Onu gördün o karanlığın içinden,
O vardı orda,
Bembeyaz teni,
Masmavi kocaman gözleri,
simsiyah saçlarıyla
O vardı işte,
O minik kız çocuğu!
...
Bu ilk değil,
Belkide defalarca aynı şekilde gördün O'nu,
Hep o karanlığın içinden,
Kocaman elini minicik eline iliştirircesine
alıp karbeyaz yüzüne sürdüğünde her defasında,
Baba olmanın nasıl birşey olabileceğini düşündün,
Erkek olmanın,
koruyabilmenin
ne demek olduğunu anladın.
O senin geleceğindi,
Minik kız çocuğundu,
herşeyden sakındığın,
herkeslerden sakladığın bebeğindi!
Daha dünya(n)da bile değildi
ama
bütün masumiyetiyle
rüyandaydı işte!
Rüyadaydın sende O'nunla...
...
O'nu gördüğün her gece
elini tutacağını biliyordun artık,
yüzüne süreceğini,
gözlerini kapatıp gülümseyeceğini de...
İşte bu yüzden
Daha da fazla yaşamak istiyorsun,
daha da tutunmak istiyorsun hayata,
bu yüzden varsın belkide,
Bilmiyorsun!
Bildiğin tek şey,
Daha evli bile değilsin,
Hatta hayatında kimse yok,
Ama minik bir bebeğin
var
düşlerinde kız çocuğu,
Seninse hala bebeğin olan,
Herşeyiyle senden bir parça!
En az sen kadar sen,
en çok sen kadar senin!
...
O'nu daha doğmadan,
hatta ismini bile koyamadan,
tanıyorsun işte!
(Gelecekte doğmasını umduğum rüyalarımda gördüğüm hep aynı minik kız çocuğuna)
U.E.