İstanbul Erkek Liseliler Vakfı Eğitim Kurumları’nın bir ilanı var. Dört çocuk ilerisi için hayal kuruyor.
Birisi Harvard’ın rektörü olmak istiyor. Diğeri Unicef’in genel direktörü.
Üçüncüsü çizgi film yapımcısı. Dördüncüsü Google’un yöneticisi.
Bu çocuklar Harvard’ın bir eğitim elemanı olmak istemiyorlar. Unicef’in Zambiya’da çalışan bir elemanı da. Çizgi filmi yapan emekçi olmak da amaçladıkları şey değil.
Google’da programcı ya da destek mühendisi değil yönetici olmak istiyorlar.
Türkiye’de ne yazık ki böyle yetiştiriyoruz çocuklarımızı: Muhakkak üst yönetim kadrolarına gelmeliler, müdür, genel müdür, koordinatör olmalılar.
Büyük bir mekanizmanın küçük bir parçası olmak öğretilmiyor çocuklarımıza. İşini severek yapan bir çalışan olmanın yetmeyeceğini öğretiyoruz onlara.
Başarının tek sonucunun yükselmek, daha da yükselmek olduğunu öğretiyoruz çocuklara.
Onlara şöyle diyoruz: “Emek harcayabilirsin, taş taşıyabilirsin, makinelerin altına girip onarım yapabilirsin. Ama bunların hepsi kısıtlı bir süre için olmalı.
Sonra hemen yükselmeli, masa başında oturmalısın. Diğer insanlara talimat vermelisin.”
Bunun sonu ise işe girer girmez müdür olmaya çalışan yığınla insan oluyor. Hem kendileri mutsuz oluyor hem de çevrelerini geriyorlar.
Müdür olmaya çalışmaları yerine emekli olana kadar aynı ya da benzer pozisyonlarda çalışmayı, pozisyonlarından değil işlerinden zevk almayı öğretmeliyiz çocuklara.
Arada müdür olacakları varsa zaten hayatın gelişimi içinde olurlar nasılsa.