Bu müzenin kıymetini bilemedik
Şered Düzyatanlar yazdı...
Geçenlerde bir filmde; sokakta oynayan çocukları görünce Twitter hesabımdan sorayım dedim. "Bakın, hayatımızdan neler çıkmış" diyerek başladığım cümleyi eliyle dönme dolap çeviren amca; gazoz kapağı, kibrit kâğıdı ve leblebi tozunu örnek vererek bitirdim.
Hemen akabinde birçok takipçinin cevapları ardı ardına gelmeye başladı. Birisi çizgi roman kapaklarını cilalayıp belli bir mesafeden üzerine bozuk para atarak oyundan bahsetti. Bunu ilk kez duydum, misal; parayı kitabın üstünde durduran, kitabın sahibi oluyormuş. Biri çul oyunundan, uçlamadan bahsetmiş peşine.
Telli araba süsleyenler, Alman Kale oynayanlar, istop peşinde koşanlar, çitlembik toplayanlarda varmış. Yağlı kayış, sigara paketlerinden oyun kâğıdı, elektrik tesisat borularından fişek yapma, mahallede gezen ayıcılar, ceplerini taş ile doldurup aşağı mahalle çocukları ile savaşanlar, tornet ile kayanlar, tahta kasnağa lastikli kumaş geçirip içine bozuk para atanlar neler neler...
İnşaatlardan kum üstüne atlayanlar da başı çekti. Mermer taşıyla oynanan oyunlar, sapan ile kuş avlayanlar, bulaşık tellerini yakıp çevirenler, mantar tabancası atanlar, babun, kalaycı ve onun küreğini çevirenler diye bu liste uzadı gitti böyle.
Tabii bunlar, yokluğun hüküm sürdüğü kenar köşe mahallerinin en eğlenceli oyunları. Biletle almaya kalksan bilet başı bin lira ödesen çoğu oyundan aldığın zevki şu an o gittiğin biletli salondan alamazsın o ayrı. Fakat bir de aramızda oyuncak hafızasını tutan, dünyanın sayılı insanlarından birisi var hepiniz biliyorsunuz, Sunay Akın.
Ömrünü bu uğura adamış, maddi ve manevi olarak tüm imkânlarını kurduğu oyuncak müzesine aktarmış, gecesini gündüzüne katıp didine didine kurduğu müzeyi göğsünü gererek anlatan bu güzel adamın ne yazık ki toplum olarak kıymetini bilmiyoruz. Bakın, şaka değil! Aynı emeği Avrupa’nın bir ülkesinde adam verse ve bu adam konferans verse gider bin Euro veririz fakat birçoğumuz hâlâ kurduğu müzeyi gezmiş değiliz.
Gidip toplumun oyuncak hafızasını tutan ve bunu gelecek kuşağa aktarmak için çabalayan bu adama teşekkür etmemişiz. Onu da geçtim "Yeri nerede, acaba?" diye açıp haritadan bir kez bile bakmamışız. Hiçbir şey için geç değil, üstelik hadi bu hafta sonu imkânı olan gitsin bi dolansın. Belki çocukluğu ile karşılaşır da oturup çocukluğuna bir kahve ısmarlasın!
Efendim, yine geldik sonuna. Hepinize mutlu bir hafta sonu diliyor yine bir ateş başı hikâyesiyle huzurlarınızdan çekiliyorum.
Vasfi Ağa, bir gün hasta olup yatağa düşünce komşu eşrâfı da sırayla Vasfi Ağa'ya ziyarete gitmeye başlamış. Herkesin, birerli ikişerli geldiği günün akşamına Vasfi Ağa'nın komşusu, Ponos Amca kapıyı tıklayıp müsaade alarak eve dalmış. Hane halkını yerden selamlayıp içeri geçip hastanın kapısını açınca:
- "Hüseyin Bey, geçmiş olsun. Allah şifasını vermesin, demiş."
Ev sahibi Vasfi Ağa komşusunun dilinin sürçtüğünü anlayınca gülümseyerek:
- "Sağ ol, Ponos Ağa sağ ol! Dilindeki sana, gönlündeki bana ."
Haftaya görüşmek üzere, sevgi ve saygılarımla hoşçakalın.
Şeref Düzyatanlar
Odatv.com