Ataşehir Masöz Hazal
Jasen yürekten vurdu, yan taraftaki 8’i ve rengi solmuş kapıyı süsleyen yontulmuş boyayı not etmek için duraksadı. Düzinelerce araba yolculuğuna ve hatta daha fazla konuşmaya rağmen, onun kapısına ilk gelişiydi, her zaman dışarıda beklemesi istenmiş ya da hemen çıkacağı söylenmişti. Bazı şeyleri içeri taşımasına yardım etmeyi teklif ettiğinden, dairesinin ‘merdivenlerin tepesinden sadece iki kapı sonra’ olduğunu biliyordu. Plan aklına bir saatten daha kısa bir süre önce gelmişti ve onun nasıl tepki vereceğini düşünmesi için zaman bırakmamıştı ve hatta dairesine gelmesinden rahatsız olup olmayacağını düşünmesi için daha da az zamanı vardı.
Bir sürgü kayması duymadan önce vuruş sesini birkaç saniyelik bir sessizlik izledi. Birden gerildi ama kararlılığı geri adım atamayacak kadar sağlamdı. Kapı gıcırdayarak yavaşça açıldı ve aralıkta onun yüzü belirdi. Yüz hatlarında şaşkınlık ve biraz da şaşkınlık vardı, yine de onu görünce gülümsemekten kendini alamadı. “Yasin mi? Naber?”
“Çıkıp oynayabilir misin?” Cesaretini kaybetmeden önce onları çıkarmaya çalışırken, sözleri neredeyse onunkini çiğniyordu.
Kafa karışıklığı, yüzündeki en ufak bir eğlence belirtisiyle karışarak midesinin hoş bir şekilde alt üst olmasına neden oldu. “Ne yapabilirim?”
“Çıkıp oynayabilir misin?”
Gülümsemesi genişledi. “Oynamak? Ne demek istiyorsun?”
Kendini açıklamaya ihtiyaç duyabileceği hiç aklına gelmemişti ama neden sormak istediğini bilmek, sözlerini çalmakla tehdit eden gülümsemesine rağmen işini kolaylaştırmıştı. “Çocukken arkadaşlarının gelip kapını çaldığını ve dışarı çıkıp oynayıp oynayamayacağını sorduğunu hatırlıyor musun? Önceden zaman ayırmanıza veya plan yapma konusunda endişelenmenize gerek yoktu, sadece oynadınız. Çıkıp oynamanı istiyorum.”
“Ne yapardık?”
“Bilmiyorum, bir parka git, deli gibi davran. Sadece takıl, sallan, etiketle oyna, başımız düşecek kadar başımız dönene kadar daireler çizerek dön. Önemli değil, sadece oyna.”
“En yakın park yaklaşık yarım mil uzakta.” Ekim sonu havasının serin olacağını bilmek için dışarı çıkmasına gerek yoktu.
Jasen pes etmeyi reddetti. “Yarım mil o kadar da uzak değil ve sen de bunu biliyorsun. Oraya kadar atlayabiliriz ve bu içimizi ısıtır.”
Kapı eşiğinde en ufak bir kıpırdandı, ne söyleyeceğinden emin değildi ama kalbinin hızla attığını biliyordu. “Yapmam gereken çok fazla ev ödevim ve ayrıca bu gece işim var, bu yüzden ben…” Daha fazla reddetmesi dudaklarından kaçamadan, ona her zaman “hep iş ve hayır” alaylarına eşlik eden bakışı attı. oynamak’. Masasının üzerinde makul miktarda ödev vardı, ancak çoğu onun için ayırdığı kadar zamanını almıyordu. Gün öğleden sonraya bile gelmemişti, işe gitmesi gerekeceği saatler öncesine kalmıştı. Tekrar konuştuğunda dişlerini zar zor iç dudağına kenetledi, “Ben sıkıcı değilim.” Sözler meydan okurcasına çıktı,
“Kanıtla.”
Açık kapıdan birbirlerine bakarken yaklaşık bir dakika geçti. Kairi kendi kendisiyle tartıştı, her zaman ‘sağduyusu’ olarak adlandırdığı şey hızla tartışmayı kaybetti. “Ceketimi alacağım.” Jasen heyecanını saklamaya çalışmadı bile. Hafifçe zıplayarak canını acıtacak kadar geniş gülümsedi.
Kapıdan geri adımını attığı anda, onun kolundan tuttu ve onu daha hızlı hareket etmesi için zorlamaya başladı, bu da onlar hızla uzaklaşmadan önce kapıyı kilitlemeyi neredeyse imkansız hale getirdi. “Jasen, saçmalıyorsun!” Güldü, kendini çekmesine izin verdi ve onun heyecanını sevdi. Hepsi merdivenlerden aşağı atladılar ve bloğun sonuna kadar koştular. Parka giden tüm yürüyüş boyunca aralarında hiçbir kelime geçmedi, ama hiçbir şeye gülmedikleri ve rastgele aralıklarla birbirleriyle yarışmaya başladıkları için hiçbir söze gerek yoktu.
Kairi’nin ayakları tanıdık talaşlara çarptığında, içini yeni bir heyecan dalgası kapladı. Salıncaklara koştu ve kendini saldı. “Senden daha uzağa atlayabileceğime bahse girerim!” Yere doğru iterken ağırlığının kayması doğal bir şekilde gerçekleşti, sanki son gelişinden bu yana yıllar geçmemiş gibi.
