CHAPEL CARS TIMELINE
1880'ler: Rus Ortodoks Kilisesi, Trans-Sibirya Demiryolu boyunca bir dizi şapel arabasını destekledi.
1890 (Nisan 28): Piskopos William David Walker, Amerika'nın ilk katedral arabasını inşa etmek için Pullman Palace Car Company ile sözleşme yaptı.
1890 (Kasım): Piskopos Walker, Kuzey Dakota, Fargo'ya doğru yola çıkan Kuzey Dakota Katedral Otomobili "Church of the Advent" de Chicago'dan ayrıldı.
1891: Kuzey Michigan'ın ilk şapel arabası muhtemelen Piskoposluk piskoposu G. Mott Williams ile kullanılıyordu.
1891 (Mayıs 23): İlk Baptist kilisesi arabası olan "Evangel", Ohio, Cincinnati'ye ithaf edildi.
1893 (Mayıs 24): “Emmanuel,“Baptistlerin inşa ettiği ikinci araba Denver, Colorado'da yapıldı.
1894 (Mayıs 25): Baptist şapel arabası, "Memnuniyetler" New York, Saratoga Springs'te ithaf edildi.
1895: Kuzey Michigan'daki ikinci şapel arabası, Piskoposluk Kilisesi'ne hizmet veriyordu.
1895 (1 Haziran): Teksas halkına hizmet etmek için gönderilen Baptist arabası “İyi Niyet” New York, Saratoga Springs'e ithaf edildi.
1898 (Mayıs 21): İnşa edilecek beşinci Baptist şapel arabası “Barış Elçisi” New York'ta ithaf edildi. Barış Elçisine, ülkenin dört bir yanından Baptist kadınlar onun yapımı için gerekli parayı sağladıkları için "Kadınların Arabası" deniyordu.
1900 (27 Mayıs): “Herald of Hope” Detroit, Michigan'da ithaf edildi. Bu araba "Genç Erkek Arabası" olarak da biliniyordu çünkü Detroit'teki Woodward Avenue Kilisesi'nin genç Baptist adamları, yapımı için ilk bin doları topladılar.
1904 (30 Nisan - 1904 (1 Aralık): Barış Elçisi, St. Louis'deki Dünya Fuarı'nda sergilendi. Peder Francis Clement Kelley, şapel arabasını ziyaret etti ve ardından bu fikri Katolik Eklenti Derneği'ne götürdü.
1907 (16 Haziran): “St. İlk Katolik şapel arabası olan Anthony, Chicago, Illinois'de resmen kutsandı.
1912 (30 Haziran): “St. Peter", Katolik kilisesi arabalarının ikincisi, Ohio eyaletinin Dayton şehrinde bulunuyordu. Bu şapel arabası, selefi, St Anthony aksine, çelikten imal edilmiştir.
1915 (14 Mart): Katolik şapel arabalarının sonuncusu, "St. Paul, ”New Orleans, Louisiana'da adanmıştır.
1915 (Mayıs 21): Conway ailesi tarafından Baptistlere kızlarının hafızasında bağışlanan “Grace”, Los Angeles, California'da görevlendirildi. Grace, inşa edilecek en son Baptist kilisesi ve çelikten inşa edilen tek Baptist kilisesiydi.
1962: Mobil kalan son şapel arabası olan St. Paul, Montana'daki hizmetine son verdi.
KURUCU / GRUP TARİHİ
On dokuzuncu yüzyılın son yarısında, birçok ülkede yerleşik dini gelenekler, yeni yerleşim nüfuslarına ulaşmak için yenilikçi araçlar geliştirdi. Bir asır öncesinden itibaren, Amerika'da “pist binicileri” olarak anılan dini misyonerler, müjdeyi yaymak için at sırtında dağınık ve izole edilmiş sınır nüfuslarını aradılar. Metodistler özellikle pist binicileri olarak dikkat çekti. Demiryollarının gelişi, bu misyonerlik hedefine ulaşmak için yeni bir yol sundu: şapel arabaları. Özellikle Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya ve Rusya gibi geniş coğrafi alanların yerleşik olduğu ülkeler için, şapel arabaları birkaç yıldır geçerli bir seçenek olarak ortaya çıktı. Rus Ortodoks Kilisesi, Hazar ve Trans Sibirya demiryolları boyunca 1880'lerde beş adet tren vagonu kullandı. [Sağdaki resim] Bu arabalarda, trenler demiryolu hatlarında seyahat ederken her gün kutlamalar yapacak olan araba başına iki rahip vardı (Walker 1896: 577; bmberry 2019; Miklós 2014).
Başka yerlerde, Papa Pius IX'in, Papalık Devletleri'nde seyahat ederken kutsalları yönetmesine izin veren, özel olarak donatılmış bir vagonu kullandığı bildirildi (Kelley 1922: 69). Ek olarak, şapel araçlarının Afrika'nın bazı bölgelerinde misyonerlik hizmeti için kullanıldığı söyleniyor, ancak bu şapel araçlarıyla ilgili bilgiler görev yayınlarında belirtilenden daha ileri gitmiyor (Walker 1896: 577). En iyi belgelenmiş şapel araçları tarihi ABD'dedir.
Ulusal bir demiryolu sisteminin başlangıcı, İlk Kıtalararası Demiryolunun inşasıyla 1860'lerde başladı ve demiryolu ağı genişledikçe, yeni topluluklar gelişti. Bu sınır toplulukları, az sayıda nüfusu ve sınırlı başlangıç altyapısı olan, genellikle küçüktü. İnsanlar sınıra taşındığında, hangi kurumsal yatırımların yapılacağına karar vermek zorunda kaldılar. Bu kasabaların sakinleri, din veya kültürden ziyade, ekonomiye yatırım yapmayı öncelikli hale getirme eğilimindeydiler (Lacitis 2012). Bununla birlikte, şehirler daha da geliştikçe ve nüfusları arttıkça, işletmeler ve okullar gibi yerleşik yaşam belirteçleri daha sık görülmeye başladı. 1890’ler, ABD’nin Batı’nın çoğunluğunun “yerleşmiş” sayıldığını, ancak Piskopos, Baptist ve Katolik Kiliseleri için “sınır bölgesi” olarak kaldığını belirtti (Taylor ve Taylor 1999: 18). Bu farklı kiliseler sınır ötesi misyonerlik çalışmalarına dahil olmuşlardı, ancak nüfusun dağılması bu işi zor ve zaman alıcı hale getirdi. Şapel arabaları, uzak ve çeşitli nüfus yerleşimlerine ulaşmak için yeni bir yol önerdi.
David Walker, [Sağdaki resim], bir şapel arabasını üreten ve onu hizmete sunan ilk kişi oldu. Kuzey Dakota’nın piskoposu olarak Walker, demiryolu hatları boyunca yayılmış küçük kasabaların prevalansına rağmen, az sayıda kurulmuş kilise ya da cemaatle geniş bir bölgeyi denetledi. Walker, Rusya'ya yaptığı bir yolculukta Ortodoks kilisesinin arabalarını gördü ve fikri diğer Episcopalianlara Kuzey Dakota bölgesindeki benzersiz misyonerlik durumuna bir çözüm olarak getirdi. Gezici bir kilise, dini liderlerin, fiziksel kiliseler kurmak için gereken sermayeyi yatırmak zorunda kalmadan yeni yerleşmiş kasabalardakilere hizmet sunmalarına olanak sağlayacaktır (Taylor ve Taylor 1999: 13-14, 18).
