Aeolus dört yıl, on bir ay ve altı gün boyunca Dünya’nın yörüngesindeydi. En sonundaki üç saat boyunca, çok kısa bir süre boyunca, uzay enkazıydı. Bu yeni animasyon, ESA’nın rüzgar profili çıkarma görevinden şimdiye kadar çekilen son sekiz görüntüden yapılmıştır ve çok kısa ‘çöp’ aşaması sırasında Dünya’nın atmosferi tarafından sarsılırken takla atmaya başladığını göstermektedir.
Uzay enkazının azaltılmasına ilişkin uluslararası düzenlemeler, bir uydunun görevi tamamlandıktan sonra yörüngede ne kadar süre kalması gerektiğine ilişkin bir sınır belirler; bu süre 25 yıldan uzun olmamalıdır.
Şu saatlerde uçan görevler için: alçak irtifalarda, Dünya’nın incecik atmosferi tarafından yakalandıkları ve eve hızla getirildiklerinden dönüşleri daha hızlı gerçekleşir.
Aeolus’un Temmuz ayında türünün ilki olan destekli yeniden girişi sırasında, yalnızca enkazın düşme riski (zaten düşük) 150 kat azaldı, ancak Aeolus’un yörüngede kontrolsüz bırakıldığı süre birkaç hafta kısaldı ve bu hayati önem taşıyan uzay yolunda diğer uydularla çarpışma riski sınırlandı.{ 4}
Hareketli Anlar
Aeolus, son komutun 28 Temmuz 2023’te 17:43 CEST’te yürütülmesinin ardından enkaz haline geldi. Uçuş Kontrol Ekibi artık uyduyla konuşamaz, haber alamaz veya uyduyu etkileyemez. Aylarca süren hazırlıkların ve bir hafta süren yoğun ve kritik operasyonların ardından ekip ellerinden gelen her şeyi yaptı; uydu pasifleştirildi, kapatıldı ve son inişini takip edecek olan ESA’nın Uzay Enkazı Ofisi’ne ‘teslim edildi’.
{6 }Aeolus’un Dünya üzerinde uçması muhtemel yol olan yer yoluna (aşağıdaki haritaya bakın) baktığımızda, Almanya’daki Fraunhofer FHR‘deki İzleme ve Görüntüleme Radarının (TIRA) iyi bir görünüm. TIRA, 34 metrelik antenini kullanarak Aeolus’u yaklaşık dört dakika boyunca 18:20 CEST civarında takip etti.
Uzay Aracı Gözlemleri ve Son Yeniden Giriş
“Uzay aracı operatörleri, görevleriyle diyalog içinde olmaya alışkındır ancak enkaz konuşamaz. Bu son gözlemler, Aeolus’un son yanma işleminin iyi gittiğini ve artık ‘ölü’ olan uydunun beklenen eliptik yörüngeye, minimum 120 km yüksekliğe ulaştığını doğruladı,” diye açıklıyor ESA’nın Uzay Enkazı Ofisi uzmanı Benjamin Bastida Virgili.
“Aeolus’un yolunu bir çizgi yerine hafif ezilmiş bir daire olarak düşünürseniz, o daire geri döndükçe küçülüyor ve daha dairesel hale geliyordu, ancak yüksekliği yine de yükselip alçalıyordu. Bu yörünge bilgisini, Aeolus’un yeniden giriş süresine ilişkin yeni bir tahmin hesaplamak için kullandık; bu tahmin, iki saatten biraz daha sonra ve planladığımız yer rotasında gerçekleşti.”
Bu şuydu: Görev ekipleri Aeolus’u en son ne zaman gördü? Hala bütün haldeyken, yerleşim bölgelerinden uzakta, Antarktika üzerindeki Dünya atmosferinde parçalara ayrılması yalnızca iki saat sürdü.
Yaklaşık iki dakika boyunca CEST 20:40 civarında, Aeolus bir ateş topuna, yani Dünya’da geçici bir kayan yıldıza dönüştü. atmosfer.
“Normalde, bir görev roketin burnuna girdiğinde ve etrafındaki kaplama kapandığında, bu onu görmeyi beklediğimiz son zamandır” diyor Aeolus Görev Yöneticisi Tommaso Parrinello.{4 }
“Sürdürülebilir uzay uçuşu ve sorumlu operasyonların dikkate değer bir örneği olan Aeolus’la, mümkün olduğu kadar uzun süre görevde kaldık, geri dönüşüne mümkün olduğu kadar rehberlik ettik ve bu görüntüler bizim son vedamız. hepimizin özlediği ama mirası yaşamaya devam eden misyona.”