Bahadırhan Dinçaslan'ı gıyaben tanıyorum. Düne kadar çok rahatlıkla "bizim camia" dediğim taifendi ancak zamanla şahsımı bile "bizim camia"dan da soyutlamış biri olarak, onu "bizim camia"dan biri olarak tanıtabilir miyim emin değilim, kendim de artık dünün o eski "bizim camia"sından değilim. Bundan pek müteessir olduğum filan da söylenemez, yaşanması gerekiyordu yaşandı diyorum çoğu şey için. Dinçarslan'ın benim yaşadığım kopuş hikayelerinden birini yaşadığını uzaktan görebildim, müşterek vasıflarımız da var, ayrı düştüğümüz noktalar da. İkimiz de Türk Milliyetçisi olarak kaygan politika zemininde umduğumuzu bulamadık, ikimiz de yaralarımızı şiirle silmeyi tercih ediyoruz. Bu bakımdan kendimi şaire çok yakın buldum... Şiirlerindeki göndermeleri anlıyor olmak bir garip hissettirdi çünkü çoğu kişi bizim kıymet verdiğimiz şahıslara değer verip onların şiirlerini, hayatlarını filan takip eden kimseler olmuyor. Bahadırhan'ı politik anlamda bazı noktalarda ekstrem buluyor olsam da şairliği ile örtüşebilirim. O “Ölürsem, benim için ağıt yazabilecek bir insan tanıyorum." diyor, ben ise daha eskilerden, çok büyük bir şairin ifadesiyle söylemek isterim ki "vîrânelerin yasçısı baykuşlara dön"mek pahasına onun yasını tutabilir, ağıtını yakabilirim. Eskiden bizim camia diye tanıdığımız fakat o itimadı boşa çıkaran karlı dağ kütlesinden kaç kurt kaldık zaten? Bu arada Göktürk Ömer Çakır ile aralarını düzeltmelerine sevindiğimi ayrıca belirterek incelememi sonlandırayım.