Dün de bahsettik Metin Feyzioğlu'nun konuşması süre açısından eleştirilebilir elbet ama neticede "başbakanın bulunduğu ortamda konuşan herkes ona biat etmek zorunda mıdır?" diye sormak gerekiyor. Başbakan "siyaset yapmak isteyen, cübbesini çıkarıp gelsin" diyor ama siyaset yapmak için aktif siyasete girmeye gerek yok ki. Her vatandaşın, ister baro başkanı olsun ister işportacı olsun ülke meseleleri hakkında konuşma özgürlüğü var. Bu mesele, Türkiye'nin içine düştüğü hukuksuzluklar da olur, Van'daki deprem konutları da. Yani Başbakan kimin en konuşacağına karışamaz, karışmamalı. Metin Feyzioğlu'na pek ala parti kurmayları Danıştay'daki konuşmasından sonra gereken cevabı verir, olay olur biterdi. Birkaç gün önce yazdık; Danimarka Başbakanı Helle Thörning Schmidt, 1 Mayıs'ı kutlayan gençlerin arasına katıldı, kendisine yuh çekildi hatta "vatan haini" diye bağırıldı ama o hiç aldırmadı, küfretmedi, paralel yapı demedi, yanındaki polisleri gençlerin üzerine salmadı sessizce olay yerinden ayrıldı. İngiltere başbakanı David Cemeron katıldığı bir TV programında konuşma süresini aşınca sunucunun kendisine 'kapa çeneni' demesini şaşkınlıkla izledi. Sizi biraz geçmişe 1930'lu yıllara getireyim. Nazım Hikmet Resimli Ay dergisinde yazmaktadır. Birgün derginin sahibi olan Zekeriya Bey'e şöyle der: "Ben edebiyat ve sanatta kilit noktaları tutmuş olan sahte şöhretleri yıkmak, onların kapadığı yolu açmak istiyorum. Bu putları yıkmak için bir kampanya başlatsak nasıl olur?" Zekeriya Bey ve eşi Sabiha Hanım bu öneriye sıcak baktılar. Bunun üzerine 1929 Haziran'ında Nazım Hikmet, Abdulhak Hamit'i ele aldı. Hamit'in uluslararası değeri olmadığını, asla dâhi sayılamayacağını, tarihe karışmış bir şahsiyet olduğunu yazdı. Herkes Abdulhak Hamit'in göstereceği tepkiyi merak ediyordu. Ama Hamit, büyük bir olgunlukla Nazım'ı kendi apartmanında bir akşam yemeğine davet etti. Nazım herkesi şaşırtarak yemek davetini kabul etti. Yemek akşamı bir araya geldiklerinde aralarında uzun konuşmalar geçer ve Abdulhak Hamit Nazım'a şöyle der: "Putları kırmakta haklısınız. Biz de edebiyat hayatımıza atıldığımız zaman aynı şeyi yaptık. Divan edebiyatını yıkıp Tanzimat edebiyatını getirdik. Türk edebiyatında yeni hamlelere giriştik. Biz onları yıktık siz bizleri yıkacaksınız." (Hıfzı Topuz; Hava Kurşun Gibi Ağır, Remiz Kitabevi, sayfa 81) Seksen küsur yıl evvel bir komünist şairle bir batıcı şair arasındaki konuşmanın nezaketine ve tahammül boyutuna bakar mısınız? Tüm düşünce ve siyaset adamları kendisini yok etmek isteyen bir fikir akımına dahi "Bizi yıkmakta haklısınız, bu sizin en doğal hakkınız" diyecek kadar tahammül sahibi bir çizginin bir zamanlar bu ülke semalarında yer bulduğunu, oturup birlikte yemek yediklerini bir hatırlayarak siyaset yapsalar nasıl olur?