BÜYÜK Kaşif Vasko da Gama’nın geçtiği yolları izleyen Portekizli tüccarlar, Çin’in güney kıyısına yerleştiklerinde, limanı tepeden gören bir tepenin doruğunda muazzam bir Katedral bina ettiler. Ama şiddetli bir kasırga, gücünü kanıtlayarak, üç yüz yıl önce bu büyük binanın yıkılmasına neden oldu – ayakta kalabilen, binanın yalnızca ön duvarı olmuştu. Bu muazzam dış cephe, kalıcı bir anıt olarak ayakta durmaktadır. Ustalık ile yontulmuş ve göze çok hoş görünen üçgen şeklindeki yüksek tepesi ile göğe yükselen ve yağmura, şimşeklere ve şiddetli kasırgaya kafa tutan bu anıt, tunçtan yapılmış büyük bir çarmıhtır. Daha sonra Hong Kong Valisi olan Sir John Bowring, 1825 yılında Makao’yu ziyaret ettiğinde, bu çarmıhın görüntüsünden öylesine etkilenmişti ki, şu sözler ile başlayan ünlü bir ilahi yazmıştı:
Zamanın enkazlarının ortasında dimdik ayakta duran
Mesih’in Çarmıhı’nı yüceltirim,
Kutsal öykünün tüm ışığı
O’nun yüce başının çevresinde toplanır.
Bu eski döneme ait katedrali inşa eden kişiler unutuldular, ama Çarmıh’a Gerilen’in anısına diktikleri bu çarmıh hala duruyor. Çin, çok etkili değişimlere tanık oldu, eski kurumların hepsi parçalanıp dağıldı ve hanedanlar ortadan kayboldular, ama Çarmıh hala dimdik ayakta duruyor! “Sisli bir tepenin üzerindeki harabeye dönüşmüş duvar; bu duvarın çok çirkin bir insan yüzüne ya da hayvan başına benzeyen oluk ağzında yuva yapmış kuşlar; duvarın açık kalan pencere ve kapılarından görülen deniz, dağlar ve Çin gökyüzü; ve tüm bunların hepsinden önemlisi harabiyeti görkeme dönüştüren Çarmıh!” Çarmıh’ın görkemi tüm ülkelerde ve tüm çağlarda aynı kaldı.
Müslümanlar (Mesih’in Çarmıhı, kendileri için bir sürçme taşı oldu ve kefareti ahmaklık olarak kabul ettiler) arasında verilen hizmet, bu kurtuluş gizemi hakkında her gün daha derin bir düşünceyi yer verilmesini ve daha güçlü bir inanca sahip olunmasını gerektirmektedir; çünkü mesajımızın ve hizmetimizin özünün en önemli noktası burada bulunur. Çarmıh, görevli Hıristiyan’ın tutkusunun sırrıdır.
Eğer Mesih’in Çarmıhı insan zihni için bir şey ifade ediyorsa, bu ifade ettiği şey kesinlikle her şeydir—yani gerçekliğin en büyüğü ve gizemin en yücesi. Müjde’nin tüm varlık ve yüceliğinin gerçekten Çarmıhı merkez aldığının farkına varılır. Çarmıh, Yeni Antlaşma düşüncesinin merkezi olduğu kadar eksenidir de. Çarmıh, Hıristiyan inancının eşsiz belirtisi, Hıristiyanlığın sembolü ve en dikkat çeken özelliğidir.
İmansızlar, Çarmıh’ın can alıcı karakterini ne kadar çok inkar ederlerse, imanlılar, günah ve acı çekme ile ilgili gizemlerin anahtarını Çarmıh aracılığıyla daha çok anlarlar. Müjde’yi Müslümanlar ile birlikte okuduğumuz zaman, Müjde’nin Çarmıh hakkındaki elçilere özgü vurgusunu yeniden keşfederiz. İmansızların Çarmıh’a duydukları güceniklik devam etse bile, Çarmıh’ın çekici gücünün karşı konulamaz olduğunu görürüz.
Bu kitapta okuyacağınız bölümler, çarmıha gerilmenin tarihi özelliğini ve kefaretin gerekliliğini inkar eden insanların ortasında Rabbimizin çektiği ıstırap ve Çarmıh’taki Ölümü hakkındaki derin düşüncelerin sonucunu ortaya koymaktadır. Ancak, Çarmıh’ı inkar edenler yalnızca Müslümanlar değildir. Çarmıh’ın mesajı, dünyasal bilgelik ile düşünen kişiler için her zaman bir tecavüz, adeta bir sövgü niteliği taşımış ve bir rezalet, bir fazlalık ya da bir ahmaklık olarak görülmüştür. Ama yine de, sonunda tüm insanları Kendisine çekecek olan, Çarmıh’taki Mesih’tir. Çarmıh’ın gölgesinin altında insanlar dinlenir ve esenlik bulurlar. Çarmıh’ın Yüceliği, Çarmıh’ın Utancı kadar gerçektir; ve bu sözü edilen utanç üzerinde derin düşünmek, yüceliği anlamaktır. Çarmıh, günahın, doğruluğun ve sevginin yorumunu yapar. Çarmıh, Tanrı’nın gücü ve Tanrı’nın bilgeliğidir. Çarmıh’ın gölgesi, dünyanın en uzun gölgesidir, çünkü Çarmıh’ın gölgesi, Diriliş’in sabahına bile düşmüştür. “Onlara Ellerini ve Böğrünü gösterdi.” O, size, hiç Ellerini ve Böğrünü gösterdi mi? Öğrencileri, Dirilmiş Rabbin yaralarını gördükleri zaman sevindiler. “Bana gelince, Rabbimiz İsa Mesih’in çarmıhından başka bir şey ile asla övünmem. O’nun çarmıhı aracılığıyla dünya benim için çarmıha gerilmiştir.”
“Yalnızca tek bir Tanrı olduğu için yalnızca tek bir Müjde olabilir. Eğer Tanrı, Mesih’te gerçekten dünyanın kurtuluşunun bağlı olduğu bir şey yaptıysa ve bu yaptığını ilan ettiyse, o zaman bir Hıristiyan’a düşen görev, Tanrı’nın bu yaptığını görmezden gelen, inkar eden ya da örtbas eden şeylerin hepsine karşı gelmek ve bu tür şeylere hoşgörülü davranmamaktır. Tanrı’nın Mesih’te yaptığını çarpıtan kişi, Tanrı’nın ve insanların en büyük düşmanıdır; ve Aziz Pavlus’un bu konuda ateşli bir dil kullanarak konuşması, onun kötü huylu ya da dar görüşlü biri olduğunu göstermez (Galatyalılar i. 8), yapılan bu tür ateşli bir konuşma, Mesih’in ölümü aracılığıyla kurtarılan bir can’da Tanrı’nın kıskançlığının ateşlediği Kurtarıcı adına duyulan bir kıskançlığın ifadesidir. Bu tür bir hoşgörüsüzlük, gerçek bir inançta bulunması gereken elzem bir unsurdur. Bu anlamda gösterilen bir hoşgörüsüzlüğün karşılığı, anlayış ile karşılanmalıdır; Müjde herkes için olmadığı sürece tek bir Müjde’ye sahip olamayız.”