Eşekten düşen karpuz ya da Türk dış politikası
Eskiden hala gazozuna maçlar vardı ama bir de ‘gazoz kapağı’ maçları vardır. Mesela okul önünde topluca öğrenciler birbirine girerek gazoz kapağı, bir taş ya da bir plastik parçayı kovalarlar, kim ne tarafta belli değildir, galeyanvari bir maçtır. Bazen esnaf dükkan önünde sıkıldığında kendiliğinden kaldırımda bir taş parçasına vurarak bir maç başlar, o vurur öteki vurur, bir kale yoktur, taraflar belli değildir.
Bu kendiliğinden bir anda başlayan herkesin tekmeleyerek itişerek katıldığı maçın en önemli özelliği, kale yoktur, taraf olan yoktur. Kargaşa maçına katılan herkes diğer herkesin içine gücünü becerisini kullanıp girerek taş parçasına sadece bir tekme atmak ister.
Tabii ki bu kalesiz topsuz tarafsız maçlara katılanlar birbirlerini tanımasalar bile hepsini birbirine bağlayan görünmez bir sosyal bağ vardır.
Irak’a sonra Libya’ya şimdi Suriye’ye hurra diye saldıranların uluslar arası bir hukuku aralarında çok ciddi ‘yasal’ işbirliği ya da kim hangi taraf ya da kim ne kadar risk alıyor ne kadar katılıyor hiç kimse bilmiyor.
Gazoz kapağı maçları tam bir ‘karambol’ maçlarıdır. Üstelik kimin kaybettiği kimin kazandığı da belli değildir. Üstelik kaybolan enerjiniz yırtılan ayakkabınız ya da kaçırdığınız müşterinin de tazmini söz konusu değildir.
Ancak gazoz kapağı maçına katılan herkesi birbirine bağlayan sosyal bağlar maç şenlik eğlence sürdürdükçe artık kendini siyasal güçte derin bağlara dönüştürür, yani sıkı arkadaşlıklar kurulur ya da yeni dostluklara kapı açılır.
Hepsini gazoz kapağı maçına çıkartan bir duygu var, ya ‘leş kapmanın’ artık ormanda yasal hale geldiği, ya kapitalist piyasanın sıkıntısı, ya hepsi kendi iç politikalarını maskelemek, ya da bu kargaşada bakalım öne kim fırlayacak güçleri sınamak.
Ancak bu gazoz kapağı maçlarından şayet çok keyif alınırsa, ikinci ve sonraki günler, artık ‘kurallar’ oluşmaya başlar, esnaftan biri kaldırımdaki gazoz kapağına bir tekme savurunca, diğeri otomatik bir refleksle kaleye geçer, bir diğeri anında lider olur ve eşleşme yapar, Ahmet sen benimle, Hasan sen karşı takım gibi. Esnaftan bazıları ise ‘yahu işin mi yok, müşterinin önünde kaldırımda olacak iş mi’ diye karşı çıkar, ama kimi, pek hevesli görünür ve öne fırlar.
II. Dünya Savaşı sonrası paylaşım yeri ve adı: Yalta Konferansı’dır, bugünlerde yaşanan adı konulmamış II. Yalta’dır ve bugün dünyayı II. Yalta’ya sürükleyen tam da bu kuralları konulmamış bu ‘gazoz kapağı’ maçıdır. Ta ki esnaftan birileri ‘bu kaldırım babanızın malı değil, benim dükkanın önünde oynayamazsın’ diye posta koyuncaya kadar.
İslamcı ideoloji tarihte ilk defa Orta-Doğu topraklarında sadece bir ideoloji değil artık ilk defa ‘devlet’ olarak ortaya çıkmıştır ve İslamcı Devlet’in gücü, enerjisi, sadakati, sözleri, eylemleri, ittifakları, ilk defa bu Orta-Doğu kaldırımında ‘sınanmaktadır’.
