RUSYA BOGATYRİ VE KRALLARI
Rus askerleri, Borodino ve Austerlitz’in altında her zaman kahramanca savaştı. Ancak, ne yazık ki, savaşın sonuçları askerler tarafından belirlenmedi. Napolyon bile: "Bir aslan tarafından yönetilen koyun sürüsü, her zaman bir koyun tarafından yönetilen aslan sürüsünden daha güçlüdür."
Kimse "Kral emekli yapar" demesine meydan okumaz. "Bonaparte Kohort" u, "Petrov'un Yuva Civcivlerini" ve "Catherine Eagles" ı hatırlayın. Peki, kim diyorsunuz ki "II. Nicholas'ın kartalı" - Kuropatkin, Sukhomlinov, Samsonov, Stoessel ve diğerleri?
Ancak “Catherine Eagles” sadece dış düşmanı yenemezdi. Devlet işlerini bırakmış olan İmparatoriçe, aile hayatına girmiş, spor falan vb. Yapmış olsaydı, saltanatı sürdürme şansı olmazdı. Bu yüzden “kartallar”! Davul - yeni egemen tahtta olacaktı.
Aralık 1825'ten sonra, İmparator Nicholas, ordudaki ve özellikle gardiyandaki memurların zihniyetini kökten değiştirdi. Memurlar ve generaller politika, taktik ve strateji konusundaki yargıda son derece sınırlıydı ve yetkilileri üzmemesi için bir kalıp içinde hareket etmeyi tercih etti.
1904’e göre, Rus İmparatorluğu’nun kontrol sistemi zaten seyrediyordu. Sonuç olarak, 1904 - 1905'in utanç verici yenilgilerinden sorumlu olanları bulmak çok zor.
Çar ailesiyle birlikte evlerine emekli oldu ve St. Petersburg'da zaman zaman tatillerde birkaç saat boyunca ziyaret etti ve geceyi başkentte geçirmedi. Nicholas II, bakanların ya da diğer yetkililerin raporlarını işleyen, rafine eden, kontrol eden herhangi bir aparata (sekreterya) sahip değildi.
Bu türden bir olay böyle oldu. Bakan, birer birer kral tarafından yabancı olmadan kabul edildi. Bakan, sadece ayakta dururken rapor etti, kral sessizdi, zaman zaman önemsiz açıklamalar yaptı, ancak hiçbir zaman bir tartışmaya girmedi. Seyirci birkaç dakika sürdü, ancak ara sıra ertelendi, hiç konuşma konuşmadı. Asla hükümdarlığın 23 yılında Nicholas II, herhangi bir raporu analiz eden birkaç sayfa bile yazmadı - nadir görülen işaretler çok özensiz.
Yazar, hatıralarına göre değil, çara sunulan raporların kalitesini biliyor. Uzun yıllar boyunca, İskender II, İskender III ve Nicholas II dönemlerinin Askeri Bakanlığı ile ilgili tüm raporları istisnasız olarak inceledim. Silahlı kuvvetlerin gerçek halini anlamak imkansızdır. Sağlam bir saçmalık var. Her şeyin iyi olduğu açıktı.
Örneğin, yıl boyunca 1902 raporunda, kara kalelerinde yaklaşık 11 bin silah bulunduğu bildirildi. Görünüşe göre fena değil. Ancak burada “All-Report” un derlenmesi için Savaş Bakanlığına gönderilen askeri bölgelerin, eğitim alanlarının, Ana Topçu Müdürlüğünün vs. raporlarını alıyorum. En doğru bilgi var ve çok sıkıştırılmış bir biçimde, nerede, ne kadar ve ne tür askerler, atlar, toplar, makineli tüfekler, kartuşlar, mermiler vb. Ve 1909'in 11'inden, büyük ve orta kalibreli binlerce serf silah tabancası, 30% - yılın 1877,% 45 - yılın 1867, -% 25 - tek bir modern silah değil. Aynısı denizcilik acentesi için de geçerlidir. Diğer bakanların raporlarında farklı bir tablo hayal etmek zor.
Bu yüzden, doğru bilgileri almadığı için imparatoru yanlış kararlar vermekle suçlamak zordur.
