Ona göre insanlar hiçbir şey gözetilmeksizin sevilmeyi hak ederler.
Kavgaya, kin ve öfkeye asla yer yoktur.
Anadolu'nun derinliklerinden yayılan ışığın; sevgiyi ve aşkı harmanlama öyküsüdür Yunus Emre.
Hacı Bektaş-ı Veli'nin verdiği nefesi kabul etmeyen Anadolu köylüsü Yunus, buğday ile avunur. Kısa sürede yaşadığı pişmanlık Yunus'u zamansız bir ilahi aşk arayışına sürükler.
Artık ne buğday vardır ne de Yunus.
Aşkı arama yolunda Yunus tüm sevdiklerini feda ederken dünyevi aşkla bağlandığı Balım Kızı da görmezden gelir. Yunus, Anadolu'nun tüm erenlerini ilahi aşkı arama yolunda ziyaret eder, gerçek sevgiyi ve aşkı bulmaya çalışır.
Aradığının kendi içinde saklı olduğunu bilemeden…
Yunus Emre, İmadeddin Seyyid Nesimi, Karacaoğlan, Mevlana Celaleddin Rumi, Fuzuli, Pir Sultan Abdal...
Onlar erken hümanizmin temsiliyetini yapan felsefi ve edebi değerini uzun yıllar anlamadığımız, bırakın dünya hümanist edebiyatını, Anadolu’ya yayılan sevgi ve hoşgörünün temel kökleri.
Günümüzde insan sevgisine uzak olanlar hümanizmi umutsuzluk sanıyorlar. Özgürlük dediğimizde de çok kötü bir söz söylemişiz gibi tepki gösteriyorlar.
İnsanların bir kısmı kendi aile, aşiret, kabile, ulus, din, cinsiyet ya da sınıf çıkarlarını insanlığın çıkarlarından üstün tuttuğu için tümel bir insanlık ütopyasına ulaşılamıyor ve sürekli insanlık kırımları yaşanıyor. Herkes kendi grupsal aidiyetinin çıkarlarını tek doğru sandığı için diğerleri üstünde toplum mühendisliğine kalkışıyor.
Auswitch'te, Sibirya toplama kamplarında, Orta Çağ engizisyonunda, Kerbela'da, dünya savaşlarında, Hutu ve Tutsi kabile savaşında, Bosna Savaşı’nda, Seyyid İmameddin Nesimi'nin derisinin yüzülmesinde, Nazım Hikmet'in hain ilan edilmesinde, Nefi'nin boğdurulmasında, Galile'nin dünya dönüyor dediği için yargılanmasında ve sayamadığım binlerce örnekte insanın ve insanlığın ödediği bedel insancılığın (Hümanizmin) da ödediği bedel oldu.
Çünkü hümanizm; insana karşı olan, kendi grup çıkarları için, insanlığı ihmal ve imha eden her türlü sınıf, birey, iktidar ve uygulamaya karşıydı.
Oysaki hümanizme sahip çıkılmıyorsa, hümanizm; kuşku, kaygı ve korku ile karşılanıyorsa o toplumun hali vahim demektir.
İnsan, hangi siyasi görüşe sahip olursa olsun, insan sevgisini küçümseyip, o sevgiye yabancılaşıyorsa insan olmayana dönüşüyor demektir.
Hemen her siyasal görüşten insanın ve eğlence endüstrisi toplumunun afyonladığı politik politikanın dışında olan kişiliklerin; militarizm, nefret ve öfkenin yalın halleri biçimini aldığı ve ağzından lavlar saçarak çatmak için ota çöpe buluta bile omuz attığı bir toplumda sevginin ve insanlığın anımsatılması, en insani politikadır.
Ne diyor Yunus Emre:
Benim burada kararım yok, ben buradan gitmeğe geldim
Bezirganem metaım çok, alana satmağa geldim
Ben gelmedim kavga için, benim işim sevi için
Dost'un evi gönüllerdir, gönüller yapmağa geldim
Dost esrüğü deliliğim, aşıklar bilir neliğim
Devşürüben ikiliğim, birliğe bitmeğe geldim
Yunus'un sevgi, kardeşlik ve barış dilinin tüm dünyaya hakim olmasını diliyorum.