Toplam açık
Hikayenin ilk bölümünde bahsettiğimiz kendi teknolojik kapasitemizin gelişmesi için yabancı gelişmeleri çekme uygulaması Çarlık Rusyası'nda bile yaygındı.
Peter Ivanovich Sekretov
Rus ordusuna kıt araçlar sağlama örneğini düşünün. Rusya İmparatorluğu'nda yılın Ağustos ayındaki 1914'inde ordunun ihtiyaçları için 700 araçlarından biraz daha fazlası vardı. Rus-Baltık Taşıma İşleri, yılda 130 otomobilden daha fazlasını üretemezken, çoğunluğu ordunun talep edemediği binek otomobilleriydi. Sonuç olarak, birkaç yıl sonra, otomotiv endüstrisi daha mükemmel bir sipariş olan, yardım için Batılı meslektaşlarıma başvurmak zorunda kaldım. Yedek otomobil şirketinin komutanı Albay Peter Ivanovich Sekretev başkanlığındaki satın alma komisyonu, İngiltere'yi Eylül ayında yeni bir ekipmanla doldurmak için 1914 Eylül ayında yola çıktı.
Zırhlı araçların yanı sıra kamyon, araba, özel ekipman almayı da planladılar. Rusya komisyonunun özel gereklilikleri arasında zırhlı bir çatı ve farklı kulelerde dönen iki makineli tüfek bulunması dikkat çekici. O günlerde ne Fransa'da ne İngiltere'de ne hazır bir formda böyle bir şey sunabilirdi ve sadece Austin Motor ile Petr Sekretev’in ekibi gerekli tasarımlı zırhlı bir arabanın geliştirilmesi konusunda hemfikirdi. Aslında, “Austins” in yalnızca 48’i Rus ordusunun şartlarına uyuyordu - Fransa’da zaten olanı satın almak gerekliydi. Açık çatı ve tek bir makineli tüfek ile sadece 40 zırhlı Rönes vardı.
Neden bu tarih Sovyet döneminin tank yapımı hakkında bir hikaye önce? Nicholas II hükümetinin ve genç Sovyet cumhuriyetinin yaklaşımlarındaki temel farkı anlamamızı sağlar. İlk durumda, asıl amaç basitçe felaketi geciken bir orduyu askeri teçhizatla doyurmaktıysa, SSCB'de ödünç almaya değecek teknolojiler ve örnekler almaya, hatta bazen doğrudan kopyalamaya çalıştılar. Ve Innokenty Khalepsky'nin misyonlarının etkinliğini karşılaştırırsak (ekibi 1929’ta SSCB için zırhlı araçlar almaya gitti. hikayenin ilk kısmı) ve Peter Sekretev, Çar’ın albayın çok “daha başarılı” olduğu ortaya çıktı - toplamda, Avrupa'da 1422 otomobilleri satın alındı. Ancak, Çarlık Rusya'sındaki otomotiv teknolojisinde Batı'nın ardındaki niteliksel ve niceliksel gecikmeyi azaltmak için hiçbir girişimde bulunulmadı.
ABD ve Avrupa'da edinilen zırhlı araçların Sovyetler Birliği'ndeki gelişme bir gıcırtıyla devam etti - yeterli nitelikli uzman ya da ilgili teknolojik ekipman yoktu. Ayrı bir sorun, ülkenin liderliğinin fabrikalardan önce çukurlaştırdığı açıkça imkansız görevlerdi. Bunun nedeni neydi? Her şeyden önce, askeri üretimi harekete geçirme ihtiyacı ile acil olarak - en gelişmiş yabancı ülkeler genç Sovyet cumhuriyetini "komünist veba" için tehlikeli bir üreme alanı olarak görüyorlardı. Ayrıca, SSCB liderliğinin iş planlarının oluşumuna özel yaklaşımı da düşürülmemelidir. Stalin bir zamanlar Voroshilov'a şunu yazmıştı:
“... açısından tanklar и havacılık endüstri henüz yeni görevlerimizle ilgili olarak kendini yeterince donatamamıştır. Hiçbir şey! Basacağız ve yardım edeceğiz - adapte olacaklar. Mesele, tanınmış endüstrileri (çoğunlukla askeri) sürekli kontrol altında tutmaktır. Programı uyarlarlar ve programı 100'de değilse% 80-90'da yürütürler. Bu yeterli değil mi? ”
Bu yaklaşımın sonucu, devlet savunma düzeninin sürekli kesintiye uğraması, yüksek üretim kusurları oranı ve ayrıca acil durum operasyon şekliydi. Doğal olarak, daha önce erişilemez olan planları yerine getirememek için, ilgili yapılar araştırıldı ve bundan sonraki sonuçlardan sorumlu olanları aradılar.