İslamcı devlet savaşsın savaşmasın işte bugünlerde ‘sınandıktan’ sonra ancak dünya devletleri arasında ‘ciddiye’ alınacak, artık kukla, adamımız, işbirlikçi gibi ifadelerle değil, ciddi bir müttefik olarak dünya sahnesine çıkartılacaktır.Ve İslamcı devletin gölgesine yerleştirilen Türk Ordusu’nun da ‘dize gelip gelmediği, uysallaşıp uysallaşmadığı’ bu dönemde hem batının hem dünyanın merak ettiği iyi bir deney olacaktır.
…
1) Yazıma başlamadan önce çirkin bir benzetmede bulunmak istiyorum, şehit pilotlarımıza Allah’tan rahmet dileriz. Onların aziz ruhlarına en küçük bir saygısız imamız söz konusu değildir, olamaz, olursa da dilimiz kopsun, bizimki sadece bir hatırlatma. Şöyle, meşhur deyimiyle ‘eski dönem’ olsaydı ve pilotlarımız Suriye sınırını ihlal etseydi, yandaş medyanın manşetleri muhtemelen şöyle olacaktı, Türk Ordusu içindeki Ergenekoncular Türkiye’yi savaşa sokmak için harekete geçti, diye.Sonrası yorumlar malum, bu sınır ihlalini, İsrail ya da ABD yanlısı Ergenekoncular Türkiye’yi savaşa sokmanın tezgahı olarak manşetlere taşınıp yaygaralar sürüp gidecekti, tut tutabilirsen.
Oysa şimdi hiç kimse pilotlarımızın Türkiye’yi savaşa sokmak için cemaat bağlantılı bir Amerika tezgahıyla emir-komutasız Suriye sınırını ihlal ettiğini, söylemedi. Biz de söylemiyoruz, sadece hatırlatmak istedim.
2) Aksine bütün yorumcular Türk halkının ‘savaşa karşı’ olduğunu ‘savaşmak istemediğini’ dile getiriyor ve bir çoğu Türk halkının bu ‘gelişmiş, anlayışlı, insanlıkçı’ tutumundan memnuniyetini dile getiriyor.
Şimdi sormak lazım, Türk halkının savaşa karşı bilincini inşa edenler malum yandaş medya mıdır? Tam tersine malum yandaş medya yıllardır savaş kışkırtıcılığı yaptı.
Tam tersine elinde ayağında ekranı medyası olmayan muhalif güçler kitleler gaza dolmuşa gelmesin kardeşlik bozulmasın, savaştan bize ne, düşüncesine, hepimiz hayatlarımızı riske atarak oluşturmaya çalıştık, üstelik AKP iktidarını yerle bir edecek tek şans’ın savaş olduğunu bütün muhalifler bildiği halde…
Yani bugün Türkiye’nin tek iftihar edeceği Türk halkının savaşa karşı duruşunun oluşmasında iktidar ve yandaş medyanın hiçbir olumlu inşa edici yapıcı katkısı yoktur. Tersine, yıllardır halkın algısı ve zihniyle oynayıp düşmanlık körüklediler, ancak algıları ve kanaatleri savaşa karşı oluşturmaya bir nebze katkı bu dar medya imkanlarına rağmen muhalif bizler olduk.
Yani yine bunca ‘tutuklama’dan hiç ders çıkartmadığımız ortada, çünkü yüzlerce aydın ve askerin niçin içeri tıkıldığının tek sebebi zaten daha önceki Irak işgaline karşı duruşlarıydı.
İşte akıllarınca ve tezgahlarınca ‘Ergenekoncu’ deyip hukuksuzca içeri tıktıkları insanlar ‘savaşa’ karşı, kendileri ise ileri demokrasiden yana ama savaş makinesinin tam komuta kademesindeler, şimdi sormak lazım, ülkeleri savaşa sürükleyen gerçek derin güçler kimmiş?
