Romanımı (The Festival of Earthly Delights) resmi olarak 2005 yılının Nisan ayında yazmaya başladım, ancak gerçek kökenleri Tayland'ın Khon Kaen kentinde yaşadığım 1997 yılına kadar uzanıyor. Diğer eğlencelerin yerine, neredeyse her akşamımı dairemin dışındaki devrilmiş bir çöp tenekesinin üzerinde oturarak, lao-Lao içerek ve yıllar sonra kitabımın hammaddesi olarak kullanacağım destansı derecede uzun mektuplar yazarak geçirdim. Aşağıda, bu mektuplardan birine dahil ettiğim, kurulumumu gösteren bir çizim var. (Göz kürelerimde neden hiç öğrenci/iris olmadığından emin değilim. Ürpertici.)
Kitabımı ciddi bir şekilde yazmaya başladığımda, büyük bir şirkette yeni bir serbest çalışmaya başlamıştım. İş o kadar karmaşık ve sıkıcıydı ki, burada açıklamaya çalışmayacağım, ancak bunun PDF'leri dışa aktarmak için ön ayarlar oluşturmayı içerdiğini söyleyeceğim. (Daha fazlasını söylememe gerek var mı?) Orada bir ay çalıştıktan sonra projede gizemli bir durgunluk oldu ve birden yapacak bir şeyim kalmadı. Müdürüm yine de işe gelmem için ısrar etti -sanırım PDF-ihracat-ön ayar ile ilgili bir acil durum ortaya çıkmış olabilir. Birkaç gün orada oturup internette gezindikten sonra, biraz yazı yazabileceğime karar verdim. yüzsüzce yerineMicrosoft Word'de çalışırken, romanımın ilk 50 sayfasını kendime gönderilen bir dizi e-postaya yazdım. Oturup roman yazmak için saatlik ücret almak güzel bir şey. Teşekkürler, [Adsız Büyük Şirket]. (Şu anki işverenlerime: Lütfen artık ofiste yazmadığımı unutmayın. Aşağıdaki fotoğraf yalnızca bir simülasyondur.)
PDF-ihracat-ön ayarlı projem yeniden başladığında, ofiste yazma aşamam sona erdi ve yeni roman yazma stratejileri icat etmek zorunda kaldım. Akşamları çalışmayı denedim, ancak günü bilgisayar ekranına bakarak geçirdikten sonra yazmakta zorlanıyordum. Sonra bir beyin fırtınası yaptım: Analoga gider ve geceleri daktiloda çalışırdım! Her şeyi bilgisayara yeniden yazmanın zorluğu nedeniyle bu aşama oldukça kısa sürdü ve kısa süre sonra 21st yüzyıl yöntemlerime geri döndüm; ama hala mutfak masasında oturup elektrikli daktilomu gagaladığım güzel anılarım var.
Sonunda gece yazmayı bıraktım ve sabah yazmayı denedim. Sabah 5'te uyanırdım (geçmişe baktığımda, bence gerçekten etkileyici; değil mi?) ve yarı karanlıkta mutfak masamda oturup yeşil çay içer ve bilincimi rahatlatırdım. Şimdiye kadar yaptığım en üretken şey değildi, ama romanımın en zevkli tuhaf yönlerinden bazıları bu alacakaranlık saatlerinde üretildi. Ancak, uyku yoksunluğu kümülatif olmaya başladı.üzerimde etkisi oldu, iş günü boyunca beni giderek daha fazla çıldırdı ve bu yüzden bir süre sonra azaldım ve daha uygar bir uyku programına devam ettim. (Bu fotoğrafta neden kötülüğün insan vücut bulmuş hali gibi göründüğümden emin değilim; bir kez daha o boş bakan gözlerim var. Gidip aynada kendime bakacağım.)
Kayınvalidemin Connecticut, South Norwalk'taki Long Island Sound'da bulunan küçük bir ada topluluğunda yer alan küçük bir evi var; ve roman yazma sürecimin ortasında oraya yerleştim ve kitap üzerinde yalnız bir hafta çalışarak geçirdim. Kışın ortasıydı ve o sırada tek arkadaşım köpeğim Lizzy idi. Günde iki kez, Lizzy ve ben sessiz, boş görünen adada yürüyüş yapardık ve yürüyüşlerimiz sırasında başka bir insana rastladığımı hiç hatırlamıyorum. Tüm senaryoda rahat bir kıyamet sonrası havası vardı ve belki de tüm hayatımın en üretken haftasıydı: Her gün on iki saat boyunca yazardım, sadece yiyecek için dondurucuya baskın yapmak için dururdum. (Standart bir akşam yemeği, Trader Joe'nun mezelerinden oluşan bir karışımdan oluşur.) Karım sonunda beni almaya geldiğinde, 100 yeni sayfa yazdım ve acınası bir şekilde yamalı bir sakal bırakmıştım.
