Susanna McBee daha önce hiç tanışmadığı bir doktorun ofisine girdi, üç dakikalık bir fizik muayeneye tabi tutuldu ve yüzlerce renkli amfetamin hapıyla çıktı. Sonra bir diğerine - ve bir diğerine - ve bir diğerine gitti. Her doktorun ofisinde, güçlü uyarıcıyı içeren diyet hapları reçete edildi, bazen doktorlar tarafından tek kelime bile konuşmadan verildi. 1969'du ve gizli gazeteci, Amerika'nın hız bağımlılığının kapağını kaldırmak üzereydi.
İlgili İçerik
Günümüzde amfetamin ve fentermin ve efedrin gibi türevleri sıkı kontrol edilen maddelerdir. McBee'nin zamanında, her zamanki gibi iş yapıyorlardı. Amerika Birleşik Devletleri'nin savaş sırasında normalleştirilen, kilo endişeleriyle beslenen ve 1970'lere kadar neredeyse pervasız bir terk ile reçete edilen amfetamin kullanımının büyüklüğünü ortaya çıkarmaya yardım etmesiyle itibar kazandı.
McBee, makalesini şu anda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki toplulukları harap eden opioid salgınından on yıllar önce yazdı. Ancak, ortaya çıkmasına yardımcı olduğu yaygın uyuşturucu kullanımı, bugünün kriziyle bazı tüyler ürpertici benzerlikler paylaşıyor. Opioidler gibi, amfetamin de çığır açan bir keşif olarak lanse edildi, sonra ilaç şirketleri tarafından amansız pazarlama ile doktorlara itildi günlük bir çare olarak kabul edilene kadar. Ve opioidler gibi, amfetamin de ulus için zor bir alışkanlıktı.
Rumen bir kimyager olan doktora öğrencisi Lazar Edeleanu, sentezlemek 1887'de amfetamin aldı, ancak Edealanu uyarıcılardan çok petrolle ilgileniyordu ve araştırmasını bıraktı ve sonunda ham petrolün rafine edilmesinin modern yöntemini keşfetti. Bilim adamlarının kimyasalı tekrar gözden geçirmesi 40 yıl daha sürdü. Bunu yaptıklarında, güçlü fiziksel etkilerini keşfettiler.
Amfetaminin oldukça etkili bir dekonjestan olduğu ortaya çıktı - solunduğunda burun pasajları ve akciğerler temizlenir. Böylece 1932'de Smith, Kline & French, Benzedrine adını verdikleri bir inhaler satmaya başladı. Modern bir astım soluma cihazının aksine, Benzedrin soluma cihazları, ilaçla dolu basınçlı kaplara güvenmiyordu. Aksine, içerdikleri bir pamuk şerit amfetamin yağına batırılmış.
Benzedrin inhaler almak için reçeteye ihtiyacınız yoktu ve bazı hastalar kısa sürede inhalerin uyarıcı etkilerini temiz bir burundan daha fazla ödüllendirdiklerini fark ettiler. Solunum cihazını açmaya, pamuğu çıkarmaya ve ilacı yemeye ya da enjekte etmeye başladılar.
Bu arada, bilim adamları amfetaminin uyarıcı etkilerini incelemeye başladılar. 1930'ların ortalarında, yeni bulunan Benzendrin tuzları haplara konuldu ve uyku bozuklukları, depresyon ve kilo kaybı için reçete edildi. Amerika savaşa hazırlanırken, haplar da bir silah olarak umut vaat ediyordu.
Amerika Birleşik Devletleri'nin II. Dünya Savaşı'na girmesinden sadece birkaç gün sonra, Northwestern Üniversitesi fizyolog Andrew Ivy, Bilim Araştırma ve Geliştirme Ofisi Askeri tıbbi araştırmalar yürüten federal bir kurum olan Benzedrine, diğer uyanıklık yardımcılarına karşı test ediyor. Pearl Harbor şokundan sonraki panik dolu aylarda, açıkladı sağlık ve emek tarihçisi Alan Derickson Sosyal Tarih Dergisi , hem hızlı düzeltmeleri kavramak için büyük bir isteklilik hem de tüm seçenekleri takip etmek için mevcut kaynaklar vardı.
Ivy hemen Benzedrin tabletlerini metamfetamine karşı test etmeye başladı - Almanları körüklediği söylenen bir amfetamin türevi. yıldırım İngiltere'ye ve kafeine karşı. İlk başta, Ivy'nin testleri Benzedrine'nin ikisinden de daha iyi sonuçlar vermediğini gösterdi. Alışkanlık oluşturduğunu gösteren test sonuçlarına ve muhakeme üzerindeki etkilerine dair çok az kanıt olmasına rağmen, zamanla, reçete yazmaya değer olduğuna giderek daha fazla ikna oldu.