1890'da, gerekli fonları topladıktan sonra Walker, ilk Amerikan şapel arabasını inşa etmek için Pullman Palace Car Company ile sözleşme yaptı. Kuzey Dakota Katedral Arabası olan "Advent Kilisesi" adlı bu araba, XNUMX fit uzunluğundaydı ve dini törenlerin yapılacağı bir alan ve Piskopos Walker için küçük bir oturma dairesi vardı. Araba portatif sandalyelerle ve Bishop Walker'ın sunak, kürsü, yazı tipi ve organ gibi dini hizmetleri yürütmesi gerekir. Otomobilin eşyalarının ve mobilyalarının çoğu ilçede Episcopalians tarafından verilmiştir (Taylor ve Taylor 1999: 18-20). [Sağdaki resim]
Piskopos Walker'ın planı demiryollarına seyahat etmek ve bir kasabaya gelmeden önce yaklaşmakta olan ziyaretiyle ilgili haberleri yollamaktı. Bir varış noktasına vardıktan sonra, katedral arabası bir süre kalacağı bir kulübe taşınacak ve Bishop Walker'ın bölgedeki nüfusa dini hizmetler sunmasına izin verecek. Walker başka bir şehre taşınmaya hazır olduğunda, katedral araba başka bir trenle toplanacak ve süreç devam edecek. Walker'ın şapel araba planı bir başarı olduğunu kanıtladı. Otomobilin hizmete alındığı ilk üç ayda, otomobiller servisler sırasında kapasiteyi dolduracak şekilde on üç durak yapıldı (Taylor ve Taylor 1999: 20-21).
Walker, Kuzey Dakota bölgesini gezerken başarısını sürdürdü. Dinsel hizmetler sunmanın, literatürü dağıtmanın, Kilise üyelerini onaylamanın ve misyonlar kurmanın yanı sıra, Walker katedral arabasının bakımından sorumluydu. Katedral arabasının sadece Piskoposluklara değil, aynı zamanda diğer inançlara ve dini bağlantıları olmayanlara da hitap ettiğini keşfetti. Katedral arabası, bir şehre vardığında merak uyandırdı ve ziyaretçileri, hizmetlere katılmak için komşu bölgelerden seyahat eden insanlarla çekti (Taylor ve Taylor 1999: 21). Walker, katedral arabasıyla Kuzey Dakota sınırının genişliğindekilere ulaşmak ve onları Piskoposluk hizmetlerine dahil etmek için bir çözüm bulmuştu.
Advent Kilisesi, kısa bir süre önce Kuzey Dakota sınırında, ilk Vaftiz kilisesi arabası olan Evanjelist’e yolculuk etmeye başladı., [Sağdaki resim] hizmete girdi. Baptist kilisesi arabası, Wayland ve Colgate Hoyt adlı iki kardeşin Batı sınırını trenle geçtikten sonra ortaya çıktı. Bir papaz olan Wayland Hoyt, tren hatlarının yanında ortaya çıkan sayısız küçük topluluk tarafından tren geçerken gördüğü kiliselerin yetersizliğine şaşırdı. Wayland, demiryolu şirketlerinin bu kilisesiz toplulukların insanlarına hizmet edecek bir misyoner arabası yapabileceğini hissetti. Colgate Hoyt o sıralarda Kuzey Pasifik Demiryolu'nun başkan yardımcısıydı ve demiryolu işinde kendisine bir isim yapmıştı. Kardeşi bir şapel arabası fikrini ortaya attıktan sonra, Colgate Hoyt John D. Rockefeller, Charles L. Colby ve James B. Colgate'i içeren bir şapel araba sendikası düzenledi. Sendikayı oluşturan adamlar, hem demiryolu topluluklarının istikrar kazandığını görmek isteyen işadamları hem de misyonerlik hizmetine yönelik bu yeni yaklaşımdan ahlaki iyilik hisseden Baptistler olarak bir şapel arabasının potansiyel faydalarını gördüler. Wayland Hoyt, Minnesota'daki bir Pazar okulu misyoneri olan Boston Smith'i, bir misyoner için yaşam alanları ve hizmetleri yürütmek için bir yer içeren bir şapel arabası için bir plan hazırlamaya çağırdı. Bu taslak, Barney & Smith Car Company tarafından gerçeğe dönüştürüldü (Taylor ve Taylor 1999: 29-34).
Bu ilk Baptist kilisesi vagonu, İncil, Mayıs 23, 1891 tarihinde Cincinnati, Ohio'da görevlendirildi. Arabada pidler (yerleşik ilahi raflar bulunur), bir pompa organı, bir pirinç kürsü ve Baptist kiliselerinde ortak olan diğer özellikler bulunuyordu. Şapel arabasındaki bir takım maddeler, ülke genelinde Baptistler tarafından bağışlanmıştır. Advent Kilisesi'ne benzeyen yaşam dairesinde bir lavabo, ocak, masa, kitap rafları ve bir alt ve üst yatak vardı (Taylor ve Taylor 1999: 37-38).
Boston Smith, Evangel'e hizmet eden ilk misyonerdi ve Evangel'in yolculuğunun başlangıcında bir asistan bulunmadığı için Smith'in on iki yaşındaki kızı ona eşlik etti ve otomobilin organizatörü olarak görev yaptı. Smith, Evangel'e gittiğinde, kiliseli aracın geldiğini bildiren el ilanları gönderildi ve rota boyunca Hıristiyan edebiyatı dağıtıldı. Genelgeler ayrıca şapel arabasının bir resmi ve şapel arabasının durakları sırasındaki görev hedefleri hakkında bilgi ile basılmıştır. Bu teknikler kalabalıklarda çizim yapmaya çalıştı. Mesela, Pazar günü Evangel'in Minnesota'daki Brainerd'deki ilk durağında, her biri taşan kalabalığın bulunduğu altı toplantı yapıldı. Smith, her gün ortalama iki toplantı ve her pazar beş ila yedi hizmet bildirdi. Smith ve Evangelis'in başarısıyla konuşan, kiliseye binen bir ay içinde Smith, iki yıl boyunca arabayı rezerve ettiren davetiyeler aldı. Aralık ayında 1891, Smith Evangelist'i ilk atanan misyonerler olan Tekerlekli Sandalye'ye devretti. Wheelers, Evangel'in Güneydoğu'da Evangelist hizmete başlayan 1894'a kadar Evangel'in Oregon ve Washington'daki başarısını sürdürecektir (Smith 1896: 5-8; Taylor ve Taylor 1999: 39-47).
1891'ten 1900'e kadar geçen süre içerisinde yedi adet daha fazla şapel aracı hizmete girdi. Bunlardan ikisi Piskoposluk otomobildi; Beşi Baptist arabalarıydı. İki Piskoposluk arabası, Bishop G. Mott Williams planı altında dönüştürüldü ve Northern Michigan'da görev yaptı. Piskopos Mott, bir kiliseli arabanın, Kuzey Michigan’daki yalıtılmış topraklardaki kiliseye ulaşmasında ona yardım edebileceğini düşünüyordu. Williams'ın misyonerlik çalışmalarında karşılaştığı zorluklardan bazıları şunlardır: Soğuk aylarda ulaşım için kullanılan su yollarının geçilmez hale gelmesiyle ulaşılması zorlaşan topluluklar, İngilizce konuşamayan göçmenlerin önemli nüfusları ve sabah kilise hizmetlerine müdahale eden madencilik programları. Taylor ve Taylor 1999: 64-65).
