Silahlı Kuvvetler’deki eğitimde bizimle ilgili bir şeyler yanlış. Temel gerçek, devletteki siyasal sistemin değişmesiyle birlikte askeri yapısının da değişmesi gerektiğidir. Ancak 1991’ten bu yana bazıları geçmişe nostaljik davranıyor, diğerleri ise kurumdaki askeri rahiplerin çıkışını görüyor, bazıları ise secde olarak kalıyor. Mevcut eğitim sisteminin modernizasyonu için bir bütün olarak utangaç teklifler de var - gerçekte modernleşecek bir şey yok. Yenilikçilerin, tek veya belirli bir kişinin ortak bir sorunu çözemediğini yanlış anlamaları hatası.
Rusya'nın Silahlı Kuvvetleri'ndeki personel ile çalışmak çok daha karmaşık hale geldi - devlet, 12'i gençlikten sadece bir savaşçı değil, aynı zamanda bir kişilik olarak aylar geçirmekle görevlendirildi. Bir askeri eğitimci bir insanı toplumda yaşam için hazırlamalı, onu manevi, maddi ve fiziksel kültüre eklemelidir. Özünde, ailesi, okulu, üniversitesi tarafından verilmeyenlerin hepsini doldurmak için. Diyelim ki, görev derhal zordur.
Küller vardı
Şimdi bunun için ordunun gücü ve araçları yok. Bugün, ahlakın en temel kavramları değişti: iyi, kötülük, erdem, yardımcısı, adalet, görev. Herhangi bir şekilde zenginleştirmenin öncelikleri ön plana çıkmıştır. Bu yeni değerler belirli bir parasal değer kazanmış ve bu nedenle toplumda Batı ahlakının en iyi varsayımlarından uzak olarak onaylamıştır. Etik kategorisinin “yaşamın anlamı” belirsizliği ortadan kalktı ve ortaklık, dayanışma, dürüstlük, yeni bir anlam, bireyin değeri gibi kavramlar aşıldı. Ülkemizde, kişiliğe orduda hizmet edebilmek için gerekli nitelikleri veren olgun bir sivil toplum oluşturulmamıştır.
Öyle şartlarda taslak komisyonların çalışması gerekiyor. Askeri birlik ve birimlerin edinilmesi, özel kuvvetler için gerekli insan malzemesini seçin. Ve komutanlar ve mağlup olmuş eğitim yapılarının kalıntıları - ayrılmaz bir kişilik oluşturmak için. Ancak, buradaki parçalarda hiçbir şeye karar veremezsiniz, insanlarla uyumlu ve uyumlu bir çalışma sistemine ihtiyacınız vardır. Sorun, Sovyet yetiştirme okulunun tahrip edilmesi ve bunun yerine, bu sorunu tam olarak çözemeyen belli bir palyatif yaratılmasıydı.
Sovyet eğitim sistemi İç Savaş yıllarında doğdu ve o zamana kadar yeni hükümetin mükemmel bir sonucuydu: eğitim ve politik çalışmaların birleşimi olumlu sonuç verdi. Okuma yazma bilmeyen savaşçı kitleleri için Kızıl Ordu, kelimenin tam anlamıyla gerçek bir okul oldu. İç Savaşın sona ermesine kadar Sovyet siyasi bölümleri, sonunda Bolşeviklerin zaferini sağlayan gerçekten demokratik örgütlerdi. Bu arada, Kızıl Ordu'nun siyasi bölümlerinin çalışmalarının uygulamalarının çoğu daha sonra İngilizler ve Fransızlar tarafından ödünç alındı.
Bugünün özel bir endişesi, devletin askeri örgütünün manevi ve ahlaki alanındaki değişikliklere verilen bilimsel destek. Ancak, ne yazık ki, Rusya'nın önde gelen bilim kurumları bu problemden ayrı durmaktadır. Savunma Bakanlığı, İçişleri Bakanlığı, FSB'nin askeri-insani sorunlar ve askeri kültür alanında kendi araştırma kurumları yoktur. Aynı zamanda, çalışmalar gösteriyor ki, 1917, öncelikle memurların asker yetiştirme sistemi tam olarak bireyi eğitmeyi amaçladı. Devrimden önce, üniformalı insanların Rus kültürünün gelişmesinde önemli bir iz bırakması tesadüf değildir.