3) Şimdi artık savaşın kapısındayız, savaşın kapısında olmakla ‘savaş’ aynı şeydir. Yani şu anda savaşın bütün oyuncuları el ense yoklama çekiyor, güçlerini, taktiklerini, psikolojilerini hatta üslerini radarlarını ve askerlerini sahaya sürmüş durumdalar.
Bu soğuk savaş sürdükçe şüpheniz olmasın ‘bu zor günlerde milli birlik ve beraberlik’ bozulmasın endişesiyle iç politikada zaten sesini çıkartamayan muhalefetin bir daha boğdurulması, her söz her yazı her internet gazetesinin kapatılması an meselesidir, çünkü bu satırların yazarı dahil bugün yargılanmakta olan ‘darbeler’ dahil hepsi Soğuk Savaşı yaşamışlardır, soğuk savaş, milli birlik bozulmasın gerekçesiyle her kımıldayan muhalif nesnenin susturulma tarihidir.
4) Çoğu futbolcunun menajerliğini ailesi yani babası ya da kardeşleri yapar, yani kime transfer olacağı, ne kadar para alacağı, hatta banka hesapları ya ağbisinin ya da babasının üstünedir. Bu örneği şunun için verdim, Tayyip Erdoğan bey konuşurken aklıma geldi,Allah göstermesin yeniden paylaşım haritalarının düzenleneceği II. Yalta Konferansı’na babalar giderken acaba Tayyip Bey’i davet edecekler mi? Mesela Davutoğlu, anladığım kadarıyla ‘kaderler’ çizilirken olup biteni bizler gibi ‘ekrandan’ o da yabancı basından öğrenecek, nahoş el hareketlerini bırakın, gerçeğiniz artık bu.
5) Tayyip Erdoğan konuşması ardından Türk basını öyle diyor böyle diyor ama hepsi şu fikirde ortak: uçağımız düşürüldükten sonra artık mutlaka devlet olmanın gereği yerine getirilmeli, yani cevap verilmesi kaçınılmazdır. Ve bu cümleleri aynı zamanda kendi ‘dileklerini’ de ifade ediyor ve bu cümleyle ‘savaşa karşı olmanın’ artık saçmalık olduğunu da bize kabullendirmek istiyorlar.
Bu kardeşlere sorumuz basittir, bu geri dönülmez yere kadar olup bitenleri kim tırmandırdı? Olaylar ‘tırmanırken’ nerdeydiniz neler yazdınız?
Olayları ‘tırmandıran’ siyasetin gölgesi aynı zamanda sizi maaşlayan siyasi iktidar değil miydi?
Bir yazar bir sorumlu aydın, savaş makinesinin çalışmaya başlamasını sesinden tanır ve bütün birikimi hatta kendi varlığını tehlikeye atarak önüne geçmeye çalışır, yazarlık mesleği, iktidarın ısıtıcı yastığı değildir, aksine o koltukta atıp tutarlarken koltuğa çivi, diken düzenekleri yerleştirip, felaketin önüne geçmeye çalışmaktır.
Şimdi bizlere kalkmışlar artık ‘ne yapalım olan oldu’ düşüncesinin tam ortasından konuşuyorlar.Bu ‘savaşmaya mecbur’ zihni kim inşa etti?
Velhasıl savaş makinesini harıl harıl çalıştırıp Suriye sınırına hücuma geçmişler ve tam sınırda ‘tıkanıp’ kalmışlar, şu anda nefes alamıyorlar, birkaç aya varmaz sıradan insanların Türk halkının da göğüsleri atar toplar damarları gittikçe daralacak.
Kardeşlerim, savaş en dehşetli salgın hastalıktan daha hızlı bulaşır, bugün ben kesinlikle savaşa karşıyım diyenler dahi yarın memleket toprağına canlı canlı top mermilerinin düştüğünü gördükçe, kırbaç yemiş huysuz atlar gibi hücuma geçecektir, unutmayın.
