''Şey öyle bir şeydir ki, o şeyi şey yapmak şeydir.''
Ortada ŞEY var ama onun nasıl bir ŞEY olduğunu çözebilen yok.
Daha doğrusu onu ŞEY eden belli değil.
Böyle tarif ettik diye ilk akla gelenin amiyane ve toplum arasındaki bildiğimiz ''şeeetmek'' olmayacağını umarım. Çünkü ''şeetmekten'' söz etmiyorum.
*
Siyasete adım atmaya karar veren birisi, ya siyasetten teklif bekler yada toplumun teveccühü onu siyasete iter.
Sonu ''et'' le biten... memuriy(et), tcar(et) ve özellikle siyas(et) yükselmek, ilerlemek, kazanmak için hırslara muhtaçtır.
İkbal beklentisi üst seviyede olan bu üçlemede gerekli olan yine üç ana unsuru beraberinde gerektirir.
Doğru planlama, doğru insanlar ve doğru zamanlama... Aksi olduğunda, ya hesapsız kasabın konumuna düşer masatın yönüne razı olursunuz yada erken öttüğünüz için zamansız kelleniz gider.
Doğru insan öğesi tam bu iki evrenin ortasına denk gelir ki, o doğru insanı gücendirdiğinizde başlamadan bittiğiniz andır.
Günümüz siyasetçilerinde! dikkat çeken ilk arıza...
Burunlarının ucunda gördükleri peynir tanesi yüzünden, kulaklarının arkasını mandıra zannetmeleri.
Gariptir.
Yeni siyasetçiler.
Nerede ne konuşmaları gerektiğinden maada, nerede ne konuşmamaları gerektiğini bilmiyorlar.
Hal böyle olunca da... Bir iki aday adaylığı veya adaylığın hatta atamayla geldikleri kısa süreli makamların ardından siyasetin ağızına kadar dolu ''boşluğunda'' zerre olarak sonsuza kadar yerlerini garantilemiş oluyorlar.
*
Acizane tavsiyem...
İlk bakacakları yer burunlarının ucu olmamalı. Onun yerine sürekli kulaklarının ardını kontrol etmeleridir.