Sovyet iktidarı yılları boyunca, askeri kolektifin eğitilmesi ve toplanması üzerine vurgu yapıldı. Geniş bilgiye sahip canlı bireyler, kendi yargılarını, sıklıkla şüphe ve sükunet uyandırdılar. Sonuç olarak, Sovyet subayı kolordu ulusal kültürün gelişimine katkısı çok daha mütevazı olduğu ortaya çıktı. Bu askeri eğitim modelinin maliyeti, zararlı bir gelenek haline gelen tehlikelidir. Bu nedenle, yeni sistem önceki iki sistemin de en iyi başarılarını sentezlemelidir.
Bugün, memurun özel dosyası, hiçbir erkeğin görülmediği prizma yoluyla, biyografik verilerin çıplak bir listesini içeren yüzü olmayan bir belgedir. Aynı şekilde, kişilik özelliklerini ve yüksek denetçilerin sertifikalarını yansıtmazlar. Burada, ünlü General Mikhail Dragomirov'un astlarının özelliklerinin bir örneği olarak parlaklık ve görüntü sınırlarına göre aforizmalar üzerine bir örnek olarak bahsetmek cazip geliyor: Teğmen General Domantovich - "bir attı, evet, gitti", Binbaşı General Prince Putyatin bir kelime ile onaylandı - "normal değil" , Korgeneral Lesovoy- “kıskanç, ancak ilk tip tüfekli silahların zamanından beri topçu eğitimi konusunda ilerleme kaydetmedi”, Korgeneral Zass- “yumuşak, zayıf, zihinsel olarak mütevazı” dememek için, Teğmen General Baron Zedeler - “gayretli, acı verici, içerikten daha fazla şikayet”, Binbaşı General Oghfinovsky - “uzun süre dinlenmeye ihtiyaç duyuyor”, Teğmen General Zverev - “dürüst, kararlı, vicdani. Bookman. Almanlara dua ediyor. Alanında, "Büyük Genel Voinov -" ısrarcı, yumuşak. Sevimli nankör, dokunaklı. Nazik bir zemine çalışkan. "
Yorumlar gereksiz. Belki bazı yönlerden Dragomirov'un boyalarını daha da şiddetlendirir, ancak bu genel ifadelerde bile, onaylanan kişiler kesinlikle görülür. Kendi dahil.
Personelin bugün memurlarla çalıştığı, aynı zamanda çok fazla reform ihtiyacı olduğu açık. Bir subayın kişiliğini değerlendirmek için adil ve nesnel olarak içsel özünü yansıtacak bir sistem geliştirmek gereklidir. Bu, askeri kültürün gelişimini belirleyen ana vektörler olan devlet iktidarının, egemen ideolojinin, toplumun ve Silahlı Kuvvetlerin uygun bir etkileşimi anlamına gelir. Elbette bu etkileşim, halkın tarihsel tecrübesine ve ulusal geleneklerine dayanmalıdır.
Büyük Peter böyle davrandı. Askeri inşaatta, gereken her şeyi Rus ve Avrupa askeri deneyiminden çıkarmayı başardı, ancak manevi alanda yalnızca Rus ordusunun ulusal özelliklerine güvendi ve bu sayede Avrupa'nın en iyi ordusunu yaratmayı başardı. Bunun sırrını, dünya askeri kültürünün şaheseri olan ve yarattığı yılın 1716 “Askeri Şartı” ndaki ifşa etti.
