KÜTAHYASPOR’UN bugünkü durumuna bakanlar içlerinde bir eziklik duyarak şöyle söyleniyorlardı. «N’oluyor bu takıma ve de bu gidişe kim dur diyecek». Evet Kütahyaspor’un bugünkü durumu hiç de iç açıcı değildi. Ama bir yerde bu durum tüm olarak maddi olanaklara bağlanmıştı.
Geçmişin büyük takımlarına kafa tutan ekibi bu yıl lig çizelgesinin en alt sıralarından bir türlü kendini sıyıramamıştı. 10 maçta bir tek galibiyetin görülmemesi, atılanın yenilenden az oluşu tamamen maddi olanaklara bağlanıyordu.
Transfer ayında Ereğlispor’dan Musa, Amasya’dan Özer, Nevşehir’den Mehmet, Zonguldak’tan İsmail ve genç takımdan Ömer ve Ahmet’le yetinilmiş, lig maratonu gençleşmiş bir kadro ile yürütülmek istenmişti. Öncelikle İkinci Lig’de «Testiler çarpıştığında» büyük kırıklar meydana geliyordu. Böylesi bir genç kadro ile ligde uğra; vermek olanaksızdı. Yalnız burada yönetim ortaya çıkıyor, Kütahyaspor’u hiç kimsenin yönetici olarak yüklenmek istemediği gerçeği yansıyordu. Kulüp binası bile satışa çıkarılmış, futbolcuların alacakları halktan toplanılabilen yardımlarla karşılanmak istenmişti. Oysa lig uzun bir maratondu. Maaşı vardı, primi vardı. Bunlar nasıl karşılanacaktı?
Bir dolu sorunla karşı karşıyaydı Kütahyaspor. Çok değil bundan 2-3 yıl öncesine dönüldüğünde hep şampiyonluk uğraşı veren Kütahyasporlular bu yıl düşmeme, daha doğru bir deyimle ligde tutunabilme uğraşı veriyorlardı. Son haftalarda birer birer de olsa alınan puanlar, Kütahyaspor için yanan bir umut ışığıydı. Ve bu ışık bu günlerde Kütahyaspor’a gereken morali vermiş ve yeniden yaşam savaşının öncüsü olmuştu.
Kategoriler: Spor