Yapacağım bir şey varsa o da insanların yemek hakkında konuşması olacaktır. Bu hafta, daha önce Twitter olarak bilinen X’te, Fransız bir kullanıcı tarafından başlatılan talihsiz bir trend konusu olan #slopgate konusuna dalmak için daha da dalgalı sulara girmeyi göze alıyorum. tarif edildi Meksika yemeği “tortilla üzerine dökülmüş” gibi.
Bu, internette çeşitli ulusal mutfak geleneklerinin kalitesi hakkında hararetli bir tartışmayı ateşledi; görünüşte aptalca bir konu olan bu konu, biraz daha yakından bakıldığında, insanların kendi kültürlerinin mutfağına neden bu kadar değer verdiklerine dair söyleyecek çok şeyi var.
Buraya gelip Meksika yemeği için beyaz şövalye olabilirim ama Meksika yemeklerinin savunulmaya ihtiyacı olduğuna inanmıyorum. Kendi adına konuşuyor. Meksika yemekleri lezzetlidir. Zengin tarihi, eklektik içerikleri ve yaratıcı teknikleriyle dünya çapında tanınmaktadır.
Ben daha çok yemeğin neden halka açık forumlarda bu kadar tutkulu söylemlere yol açtığını araştırmakla ilgileniyorum. Bu açıdan #slopgate yararlı bir örnek olay çalışmasıdır. Orijinal gönderinin viral hale gelmesinden kısa bir süre sonra, konuşma etnik kızgınlıkları dile getiren ve beline vuran insanlardan oluşan zehirli bir çorak araziye dönüştü.
Ancak bu konu üzerinde daha fazla düşündükçe ve bazıları açıkça ırkçı olan bazı gerçekten korkunç fikirlerin üzerinden geçtikten sonra, tüm bu çilenin en azından bir yönünü oldukça dokunaklı buldum. Bana bir kültürün mutfağının hassas ve hassas bir şey olduğunu hatırlattı. Bazı açılardan, uluslararası izleyici kitlesinin keyif alabileceği bir yaşam tarzına dair açık bir aşk mektubu.
Dil, bayramlar, ölüm törenleri bunlar güzel şeyler ve bunların paylaşılabilecek pek çok yönü var. Ancak onları biraz daha “bizim işimiz” haline getiren duvarlar var. Dilin içine doğmamış olanlar için dilin öğrenilmesi uzun yıllar alabilir. Tatiller, doğumları kutlama şeklimiz, ölümlerimizin yasını tutma şeklimiz; bunlar daha samimi, aile meseleleridir. Misafirler kuşkusuz memnuniyetle karşılanır, ancak hiçbir kültür kurumu yemek kadar yaygın ve erişilebilir değildir.
Bir ülke için mutfak aslında “kendini ortaya koymaktır”. Kendileriyle yabancılar arasında en azından birkaç koruyucu perde bulunan diğer kültür kurumlarının aksine, hemen hemen herkes şiddetle tavsiye edilen bir restoranı bulabilir ve uzak bir ülkenin neyle ilgili olduğunu tadabilir.
Evet, bazı ülkelerin diğerlerinden daha fazla büyükelçisi var. Örneğin, dünyanın dört bir yanındaki leziz Tayland, Hint ve tabii ki Meksika restoranlarının zenginliğini, mutfak sanatlarıyla haklı olarak gurur duyan ve bu cephedeki itibarlarını çok ciddiye alan tüm ülkeleri düşünüyorum.
Çoğu kültür, misafirleri davet etmeden önce evin düzenli olduğundan emin olmak için de çok fazla hazırlık yapar. En azından benim deneyimime göre, elinizden gelenin en iyisini yapmak istiyorsunuz ve Chicano ailesinden herhangi biri, tamamen yabancıların fikirlerinin kan akrabalarınızdan daha fazla ağırlık taşıyabileceğini muhtemelen anlayacaktır.
Bir kültürün mutfağını küçümsemek, onu aşağılık saymak, birinin evine girip cenaze külü kavanozunu devirmeye benzer.
Tam kalbi hedef alıyor!