Ne yazık ki, bizim hikayeler Her zaman böyle değildi. Eşsiz Rus askeri yazarı Anton Kersnovsky, Suvorov'un ölümünden sonra ülkedeki askeri düşüncenin yalnızca yabancı modellerden ilham aldığını acı bir şekilde yazdı. Bu nedenle, iş ve boşta ayarlanmış, makinenin işine benzetilebilir. Brandenburg kumlarında, Rus kara toprağında verimli olan tohumlar sadece dara verir. Yabancılar tarafından uzaklaştırıldı, vurguladı, Suvorov'u hafife aldık.
Proleter kültürünün yaratılışının, önceki Rus kültürünü ve tarihsel mirasını olumsuzlaştırma girişimlerinin neye yol açtığını biliyoruz. Barış zamanında bunun hiçbiri gelmedi. Savaş sırasında, yeni siyasi oluşum, Rus askeri kültürünün hayatta kalabilmesi için elde ettiği başarılardan yararlanmak zorunda kaldı. Bu süreç, özellikle Büyük Vatanseverlik Savaşı döneminde açıkça ortaya çıkmıştır. Sovyet hükümeti, Marksist-Leninist ideolojinin prizmasıyla kültürel konstrüksiyonun tüm sorularını ele aldı ve bu, kültürün bir bütün olarak gelişimine de yansıdı. SSCB'nin çöküşü bile, büyük ölçüde eski Rusya mirasçılarının yarattığı kültürün kendisini üretemediği gerçeğinden kaynaklanıyordu.
Öğretmen ve eğitimci
Manevi eğitim alanının gelişiminin önemi, ülkenin siyasi ve askeri seçkinleri tarafından henüz yeterince değerlendirilmemiştir. İnsani yön, askeri yapıya ilişkin temel belgelerde son derece kötü görülmektedir. 1990'ten sonra, bu konu hiç devlet düzeyinde hiç tartışılmadı. Bu arada, askeri eğitim sorunu uzun zamandan beri radikal bir çözüme ihtiyaç duyuyordu.
Tüzüklerle başlamalıyız. Yeminin başında olduğu ve bir askerin nasıl hizmet edeceğini açıkça belirten, yani belgenin farklı bir ahlaki ilke olduğu gerçeğiyle ayırt edildiler. Petrine yeminini modern olanla karşılaştıralım ve ahlaki karakteri hemen belli olacak. Yılın "Askeri Şartı" nda 1716, kelimenin tam anlamıyla şöyle söylenir: "Aynı şekilde, memurlar da, çocuklar için babalar gibi askerlerdir, onlar için, babalar için eşit derecede babalıklı olmalılar ve elbette, babaların önünde kalan çocukların her itaatte koşulsuz olmaları, elbette her şeyden babalarının umutsuzluğuna inanmalıdırlar. Babaların uğruna, durumlarına, öğretimlerine, yiyeceklerine ve her arzına dikkat etmeden bakmaktalar. ”
Burada Nikolaev İmparatorluk Akademisi'ni (Rus askeri kültürünün merkezi) hatırlatmak isterim ki; sloganı şudur: “Nasıl kazanacağını bilen ordu”. Basit bir soru: Bu akademiye giriş için ana sınav neydi? Birisi diyecek - bir strateji, birisi taktik diyecek, gülümseyecek biri - stat statüler. Ancak ana sınav bir deneme idi. Çalışma süresi sınırlı değildi, konu başvuranın kendisi tarafından seçildi. Daha sonra okuma yazılarındaki profesörler, başvuranların nasıl düşüneceklerini daha iyi bildikleri sonucuna varmıştır. Bunlar giriş sınavlarına kabul edildi. Bu talepler, bir insanın bir dili ne kadar iyi bildiği, düşüncelerinin daha iyi çalışacağından kaynaklanmaktadır.