“O iddiayı kaybedeceksin.” Bir sonraki salıncağa atlayarak, kendini sallamaya başlarken ona baktı. Ekim ayının ölümü ona, onun palto tanımının, o anda olduğu gibi bazen bir çift gri eldiven ve kalın kırmızı bir şapkanın eşlik ettiği, büyük beden bir eşofman üstü olduğunu öğretmişti. Şapka sarı saçlarını sıkıca yüzüne bastırdı ve mükemmel bir şekilde çerçeveledi. Gülümsediğinde, özellikle orada, salıncakta, bir Noel kartının kapağı gibi görünüyordu, mümkün olan en doğal ve basit şekilde güzeldi.
“Onu izle!” Bacağını ondan uzaklaştırarak güldü. “Kirli oynamak yok.” Düşünceleri arasında kaybolan Jasen, yolunun açılı olduğunu ve neredeyse bir çarpışmaya neden olduğunu fark etmemişti. Üzülmek yerine misilleme yaptı ve kalçasını onunkine çarparak ona doğru kaydı.
Başlangıçta şaşıran Jasen, kısa süre sonra hem kendisinin hem de onun kahkahalarında kayboldu. Kairi o kadar yana sallanana kadar ileri geri çarptılar ki, salıncakları havada tutarak neredeyse çubuğa çarpıyordu, ama o zaman bile gülmeyi kesmedi. Doğrulurken Jasen, parka ayak bastıklarından beri bakışlarını ondan bir saniyeden fazla ayırmadığını fark etti. Onunla geçirdiği her saniye, sadece onun varlığında kendini daha da kaybolmuş buluyordu. “Hazır?” Kıkırdadı, elinden geldiğince kendini yukarı doğru pompaladı.
Salıncağa en başta neden atladığını hatırlayarak ağırlığını biraz daha hızlı verdi. “Hazır!”
“Bir, iki, üç!” Kendini iterken atlayışı biraz titriyordu. Yere çarptığında dizleri büküldü ve talaşların darbesini azaltan ceketinin dolgusuna minnettar olarak yuvarlandı.
Öte yandan Kairi, ağırlığını koltuktan mükemmel bir şekilde kaydırdı ve zarif bir şekilde havada yükseldi, Jasen’in hemen yanından geçerken dizlerini büktü ve darbeyi azaltmak için dizlerini büktü. Dengesi tekrar kendisine gelir gelmez ona döndü. “İyi misin?” Endişesine rağmen sesinde hala bir kahkaha vardı.
Kendi kahkahası onu ele geçirirken Jasen’in vücudu yere çarptı. “Sanırım… Bence onu sen kazandın.”
Onun yanında diz çökerken, içinde bir şeyin yükseldiğini hissetmekten kendini alamadı, onun yanındayken giderek daha sık bastırma ihtiyacı duyuyor gibiydi. “Yine de iyisin, değil mi?” Dudaklarının kenarlarında küçük bir sırıtış belirmeye başladı ama o bunu görmedi.
“Evet. Evet ben iyiyim.”
“Güzel, çünkü o sensin.” Elini adamın koluna vurduktan sonra ayağa fırladı ve havalandı, talaşların arasından koşarak orman jimnastik salonuna çıktı.
Az önce olanları anlaması sadece bir saniyesini alan Jasen, parmaklıkların altından geçerek ve metal bir merdivene tırmanarak peşinden koştu. Oyun alanındaki her ekipmanın içinden geçerek, parmaklıklardan kayarak, kaydıraklara tırmanarak ve küçük alanlarda dolaşarak dolaşıyorlardı. Neredeyse yarım saat boyunca birbirlerini etiketlediler, Jasen her zaman ona ulaşmak için harcadığından biraz daha uzun sürüyor gibiydi.
Kısa bir süre sonra onun düşündüğünden daha çevik ve esnek olduğunu, vücudunu küçük açıklıklardan geçirebildiğini ve kendini parmaklıkların üzerinde yukarı çekebildiğini fark etti. İkisinde de korku, düşme ya da kendilerini incitme korkusu ya da oynamaya karar veren yetişkinleri bulmuş gibi görünen hiçbir tereddüt yoktu. Yüksek sesle güldüler, öğleden sonra havasını sesle doldurdular ve önemsiz nedenlerle birbirlerine hilekar dediler.
“Sen… sen hızlısın,” diye soludu Jasen, nefes almak için dururken ellerini dizlerine indirerek. Ona gülümsüyordu, yüzü daha önce hiç görmediği kadar parlaktı. Yorgunluğu sayesinde, oyunla hiçbir ilgisi olmayan adrenalinin içinden pompalanmaya başladığını hissedebiliyordu. “Ben…” Konuşmayı bile zorlaştırıyordu. “Bugün yapmayı planladığın şeyler olduğunu biliyorum, bu yüzden geri dönmek istersen…”
Kairi başını sallıyordu. “Çok hızlı değil. Yapacak tek bir şeyimiz kaldı.” Geriye doğru çimenlere doğru hareket ederek kollarını iki yana açtı ve kendi etrafında dönmeye başladı.
Jasen, hareket ederken onu izledi, neden döndüğü konusunda kafası karışmış, ancak ne kadar mutlu göründüğü konusunda kendinden geçmişti. “Ne yapıyorsun?”
“Düşene kadar daireler çiziyorum!” Belli ki olası aktivitelerin listesini yaparken şaka yapıyordu ama o bunu ciddiye aldı ve anı yaşamaya kararlıydı. Dışarıda bırakılmak istemeyen, ona doğru koştu ve aynısını yapmaya başladı. Ne kadar süre döndüklerini ikisi de bilmiyordu, gökyüzünün üstlerinde dönmesini izlemekle meşgullerdi. Sonunda ivme onu yakaladı ve yana doğru kayarak ona doğru pompalandı. İkisi de tökezledi, sendeledi ve düştü.