Kuzey Michigan'daki ilk şapel arabası 1891 kadar erken kullanılmış ve küçük kasaba ve köylerin yanı sıra madencilik ve kereste kamplarında da kullanılmış olabilir. Bununla birlikte, bu araba eskiydi ve ödünç alındı ve uygunsuzluğundan dolayı 1894 çevresinde emekli oldu. Diğer şapel vekillerinin aksine, Williams yeni bir şapel vagonu inşa etmesini sağlayacak bağış veya fonları alamadı. Bu onun tekerleklerdeki bir şapelin yararına inanmasını engellemedi. 1895 tarafından Williams, Michigan'da bir şapel aracı olarak faaliyet gösteren başka bir dönüştürülmüş aracı daha vardı. Demiryolu hattı boyunca şehirlerde yapılan tipik seyahatlerin yanı sıra, bu araç bir süre kilisesini yangına uğratmış bir kasabadaki geçici kilise olarak görev yaptı. Kullanılmadıktan sonra Kuzey Michigan'daki ikinci şapel arabası 1903 civarında satıldı. Williams, her iki kilise aracından da emekli olduktan sonra başka mobil şapelleri denemiş görünüyor. Bu diğer araçlar arasında bir dizi ada topluluğuna hizmet eden bir tekne, vagon veya trenle taşınabilen taşınabilir bir şapel ve bir otomobil şapeli (Taylor ve Taylor) vardı. 1999: 65-71).
İnşa edilecek ikinci Baptist şapel arabası Emmanuel, 24 Mayıs 1893'te Denver'da ithaf edildi. [Sağdaki resim] Bu araba, selefi Evangel'den üç metre daha uzundu ve 115 kişiyi ağırlayabiliyordu. Emmanuel, 1893 mali paniği sırasında inşa edildi ve Barney & Smith Car Company tarafından araba için belirtilen maliyet herhangi bir iç özellik içermiyordu. Bu nedenle, hava frenlerinden mobilyalara kadar otomobil için gerekli olan eşyalar hem işletmeler hem de kiliseler tarafından bağışlandı. Emmanuel ile seyahat eden ilk misyonerler, Evangel'deki ilk misyonerler olan aynı karı koca olan Wheelers'dı. Emmanuel üzerinde seyahat ederken Wheelers, Evangel'e bindiklerinde ziyaret ettikleri şehirlerde canlanma törenleri düzenlediler, vaftizler düzenlediler, Pazar okulları ve kiliseleri düzenlediler ve misyonlar kurdular. 1895'te Wheelers, şapel arabasını onarım için aldı ve Minnesota'da kalmak için eve gitti. Seyahat ederken, trenleri bir enkaza karıştı ve Bay Wheeler trajik bir şekilde öldürüldü. Bay Wheeler'ın ölümünden sonra Emmanuel'in oturma dairesine açılan kapıya vitraylı bir resim yerleştirildi. Emmanuel, 1942'deki resmi emekli olana kadar, başka misyonerler altında Batı ve Kuzeybatı'daki hizmetlerine devam etti (Taylor ve Taylor 1999: 75-100).
Mayıs 25'e adanmış olan Tidings, 1894, hizmete giren üçüncü Baptist şapel aracıydı. Araba, Evangel için bağış yapanlardan biri olan New Yorklu bir işadamı olan William Hills'in hediyesiydi. Hills, karısının onuruna Glad Tidings'in parasını ödedi. Hediyesi, dördüncü bir kiliseye ait arabanın parasının, 1894'in kapanışıyla kazanılması şartıyla verildi (Taylor ve Taylor 1999: 105). Glad Tidings'de görev yapan ilk misyonerler Rahip Charles Herbert Rust ve karısı Bayan Bertha Rust idi. Bir şapel aracının tipik kapanımlarının yanı sıra, Glad Tidings, duraklarda kasaba halkına ödünç verilen yaklaşık altmış ciltlik bir Hıristiyan edebiyatı kütüphanesi barındırıyordu. Bu küçük kasabalar nadiren kütüphaneleri veya kitapçıları kapsıyordu ve bir kilise olmadan dini edebiyatı elde etmek zordu. Ruslar gibi kiliseli otomobil misyonerleri için, edebiyatın ödünç verilmesi ve parçaların dağıtılması hizmetlerinin hayati bir parçası haline geldi (Rust 1905: 8-9, 73).
Sınır kasabasına yerleşmiş olanlara yardım etmek amacıyla bir şapel vagonu fikri tasarlanırken, bu eşsiz misyonerlik hizmeti tarafından demiryolu işçilerine de hizmet edildiğine dikkat etmek önemlidir.. Demiryolları için çalışan erkeklerin çoğu sık sık evlerinden uzakta ve geleneksel dini hizmetlere katılamamıştır. Şapel arabası, onları olduğu gibi karşılayan ve zamanlama kısıtlamalarını anlayan bir kilise teklif etti. Rahip Rust'un, “Aynen sizin gibi gel” diyen demiryolu işçileri için kart dağıttığı biliniyordu (Rust 1905: 103). Erkekler iş kıyafetlerinde hizmete gelirler ve görevlerine katılmak için ihtiyaç duydukları zaman ayrılırlar; bu, tüm hizmete katılamadıkları anlamına gelse bile (Rust 1905: 103-04).
Rustlar, kızları Ruth ile birlikte bu zamanın bir parçası olarak birkaç yıl Glad Tidings'e hizmet etti. İkinci kızları doğduğunda Ruslar, Minnesota, St. Paul yakınlarında bir ev kurdular. Bayan Rust ve çocuklar zamanlarının çoğunu bu yerde geçirdiler, Rahip Rust ise bir asistanla Sevindirici Haberlerde hizmet etmeye devam etti (Rust 1905: 24-25). Rust sonunda ailesiyle birlikte daha fazla zaman geçirmek için şapel araba servisi yaptı. Onun kitabı, Gezici Bir Kilise1905'te yayınlanan, Glad Tidings konusundaki tecrübesini anlattı ve şapel araba bakanlığına önemli bir katkı yaptı. Reverend Rust kilisenin araba çalışmasından ayrıldıktan sonra, Glad Tidings, 1926'taki hizmetten çıkarılmadan önce, diğer misyonerlerin elinde seyahatlerine devam etti (Taylor ve Taylor 1999: 127-28).
Dördüncü Baptist kilisesi aracı olan Good Will, William Hills ile yapılan anlaşmanın imzalanmasından sonra inşa edildi. 1895'a adanmış Good Will, Teksas'ta hizmetine başladı. 1900'te, araba modern Amerikan tarihindeki en ölümcül doğal afet olan Galveston kasırgası sırasında hasar gördü. Neyse ki, arabaya atanan misyonerler kasırga zamanında gemide bulunmadılar ve bu yüzden zarar görmediler. Boston Smith, 1900 kasım ayında Teksas'a gitti ve kilisede araba çalışmasının önemi hakkında kiliselerle konuştu ve Good Will'in onarımı için bağışları teşvik etti. Texas Baptist cemaatleri para topladı ve Texas Baptist Genel Sözleşmesi onarım masraflarını karşılamak için fon sağladı (Taylor ve Taylor 1999: 140-41). İlerleyen yıllar boyunca, Good Will Orta Doğu, Batı ve Pasifik Kuzeybatı'ndaki bölgelere Kaliforniya'da 1938'te park edilmeden önce hizmet vermiştir.
