

Sevgili Nar, bugün evdeyim yine. Duvarın son on metrekaresini bitirmeye çalışıyorum. Fena olmadı gibi duruyor. Bu son kısımlar çok yaralı değil. Hafif tebessüm bile ediyor diyebiliriz. Bir tane tablo var ya hani ortasında çerçeveli gökyüzü bir de küçük küçük balonlar olan. Onu yerinden çıkarmak biraz zor oldu fakat yaptım.
Saat 16:00 olmuş.
İkinci kahveyi İçiyorum Nar.
Sana güzel şeylerden bahsedeyim istiyorum. Yani böyle umutlu şeylerden. Hani insanların kahkahalarının yükseldiği tatlı sohbetlerden, mevsimin meyvelerinden, yeni evlenen gençlerden, pıtır pıtır pazara gitmeye çalışan yaşlılardan; biraz sokak hallerinden... biraz deniz kenarından.
Ama biliyorsun duvar boyuyorum. Biraz duvarlarla idare edeceksin Nar.
Deniz kabuğunun rengi fena değilmiş. Açtı buraları.
Öyle çok hızlı hılzı gitmiyorum ki ühmal ediyorum ya da es geçtim diye üzülmesin duvarlar.
Yani hissetsin burada olduğumu. Ona dokunduğumu.
Dokunmak, insana dairdir Nar.
Bir insan bazen sesiyle dokunur, bazen eliyle dokunur, bazen sözüyle dokunur.
Ama dokunur Nar.
Yaşamak için yaşama dokunur.