Kairi ve Jasen, çimlere sırtüstü uzanarak, zorlu nefesleriyle kısa kahkahalar attılar. “İyi misin?” Ona çarptığı anda onun üzülmeyeceğini biliyordu ama emin olmak için sordu.
Cevap vermeden önce birkaç nefes aldı, gözleri üzerindeki bulutları taradı. “Ben muhteşemim. Müthiş. Bu, uzun zamandır hissettiğim en iyi şey… teşekkür ederim.”
Onun sözleriyle duyduğu heyecanı kontrol altına almak neredeyse imkansızdı. “Dürüst olmak gerekirse, senin dışarı çıkmanı beklemiyordum.”
“Yaptığıma sevindim.”
Jasen Kairi’ye, Kairi de gökyüzüne bakarken aralarında sessizlik oluştu. Günün bitmesini istemese de, bunu teklif etmesi gerektiğini hissetti. “Geri dönmeye hazırsan…”
“Öyle olduğun için mi soruyorsun?”
“HAYIR. Soruyorum çünkü normalde bu noktada eve gitmek isterdin. Kalmak zorunda hissetmeni istemiyorum.”
Ona baktığında, dudaklarını sallayan bir gülümseme gördü. “Ben kalmak istiyorum. En azından biraz daha uzun süre.” O bozmadan önce sessizlik tekrar geldi. “Gökyüzü çok mavi.”
Sözlerinin saflığı gülümsemesine neden oldu. “Bu; mavi ve büyük. Onu böyle görmek, ona daha sık bakmak için zaman ayırmış olmayı dilememi sağlıyor.”
“Hayattaki şeyler ‘daha önemli’ hale gelir, bilirsiniz, öyle bir noktaya gelir ki, zevk aldığınız bir şeyi yapmak hayatınızı ya da değerli zamanınızı boşa harcamak olarak görülür. Geçimini sağlayamıyorsan, zahmet etmemelisin. İnsanlar gerçekten de gökyüzünü hayranlıkla seyrederek yaşamlarını sürdürmüyorlar.”
Yine, sözleri onun umabileceğinden daha samimi ve tutkuluydu. “İnandığın bu mu?”
Bir an düşündü, gerçekten düşündü. Sessizlik sırasında Josh, insanların ne kadar sıklıkla kendilerine o ana izin vermediklerini, bir soru sorulduğu anda cevap vermek istediklerini düşünmeden edemedi. İnsanların ne sıklıkla sessizlikten korktuklarını düşündü. “Gerek yok,” dedi sonunda, sesi nazikti. “Sanırım bilinçaltımda yaşadığım bir şey, ama mutlaka onun savunucusu değilim. İnsanlar hayatta keyif aldıkları şeylere sırf onlardan zevk almak için sahip olmalılar.”
“Neye sahipsin?”
“Hm?”
“Hayatta sadece zevk almak için zevk aldığın ne var?”
Daha ağzını açmadan tereddüt etmesi onun adına ciltler dolusu şey söyledi. “Demek istediğim, çalışmaktan ve okumaktan zevk alıyorum. İşimi seviyorum ve öğrenmeyi çok seviyorum…”
“Ama bir çeşit hobin olmalı.”
Henüz bunu paylaşmaya hazır değildi. Henüz değil. “Gerçekten özel bir şey yok. Dediğim gibi, her zaman üretken olma ihtiyacını savunmuyorum ama bu anlamda bir tür ikiyüzlüyüm.” Jasen, konunun gitmek istediğinden daha derine indiğini anladı ve hemen tekrar sessizliğe gömüldü, o gökyüzüne bakarken ona tekrar baktı. Kadın bu düşünceyi durdurduğunda, başka bir ayrılma teklifi neredeyse dudaklarına geliyordu. “Bir insanı ne yapar sence?”
Soru onu şaşırttı ve ne söyleyeceğinden emin değildi. “Ne demek istiyorsun?”
“Yani… insan başına gelenlerin ürünü mü? Eylemleri mi yoksa eylemlerine rağmen düşünceleri ve niyetleri mi yoksa… Bilmiyorum.” Son sözleri neredeyse mağlup çıktı.
“Eh, bir insan kesinlikle başına gelenlerden daha fazlasıdır. İyi insanların başına kötü şeyler gelir, değil mi? Bazen insanlar kötü tepki verirler veya normalde deneyimleriyle baş etmeye çalışmayacakları bir şekilde tepki verirler ama… Bunu nasıl açıklayacağımdan emin değilim.”
“Yani… eğer bir insanın başına gerçekten kötü bir şey gelirse ve karşılığında normalde yapmayacağı bir şey yaparsa, başka birini incitebilecek bir şey yaparsa veya… birisi kendini daha iyi hissetmek için başka birini kullanırsa…” “Neden soruyorsun
? ”
Dişleri bir kez daha alt dudağının iç kısmıyla buluştu. “Ben sadece… bir şey var ki…”
Sesindeki titreme barizdi ve Jasen’in zihninde, tanıştıkları gece barın dışında yerde otururken yüzünde gördüğü yenilgiye uğramış ifadeye gitti. Bir şeylerin ters gittiğini asla kabul etmeye yanaşmayan o inatçı gülümsemeyi düşündü. “Sana kötü bir şey mi oldu?”
“HAYIR.” Cevabı olması gerekenden daha hızlı geldi. Yalan söylediğini biliyordu. Yalan söylediğini biliyordu. Hiçbiri işaret etmedi. “Sadece bir soruydu. Sanırım gökyüzüne bakmak bana felsefi falan hissettirdi. Ben uh… gitmeliyim. Kairi ayağa kalkmaya başladı, Jasen bir saniye sonra onu takip etti, ancak yetişememişti. “Bu gece çalışmak zorundayım, yani… evet. Bu komikti. Teşekkür ederim. Gerçekten teşekkür ederim.” Aynen öyle, gitti.
