Öncelikle şunu belirtmeliyim ki; bu yazıyı ben giderken hıçkırıklara boğulan, beni vazgeçirmek için elinden gelen her şeyi yapan ve de geldiğim şehirde bana kucak açıp ailem olan herkese ithafen yazıyorum.
Belki kaçmaktı adı belki de pılını pırtını toplayıp gitmek inan ki bilmiyorum. Ama hep gitmek istedim İstanbul’un o kalabalığından sıyrılıp bir sahil kasabasına yerleşmek. Herkesin hayranlık duyduğu bir çok filme konu olmuş rivayetlerle dolu olan adına onca kitabın, şiirin yazıldığı büyülü İstanbul’u terk etmek kolay olmayacaktı elbet. Ve unuttuğum bir detay vardı, o şehrin kokusu sindi mi bir kere üzerine nedensizce hasret duydurur kendine. Gitmem için hiç bir sebep yokken kalmak için onlarca sebep vardı aksine. Gidersem vazgeçeceklerimin farkındaydım ve de kaybedeceklerimin. Sadece eşyalarımı koymadım valize;geçmişimi,anılarımı,
Herkesin başını alıp gidesi vardır bazı bazı ama bu sefer benim ki öyle bir arzudan ibaret değildi. Bunaldığımız zamanlarda kurduğumuz ‘uzaklara gitmek istiyorum hemde çok uzaklara’ cümlesinde ki düşünmeden konuşma masumiyeti yoktu ,bu sefer.
Ve geldim.
Yeni bi şehir, bilmediğim yollar, tanıdık gelmeyen yüzler, yeni bi hayattı kısacası benim için. Herhalde aynı kalan tek şey kafamı kaldırıp göğe baktığımda gördüğümden fazlası değildi. Sokağa atılmış bir kedi gibi hissettim önceleri, bir başına kimsesiz. Ama daha sonra, ülkenin her bir bölgesinden edindiğim onca arkadaşlıklar, kurduğum dostluklar, benim kocaman bir aileye sahip olmamı sağladı. En önemlisi de mücadele etmeyi öğrendim kendi ayaklarının üstünde durmanın kimsesizlik olmadığını. Başından beri dediğiniz gibi hâlâ keşke gitmeseydin diyorsunuz belki de hep bir ağızdan. Bende hayalini kurduğum o sahil kasabasından size şunu söylemek istiyorum;
İyi ki gitmişim hem o şehirden ,hem de hayallerimin peşinden.