Neredeyse yok olduğu için hükümet de suçlanamaz. Resmen, imparatorlukta bir Bakanlar Komitesi vardı, ama orası boş bir konuşma odasıydı. Ne Bakanlar Komitesi başkanı ne de bütün bakanlar birlikte meslektaşı bakanı etkileyemez. Her bakanın doğrudan krala rapor verme hakkı vardı ve sadece kendisine rapor verdi.
Buna göre, dışişleri bakanı, deniz ve askeri bakanlar eylemlerinde serbest değildi. Onları olumlu bir şekilde dinleyen Nicholas II tarafından korkutuluyorlardı ve bakanlığa geri döndüklerinde bir rescript yazdılar. Ve bakanlıkların kendilerinde bakanlar tam sahip değildi. Öyleyse, eğer Rus bakanlar 1904 - 1905 felaketi için yargılanırlarsa, olumlu bir jüri kompozisyonu ile beraat kararına güvenebilirlerdi.
HERKES KENDİ ORDUSU
1904’e göre, Rus İmparatorluğu’nun silahlı kuvvetleri birbirine bağlı olmayan bir düzine insan tarafından yönetiliyordu. Ve mevcut yasalar ve tüzükler güçlerinin ayrılmasını sağlamadı.
Böylece, büyük prensler: filo - Alexey Alexandrovich, topçu - Mikhail Nikolaevich ve Sergey Mikhailovich, mühendis birlikleri - Pyotr Nikolaevich, süvari - Nikolai Nikolaevich, bekçi - Vladimir Alexandrovich, vb.
Ayrıca, sadece ölümlüler arasında denizcilik bakanı ve savaş bakanı vardı. Her iki bakan da herhangi bir büyük düke komuta edemedi, ancak hiçbiri ast değildi.
Meraklı örnek Kasım ayında, 2017, Yalta'daki İskender III anıtının açılışında, Rusya'daki imparatorun “barışçı” saltanatında denizaltıların ortaya çıktığı söylendi. Kutsal gerçek! Ordu, 50 denizaltıları Dzhevetsky sistemine alındı. Bir yazım hatası mı? Hayır hayır Ağustos 1914’e kadar sadece denizaltılarımız değil, maden avcıları, nakliye, silahlı botlar, zırhlı botlar vb. Gibi diğer gemilerimiz de vardı.
Kıyı kaleleri Savaş Bakanına bağlıydı ve silahlanmalarında sadece kıyı silahları ve torpido boruları değil, aynı zamanda tüm bu tip gemiler de vardı. Diğer bir soru da, askeri birliğin denizaltılarından hiçbirisinin olmadığı ve olamayacağı. Ancak diğer sınıfların mahkemeleri İç Savaşta ve hatta Büyük Vatanseverlik Savaşında kendilerini iyi gösterdi.
Maliye Bakanı da kendi ordusuna sahipti. Sınır Muhafızları'ndan bahsediyoruz, doğrudan Maliye Bakanına bağlı, Savaş Bakanı'na bağlı değil. Sergey Witte'nin “sınır muhafız kruvazörü” dahil olmak üzere kendi filosu vardı. 1904’in sonuna geldiğinde, sadece silahının altında Mançurya - 495 generalleri ve memurları, 25 bin alt rütbeleri ve 9466 atları ile ilgili olarak bütün bir ordusu vardı. Kabul ediyorum, bu küçük bir Avrupa devleti için yeterli olacaktır. 1901 yılında Witte, Putilov fabrikasının 3 modelinin yeni 1900-inç tabancaları yerine Arjantin’den 75-inç Krupp tüfekleri siparişi vermesi üzerine savaş bakanıyla ve “ordusu” için bir satır yaptı.
RUSYA SANATÇI TARTIŞMASI
Bununla birlikte, bütün bunlar Rus topçu devletine göre daha küçük. Kasım ayında ordumuzu 2013'ten 20'e götüren Büyük Dük Mikhail Nikolayevich'in bir anıtı olan 1852, Decembrist'lerin idam yerinde bulunan 1909 metrede bulunan Topçu Müzesi sahasında inşa edildi. Bununla birlikte, Michael'ın 1852'tan 1862'e kadar erken çocukluğundan dolayı, topçu Baron Nikolai Karf tarafından yönetildi. Ve Aralık ayında 6 1862, Mikhail Nikolayevich Kafkas valisi ve Kafkas ordusunun komutanı olarak atandı.