Barış Elçisi, inşa edilecek beşinci Vaftiz kilisesi arabasıydı. 1898’e ithaf edilmiş olan bu araca, ayrıca construc Kadınlar’ın arabası ’adı verildi. Çünkü bu vagonu inşa etmek için gerekli tüm fonlar ülkedeki Baptist kadınlar tarafından toplandı. Bu araba Ortabatıda hizmete başladı ve daha sonra Batı ve Pasifik Kuzeybatılarında görev yaptı. 1904’te, Amerikan Vaftiz Yayın Derneği, St. Louis’teki Dünya Fuarında Barış Habercisi’ni sergiledi. Sadece bir gün boyunca otomobilin 10,000'ten fazla ziyaretçisi olduğu bildiriliyor. Ayrıca, Pullman Company tarafından sağlanan düğün töreniyle arabada bir evlilik gerçekleştirildi. Aynı zamanda Dünya Fuarı sırasında Peder Francis Kelley'nin Barış Habercisi'ni ziyaret ettiği de oldu. Araba Kelley'ye bir izlenim bıraktı ve daha sonra Katolik Kilisesi Yayımlama Derneği (Taylor ve Taylor 1999: 163-67) ile üç Katolik kilisesi arabası inşa etti.
1910'te, Barış Elçisi ve misyonerleri YMCA Demiryolu ile çalışmak üzere seçildi. Bu çalışma yaklaşık bir yıl sürdü. Dini hizmetler sunma ve edebiyat dağıtma gibi tipik şapel araç faaliyetleri ile birlikte, misyonerlere Demiryolu YMCA'ların tanıtımını yapmakla görev verildi. Bu YMCA lokasyonları demiryolu çalışanlarına yatak, yemek, manevi rehberlik ve fiziksel rekreasyon şansı olan güvenli bir ortam sundu. Demiryolunda YMCA ile sözleşmeli hizmetinin sona ermesinin ardından, Messenger of Peace, seyahatlerine devam etti (Taylor ve Taylor 1999: 169-70). Savaş sırasında, Messenger of Peace gemisindeki misyonerler, kendilerini demiryolu duraklarına yakın bir yere yerleştirilmiş askerleri ek bir popülasyona bakan buldu. Misyonerler askerleri, dini hizmetleriyle birlikte kekler ve oyunlar sunarak şapel arabası toplantılarına katılmaya teşvik etti. ABD'de yaklaşık elli yıl boyunca çeşitli gruplara hizmet verdikten sonra, Barış Hukuku Resmen 1949'te emekli oldu (Taylor ve Taylor 1999: 179-80).
Altıncı Baptist kilisesi vagonu olan Herald of Hope, Detroit'in Woodward Avenue Kilisesi'nin genç adamlarının arabanın maliyetine ilk bin dolara katkıda bulunan “Genç Erkekler Aracı” olarak adlandırıldı. 1900'a adanmış olan Herald of Hope, Detroit Baptistleri ve başka yerler tarafından döşenmiştir. Midwest'te on yıldan fazla bir hizmet süresinin ardından Herald of Hope, onarımdan geçti ve hizmetine devam edildi ve hizmetine öncelikle Batı Virginia'da devam etti. Batı Virginia’da yapılan çalışmaların çoğu madencilere ve kaydedicilere odaklanmıştır. Madencilik ve kütük merkezlerinin çoğunun makul bir mesafede kiliseleri yoktu. Şapel aracı, dinsel hizmetleri bu topluluklardaki erkekler arasında katılımı teşvik eden basit ve doğrudan bir şekilde sunabilmiştir (Taylor ve Taylor 1999: 185-207). 1931’te, Herald of Hope’u emekli etmek ve arabayı Batı Virginia’da kalıcı bir kilise olarak kullanılacak bir temele yerleştirme kararı alındı.
Şapel bakanlığı vaadi ve kanıtlanmış başarısı, daha sonra bu yeni kitlelere Katolik Kilisesi'ne ulaşma şeklini getiren Peder Francis Clement Kelley'nin dikkatini çekti. Kelley, Vaftizci Barış Barış Habercisi'nin sergilendiği St. Louis'deki 1904 Dünya Fuarı'na katıldı. Kelley, kilise arabaları hakkında öğrendiklerinden etkilendi. 1906’te, Katolik Kilisesi Yayımlama Derneği’nin ilk başkanı olduktan sonra, Kelley, bir Katolik otomobili destekleme umuduyla, toplumdaki bir yayında şapel arabalarının potansiyel faydaları hakkında yazdı. Kelley'nin şapel arabalarındaki eseri, sokak reklamlarında yer alan Ambrose Petry'nin dikkatini çekti. Petry, bir şapel arabanın yararları açısından gördüm. Katolik Kilisesi için "reklamcılık". Parayı kullanılmış bir yataklı araba satın almak için bağışladı ve Pullman Company'nin başkan yardımcısı Richmond Dean, arabanın içini bir şapel arabasının ihtiyaçlarına uyacak şekilde yeniden yaptırdı [Sağdaki resim]. Araba servis sırasında altmış beş kişiyi tutacak şekilde tasarlandı ve rahip ve görevli için iki küçük oda vardı. Resmen 1907'ta kutsanmış olan bu araba St. Anthony (Kelley 1922: 71; Taylor ve Taylor 1999: 213-16) olarak adlandırılmıştır.
St. Anthony Kansas'ta seyahatlerine başladı ve daha sonra Doğu Kıyısı boyunca bulunan duraklar da dahil olmak üzere ülke çapında hizmetine devam edecek. St. Anthony yola çıktığında normal rutin yaklaşık bir hafta kasabada kalmaktı. Her gün sabahları bir vaaz ve Kütle, çocuklar için öğleden sonra talimat ve akşamları bir vaaz ve yardım olacaktır (Kelley 1922: 90). Rahip ve görevli ayrıca, başarılı bir misyoner stratejisi olduğunu kanıtlayan duraklar sırasında edebiyat dağıttı (Kelley 1922: 70). Kalabalıklar büyüktü ve vagonlar kilisede araba sürerken yaygındı. Kelley'nin umduğu gibi, Aziz Anthony Katolik misyoner davasına olumlu bir katkı olduğunu kanıtladı. Daha sonra kilisede araba hakkında yazdı Uzatma Hikayesi, Diyerek:
Şapel Arabaları ile ilgili en harika şey 'çekme gücü'. Kendi cemaatlerini keşfederler. Bir Şapel Arabası şehre geldiğinde herkes bunu bilir ve Katolikler her yerde doğmaya başlar. Daha önce hiç Katolik olarak tanınmamış olan insanlar aniden Kilise'ye ilgi duyuyor ve hizmetlere geliyorlar… Şapel Otomobilinin güzelliği ve güncelliği, [düşmüş üyelere] şerefinde bir paylaşım hissi veriyor; ve şaşırmış komşuları arasında, daha önce hiç kendileri olarak iddia etmedikleri Kilise'den övünmeye başlarlar (Kelley 1922: 97).
Başarısına rağmen, St. Anthony yeni bir kilise aracı olan St. Peter inşa edildiğinde, yükseltildi. Anthony'nin Ohio'daki duraklarından birinde, Peter Kuntz adlı bir işadamı şapel arabasını ziyaret etti. Bu tahta, yeniden düzenlenmiş arabayı gördükten sonra, Kuntz, Katolik Kilisesi tarafından kullanılmak üzere yeni bir şapel aracının inşa edilmesini önerdi ve gerekli fonları bağışladı. Bu yeni araba, St. Peter, 1912 (Kelley 1922: 91-92) 'de gösterildi. Çelikten inşa edilen St Peter, modern tasarımları ve maun bitmiş bir iç kısmıyla seksen dört fit uzunluğundaydı (Taylor ve Taylor 1999: 242). 1939'ta Kuzey Carolina Piskoposluğuna verilmeden önce St. Peter, Orta Batı, Batı ve Pasifik Kuzeybatı gibi bölgelere hizmet etti.
