Umutlarımı yitirmemek için zorluyorum kendimi. Yarınlar daha iyi olacak diye hayal kuruyorum. Böyle olmasını istemek suç mu bilmiyorum ama ben öyle olsun istiyorum. İnsanlar birbirini ezerek, acı çektirerek mutlu olmasınlar. Kendilerinde gördükleri yaşama hakkını, mutlu olma hakkını, sevme ve sevilme hakkını diğerlerine de çok görmesinler.
Sabah kalktıklarında insanlar umutlu olsunlar istiyorum. Varsa çocukları onları öperek uyandırsınlar ve yaşayacakları güzel bir ömürden bir gün içinde olduklarını düşünsünler istiyorum. Yarınlarının da bugünden daha güzel ve güvenli olacağını bilsinler ve buna inansınlar istiyorum. Bilsinler ki bugün kimse açlıktan ölmeyecek, kimse birinin canına kastetmeyecek. Ve yine istiyorum ki hiçbir masum çocuk yanı başında patlayan bir bomba yüzünden paramparça olarak ne anne babasını ne de kendi canını kaybetmesin. Karnı tok, gülen bir yüzle, umut dolu gözlerle dışarıya çıkıp, arkadaşları ile oynasın istiyorum.
İstiyorum ki okula giden yollar açık ve aydınlık olsun. Herkes bu yollardan geçebilsin. Parasının yokluğu veya azlığı kişiyi almak istediği eğitimlerden uzaklaştırmasın. Ayrıca okuldaki öğretmenler de bulundukları mevkiinin önemini ve değerini bilip, bu değere layık olsunlar istiyorum. Onların taşıdığı bu değer yarınlara açılan kapıların anahtarıdır ve bunu velilerin de bilmesini istiyorum. Evlatlarını emanet edecekleri insanlara ne kadar güvenir ve değer verirlerse ortaya çıkacak eser de o kadar değerli olacaktır, biliyorum.
Çiftçimiz, köylümüz, emekçimiz çalıştığı işinde mutlu olsun, umutlu olsun, emeğinin, alın terinin hakkını alsın istiyorum. Bu dünyaya kattığı değerler, güzellikler bilinsin istiyorum. İnsanlar doyamadıkları için, değeri bilinmediği için topraklarını bırakıp, büyük şehirlere, taş yığınlarının arasına gitmek zorunda kalmasınlar istiyorum. Verimli topraklar bağrına atılan tohumları, fidanları bereketle fışkırtıp yeşertsin istiyorum. O bereketli, verimli topraklara birilerinin cebini doldurmak için koca koca binalar dikilmesin istiyorum. Toprak insan için hayattır, bunu unutmayalım istiyorum.
Birbirini gerçekten seven insanlar düşlüyorum. Sevginin ve birbirlerinin kıymetini bilen insanlar. Ve bu insanların sevgi temeline dayalı, yarınları sağlam yuvalar kurduklarını hayal ediyorum. Bu sevgi dolu yuvalarda her türlü güçlüğe göğüs gerecek, ilk zorlukta birbirlerini ortada bırakmayacak eşler görüyorum. Ve diliyorum ki bu yuvalarda sevgi ortamında doğan ve büyüyen şanslı çocuklar bu dünyadaki nefreti, kini ve acıyı yok edecek. Dünyayı böyle yuvalar, aileler ve çocuklar sarsın, kuşatsın istiyorum.
Bir gün bir ağacın altında oturup, ılık ılık esen rüzgarın bana getirdiği sesleri, kokuları ve duyguları dinlemek istiyorum. Fırından gelen huzurla pişen ekmek kokusunu içime çekmek istiyorum. Ondan sonra da rüzgarın savurduğu saçlarını toplayan küçük kızın saçlarına taktığı papatyaların kokusunu duyuyorum. İçim umutla dolmuşken daha derin bir nefes çekiyorum içime. Ve iliklerime kadar hissediyorum çocuğuna içten sarılan bir annenin yüreğindeki heyecanı, gururu ve mutluluğu. Altına oturduğum ağacın dalına konmuş iki minik kuşun birbirlerine yaptıkları serenat sesleri de beni benden alıyor. Ve ben bu huzur ortamında yok olmak, tüm acıları, haksızlıkları ve olumsuzlukları zaman içinde dondurup, bu anda kalmak istiyorum.
Dünyanın keşmekeş içinde boğulduğu, her taraftan kan, gözyaşı ve acının fışkırdığı bir atmosferden bir an olsun uzaklaşmak istedim. Ve hayallerimde yaşattığım, olmasını arzuladığım dünyamı sizlerle paylaşmak istedim a dostlar. Dilerim ki sizleri sıkmamışımdır. İnsanız nihayetinde, bu kadar yük kalbimize ağır geliyor. Ve bazen kendi iç dünyamıza kaçmak, sığınmak ihtiyacı hasıl oluyor. Gerçek dünya dışında hayal aleminde de olsa bir umut aşıladım kendime ve inşallah sizlere de…
Güzel ve umutlu bir dünyanın hayal olmadığı günlere kavuşmak dileğiyle…