Bazen hiç bitmeyecek gibi gelir. Özellikle kötü duygular… Mesela; sıkıntılarımız, dertlerimiz, kaygılarımız ve korktuklarımız… Gelecek korkusu da bunun en başında gelir bana göre... Aslında insan kendi için değil, kendinden sonra gelecekler için yani çocukları hatta onların çocukları ve diğerleri için korkar. Bu korku meselesini şuraya bağlayacağım… Sosyal medyaya bir video düştü; "Sessiz İstila.” Bu kısa film, kısa sürede büyük yankı uyandırdı. Çok izlendi ve çok konuşuldu.
Peki neden?
Çünkü insanlar videoda yaşanılanların, birgün gerçek olabileceği ihtimalinden korkuttu. Bunu ben, Türkiye'de en çok izlenen film türünün korku filmleri olmasına benzettim. İçerisinde belirsizlik olan ve tedirginlik uyandıran her konu insanların dikkatini çeker. Benimde çekti ve izledim.
Bu bir provakasyon muydu?
Yoksa gelecekteki gerçeklerin aynası mıydı?
Bilemiyoruz.
Bilemeyiz.
Ben bu tip "Hassas” konularda kesin ve ön yargılı yorumlardan yana değilim. Çünkü söz konusu kısa filmin anlattıklarına "Külliyen yalan” da diyemiyorum "Evet, 20 yıl sonra olacağı bu” da diyemiyorum. Geleceği bilemiyoruz. Bilemeyiz ama "Bilemeyiz” diye de önlem almamak, yapılabilecek en büyük hata olur.
Bu videodan bağımsız şu hatırlatmayı yapmadan edemiyorum;
Türkiye, dünyada en çok mülteciye ev sahipliği yapan ülke konumumda… Bunun getirileri ve götürüleri iyi hesaplanmalı. Ekonomiye, demografik yapıya,sosyo-kültürel yapıya, eğitime, sağlığa kısaca hayatın tüm alanlarına nasıl yansıdığı mutlaka hesap edilmeli. Bu işin 20-30 yıl sonra geri dönüşü olmayabilir.
Bu konuda Cumhurbaşkanı Erdoğan geçtiğimiz günlerde, 1 Milyon Suriyelinin kendi topraklarına dönüşü için gerekli projeyi hayata geçireceklerini söyledi. Bu, önlemlerin alınmaya başladığını gösterir ki zaten böyle olmalı.