6) Geçtiğimiz yıllarda Tayyip Erdoğan mikrofonda esip gürlerken Tayyip beyi kimler fişfişliyordu? O günlerde Tayyip bey’i kimler gazlıyorsa bugün Tayyip Bey’in yanında olmaları gerekmez mi? Peki Kılıçdaroğlu’nun Tayyip Bey’le görüşmesinden sonraki açıklaması nedir, ‘Türkiye yalnız bırakılıyor’.
Tayyip Bey’i merdivensiz kör kuyularda kimler bıraktı?
Hadi ülkenin bir savaş bir onur itibar kaybetmesini geçelim, başbakanımız hasta değil mi, bu yalnızlık onun hastalığını depreştirmez mi, bilinen bütün hastalıkların en büyük düşmanı yalnızlık ruh hali değil mi?
Bu ruh halinden ‘ginseng çayı’ içerek kurtulabilir miyiz?
7) Kardeşlerim, bilim adamları henüz vahşi hayvanların çığlık dilini çözebilmiş değil. Oysa vahşi hayvanların çığlıkları aynı zamanda onların ‘konuşma’ dilidir ama o dili bilemiyoruz. Ne zaman hırlar ne zaman ulurlar, anlamaya çalışıyoruz. Dillerini bilmediğimiz bu hayvanlar bizimle aynı evrende ama başka bir dünyanın gerçekliğinde yaşarlar.
Mesela bir koyuna saldıran kurt’un saldırı anındaki çığlıklarını bilebilseydik,muhtemelen şunları duyacaktık, ‘çok açım’, ‘seni yemekten başka şansım yok’ ‘kaç gündür tek bir lokma boğazımdan geçmedi’ ‘sonucu ne olursa olsun hayatta kalmak için seni yemek zorundayım’.
Ancak biz bu cümleleri duymayız, sadece vahşi çığlıklar duyarız, ve şöyle deriz: vahşi kurt masum kuzuya merhametsizce saldırdı…
İşte şimdi dış politika yazarlarının hepimize oynadığı oyun budur, bu .ötümün kenarı analistler, o bilmediğimiz çığlık dilini çözmeye çalışıp, kurt’un çok haklı gerekçeleri olduğunu, günlerdir ormanda nasıl bir yalnızlık yaşadığını, kendini korumak için başka şansı olmadığını anlatıyorlar.
Ve sonunda kurt avına doğru harekete geçince, hepimiz işte gördünüz Türkiye Büyük Meclisi’nde Tayyip Bey ‘gazabımız’ diye kükreyince ortalık alkıştan yıkıldı…
Üstelik bu alkışlar ‘ava giderken avlanmış’ genel başkanlarının bu hüzünlü içler acısı hissiyatını da kamufle etmeye yaramadı.
Artık hepimizin şişkinliği daha da sulandıran alkışlara değil daha buzlu tedaviye ihtiyacımız olduğunu en iyi bilmesi gerekenler milletvekilleri olmalıydı, tam tersine alkış alkış yine ellerini şişirdiler alkış alkış yine liderlerinin göğsünü şişirdiler, hiç şaşırmadık.
8) Dünkü konuşmasında Tayyip bey, gerekirse savaşırız anlamına gelen cümle de kurdu aynı cümle içinde savaşacak kadar deli değiliz benzeri ifadeler de yer aldı.
Gerekirse tek başına hareket ederiz de dedi aynı cümle içinde dünyayla birlikte hareket etmeliyiz de dedi.
Aynı cümle içinde hem Hitler gibi hem Mevlana gibiydi, hem kardeşiz dedi hem gazabımızdan korkun dedi.
Hani devlet aklı?
Hani devlet itibarı?
Hangi vakur hangi saygınlıkmış bu?
Bu karışık cümlelerden benim anladığım ise, denetlenemez bir şeyler var ortada, halsizleşerek sürükleniyoruz.
