte birine bile geri yüklenemedi. bir. Bu nedenle, Kızıl Ordu, Kasım ayının ikinci yarısında Batı Cephesinde sayısal bir avantaj yaratmayı asla başaramadı - Kızıl Ordu birliklerinin sayısı tam anlamıyla gözümüzün önünde azalıyordu. Kasım ayının son on yılının bazı günlerinde, bazı tüfek alaylarının savaş gücünün zaman zaman 150-200 kişiyi bulduğu ve bazı tüfek tümenlerinde 800 "aktif süngüye" düştüğü noktaya ulaştı.
Temelsiz olmamak için, 133. tüfek tümeninin karargahının 05.12.1941/XNUMX/XNUMX tarihinde derlenen Savaş raporundan insani çaresizlikle dolu böyle bir parçadan alıntı yapmak istiyorum:
Yine de Wehrmacht'ın ölçeklerinde, geleneksel olarak ilerleyen orduya eşlik eden ve geri çekilenden hızla ayrılan yüksek bir moral ve savaşma ruhu koymak gerekiyor.
Bu nedenle, 1941 Kasım'ının sonunda, Alman ordusunun Moskova'yı kuşatma şansının, Kızıl Ordu'nun onu savunma potansiyelini biraz aştığı sonucuna varabiliriz.
Kızıl Ordu lehine üstünlük ancak başkente yeni birlikler getirildiğinde Aralık ayı başında geldi.
Ancak bu dönemde bile hiçbir göstergede çifte değere bile ulaşmadı.
Akhineya Khimki hakkında
"Solda ve konumlarımızın biraz ilerisinde, Sovyet başkentinden sadece sekiz kilometre uzaklıkta bulunan bir Moskova limanı olan Khimki vardı."
Kanımca, Skorzeny'nin anılarında yer alanların en sansasyonel mesajı bu. Bu nedenle, tarihsel güvenilirlikleri için sağlanan bilgileri dikkatlice değerlendirmenin faydalı olduğunu düşünüyorum.
Öncelikle, "pozisyonlarımızın solunda ve biraz ilerisinde" ifadesinin tipik bir sivilin kelime dağarcığına içkin olduğunu belirtmek isterim. Profesyonel bir askeri adam, biriminin yerini tanımlarken, genellikle ana noktalara göre hareket eder ve haritada bulunan yer işaretlerine olan tam mesafeyi gösterir.
Ancak, anı yazarının bu yaklaşımında şaşırtıcı bir şey yoktur. Viyana Yüksek Teknik Okulu mezunu Otto Skorzeny'nin motor yapımında eğitimle bir mühendis-ekonomist olduğunu çok az kişi biliyor. Mezun olduktan sonra 1932'den itibaren ilk olarak uzmanlık alanında çalıştı. Ancak daha sonra 1934'e kadar çalıştığı bir inşaat şirketine başkanlık etti.
1934'te 25 yaşındaki Otto, doğrudan "sivil" olup, özel olduğu 89. SS standardında polis hizmetine girdi. Ve bu mütevazı rütbede neredeyse 6 yıl boyunca, Nisan ayında orduda "çavuş" rütbesine karşılık gelen SS Unterscharfuehrer rütbesini aldığı 1940 yılına kadar görev yaptı. 1 Eylül 1940'ta Skorzeny, SS Oberscharführer (Kızıl Ordu'nun ustabaşısına karşılık gelen) rütbesine terfi etti.
Sonra kariyeri keskin bir şekilde yükseldi: Otto hemen üç ara rütbe atladı ve ilk olarak 30.01.41/20.04.41/XNUMX tarihinde SS Untersturmführer'in (Kızıl Ordu'nun teğmenine karşılık gelen) subay rütbesine terfi etti ve sonra XNUMX/XNUMX / XNUMX - SS Obersturmführer (kıdemli teğmen).
Ancak Otto hiçbir zaman askeri eğitim almadı. Ünlü sabotajcının o yıllarda görev yaptığı teknik pozisyonlar için bu gerekli değildi. Ve mühendislik diploması resmi görevlerini yerine getirmek için yeterliydi.
