Madem ölüm var neden üzüyoruz, üzülüyoruz? Unutuyoruz ta ki yakınımızda yamacımızda bir ölümüme ve ardından hissedilen o boşluğa şahit olana kadar. Ağlamaktan canımız çıkınca aklımız başımıza gelecek illa ki ya da bu durumda olanları görünce.
Canımı sıkanlardan uzan duruyorum ve kendime şunu hatırlatıyorum ‘ölüm var’. Mutlu olmam için çabalayan ve yanımda olan insanlara düşünüp dört elle sarılıyorum yaşama…
Çalıştık çok çalıştık mailler mi atmadık imzalar mı atmadık durumların benimle bugünlük hiç ilgisi olmasa da konuk oyuncu olarak beş görüşme yapacağız. Bir nargile küçük vejateryan pizza ve benli görüşmeler
Havasmış gibi görünüp avam davranışlar sergileyenler avamlıklarından dolayı suçlanamazlar. Havaslığa olan sağlıksız mesafelerinin güvenli rahatlığında her şey yolundadır onlar için. Kendinizi yormanıza hiç gerek yoktur, buradan çıkaracağımız sonuç bir şeyin kendiliğinden yapılması ile talep ettiğiniz için yapılması durumunda oluşacak duyguların farklılığında boğulmayın, bırakın avamlıklarında boğulsunlar.
Pandeminin bize öğrettiği en önemli şeylerden biri küçük şeylerden mutlu olmak galiba. Sandalyemizi masamızı almışız sabahın köründe deniz kenarına gelmişiz. Simit yiyip ayran içip biraz deniz manzarasına bakıp mutlu olacağız planımız bu.
Ayranlar burada ama simitler yok. Ben bir arabaya bakayım derken hazin gerçekle karşı karşıyayım simit poşetini almamışım. Uzatılan ayran poşetini tek poşet sanıp çıkmışım. ‘Hocam ben geliyorum’ diyorum hocaya… Allahım! market yok, restaurant yok, bakkal var ekmek yok 🙂 daha ekmek gelmemiş.