Rus topçusunu Tiflis'ten telgraf ve demiryolu olmadan nasıl yönetebilirim, hayal edemiyorum. II. İskender bunu da anlamadı ve daha fazla ayrıntıya girmeden "yoldaş" - Korgeneral Alexander Barantzov'un kardeşini buldu. 1862'te Ana Topçu Genel Müdürlüğü (GAU) şefi ve tarla marshallı genel yoldaşlığını devraldı. 1863'ten bu yana, Mikhail Nikolayevich'in Kafkasya'ya ayrılmasından sonra Barantsov, tüm Rus topçularının doğrudan kontrolünü aldı.
Baş topçu şefinin Kafkas Dağları'nın diğer tarafında olmasına ve belki de bu nedenle, 1864 - 1877’ta Rus ordusunda gerçek bir devrim gerçekleşti. Kırım Savaşı'nın başlangıcında, Rus topçusu, teknik seviyesi bakımından Batı Avrupa'nın önde gelen ülkelerinin gerisinde geriledi, 1867, Rus silahları, Prusyalılarla birlikte dünyanın en iyisiydi. Ve bu prototiplerle ilgili değil. 1865 - 1867’te, tüfeğe takılı mermi yükleme silahları, Rus tarlasına, serf ve gemi topçuluğuna yoğun olarak girdi.
Temel olarak yeni Rus silahları, modern silahlardan biraz farklıydı. Yılın 1867 örnek tabancalarında kurşun kayışlar, mevcut mermilerin, bazen mermi olarak adlandırılan mermilerdeki rolünü oynadı. 1877’te ise, bakır ordulu modern mermiler Rus ordusuyla hizmete girdi. Ayrıntılara girmeyeceğim. 6-inç (152-mm) 1877 model topunun tabii ki uygun yükü alarak Msta 152-mm obüsünden ateşlenebileceğini söyleyeyim. Bu arada, II. Dünya Savaşı sırasında, yılın 152 modelinin 6-mm (107-inç) ve 42-mm (1877-doğrusal) tabancaları, yılın 1928 modelinin kabukları ile ateşlendi.
Taht alındıktan hemen sonra, Alexander III, dayısını Kafkasya'daki valilikten alarak, Danıştay'ı yönetmesi için gönderdi. Yaşlı onur ve generallerin genellikle oraya gönderildiğini not ediyorum.
19. yüzyılın sonunda ve 20. yüzyılın başında, Feldtseyhmeister General Michael çoğunlukla Fransa'da yaşıyordu. Bu vesileyle, General Alexander Mosolov (İmparatorluk Mahkemesi Bakanlığı Rektör Yardımcısı) şunları yazdı: "O ... Cannes'daki villasını" Petersburg'da sahip olduğu saraylara tercih etti. " Ve 1903'ten itibaren, Michael, Cannes'da 5'in Aralık 1909'te öldüğü Cannes'da bir mola vermeden neredeyse yaşadı. Bununla birlikte, Fransa’da bile olsa, Büyük Dük, Rus topçularına büyük zarar vermeyi başardı.
Kafkasya'da bile, halefini General Mareşal görevine oğlu Sergei'nin şahsiyetinde hazırlamaya başladı. Ve 1904'te Sergey, alanın resmi genel başkan yardımcısı oldu (tüm topçuların denetçisi 1904 ve genel denetçi 1905'tan).
Büyük Dük Sergei Mihayloviç ve metresi Matilda Kshesinskaya, Schneider şirketinin yönetimi ve Putilov fabrikasının yönetim kurulu ile birlikte bir suç örgütü düzenlediler. Fransa'nın başkentinin hüküm sürdüğü Putilov fabrikasının, Rusya'daki tek özel topçu fabrikası olduğu belirtilmelidir. Resmen, Krupp, Ehrhardt, Vickers, Skoda ve diğerleri firmalarının hala davet edildiği Rusya'da devlete ait fabrikalar Obukhovsky ve St. Petersburg silah yapımına davet edilen topçu sistemleri prototiplerinin rekabetçi testleri yapılmaya devam edildi.
