Uzun süredir görüşemediğim arkadaşlarımdan birine uğradım bugün.
Hastalıktı, bakım faciasıydı derken ne zamandır bir araya gelmemiştik.
Geçen hafta yaşadığım korkunç durumu anlattım ona.
Gülmekten gözünden yaşlar gelmeye başladı.
O'nun gülmesine daha fazla katlanamayıp eve dönmek için kalktım.
Yolda annem aradı, gelirken almamı istediği şeyleri hızlı hızlı sayıp kapattı.
Yolumu değiştirip fırına doğru gittim hemen.
İçerde kimseyi göremeyince bende yanındaki küçük markete sordum :
_"Pardon fırında kimseyi göremedim de"
_"Git başkasına sor, ben ilgilenmiyorum onlarla !"
Aralarındaki sorun her neyse adam bunun acısını beni tersleyerek çıkarmıştı resmen.
Şaşkınlıktan donup kaldım bir süre.
Adamın bana düşmanıymışım gibi bakışlarının arasında ekmekleri alıp eve dönerken elimde olmadan söylenmeye başladım.
(bir kere de tutsam ya şu çenemi...)
Zaten iri yarı olan adam da bunu fark edip :
_"Ne söylenip duruyorsun sen ?" diye üsteleyince benim az önceki artist artist söylenen halim bir anda yok oldu tabi korkudan sinip hemen oradan uzaklaştım.