T-18
Bu bağlamda, yılın ilk yarısında Bolşevik Leningrad tesisindeki T-18 (MS-1) tankının üretiminin gelişim tarihi çok dikkat çekici olacak.
Tasarımı, bizi Birinci Dünya Savaşı dönemine atıfta bulunan Fransız Renault FC-1'in modernize edilmiş bir versiyonunun montajı için tesadüfen seçilmedi. Bundan önce, uçak motorları ve traktörler Bolşevik'te çoktan yapılmıştı, hiçbir deneyim yoktu. Özel atölyede, SSCB’de ilk özel tank üretiminin ortaya çıktığı, daha sonra adında 174 fabrikasına dönüştürülen işte K.E. Voroshilova. Bununla birlikte, tankın özel atölyesi yalnızca yılın 1929'unun sonunda yapıldı ve bundan önce, T-18 pratik olarak “diz üstü” - son derece yıpranmış emperyal zaman ekipmanı üzerine monte edilmek zorunda kaldı. 1927-1928 içinde bu geçici çözüm teknolojisini kullanarak yalnızca 23 tank üretebildiler ve gelecek mali yılda büyük bir gecikmeyle başka bir 85 araç eklediler. Yetkili makamlar bu hızdan memnun olmadılar ve tank üretiminin bir bölümünü daha önce top üretimi yapan Motovilikhinsky makine yapım tesisine devretmeye karar verildi.
Motovilikhinsky makina yapımı tesisi, Perm. 30'in başlangıcı
Ancak “tank yapımındaki az sayıdaki teknik personel” nedeniyle bu konuda mantıklı bir şey çıkmadı. Bu, yalnızca 1931 yılında, Devrim Askeri Konseyi'nin karar vermesiyle gerçekleşti:
“Motovilikha için artık tank siparişi yok.”
OGPU bunu daha önce fark etti ve hareket etmeye başladı. Sabotaj durumunda, Ana Askeri-Endüstri Müdürlüğü başkanı, devrimden önce ana genel rütbesine sahip olan Vadim Sergeyevich Mihayloviç tutuklandı. Onunla birlikte, Ekim 1929'a kadar, askeri savunma sektöründe yıkıntı yaparak ülkenin savunmasını aksatmayı amaçlayan bir karşı-devrimci örgüt kurmakla suçlanan 91 çalışanları soruşturuluyordu. V. S. Mihaylov da dahil olmak üzere soruşturma altında beş kişi vuruldu, diğerlerine farklı hapis cezası verildi. Aslında, 20’lerin sona ermesinden bu yana, genel olarak askeri sanayide ve özellikle de tank yapımında enkaza karşı mücadele, genç bir endüstrinin ortaya çıkışının ayrılmaz bir parçası haline geldi. Ve elbette bu konu ayrı bir çalışma ve anlatım gerektiriyor.