Öykünmeye değer başka bir örnek. Topçu mühendisliği okulunun ikinci sınıfından Mikhail Kutuzov, diğer öğretmenlerle eşit derecede ders verdi. Bu okulda özgün bir çalışma organizasyonu sistemi vardı. Kabul edildikten sonra, kabul testlerindeki her öğretmen konuyla ilgili bilgiyi, çocuğun yeteneğini, ilgi alanlarını ve okul müdürüne giden özel bir notu derledi ve kendisi için kendi müfredatını sundu. Duvarların içinde her öğrenci kendi programına göre hazırlandı.
Ve memurların sertifikalandırılması nasıldı? Birimin tüm görevlilerinin katıldığı, biraz hantal ama etkili bir sertifikalandırma sistemi geliştirildi. Modern görüşümüze göre bile demokratiktir. Ayrıca Rus ordusunun subayının eğitimi hakkında bir ders kitabı vardı. Aramasında bu çizgilerin yazarı 20 yılını aldı. Modern yetkili uzmanlar, değişen koşulları dikkate alarak bugün bile Rusya’ya hizmet edebileceği görüşünü dile getiriyorlar. Asıl mesele, “bilmesi gerektiğini” söylemediği ve bunun gibi olduğunu söylemesi değil, sadece ne yapılması gerektiğini ve nasıl yapılması gerektiğini söylüyor.
Rus subayı, astları ile olan bağlantısını güçlü kılan ve astlarının öğretmeni ve eğitimcisi idi. Birisi, askeri görevli olduğunu söylüyor. Bu çok - alay bir baba. Birinci Dünya Savaşı sırasında, 5000 rahipleri, Kerensky bu sistemi yıkana kadar disiplini doğru seviyede tutmaya yardımcı oldu. Fakat tekrarladığımız ana eğitimci hala bir subaydı. Bugün bir sivil toplumun yokluğunda, eğitim kurumlarımızdaki memurlar bu işi tamamen kendileri yürütmek zorunda.
Devrimden önce, memurların kendileri, 48 kişilik özelliklerinin özelliklerini ortaya çıkarmıştı. İçişleri Akademisi'nden tanıdık profesörler bir keresinde bir kişiyi karakterize etmek için bir 16 özelliği listesi geliştirdiklerini söylediler. Moskova Devlet Üniversitesi'nde, Profesör Yu Shmelev ve laboratuvarı, 548'tan kişilik özellikleri listesi geliştirdi. Sınır muhafızlarının doğasında bulunan, denizci pilotunun özellikleri arasından seçim yapmayı sürdürüyor. Personel yetkililerimize çok gerekli bir yardımcı malzeme verilecek gibi görünüyor.
Eğitimsel çalışma kalitesinin tek ve etkili bir şekilde değerlendirilmesi sorusunu gündeme getirmenin zamanı geldi. Hala mevcut değil. Ve kesin, özel kriterlere ihtiyacımız var. Bunun için, yeni bir askeri eğitim sistemi oluşturmak için ciddi araştırmalar yapmak gerekiyor.
"Üniformalı kurt adamları" unut
En yüksek Rus ordusunda askeri onur kavramı oldu. Ahlaki açıdan, memurların kuvvetleri her şeyden önce bir yükseklikte durdu. Şöhretli onur konusunda eğitilmiş memurlar, üniformanın onuruna, alayın onuruna, göz gözbebeği olarak kişisel onurlarına dikkat ettiler. Memurun şeref koruyucusu, her alayda, alay memurları şirketi tarafından seçilen bir şeref mahkemesiydi (generaller için özel mahkemeler de vardı). En layık seçilmiş. Şeref mahkemesi, memurlar arasındaki her zaman ustaca ve adil bir şekilde anlaşılır ve ustalar arasındaki kavgalar ile mücadele eder (yalnızca emir hükmünde olan resmi davalar hariç), subaylara bunu yapmasını emretti, askeri olmayan kişilerle olan olaylarda bu davranışı ya da her halükârın onurlu olması gerektiğinin sürekli bir hatırlatmasıydı - askeri ortamda ve bunun dışında. Şeref mahkemesi uzlaştı, suçluyu özürlü için özür dilemeye, kırgın veya gerekli bir düello bulmaya zorladı. Zayıflamış bir şeref duygusu olan insanlar için bir düello barbarlıktır, ancak bir subay için, savunucu şeref uğruna (kendi veya korunan yüzü veya alayı, ya da anavatanı) uğruna merminin altında durmaya hazır olmak bir zorunluluktur.