9) Kardeşlerim, şu ünlü Günü Yaşa (Carpe Diem) lafı aslında Türk sağ politikası tarafından altmış yıldır ‘günü kurtar’ şeklinde yorumlanmıştır. ‘Günü Kurtarmak’ sadece Türk sağının değil tüm dünyadaki sağ partilerin vazgeçilmez tek reel politik gerçeğidir.
Eski sağcı politikacılar başta Demirel az buz değil elli yıl süresince ‘günü kurtarma’nın harika örneklerini verdiler ve sonunda merkez sağ’ın içten içe yavaş yavaş bütünüyle çürümesine de vesile oldular.
Yine de sağdan hareket eden politikacılar Demirel’in ‘günü kurtarma’ politikasına asla gözlerini kapayamaz. Dünkü sağ’ın tek reçetesi tek hakikati ‘günü kurtarmak.’, sağ siyasetten bakıldığında öyle böyle değil her derde deva ağrısız sızısız risksiz muhteşem bir ‘yönetim’ tarzıdır.
Ancak Demirel benzeri sağ politikacılar çok uyanıktılar, içerde kendine oy veren kitlelere karşı ‘günü kurtaran’ popülist lafları, asla kat’a dış politikada kullanmaz, içerde kullandıkları hamasi dilden dışarıda kurnazca ustaca kaçınırlardı ve tek politik becerileri de buydu.
Her sağcı politikacı içerde aslan kesilirken dış dünyada Rusya’yı Çin’i ABD’yi görür, bir nevi ağır hamasetinin ‘nefsini eritirdi’. Ve tüm dünyalı politikacılar da sağ siyasetçilerin içerde halkına yaptığı konuşmaları ‘oy’dan ‘sandık’tan sayar bu affedilmez ağır milliyetçilik hastalıklarına bir nevi ‘toleransla’ bakardı.
Ama şimdi Tayyip bey, seçmeniyle dünyalılar’ı karıştırdı ve ikisine de aynı sert tonajda ve içine her isteyenin her anlamı yükleyeceği boş şeker çuvalları gibi konuştu.
Yüzde elli oy alıp şişen egosuyla, dünyanın çok başlıklı egoları arasında sıkışıp kaldığını, ondan beklenen tek ve net cevabı veremeyişinin çaresizliğiyle ortaya koydu.
Hiçbir diplomasi dilinin affetmeyeceği bu ‘cümle karışıklığı’, gerçek bir ‘siyasi karışıklığın’ göstergesi yani ‘siyasi tutarsızlığın…’ yani çaresizliğin ve benden duymamış olmayın, işte o meşhur çavuştan Orta Afrika liderleri gibi.
Baldırlarına saplanmış ‘kramptan’ dahi siyaset üreten işte bu oy’u alkışı bol içi boş ucuz politikacılardır. Şimdilik ta Haçlı Seferlerini durduran II. Kılıç Aslan’dan girdi söze, biraz daha yorgunluk baş göstersin, Saddam gibi elde kılıçlar parlak üniformalarla pozlar vermesine başlar.
Üstelik İslam’ın fetih günlerini sık sık hatırlatarak, içimden, birisi tutsun Topkapı Müzesi kapılarını, Davut’un Ali’nin kılıçlarını gizli bir el bugünlerde başbakanlığa taşırsa şaşırmayın.
…
10) Diplomatik dille hiçbir ilişkisi olmayan bu karışık konuşmadan bizim anladığımız, Tayyip Bey, birilerinin Türkiye’yi ‘araçsal bir güç olarak’ öne fırlattığının artık çok farkında, ama yolun da geri dönülmezinde.
Yani Türkiye’nin büyüklüğü, kendi refah ve gücü olmadığını çok iyi biliyor.
Türkiye’nin bölgede öne fırlatılan gücü kendi gücü olsaydı, Tayyip bey bu denli karma karışık değil daha net daha anlaşılır kısa cümleler kurardı.
