Kitabı okuduktan sonra engelli arkadaşlarımıza olan bakış açım tamamen değişti. Sokakta gördüğümüzde onlara karşı yaptığımız bir anlamlı bakışın bile onları üzdüğünün ve rahatsız hissettirdiğinin farkına vardım. Bu konuda tamamen tepkisiz olmalı ve onları diğer insanlardan farklı görmemeliyiz. Kitaba gelince.. tamamen fark edişlerden oluşuyor. Çocukken bir anda arabası yokken kardeşleri gibi olmadığını fark ediyor, genç bir delikanlıyken kızlara ilgi duyuyor ve normal bir ilişki edinemeyeceğini fark ediyor.. sürekli fark ediyor ve dehşete düşüyor. Yazar bu duyguyu okura muazzam bir şekilde geçirmiş. Her şeyi aynen hissediyorsunuz ve gözleriniz doluyor.. Kitapta ağladığım çok olmuştur.
Kitap eğitimin ve doğru yönlendirmenin de önemini anlatıyor bize. Eğer Christy 18 yaşına gelmeden, 5 yaşında tedaviye başlasaydı ve okul eğitimlerini alsaydı belki her şey çok daha farklı olurdu. Bu da benim dikkatimi çekti ve hiçbir şeyin imkansız, tedavisiz olmadığı kanısına vardım.
Son olarak sevgi her şeyin üstesinden gelir :) Annesinin sevgisi, klinikte doktorların bu işi asla sadece bir meslek olarak görmeyişi, Dr. Collis'in yardımları ve daha fazlası.. Yargılamadan sevmek her şeyin üstesinden gelir.
Kalabalık bir evin küçük bir odasında kapana kısılmış sakat (!) çocuğun devasa bir programa onur konuğu olmasının hikayesi :)