Ancak, olayların ezici çoğunluğunda Schneider kazandı. Yazar, Askeri Tarih Müzesi'nin arşivlerinde, silahların rekabetçi testleriyle ilgili olarak şahsen okudu. Büyük Dük Sergei Mihayloviç'in iyiliği için komisyon genellikle sahteciliğe gitti. Örneğin, Schneider silahlarının ağırlığı, ayakkabı kemeri ve bir dizi başka gerekli eleman olmadan hesaplandı ve Krupp'un silahları tamamlandı. Rapor, Schneider silahının daha hafif olduğunu ve hizmete sokulacağını belirtti, ancak aslında savaş ve yürüyüş pozisyonundaki Krupp mevkidaşından daha ağırdı.
Ama o kadar da kötü değil. Krupp, tüm Rus siparişlerini çok hızlı bir şekilde yerine getirmiş ve devlete ait fabrikalarda aktif olarak üretim gerçekleştirirken, Schneider’in şirketi yıllar içinde siparişleri erteledi. Schneider firması, aslında Rusya’nın iç işlerine müdahale etti ve sözleşmelerde Schneider’in silahlarının üretimine yalnızca Putilov fabrikası için uzun yıllar izin verildiğini öngördü. Ve Grand Duke Sergei sakince Fransızların tüm taleplerini el salladı.
Sonuç olarak, Putilov fabrikası 1905'ten 1914'e kadar yılda çok sayıda sipariş aldı ve başarıyla para kazandı. Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte, hükümetin nezaketsiz, bitkinin kontrolünü ele alması gerekiyordu.
BAĞLI DOKTRİN
Ancak, Rus topçu felaketleri bitmedi. Fransız hükümeti doktrinini Rus topçularına dayattı. Ona göre, gelecekteki savaş manevra kabiliyeti ve geçici olmalıdır. Böyle bir savaşta kazanmak için, bir topçu silahında bir kalibre, bir tür silah ve bir tür mermi olması yeterlidir. Spesifik olarak, bu ordunun yalnızca bir mermi - şarapnel ile ateş edebilen 76-mm bölme tabancalarına sahip olması gerektiği anlamına geliyordu. Gerçekten, 19. yüzyılın sonunda, Fransa ve diğer ülkelerde etkin şarapnel örnekleri oluşturuldu.
Bir kalibre, bir top ve bir merminin Fransızca öğretisi, kapalı piyade sütunları ve süvari lavlarına ateş ederken Napolyon Savaşları döneminde çok iyi olurdu. Fransızların kendileri, yoğun bir şekilde gelişmekte olan bölünme topçularını, üç birlik teorisini takip etmediklerini belirtmek önemlidir. Ağır topçuları unutmadılar, kaleleri yeniden inşa etmek için devasa fonlar kullanıldı.
Şarapnel ateşinde, tek bir 8-Rus silah bataryası, piyade taburunu veya bir süvari alayını birkaç dakika içinde tahrip edebilir. Bunun için, 1914'ta Almanlar, üç inçlik “ölüm tırpanını” taktılar. Ancak şarapnel açıkta ne kadar etkili bir şekilde vurulduysa, canlı hedefler bir şekilde gizlenmiş hedefleri vurduğunda da zayıftı.
Çok az insan, 1 Ocak 1904'e göre Rus piyade ve süvari bölümlerinin yalnızca tüfek, dama ve tabanca ile silahlandığını biliyor - tek bir top ya da makineli tüfek değil. Tüm modern tarla silahları - ve bunlar sadece yılın üç inçlik 1900 modeliydi - ayak veya at topçu birliklerinin bir parçasıydı. Atlı topçu birliklerinde, önünde daha az sayıda cephane vardı ve tüm görevliler sürdü. Barış zamanında, tüm topçu birliktelikleri kendi başlarına vardılar ve savaş zamanlarında (!) Karşılık gelen piyade veya süvari bölümlerine bağlıydılar. Herhangi bir tabur yoktu, ama Rus ordusunda hiçbir topçu saldırısı yoktu. Doğru, 1916'te, yılın 3 modelinin kısa 1915-inç tabancalarını almak için raflara çelik koymak (normal topçuların bulunmaması nedeniyle) yasadışıydı.
PULMETLER İÇİN MÜCADELE
1887’te, Amerikan mucit Hiram Maxim, Tripod makinelerine St. Petersburg’a üç adet 11,43 mm makineli tüfek sundu. 1887’te, Maxim’in makineli tüfek test edildi ve siyah tozlu Berdan tüfeğinin 10,67 mm (4,2 doğrusal) kartuşuna dönüştürüldü. 8 Mart 1888-mm Maxim 10,67 şahsen Alexander III tarafından vuruldu. Aynı yıl, Maxim, Rusya ve 37'a otomatik silah verdi. Herzog Edinburgh kruvazörü ve Nikolay I savaş gemisi üzerinde test edildi.
