Virüslere Karşı Bağışıklık Sistemi Nasıl Çalışır?
Virüsler kendiliğindene artamaz, bu sebeple bunu yapmak için konak hücrelere güvenir ve hücre içi asalak olarak adlandırılırlar. Virüsler tipik olarak koruyucu bir protein kaplaması ile çevrili bir Ribo Nükleik Asit veya DNA genomudur. Bütün bir virüs partikülüne viryon denir. En basit virionlar, genomundan ve genetik materyali nükleazlardan koruyan kapsid olarak bilinen bir protein kaplamadan oluşmaktadır. Virüsler […]
Virüsler kendiliğindene artamaz, bu sebeple bunu yapmak için konak hücrelere güvenir ve hücre içi asalak olarak adlandırılırlar. Virüsler tipik olarak koruyucu bir protein kaplaması ile çevrili bir Ribo Nükleik Asit veya DNA genomudur. Bütün bir virüs partikülüne viryon denir. En basit virionlar, genomundan ve genetik materyali nükleazlardan koruyan kapsid olarak bilinen bir protein kaplamadan oluşmaktadır.
Virüsler tipik olarak az sayıda yapısal proteini kapsidde ve replikasyonunda yer alan düzenleyici genleri kodlamanın yanı gizeme minik bir genom büyüklüğüne sahiptir. Öteki yandan, öteki virüsler, kısmen modifiye edilmiş konak hücre çeperlerinden türetilen, zarf ismi verilen ek bir kaplamaya sahiptir. Bu modifiye edilmiş membranlar genellikle glikoproteinlerden oluşan peplomer ismi verilen sivri uçlara sahiptir. Bu, hedef konakçı hücreye benzerlik sağlar, böylece glikosilasyon paterni virüsün antijenik spesifisitesini verir.
Sitotoksik Hücreler
Memeliler, muhtelif enfeksiyon cinslerini ele almak için arıtılmış bir bağışıklık sistemi geliştirmiştir. Bu, özellikle viral enfeksiyonu ve bunun arınılmasını hudutlandırmada ehemmiyetli bir role sahip olduğu adaptif bağışıklık sistemi için geçerlidir. Virüs, akdikeni hücrelere reseptörlerine bağlanarak sızdıktan sonra, virüs, proteinlerini arttırmak ve birleşimlemek için konakçının protein birleşim mekanizmasına komuta ederler.
Bu harekât sırasında konakçı hücre, yeni birleşimlenen protein fragmanlarının bazılarının spesifik peptitlere ayrılabildiği virüsün güvenlik sarihinden yararlanabilir. Yeterli bir bağlama kapasitesi varsa, bu peptit fragmanı daha sonra ana histo-uyumluluk kompleksi MHC -1’e bağlanacaktır. Bu MHC-1 kompleksleri, peptit fragmanının enfekte olmuş hücrenin yüzeyi üzerinde sunulmasına izin verir ve etkin sitotoksik T hücreleri veya CD8 + T hücreleri, spesifik peptidi ayırt edebilir ve enfekte olmuş hücrenin sitotoksik granüller tarafından apoptozunu indükleyebilir.
CD8 + hücreleri, dendritik hücreler gibi antijen sunan hücrelerin APC saf bir T hücresiyle CD4 + karşılaştığı lenf düğümlerimizde aktive edilir. Bu harekât sırasında CD4 + ve dendritik hücreler, CD8 + hücrelerinin aktivasyonu için zorunlu ko-stimülasyon sağlamaktadır. Buna karşın, virüsler son derece uyarlanabilir ve bu sebeple T hücreleri tarafından tespitin üstesinden gelebilir. Bu gibi gidişatlarda, MHC-1 molekülünün yüzeyde viral peptitler göstermesi engellenebilir.
