Bir insanın işini yapamaması ne büyük bir ağrıymış.
İçim ağrıyor, kendimi gereksiz hissediyorum, yalnız hissediyorum ve anlamsız buluyorum.
Televizyondan “eğitim yılı bitti” cümlesini duyduğumdan beri bu duygu içimde büyüdü.
Bir insanın işini yapamaması çok büyük bir ağrıymış. En derin hali ile yaşıyorum. 25 yıldır hiç bu kadar sarsılmamıştım. Okulu çok sevdiğim zamanlar, yıldığım zamanlar olmuştu. Öğrencisiz zamanlar da hoşuma gidiyordu ama bu kadar olmamıştı, bu hale hiç gelmemişti. İçimde ağrılar var. Belki de okula ve öğrenciye yönelik romantik bir yaklaşım bu, çok kişi dalga geçecek, ne istiyorsun otur/yat işte diyecektir. Belki hepsi de haklı. Ama bir gerçeği hissediyorum.
Eğitim yılı bitti.
Bu açıklama sonrasında kaç kişi sevindi gerçekten. Karar doğru elbette, okullar açılsın istedim ben ama açılmaması daha doğru bir yaklaşım olacaktı. Ama açıklama sonrasında kaç kişinin içinde kırılan bir şeyler olmadı. İnsanın normali yaşaması, işini yapabilmesi güzel bir normal durummuş. Okul ile nasıl bir ilişkim olacak şimdi. Gitmek gelmek anlamını yitirecek uzun bir zaman.
Kendimi yenilmiş hissediyorum.
Okulların açılması bir umutmuş içimde meğerse. Umudum yok oldu gitti. İyisi bu, doğrusu bu biliyorum ama kendimi yenilmiş hissediyorum.
İnsanın işini yapamaması ne büyük bir ağrıymış. Rahatım oysa. Sana rahatlık batıyor diyecekler olacaktır biliyorum. Batıyor evet. Bana kendimi gereksiz/anlamsız/işlevsiz hissettirecek bir rahatlığı istemiyorum.
Bir daha olmaz değil mi; Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos. Altı ay öğrencisi olmayan öğretmen, idareci.
Hüzün verici.