Yaşlandıkça öğrendiğim şeylerden biri de ne kadar bilmediğimdir.
Bazı konularda eskisi kadar katı değilim ve mümkün olduğunca yeni öğrenmeye açık olmaya çalışıyorum.
Ama taviz vermeyeceğim bazı inançlar var.
Örneğin, ilişkilerin eğitimde yaptığımız şeyin özü olduğuna inanıyorum.
Ayrıca onları bir son hedef olarak değil, bir başlangıç noktası olarak görüyorum. Tamamen ilişkilerle ilgiliyseniz ancak daha ileri gitmenin ve kendinizin ve başkalarının öğrenmede büyümesine yardımcı olmanın önemine değer vermiyorsanız, ilk etapta onları inşa etmenin anlamı nedir?
İnsanların desteklendiklerini bilmeleri için güven gereklidir ne zaman itilirler. Bu yüzden ilişki çok önemlidir.
Kararlı olduğum diğer bir şey de, eğitimin öğrencilerin kendileri için anlamlı olan başarıya giden bir yol bulmalarına yardımcı olmakla ilgili olmasıdır.
Bu ifade işim için “Kuzey Yıldızı” ama oraya nasıl gideceğimize her zaman açığım. Öğrenme hakkında neye inandığım hakkında fikirlerim var ama bence eğitimcilerin, okulların ve çocuklara en yakın toplulukların kendi çözümlerini bulması gerekiyor. Bir topluluk için işe yarayan, diğerinde farklı olabilir. Aynı şey her seviyedeki bireysel öğrenenler için de geçerlidir.
Tüm bunları paylaşıyorum çünkü bu çözümleri ararken öğrenmemizi geliştirmenin çok önemli olduğuna inanıyorum. Aşağıdaki John Maxwell alıntısını seviyorum.
Geçenlerde bir çalıştay yönetiyordum ve katılımcılardan birinden paylaştığım şeyler hakkında biraz çekişme hissedebiliyordum. Ben konuşurken, bir el kaldırıldığını gördüm ve bana, ne söylersem söyleyim, kişi benimkini dinlemeden önce düşüncelerini paylaşmak için fırsat bekliyormuş gibi görünüyordu. Bitirinceye kadar bir saniye beklemelerini istedim.
Paylaştığım şeyi bitirdikten sonra, bu kişiyi aradım ve görünüşe göre daha çok bir ifade olan bir soruyu paylaştılar, Jeopardy TV şovunun kavgacı bir biçimi gibi. Sorulan soruya cevap vermeye başladım ama sonra kendimi yakaladım ve “Sorunuza cevap vermeden önce, paylaşacağım şeye açık mısınız yoksa zaten karar verdiniz mi?” Diye sordum.
Cevap verdiler, “Kesinlikle cevabınıza açığım… Gelişmekte olan bir zihniyetim var.”
Size alaycı bir tonda teslim edildiğini söylemeliyim, bu yüzden yanıtlarının doğru olduğundan emin değilim. Daha sonra düşüncelerimi aktardım, soru için onlara teşekkür ettim ve odadaki diğer kişilerle konuşmaya devam ettim.
Etkileşim çok çekişmeli hissettirse de, bu eğitimciye karşı kötü hislerim olmadığını anlamak zorunludur. Onlar hakkında bu etkileşim dışında hiçbir şey bilmiyorum ve hepimizin kişisel ve profesyonel düşüncemizde çizmemiz gereken kötü günleri ve hatta çizgileri var. Bu iyi ve hatta bazen anlaşılabilir.
Ama devam ettim çünkü o salonda o gün paylaştığım fikirlerle mutlaka aynı fikirde olmasa da güreşmek isteyen bir sürü insan tanıyordum.
Geçmişte, bir tartışmayı “kazanmaya” ve en azından o gün, ikna olmak istemeyebilecekleri bir kişiyi ikna etmeye çalışmaya odaklanırdım. Ama bu yaklaşım çocuklara yardım etmekten çok egomla (kazanmak zorundaydım) ilgiliydi.
Genellikle, hayatımızdaki, profesyonel veya kişisel, büyümeye açık olmayan insanların %10’una zaman harcamaktan suçluyuz.
Peki diğer %90’a ne olacak?
Onları genellikle görmezden geliriz ve en çok susadıkları şey (büyüme) bizim sağlamadığımız şeydir.
Bahçenin ihtiyaçlarını göz ardı ederken çoğu zaman kaldırımı sulamaya çalışmaya odaklanabiliriz.
Sık sık yaptığım şey buydu.
Daha önce de söylediğim gibi, bilmediğim çok şey olduğunu biliyorum. Ama ben öğrenmek istiyorum. İyileşmek istiyorum.
Bana göre, bu hedefe, büyümeye çalışanlarla sohbet ederek daha iyi ulaşılır. Söylediklerime katılıp da kendi gelişimlerine açık olanlar değil. Son birkaç yılda, yalnızca başkalarının düşüncelerini daha iyi anlamak için değil, kendimi daha iyi geliştirmek için katılmadığım şeyleri okumak ve tüketmek için yolumdan çıktım. Sözlerimin karşı argümanını anlamıyorsam, belki kendi düşünce tarzımı bile anlamıyorum. Ve eğer yeni kanıtlar sunulduğunda düşüncelerime devam etmeye istekli değilsem, o zaman daha iyi olmaktan çok “haklı” olmaya odaklanırım.
Öğrencilere yardım etmek istiyorsak, asla bizim (veya başkalarının) tüm cevaplara sahip olduğumuzu, ancak onları birlikte bulmaya istekli olduğumuzu varsaymamalıyız. Her gün yeni fikirlere açık olmayan anlarla ve insanlarla karşılaşacağız. Sorun değil ve ben o kişi oldum ve muhtemelen tekrar olacağım.
Sadece daha iyi olmak için büyümeyi arzulayanları görmezden gelmeyin.
Gelişmelerinde durgunluk hissettikleri için, ilerlemek istedikleri için organizasyondan ayrılan birçok kişi tanıyorum, bu sırada sadece hareketsiz kalmak isteyenlere yardım etmek için dikkat ve enerji harcandı.
Bahçeyi sulamayı unutmayın.
Kaynak : https://georgecouros.ca/blog/archives/13666