Bu reelleştiğinde hücre, çevreleyen hücrelerin enfekte olduğunu bilmesini sağlayamaz. Neyse ki, bu olduğunda, bağışıklık sistemimiz bunu karşılama etmek için iyi ekipmanlıdır. Natürel öldürücü NK hücreler, ikinci tip bağışıklık hücresidir; klonal olarak spesifik bir reseptörü olmayan lenfositlerdir. Bu sebeple, antijene spesifik bir reseptöre sahip olmadıkları için T veya B hücrelerine benzemezler. Evvelki çalışmalar NK hücrelerini sitoliz yoluyla evvelden duyarlılaşmadan kanserli hücreleri hedeflemek ve yok etmek için belirlemiştir.
Bunu izleyen gözlemler, bu NK hücrelerinin MHC-1 kompleksini göstermeyen ur hücrelerini hedefleyebildiği beceriksiz benlik varsayımının büyümesine yol açmıştır. Kayıp benlik tahmini, NK hücresinin, MHC-1 moleküllerinin ekspresyonunu inhibe edebilen viral enfekte hücreleri yok edebileceğini öngörmektedir. Son büyümeler, NK hücrelerinin muhtelif reseptörler yoluyla aktive edildiğini ve tertip edildiğini ileri sürmüştür. Gerçeğinde, NK hücresinde viral türevli ürünleri tanımlayabilen reseptörler vardır. En yaygın viral ürün, NKp46 reseptörüne bağlanan bir influenza virüsünün hemaglutininidir.
Doğrudan viral tanımaya ek olarak NK hücreleri, NKG2 ailesi yoluyla hücresel stres sinyallerini belirlemek için alışılmadık bir yeteneğe sahiptir. NKG2D ailesi, NK hücresi aktivasyonunun kritik bir aracısıdır. İlişkili ligandlar insanlarda ULBP ve MIC, sitomegalovirüsler CMV gibi NKG2D tanımasından kaçabilecek mümkün viral mekanizmalardaki rollerini kapsamlı bir biçimde incelemiş ve vurgulamıştır.
Ayrıca bu ligand makrofajlar ve dendritik hücreler üzerinde de eksprese edilir; bu sebeple bağışıklık sisteminin karışma aracılığına aracılık etmektedir. Aktivasyonlarına ve enfeksiyon alanına işe alımlarına girdikten sonra, NK hücreleri viral olarak enfekte olmuş hücreleri öldürmek için değişik taktikler kullanabilir, bu taktikler şu biçimdedir:
• İnterferon-gama IFN-y imali: IFN-y, enfekte olmuş hücre üzerindeki tesirlerini daha az konuksever hale getirerek doğrudan uygulayabilir. Ayrıca sitotoksik T lenfositleri ve CD4 + hücrelerini de alabilir.
• Perforin ve granzimler: Perforin hücre çeperini iletken hale getirirken, granzimler hücreye girişte DNA zararı ile hücre döngüsü ilerlemesini bozabilir.
• Hücre aracılı sitoliz: NK hücreleri, enfekte olmuş hücrede bulunan vefat reseptörlerini aktive ederek ekstrinsik apoptoz yolunu aktive edebilen ligandları eksprese eder.
Antikorlar
Viral aileler arasında yaygın olan zarflı virüsler ve günümüzde bilinen en ölümcül hastalıklara neden olma potansiyeline sahiptir. Hem glikoproteinlerin hem de başak proteinlerinin ortak bir bileşenini paylaşırlar, bu da hem hücre hücresi tanıma hücresine girişe hem de antikorlar için bir hedef olan adaptif bağışıklık tepkisine maruz kalmaya izin verir. Antijenler veya başak proteinler, süratli bir biçimde replikasyona giren B-lenfositler tarafından tanınır, böylece B hücreleri olgunlaşır ve değişikleşerek tepkiyi tetikleyen antijene karşı yüksek afiniteli antikorların üretilmesine ve salgılanmasına yol açmaktadır.
İlk IgM antikoru, yüksek bir afiniteye ve viral enfeksiyona güçlü bir yabideye sahip olmak için sınıf değiştirmeye tabi yakalanır. Bununla birlikte, bu yanıt yalnızca antijenlerle hudutlu değildir. İlk enfeksiyonu takiben virüs partikülleri, daha sonra bağışıklık sistemine maruz bırakılan bileşenlerine ayrılabilir. Epitopların ve kriyotopların maruz kalması, muhtelif spesifikliklere sahip antikorların üretilmesine izin verir. Bu, bozulmamış virüsün nötralizasyonuna ve bileşenlerinin belirlenmesine izin verir.
