Merhaba sevgili takipçi aday adayım,
Beni tatmin edecek bir takipçi sayısına ulaştığımda belki size -henüz olmayan takipçilerime- böyle hitap etmeyi kesebilirim. Bu blog karalamam da size örgün eğitimden kurtulmuş, evrensel bilgi üretme merkezlerine yeni giren bir ben'in hikayesinden kesitleri yazacağım.
Öncelikle zaten üniversite düzeyinde bir liseden mezun olduğum için üniversiteyi kendime hep bir 'zorunluluk' olarak gördüm. Ama bu "zorunluluk olan şeyler zaten sallamasyon yapılır" ön yargısından çok uzakta kendini kanıtlama açısından benim için bir ölçü olmuştu. Bir özel üniversitenin kendi alanımda benim için uzmanlık olacağını düşündüğüm bir bölümünü tam burslu kazandım. (Üzgünüm bunu söylemek zorundayım çünkü çok emek verdim, gururlanmamı mahzur görün) Neyse ki o koşuşturmalı günleri atlatıp yepyeni bir sayfayı karalamaya başladım. Dün ilk günümdü. Bir 'ilk gün' nasıl daha iyi olabilirse o kadar iyi bir gündü benim için.
Tek sorun yani benim için sorun olan aslında çağımızın teknolojisiyle alışmak zorunda olduğum yenilik insanların birbirlerini Facebook gibi sosyal medya üzerinden bulması, tanışması. Ben zaten bundan pek dili yanmış bir insan olarak, gerçekten bundan sıkıldım. Şahsen ben bir insanın yanıma gelip çekingen çekingen acaba ne yanıt vereceğimi düşünerek sorduğu sorulara cevap vermeyi seviyorum.
Arkadaşlarım ve öğretmenlerim hakkında yorumlama yapabilmem için çok erken olduğunu düşüyorum, genel olarak izlenimleri iyi gibiydi. Fakat çok sevdiğimi ve çok seveceğimi düşündüğüm bir öğretmenimiz bugün çok güzel bir cümle yığını kullandı. Cümle yığını çok anlamlı ve böyle bir yazıda geçiştirilmemesi gerektiğini düşündüğüm bir şey olduğundan başka blog yazılarına bırakmak istiyorum. Tabi devam edersem bu işe..
Kendimi kıyıdan köşeden tanıtma merasimim bitmiştir. Başka suare'de görüşmek üzere. Buraya birde şarkı bırakıyorum, burdan alırsın takipçi aday adayım. sürpriz!1!1