“Kurban bedelinin hayır kurumlarına bağışlanması, şeriatın kurban keserek yerine gelmesini amaçladığı bazı hususları sağlamadığından dolayı şerîatın hikmetlerine muhaliftir. Şöyle ki:
• Sünnet olan kurbanını eliyle kesmektir.
• Kurbanından yemektir: ‘Artık onlardan kendiniz yiyin.’ (Hacc, 28)
• Kurbanından tasadduk etmektir: ‘Sıkıntı içindeki yoksulları doyurun.’ (Hacc, 28)
• Kurbanından hediye etmektir: ‘Onlardan yiyin ve kanâat edene (istemeyene) de, (açıkça) isteyene de yedirin!’ (Hacc, 36)
• Ve kendi ailesinin kurban vesilesiyle ellerinin bollaşması, bereketini görmeleridir.”
| Dr.Hüseyin el-Fîfî
Kurban Bayramı’na sayılı günler kala…
Mazlum ve fakir ülkelerdeki Müslümanlara kurban bağışında bulunarak destek olmanın ve onların da kurban sevincini yaşamasının gerekliliğini göz ardı etmeden, kurbanın fert ve aileler için evvela bir ibadet ve Allah’a yakınlık vesilesi olması gerektiğini unutmamamız gerekiyor. Kurban malî bir yükmüş gibi, “Bağışladık, hiç yorulmadık, elimiz ete değmedi ya da kasaptan alır gibi hazırca bir hissesi geldi, dolabımıza zahmet çekmeden yerleştirdik.” anlayışından sıyrılarak, ibadetin hazzına ve idrakine varmak lazım. Eğer kurban ailece ifa edilmeyen, esas mahiyetinden sıyrılmış, sürekli dışarıda, bağış usulüyle ya da birilerine ısmarlama şekilde icra edilen bir ibadet hâline gelirse, bunun kaçınılmaz sonucu da çocukların bir süre sonra Allah’ın şiarlarını yüceltmekten uzak bireylere dönüşmeleri, kurbanı kültürel bir ritüel olarak algılamaları ve zamanla unutmaları ya da hayvanlara acıyan, vegan yaşam biçiminin bir temsilcisi olmalarıdır.
Bu bağlamda Dr.Hüseyin el-Fîfî’nin girişteki sözlerini önemsiyoruz. Kurban havasının aileye sirayet etmesinin, Allah için zahmet çekerek bölünüp parçalanmasının ve dağıtılmasının esas maksadıyla örtüştüğüne inanıyoruz.
Rabbimizden dileğimiz ise dengeyi bozmadığımız, kurbanımızı ete/kemiğe indirgemediğimiz, İbrahim ailesi gibi Allah’ın hükümlerine teslim olduğumuz şekilde bizi bayrama eriştirmesidir.