Otostop maceramızla, bitmek bilmeyen Arjantin çölleriyle, geyikler, deve kuşları, kuzularıyla, El Bolson’dan iki günde 1400km yol yaparak El Chalten’e ulaştık. Günlük güneşlik bir hava ve tüm görkemiyle şehrin koruyucusu hissi veren Fitz Roy.
Arjantin’in en güzel yanlarından birisi Turizm ofislerinin şehrin tüm konaklama merkezleriyle görüşerek size hepsinin fiyatını hatta müsaitlik durumunu söylemesi. Bu yüzden ilk iş turizm ofisine gittik. Uygun fiyatlı 3-4 hostel seçip, gidip konuştuk. İçimize en sineni Del Lago Hostel oldu, orada kaldık. Günlük kişi başı 200 ARS. El Chalten’e ilk geldiğimiz gün günlük güneşlikti. Geç geldiğimiz için yemek yiyip, dinlendik. Ertesi gün planımız Fitz Roy’a gitmekti ama sabah erken uyanamayınca iptal oldu. Biz de yakında bulunan Chorillo del Salto şelalesine gittik. Yürüyerek yaklaşık 1-1.5 saatte gidilen bu şelaleden gayet berrak bir su akıyor. Debisi de yüksek. Biraz dinlenip, akan tertemiz sudan içtik.
Daha sonra hostele dönüp, gün batımından yaklaşık 2 saat önce Mirador de los Condores’e gitmek üzere tekrar hostelden ayrıldık. Buraya da yaklaşık bir saatte çıkılıyor. Hava açık olduğu için, muhteşem Fitz Roy manzarasının ve Fitz Roy’un ardından batan güneşin tadını çıkarttık. Arjantin’in müthiş etlerinden yemeden olmaz. Ancak Patagonya çok pahalı olduğu için kasaptan et alıp, hostelde akşam yemeğini angus biftek ile yaptık. Yanında da muhteşem malbec üzümünden yapılmış bir Arjantin şarabı. İki kişi bu şekilde 35 TL civarına çok güzel yemek yedik. Aynısını sanırım Nusret 350TL’den satıyordur. Lezzeti de Patagonya’dakine yaklaşamaz.
Ertesi gün 6:30’da kalkıp, 7’ye doğru hostelden çıktık. Fitz Roy için yürümeye başladık. Yol o kadar güzel ki, İşin ucunda Fitz Roy olmasa da gidilir. İlk durağımız Laguna Capri oldu. Çadırla ücretsiz kamp kurabileceğiniz bir yer. Göl kenarı. Fitz Roy’un göle yansımasıysa paha piçilmez. Zaten çadırlı olan gezginler genelde burayı bir kaç günde geziyorlar. Çadırsız olanlarsa bizim gibi Capri gölü kenarında çadır keyfi yapanlara bakıp, iç geçiriyor.
Capri gölünü geçince muhteşem bir gök kuşağı bizi karşılıyor. Zaten yolda o kadar güzel manzaralarla karşılaşıyorsunuz ki bazen Fitz Roy’a gittiğinizi unutuyorsunuz.
Rio Blanco nehrini geçince daha önce başka gezginlerden gördüğümüz Piedra Blanca buzullarına gitmek için sağa dönüyoruz. Parkta Piedra Blanca için sadece uzaktan görebileceğiniz bir gözlem noktasının tabelası var. Ancak asıl güzel olan ise gölün kenarına gidip muhteşem buzulu yakından görmek. Yol çok net belli değil ancak yine Maps.me devreye giriyor. Bu trekking yolu maps.me’de işaretli. Aslında nehrin kenarından dümdüz yürümeniz yeterli ancak bazı yerlerde ormanın içinden, bazen nehir kenarından yol var. Özlem yorulduğu için beni Rio Blanco kıyısında beklemeye karar verdi. Yaklaşık bir saatte gölün bulunduğu bölgeye geldim. Ancak girişteki “tehlikeli alan” tabelasını görünce biraz da korkarak “acaba neden tehlikeli” diye düşündüm. Çünkü yolda benden başka kimseyi görmedim. Tek başıma tehlikeli bir alana giriyordum ve alan neden tehlikeliydi, bilmeden ilerledim. Bir müddet sonra dev kaya parçalarını görünce tehlikenin sebebini anladım. Gölün çevresindeki tepeler kayalardan oluşuyordu ve bu kayalar çeşitli sebeplerle kırılarak göle giden yolu kapatmıştı. Göle sadece bu kayaların üzerinden gitmek mümkündü ve tepede hala dev kayalar vardı. Erozyon büyük tehlikeydi. Her hangi bir erozyon durumunda sağ kalma ihtimali oldukça düşük. Park yetkilileri de sanırım o yüzden burayı net olarak ziyarete açmayıp, sadece bilerek gelen maceraperestler için de “tehlikeli alan” uyarısı koymuşlardı. Dikkatli bir şekilde kayaların üzerinden yürüyüp, dev kayalara tırmanarak gölün kıyısına ulaştım. Benim gibi gelen diğer iki kişiyi görünce biraz daha rahatladım. Göl muhteşem turkuaz rengi bir su ve dev buzullar. İlk defa yakından buzul görmek de oldukça heyecanlı. Biraz fotoğraf çektikten sonra aynı yoldan geri döndüm. Toplam bir buçuk saatte gidip gelmişim. Özlem de bu arada dinlenmişti.