“Bu gece o ender boş gecelerden birini geçirdiğini duydum. Kutlamak ister misin?” Jasen, saatlerce ders çalıştığı ve son birkaç kişinin çalıştığı kütüphanenin dışında Kairi’ye rastlamıştı. Birkaç gece önce ona anlattıklarına göre bu, neredeyse iki haftadır ilk boş gecesiydi. Parkta oynadıkları günün üzerinden neredeyse bir ay geçmiş olmasına rağmen, ona soruyu sorduğunda onun ses tonunu ya da yüzündeki ifadeyi unutmamıştı. O anda duvarının bir parçası yıkılmıştı, bir tanesini tamamen yerine koymamıştı. Jasen, onun hayatını görmesine izin verilen fazladan bir bakıştan ne kadar zevk almasına rağmen, bu aradan asla yararlanmadı.
Ön kapısının önünden birkaç metreden fazla geçmemesine ve hatta orada onunla bir albüm bulduğunda ona bebeklik resimlerini göstermesine rağmen, artık dışarıda beklemesi gerektiğini söylemiyordu. Başka birine ne kadar önemsiz ve önemsiz görünse de en büyük an, kötü bir gün geçirdiğini itiraf ettiği andı. Çok az ayrıntı vardı, ama beklediğinden daha fazlaydı. Buna rağmen, daha fazlasını istemesine neden oldu.
Yine de paylaşmadığı bazı şeyler vardı. “Yapamam.” Birini bir şeyi reddederken her zaman yaptığı o kibar ama beceriksiz gülümsemeyle gülümsedi. “Bu gece yapmam gereken bir şey var.”
“Ders çalışıyor?” İster sınıflarında olsun, ister kurmaca süper kahramanların dünyasında olsun, onun eğitimini ne kadar ciddiye aldığını anlaması çok uzun sürmemişti. Kadın şaşırarak başını salladı. “Eğlenceli bir şey o zaman?”
Çantasını omuzlarına atıp biraz kaldırırken gözlerinde bir tereddüt vardı ama gülümsemesi daha bilgiç bir ifadeye doğru kıvrıldı. “Bu gece şehrin yukarısındaki performans merkezindeki bu yardım toplama etkinliğine yardım etmem istendi.”
“Yani iş. Hizmet ediyor musun yoksa…?”
“Pek sayılmaz.”
“Öyleyse ne olacak?”
Ağırlığını ayak parmaklarının arasında ileri geri verdi. “Bu sadece bir şey. Büyük bir şey yok. Yine de gerçekten gidip hazırlanmam gerekiyor. Bir saat sonra başlıyor. Üzgünüm. Belki başka bir zaman.” Programı çoktan biraz geride bırakarak aceleyle uzaklaşırken son sözler omzunun üzerinden atıldı. Jasen az önce geçen konuşmayı tam olarak anlayamamıştı ama bir şeyi kaçırdığını biliyordu. Yine de kaçırmadığı şey, bir zaman ve bir yerdi.
Kapının önündeki tabelada “Pembe Bir Gece: Kadınların Gücünü Kutlamak” yazıyordu. Renkliydi ve bir köşesinde ünlü pembe meme kanseri kurdelesi vardı. Jasen, sanatçıların adlarını ve “özel bir konuğu” içeren gece olaylarının açıklamasına gözlerini dikti. İsimlerin hiçbiri ona tanıdık gelmiyordu ama Kairi’nin ona söylemek istemediği şeyi öğrenme arzusunu engelleyemedi.
“İyi akşamlar!” Kapıdan girerken onu iyi giyimli bir mübaşir karşıladı. Bilet aldığı bir gişeye yönlendirildi ve ana katta bir koltuğa yönlendirildi. Balkonda sadece sıra sıra minderli koltuklar bulunurken, alt kat masalar ve resmi yemek sandalyeleriyle doluydu. Hizmetçiler, sipariş verenler için yiyecek ve içecek tepsileri taşıyarak aralarında çalıştı. Ne kadar baksa aralarında Kairi’yi bulamamıştı.
Işıklar söndü ve Jasen’in programına bir göz atmasına neden oldu ve başka bir şey olmazsa gösterinin tadını çıkarmanın en iyisi olabileceğini düşündü. Gösteriler, ilk yarı için kısa skeçler ve şiir arasında geçiş yaparak zarif bir şekilde aktı. Birkaç dakikada bir başka bir sunucu geçiyordu ve o da onlara onlar gibi bakmaktan kendini alamıyordu. Ne kadar yüz görürse görsün, hiçbiri aradığıyla eşleşmedi. Ara gelip geçtiğinde bile, hala hiçbir şey yoktu ve arkalarda bir yerden yardım istenmiş olması gerektiğini kabul etti, ancak hayal edemediğini yaptı.
