Engel Ruhlar: İnsanlar Özgür Ruhlar Mevlana, Yunus Emre
Engel ruhta olunca mı kötüydü yoksa beden de olunca mı ? Bence ruhtaki engellilik kötüydü. Evet canım satırlarım, biliyorum bu kız bu sefer yine nerden ne gördü yazdı diyeceksiniz. Aslında son zamanda ruhumun engellerinden esinlenip ,çevremde ki ruhların bedenlerinin kıymetini bilmediğini anladım.
Kaç kere sevdiniz bu hayatta? Ya da aşk sizin için söylenmesi zor bir utanmamı olmuştu? Kalbinizin derinliklerine ineceğim özür dilerim. Zira, günümüzde yürek yüzünde yaşar olduk. “Aşk” bir insana olunmaz. Çiçeğe, böceğe belki de yeryüzüne. Ama biz tutsak ruhlar, bütün duyguları tek bir duyguda kaybettik. “yalnızlık”. Sevmelerimiz korkudan yaptığımız çekmecelerimizde saklanır oldu. Ah eskiler , eskidekiler. Ben bu nesilden değilim. O zamanlar sevgi duygusu büyük bir zahmet istermiş. Kaşına gözüne değil yüreğini emanet bilirmiş insanlar. Şimdikileri soracak olursanız yürekten yana değiller. Sanki hepsi aynı kalacakmış gibi yaşıyorlar. Bir de bugünde var olup yarında ölmeyecekmiş gibi. Kaç kere kırıldınız birine ? Ya da senin ile aynı olup, asıl sahibinin yaradan olduğu bir yüreği kaç kere kırmıştın? Özür dilerim vicdanınız ile koyulaştıracağım sohbeti. Zira günümüzde kırmaya cesaret ederken affet deme duygusunda utanmayı barındırdık. Kızgınlık ile eş değer değil. Biri virajı alırken kaymanız diğeri virajı alamayıp ölmeniz. Birinde seslilik mevcut diğerinde susmuş bir haykırış.
Size bir dipnot; bir insan durduramadığı zamanını,size sözcükleri harcayarak geçiriyorsa kaybetmeyin. Size değer veriyordur. Konudan konuya atlamayı oldum olası severim. Annem babama bu konuda şikayetçi olsa da şuna değineyim; ben her insana değer veririm. Ölçüsünü sorarsınız yeryüzüyle gökyüzünün buluştuğu nokta kadar diyeyim siz anlayın. Siz ne kadar değer verdiniz? Verdiğiniz değeri daha çok mu gördünüz yoksa yerini şimdilerde moda olmuş “nankörlüğe mi” bıraktı? Hümanist olun. Yani insancıl. Dili , dini, sevdikleri veya sevmedikleri için değil insan olduğu için sevin. Mevlana gibi, Şems gibi, Yunus Emre misali. Asıl öz, kendini bildiğin yerdedir. İnsanın içinde insandadır.
Hayatınızda bazı kavramlar duygularınızla eşit derecede yaşasın. Baki olsun. Hayatın kirli duvarlarında yarım kalmış bir resim değil, yeryüzünün bir yerinde renkleri bulunmayacak tamamlanmış bir tablo gibi kalsın. Engeliniz ruhunuzda olmasın. Zira sizi o zaman kimse anlamaz. Birde affınıza sığınarak küçük bir rica ; ölüm dilinizde yaşayan bir kelime olmasın. Yüreğiniz ve aklınız bilsin ki davranışlarınız çeki düzen versin kendisine. Özüne inin nefesinizin nefesin. Hepinizin hepinizde güzel yaşaması dileğiyle...
Sabrı insana göster, insan.
"Sevgi" yüreğinde olsun.
Kırdığın şey vazo değil kendine gel.
Kırdığın şey varlık sebebinin en güzel tamamlanmış eseri.
Esere saygın yoksa, sahibine olsun.
Mevlana gibi sabır et.
Yunus gibi sev.
Unutma özün nefesinde nefeslerle…