Bölüm 220 - Mermileri engellemek
Amerikan GMC konteyner kamyonu sıradan kamyonların yanına bile yaklaşamayacağı korkutucu hızlarda gidiyordu. Büyük kamyonun ek bir çelik tamponu vardı, caddeden çıktıktan sonra hızla otoyola girdi.
Caddedeki insanlar silahlı suçluları ihbar etmek için polisi aradığında polis, plaka istemişti ancak arayanlar fark etmişti ki iki kamyonun da plakaları yoktu!
Yalnızca kamyonun görünüşüne dayanarak bir arama yapabilirlerdi ve bunun verimliliği inanılmaz derecede düşük olurdu. Ne de olsa, şehri çevreleyen otobanı kapatmak bir iki dakikada yapılabilecek bir şey değildi. Dahası, ekonomik kayıplar ve trafik sıkışıklığı polis departmanının kolaylıkla idare edebileceği şeyler değildi.
Büyük konteynerin içerisinde, Yang Chen ve diğer ikili telefonlarını çıkarttılar ve hattın olmadığını fark ettiler. Bu da demek oluyordu ki bu suçlular iyi hazırlanmıştı ve telefon sinyallerini engellemek için bir yol kullanıyorlardı.
"Ne yapacağız, bizi nereye götürüyorlar? Bizi öldürmek için tenhaya götürmezler, değil mi?" Tangtang sonuçta genç bir kadındı, normalde ne kadar yaramaz olursa olsun böyle bir durumda yine de korkuyordu.
Yuan Ye önemseyici bir şekilde onu teselli etti, "Merak etme Tangtang, seni koruyacağım, kesinlikle sana zarar vermelerine izin vermeyeceğim."
"Beni nasıl koruyacaksın? Silahları olduğunu görmedin mi? Devrim Şehitleri gibi benim için kurşun mu yiyeceksin?" Tangtang kederli bir şekilde sordu.
Loş ışık altında, Yuan Ye bir süre durakladı, sonra da kararlı bir bakışla, "Evet. Eğer gerçekten sana bir silah doğrulturlarsa, seni koruyacağım. Eğer seni vurmak istiyorlarsa ilk benim vücudumu geçmek zorunda kalacaklar!"
Yuan Ye'nin sözleri kıyaslanamayacak kadar samimiydi, canı pahasına verdiği bir söz gibiydi. Tangtang bir şey istediğinde de her zaman bu kadar cömert olmuştu.
Tangtang şaşkınlık içerisinde Yuan Ye'ye baktı ve kahkahaya tutulmadan önce bir süre boş boş baktı. İçindeki bütün korku uçup gitmişti, "Yuan Ye-ge, sen çok abartıyorsun, nasıl mermileri engellemek isteyebilirsin ki? Ayrıca, nasıl yalnızca seni vuracak kadar aptal olabilirler? Beni arkadan vuramazlar mı?”
"Ben... Ben ciddiyim." Yuan Ye'nin yüzü biraz kızarmıştı ancak bir anlık çaresizlikle gerçekten nasıl hissettiğini nasıl ifade edeceğini bilmiyordu.
Tangtang açık tenli elini uzatıp Yuan Ye'nin dudağına bastırdı, sonra da "sessiz ol" gibi bir hareket yaptı, "Böyle şeyler söyleme, bunları duymak bana acı veriyor."
Yuan Ye, Tangtang'ın ani nazik tonundan ötürü şok olmuştu, sonra da isteğini kabul etti.
Bu masum gençlerin böylesine duygusal şeyler söylediğini duyan Yang Chen iç çekmek istedi. Lin Ruoxi ile olan ilişkisi, bu ikisinin olduğundan daha kötü evli bir çift ilişkisi gibiydi.
"Eğer gerçekten bizi arabadan indirip vurmak istiyorlarsa merhametliler demektir. Korkarım ki bizi silahlarla öldürmek istemeyebilirler." Dedi Yang Chen.
Yuan Ye ve Tangtang hayrete düşmüşlerdi ve sordular, "Ne yapacaklar o zaman?"
