Victoria Obidina’nın hapsedildiği yaklaşık altı ay boyunca, onu kaçıranların ona tekrar tekrar söylediği bir şey vardı: “Ukrayna seni istemiyor. Seni terk etti. Kimse seni almaya gelmiyor.”
Rus kuvvetlerinin Mayıs ayında Mariupol’daki kuşatılmış Azovstal çelik fabrikasından savaş esiri olarak gözaltına aldığı yüzlerce Ukraynalıdan biriydi.
32 yaşındaki adam, savaş üç ay önce başladığında Ukrayna ordusunda sağlık görevlisi olarak çalışıyordu.
Rusya’nın işgalinden birkaç gün sonra, üstleri onu ülkenin doğusundaki Azovstal çelik fabrikasına atadı. Görevi, içeri giren yaralı askerlere yardım etmekti.
“7/24 çalıştık, ara vermek için bile boş zamanımız olmadı. İnsanlar gelir ve gelirdi, ”diyor The World’e yakın tarihli bir röportajda.
Obidina yaraları sardı, kan aldı ve ilaç verdi. Bazen gece mi gündüz mü olduğunu bilmediğini söyledi.
Dışarıda, savaş şiddetle devam etti.
Mariupol, Ruslar tarafından bombardıman altındaydı. Mart ayı başlarında, şehrin güvenilir elektriği, suyu veya cep telefonu alımı yoktu.
Kuşatma sakinleri için giderek daha dayanılmaz hale geliyordu; ve gidecek başka yerleri yoktu.
Bir noktada çatışmalar o kadar şiddetlendi ki, insanlar çelik fabrikasına taşınmak zorunda kaldı. Genişleyen fabrika Sovyet döneminde inşa edilmişti ve derin yeraltı tünelleri vardı.
Biraz yiyecek ve su vardı, dedi Obidina, ama daha fazla insan içeri girdikçe ve savaş uzadıkça erzak azalmaya başladı.
kızını korumak
Azovstal’a çalışmaya gitmeden önce 4 yaşındaki kızı Alisa’yı akrabaları ve bir dadı ile bırakmıştı.
Şimdi, Alisa tehlikedeydi ve risklere rağmen onu güvenli bir yere götürmesi gerekiyordu.
Bir gün şoförlü bir arabaya bindi ve fabrikadan çıktı. Sadece onlar ayrıldı, diye açıkladı.
Bombardımanın gümbürtüleri onları olabildiğince hızlı sürmeye itti.
Bir filmden fırlamış gibi görünen sahnede arabayı sürdükten sonra, fabrikaya tehlikeli bir yolculuğa çıkmadan önce nihayet Alisa’ya ulaşmayı başardılar.
“Ya köprüden düşeceğimizi… ya da roketin bize çarpacağını düşündüm ve hepsi bu.”
“Geri döndüğümüzde bir hava bombardımanı oldu” dedi. “Ya köprüden düşeceğimizi düşündüm, çünkü düşen bombalardan kaçınmak için çok hızlı sürmek ve manevra yapmak zorundaydık, yoksa roket bize çarpacaktı ve hepsi bu kadar.”
Tesise mucizevi bir şekilde sağ salim vardıklarında, 4 yaşındaki Alisa artık Azovstal sığınaklarında saklanan yaklaşık bir düzine çocuktan biriydi.
Ukrayna ordusu bir video yayınladı Nisan ayında askerleri, yiyecek getirmek ve yaralıları tahliye etmek için fabrikaya cesur bir yolculuk yaptı. Bir kadın askerlere kendisinin ve çocuklarının haftalardır yeraltında yaşadığını söyledi. Çocuklar tek istediklerinin gün ışığını tekrar görmek olduğunu söylediler.
Obidina, Mariupol yukarıda yanarken yeraltında yaşamanın zor olduğunu söyledi. Ama en azından şimdi kızı yanındaydı.
“Onu her zaman sakin tutmaya çalıştım,” dedi, “ona her şeyin yoluna gireceğini, yapılması gerekenin bu olduğunu söylemek için.”
İnsani bir koridor
Obidina’nın kızının yanında olmasının verdiği mutluluk uzun sürmedi.
Bir dizi müzakerenin ardından Rusya, insanların tesisten ayrılması için bir insani koridora izin vermeyi kabul etti.