Makineli tüfeklere ve Maxim otomatik toplarına karşı silahlanmış Rus generalleri ve amiralleri - neden böyle bir ateşe ihtiyacımız var?
16 Nisan Nisan ayındaki 1891'te hizmet vermek üzere dumansız toz kartuşlu 3 doğrusal Mosin sistem tüfeği ve 1891'te 1892 lineer tüfek kartuşunun ilk beş makineli tüfek Maxim'den satın alındı. Ancak 3’teki generaller, özel bir ihtiyaç duymadıkları kaleye 1895-lineer makineli tüfekler göndermeye karar verdi. Pek çok farklı türde teneke kutu, antisürj tabancası vb. Vardı. Ve sadece 3’ta, makineli tüfekleri saha birliklerine göndermeye karar verildi, şirketlere değil, hatta bölümlere değil, topçu birliklerine de.
Mart ayına kadar 1904, Mançurya'da, saha kuvvetlerinde sadece sekiz makineli tüfek vardı. Makineli tüfek Maxim, yüksek silah taşıma tipine alındı. İşin garibi, hareket halindeyken, devasa tekerleklere rağmen, vagonun zayıf olması ve koşumun aynı tugay topçularının aksine yalnızca adımlarla hareket edebilmesi. Makineli tüfekleri arabaya koymayı mı düşünüyorsun? Memurlar yanlış zihniyete sahiptir. Bu, 1918, Makhnovistler ve bunlardan bağımsız olarak, Lugansk kurucusu ünlü “savaş savaş arabasını” yarattı.
İlk yerli makineli tüfek, Tula 5'in Aralık 1904'unda toplandı ve seri üretime 1905 baharında başladı. Ancak, ne yazık ki, düşmanlıkların sona ermesinden önce, Tula makineli tüfekler Mançurya'ya girmedi.
Rus-Japon savaşı, Japonların 1894 - 1895 - Çin savaşını pratik olarak kopyaladığı bir desene göre düzenlediği için eşsizdir. Kore'ye indiler, Chemulpo ve Busan, Sarı Deniz'deki Çin filosunu yendi, kuşattı ve Port Arthur'u aldı. Ben askeri tarihte, Amiral Makarov'un bir anı arşivini arşivlediğini gördüm. Bu, gelecekteki bir savaşın seyrini en küçük ayrıntıda öngördü. Dahası, Rus-Japon Savaşı'ndan iki yıl önce, Büyük Dük Alexander Mihayloviç'in rütbesinin 1'i, Japonlar için oynayan askeri bir oyunda, Rus ordusunu ve donanmasını demircilere çarptı.
Nicholas II'nin tepkisi hemen geldi. Alexander Mihayloviç, ticaret gemileri ve limanları için "genel müdür" olarak atandı. Özellikle bunun için Maliye Bakanlığı'na bu yönetim tahsis edildi. Yönetimin asıl geliri limanlar tarafından getirildiğinden, Petersburg salonlarında bir ceza verildi: “Alexander Mihailoviç, limanları Witte'dan çıkardı”.
Japonya ile yüzleşmenin ilk adımı, Liman-Arthur'un ve daha önce Çin'e ait olan Mançurya'nın bir kısmının, 1898'teki Ruslar tarafından işgal edilmesiydi. Kral tarafından böyle bir hareketin doğru olup olmadığı (tekrar ediyorum, kral burada sadece bir etiket, çünkü suçlu bulamayacaksınız) - soru oldukça tartışmalı.
Şahsen ben her şeyin doğru yapıldığını düşünüyorum. 1898’te, Rusya Japonya’yı ciddiye almadı ve İngilizlerin Port Arthur ve Mançurya’yı alacağından korktu, Rusya’nın Uzak Doğu’yu tehdit edecek büyük bir yerli ordusu olan Hindistan gibi bir koloni yaratacaktı. Ayrıca, Rus filosunun Pasifik'te buzsuz bir limana ihtiyacı vardı.
