Yeni araştırmalar, milyarlarca yıl boyunca asteroit çarpışmalarının bir sonucu olarak ayın kutuplarının değiştiğini gösteriyor.
Gökbilimciler, her ikisinin de tarihini çizmek için uzun süredir ay kraterlerini kullandılar. ay ve tüm Güneş Sistemiçünkü asteroit çarpmalarının neden olduğu yıkımın dağılımı, genç güneş sisteminde mevcut olan şiddetli koşulların bir resmini çiziyor. Yeni araştırma, binlerce kraterin kaldırılmasını simüle ederek ve ayrıca daha küçük kraterlerin etkilerine bakarak, böylece ayın 4,25 milyar yıllık tarihini geri döndürerek, tabloları bu çalışmaların etrafında döndürüyor.
NASA’nın Maryland’deki Goddard Uzay Uçuş Merkezi’ndeki araştırmacılar, ayın sallanırken asteroit Çarpıcı, kuzey ve güney kutupları enlemde yaklaşık 10 derece dolaşıyor – yaklaşık 186 mil (300 kilometre) eşdeğeri.
Ay’ın coğrafi kutupları, kendi etrafında dönen hayali çizgi olan dönme ekseninin Ay’ın yüzeyiyle kesiştiği yerde bulunur. Simülasyonlar, ay gövdesinin hareketi sırasında dönme ekseninin sabit kaldığını gösterdi.
Keşif, Dünya’nın doğal uydusunun nasıl evrimleştiğine ışık tutabilir ve araştırmacıların gelecekteki insanlı uzay görevleri için kullanılabilecek su ve diğer kaynakları bulmasına yardımcı olabilir.
Bilim adamları donmuş su buldu Ayın kutuplarında soğuk karanlık alanlar, ama ne kadar su olduğu bir muamma. Araştırmacılar, kutupların nasıl ve nerede değiştiğini anlayarak, ne kadar donmuş suyun doğrudan katı buzdan gaza dönüştüğünü bulabilirler – bu süreç süblimasyon olarak adlandırılır. Ay’ın kutuplarının konumlarındaki – özellikle Ay’daki daha sıcak, daha az gölgeli bölgelere doğru – aşırı bir kayma, suyun hızla süblimleşmesine ve onu uzaya kaybetmesine neden olabilir, bu da yeni suyun kutuplarda birikmesi için daha az zaman verirdi.
NASA Goddard’da araştırma bilimcisi ve araştırmayı yöneten Vishnu Viswanathan, “Ay kraterlerinin tarihine dayanarak, kutuplardaki gezinmenin, kutupların yakınındaki suyun gölgelerde kalması ve milyarlarca yıl boyunca istikrarlı koşullara sahip olması için yeterince ılımlı olduğu görülüyor.” ayın dolaşan kutuplarında, dedi ki Beyan (Yeni bir sekmede açılır).
Kutupların yer değiştirmesi, dönen bir nesne, kütle dağılımındaki bir değişiklik gibi engellerle karşılaştığında ortaya çıkan “gerçek kutup gezinmesi” adı verilen bir fenomenden kaynaklanır. Ay örneğinde, bu, asteroit çarpışmalarının Ay’ın yüzeyinde derin bir çöküntü yaratarak kütleyi ve daha düşük kütleli bölgeleri yeniden dağıtmasıyla meydana geldi.
Ay, bu düşük kütleli “cepleri” kutuplara doğru çevirerek kendisini yeniden yönlendirdi. Bu olduğunda, merkezkaç kuvveti -bir pizzanın tabanındaki hamuru düzleştiren ve geren aynı kuvvet- daha yüksek kütleli bölgeleri ay ekvatoruna doğru hareket ettirdi.
(Yeni bir sekmede açılır)
MIT’de araştırma bilimcisi ve yeni araştırmanın ortak yazarı David E. Smith, “Tüm bu kraterlerle birlikte aya bakarsanız, yerçekimi alanı verilerindekileri görebilirsiniz” dedi. “Neden o çukurlardan birini alıp içine çekip imzayı tamamen kaldıramıyorum?” diye düşündüm. “
Smith, Lunar Reconnaissance Orbiter’da bulunan Lunar Orbiter Laser Altimeter (LOLA) cihazının baş araştırmacısıdır ve bu cihazı kullanma deneyimine sahiptir. Yerçekimi Ay kutuplarındaki değişimi değerlendirmek için veriler. Smith, Viswanathan ve ekibi, çapı 12 ila 746 mil (19 ila 1.200 kilometre) arasında değişen 5.200 ay kraterinin koordinatlarını ve genişliğini alan bilgisayar modelleri tasarlamak için LOLA verilerini kullandı.
Daha sonra ekip, çarpma kraterlerini NASA’nın Yerçekimi ve İç Kurtarma Laboratuvarı’ndan alınan veriler kullanılarak oluşturulan bir ay yerçekimi haritasında bulunan daha yüksek veya daha düşük yerçekimi cepleriyle eşleştirdi. Bu simülasyonları geriye doğru yürüttüler, bu yüksek ve düşük yerçekimi ceplerini çıkardılar ve böylece çukurları yaşlarına göre sırayla sildiler. Ay’ın evriminin bu geri dönüşü, kutupları milyarlarca yıl önce işgal ettikleri konumlara geri döndürdü.
Araştırmacılar daha önce benzer bir süreç denediler, ancak yalnızca en büyük ay kraterlerine odaklanarak, bu çabalar ayın kutupları üzerindeki daha küçük etkilerin net etkisini hesaba katmadı.
Viswanathan, “İnsanlar küçük çukurların önemsiz olduğunu varsaydılar” dedi. Bireysel olarak ihmal ediliyorlar, ancak toplu olarak büyük bir etkisi var” dedi.
Araştırmacılar, ay yüzeyinden küçük kraterlerin kaldırılmasını simüle etmeye devam edecek ve ay tarihindeki volkanik patlamaların neden olduğu özellikleri ortadan kaldırmayı planlayacak. Ekip, bu ek adımların ayın kutup gezintisinin daha eksiksiz bir resmini çizmeye yardımcı olacağını umuyor.
Sonuçlar 19 Eylül’de yayınlandı. Gezegen Bilimi Dergisi (Yeni bir sekmede açılır).
“Seyahat meraklısı. Zombi geek. Yemek gurusu. Kötü kahve delisi. Tutkulu twitter ustası. Kendini adamış televizyon hayranı.”