Sovyet askeri terimleriyle, Otto Skorzeny tipik bir "ceket" idi. Ve görünüşe göre ömür boyu ceketin içinde kaldı, SS Obersturmbannfuehrer (teğmen albay) rütbesine bile ulaştı, çünkü anılarını yazarken açık bir askeri dille anlatılan dönem boyunca tam olarak nerede olduğunu net bir şekilde açıklayamadı.
Yapamayacağına göre, bu işi onun için yapması gerekecekti.
En büyük zorluk, anı yazarının belirtilen dönüm noktasına - Khimki nehri limanına (istasyon) olan mesafenin kesin bir değerini vermemesi gerçeğinde yatmaktadır.
"Solda ve biraz ileride", biriminin konumlarından limana tam olarak kaç metre uzaklıkta? 800? 1000? 3000 mi? Yada daha fazla?
Genellikle "biraz ilerideki" kişiler, görüş alanında, yani yaklaşık bir kilometre mesafedeki nesneler anlamına gelir.
Tamam, beş köşeli bir yıldızla taçlandırılan limanın ana binasından, anı yazarının meslektaşlarının pozisyonlarının 3000 metre uzaklıkta olduğunu bir marjla varsayalım. Ve sonra modern yer işaretlerine göre nerede bulunabileceklerini bulalım.
Bunu yapmak için, bu yüzyılın başından bir harita alın ve üzerine 3 km yarıçaplı bir daire çizin. (Aşağıdaki şekil).
Wehrmacht ve Kızıl Ordu askeri birliklerinin tarihi belgelerinden, Alman oluşumlarının (SS Reich tümenini de içeren) Moskova'ya üç ana yönden saldırdığı kesin olarak bilinmektedir: Rogachevsky karayolu boyunca kuzeybatıdan; kuzeybatıdan Leningradskoye karayolu boyunca ve batıdan Volokolamskoye karayolu boyunca.
Sonra, Skorzeny'ye göre, parçası ya modern Zelenogradskaya ve Dybenko caddelerinin kesişme noktasında olmalıydı; ya Leningradskoye sh üzerindeki mevcut Metro mağazasının yerinde; veya J. Rainis bulvarının Donelaitis caddesi ile kesiştiği noktada; veya Tushinskaya metro istasyonundan uzak değil.
Yukarıdakiler, değerlendirilen bölümde Skorzeny'nin düpedüz saçmalık yazdığı sonucuna varmamızı sağlar. 3'de Almanların, bir MG 1941 makineli tüfeğinden dolaylı bir atış mesafesinde bile Kuzey Nehir Limanı'ndan 42 km uzaklıkta bulunan yerlere yaklaşamadığı güvenilir bir şekilde bilinmektedir.
En büyük başarıları köyün işgaliydi. Katyushki (şimdi burası Lobnya bölgesi), nehir limanına düz bir çizgi üzerinde 17 km uzaklıkta, "biraz ileride" tanımına uymuyor. Diğer yerlerde başkentten daha da uzakta durduruldular.
Üstelik Otto'nun kitabında bahsettiği en ünlü Alman askeri "tarihçi" Paul Karel bile bu gerçeği yazdı.
Ünlü sabotajcının anılarını yazarken hikâye icat etmemesine ve en azından Karel'in kitabının metnine bakmamasına engel olan büyük bir sır olarak kalıyor ...
Nikolskoye köyüne Nikolaev şehri nasıl adlandırıldı?
Ancak kısa süre sonra anı yazarı, birimini Khimki nehri limanının yakınına yerleştirdiğini unutur ve şunları bildirir:
“2 Aralık'ta ilerlemeye devam ettik ve Moskova'dan 15 kilometre uzaklıkta bulunan Nikolaev'i işgal edebildik - açık güneşli havalarda, dürbünle Moskova kiliselerinin kubbelerini gördüm.
