Hindistanda Küresel Giyim Markaları için çalışan fason üretim fabrikalarının işçi pansiyonları insanlık dışı koullar taşıyor. Bu pansiyonlar yüksek duvarlı ve korunaklı yerler, dışarıya kısıtlı zamanlarda ve kendilerine eşlik eden bekjçi ya da gardiyanla çıklabiliyorlar. Bu pansiyonlar küresel markalara üretim yapan fabrikasyon atelye sahiplerined en zorlu koşullarda bile uzun vardiya saatleri içinde her an çalışmaya hazır bir işçi ordusu sağlıyor. Zorla çalıştırma ve kölelik koşullarıı pansiyonların olağan gerçeği konumunda.
18 yaşındaki Kavitha, Hindistan’ın güneyindeki Tamil Nadu eyaletindeki bir giyim fabrikasında geçimini sağlıyor. Birçok meslektaşı gibi o da fabrika tarafından sağlanan konaklama biriminde yaşıyor, loş bir pansiyon odasını diğer 16 kadınla paylaştığı yer.
Bu pansiyonlardaki odalarda ev konforu çok az – vantilatör veya klima yok – ve kadınlar yerdeki basit paspaslarda uyuyorlar. Hayat, Kavitha’nın ayda yaklaşık 60 sterline haftada altı gün, günde sekiz saat, saatte 80 tişört diktiği fabrikadaki iş çevresinde dönüyor.
Hostele geri döndüğünüzde, Kavitha’nın hayatı, kilitli kapılar ve sürekli korunan bir yerleşkenin yüksek duvarları ardında dünyaya kapalıdır.Fabrikaya götürülüp geri götürülmelerinin yanı sıra, kadınlar haftada bir kez birkaç saatliğine dışarı bırakılıyor – ancak her zaman gardiyanlar veya bekçiler eşlik ediyor.
Birçokları için bu bir hapishane gibi gelebilir. Ancak bu koşullar, kırsal alanlardan fabrikalarda çalışmak üzere taşınan binlerce genç, bekar, kadın işçi için günlük bir gerçektir. Gap, H&M, Hugo Boss, Next ve Tesco gibi küresel markalar için giysiler üretiyorlar.
Her An Çalışmaya Hazır İşçi Ordusu
Bu tür pansiyonlar Hindistan’da (ve başka yerlerde) her yerde bulunur hale geldi. Bunlar genellikle fabrikanın mülkiyetindedir ve fabrika tarafından işletilmektedir; yiyecek ve konaklama ödemeleri genellikle işçi ücretlerinden düşmektedir. Sakinler, en istenmeyen vardiyalar için bile – bazen uzun vadeli sözleşmelerle bağlanan – işçilerin çalışmak için sürekli hazır haldedirler ve bu her an çalışmaya hazır bir işgücü sağlar.
Bütün bunlar, işçileri yaşamları üzerinde çok az kontrol sahibi yapıyor ve bu da pansiyon sistemine yönelik yaygın eleştirilere yol açıyor. Gerçekten de, Hindistan’daki hazır giyim endüstrisi pansiyonlarının çoğunluğunun “yerleşik işçilerin serbest dolaşımını yasadışı olarak kısıtladığını” gösteren bazı kanıtlar var. Ve yakın tarihli bir rapor, “büyük ölçekli insan hakları ihlalleri” ve zorla çalıştırma uygulamalarının “çok yüksek” riski olarak tanımladı.
Ancak Bath Üniversitesi, Londra Kraliyet Holloway Üniversitesi ve Simon Fraser Üniversitesi’nden bir ekip tarafından Güney Hindistan’daki pansiyonlar üzerine yapılan araştırma, orada yaşayan kadınlardan farklı bir görüş ortaya çıkardı. Kadın çalışanların Ebeveynleri kısıtlamalardan oldukça memnun. Yurtlar hapishane gibi algılanmak yerine genç kadınların korunduğu hatta özgürleştirildiği yerler olarak görülüyor. Bir annenin bize söylediği gibi: “Onlar burada [köyde] güvende değiller, bu yüzden onları [hostele] gönderiyoruz – kızlara iyi bakacaklar.”
Yüksek güvenlikli bir pansiyon, kentsel fabrika sahiplerinin “koruması” altında çalışmak için kırsal köyleri terk eden kadınlar için güvenli bir yer olarak görülüyor. Bu kadınlar ve aileleri için algılanan bir başka fayda da, pansiyon yaşamının katı rejiminde erkeklerle tanışmak için ne kadar az fırsatları olduğu göz önüne alındığında, evlilik için köye döndüklerinde itibarlarının sorgulanmamasıdır.
Köyde de evden dışarı çıkartılmayan kızlar içinse bu pansiyonlar en azından yaşıtları ile birlikte sosyalleşebilme imkanı buldukları, birlikte eğelenebildiği bir özgürlük alanı olarak görülüyor. Ancak bu durum yoğun sömürü gerçeğini gizlemiyor. (Conversationdan özetlenerek aktarılmıştır)