Fitz Roy’un en zorlu kısmı olan son 1.5 km’lik tırmanışa başladık. Ben Piedra Blanca’ya giderken açık olan hava da kapanmaya başladı. Zaten Patagonya’da havayı tahmin etmek çok zor. 15 dakikada tamamen değişebiliyor. Windguru.cz sitesi size bulut oranı, rüzgar şiddeti, yağmur ve hava sıcaklığı konusunda 5 günlük detaylı bilgi veriyor. En güvenilir kaynak bu. Ancak windguru bile yanılabiliyor. Fitz Roy’un son 1.5 km’si gerçekten zorlu. Hele bir de rüzgar ve yağmur bastırınca yürümek iyice zorlaşıyor. Ama buraya kadar gelmişken yarım bırakmak olmaz. Tepeye kadar çıkıyoruz. Rüzgar dengemizi bozacak kadar güçlü. Büyük bir kayanın arkasına saklanıp manzaranın tadını çıkarttık. Ama Fitz Roy tepelerini kaplayan sis manzaranın esas büyüleyici kısmını saklamıştı.
Geri dönüş ise ayrı bir zor ıslak ve kaygan zeminde dik yokuşu inip 10-12 km yürüyerek yeniden hostele döndük. Piedra Blanca ile birlikte toplam parkur 30km. Eğer sadece Fitz Toy’a giderseniz şehirdeki yol ile birlikte 24km. Yaklaşık 10 saatinizi ayırmanız gerekiyor. Ama dünyanın en güzel manzaralarından birine tanıklık edeceğiniz için kesinlikle değer.
Ertesi gün Özlem dinlenerek geçirmeyi tercih etti. Ben havada biraz güneş görünce Cerro Torre parkuruna gitmek için yola çıktım. El Chalten’de ilk yapılacak şey Fitz Roy, ikincisi ise Cerro Torre. Yine 10 saatlik bir yürüyüş. Fitz Roy’a göre çok çok daha kolay. Hatta 8 saatte yapmak mümkün. Yolun sonunda sizi dev bir dağ ve muhteşem bir buzul bekliyor. Bir önceki geceden yağan yağmur yürümeyi biraz zorlaştırsa da havanın güneşli olması güzel bir motivasyon kaynağı. Yolun yarısındaki bakış noktasından görünen manzara büyüleyici. Bir de arada atıştıran yağmur gök kuşağını manzaraya dahil edince, ayrı bir güzel oluyor.
Torres dağına yaklaştıkça kapanan hava yavaş yavaş yağışa dönüştü. Göl kenarına geldiğimde ise yağmur şiddetini iyice arttırmıştı. Aslında bakış noktasına gidip buzulu daha yakından görmek istiyordum ancak yağmur ve sis yüzünden zaten görünmüyordu da. Dolayısıyla göl kenarından geri dönüp, sırılsıklam şekilde hostele ulaştım. Yine de çok keyfli bir yoldu.
Üç gün geçirdiğimiz El Chalten Patagonya’da trekking’in başkenti olarak geçiyor. Bu ünü boşuna yapmadığı kesin. Bu bölgede özellikle çadır kampı yaparak bir kaç günlük trekkingler yapmak çok güzel olurdu. Hele bir de geldiğimiz ilk gün gibi hava açık olursa ne ala. Bir sonraki durağımız El Calafate. Torres dağından indikten sonra biraz dinlenip, otostopla El Calafate’ye geçtik. Normalde bu yolda çok fazla otostopçu oluyor ancak yağmur ve soğuk sanırım bunu azaltmış. Yine de bir buçuk saat beklemenin ardından duran bir pikapla El Calafate’ye gidebildik.
Bu slayt gösterisi için JavaScript gerekir.