Aradan sonra tekrar yerine oturduğunda programına göz attı. “Perde 2: P!nk’te Bir Gece.” Programın geri kalanındaki tüm performanslar, sanatçının şarkılarına dayanıyordu. İlk kız, Raise Your Glass’ın neşeli başlangıcı için sahneye çıktı. Koro başlayana kadar sahnede başka birinin olduğunu fark etmedi. Tamamen siyah giyinmiş bir kız, yüzünü gözlerinin etrafındaki bir bant kapatmıştı. Diğeri şarkı söylerken arka planda dans etti, koreografisi harika olan ve yalnızca koro sırasında gelen adımların ardından tekrar karanlığa gömüldü ve bir kez daha tamamen görünmez oldu. Sahnenin arkasındaki ekrana yansıtılan uygun görüntüler eşliğinde daha fazla şarkı geçtikçe, kızın her zaman dans ederek ama asla dikkat çekmeden tekrar ortaya çıkmasını izledi. Hala,
Programa tekrar baktığında, onun sadece “özel konuk” olarak işaretlendiğini ve başka bir şey olmadığını gördü. Programın son bölümü geldi ve kız sahnenin ortasında tek başına durdu. “Sorun” hoparlörlerden pompalanmaya başladı. Elini siyah gömleğinin eteğine koydu, keskin bir şekilde yukarı çekti ve tek bir hareketle yırttı, kıvrımlarını sıkıca saran gri pamuklu atleti ortaya çıkardı, düz bir karın ve mükemmel bir şekilde kavisli göğsü, onun sahip olmadığı iki şeyi vurguladı. En azından önceki kıyafetlerinden fark edilmedi. Kolları ve omuzları açıktaydı ve ritme göre hareket etmeye başladığında, güzel ton fazlasıyla barizdi.
Aynı hızla yırtmaçlı pantolonu çıkardı, bir kenara fırlattı ve kot şortla kömür rengi Converse’i ortaya çıkardı. İnanılmaz bir tempoda dans etti, Jasen’in yapabileceğini hayal bile edemeyeceği hareketler gösterdi. Hip-hop adımları, bükülme, dönme, zıplama. Her hareketinde dudaklarında geniş bir gülümseme kaldı, ancak bu, sanatçıların her zaman taktığı o zorlama gülümseme hissine sahip değildi. Yüzünde saf bir sevinç vardı. Jasen kalbinin çarptığını hissetti.
Boynunu ve göğsünü hafif bir ter tabakası kaplamaya başladı, ama biraz yorgun olsa bile bunu göstermiyordu. Bacakları büyüleyici bir şekilde kaslı ve sıkıydı, dönerken gözlerini dar kısa şortunun eteğine ve başka bir mükemmel kıvrıma yönlendiriyordu. Kalabalık, şarkı boyunca ona tezahürat yaptı ve atmosferi bir rock konseri havasıyla parlattı.
Tekrarlanan şarkı sözlerinin son seti başladı ve kız hiçbir uyarıda bulunmadan bandanayı yüzünden çekip saçlarını yüzüne savuracak şekilde bir kenara fırlattı. Saçları omuzlarının üzerinden geriye doğru gevşemeden ve yüzü açığa çıkmadan önce mükemmel bir ekstra gerilim saniyesi sağladı. Sanki onu tanıyorlarmış, onu beklemişler ve sevmişler gibi, kalabalık kendinden geçmiş bir alkışa boğuldu. Hatta birkaçı ıslık çalıp bağırarak ayağa kalktı. Jasen, çenesi gevşek bir halde sahnedeki kıza bakmakla yetindi. Gözünü kırpmaya cesaret edemedi. Kairi olamazdı. Yüzlerce insanın önünde sahnede ustalıkla dans eden inanılmaz kıvrımlara sahip kızın Kairi olması mümkün değildi. Vücudunu kaplayan kasları ve tonu nasıl fark etmemişti? O kıvrımları nasıl fark etmemişti?
Daha ilk şarkı tam olarak bitmeden diğerine geçti. “Bu Partiyi Başlatın”. “So What” şarkısının yarısından biraz fazlası devraldı ve yeni tempoya ve stile kusursuz bir şekilde geçiş yaptı. Jasen hâlâ gözünü kırpmak istemiyor gibiydi. Gözleri, dizlerinin bükülmesinden başının eğimine kadar vücudunun her hareketini, hatta derisinden aşağı akan ter damlalarının izini takip etti. Ne olursa olsun, bakışları hep onun gülümsemesinde bitiyordu. Bir oyuncunun yaptığı işten zevk almasının performansı izlemeyi daha iyi hale getirdiğini söylediğinde onun ne demek istediğini anında anladı. Daha sonra “Sober” a gitti ve ardından yarı yolda “U + UR Hand” geldi.
Vücudundaki her kası kontrol altında tutuyordu, onları izole ediyordu, böylece her seferinde sadece bir parçası hareket ediyormuş gibi görünüyordu. Hareketlerinin tonu şarkı kadar hızlı değişti. Gurur duymak. asi. tasasız. Baştan çıkarıcı. “Bad Influence” başladı ve kalçalarını sallayarak izleyenlere geri döndü, ellerini saçlarının arasından geçirdi ve tüm doğru şekillerde eğildi. Sanki aynı anda tüm seyircilere özel bir kucak dansı yapıyor gibiydi. Göz kırptı ve öpücükler gönderdi, asla aşırıya kaçmadı. Onda şimdiye kadar gördüğü utangaç ve ürkek her şey gitmişti. Ateşli ve alıngandı. Seksi.
Yüreği güm güm atmaya başlayan Jasen, başka bir nedeni olmasa da aklını biraz dinlendirmek için gözlerini tekrar programına indirdi. “Özel Konuk: Kadınların Birçok Yönünü Somutlaştırmak”. Yaptığı tam olarak buydu. Jasen’in kalbi göğsünde güm güm atıyordu; hafif hissetti.