İnşa edilecek üçüncü ve son Katolik kilisesi aracı, Peter Kuntz tarafından da bağışlanan St. Paul'du. New Orleans’taki 1915’te görev yapan St. Paul, selefine göre, kilisede geçen arabayı rahip ve görevliler için daha rahat ve konforlu hale getirmek için bir dizi iyileştirme yapmıştır. St. Paul, öncelikle Güneydoğu’da görev yaptı ve Peter Kuntz’dan arabanın bu alanda çalışmasını istedi. Midwest'te kısa bir yolculuktan sonra St. Paul, 1933 Chicago Dünya Fuarı'na bir sergi olarak ekleninceye kadar oturduğu depoya kondu. Daha sonra St. Paul, 1936’taki Montana’da bulunan Great Falls Katolik Piskoposluğuna bağışlanmadan önce başka bir kullanımdan geçti. Her ne kadar Katolik Kilisesi, şapel araçları inşa etmeye başlamış olsa da, aynı zamanda, son şapel arabasını mobil yapan kiliseydi (Taylor ve Taylor 1999: 268-79). St. Paul en son mobil şapel aracı olduğu iddiasını sürdürürken, Baptist kilisesi arabası Grace, en uzun süre boyunca “hizmette” kalan araç. Zaman.
Grace, inşa edilecek Baptist şapel arabalarının sonuncusuydu. Çelikten yapılmış tek Baptist şapel arabası, 1915'te Kaliforniya'da ithaf edildi. Bu şapel arabasını inşa etmek için gereken para Conway ailesi tarafından kızları Grace'in anısına bağışlandı. [Sağdaki resim] 1913 gibi erken bir tarihte, Amerikan Baptist Yayın Derneği, yeni bir şapel arabası için para toplamak için çalışmaya başladı. Son şapel arabasının tahsis edilmesinin üzerinden on yıldan fazla bir süre geçmiş olmasına ve yeni misyoner taşımacılığı yöntemlerinin (şapel tekneleri ve şapel otomobiller gibi) hizmete girmesinin üzerinden on yıldan fazla bir süre geçmiş olmasına rağmen, Amerikan Baptist Yayın Derneği hala şapel arabalarına belirgin bir ihtiyaç olduğunu düşünüyordu. . Grace, kemer tasarımları ve vitray dokunuşları ile daha "kilise görünümüne" sahip olacak şekilde inşa edildi. Grace'in durduğu ilk yerlerden biri, Katolik şapel arabası St. Peter'in de katıldığı 1915 Panama-Pasifik Uluslararası Fuarı'na katılmak için San Francisco'ydu. Sergi sırasında törenler yapıldı, şapel arabası gezildi ve Baptist broşürleri dağıtıldı (Taylor ve Taylor 1999: 283-85). Grace, Green Lake, Wisconsin'e taşınmadan önce Batı ve Ortabatı'da hizmet vermeye devam etti ve burada halka açık olarak sergilendi (Taylor ve Taylor 1999: 298-302).
Çeşitli nedenlerden dolayı (Bkz. Sorunlar / Zorluklar), kilisenin araba dönemi ABD’de yakınlaştı Birinci Dünya Savaşı zamanı, bazı kiliseli arabaların başka yerlerde, özellikle de Rusya'da çalışmaya devam etmesine rağmen.
Demiryolu şapeli arabalarını otomotiv şapeli arabalarıyla değiştirmek için bazı girişimler yapıldı, [Sağdaki resim], ancak bu yenilik hiçbir zaman aynı popülerlik seviyesine ulaşamadı ve demiryolu meslektaşlarının aynı coğrafi erişimine sahip değildi.
Doktrinleri / İNANÇLAR
Şapel arabalarına sahip olan ve onları işleten farklı Kiliseler arasında belirli dini inançlar farklılık gösterirken, Baptistler, Piskoposlar ve Katolikler, şapel arabalarının misyonerlik hizmetinin değerli araçları olduğu inancını paylaştılar. Amerika Birleşik Devletleri'nin yerleşim sınırları genişledikçe, dini kuruluşlar ve misyonerleri, sınır topluluklarının ve yerleşimcilerin ihtiyaçlarını karşılamak için yeni misyoner çalışma yöntemleri benimsedi. Dini kuruluşlar, bu topluluklara Hristiyan ahlakını yaymanın ve sakinleri günahın yaşamlarından uzaklaştırmaya yardımcı olmanın görevleri olduğuna inanıyorlardı. Sınır bölgelerine atanan misyonerler, evlerin çok uzaklara dağıldığını ve toplulukların genellikle herhangi bir tür dini faaliyetten yoksun olduğunu gördüler. Sınır misyonerleri yerleşimcilere ulaşmak için genellikle yürüyerek veya at sırtında seyahat ediyorlardı ve kalacak yer bulmakta zorluk çekiyorlardı. Şapel arabaları, hem dini olarak bağlı olanlara hem de olmayanlara hitap ederken bu zorluklara bir çözüm sundu (Kelley 1922: 97; Rust 1905: 72; Taylor ve Taylor 1999: 63-65).
Dini liderler ve şapel arabalarının destekçileri, Amerikan sınırında dinin etkisine ihtiyaç duyulduğunun ve şapel arabalarının varlığının sınır topluluklarını olumlu yönde etkilemesine yardımcı olabileceğine inanıyordu. İlk Katolik kilisesi arabasına destek sağlamayı ve para toplamayı umarak, Peder Kelley, Katolik Uzantısı yayını için bir editörde şapel otomobillerinin faydalarını ana hatlarıyla belirtti:
Demiryolları Chapel Cars'ı ücretsiz çekiyor. Bakımları çok ucuza geliyor. Hem papazı hem de cemaati barındırıyorlar; dini hizmet dönemi için son; her zaman ilk, araba için oldukça rahat bir oturma odası. Chapel Cars, öncü devletlerde fakir oteller ve sığınak mahalleleri sorununu çözmektedir. Şapel araçları ihmal edilen yerlerin düzenli olarak ziyaret edilmesini sağlar. Ziyaretin en yenisi Katolik olmayanları misyonerliği dinlemeye çekiyor. Edebiyat, bir Şapel Arabası'nda miktarlarla taşınabilir ve Mass her gün - ruhsal olarak aç bir rahip için küçük bir düşünce değildir. Bir Şapel Arabası, dağınık ailelere ihtiyaç duydukları her şeyi “görev malzemesi” olarak tedarik edebilir; çünkü onları stokta tutacak yer vardır. Misyoner rahip, sadece çok az ailenin bulunduğu çocuklara talimat verecek ve endişelenmeden ya da yalnızlık duymadan gerektiği kadar memnun kalacağı bir yere sahip olabilir (Kelley 1922: 69-70).
Peder Kelley’nin editörlüğü “ihmal edilen” yerlerdeki kişilere dini deneyimler sunmanın önemini ve ayrıca bu yeni görev ortamı için gerekli olan şapel arabalarının umudunu vurgulamaktadır. Piskoposluk ve Vaftiz yanındaki şapel araçlarının benzer düşüncelerini ifade etmesinden önce, kiliseli araçların potansiyeli hakkındaki inançlarında yalnız değildi. Bir Baptist misyoner olan Charles Rust, kilise araçlarının Amerikan sınırındaki Hristiyanlığı canlandırmaya yardımcı olabileceğine ve “Hristiyanlığın ölmediğini, [hareket halindeyken” olduğunu gösterdiğine inanıyordu (Rust 1905: 121).
