Donald Trump, ilk başkanlık kampanyası sırasında Meksikalı ve Latin Amerikalı aileleri Amerika Birleşik Devletleri’ne geçmeye çalışmaktan caydırmak için çocukları ebeveynlerinden koparma sözü vermiş olsaydı, insanlar muhtemelen bunu abartarak gülerlerdi.
Onu ciddiye alın, dedi hayranları, onu tam anlamıyla almayın.
Bunun nasıl sonuçlandığını biliyoruz.
Fikir Yazarı
Robin Abkaryan
Yine de, Trump’ın Kaitlan Collins’e konuşma sırasında söylediğini duymak şok ediciydi. CNN’in berbat belediye binası geçen hafta, yeniden seçilirse uygulamayı yeniden başlatmayı düşüneceğini söyledi.
Trump, “Bu politikaya sahip olduğunuzda insanlar gelmiyor” dedi. “Bir aile ayrılacaklarını duyarsa – ailelerini seviyorlar – gelmiyorlar. Kulağa sert geldiğini biliyorum. … Ülkemizi kurtarmak zorundayız.”
Sadece sert değil. Zalimdir, insanlık dışıdır ve bence suçtur.
Çocukları ve ebeveynlerini terörize etmenin, çoğunlukla şiddetten ve yoksulluktan kaçan ve kendileri ve çocukları için daha iyi hayatlar kurmaya çalışan insanlara ömür boyu sürecek duygusal zararlar vermenin hiçbir ahlaki gerekçesi yoktur.
Amerikan rüyası bu değilse nedir?
Trump’ın ailelere duygusal olarak eziyet etmeye yönelik umursamaz istekliliği, onu tekrar Beyaz Saray’ın yakınına yaklaştırmamamızın sayısız nedeninden sadece biri.
Anneler Günü’nü Trump hakkında düşünerek veya yazarak geçirmek istemedim.
Anneler ve çocuklar arasındaki olağanüstü bağlar hakkında yazmak istedim. Bu babalara bir darbe değil, inan bana. Ancak peri masallarının – en derin kaybetme ve terk edilme korkularımızı anlatan hikayeler – genellikle bir annenin yokluğunu içermesinin bir nedeni vardır. Bu ilkel bir yaradır. Ve bu sadece peri masalları değil. Son zamanlarda okuduğum tüm romanlar, yankılanan anne kaybı temasını araştırıyor.
İkisi, “İyi Anneler Okulu” Jessamine Chan tarafından yazılan ve Celeste Ng tarafından yazılan “Our Missing Hearts”, çocukların ebeveynlerine – bu durumda annelere – karşı sopa olarak kullanıldığı distopik Amerikan toplumlarında geçiyor.
Chan’ın romanında, kocası genç metresi için onu terk eden, bunalmış, uykusuz bekar bir anne, kız bebeğini birkaç saat yalnız bıraktığı için bir tür yeniden eğitim kampına gönderilir. İmkansız standartlarda tutuluyor ve bir robot çocukla tuhaf ebeveynlik testlerinden geçmek zorunda kalıyor ve devlet onaylı bir anne olarak geleceği parlak görünmüyor.
Ng’nin romanında, politik olarak asi bir Çinli Amerikalı şair, yeterince vatansever sayılmayan ebeveynlerden çocukları yasal olarak alabilen yabancı düşmanı yetkilileri engellemek için küçük oğlunu terk etmeye ve onu kocası tarafından büyütülmeye terk etmeye zorlanır. Oğlu, onu bulmak için riskli bir yolculuğa çıkar.
İkisini de okurken hissettiğim acı, bence, çocukları ve anneleri sebepsiz yere acı dolu ayrılıklara zorlamanın adaletsizliğine değil, aynı zamanda annelerin küçük ihlaller için ağır cezalandırılmasına da bağlıydı.