Derin bir nefes alarak, tam müzik azalmaya başladığında sahneye baktı. Mavi ve yeşil ışıklar yanlardan aydınlatıyordu ama orada aydınlatacak hiçbir şey ve kimse yoktu. Gözleri hızla ileri geri fırladı, umutsuzca onu tekrar görmek istiyordu. Bir sonraki şarkı öncekilerden çok daha yavaş başladı. “Havadaki Parıltı”. Sahneye geri kaydı, gerçekten sadece birkaç saniyeliğine gitmişti. Yüzündeki ve boynundaki ter temizlendi. Converse ve çorapları gitmişti; zarafetle adım atarken sadece çıplak ayakları siyah tahtaya düştü.
Tüm bu değişiklikler, hem Jasen’in hem de odadaki herkesin gözünün önünde olan değişiklik için arka planda önemli bir önem taşıyordu. Kısa kolsuz bluzun ve şortun yerini neredeyse yere kadar uzanan koyu pembe bir elbise aldı. Zarif olmaktan hiç çekinmiyordu ve ağırlığını bir ayağının ucuna kadar kaldırıp yavaş yavaş dönmeye başladığında daha da zarif oluyordu. Şaşırtıcı derecede dengeli.
Hiç bir sevgiliyi sadece ellerinle besledin mi? Sözler hoparlörlerden kalabalığa doğru yüzdü.
Gözlerini kapattın ve güvendin, sadece güvendin mi? Onu izlerken kimse ses çıkarmaya cesaret edemedi. Kollarda ve bacaklarda tüylerim diken diken oldu. Jasen’in üstü örtülmüştü. Nasıl nefes alacağını unutmuştu.
Hiç sim dolu bir yumruğu havaya fırlattınız mı?
Hiç korkunun yüzüne bakıp ‘Umurumda değil’ dediniz mi? Gülümsemesi dudaklarından silinmişti. Geriye tutku kaldı.
Normal insan vücudunun anlayamadığı şekillerde esnedi ve eğildi. Parmak uçları yere değene kadar kendini geriye doğru yasladı. Dizini göğsüne bastırana kadar bacağını kaldırdı ve kendini mükemmel bir şekilde düz tuttu. Tek başına dengesi inanılmayacak kadar fazlaydı. Herkes nefesini tuttu. Sunucular bile omuzlarında tepsiler durmuş ve sahneye doğru bakıyorlardı.
İlk koro geldi, ardından ikinci mısra geldi. Koronun başka bir versiyonu. Tempo çok hafif arttı ve hareketleri hala zarif bir şekilde akarak onu takip etti. Bir dizi “la” başladı ve ağırlığını hızla her yere verdi, ama amaçsızca değil. Birbiri ardına iki yüksek sesli akor dışarı pompalandı ve her birine birer ayak bastı.
Tüm hareket durdu.
“Bahçede oturuyorsunuz” Ses artık hoparlörlerden gelmiyordu.
“Kahvemi sımsıkı tutuyorum,” Odanın içinde çınlayan ses yapay bir şekilde büyütülmemişti ama kristal berraklığındaydı.
“Bana tatlım deme” Her şeye rağmen şarkı söylerken Kairi’nin sesinde en ufak bir titreme yoktu. Odanın her santimini doldurdu. Çok güzel bir sesti. Kusursuzluğa olabildiğince yakın.
“Bana şekerim dedin” Elleri göğsüne kalktı ve notaların aşağı doğru hareketini takip ederek ritmik bir şekilde aşağı indi. Jasen’in kalbi normal temposundan sadece biraz daha hızlı atıyordu ama kalp atışının son derece farkındaydı.
Bedeni yere vardığında şarkı söylemesi bitti ve Pink’inkiler bir kez daha hoparlörlerden geldi.
Hiç sonsuz bir gece diledin mi?
Ayı ve yıldızları kementleyip o ipi sıkıca mı çekti?
Hiç nefesinizi tuttunuz mu ve kendinize bu geceden daha iyi olacak mı diye sordunuz mu?
Bu akşamDüşünceleri onunla geçirdiği geceye, onu kalabalığın arasından nasıl seçtiğine gitti ve düşünceleri onu bırakmayı reddetti. Ona verdiği gülümseme, hizmet ettiği müşterilere verdiği gülümsemeden ne kadar farklıydı. Ona yardım etmek için duyduğu çaresiz arzu. Çizgi romanlardan anladığını açıklarken sesindeki keyif. Video oyunları oynarken çınlayan kahkahası. Vücudunun ağırlığını, teninin yumuşaklığını hâlâ hissedebiliyordu. Onu tekrar gördüğünde nasıl hissettiğini düşündü… rahatlama, kafa karışıklığı, neşe.
Şarkı bitmişti ama seyirci tezahürat yapmadı, hâlâ izlemekten başka bir şey yapamayacak kadar mutluydu. Programda “Aralık Zorbalık Olayları Önizlemesi: Güçlü Kalın” olarak adlandırılan son bir melodi başladığında Kairi geri çekildi. Göğsü ağır bir şekilde yükselip alçaldı. “Bir iki kez yanlış dönüş yaptım. Çıkış yolumu kan ve ateşle kazdım. Kötü kararlar, sorun değil. Aptal hayatıma hoş geldin.
” gecenin sanatçıları, yine kendi kostüm ve kıyafetleriyle sahneye çıktı. Az sayıda diğer kız katıldı, sesleri bir sonraki şarkı sözleriyle birlikte yükseldi.
Kötü muamele görmüş, yanlış yerleştirilmiş, yanlış anlaşılmış
Bayan ‘Olamaz, her şey yolunda’
Beni yavaşlatmadı.
Yanılmış, hep ikinci bir tahmin
Küçümsenmiş, bak hala ortalıktayım
Toplu bir nefesle, sahnedeki her kadın birlikte şarkı söyledi. Kendini durduramayan Kairi ritme ayak uydurdu. Güzel, güzel lütfen, sakın kendini mükemmelden daha az
hissetme
“Sen benim için mükemmelsin.”