RITUALS / UYGULAMALAR
Dini ritüeller ve uygulamalar, farklı mezheplerden ibadet edilen taşıt arabaları arasında değişmekteydi; Şapel araçlarındaki makaleler, misyonerlerin tıpkı fiziksel bir kilise binasında olduğu gibi uygulamalar yapmalarına izin verdi. Örneğin, Katolik kilisesi vagonu, Aziz AnthonyTaşınma ve itirafa dönüştürülebilen bir topluluk korkuluk, kutsal gemiler ve kıyafetler için çekmeceli bir sunak ve bir kutsal su yazı tipi (Kelley 1922: 89; Taylor ve Taylor 1999: 216) ile donatıldı.
Farklılıklarına rağmen, Episkopal, Vaftizci ve Katolik arabalarıyla ortak olarak paylaşılan bazı uygulamalar vardı. Ortak uygulamalara örnek olarak, şapel arabalarının hizmetlerinde önemli rol oynayan müzikti. Şapel arabalarının, misyoner ya da görevli tarafından oynanan bir organı olması yaygındı. Ek olarak, ilahiler katılımdaki cemaat tarafından söylendi ve müzikal yetenekli yardımcılar ya da misyoner eşleri sololar yapacaktı (Kelley 1922: 88; Rust 1905: 81-95). Saygıdeğer Charles Rust, karısının şarkı söylemesinin “şarkıdaki mesajının, vaizin sözündeki mesaj kadar önemli” olduğunu belirterek belirtti (Rust 1905: 88). Misyonerlerin dini literatürü dağıtarak, çocuklar için toplantılar düzenleyerek ve çevredeki evleri ziyaret ederek hizmetleri desteklemesi de yaygındı. Bu ilave faaliyetler, misyonerlerin insanları hizmetlerine çekmelerine yardımcı oldu ve şapel arabasının kaldığı süre boyunca devam etmelerine yardımcı oldu.
Saygıdeğer Charles Rust, Baptist kilisesi arabasındaki kasabada kasaba halkıyla bir haftalık toplantılar için yöntemi açıkladı. müjde. Rust, “yaşamlarının Tanrı'nın görüşündeki değerini”, günahın neden olabileceği zararı ve “Kurtarıcı… onları nasıl temizleyebileceğini ve güzelleştirebileceğini” tartışarak başlayacaktı (Rust 1905: 64). Dördüncü veya beşinci toplantıda Rust, katılımcılardan kalplerini Mesih'e vermelerini ve eğer seçtiyse Rust'a bildirmelerini isterdi. Pazar günü, kalplerini Mesih'e vermeye karar vermiş olanlar, kararlarını arkadaşları ve komşularıyla tartışırken kendilerini rahat hissedeceklerdi. Rust'a göre, bu genellikle kalplerini Mesih'e vermek isteyen başkalarının ortaya çıkmasına neden olur. Eğer kilisenin arabası bir haftadan daha uzun bir süre şehirde kalsaydı, sonraki toplantılar Kilise ve Hristiyan yaşamının nasıl yaşanacağı üzerine odaklanırdı (Rust 1905: 64-65).
Bir hafta, bir kilisenin yapılma süresi gibi tipik bir süre kaldı, ancak kasabadaki bir kilisenin inşası gibi belirli bir ihtiyaç olduğunda daha uzun ziyaretler nadir değildi. Baptistler için, çoğu zaman kasabada başarılı bir duraklama yapılması ibadet toplantıları, gençlerin veya kadınların yardım topluluğunun oluşturulması veya Pazar okulunun organizasyonu. [Sağdaki resim] Bir kiliseli arabanın durması sırasında, bir kilise binası inşa etmek ve / veya bir vaiz kiralamak için fonların toplanması nadir değildi. Küçük kilise yapımında misyonerler sık sık yeni kiliselerin inşasına yardım etmek için kalmalarını sağlarken, kurulu bir kilise tüm topluluklar için öncelikli hedef değildi. Şapel araba misyonerleri, bir kiliseyi başlatmak ve sürdürmek için gereken fonların farkında olmak zorundaydı. Bazı topluluklar için misyonerler dua gruplarını başlatmaya, pazar okullarını kurmaya veya gezici vaizleri kiliseleri kurmaya doğru adımlar olarak tutmaya teşvik ettiler (Rust 1905: 125, 141-42, 150, 168).
Şapelleri ziyaret eden bütün kasabalar kilisesiz değildi. Chapel otomobil misyonerleri sık sık şehirlere (özellikle sınır bölgelerinin daha kalabalık hale gelmesinden sonra) kurulan kiliselerle karşılaştı, ancak katılımları azalttı. Şapel araçları, hem “düşmüş” üyelere hem de henüz dini olarak bağlı olmayan üyelere ilgi göstererek dini katılımı yeniden canlandırabildi. Ek olarak, kiliseli araç misyonerleri Pazar okulu gibi etkinliklerin yeniden düzenlenmesine yardımcı olabilir ve mevcut kilisenin onarım için ya da bir papazı güvence altına almak için gereken fonları artırmasına yardımcı olabilir (Kelley 1922: 97-98, Rust 1905: 104).
LİDERLİK / KURULUŞ
Şapel arabaları ve misyonerleri, ait oldukları dini kurumun liderliğine düştü. Örneğin, ilk kiliseli araba olan Advent of Church, Kuzey Dakota Piskoposluk Piskoposu olan William David Walker'ın bakımı altında inşa edildi ve işletildi. Piskopos Walker'ın görevlerinin bir kısmı, o bölgedeki misyonerlik çalışmalarını denetlemekti. Bir şapel aracı fikrini geliştirdikten sonra, otomobilin inşası için gerekli fonları toplamasına yardımcı olmak için Protestan Piskoposluk Kilisesi Görev Kuruluna döndü. Piskopos Walker, New York'ta 1897'ta hizmet vermeye çağrıldıktan sonra Advent Kilisesi'nin kullanımı durduruldu. Walker'ın halefi, kiliseli araçların etkinliği hakkında aynı görüşü paylaşmadı ve fonların başka yerlerde daha iyi kullanılması için kullanılacağını hissetti (Taylor ve Taylor 1999: 18, 23-24).
Baptist mezhepleri durumunda, çoğu vaftiz organizasyonundan biri olan Amerikan Baptist Yayınları Derneği'nin himayesinde kiliseli arabalar düştü. Küçük kilise servisinin ilk yıllarında, küçük kilise misyonerlerinin yalnızca Pazar okullarını düzenleme veya Baptist edebiyatını dağıtma gibi Amerikan Vaftiz Yayınları Derneği'nin yetkisi altındaki etkinliklere katılmaları bekleniyordu. Bununla birlikte, şapel araçları ve misyonerleri bu alanda başarı rekoru oluşturmaya başladıkça, daha önce yalnızca diğer Baptist örgütlerinin alanı olan kiliseler kurma gibi faaliyetler üstlenmeye başladılar (Rust 1905: 155-61) .
Katolik Kilisesi'nin üç kilisesi aracı doğrudan Katolik Kilisesi Yayımlama Birliği'nin gözetimine düştü. Peder Francis Kelley, 1905'ta kurulan bu toplumun ilk başkanı olarak görev yaptı. Bu toplumun temel amacı, Katolik inancının tecrit edilmiş, az kalmış topluluklara getirilmesini sağlayacak para toplamaktı. Bu toplumdaki konumu göz önüne alındığında, Bishop Walker kolayca kiliseli arabaların kullanışlılığı için durum yaptı (Taylor ve Taylor 1999: 214-15).
