Fosil yakıtları yakmayı bırakın. Daha fazla elektrikli araba sat. Binaları daha yeşil yapın. Daha fazla orman kurtarın. Dünya, küresel ısınmanın artan risklerini nasıl ele alacağına dair bilimsel tavsiyelerle dolup taşıyor. Yine de bu hafta rapor BM’nin Hükümetlerarası İklim Değişikliği Panelinden farklı. 2015’te imzalanan Paris İklim Anlaşması’ndan bu yana tehlikeli ısınma seviyelerini önlemek için neler yapılabileceğine dair yaklaşık 3.000 sayfadan oluşan en kapsamlı analiz. Önümüzdeki yıllarda iklim politikası tartışmalarının şekillenmesine yardımcı olacak.
Mesajı hem keskin hem de ikna edici. Küresel ısınmayı 1.5C ile sınırlama penceresi hızla kapanıyor. Küresel emisyonlar ideal olarak sadece üç yıl içinde zirveye ulaşmalıdır. Daha yeşil yaşam tarzları yardımcı olabilir, ancak daha kapsamlı yapısal değişikliklere ihtiyaç var. Gaz, petrol ve özellikle kömür kullanımı dik bir şekilde düşmeli.
İyi haber şu ki, ihtiyaç duyulan şeylerin çoğu yolda. Çalışma, fosil yakıtlara karşı yeşil alternatiflerin fiyatlarının sadece düşmediğini, aynı zamanda düştüğünü gösteriyor. 2010 ile 2019 arasında güneş enerjisi ve lityum iyon pil maliyetleri yüzde 85, rüzgar enerjisi ise yüzde 55 düştü. Güneş panelleri ve rüzgar türbinleri artık birçok yerde fosil yakıtlı enerji üretimi ile rekabet edebiliyor ve yeşil teknolojilerin yaygınlaşması arttı.
Bu büyümenin bir kısmı, 2014’te son büyük IPCC değerlendirmesinin tamamlanmasından bu yana iklim politikalarının ve yasalarının etkileyici bir şekilde genişlemesinden kaynaklanıyor. Bu da emisyonların önlenmesine ve düşük karbonlu altyapıya yapılan yatırımların artmasına neden oldu.
En az 18 ülke, on yıldan fazla bir süredir, sıcaklıkları daha güvenli seviyelerde tutmak için küresel olarak ihtiyaç duyulanla uyumlu bir oranda, bazen yılda yüzde 4 olmak üzere emisyonlarını azalttı. Yazarlar, tüm ülkeler ısınmayı 2C veya daha düşük bir seviyede sınırlamak için harekete geçerse, küresel GSYİH’nın 2050 yılına kadar sadece birkaç yüzde puanı daha düşük olacağını söylüyorlar. Ve bu hesaplama, iklim hasarını önlemenin ve iklim değişikliğine uyum sağlamanın maliyetini düşürmenin ekonomik faydalarını hesaba katmıyor. daha yüksek sıcaklıklar.
En cesaret verici olanı, sera gazı emisyonlarındaki büyümenin bu yüzyılın başında yıllık ortalama yüzde 2,1’den 2010 ile 2019 arasında yüzde 1,3’e yavaşlaması. Ancak bu neredeyse yeterli değil. Bazı ülkelerdeki ilerleme, başka yerlerdeki artan emisyonlar nedeniyle ağır bastı. Yoksul ülkeler için iklim finansmanı eksik. Yazarlar, tüm eylem yeminlerine rağmen, yüzyılın sonuna kadar dünyanın feci bir 3,2 derecelik ısınma yolunda olduğunu söylüyorlar – Paris anlaşmasında kararlaştırılan 1,5 derecelik sınırın iki katından fazla.
Bu 1.5C hedefine ulaşma şansına sahip olmak için emisyonların en geç 2025 yılına kadar zirveye çıkması ve 2030 yılına kadar benzeri görülmemiş bir şekilde yüzde 43 oranında düşmesi gerekiyor. O zaman bile, rapor 1.5C eşiğinin “neredeyse kaçınılmaz” olduğunu söylüyor. En azından geçici olarak aşıldı – sadece 1,1 derecelik ısınmada meydana gelen aşırı hava koşulları göz önüne alındığında, ayık bir ihtimal.
İhtiyaç duyulan değişimin ölçeği muazzamdır. 1.5 dereceyi hedeflemek, 2050 yılına kadar kömür kullanımının yüzde 95, petrolün yüzde 60 ve gaz kullanımının yüzde 45 düşmesini gerektiriyor. Bu hedeflere, yüksek enflasyon döneminde ulaşmak daha da zor görünüyor, ancak Ukrayna’daki savaş makul bir şekilde hızlandırabilir. Batı pazarları Rus fosil yakıtlarını keserken yeşil bir geçiş.
İklim değişikliği bilimi ve teknik çözümler artık iyi anlaşılmıştır. IPCC’nin kendisinin de gösterdiği gibi, daha büyük sorun siyasettir. Raporu, bazıları büyük ölçüde fosil yakıtlara bağımlı olan veya daha yeşil bir ekonomi inşa etmek için kaynaklara sahip olmayan 195 ülke arasında, onu onaylayan arasında tartışılarak desteklendi. Bir asırdan fazla sürdürülemez enerji ve arazi kullanımından sonra dünya dönmeye başladı. Şimdi daha da hızlı vites değiştirmenin yeni yolları bulunmalı.
Kaynak : https://www.ft.com/content/af340af2-d9c2-4e39-819a-f58bf81645e7