Şeref mahkemesinin kararları kategorik idi: hiçbir güç ve hiçbir mahkeme onları iptal edemez veya değiştiremezdi. Bu hak yalnızca yüksek lider, krala aitti, ancak hiçbir zaman kullanmadı.
Şeref mahkemesi (gayri resmi) memurun kabahatlerini yargıladı ve onu suçlu bulduğu için, alaydan ve hatta askerlikten ayrılmasını talep edebilir: memur, ortasındaki dürüst olmayana tahammül edemedi.
Hangi kişilik özellikleri Rus ordusunun subaylarının özelliği idi? Sadece birkaçını adlandırıyoruz: korkusuzluk, ılık, ilgisizlik, sağduyulu, asalet, dindarlık, kuvvet, cömertlik, inanç (sadakat), militanlık, irade, dayanıklılık, kahramanlık, gurur, insanlık (insanlık), disiplin, cesaret, erdem, dürüstlük, haysiyet, askeri ruh, maneviyat, ruh, idealizm (ideoloji), inisiyatif (özel inisiyatif), sezgi, samimiyet, dövüş sanatı, çalışkanlık, kültür (zeka), şeref, askerlik mesleği, bilgelik, cesaret, sebat beceriklilik, yorulma, ahlak, dikkat, cesaret (cesaret), sorumluluk, hafıza, yurtseverlik (anavatan), zafer, itaat, münzevi, anlayış, dürüstlük, doğruluk, profesyonellik, cesaret, mükemmellik (mükemmellik), vicdan (vicdan), bilinç, adalet, sebat, ortaklık (kardeşlik, şirket), gelenek, sıkı çalışma, zihin (zeka), cesaret, onur.
Akılda bu nitelikler listesinden sıcak bir his doğduğu doğru değil mi, ama soru şu anda ortaya çıkıyor: memurun listelenenlerden kişiliğinin hangi özellikleri bugünün memurlarının karakteristiği? Ne yazık ki, her memur onlarla övünemez. Bugün, ne yazık ki, üniformalı insanların askeri onurlarını kaybettikleri veya hatta "üniformalı kurt adamlara" dönüştüğü zamanlar çok fazla durum var. Ancak askeri örgüt hiyerarşik bir yapıdır, başında bulunan bireyin niteliklerini benimseme yeteneğine sahiptir. Savunma Bakanı elinde değilse, astları onun örneğini izleyecektir. Örneğin, “Serdyukovism” mirasını ordudan çıkarmak için ne kadar zamana ve çabaya ihtiyaç duyulacağı, toplumun ordusuna karşı sarsılmış tutumunu değiştirecek.
Aynı sebepten ötürü, askeri tarihi mirasımızdan mümkün olduğunca çok şey çıkarmak önemlidir, çünkü öncelikle bir kişiyi tek tip bir kişiyi gerçek bir kişi tarafından eğitmemize izin verir. Bu görev Milli Eğitim Bakanlığı ve diğer ilgili bölümlerle ortak olarak çözülmelidir. Ve belki de, her şeyden önce, kişiliği oluşturan eğitim konularına dikkat edin: tarih, Rus dili, edebiyat, söylem.
Görev basit olmaktan uzak ve Savunma Bakanlığı, sivil uzmanların yardımı olmadan büyük olasılıkla çözümüyle başa çıkmayacak. Bu nedenle, önce askeri kültürün tarihini, sonra felsefesini ele almalı, sonra da soruna bir çözüm bulmalısınız. Tarihsel bilincimizden, geçmişe, şimdiye ve geleceğe olan sorumluluğumuzdan tamamen yoksun olduğumuz akılda tutulmalıdır.