"Örneğin, tüm konteynere biz ve araba içindeyken denizin ortasına atabilirler ya da bizi burada patlatmak için içeriye bomba atabilirler." Yang Chen rahatça bu iki örneği verdi, "Bu yolla, takibi daha zor olacağından daha verimli olur."
Bunu duyunca ikilinin beyni dondu. Yuan Ye kendi uyluğunu tokatladı, "Eğer bunun olacağını bilseydim yanımda koruma getirirdim. Başlangıçta böylesine sıradan bir araba sürersem kimsenin fark etmeyeceğini düşündüm."
“Bu olmayacak, bu kadar kolay ölmeyeceğiz. Bizi yakalamak için bir sebepleri olmalı. Ayrıca, biz kaybolduktan sonra ailen kesinlikle bizi arayacak, bu kadar kolay kurtulamazlar!" Tangtang biraz sakinleşmişti.
Yang Chen sordu, "Ailenin tam olarak kaç düşmanı var? Tangtang'ı zaten iki kez kaçırmaya çalıştılar, Yuan Ailesi'nin de bu tür sorunları olabilir mi?"
Yuan Ye kafasını salladı, sonra kaşlarını çattı, "Eğer konu düşmanlarsa, o zaman oldukça fazla sayıda var. Fang Amca'nın Fang Ailesi ve benim Yuan Aile'mden iliklerine kadar nefret eden birçok insan var. Ayrıca diğer illerde de bizimle düşmanlık eden aileler var ancak bu kadar açık yapmaya çok azı cesaret eder çünkü bunu yaptıklarından sonra iki aile de ölümüne savaşır. Bu yüzden bizi böylesine bir yöntem kullanıp kaçıracak kadar sabırsız kim olabilir onu anlamıyorum."
"Beklenildiği gibi, zengin biri olarak yaşamak kolay değil..." Yang Chen anlayan bir şekilde başını salladı.
Üçlü konuşurken, kamyon durmuşa benziyordu. Sonrasında da konteynerin kapıları açıldı ve silahlı adamlar üçlüye inmelerini emretti.
Onlara doğrultulan silahlara karşı doğal olarak gecikmediler ve itaatkar bir şekilde kamyondan indiler. Ancak o zaman küçük, boş bir iskelede olduklarını anladılar.
Zhonghai gibi bir kıyı şehrinde, doğrudan deniz kenarında olanlar hariç tutulsa bile bu iskelelerden sayısız tane vardı. Çoğu artık kullanılmıyordu ancak devlet henüz onları yıkmamıştı.
"Neredeyiz?” Diye sordu Yuan Ye, Yang Chen'e.
"Ben nerden bileyim? Döndüğümden beri bir yıl bile olmadı.” Dedi Yang Chen.
Silah taşıyan bir adam silahın namlusunu Yuan Ye'nin sırtına dayadı, "Neden konuşuyorsunuz!? Yürüyün!"
Sekiz silahlı kişinin gözetiminde, üçlü yalnızca onları iskelenin yanındaki kargo deposuna takip edebildi. Suda, birkaç tane demirlenmiş sürat teknesi vardı, deniz yoluyla kaçmaya hazırlandıkları belliydi.
Deponun devasa metal kapısı aynı zamanda silah tutan sağlam bir adam tarafından içeriden açılmıştı, kapı hemen kapatıldı. Dışarıda bekçilik yapması için kimse bırakılmamıştı ve dışarıdan bakıldığında deponun kayda değer bir özelliği yoktu.
Oldukça büyük deponun içerisi oldukça yıpranmış görünüyordu ve küflü bir kokusu vardı. Kirişlerin hepsi pas tutmuştu ve bütün bina bir anda çökebilir hissi veriyorlardı.
Yang Chen depoda bu suçlulardan yirmi tane olduğunu fark etti ve hepsi iyi organize edilmiş bir terörist grubuymuşlarcasına sessizdi. Birbirlerinden ayrı duruyorlardı ve bütün depoyu izliyorlardı.
