Yıllardır “bir blog aç sponsoru ben olucam, sana reklam vericem, yazdıklarından kitap yayınlıycam” diye atıp tutanlar! Blog açmamamın en temel nedenlerinden biri nasıl blog açılacağını Google edemeyecek kadar tembel bir insan olmamdan kaynaklanıyor. Oh no! Sanırım yarın, su an actıgım bloga log-in olmayı beceremeyecek kadar teknoloji kırosu bile olabilirim..
Şaşıracak bir sey yok. İlk fotograf ceken telefonumu aldıgımda insanlar Ayfon 3 kullaniyordu. Gelgelelim hepinizin Instagram hesabini, Facebook sayfasini dadaist manifestolarimla yeterince mesgul ettigime inaniyorum.
Isadan sonra 2014 yilinda, hala herkesin birbirine umarsizca “ne var ne yok” diye sormaya curet edebildigi bir dunyada benim blog yazmaya yeltenmem cok ses getirmeyecektir. Zira parttime fashion blogger lik bir meslek olali yillar oldu. Ben ne mi yaptim? Altin bir bilezigim olsun diye hukuk fakultesi bitirip avukat oldum. Ustelik altin borsasi en az benim kadar dadaistti.
Ha yine de israrlarin meziyetlerimizi yucelttigi yerde mutevazilige cok fazla katlanamayacak kadar da siradanim. Ve kabullendigim gercekleri yazarken cumlelere ha diye baslarim. Zira samimiyim. Yeni baslayanlar icin ipucu: gunduz soylemediklerim icin geceyi beklemeyi, kedileri ve kirmizi sarabi severim.
Dadaizm ve Scarlett O’harayı 15 yas cıvarında tanıdım. O gun bugundur cozemedıgım her sorunu yarına bırakırım. Yaz yaz yaz diye tutturanlara selam olsun. Bundan gayrı yandınız.