Pendik, Kartal Maltepe civarında oturan ve Bağdat Caddesi’ndeki evlere temizliğe giden kadınların kullandığı bir güzergâh bu. Kentin prestijli olarak kabul edilen zengin muhiti ile kentin dışında kalan bölgeleri arasında kadın emeğinin bir güzergâhı var.Yazının devamı
Benim Hikayem & Senin Hikayen
“Kimseye muhtaç olmadan hayatımı yaşamak, huzurlu olmak, mutlu olmak, parasal olarak da kendimi geçindirmeye yetmek istiyorum.”
İstanbul’da semt pazarlarından birinde karşılaştık Rukiye Hanımla, “Her şey 2,5 TL” yazılı tezgâhın başında sessiz, sakin müşteri bekliyordu. Hayatı sigortasız işlerde çalışarak geçmiş. İlerleyen yaşına rağmen hem pazarcılık yapıyor, hem de merdiven silerek ailesine bakmaya çalışıyor…
‘Bir hayalim Bülent Ersoy’u görmek. Onun hayranıyım. Bir de dağ başında küçücük bir odam olsun, kitabım olsun, televizyonum olsun. Üç gün bir odada hiç uyanmadan uyumak istiyorum.’ diyen hurdacı Saniye’yle yaşamı, hurda toplamının zorlukları ve hayalleri üzerine konuştuk.
Ayaklarını yere basma konusunda ona yapılan tüm baskılara karşı gelmiş Selin Ayvalı. Kimsenin, kanatlarını kırmasına izin vermemiş. Bununla da yetinmemiş başka uçmak isteyenlere de “uçmayı” öğretir hale gelmiş.
O iki çocuklu bekâr güvenlik elemanı bir kadın. Erkek ağırlıklı bu sektörde, cinsel tacize, mobbinge, şiddete maruz kaldı fakat elinden geldiği ölçüde geri durmayıp, bedenine ve emeğine sahip çıktı. Kadınlar sessiz kalmamalı ama seslerini ortaklaştıracakları bir yer de olmalı, diyor.
“Anlatmaya başlayınca hem öfkeleniyor, hem yıllar içinde “alıştığım” ya da “unuttuğum” ayrıntılar geliyor aklıma. O yüzden burada noktalamak değil ama kalemi eline alıp bu hikâyeyi devam ettirecek, yaşadıkları tecrübelerle zenginleştirecek kadın işçiler için bir virgül koymak istiyorum.”
Dört farklı sendikalı fabrikadan çıkarıldığım günün Cuma günü olması tesadüf olabilir. Saat 17. 00’den hemen önce olması da öyle. Ama dört ayrı fabrikada dört ayrı sendika baş temsilcisine, o gün ulaşamamanın onların yoğunluğunun ötesinde bir anlamı olmalı…
“Bir fabrika işçisi olsam eminim çok şahit bulurum. Ama benimle beraber çalışan üç kişi var. Biri zaten patronun akrabası. Diğeri de beş yıl işsiz kaldıktan sonra iş bulmuş, işinden olmak istemiyor. Nasıl ispatlayacağım haklılığımı?” diye isyan ediyordu Elif. İsyan etmekte çok haklıydı.
Ayşe’nin hikâyesi de tıpkı o dönemde yaşamış, mücadele etmiş diğer kadınların hikâyelerindeki gibi ayrımcılığın, haksızlığa uğramanın, terk edilmişliğe, yalnızlığa rağmen dimdik ayakta durmanın hikâyesi. 60’ını aştığı şu günler, düşlediği hayattan oldukça farklı fakat sevdikleriyle mutlu, geçmişine dönüp bakmak için hatırlamak ve anılarıyla yüzleşmek için doğru bir zamanda…
“Ben kalite kontrolcüydüm. Kadınlar çok ince iş yaparlar tekstilde. Yükünü kadınlar taşır tekstilin. Tozunu, pisliğini….
Yüreğimde bir coşku kıpır kıpırım. Şöyle bir ortalığı ayağa kaldırayım. Kış boyu sobanın dumanı, isi duvarları da sararttı, badana lazım. Aman olsun bu sefer sabunlu bezle silerim duvarları. Pandemi ne cepte bıraktı ne cüzdanda boya alacak para yok.
Pandemide pişirdiği lezzetleri sosyal medyada paylaşınca siparişler gelmeye başladı. Çocukken Şeker Kız Candy çizgi filminde gördüğü Japonca yazıların anlamını çok merak ettiği için üniversitede Japonca okuyan, İngilizce öğretmeni Seher Korkmaz, şimdilerde ders arasında pandispanya pişiriyor. Kadınların bitmeyen yoğunluğunu ise bir Japon atasözüyle şöyle özetliyor; Bir kadının bir ayı 45 gündür.
Uyandım.
Saat 04.50.
8.30’da başlayacak işime yetişmek için en geç 05.20’de kalkmam gerekiyor. Yarım saat daha uyuyabilirim.
Denetimsiz, kuralsız, kaidesiz özel okullar eğitimin değil, daha fazla paranın peşinde oldukları için öğretmenlerin özellikle genç kadın öğretmenlerin yaşamını kâbusa çeviriyorlar. Bu duruma çözüm üretilmesi gerekiyor.
Gülay Çatak, genç esmer güzeli bakımlı bir kadın. Ev işçiliği yaparak hayatını kazanıyor. Pandemi başlangıcında üç ay işsiz kalmış. Okumayı ve yazmayı çok seviyor. İrvin D. Yalom hayranı. Daha adil bir dünyada yaşamak ve hayatının romanını yazmak en büyük hayali.
Behice Çağlar Hatırlamaya çalışın, herhangi biri size hiç “sana düşmez” dedi mi? Birebir aynı kelimelerle ifade etmesi şart değil. Kibarca söylersek, bu konuyla ilgilenmen gerekmez anlamında. Argoda da, maydanoz olma gibi bir şey. Cevabınız “hayır”…
Birazdan anlatacaklarım pek çok kadının hayatından farklı olmayan kısa bir yaşam öyküsü. Yüzlercesinden sadece bir tanesi. Asla yalnız değiliz aksine çokuz biliyorum bunun için anlatmak istiyorum. Bu, benim hikayem.