Akülerimiz başkentin dış mahallelerinde ateşlendi, ancak artık silahlı traktörlerimiz yoktu. "
Akülerimiz başkentin dış mahallelerinde ateşlendi, ancak artık silahlı traktörlerimiz yoktu. "
Bu gizemli Nikolaev, bir düzineden fazla yıldır Skorzeny'nin anılarının sayısız araştırmacısını çılgına çeviriyor. Gerçek şu ki, 1941'de Moskova bölgesinde bu isimde bir yerleşim yoktu. Ancak diğer yandan Nikolskoe adında birçok köy vardı.
Skorzeny'nin hizmet verdiği birimi o zaman bu köylerden birinin barındırması mümkündür. Ve adı çarpıtılmış bir biçimde, yazar tarafından Nikolaev'e dönüştürüldü.
16 A karargahının belgelerinden, Istra'nın ele geçirilmesinden sonra SS "Reich" tümeninin Volokolamskoye karayolu boyunca başkente doğru ilerlemeye devam ettiği ve Lenino köyünde durdurulduğu bilinmektedir. o zaman Dedovsk eteklerinde. Ve bu noktaya Moskova'ya bu yönde yaklaşmayı başaramadılar.
O günlerde, SS "Reich" tümeninin arkasında, Lenino'nun 13-14 km kuzeybatısında küçük bir Nikolskoye köyü vardı. Muhtemelen bu, tam da anı yazarının hakkında yazdığı şeydir. Yazarın hayal gücünde küçük bir köy nasıl bir şehir büyüklüğüne ulaştı, tahmin etmek için bir neden göremiyorum.
Skorzeny ayrıca Moskova'ya yaklaşık 15 km kadar hafifçe yalan söyledi.
Lenino köyünden başkentin dış mahallelerine kadar (1941'de sınırları içinde) bile yaklaşık 30 km idi. Ve Otto neden aniden Moskova kiliselerinin Nikolsky kubbesinden gördüğünü düşündü, Moskova yakınlarındaki kiliselerden değil, çözülemez bir gizem olarak kaldı.
Bununla birlikte, anı yazarının, biriminin Kuzey Nehir Limanı'na çok uzak olmayan konumuyla ilgili daha önce analiz edilen gafını hesaba katarsak, Skorzeny'nin en yakın Moskova bölgesinin coğrafyası hakkındaki bilgisinin acınası olduğu aşikar hale geliyor. Tüm "coğrafi hatalarının" nedeni burada ustaca gizlenmişti.
Ve sadece anılarını yazdığı yıllarda, hiçbir arkadaşının Skorzeny'ye Moskova'nın kuzeybatı banliyölerinin ayrıntılı bir haritasını sunmadığı için pişmanlık duymak kalıyor.
Zavallı mühendis hakkında bir söz söylendi
Gizemli Nikolayev ile yapılan arsadan sonra, Doğu Cephesinde anı yazarının başına gelen maceraların hikayesi sona erer. Ve okuyuculara bariz bir üzüntüyle anlatıyor:
“Geri çekilme sırasında karaciğerimde sürekli kolik vardı ve sadece ağrı kesici iğneler sayesinde ayaklarımın üzerinde kaldım.
1942'nin başında Smolensk'e tahliye edildim ve çok hızlı bir şekilde Viyana'ya ...
... Hastaneden taburcu edildikten sonra, tıbbi sicilim sadece ülke topraklarındaki garnizonda hizmet etmeye uygun olduğumu gösterdi, bu yüzden bir mühendis subayı olarak Berlin'e gönderildim. "
1942'nin başında Smolensk'e tahliye edildim ve çok hızlı bir şekilde Viyana'ya ...
... Hastaneden taburcu edildikten sonra, tıbbi sicilim sadece ülke topraklarındaki garnizonda hizmet etmeye uygun olduğumu gösterdi, bu yüzden bir mühendis subayı olarak Berlin'e gönderildim. "
Bazı yayınlar, Skorzeny'ye tam olarak Moskova yakınlarındaki Almanların yenilgisinin başlangıcında bu gizemli koliklerin geldiğini, bu nedenle zamanla savaştan atladığını ve bu bağlamda tüm zorlukları yudumlayacak zamanı olmadığını ve anı yazarının meslektaşlarının çoğuna düşen son bölümünün yoksunluğu ...
