Sürgünler, fişlemeler, işkenceler yaşamlarının yarıdan fazlası sıkıntılı günlere gebe olanlar!
Toplumlar, fertler geçmişin dikta yönetimine boynu kıldan ince olanlar!
Tüm zamanlarının en verimli çağlarında ürkek ve korkak yaşamayı yaşam biçimi haline getirenler! Açlık, sefalet bir kader gibi boynuna sarılmış emekçi toplumları!
Kaderin de kaderi vardır avunmasına bel bağlayan kitleler!
Bir karabulut gibi yoksul halkın üzerinde gezinen egemen güçlerin çığlıkları!
Tüm bu olup bitenler gerçekten ne içindi?
Tüm bu felaket senaryosunun başrol oyuncuları, sahneye konan oyunun istemeden figüranları; Ne içindi tüm bu korku, acı, sefalet…
İnsanların maddi var oluş koşullarını bilinci belirler diyor düşünürler.
Her düşünür düzenin bozukluklarını, çıkmazlarını eleştirir; asıl olan bu düzeni değiştirmek diye devam eder düşünürler.
Maddi üretim araçlarını elinde bulunduran egemen güçler aynı zaman da entelektüel fikir alt yapısını damı oluşturur?
Türkiye'nin karanlık günleri işkenceler, kitlesel tutuklamalar, kıyımlar, katliamlar ne içindi? Hangi sorunları çözmek içindi?
68 kuşağı, 78 kuşağı, sağlı sollu bu insanlar boşa mı heder oldular?
Maraş, Çorum, Sivas Katliamları neden, ne için olmuştu?
Sınıf bilinci olmayan lümpen toplumların görevi sadece ağıt yakmaktan mı ibaretti?
Yoksa tarihi bilinç seviyesi, bu olayları bu karamsarlıkları sorgulama tartışma seviyesinde mi değildi?
Tüm yaşamlarını, politik mücadelelerini ideolojiden, sınıf bilincinden yoksun yapmaya çalışan kesimlerin, egemen güçlerin o bildik tavrı mı?
Sağcı solcu olmuş, solcu sağa benzemek için dörtnala koşarken yukarıdaki az da olsa değindiğim siyah beyaz sıkıntılı günler boşa mı olmuştu?
Yine egemen güçler mi kazanacaktı? Siyasi mücadele, vekil olmak, belediye başkanı olmak, bir avuç arkadaş gurubunun mücadelesi, başarısı, her şey bunun için mi?
Yoksul emekçi sınıfı teğet geçen, geçmiş acılarını bal eylemeye çalışan, sınıf ve ideoloji lafından tiksinen, hatta bunların modası geçmiş olarak görenler, tek amaçları düzenle entegre olmak olanlar unutmayın ki yine yenileceksiniz, yine kaybolacaksınız…
İşin en acıklı yanı da yok oluşunuzun farkında bile olmayacaksınız.