Mançurya’daki genişlemeye karar verdikten sonra, kral yalnızca Japonya ile değil İngiltere’yle de bir çatışmaya girdiğini fark etmek zorunda kaldı. Port Arthur'u ve Mançurya'yı korumak için tamamen yararsız iki macera terk edilmeli: Karadeniz kıyılarını ele geçirmeyi ve Libava'da bir liman ve kale inşa etmeyi planlıyor (Libau kalesi, 10.03.17'tan NVO'nun en büyük sırrı II.
Libau'daki inşaat için Çin kalesi Port Arthur'un modernizasyonundan üç kat daha fazla para harcandı. Libau forts, 11-inç (280-mm) mermileri ve yeni Port Arthur'un sadece 6-inç (152-mm) mermilere karşı koruduğunu düşünüyordu. Libavska kalesinin topçusunun ateş gücü, Port Arthur'un X katından daha fazlaydı. Çünkü Boğaziçi'ne iniş çok gizli bir özel rezerv olarak oluşturuldu. 1,5 tarafından, 1898 tabancaları ve harçları, Maxim makineli tüfekleri 116'i, yüzlerce ton mühimmatı, bir buçuk binin üzerinde deniz mayını, onlarca kilometrelik tren yolunu vb. Ayrıca, tüm özel stoklar Odessa ve Sevastopol'da demirlemeden uzakta değildi ve iki veya üç gün içinde gemilere yüklenebildi.
Eğer Libau ve özel stokların araçları ve silahları Port Arthur'a getirildiyse, o zaman sadece Port Arthur kalesi ele geçirilemez hale gelirdi, aynı zamanda Kwantung Yarımadası boyunca eşit derecede sağlamlaştırılmış bir müstahkem alan inşa etmek de mümkündü. Ne yazık ki, generallerimiz Far limanını veya tüm Kwantung Yarımadası'nı korumak istemediler. Sonuç olarak, Port Arthur, Japonlar tarafından işgal edildi. Libau kalesi, 1907 - 1910'teki inşaatı tamamladı ve silahsızlandı ve terk edildi ve özel bir rezerv, kısmen çürüdü, kısmen yağmalandı.
AFET
30 Temmuz 1903, Nicholas II Uzak Doğu'da bir valilik oluşturmaya karar verdi ve Yevgeny Alekseev'i vali yardımcısı olarak atadı. Witte, Dışişleri Bakanı Lamzdorf ve diğer bakanlar valiliğin kurulmasını ve Alekseev'in yalnızca gazetelerden atanmasını öğrendiler.
30 Temmuz 1903’in “En Yüksek Kararı” na göre, Rus Uzak Doğu ve Kwantung Oblast valiliğe, yani bir parça Rus ve Çin imparatorluğuna dahil edildi. Vali, Pasifik Okyanusu'ndaki deniz kuvvetlerinin emri ve kendisine emanet edilen bölgeye yerleştirilen tüm birlikler, Uzak Doğu bölgelerinin işlerinde diplomatik ilişkilerin yönetimi, komşu ülkelerle diplomatik ilişkilerin yönetimi, bölgedeki tüm kamu idarelerinin en yüksek otoritesi, düzenin üstünlüğü ve kullanılan bölgelerde emanet edildi. CEL ve yabancı mülklerin valiliğine bitişik olan Rus nüfusun faydaları ve ihtiyaçları için derhal endişe duyuyorlar.
O sırada, Port Arthur’daki topçuların durumu feci değildi. Karta göre, on tane 10 inç top olması gerekiyordu ve aslında beş tane vardı. Ayrıca, en güçlü topçu silahlarının yükselme açısı - 254 / 45-mm silahlar - 15 derecelerini geçmedi, bu yüzden maksimum atış menzili 12'in tersiydi. 1905'ten sonra, bu silahların yükselme açısı, 20'deki atış mesafesini sağlayan 17 derecelerine getirildi; ve sonra 30 dereceye kadar ateş etme menzili 20,5 km'ye ulaştı.
Ancak en korkunç durum kabuklarıydı. Beş 254 mm top için Port Arthur'da sadece 295 çelik zırh delici mermiler ve sıradan dökme demirden 495 mermiler vardı (bu mermilere basitçe dökme demir diyeceğim). Hiçbir yüksek patlayıcı çelik mermi yoktu.
