Osmanlılık, kültürde, Arap ve Fars kaynaklarına bağlıdır.Bu bağlılık onda, git gide kendi öz dilinin de öz tarihinin de büyük ve soylu değerlerini inkâr ettiren bir onulmaz aşağılık duygusu yaratmıştır. Osmanlı’ya göre Türk’ün, Arap ve Fars vasiliği dışında bir medeniyet gemisi olamaz.
Türkçülükte ilk tepkinin dil ve tarih hareketleri ile belireceğine şüphe yoktur. Ayrıca Türkçüye göre Türkçe, bağımsız bir edebiyat ve ilim dili olabilecek kadar zengin ve temeli bir dildir. Türk’ün Şark-İslam tarihi dışında bir medeniyet tarihi vardır.
Buradan, çizdiğim panoramadan yola çıkarak; ‘Atatürk’ün dil ve tarih davalarına sarılışının ve mirasını Dil ve Tarih Kurumlarına bırakışının sebebini hemen görüyorsunuz. Türk’ü kendi şahsiyetine ve Şark-İslam dünyası dışında bir medeni topluluk yaratabileceğine inandırmak için, diline ve tarihine inandırmak gerekir!
‘
TDK
’ (Türk Dil Kurumu)… Yukarıdaki satırlarda betimleyerek kısa cümlelerle bu kurumun önemliliğini belirtmeye çalıştım;
‘
TTK
’ (Türk Tarih Kurumu)… Yine, yukarıdaki satırlarla belirttiğim bu kurumun önemliliği…
Yıllar önce, yani bu günümüzden 87.Yıl önce ‘Gazi’nin emriyle kurulan bu güzide kurumlar, maalesef bugün kapatılmış olmanın burukluğunu, salt kurum olarak değil, sanırım tüm ülke yaşıyor!
27.09.2019 Cuma günü, Konak Belediyesi misafirperverliğinde düzenlenen 87.Yıl onuruna ‘Dil Derneği İzmir Şubesi’nin törenine gittim. Görsel anlamda ve konuşmacılar duyarlılığında çok güzel hazırlanmış oturumdu. Yukarıdaki satırlarda aktarmaya çalıştığım düşüncemin akışında, konuşmalarıyla bütünleştiğim Dil Derneği Başkanı ‘Sevgi Özel’, akıcı üslubuyla, çizdiğim panoramayı bu sayfaya biraz olsun aktarmama neden oldu. Konuşmasının bir bölümünde, vurgulayarak aktardığı tümce hepimizi ilgilendiren bir tümceydi bana göre; ‘Yürümeyelim, artık hep beraber koşmalıyız!’
Takdir ettiğim, akıcı konuşmasıyla değerli Başkan’dan sonra, yıllarını edebiyata adamış iki güzel insan, iki güzel değere 87.Yıl Dil Derneği Onur ödülü verildi. Aslında ‘Özel’in, konuşmasının bir bölümünde dediği gibi; ‘bu değerler ödülü kendileri aldılar!’
Bu iki güzide insan; ‘Şadan Gökovalı’ ve ‘Hidayet Sayın’… Onlara uzun ve sağlıklı ömürler, yeni düşüncelerle her daim aramızda olmalarını diliyorum…
Evet, güzel ve anlamlı bir tören böylece geçti. Ancak Türkçemize ne kadar önem vermeliyiz. Sanırım gün geçtikçe ve çevremizde Arapça yazılar oluştukça daha önem kazanıyor gibi!
www.haberhürriyeti.com / Mustafa Gökçek