Ve çok geçmeden Otto, Doğu Cephesinde sadece bir demir haç, hepatik kolik ve sert Rus kışının kabus gibi anılarını elde ederek çoktan Viyana'daydı.
Sonuç olarak, Alman ordusu için en zor dönemlerden birinde, II.Dünya Savaşı'nın en zor cephelerinde 6 ay boyunca savaşan bir kişinin, anılarında bile, tek bir vakadan söz edemediği ortaya çıktı. cesaret ya da övgüye değer başka bir insan karakteri gösterdi.
Bununla birlikte, anı yazarı böyle bir değerlendirmeye asla katılmaz. Ona göre Rusya'da hizmet etmek onu aşağıdaki önemli becerilerle zenginleştirdi:
"Yalnızca Alman ve Amerikan tanklarını değil, aynı zamanda bazen çekiçle vites değiştirmek zorunda kaldığım güçlü Rus T-34'lerini de aynı anda kullanabilir ve onarabilirdim.
Uçakları ve sürat teknelerini de uçurabiliyordum, yüzebiliyordum, uzun namlulu ve kısa namlulu silahlarla oldukça iyi ateş ettim, topçu ateşini yönetebildim, keşif emri verdim, köprüler kurdum, anlaşılır raporlar yazdım vb.
Uçakları ve sürat teknelerini de uçurabiliyordum, yüzebiliyordum, uzun namlulu ve kısa namlulu silahlarla oldukça iyi ateş ettim, topçu ateşini yönetebildim, keşif emri verdim, köprüler kurdum, anlaşılır raporlar yazdım vb.
Tankların sürülmesiyle ilgili büyük şüpheler var.
İlk olarak, tankların bakımı ve dahası, bunların sürüşü Skorzeny'nin görevleri kapsamında değildi.
İkincisi, şahsen, neredeyse iki metrelik geniş omuzlu Otto'nun tanka girmeyi ve sürücü koltuğuna sıkışmayı nasıl başaracağı hakkında çok az fikrim var.
Kalan beceriler (özellikle uçakları ve tekneleri uçurma yeteneği) da oldukça sorgulanabilir.
Skorzeny'nin öğrenebileceği tek şey, küçük silahlarla iyi ateş etme yeteneğiydi - bu becerinin Alman birimlerindeki gelişimine her zaman daha fazla ilgi gösterildi.
Dahası, anı yazarı açık bir pişmanlıkla şunları aktarır:
"Hastaneden taburcu edildikten sonra, tıbbi sicilim sadece ülke topraklarındaki garnizonda hizmet etmeye uygun olduğumu gösterdi, bu yüzden bir mühendis subayı olarak Berlin'e SS bölümünün yedek taburuna gönderildim. Adolf Hitler yaşam standardı oraya yerleştirildi.
Bundan, dünyanın önemi olan gelecekteki sabotajcının savaş birimlerinde hizmete uygun olmadığı ilan edildi.
Mart 1943'e kadar söylediği bir tür "geçersiz takıma" yazılmıştır. (Otto'nun 1942'nin sonunda tekrar Doğu Cephesi'ne geldiği, ancak ağır bir hastalık nedeniyle çabucak Berlin'e geri döndüğü konusunda parça parça bilgiler var).
Sonra, aniden, Skorzeny'nin kariyerinde keskin bir sıçrama oldu: SS Brigadeführer, İmparatorluk Güvenliği Ana Müdürlüğü (RSHA) SS VI dış istihbaratının başkanına doğrudan bağlı olarak SD'nin VI sabotaj servisinin başına atandı. Walter Schellenberg.