Aynı model devam etti, diğer kadınlar katmanlar halinde katılana kadar Kairi tek başına şarkı söyledi. Şarkı devam ederken, Jasen bir kez daha odaya bakmak için gözlerini sahneden ayırdı. Çevresindeki birçok kişinin gözünde yaşlar birikiyordu. Gözleri acısa da, Kairi’nin her kelimesinden ve hareketinden yayılan inkar edilemez tutkunun cazibesine kapılarak kendini tuttu. Kairi’nin tutkusu ve diğer herkesin gözyaşlarına atfettiği her kelimeye ne kadar açık bir şekilde kalbini döktüğü buydu. Kendi vücudu karıncalanan tüyleri diken dikenlerle kaplıydı.
Sesinin mükemmelliğine, kendini gösterdiği andan itibaren kalabalığın kendisine çekilmesine rağmen ilgi talep etmiyordu. Kendini sahnedeki diğer kadınlardan daha önemli göstermedi. Kairi, kendi sesinin diğerleri tarafından geçilmesine izin verdi, ancak ölçülü tonu aralarında şüphe götürmezdi. Jasen, onun içinde tahmin edebileceğinden daha fazla kaybolmuştu. Onun dışında farkında olduğu tek şey, göğsündeki sürekli gümbürtü oldu ve o bile çok arka planda kaldı.
Salınımı diğerleri arasında genişledi, koro ikinci kez geldiğinde herkes hareket etti. Rap kısmı geldi, ilerledikçe farklı kadınlar arasında dalgalanan çizgiler.
Bütün dünya korkuyor, ben de korkuyu yutuyorum
İçmem gereken tek şey buz gibi bir bira
Sırada çok havalı ve deniyoruz, deniyoruz, ama çok fazla deniyoruz
ve bu benim zamanımı boşa harcıyor.
Eleştirmenleri aramayı bıraktım, çünkü her yerdeler
Kot pantolonumu beğenmiyorlar, saçımı almıyorlar
Kendimizi değiştiriyoruz ve bunu her zaman yapıyoruz
Neden bunu yapıyoruz, neden bunu yapıyorum
Duraklama oldu en küçüğü herkesin tahmin ettiğinden daha uzundu ama ifadesi bunun neden böyle olduğunu tam olarak gösteriyordu. Sözler sanki kendisine aitmiş gibi, içinde derinlerden söylenmiş gibi çıktı. “Neden bunu yapıyorum?” Seslenmeden önce bir an saf sessizlik, tüm odayı güçlü ve sarsılmaz sesiyle doldurdu. “Evet! Ben güzelim, oldukça güzelim”
Güzel, güzel lütfen, asla, asla
mükemmelden daha az olduğunu hissetme
Güzel, güzel lütfen, eğer bir gün kendini bir
hiç gibi hissedersen, benim için mükemmelsin
“Sen mükemmelsin, mükemmelsin”
Güzel, güzel lütfen, hiç ama hiç
kendin gibi hissetme Mükemmelden daha az.
Güzel, güzel lütfen, eğer kendini bir hiç gibi hissedersen
, benim için mükemmelsin.
Jasen, pembe elbiseli kızın gözlerinin içine baktı, onu görebilmeyi diledi, ama göremediği için mutluydu. Etrafındaki insanlar ayağa kalkıp kadın grubunu alkışladı. Herkesten çok Kairi’yi alkışladıklarını tahmin etti. Sahnedeki diğerleri onu öne doğru ittiler ama o, çabalarına başını sallayarak onlarla aynı çizgide kaldı. Alkışlar azalmaya başladığında, sahne arkasına koşan ilk kişi o oldu.
“Dışarı çıkıp bazı insanlara merhaba demelisin. Her zaman seni bekliyorlar ama sen öylece ortadan kayboluyorsun.” Kairi’ye en yakın olan genç kız ona umut dolu gözlerle baktı.
“Şehre giden son otobüs çok hızlı kalkıyor. Onu kaçırırsam o zaman tüm yolu yürümek zorunda kalacağım, bu yüzden etrafta dolanmak pek bir seçenek değil. Üzgünüm.” Sesi içten ve nazikti.
“Ailem seni geri bırakacak. Onlar da seninle tanışmak istiyorlar.”
“Belki bir dahaki sefere, tamam mı?” Soyunma odasına gitmek için diğerlerinden ayrılmadan önce kızın saçlarını karıştırdı ve ona bir gülümseme verdi. Her zaman olduğu gibi, hızla üstünü değiştirip büyük beden eşofmanlarını ve spor ayakkabılarını giydi. Ellerini son bir kez elbisenin ipeksi kumaşında gezdirdi.
Hafif bir yükseliş hâlâ içinden geçiyordu. Dans etmek onun en derin sırrıydı, neredeyse suçlu bir zevkti. Kitap çantasını omzunun üzerinden atarak elbiseyi bir dolabın köşesine astı ve arka koridora doğru yürümeye başladı. Gerçek şu ki, muhtemelen son otobüsü çoktan kaçırmıştı. Koridorun sonuna vardığında, serin gece havasına açılan bir kapıyı itti.
“Bilseydim sana çiçek getirirdim.” Ses onu şaşırttı ve hızla topuklarının üzerinde dönmesine neden oldu. Jasen arka duvara yaslanmış, doğrudan ona bakıyordu. İfadesi rahat ama düşünceli ve suçlama içermiyordu.
“Burada ne yapıyorsun?”