Günde yüz kalori alıp on gramcık ekmek yiyenlerin dahi bildiği bu amansız gerçeği başbakanımız biliyordu, kafasına ancak dank etti. Şimdi seyredin gümbürtüyü, başbakanımız Suriye’yi de bırakıp onu kontrolden çıkartanlarla hesaplaşmasının gizli kod’larına da dikkatli olmalıyız.
Bakalım, dış politikasını yüzüne gözüne kasıtla bulaştıranlarla bir dizi gizli çatışmaya cesareti bulabilecek mi, en azından yalnız kalmış Saddam yalnız kalmış Kaddafi kadarcık olsun.
11) Cengiz Çandar gibiler tabii ki ‘savaşı’ kızdıracak, Irak Savaşı Irak’ın kuzeyinde bir Kürt federasyonunun sadece önünü açmadı tüm dünyaca meşrulaşmasını sağladı. Şimdi Suriye’yle bir savaş dahi değil, uzun sürecek bir soğuk savaş halinin bile bu sefer Türkiye’nin Güneydoğu’sunda aynı beklentilerle ağızlarının sularını akıtıyor, av’a gideni avlamak için. Elli yıldır Türkiye’yi kafasının içinde futbol topu gibi çevirenler işte bugünleri hazırlayarak geldiler.
12) Dış politik gözlemciler mikrofonu bize uzatmış olsalar, söyleyeceğimiz, bizim buralarda bir söz vardır, eşekten düşmüş karpuz diye, derdik.
Bunun çok kötü bir anlamı vardır işe yaramaz hale geldi paramparça oldu rezil kepaze oldu gibi, ama eğer o an eşeğin yanındaysanız şanslısınızdır.
Çünkü düşen karpuz oracıkta ziyan olmasın diye afiyetle yemeyi bekleyenler karpuzun haline bizim gibi hayıflanarak değil iştahla bakarlar.
13) Davutoğlu’na da artık, dış politika ve siyasetin diliyle asla değil, onun gerçekten anlayacağı tek dil olan, İslami literatürün diliyle konuşmalıyız.
Sayın Davutoğlu, dış politikanız ‘murdar’ oldu. Murdar olan şey yenilmez. Üstelik ‘murdar’lık dini de bir yasaktır. Ve işin kötüsü murdar halinizi dün izleyen en delirmiş ortaklarınız Suud ve Körfez ülkelerinin dahi yiyeceği artık şüphelidir…
14) Kardeşlerim Tayyip Erdoğan Bey’i savaşın kapısına kadar getiren on yılı aşkın süreci birlikte izledik, bu dönem, Tayyip Erdoğan bey’in ‘otoritesini’ kayıtsız şartsız kurduğu bir dönem oldu. Askeri, yazarları, kurumları, merkez sağı, muhalifleri yok ederek ve bütün kurumları kendine bağlayarak.
Ancak şimdi ‘otorite’nin doğal aşaması olarak ikinci devreye çoktan girdik, şimdi sadece ‘muhaliflerin’ değil bireylerin en temel haklarının dahi hiçe sayıldığı ‘totaliterizm’i idrak etmiş olmanın sevinci içindeyiz.
Otorite dediğimiz şey demokrasi ve hukuk hiçe sayılıp muhaliflerin ortadan kaldırılmasıyla kurulur, totaliterizm’in inşası ise doktrinleştirmeyle başlar, Çin ve Rus devrimlerinin tek bir ideolojiyi eğitimden sinemaya ekonomiye her şeye tek vazgeçilmez ebedi yasalar gibi işlenmeye başlanması gibi.
Türkiye çoktandır DOKTRİNLEŞTİRİLİYOR…
Dikkat edin, İslamcı ideoloji artık bir fikir düşünce değil, İslamcı düşünce iktidarda ve mecliste ve kaç zamandır İSLAMİ herkese DOKTRİNİZE ediyorlar.