Üçlü, deponun bir köşesine yönlendirildi ve adamların arasından lider gibi görünen biri, üç tabureye işaret etti.
"İtaatkar bir şekilde burada bekleyin. Rastgele bir hareket yapmayın yoksa sizi hemen öldürürüz!"
Bunu dedikten sonra üç adam ileri çıktı, Yang Chen ve diğer ikiliyi oturmaları için yönlendirdi ve onları arkadan kelepçeledi.
Yang Chen direnmedi, çünkü bu insanların yalnızca astlar olduklarını biliyordu. Gerçek fikir babası kesinlikle sahneye en son girerdi. Ayrıca, hayatlarını riske atacak bir şey yapmamışlardı, bu yüzden bir hamle yapmak için acele etmiyordu.
Kısa bir süre sonra, metal kapı bir kez daha açıldı, takım elbise ve kravat giyen yakışıklı bir adam ile arkasından gelen burnunu karıştırmanın ortasında olan dağınık bir adam içeri girdi.
Yang Chen yakından baktı ve suçluların bu usta ve hizmetçi ikilisinin olduğunu tahmin edemediği için şaşırdı, Xu Zhihong ve Kıl Yumağı!
O gün, Xu Zhihong da Zeng Xinlin de Lin Ruoxi'nin entrikaları yüzünden tonla para kaybetmişti. Zeng Ailesi, Zhonghai'deki güç mücadelesinden çekilirken Xu Zhihong'un Donghua Bilim ve Teknoloji'si onların ileride Yu Lei ile rekabet etme yeteneklerini zedeleyecek feci kayıplar yaşamıştı.
O andan itibaren, Xu Zhihong çok daha uysal hale gelmiş gibiydi, ondan haber yoktu. Beklenmedik bir şekilde, ortaya çıkışı bu kaçırma işine karıştığında olmuştu.
Xu Zhihong ve Kıl Yumağı burada olmasını bekledikleri Yuan Ye ve Tangtang'ın dışında Yang Chen'in de burada köşede oturduğunu görünce çok şaşırdılar! Bu, planlarının bir parçası değildi!
"Uzun zaman oldu, Bay Yang.” Xu Zhihong'un gözlerinde birçok duygu belirdi ve samimiyetsiz bir şekilde gülümsedi, "Buraya misafir olarak gelmiş olmanız çok şaşırtıcı, Bay Yang."
Yang Chen ona gülümsedi ancak bir şey söylemedi.
Kıl Yumağı sesli güldü, "Patron, görünüşe göre bu veleti ellerimizle öldürmek kaderimizde varmış! Onu daha önce öldürememiştik ama şimdi tutsak!"
“Kapa çeneni!” Xu Zhihong kaşlarını çattı ve azarladı, sonra da Yuan Ye ve Tangtang'a bakarak, "Genç Efendi Yuan, Fang Ailesi'nin hanımı, ben naçizane Xu Zhihong. İkinizin de kim olduğunu bildiğini zannediyorum." dedi.
Yuan Ye ona baktı, "Xu Zhihong, senin Xu Aile'n Zhonghai'de iyi bilinen bir klan, bunu yaparak Yuan Aile'miz ve Fang Aile'mize savaş açmaya mı çalışıyorsun!?"
“Hayır, hayır, hayır. Yuan ve Yang Ailelerinden biri ekonomik bir güç merkezi iken diğeri hükümette yüksek yerlerde. Benim Xu Aile'm arada kalmış, sizin büyüklerinize savaş açmaya nasıl cüret ederiz?" Xu Zhihong olumsuz bir hareket şeklinde el salladı.
Tangtang, Xu Zhihong'u yalnızca birkaç kez görmesine rağmen Zhonghai'deki güçlü aileler hakkında yine de oldukça bilgiliydi. Onu kaçıranın düşmanlığı olmayan Xu Ailesi olduğunu görünce yüksek bir sesle sövdü, "Xu Zhihong seni korkak! İş dünyasında kazanamıyorsun ancak hükümette de yükselemiyorsun, bu yüzden şimdi de böyle vicdansız yollar mı kullanıyorsun? Babam ve diğerleri senin peşini bırakmayacak!"