O sırada çelik zırh delici mermiler tatmin edici zırh penetrasyonuna sahipti, ancak 225 kg ağırlığında bir mermi, yalnızca 2 kg siyah toz içeriyordu, yani etkisi, 76-mm melinit bombasınınkinden daha azdı. Dökme demir 254-mm mermiler aynı ağırlığa sahipti (225 kg), ancak 9,6 kg siyah toz içeriyordu. Eylemleri, shimozy ile doldurulmuş 120-mm Japon obüs mermisininkinden daha zayıftı. Hepsinden kötüsü, dökme demir mermi tam şarjda ateşlemeye dayanamadı, ancak delik namlusuna çıktıktan hemen sonra deliğe çöktü. Bu nedenle, dökme demir mermi, şarjın yalnızca yarısı ile ateşlendi.
9-inç top mermileri için şunlar vardı: 768 zırh delici, 2232 dökme demir ve 180 segmenti. 6 kalibrelerinde 45 inç Kamışı toplarında: 1700 çelik zırh delici, 1931 dökme demir ve 2000 segmenti. 6 pound 190 inç tabancaları için: 360 zırh delici, 1000 dökme demir, 1000 şarapnel. 11 inç harçlar için: 2000 dökme demir bombaları, yüksek patlayıcı piroksilen kabukları, 500'e gönderildi, ancak Port Arthur'a ulaşamadılar. 9 inç harçlar için, 830 yüksek patlayıcı piroksilin ve 7300 dökme demir mermileri vardı. Akü tabancaları için siyah toz, 1290 şarapnel ve 960 teneke kutu ile doldurulmuş 180 dökme demir bombası vardı.
Bu nedenle, tüm kıyı silahlarında, yalnızca 9 inç harçların, yüksek patlayıcı mermileri - 830 piroksilen bombaları, yani namlu başına 26 mermilerinden daha az etkili olduğu görülmüştür. Pyroksilen ve diğer güçlü patlayıcılarla dolu mermilerin, XIX yüzyılın 80'unun sonunda Rus ordusu ve donanması tarafından kabul edildiğine dikkat edin.
Mermilerle ilgili böyle bir utanç, Rus amirallerin ve üst düzey subayların hızla çalınmasından kaynaklandı. Silahlar, özellikle büyük kalibreler tam tersiydi ve onlara tahsis edilen parayı çalmak sorunluydu. Kabukları ile her şey çok daha kolaydır. Örneğin, işe yaramaz dökme demir mermilerin büyük stoklarının varlığı, dökme demir mermilerin çelik yüksek patlayıcıdan birkaç kat daha ucuz olması ile açıklanmaktadır.
Sözde segmental mermiler, yalnızca kısa mesafelerde (254 mm tabancalardan - 5760 m'ye) küçük avcılara ateş etmek için tasarlandı. Aralık, 16 saniye mesafeli tüpün kısa tepki süresi ile belirlendi.
İlginç bir şekilde, bazı nedenlerden ötürü, Ana Topçu Müdürlüğündeki generallerimiz, 152 - 203 mm ağır kuşatma ve kıyı silahlarından ateş şaraphanesine bayıldı. 6 pounddaki bir 190-inç silahından şarapneleme noktası, yılın 76-modelindeki bir 1900-mm silahının bir dakika içinde 10'a kadar daha fazla şarapnel bırakabileceği bir buçuk saniyede bir atış yapması nedir? 152 mm ve daha yüksek kalibrelik tabancalar için tek etkili mermi, TNT gibi bir maddeyle doldurulmuş yüksek patlayıcıdır.
Rusya’ya yapılan saldırının yeşil ışığı Japonya’daki Anglo-Japon Antlaşması’nın açılışını yaptı. İngiltere, 1902 ile Almanya'ya saldırı için hazırlıklara başladı. Onunla olan savaş için, Fransa, Fransa’ya ek olarak, Rusya’yı çekmeye karar verdi. Bunun için, sinsi bir çoklu geçiş planı geliştirildi - Japonya'nın Uzak Doğu'da Rusya'yı yenmesine yardımcı olmak için kralın çıkarlarının Avrupa'ya yönlendirilebilmesi için. Sonra Londra, Rusya'nın "kemik atmasını" planladı. Bu, 1898'te Farsça'daki Rus-İngiliz etki alanlarının bir bölümü şeklinde yapıldı. Böylece Londra, Rusya'yı Alman karşıtı koalisyona çekmeyi başardı.