Tiyatro, eğitim, heykel, kürtaj, aklınıza gelen her konu, dini otoriteler tarafından yorumlanıyor ve yandaş aydınlar onların ağzına bakarak hepimize deklare ediyorlar.
Evet, tartışılmıyor, sadece beyan ediyorlar ve beyanları vazgeçilmez yasalar gibi kabul görüyor. Yani İslam tiyatro konusunda şunu diyor dendi mi tartışma sona eriyor.
Sizlerin benim birkaç liberal aydının söyledikleri sadece üfürme, gerçek, Türkiye halkı, ekranlarda gazetelerde ‘doktrinleştirilmeye’ çoktandır başlandı.
Doktrinleştiremedikleri herkes kim olursa olsun yavaş yavaş uçurulacaktır.
Kürtaj konusunda İslamcı ulema şunu diyor dendi mi, hiç kimse karşı duramaz, duramıyor. Eğitim şudur, dendiğinde duramaz, duramıyor.
Tek bir fikrin topluma yoğun propagandayla kabul ettirilmesi sürecini dahi aştık, İslami hükümlerle ulemalar tarafından kabul görmüş fikirlerin MECLİSİMİZ’DE tartışılmadan geçirildiği döneme çoktan girdik.
İsterdim ki hiç değilse bu yoğun DOKTRİNLEŞTİRME sürecinin farkına varmış birkaç bağımsız aydınımız olabilseydi.
Kürtaj, eğitim, tiyatro, içki vs. konularda İslam’ın nasıl doktrinize edildiğine hepimiz şahit olduk. Sayın başbakanımız dünkü Selahaddin Eyyubiler, Kılıç Aslanlar’la dolu konuşmasından anladığım, tarihi de İslamcı ideoloji hızla devletimizin ve hepimizin vazgeçilmez ebedi ilkeleri olarak doktrinleştirmeye çoktan başlamış.
İslamcı ideolojinin OTORİTELEŞME dönemine sessiz kaldık. İslamcı ideolojinin TOTALİTERLEŞME dönemine kayıtsız kaldık. İslamcı ideolojinin hepimizin hayatlarını siyasetini eğitimi ve kaderini DOKTRİNLEŞTİRME sürecinde yine seyirciyiz.
Ve hala kelime aralarında demokrasi, fikir özgürlüğü, tartışma, insan hakları, evrensel haklar, laflarını geçirerek DEMOKRAT olduğunu sanan zavallı böcekler, hala bir hakları bir yasaları bir özgürlükleri varmış gibi yazıp çiziyorlar.
Sanki demokrasi insanı uyuşturan hipnotize eden bir tuhaf siyasi ilaçmış gibi, hala mutlu mutlu yazmayı sürdürüyorlar.
Otoriteleşme totaliterleşme ve doktrinleşme artık bir hastalık belirtisi değil, topyekun ülkemizi kuşattı.
Ama hala ortada yürüyüp koşan konuşan bir demokrasi varmış gibi davrananlar, işte bugünlere onların iktidara hürmet ve şükranlarıyla geldik. Hayırlı olsun.
Şimdi hepsine soralım, artık bildiğimiz inandığımız iman ettiğimiz yeri göğü yaratan Allah’ın gücü, bu savaşı durdurmaya yeter mi?
Allah’ın iman ettiğimiz gücü sonsuzdur, bir savaşı durduramaması söz konusu olamaz, o halde, bu Allah kimin Allah’ı.
Müslüman halkımızın inandığı Allah değil bu, bu İslamcı Doktrinin Allah’ı, öyle bir Allah tasavvuru ki bu, tarihteki Haçlı Seferlerini örnek gösterip bugünkü Haçlı Seferleri’ne Hermit’in eşeğiyle en önde yürüyor…
Not:(Hermit’in eşeği, İlk Haçlı seferlerini düzenleyip yola çıkan ve sonra eşeği aziz ilan edilen keşiş.)
Nihat Genç
Odatv.com