“Bu gece bir arkadaşımın yardım ettiği bir gösteri olduğunu duydum. Gelip kontrol edeyim dedim.” Kairi nasıl tepki vereceğinden emin olamayarak sadece başını sallayabildi. Tanıdığı birinin onu sahnede izlediği düşüncesiyle içini bir utanç kapladı. Düşünceleri uyarı vermeden başka yerlere gitti. “Arkadaş” kelimesine seyahat ettiler. Bunu gelişigüzel mi kullanmıştı, sırf basit olsun diye birinin başka birini arkadaş olarak tanıtması gibi? Onu gerçekten arkadaşı olarak mı görüyordu? Gerçekten hiçbir şey ifade etmiyor muydu? “…yapıyor musun?”
Gözleri keskin bir şekilde ona kaydı. “Ne?” Adamın söylediklerini tamamen duymazdan gelmesi onu daha da fazla utandırmıştı.
Yüzüne nazik bir gülümseme yayıldı. “Sana bir soru sormak istiyorum ama buna kızmanı istemiyorum.” Kairi yine sadece başını salladı. Sanki onun gücenebileceğini ne kadar derinden bildiğine dair daha fazla kanıt veriyormuş gibi, gözlerini ondan kaçırdı. Kelimelerin ağzından mükemmel bir şekilde çıkması gerekiyordu ve bunları derin bir iç çekişle söyledi. “Neden bunu yaptın?”
Bu sorunun onu nasıl gücendirebileceğini anlayamadığı için şaşırmıştı. “Ne? Dans mı?”
“Hayır hayır.” Başını iki yana sallayarak belirsiz bir iç çekiş daha verdi. ” Bunu neden yaptığını anlayabiliyorum. Vücudunun tek bir hareketinde, bütün bir gösteriye katmayı umabileceğimden daha fazla tutku vardı.” İltifat karşısında rahatsız bir şekilde kıpırdanırken yüzü ısındı. “Demek istediğim… benim yapmaya çalıştığım şey… “Neden benimle yattın?
” Bunu bana mı?”
“Bilmem gerek.”
“Ne yani, daha önce hiç tek gecelik ilişki yaşamadın mı?” Sözleri şaka olsun diye ağzından çıkarmaya çalıştı ama rahatsızlık barizdi. Tüm savunma duvarları içerideydi. yükselmişti.
“Ya sende ne var?” Sözler kızgın olmaktan çok umutsuzdu. “Buna inanmıyorum. Sebepsiz yere biriyle yatacak bir kız olduğuna inanmıyorum. Umursamamayı başarabileceğine inanmıyorum. Ve buna da inanmıyorum. çoğu erkek sadece sevişmek istediklerinde bir kızla çizgi roman tartışır ve saatlerce video oyunları oynar.”
Sanki bir cevap ya da bir kaçış bulmaya çalışıyormuş gibi gözleri ileri geri kaydı. “Ertesi sabah gittin, yani belli ki…”
Başını sallıyordu. “Ben öylece gitmedim, seni de terk ettim…”
Daha fazla devam edemeden sözünü kesti. “Bak oldu, aylar önceydi. Neden bunun hakkında konuşmak zorundayız? Bunu sana neden şimdi açıklamam gerekiyor?” Gözlerinden hüsrana uğramış yaşlar akmakla tehdit etti ama o onları inkar etti.
“Bilmeye hakkım olmadığını mı düşünüyorsun?”
Tamamen doğruydu. Bilmeye hakkı vardı, bu da onu ona söylemek zorunda hissettiriyordu, ama o bunu yapamayacağını anladı. Ağzı açıldı, sonra kapandı. Yine de Jasen onu zorlamadı. Bir an için yere baktı, serin hava saçlarının arasından ve yüzüne çarptı. “Kairi, üzgünüm. Böyle sormamalıydım. Yemin ederim, geceni mahvetmeye falan çalışmıyordum. Orada gerçekten harikaydın ve seni tebrik etmem gerekirdi…”
“Yapıyorsun,” dedi sonunda, gözlerinin içine bakarak ve sözlerini durdurarak. “Bilmeye hakkın var ama… Bunu bir ara sokakta dururken açıklamak istemiyorum.”
Yüzünde nazik bir ifadeyle başını sallaması onu şaşırtmıştı. “Haklısın. Seni eve bırakmama izin ver ve bana hiçbir şey söylemeni istemeyeceğime söz veriyorum. Bir cevap istiyorum, ama sadece hazır olduğunda.” Alt dudağının içini kemirirken gözleri yerdeydi. Ne olursa olsun, başını salladı.
“Bir soru daha, sadece basit bir evet ya da hayır. Bunu yapabileceğini bilen var mı?”
“İnsanlarla yattın mı?”
Başını sallayarak gülümsemeden edemedi. “Dans.”
“Hayır. Sadece sen, sanırım. Bir keresinde burada bir etkinlikte askere yardım ediyordum ve içeriyi en son temizleyen bendim. Etrafta kimsenin olmadığını düşündüm, bu yüzden sahneye çıkmayı denedim. Etkinlik koordinatörlerinden biri beni gördü ve bir sonraki yardımlarına yardım edersem beni şikayet etmeyeceğini söyledi. Bu uzun zaman önceydi. Arada bir başka bir telefon alıyorum ve yardım edip edemeyeceğimi soruyorlar. Burada çalışan insanların çoğu yapmıyor Adımı bile biliyor.”
“Ve bu senin hoşuna gidiyor mu?” Anlamak için başını sallamadan önce ihtiyacı olan tek cevap, onun dudaklarına gelen utangaç gülümsemeydi. “Hadi gel. Seni eve götürüp soğuktan kurtaracağım.”