Sürekli olarak boş zaman parçalarını yazmak için kullanmanın yenilikçi yeni yollarını bulmaya çalışıyordum ve bir noktada metroda çalışmayı denemeye karar verdim. Aslında trende oldukça üretken olabilirim, amakoşulların doğru olması gerekir: biri yanıma oturur oturmaz (veya tam üstümde durursa), yaratıcı gücüm solmaya başlar. Birinin omzumun üzerinden okuduğunu hissettiğimde, MS Word'deki yakınlaştırmayı yaklaşık %80'e düşüreceğim, bu da onların okumasını imkansız hale getirecek (ve benim için de çok zorlaştıracak). İdeal bir çalışma ortamı değil, ama bir çimdik içinde yapacak. (Metroda çalışırken hiç fotoğrafım yok, bu yüzden aşağıda olağanüstü kaba bir örnek var. POV, tren penceresinden bana bakan biri gibi görünüyor. Bu kafamın arkası. Yanımdaki adam omzumun üzerinden okuyor. Sağ kolundaki sorunun ne olduğundan emin değilim, ama genel fikri anladınız.)
Şimdiki işimde işler bu kadar çılgın olmadığında, öğle yemeği saatimi bir yerde oturup biraz yazı yazarak değerlendirirdim. Bir öğle yemeği yazma yeri aşağıdaki standartları karşılamalıdır: çok pahalı olamaz; dizüstü bilgisayarımı kullanırken kendimi pislik gibi hissetmeyeceğim bir yer olmalı; ve birazcık kişisel alana sahip olabilmem gerekiyor. Bu kriterleri karşılayan şaşırtıcı derecede az yer var, ancak Broome Caddesi'ndeki Landmark Diner onlardan biri. Taylandlı bir ailenin sahibi olduğu ve işlettiği bir Yunan lokantası ve -belki de büyük pencereleri ya da tatlı garsonları nedeniyle- eşsiz, biraz büyülü bir atmosfere sahip ve bu sayede iyi bir öğle yemeği-işi gerçekleştirebiliyorum.
Bir kezSonunda romanımın ilk taslağını tamamlamıştım, en iyi düzenlememi küvette yaptığımı, Epsom tuzlarına batırırken basılı sayfaları Sharpie ile işaretlediğimi keşfettim. (Ayrıca, kitapla ilgili en iyi izlenimlerimi duşta aldığımı görüyorum. [İdeal olarak, tüm yaratıcı çabalarımı banyoyla sınırlandırmalıyım.])
Oğlumun doğumundan sonra, geceleri, sabahın erken saatlerinde veya gerçekten, herhangi bir zamanda, çalışmakta özellikle zorlandım. Ve böylece: yeni ritüelim onu kreşe biraz erken bırakmak (biliyorum ki benim kötü bir ebeveyn olduğumu düşünüyorsun; lütfen beni yargılamayı bırak) ve şehir merkezindeki mahallede lüks bir otelin önündeki bir banka otur. günlük işimin bulunduğu yer ve işe gitmeden önce ikinci romanım üzerinde biraz çalışın. Göz alıcı görünen otel misafirlerinin sürekli akışı biraz dikkatimi dağıtıyor, ancak zamanla bazı sayfaları yavaşça çevirebildim. (Bu resim, Films and Grains dergisinden oradan geçen bir fotoğrafçı tarafından çekilmiştir ve -bence güzel bir fotoğraf olsa da- normalde Manson tarzı bin yardaya sahip olmadığımdan oldukça eminim- bak. Gidip aynada kendime tekrar bakacağım…)
Matt Dojny'nin ilk romanı The Festival of Earthly Delights, Dzanc Books tarafından Haziran 2012'de yayınlandı. L. A. Times tarafından “mükemmel bir yaz okuması, daha yüksek bir anahtarda koltuk yolculuğu” olarak adlandırıldı ve “5’ten biri” olarak adlandırıldı. Brooklyn Romancılarından En İyi 2012 Çıkışları” The L Magazine tarafından. Onu www.mattdojny.com adresinde ziyaret edin.