Bağışıklık Sistemi Enfeksiyondan Nasıl Korur?
Bağışıklık sisteminin vazifeyi: hastalığa neden olan mikroorganizmalara karşı korunma yapmaktır ve emeli kişiyi sıhhatli yakalamaktır. Bağışıklık sistemi, bedeni hastalıklardan gözetmek için birlikte çalışan birçok değişik uzuv, hücre ve proteinden oluşan geniş ve karışık bir birbirine bağlı ağdır. Sıhhatli bir bağışıklık sistemi, sıhhatli dokuyu korurken, bakteriler, virüsler, asalaklar ve kanser hücreleri gibi istilacı hastalığa neden olan mikropları veya patojenleri yenebilir. Bağışıklık sisteminin nasıl çalıştığını ve bedenimizi korumaya nasıl yardımcı olabileceğimizi kavramak, COVID-19 pandemisine karşı çaba için çok ehemmiyetlidir.
Bağışıklık sisteminin iki ana bvefatı vardır.
Doğuştan gelen bağışıklık, servet alınan bağışıklık sistemidir ve doğar doğmaz faaldir. Temel olarak beden üzerindeki ve içindeki fiziksel manilerden oluşur. Bedene giren patojenlere süratle saldıran özel bağışıklık hücreleri de vardır. Doğuştan gelen bağışıklık sisteminin temel özelliği süratli tepki vermesidir, bu da iltihaplanma ve ateşe yol açabilir. Belirli bakteri veya virüs cinslerini tanımaz; geniş çapta saldırır, bu yüzden tüm patojenlerden kurtulamaz.
Bağışıklık sistemi de bir şeyler bilir, buna edinilmiş veya uyarlanabilir bağışıklık denir. Bağışıklık sistemi yeni bir mikroba ilk defa maruz kaldığında, onunla savaşmaya çalışarak tepki verir, bu da hasta olabileceği anlamına kazanç. Ancak daha sonra, bağışıklık hücreleri istilacıyı hatırlayacak ve geri dönerse onunla savaşmak için daha ekipmanlı olacaktır.
Bağışıklık Sistemi Nasıl Aktive Edilir?
Bir bağışıklık tepkisini tetikleyen her şeye antijen denir. Bir antijen, beden dışından gelen virüs, bakteri, zehirli maddeler, kimyasallar veya öteki maddeler gibi bir mikrop olabilir. Beden bir antijenle ilk defa temas ederse, mikrop ve onunla nasıl savaşılacağı hakkında balaka ambarlar. Bir antijen bedene girerse ve B hücreleri onu tanırsa hastalığı daha evvel geçirmiş veya ona karşı aşılanmış olmaktan, B hücreleri antikor üretecektir . Antikorlar bir antijene iliştirdiğinizde bir kilit düşünmek – anahtar yapılandırması, bu hamle ve işgalcileri yok etmek bağışıklık sisteminin öteki bvefatlarını sinyal yollar. Bu, insan bedeninin belirli bir hastalığa karşı bağışıklığı edinilmiş geliştirmesidir. Ancak bazı mikroplar ve virüsler çok uyumludur. Zamanla değişmenin ve bedenimize saklıca girmenin yollarını bulurlar, bu yüzden her yıl grip aşıları önerilir.
Aşılar Neden Ehemmiyetlidir?
Aşılar, bağışıklık sistemini hastalıkla savaşan antikorlar yapmaya teşvik eder, bu da şahsın ilk evvel hasta olmasına gerek kalmadan edinilmiş bağışıklıktan fayda sağlar. Bunu, bağışıklık sistemini uyarmak için bedene inaktive edilmiş veya öldürülmüş bir virüs biçiminde antijenleri sokarak yaparlar. Bedeni antijenlere maruz bırakmak, bir bağışıklık tepkisini ve antikor imalini tetikler, bu da gelecekte enfeksiyonlarla savaşmasına yardımcı olabilecek kalıcı bir anıya yol açabilir.