Basım Yılı: 2007
Sayfa Sayısı: 143
Necip Mahfuz Okumaları mızda ilk kitabım Düğün Evi'ydi. Kitabın tek şahane tarafının kapağı olduğunu söyleyebilirim, hem konu-mekan ile uyumunu, hem de fikir ve çizim olarak çok beğendim.
Oyun yazarı Abbas Yunus, annesi ve babası, evlerinde kalan başarısız oyuncu Tarık Ramazan, Tarık'ın sevgilisi Tahiye, Düğün Evi'nin ana karakterlerini oluşturuyorlar. Abbas Yunus, Tahiye'ye aşık olur ve evlenirler ancak işler umdukları gibi gitmez. Başlarına gelen felaketi ve öncesini bir tiyatro oyunu şeklinde yazan Abbas, başrollerden birini Tarık'ın oynamasını ister. Kahire'de bir tiyatroda sahnelenmeye başlayan 'Düğün Evi'yle, ailenin sırları açığa dökülecek ve oyun, acı bir yüzleşme niteliği taşıyacaktır..
Kitabı akıcı bir uslûbu olması sebebiyle çabucak bitirdim ama aynı zamanda fena halde içimi sıktı. Laçkalaşmış, hatta büsbütün ortadan kalkmış denilebilecek ahlak anlayışı mıydı bunun sebebi, bilmiyorum. Neden o denli rahatsız edici olduğunu çözemediğim bir sefaleti vardı romanın. Fransız edebiyatı da bir dönem bu anlayıştan yoksun olmasına karşın Balzac'ın Kibar F.....ler gibi kitapları veya Maupassant'ın herhangi bir hikayesinin bu kadar tiksintici bir etkisi yok, mesela. Yani sıkıntı sadece alabildiğine pervasız hayatları anlatması değil diye düşünüyorum.
Düğün Evi'ni bitirdiğimde, yazarın okumamız kapsamında seçtiğim diğer iki kitabını hiç okuyasım yoktu, 'benim' diyebileceğim yazarlardan biri olmayacağı kesindi.