İnçten metreye
“Yaratıcı olarak yeniden düşünülmüş” yabancı teknoloji örneklerinin üretiminde uzmanlaşmanın en ciddi sorunu inç ölçüm sisteminin metrik sisteme dönüştürülmesiydi. Birincisi, sürekli bir yarışta çok zaman harcayan uzun bir süreçti. İkincisi, anlatım doğru yapılsa bile hatalar kaldı. Tabii ki, imalat birimlerinin ve parçalarının kalitesini etkileyen, inçlerin yuvarlanması ya da aşağıya indirilmesiyle metrik birimlere dönüştürülmesi gerekiyordu. Tank üreticileri, BT serisi tankların üretimi konusunda uzmanlaşırken, başlangıçta zamandan tasarruf etmek için çizimleri santimetre ve milimetreye çevirmemeye karar verdi. Bu, büyük ölçüde, ilk T-26 serisinin yapımında ustalaşırken mühendislerin karşılaştığı ciddi sorunlardan kaynaklanıyordu. 6 tonlu “Vickers” tabanına dayanan bu makinede, genel olarak birçok zorluk vardı. İlk kopyalar, 1931 yılındaki Leningrad tesisinden geldi; hükümet ise ilk kez hemen beş yüz zırhlı araç için plan yaptı. Doğal olarak, böylesine devasa bir hacim toplamak mümkün değildi, bu yüzden bar, toplayamadıkları 300 tanklarına indirgendi. İlgili işletmeler bileşen tedarikine ayak uyduramadılar ve ilk on beş T-26 sıradan çelikten kaynaklandı - Izhora fabrikası yüksek kalitede zırh veremedi. Bir tüfek zırh delici mermi, böyle bir tankı 200 metre mesafeden deldi. Yılın 1932'inin başlangıcında, bir çekle Izhora tesisine koştuklarında zırh plakalarının sementasyonu sırasındaki reddedilme yüzdesinin% 90'e ulaştığı ortaya çıktı! Bu başarısızlık aynı zamanda optik aletlerle de oldu - o zamanın yerli endüstrisinde İngiliz manzaralarının analogları için hiçbir üretim teknolojisi yoktu. Bu nedenle, geleneksel mekanik kılavuzluk cihazları kurmaya karar verdiler. Tank motorları da yine İngilizlerden satın alınmaya zorlanan üretim zincirinde zayıf bir noktaydı. Aynı zamanda, ilk Sovyet yapımı T-26'in maliyeti İngiltere'de iki kez satın alınanların fiyatını aştı! Sonuç olarak, ilk “zırhsız” tankların tüm 15'leri, tank okulları için eğitim yardımları olarak bırakıldı ve tüm yılın 1931'unun sonuna kadar, yalnızca 120'e askeri operasyon için izin verilen 100 araçlarını birleştirmeyi başardılar. Liderliğin önde gelen kısmı geleneksel olarak tüm üretim eksikliklerinde aslanın halk düşmanlarını sabote etmesine bağlandı. Öte yandan, genel olarak tank endüstrisi ve özellikle Voroshilov Leningrad Fabrikası, ilk başta pahalı yabancı makine aletleri aldı. Çoğu zaman bu, sivil işletmelerin ekipmanı pahasına yapılır.
T-26
Ancak, hafif T-26'in de üretildiği Voroshilov tesisinin daha fazla tarihi yüksek kaliteli ürünlerle övünemez. Nisan ayında 1934, T-26 motorun karterindeki reddetme oranı% 60'e ulaştı ve vakaların yarısında pistonlar arızalıydı. 1937 yılının başında, test edilen motorların hiçbiri, askeri temsilciyi ürün almayı durdurmaya zorlayan garanti süresini (standdaki 100 saat ve tanktaki 200 saat) çalıştıramadı. Aynı yılın beş ayı boyunca, tesis, planlanan 500 araçlar yerine, tüm 17 hafif tanklarını çıkardı. Bu dönemde bir yerlerde, endüstriyel kusurların ana nedeni olarak enkazlama ifadesinin tesisin dokümantasyonundan kaybolmaya başlaması dikkat çekicidir. Ancak, sorunlar devam etti ve mümkün olan en kısa sürede çözülmesi gerekiyordu.
Devam edecek ...