Ivy'nin şüpheciden Benzedrine güçlendiricisine nasıl geçtiği belli değil, ancak 1942'de ordu haplar için büyük bir sipariş vermişti. (Onlarca yıl sonra, Ivy suçlandı , ancak krebiozen adı verilen kanıtlanmamış bir kanser tedavisini desteklemekle bağlantılı olarak mahkum edilmedi.)
Yakında, Benzedrine savaş alanında bulunabilirdi. Yüzbinlerce paket 5 mg'lık haplar askerlere saha sağlık görevlileri tarafından verildi ve havacılar, tahsis edilmiş savaş yılı başına iki Benzedrin inhaler.
İkinci Dünya Savaşı sırasında uyarıcıları araştıran veya kullanan tek ülke ABD değildi. Pervitin ve diğer ülkelerde başka isimler altında Almanlara uyanıklık yardımcısı olarak pazarlanan Meth, Seçme ilaç Alman askerleri için ve yardım etti Japon Kamikaze havacıları Hazırlamak intihar görevlerini yerine getirmek için. İngiliz ordusu okudu Benzedrin de kullandı ve uyarıcılar savaşta uçaksavar miğferleri ve kantinler kadar normal hale geldi.
Amfetaminleri dikkatli kullanmak için Amerikalı üst düzey yetkililerin uyarılarına rağmen, ilaçlar hemen popülerlik kazandı ve resmi yönergeleri yayınlayan aynı üst düzey yönetici, önerileri göz ardı edildiğinde başka yöne baktı.
Hem erlerin hem de subaylarının savaş alanında Benzedrine'i sevmeleri için iyi bir sebep vardı. Örneğin topçu ateşi altındayken uyumak zordu ve askerler genellikle zorlu koşullarda sığınmak zorunda kaldı. Savaş ilerledikçe, giderek daha fazla askeri üye önemli bir uyku borcu tahakkuk etti. Benzedrine, iyi bir gece uykusu lüksü olmasa bile onları uyanık, tetikte ve savaş sırasında savaşmaya hazır tuttu.
Aynı zamanda erkeklerin savaşma şeklini de değiştirdi. Etki altında, aksi takdirde askeri görevleri karşısında korku veya endişe belirtileri gösterebilecek olan askerler kendinden emin ve amaçlı görünüyorlardı. İnsanların savaştaki davranışlarını değiştirdiğini söylüyor Nicolas Rasmussen , Sidney New South Wales Üniversitesi'nde tarih profesörü ve yazarı Hız: Benzedrine'den Adderall'a . Askeri psikiyatristler, amfetamin reçetesini fiziksel özelliklerinden bahsederek rasyonelleştirdiklerini söylüyor. Ancak savaş alanında, uyuşturucular askerlerin ruh halini artırmak ve onları savaşta tutmak için kullanıldı.
Rasmussen, [haplar] ruh halini değiştiren etkileri için verildiğini, ancak ordudaki herkes tarafından sanki sadece yorgunlukla savaşmak içinmiş gibi tanımlandığını söylüyor. Uyuşturucular ayrıca insanları daha uzun süre savaşta tutmak için kullanıldı ve savaşın çıkarları, 1940'ların şu anda PTSD olarak bilinen şeyin örtmecesi olan amfetamin'i savaş yorgunluğuna karşı değerli bir silah olarak rasyonalize etti.
Savaşın sonunda, Rasmussen'i tahmin ediyor , 16 milyona kadar Amerikalı Benzedrin haplarına maruz kaldı. Bu, amfetamin kullanımının normalleşmesine yardımcı oldu ve savaş bittiğinde sivil kullanım fırladı.
Ancak bu sefer amfetamin alan askerler değildi. Onların karılarıydı.
Araştırmacılar, amfetaminlerin iştahı bastırdığını on yıllardır biliyorlardı, ancak kilo kaybı için özel formülasyonlar ancak II. Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya çıktı. Benzedrine'i üreten aynı şirket olan Smith, Kline & French, bu geçişi erkenden planlamaya başladı. Savaş biter bitmez, Benzendrine'i silahlı kuvvetlere tanıtmaya yardım eden aynı adam olan Charles Ivy'yi işe aldılar. yönetmek amfetamin toksisitesi üzerine bir çalışma. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, amfetaminin kilo kaybı için güvenli olduğu sonucuna vardı. SKF, amfetamin işini çeşitlendirmeye devam etti ve onlarca yıldır hem kilo kaybı hem de depresyon ilaçları satıyordu.