Bireysel misyonerler, belirli bir topluluk içindeki ihtiyaçları belirleme, şehirlerde kalma sürelerine karar verme ve durdukları sırada faaliyetler düzenleme konusunda biraz özerkliğe sahipti. Misyoner genellikle hangi kasabaların ziyaret edildiğine karar vermede rol oynadı, topluluklar genellikle kilisede araba servisi taleplerini dile getirdiler. Ancak, bu kararlar nihayetinde misyoner dini araçları tarafından denetlendi; bunlar, arabanın en iyi kullanımı olarak düşünülen durakları ve olayları planlayabiliyordu. Buna ek olarak, nihayetinde misyonerlerin ülkenin başka bir bölgesine transfer edilebileceği veya kiliseli araç hizmetinden ayrılabileceği yerlere kimlerin hizmet ettiği belirlendi.
SORUNLAR / ZORLUKLAR
Elbette, şapel arabaları hiçbir zaman kilisesiz nüfuslara ulaşmak için tam bir yanıt olmadı. Nihayetinde, sayıları nispeten azdı ve ulaşamadıkları birçok yer vardı. Aynı dönemde benzer bir başka biçim de şapel tekneleriydi. Bu yüzen şapeller, kıyı bölgelerindeki ve iç nehirlerdeki sakinlere ve denizcilik çalışanlarına hizmet veriyordu (Kyriakodis 2014). Örneğin, Seamen's Church Institute, Episcopalians tarafından kuruldu. New York Limanı'ndan geçen denizcilere hizmet etmek ve bu görevi desteklemek için Kurtarıcımız Kilisesi yüzen şapelini inşa etmek için New York'ta ("Yüzen Şapeller" 2018). [Sağdaki resim] Avustralya, Kamboçya, Almanya, Rusya, Ukrayna ve Birleşik Krallık'ta da çeşitli türlerde yüzen kiliseler tespit edildi. Son zamanlarda, Rus Ortodoks Kilisesi, Volga Nehri boyunca halka hizmet eden Prens Saint Vladamir'i 2004 yılında inşa etti (Bishop 2011).
Şapel arabaları kısa tarihçelerinde bir takım zorluklarla karşı karşıya kaldı ve yavaş yavaş hizmetten çekildi. Şapelli otomobil sahiplerinin en büyük zorluklarından biri fon ve destek sağlamaktı. Çoğu şapel aracı zengin bağışçılar, mezhepler destekçileri ve vagon yapım şirketleri tarafından finanse edildi. Destekçiler şapel araba yapımına girmeye istekliyken, devam eden bakım ve onarım masraflarını ödemek için oldukça az bir coşku vardı. En iyi ihtimalle, şapel araçları ancak demiryolu şirketleri arabaları ücretsiz olarak taşımayı ve beraberindeki din adamlarını ve asistanları ücretsiz seyahat geçişi vermeyi kabul ettiği sürece uygulanabilirdi. Demiryolu şirketleri başka bir sorunla karşı karşıya kalırken, kısa bir süre boyunca herhangi bir yerde kalırlarsa, kiliseli vagonların da rafa ihtiyacı vardı. Bağları kaldırmak, diğer ulaşım ihtiyaçlarını sınırladı ve zamanlama sorunları yarattı.
Şapel arabaları, aynı zamanda onları işletmekten sorumlu misyonerler için zorlu çalışmalar yarattı. Rahip Rust, görev yaptı Sevindim Müjde, Şapel aracının misyonerinin karşılaştığı görevlerin uzunluğunu şöyle tanımladı:
Şapel arabasındaki misyonerden yılda dört yüz toplantıda vaaz verilmesi bekleniyordu; birkaç hafta içinde her evi büyük bir bucakta arayabilmeyi; papazının aşçılık bölümüne yardım etmek ve kilisede hademe işlerini yapmak; yeni materyali her türlü Hristiyan hizmetine göre eğitmek ve düzenlemek; onları vaftiz ve kilise üyeliğine hazırlamak; yeni bir kilise binası için para toplamaya öncülük etmek; şahsen bu parayı güvence altına almak için ülkeyi dolaştırmak ve aslında taşın çekilmesinde, temellerin atılmasında, binanın kurulmasında ve faturaların ödenmesinde yardımcı olmak. Bunların hepsi iki veya üç ayda, bazen de altı veya yedi haftada yapılacak ”(Rust 1905: 79).
Tüm bu işlevler çok az yer ve çok az olanakla yerine getirilmek zorundaydı.
Şapel vagonlarının azalmasındaki en önemli faktörlerden biri demiryolu yönetmeliklerindeki değişikliklerdi. Yeni ABD Amerikan Demiryolları Birliği (ARA) düzenlemeleri, 1910'dan sonra ana hat demiryollarında ahşap arabaların (çok tehlikeli) çalıştırılmasını yasakladı ve ABD ICC düzenlemeleri, demiryollarının arabaları ücretsiz taşımasını yasakladı. Ahşaptan çelik konstrüksiyona geçiş ve ücretsiz ulaşımın ortadan kaldırılması kombinasyonu, şapel arabalarının yaşayabilirliğini önemli ölçüde azalttı. Bir başka faktör de, asker ve savaş malzemesi nakliyesi için tren raylarının açık tutulmasını gerektiren Birinci Dünya Savaşı dönemi düzenlemeleriydi ("Hareket Sona Eriyor" 2017). 1917'de hükümet demiryollarının kontrolünü ve işletmesini devraldı, bu da misyonerlerin artık şapel vagonlarının taşınmasına yardımcı olmak için demiryolu yetkilileriyle olan ilişkilerine güvenemeyecekleri anlamına geliyordu. 1920'de demiryolu hatları özel işletmelere getirilirken, demiryolu şirketleri artan maliyetler ve mali cömertlik eğilimlerini azaltan mali zorluklarla karşı karşıya kaldı. Son olarak, bir zamanlar "sınır" dini bölge olarak kabul edilen yerlerin çoğuna çeşitli dini grupların misyonerlik çabaları tarafından dokunulmuştu ve bu nedenle "sahipsiz" dini bölge daha azdı.
Arabalar çok pahalıya mal olunca ya da kullanılamıyorsa, kullanımdan çekildiler. Bu emekli kiliselerden bazıları sabit kiliseler olarak hizmet ettikleri kasabalara taşınmış, bazıları kiliselere kullanımları için kiliselere verilen eşyalarla sökülmüş ve bazıları terk edilmiş ve unutulmuştur (Taylor ve Taylor 1999: 320-63). Son yıllarda, dini veya demiryolu tarihine ilgi duyanlar tarafından bir dizi şapel vagonu restorasyon projeleri geçirmiştir (“Chapel Car Emmanuel”; Deseret Haberler 2010; Emerson ve HistoryLink.org Ekibi 2011; Lacitis 2012).
Şapel araçlarının mirası diğer mobil kiliselerde de yaşanıyor. Belki de arabaları sürmek için en karşılaştırmalı halefler, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kamyon duraklarında mobil şapeller sağlayan kamyon şoförleri kiliseleri olmuştur. Interstate Highway System inşasına ve buna bağlı olarak uzun mesafeli kamyon taşımacılığının yükselişine yanıt olarak ortaya çıktıkları kilise arabalarına benziyorlar. Demiryolu kiliseli vagonlarda olduğu gibi, kamyon şoförleri kiliseleri öncelikle zorlu çalışma programları ve evden uzakta geçirilen önemli zamanlar nedeniyle dini hizmetlere sınırlı erişimi olan bir gruba hizmet etmektedir. TFC (Transport for Christ) Global gibi organizasyonlar, dönüştürülmüş kamyon römorklarındaki kamyonculara dini hizmetler sunmada başarı buldu ve bu başarı nedeniyle bazı kamyon duraklarında kalıcı şapeller kurmaya başladı (Hott ve Bromley 2014).