Xu Zhihong hiç bunu aldırıyormuş gibi görünmüyordu, soğuk bir şekilde güldü, "Bayan Tangtang, Bay Yuan Ye, bunları size söylemem anlamsız olsa da, anlamıyora benziyorsunuz. Şahsen gelip sizin beni görmeme izin verdiğime göre bu kendime bir çıkış yolu bırakmadığım anlamına geliyor."
"Ne demek istiyorsun, bizi öldürmek mi istiyorsun!?" Yuan Ye endişeyle sordu, vücudu farkında bile olmadan Tangtang'ı engellemek için kaydı.
Tangtang, Yuan Ye'nin tereddüt bile etmeden kaydığını görünce gözleri yaşarmaya başladı.
Xu Zhihong parmağını salladı, "Lütfen böyle tatsız şeyler söylemeyin, aslında kan görmeyi sevmiyorum. Ancak tabii ki, adamlarım kan görmeyi çok seviyor olabilir. Sizi bugün burada oturmaya davet etmemin ana sebebi iki ailenin büyüklerinin de Bay Yuan'ın doğum günü için aynı ortamda bulunacak olması, bu yolla aynı mesaji iki kere göndermemize gerek kalmayacak. Ek olarak, ekonomi pek iyi değil ve hükümet politikaları da bize karşı adil değil, bu yüzden bu fırsatı büyüklerinizin iyi bir sohbet etmesi için kullanmak istiyoruz. İkiniz buradayken, büyüklerinizin bizimle pazarlık etmeyi çok isteyeceğine inanıyorum."
Xu Zhihong, bunu dedikten sonra birine çeşitli modifikasyonlar yapılmış garip bir telefonu getirmesini emretti.
"Telefon bağlandığında, büyüklerinizin size sormak isteyeceği çok şeyleri olacaktır. Bu olduğunda, yalnızca ağlamayın, daha fazla konuşmayı unutmayın." Xu Zhihong'un gözleri kısılmıştı ve tehlikeli bir his yayıyordu.
Yuan Ye ve Tangtang aptal değillerdi. Xu Zhihong'un amacını aşağı yukarı anlamışlardı ve hiddetle ona bakıyorlardı. Ancak, ona sövmenin enerji israfı olacağını da biliyorlardı.
Yang Chen'in aklında daha da fazla soru vardı. Xu Zhihong ortaya çıktığına göre bu, olacakların onun umurunda olmadığının ve Yuan ve Fang Aileleri ile savaşa girmek istediği anlamına geliyordu. Bundan bir çıkarı olduğuna şüphe yoktu. Lin Ruoxi tarafından oyuna getirildikten sonra, Donghua Bilim ve Teknoloji zor zamanlardan geçmişti ki bu, Xu Zhihong'un çaresizlikten dolayı risk almasına sebep olmuştu.
Yuan Ye, Yuan Ailesi'nin tek erkek çocuğuydu. Bu yüzden Yuan Ye'nin güvenliğini sağlamak amacıyla Xu Zhihong tarafından şantaja uğramaları çok olasıydı. Tangtang da birçok kişiyi dahil edebilecek bir kişiydi ve yalnız belediye sekreteri olan babasıyla bile muazzam güce sahipti.
Ancak, Xu Zhihong yalnızca Xu Ailesi'nin desteğini alıyorsa kesinlikle çok düşüncesizdi. Sonuçta, bugün olacaklardan sonra bir çıkış yolu olmayacaktı. Yuan Ye ve Tangtang güvenli bir şekilde ayrılsa da ayrılmasa da iki ailenin saldırılarına uğrayacaklardı! Bu sebeple, büyük güç sahibi başka bir katılımcı daha olmalıydı. Yuan ve Fang Ailelerine karşı böylesine bir hareket yapmaya kim cüret edebilirdi?
Tam o anda, özel olarak modifiye edilmiş telefon çaldı.