Rekabeti vardı: Amfetamin tuzlarını tiroid ve diğer bileşiklerle birleştiren Clarkotabs gibi ilaçlar. Kiloda hoş bir şekilde homojen bir azalma için umut verici, kanıtlanmış formüller sunan bu diyet hapları birden fazla renkte geldi ve göz alıcı görünümleri tüm reçeteli ilaç endüstrisinin temeli haline geldi.
Özel muayenehanelerde neredeyse rastgele reçete edilen sözde gökkuşağı diyet hapları, hastalara amfetamin ve kişiselleştirilmiş ilaç yanılsaması verdi. Kilo verme arayışındaki hastalar, kısa bir konsültasyon ve genellikle reçete yazan doktora komisyon veren bir bileşik eczanede doldurulan bir reçete alacaktı. Daha sonra, sadece onlar için reçete edildiği iddia edilen bir gökkuşağı hapı verilecekti.
Gerçekten yaptıkları şey, uyarıcıların yan etkilerine karşı koymak için diğer ilaçlarla birlikte uyarıcı satmaktı, diyor. Pieter Cohen Harvard Tıp Okulu'nda diyet takviyeleri konusunda uzmanlaşmış bir tıp profesörü olan Dr. İnsanlar karmaşık senaryolarla ortaya çıkıyordu, ama bu sadece bir adımdı.
Hastalar bunun farkında değildi, ama doktorlar yaptı. Onlarca yıl boyunca, diyet hapı şirketleri ürünlerini doğrudan doktorlara pazarladı ve onlara bir gökkuşağı hapı reçete ederek kişiselleştirme yanılsamasını satabileceklerini söylediler. Her ilacın birden fazla rengi olmalı, dedi bir broşür , doktorları asla aynı kombinasyonu iki kez reçete etmemeleri konusunda uyarıyor. Bu biraz psikoloji ve buna değer.
Gökkuşağı baştan çıkarıcıydı, ama mutlaka güvenli değildi. Amfetamin, barbitüratlar gibi ilaçlarla birleştirildi. Yüksek dozlar ve denenmemiş kombinasyonlar yaygındı. Her ne kadar tıp kurumu gece gündüz kliniklerine tepeden baksa da, 1960'larda Amerika Birleşik Devletleri'ni çevreleyen binlerce kliniği kapatmanın lojistik zorluğu nedeniyle FDA bunları düzenlemekten isteksizdi.
Bu noktada, amfetaminlerin tehlikeleri (bağımlılık, yüksek kan basıncı ve uyarıcı kaynaklı psikoz) giderek daha fazla biliniyordu. 1959'da FDA, Benzedrin inhalatörlerini çökerterek, onları yalnızca reçeteyle kullanılabilir hale getirdi. Ancak amfetamin haplarının kullanımı, onları çeşitli fiziksel ve zihinsel rahatsızlıklar için tavsiye eden bir kültür tarafından teşvik edildi. Cohen, harika bir seçenek olarak görüldüklerini söylüyor. Doktorlar, potansiyel uzun vadeli sonuçları düşünmeden onu terfi ettirdiler.
Onlardan biri sonuçlar rekreasyonel kullanımı arttı. Artan karşı kültür - ve onların uyuşturucuları - ana akım Amerika'yı şüpheli hale getirdi. Ama çoğunlukla, bu ilaçlar onların da tercih ettiği ilaçlardı. 1970'e kadar Amerikalıların yüzde 5'i (en az 9,7 milyon) reçeteli amfetamin kullandı ve 3,2 milyonu daha bağımlıydı.
Birkaç genç beyaz kadının ölümünü aldı, McBee's yüksek profilli ifşa içinde HAYAT ve Amerika Birleşik Devletleri'ni yasal hız salgınının büyüklüğüne uyandırmak için bir dizi kongre oturumu. 1970 yılında, Kontrollü Maddeler Yasası'nın yürürlüğe girmesiyle, amfetamin bir Program III ilacı haline geldi; bir yıl sonra, bir olarak sınıflandırıldı Program II ilacı veya potansiyel olarak ciddi psikolojik veya fiziksel bağımlılığa yol açan kötüye kullanım potansiyeli yüksek olan biri. Bugün, yasal olarak reçete edilen ilaçların modern bir salgınının parçası olan Vicodin ve fentanil gibi opioidler, Çizelge II statüsünü amfetaminle paylaşıyor.
Cohen salgınlar arasında paralellikler görüyor. Eczacılık, doktorlar ve kültürümüz arasında yıllarca afyon vermeye başladık ve şimdi bu büyük sorunumuz var, diyor. Opioidler, amfetaminden daha ölümcül - ancak Amerika'nın yeni bağımlılığı haline gelme biçimleri çok tanıdık geliyor.