Bir sağlık işçisi
Dokuz Eylül Üniversitesi Hastanesi
Başlıktaki özlü sözü ilk kez bir sendika toplantısında duydum.
Hastanede her meslek grubu için personel eksikliğinden söz edilebilir. Öyle ki görev tanımlarında olsun ya da olmasın herkes her işi yapabilir; yeter ki iş görülsün... Ve hangi meslek grubuyla çalışma koşullarına ilişkin konuşulsa ilk ifade edilen sorun bir kişiye en az üç kişinin işinin yaptırıldığı, eğitimini almadığı, yetkisinin olmadığı işlerin yaptırıldığı...
Personel eksikliği sadece iş yükünü artırmıyor, aynı zamanda çalışanlar arasındaki ilişkinin bozulmasına da sebep oluyor. Temizlik işçisi, hasta bakıcı personeli ya da sekreter hatta hemşire ve hekim... Kendi aralarında oluşan hiyerarşi içinde birbirlerine iş yüklemeye, sorumluluk atmaya dayanan, ekip çalışmasının etiğine uymayan ilişkiler içine giriyorlar. Dayanışma azalıyor ve bu durum aslında sorunların ortak olduğu gerçeğinden uzaklaşılıp örgütlü hareket etmenin önüne engel oluyor.
Toplantıda dile getirilen en önemli sorunlardan biri de performans sisteminin sağlık işçilerini nasıl etkilediği oldu. Ücretini artırmak için artırılan özel hasta işlemleri personelin işini artırması ama elde edilen gelirden bir payı olmaması, sık sık idarecilerin değişmesi, muhatap olunacak yönetici bulunamaması, sorunların sürekli yeni gelen yönetime devri, torpille işe yerleştirmelerin artması, yeni işe alınanların eğitilmemesi, vasıflı işçi sayısının giderek azalması da karşılaşılan zorluklar arasında sayıldı.
Farklı meslek grupları ve sendikaların temsilcileriyle yapılan tartışmanın sonunda tüm emekçiler arasında dayanışma ağı oluşturulması ve birlikte mücadele etmenin olanaklarının artırılmasının zorunluluğu ifade edildi.