Müzeyyen Yüce
Çukurova’da on binlerce tarım işçisi tuvaleti, banyosu olmayan derme çatma çadırlarda ‘yerleşik’ hayat sürüyor. Kimi 3, kimi 9 yıldır çadırda yaşayan ailelerin çocukları beton ev nasıl olur bilmiyor.
Sayıları yarım milyona yaklaşan mevsimlik tarım işçileri, geçimlerini sağlamak, ayakta kalabilmek için memleketlerinden binlerce kilometre uzağa göç ederek tarlalarda çalışıyor.
Sofralara gelen patatesten domatese, biberden soğana birçok üründe emeği bulunan tarım işçileri, yaz aylarının sıcağına, kış aylarının soğuğuna rağmen suyu, tuvaleti, banyosu olmayan naylon, bez çadırlardan oluşan derme çatma ‘ev’lerde zorlu bir hayat mücadelesi veriyor.
Çocuklar da zorlu yaşam koşulları arasında ’eli iş tutacak yaşa geldiğinde’ okulu bırakıp aile bütçesine katkıda bulunmak için çalışmaya başlıyor. Göçmen tarım işçilerinin çocukları ise çoğu zaman okul yüzü bile görmüyor.
DERME ÇATMA YERLEŞİK YAŞAM
Türkiye’nin önde gelen tarımsal üretim merkezi Çukurova yöresine ’mevsimlik tarım işçisi’ olarak gelen ancak yıllar içinde çadırlarda yerleşik hayata geçen tarım işçileri, çoğunlukla Adana’nın Yüreğir ve Karataş ilçelerine bağlı Yunusoğlu, Tuzla ve Yassıveren mahallelerinde konaklıyor. Çukurova yöresinde narenciye sezonunu tamamladıktan sonra karpuz, soğan ve patates tarlalarında günlüğü 70 ila 95 TL arasında değişen yevmiyeyle çalışan tarım işçileri, Covid–19 salgının da etkisiyle ’ölüm korkusu ile ekmek parası’ arasında sıkıştıklarını söylüyor.