Güzel gözlü narin çıtı pıtı kızımızdı bizim o. Minicik pembe burnu güzel patileri vardı. Masumiyeti nakıştı güzelliğine. Bembeyaz yumuşacıktı tüyleri. Evimize geldiğinde minicikti. Bir isim vermek istedik ona. Benim önerim kabul gördü aile meclisimizde ve Buse dedik miniğimize. Zamanla o bize bağlandı, biz ona.Bilemezdik dünyaya bu kadar erken veda edeceğini. Gidişi pek yaman oldu. Alışamadık yokluğuna onun.
Hesapsız kitapsız sevmek sonunda acı veriyor demek ki insana. Biz Busemizi hesapsız sevmiştik. Zaten sevmemek mümkün değildi. 2017 Senesinin Şubat aynın son günü, gün battı. Busemizde batan günle veda etti bize ve bu köhne dünyaya. O gün bu gündür, hatıra atlasımızda içli; hazin bir nakış Buse. Nahifliği, masumiyeti hep yadımızda. İşitme engelliydi; ama bakışlarımızla anlaşırdık biz onunla. Üstelik ailenin bütün fertlerince sevilen bir kediydi o. Yazımın ileriki bölümlerinde ona dair anekdotlar anlatacağım. Öyle umuyorum ki onu hiç görmediğiniz hâlde, anlattıklarımdan yola çıkarak siz de seveceksiniz Buseyi.
Mamasını narin narin yerdi. Kıdım kıdım alırdı yiyeceğini ağzına. Tuvalete gittiğinde belki on kez temizlerdi patilerini. Çok temizdi, haza hanımefendiydi. Ki Hanım efendiliği tescillidir: Bir defasında tatil için bir haftalığına bir veterinere bıraktık. Dönüşte bizi çok özlediğini harekeleriyle anlatırken; oradaki bayan görevli Buse ne kadar hanımefendi bir kedi deyince çok gururlanmıştık meleğimizle. Sesi pek çıkmazdı ama çok kısık bir miyav sesiyle anlatmaya çalışırdı meramını bize. Biz de ailece bir dediğini iki etmemeye çalışırdık onun. O bizim kıymetlimizdi. Kediden daha ziyade evin en sevilen bireyi konumdaydı. Sonra ne olduysa rahatsızlandı. Biraz da para kazanma dışında bir kaygısı olmayan veterinerlerin kurbanı oldu galiba. Sabahları biz işe giderken uğurlardı bizi. Kapının önünde uzanıp debelenivermek en büyük zevkiydi. Biz de onun bu davranışından mutluluk duyardık. Akşamı iple çekerdik her gün Buseye kavuşacağımız anı. Ama şimdi o şevk ve heyecanımız yok. Çünkü artık Buse melek oldu. Bize yadigâr bıraktı güzellikleri ile hüznü. Aklımıza her geldiğinde hüznümüz ziyadeleşiyor.
Velhasıl biz Buseyi çok sevmiştik. O yüzden dokunaklı oldu gidişi. Onu hep özlüyoruz, özleyeceğiz...
Ankara,09.11.2017 İbrahim KİLİK