ABD'de şu anda hiçbir demiryolu şapeli aracı bulunmamasına rağmen, başka yerlerde biraz farklı bir amaç ile devam ediyorlar. Örneğin, 2005'te başlayan bir şirket olan Russian Railway Tours, on dört gecelik bir Sibirya gezisi sunuyor. Bu süre zarfında yolcuların ihtiyaçlarını karşılamak için seyahat, bir tapınak arabası inşa edildi. Bu araba “hem geçit hem de duraklarda Ortodoks ibadetlerini yapmak” için tasarlandı ve bir sunak ve ikonostasis (Burger 2019) içeren bir kilisenin ortak unsurlarını içeriyor. Belki de en yeni ve en yenilikçi şapel aracı Rus. [Sağdaki resim] Bu araba Ortodoks Kilisesi tarafından uzak bölgelere bırakılan paraşüt. Rahipler aynı zamanda paraşütle Wainright 2013'a gelirler).
GÖRÜNTÜLER
#1: Mançurya Demiryolunda Rus Ortodoks kilisesi vagonu.
Resim #2: Piskoposluk Piskoposu, William David Walker.
Image #3: İlk Amerikan kilisesi vagonu, Advent Kilisesi, Kuzey Dakota Katedrali Vagonu.
Image #4: İlk Baptist kilisesi vagonu, Evangel.
Image #5: İkinci Baptist kilisesi vagonu, Emmanuel.
Image #6: Şapel arabasının içindeki demiryolu işçileri Glad Tidings.
Image #7: St. Anthony şapeli arabanın iç kısmı.
Image #8: “Kilise bakışlı” Grace şapeli araba.
Resim #9: Otomotiv şapeli arabası.
Image # 10: Müjdeciler şapel arabasında bir genç halk toplantısı.
Image #11: Kurtarıcımız yüzen şapeli Kilisesi.
Resim #12: Rus paradrop kilisesi.
Piskopos, Bill. 2011. ”'Holy Boat' Batman.” Deniz Tesisatçıları Rant, Mayıs 15. Tarafından erişildi http://themarineinstallersrant.blogspot.com/2011/05/holy-boat-batman.html 20 Ekim 2019 üzerinde.
bmberry. 2019. "America's Chapel Car." Timetoast.com.tr Tarafından erişildi https://www.timetoast.com/timelines/america-s-chapel-car 20 Ekim 2019 üzerinde.
Burger, John. 2019. “Trans Sibirya treni, gemide Ortodoks kilisesi barındırıyor.” Aleteia, Şubat 13. Tarafından erişildi https://aleteia.org/2019/02/13/trans-siberian-train-features-orthodox-chapel-on-board/ 12 Temmuz 2019.
“Şapel Araba Emmanuel.” Tarihi Kır Köyü. Tarafından erişildi https://www.prairievillage.org/chapel-car/ 10 Temmuz 2019.
Deseret Haberleri 2010. “Rawlins'teki ilk Baptist Kilisesi tren araba kilisesi, şimdi 85 yaşında.” Deseret Haberler, Temmuz 2. Tarafından erişildi https://www.deseret.com/2010/7/2/20125439/first-baptist-church-train-car-chapel-in-rawlins-now-85-years-old 12 Temmuz 2019.
Emerson, Stephen ve HistoryLink.org Ekibi. 2011. "Tarihi Barış Habercisi Demiryolu şapel arabası Eylül 13, 2007 üzerinde restorasyon için uzun yol başlar. ” GeçmişLink.org, Mayıs 18. Tarafından erişildi https://www.historylink.org/File/9825 14 Temmuz 2019.
"19. yüzyıl denizci ruhları için yüzen şapeller." 2018. Geçici New York. Tarafından erişildi
https://ephemeralnewyork.wordpress.com/2018/05/14/the-floating-chapels-for-19th-century-sailors/ 10 Kasım 2019 üzerinde.
Yeşil, George. 2007. Özel Kullanım Araçları: Dünya Çapında Alışılmadık Bir Otomobil ve Kamyonun Resimli Geçmişi. Jefferson & Co.: McFarland & Company.
Hott, Leah ve David G. Bromley. 2014. "Trucker Kiliseleri." Dünya Dinleri ve Maneviyat Projesi, Ocak 18. Tarafından erişildi https://wrldrels.org/2016/10/08/trucker-churches/ 10 Temmuz 2019.
Kelley, Francis Clement. 1922. Uzatma Hikayesi. Chicago, IL: Dahili Basın. Tarafından erişildi https://books.google.com/books?id=27QOAAAAIAAJ&printsec=frontcover&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false 10 Temmuz 2019.
Kyriakodis, Harry. 2014. "Yüzen Kilise ve Delaware Boyunca Halefleri." Erişildi https://hiddencityphila.org/2014/02/the-floating-church-and-its-successors-along-the-delaware/ 10 Kasım 2019 üzerinde.
Lakit, Erik. 2012. “Kutsal tekerlekli tamir edildi: Dinden şimdi kurtarılmayı sağlayan eski tren vagonu.” Seattle Times, Aralık 27. Tarafından erişildi http://o.seattletimes.nwsource.com/html/localnews/2019996234_chapelcar27m.html 12 Temmuz 2019.
Miklós, Vincze. 2014. "Kiliselere Dönüştürülen Bu Tren Arabaları Birebir Kutsal Silindirlerdir." Gizmodo. Tarafından erişildi https://io9.gizmodo.com/these-train-cars-converted-into-churches-are-literal-ho-1598991193 23 Ekim 2019 üzerinde.
Pas, Charles Herbert. 1905. Seyyar Kilise; Veya, Bir Şapel Araba On On Yıl. Philadelphia, PA: Amerikan Baptist Yayınları Topluluğu. Tarafından erişildi https://books.google.com/books/about/A_Church_on_Wheels.html?id=7doEAAAAYAAJ&printsec=frontcover&source=kp_read_button#v=onepage&q&f=false 10 Temmuz 2019.
Smith, Boston W. 1896. Şapel Arabası İşimizin Hikayesi. Philadelphia, PA: Amerikan Baptist Yayınları Topluluğu. Tarafından erişildi http://baptiststudiesonline.com/wp-content/uploads/2018/03/ 10 Temmuz 2019.
Taylor, Wilma Rugh ve Norman Thomas Taylor. 1999. Bu Tren Şan İçin Bağlanıyor: Amerika'nın Şapel Arabalarının Öyküsü. Valley Forge, PA: Judson Yayınları.
"Hareket Biter." 2017. Pullman State Tarihi Bölgesi. Tarafından erişildi http://www.pullman-museum.org/ 20 Ekim 2019 üzerinde.
“Dini Dünya: Gezici İncil.” 1896. Görünüm: Bir Aile Belgesi 54.10: 436. Tarafından erişildi https://play.google.com/books/reader?id=2qwjAQAAMAAJ&pg=GBS.PA417 11 Temmuz 2019.
Pekala, Oliver. 2013. "Rus ordusu kutuda uçan Ortodoks kilisesini tanıttı." Guardian, Nisan 2. Tarafından erişildi https://www.theguardian.com/artanddesign/architecture-design-blog/2013/apr/02/russian-army-flying-church 10 Kasım 2019 üzerinde.
Walker, William D. 1896. “Kuzey Dakota Misyoner Piskoposu Yıllık Raporu.” Görevlerin Ruhu 61.12: 576-78. Tarafından erişildi https://play.google.com/books/reader?id=PLnSAAAAMAAJ&pg=GBS.PA578 10 Temmuz 2019.
14 Kasım 2019