Onlar ayrılırken, Rus kuvvetleri Obidina’yı bir kontrol noktasında durdurdu ve onu esir aldı.
“söyledim [the soldiers] bana ihtiyacın var ama kızıma değil” dedi.
“Onlara çok iyi bir arkadaşımın hala otobüste olduğunu, o hanımı çok az tanımama rağmen ve mümkünse kızımın Zaporizhzhia’ya gitmesine izin vermemi söyledim.”
Başka seçeneği kalmayan Obidina, bir yabancıya özgürce yaşama şansı vermek için kızını yanına alıp alamayacağını sordu.
“Ağlayamadım ve hiçbir duygu gösteremedim,” diye hatırladı Obidina, “çünkü onu bununla korkutabilirdim. Bu yüzden tam tersine, ‘Her şey yolunda’ diyordum. Yakında buluşacağız.”
Bu, Obidina’nın kızını şahsen gördüğü son seferdi.
savaş esiri
Rus gözaltındaki yaşam, Obidina’nın şimdiye kadar deneyimlediği hiçbir şeyden çok uzaktı. Diğer 24 kadın mahkumla birlikte bir hücrede tutuldu. Gıda mülayim, dedi. Onlara yakındaki bir gölden itfaiye aracıyla su getirdiler. Obidina, tutukluların haftada bir kez duş almalarına izin verildiğini, ancak suyun çok soğuk olduğunu, bazılarının almamayı tercih ettiğini söyledi. Hepsine bir şampuan verildi.
Obidina, gözaltında tutulduğu süre boyunca defalarca sorguya çekildiğini, boğulduğunu ve dövüldüğünü söyledi.
Yine de, gardiyanların hücre arkadaşlarına şok tabancaları ve lastik coplar kullanmaları göz önüne alındığında, kendini şanslı sayıyor.
“Bazen hayal ediyorduk ki bizim [Ukrainian] askerler buraya gelir, kapıları açar ve ‘gitmekte serbestsiniz’ derdi” dedi.
6 aylık çilesi, geçen ay Ukrayna ve Rusya’nın bir mahkum değişimi üzerinde anlaşmasıyla sona erdi. 108 Ukraynalı kadın mahkumdan oluşan bir grup değiş tokuş 110 Rus için.
Obidina gazetecilere, yapacağı ilk şeyin gidip kızını görmek olduğunu söyledi.
The World’e verdiği demeçte, “Bizi serbest bıraktıklarında ve köprüyü geçip Ukrayna havamızı soluduğumuzda, farklı bir şekilde nefes aldığımızı bile düşündük” dedi.
“Ve ana dilimizi duyduğumuzda bu duyguları tarif bile edemiyorum. İşte o zaman anladık ki her şey geride kaldı. Sonunda özgürüz.”
Obidina şu anda Ukrayna’daki bir devlet tesisinde tıbbi ve psikolojik tedavi görüyor.
Bakkal alışverişi gibi basit şeyler yaparken bile yeni hayatına alışmanın kafa karıştırıcı olduğunu söyledi. Bazen ayağa kalktığında, tıpkı bir mahkûm olduğu zamanki gibi içgüdüsel olarak ellerini arkasında kenetliyor.
“[Then I think], ‘ama neden? Bunu neden yapıyorum? Artık bunu yapmak zorunda değilim, özgürüm” dedi.
Kızı şimdi büyükannesiyle birlikte Polonya’da.
Obidina onunla düzenli olarak görüntülü görüşmeler yapıyor. Tedavisi biter bitmez onu görmeye gitmeyi planlıyor.
Alisa şimdi 5 yaşında ama Obidina bir yetişkin gibi konuştuğunu söyledi.
Obidina, yaşadıkları her şeye rağmen, kızıyla birlikte hayatını yeniden kurmaya başlamak için sabırsızlandığını söyledi.
İlişkili: ‘Bir anne olarak korkuyorum’: Kiev’de popüler bir oyun alanının Rus ordusu tarafından vurulduğu günü hatırlıyorum
Kaynak : https://theworld.org/stories/2022-11-10/i-thought-we-were-going-die-ukrainian-woman-speaks-out-about-her-ordeal-prisoner