Bir anlığına Fransızlara geri dönecek olursak, bunu gerçekten hangi film anladı biliyor musunuz? “Ratatouille.” Yemek eleştirmeninin adı geçen yemeği yediği sahnede çocukluğuna, annesinin mutfağına taşınır. Yemek ataları çağrıştırır. Bir aile tarifi bir manifestodur; onu yazan kişi bu Dünya’yı terk ettikten çok sonra bile bir hikaye anlatabilen bir manifestodur ve herkes, kesinlikle herkes (elbette beslenme kısıtlamaları olmadan) bu tarifin tadına bakabilir.
İnsanların kaygılı ve duygusal olmaları şaşılacak bir şey değil.
İnsanların belirli bir mutfağı sevmediklerini iddia ettiklerinde, hemen “Eh, sen onu denemedin” şeklinde karşılık vermelerinin nedeni de budur. gerçek bir şey.” Tejanos’un soyundan biri olarak, yıllardır Teksas-Meksika’nın meşru bir mutfak geleneği olduğunu savunan siperlerdeydim.
Aslında, Meksika yemeklerini “sapık” olarak nitelendirirken, onu eleştirenlerin muhtemelen Teksas-Meksika’yı düşünüyor olması muhtemeldir. Bu düzeyde, Tex-Mex’in varlığını küçümseyen, bunu bir çeşit aldatma girişimi olarak gören, sanki kendisini “gerçek Meksika yemeği” gibi göstermeye çalışan ve böylece onu karalayan Meksikalılarla ortak bir zemin bulabilirler. ana ülkenin iyi adı.
Davaya yardım etmemek büyük büyükbabamın işi onun için reklam Teksas’taki Meksika restoranı.
Demek istediğim, mutfağın uluslararası bir “yüz gösterme” meselesi olduğudur. İnsanlar bu konuda duygusallaşıyor çünkü bilinçli ya da bilinçsiz olarak onu kendilerinin, büyüdükleri yerin, ailelerinin mutfaklarının bir uzantısı olarak görüyorlar. Bence bunda gerçekten sevimli bir şeyler var.
Elbette, bu çok fazla bağırma ve tartışmayla sonuçlanıyor, ancak bunun nedeni insanların bunu önemsemesi ve hikaye anlatımı için bir araç olarak yemeğin gücünden bahsetmesi. Hayatın farklı kesimlerinden geniş bir yelpazedeki insanları katılmaya davet ediyor. Hem samimi hem de açık. Bütün bu yaygaraya rağmen bu çok güzel bir şey.
Tabii ki, #slopgate örneğini, sömürgeleştirmenin etkisinden ve küresel güney hakkında uzun süredir devam eden kinayelerden, bu tür yerlerin daha az sofistike, daha az sağlıklı ve kaliteli yemek olarak kabul edilmeye daha az layık olduğu yönündeki kinayelerden ayırmak mümkün değil.
Ama aynı zamanda İngiliz yemeklerinin sosyal medyada yaygın bir kum torbası olduğu ve zorbalığın asıl yükünü “kızarmış fasulye”nin çektiği de bir gerçek. Meksika yemekleriyle ilgili en iğrenç gönderilerin çoğu, doğası gereği misilleme niteliğinde görünüyor ve yiyeceklerinin baharatsız yulaf ezmesi olduğunun söylenmesinden bıkmış Avrupalılardan geliyor.
Pisliği göz ardı edemesem de anlıyorum. Duygular incindi. Ama bana gelince, artık ulusal mutfakları sıralamakla ilgilenmiyorum. Elbette bazılarını diğerlerinden daha çok seviyorum ama aynı zamanda her harika yemeğin kendine özel lezzetleri ve zevkleri sunan, başlı başına özel bir evren olduğuna da inanıyorum. Tatlar ve ambiyans, başka hiçbir şeyle karşılaştırılamayacak bir şey yaratmak için bir araya geliyor.
Bu mükemmel deneyimler bana dünyanın pek çok farklı şehrinde, pek çok farklı restoranda, pek çok farklı türde ulusal yemekle ulaştı. Neden aralarında seçim yapmam gerektiğini anlamıyorum.
Ya da belki sadece açımdır.
John Paul Brammer, Brooklyn, NY’da yaşayan bir köşe yazarı, yazar, illüstratör ve içerik yaratıcısıdır. Başarılı tavsiye köşesine dayanan “Hola Papi: Walmart Otoparkında Nasıl Çıkılır ve Diğer Hayat Dersleri” kitabının yazarıdır. Guardian, NBC News ve Washington Post gibi yayın organlarında yazılar yazdı. De Los için haftalık bir makale yazıyor.