Anneler, belki de en tehlikelisi, iyi bir annenin çocuğu için “her şeyi” feda etmesi gibi pek çok sert beklentinin yükünü taşır.
Eminim genç bir kadın olarak bu kinayeye inandım; Aksi takdirde, 1979 yapımı filmde Meryl Streep tarafından canlandırılan kurgusal Joanna Kramer’ın eylemleri karşısında muhtemelen bu kadar şaşırmazdım. “Kramer, Kramer’e Karşı.”
Joanna, işkolik kocası Ted ile boğucu bir evlilik içinde kalmaktansa, onu ve küçük oğulları Billy’yi terk eder. O kadar dövüldü ki, gitmesinin Billy’nin yararına olduğuna kendini ikna etti.
O zaman, onun kararını korkunç bulmuştum. Sanırım, bir düzeyde, hala yapıyorum.
Bir buçuk yıl sonra, Joanna geri gelir ve velayet için dava açar. O zamanlar, ilk başta çocuğunun hangi sınıfta olduğunu bile bilmeyen Ted, bekar ebeveynlikte ustalaştı. Kültürün ve mahkemelerin babaları ne kadar hafife aldığının çarpıcı bir örneğinde, çocuğun velayeti Joanna’ya verilir. Kredisine göre, bunu Ted ile paylaşmaya karar verir. Aşağı yukarı mutlu bir son ve belki de bir annenin çocuğunu terk ettiği için cezalandırılmadığı nadir durumlardan biri.
Bir ebeveynin bir çocuğu terk etmesi bir tür günahtır, ancak hükümetin bir çocuğu ebeveynlerinden kasıtlı olarak ayırması, bariz bir şekilde alaycı siyasi nedenlerle, onları yeniden birleştirme niyeti veya süreci olmadan, başka bir günahtır.
Geçen gün, Caitlin Dickerson’ın kitabını yeniden okumak için oturdum. Pulitzer Ödüllü 2022 Atlantic dergisi soruşturması Trump yönetiminin aile ayırma politikasına.
Federal yetkililerin çocukları ebeveynlerinden kopararak kasten göçü azaltmak için plan yaptığı bir ülkede yaşadığımıza inanmak zor. Trump yetkilileri, programın gerçek amacını gizlemeye çalıştıkları için dünyanın nasıl tepki vereceğini tahmin etmiş olmalılar.
Dickerson’ın yazdığı gibi, yönetim “aileleri ayırmanın politikanın amacı olmadığını, çocuklarıyla birlikte sınırı yasadışı yollardan geçen ebeveynleri yargılamanın talihsiz bir sonucu olduğunu açıkladı. Yine de bir yığın kanıt bunun açıkça yanlış olduğunu gösteriyor: Çocukları ayırmak sadece bir yan etki değil, aynı zamanda niyetti. Ebeveynler yargılandıktan sonra, yetkililer aileleri birleştirmek yerine onları daha uzun süre ayrı tutmak için çalıştı.”
Aileden ayırma politikası Ocak 2017’den Ocak 2021’e kadar yürürlükteydi. İç Güvenlik Bakanlığı 3.924 ayrılmış çocuk tespit etmişti. 3 bine yakını ailelerine kavuştu. Politikanın yürürlüğe girmesinden altı yıl sonra, neredeyse 1.000 kişi yürürlüğe girmedi. Bu, bir çocuğun hayatındaki sonsuzluktur.
Kalbinizde anne büyüklüğünde bir delikle yaşamanın ve bunun orada olduğunu öğrenmenin travmasını hayal edebiliyor musunuz? piyon olarak kullanıldın başarısız bir siyasi oyunda?
Trump geçen gece bir konuda haklıydı. Biz Yapmak ülkemizi kurtarmak zorunda Yine de göçmenlerden değil. Onun gibi demagoglardan.
Kaynak : https://www.latimes.com/opinion/story/2023-05-14/immigration-family-separation-donald-trump-mothers-day-celeste-ng-jessamine-chan