Muharebe birliklerinde bir gün bile görev yapmayan olağanüstü (antropolojik verileri hariç) ve hastalıklı bir askeri mühendisinin bu kadar yüksek ve sorumlu bir konuma atanması çok gizemli ve hatta bir şekilde mistik görünüyor.
Aslında bu olayda mistik bir şey yoktu.
Otto Skorzeny, gençliğinde Ernst Kaltenbrunner ile yakın arkadaş oldu ve bir kez Berlin'de, Ocak 1943'ten itibaren Reich Güvenlik Genel Müdürlüğü'ne başkanlık eden güçlü arkadaşının himayesine girdi. Ernst (uygun olduğu yerde) doğru kelimeyi koydu. Ve sonuç olarak, arkadaşını Otto'nun en tatlı rüyalarında hayal bile edemeyeceği yüksekliklere kaldırdı.
Öyleyse Skorzeny sadece emrindeki gerçek profesyonelleri alabilirdi. Ve esnemeyin, üst kattaki en ufak başarıları bile zamanında bildirirken, meydana gelen başarısızlıkları özenle gölgede bırakın.
Daha sonra büyük ölçüde mükemmelleşti.
Skorzeny, Mussolini'yi kaçırmak için özel bir operasyona katılmasıyla dünyaca ünlendi. Ve Otto'nun operasyona katılan üç gruptan sadece birini yönetmesine rağmen, başarıyı Berlin'e ilk bildiren kişi olmayı başardı. Aynı zamanda, yakalamaya katılan Alman paraşütçülerin eylemlerini de gizledi. Bu nedenle, tüm defne sadece başına düştü ve havadaki birimlerin komutanlarının isimleri genel halk tarafından bilinmiyordu.
O zaman Üçüncü Reich'ın propaganda makinesi çalışmaya başladı. Ve Otto Skorzeny'nin "başarısını" tüm dünyaya duyurdu ...
Film kahramanı
Hauptmann Walter Koch'u dünyada kaç kişi duymuştur?
Ama bu memur zekice çok önemli bir operasyon gerçekleştirdi. 1940'ta, komutasındaki bir sabotaj müfrezesi, o sırada Alman tank ordusu için son derece önemli bir nesneyi yakalayabildi - Belçika'nın Eben-Emael kalesi, Wehrmacht'ın Fransız ordusuna karşı zaferini garantiledi.
Dünyada kaç kişi Georg Freiherr von Berlepsch ve Harald Morse isimlerini biliyor?
Belki yaklaşık bin.
Ancak bu memurlar, baskın sırasında Mussolini'yi ele geçirmek için iki grup paraşütçü yönetti. Ve birçok uzman, Kararlı eylemleriyle Oak Operasyonunun başarısını sağlayanların paraşütçüler (Skorzeny halkı değil) olduğu fikrini dile getirdi.
Ayrıca isimleri genel olarak halk tarafından bilinmeyen düzinelerce gerçek profesyonel sabotajcı da vardı. Ve İkinci Dünya Savaşı sırasında gerçekleştirdikleri özel operasyonların ve sabotajların gizliliğin kaldırılması olası değildir.
Ve Otto Skorzeny milyonlarca tanınmaktadır. Ve esas olarak, bu adamın reklamını yapan ve sakinler arasında 1 numaralı sabotajcı hakkında bir efsane yaratan savaş sonrası film endüstrisi sayesinde biliyorlar.
Ama kaderin kaprisleri bunlar. Bazen insanları gerçek değerlerine göre değil, koşulların elverişli bir kombinasyonunun bir sonucu olarak yüceltti. Veya basitçe söylemek gerekirse, kişisel şansları nedeniyle.
Ve sonra, yeni filmler sayesinde şöhretleri gittikçe büyüyor. Ve sinemanın yarattığı kahramanlar ancak ılık ışınlarının altında güneşlenebilir ...
PS
Yazar, Skorzeny'nin çeşitli yayınlardan alınan biyografik bilgilerini, doğruluklarını doğrulayamadan kullandı. Eleştirirken nelere dikkat etmelisiniz?