En son bir düğüne katıldığımdan bu yana on yıl geçti. Eylül 2012’deki o kilisede, otuzlu yaşlarımın dördünde belki bir hafta sonunu – on yılların prensini – bu şeylere kaybedeceğimi biliyordum. Bu yüzden kendimi sonsuza dek reddettim. Ferman, Hampstead’den şok olmuş bir şehre verildi. Sonunda, neden olunan zarar küçük oldu (anahtar, hiç kimse için istisnalar yapmamaktır).
İnsanların nikahlarına katıldığım bir zaman çizelgesinde küçük olmayan şey, kaybedilen zevklerin ağırlığıdır: okunmamış kitaplar, denenmemiş restoranlar, bir Cuma gecesi hevesiyle yapılmayan kıta gezileri.
Ne kadar özgür olduğumu düşünürsen düşün, bundan daha fazlası. Ben garip bir bireycilik vakasıyım ve bu sütunlar bu gerçeğin ticaretini yapıyor.
Ama ne kadar tuhaf? 2019’da İngiltere’de 213.000 karşı cinsten çift evlendi. Bu, 1972’dekinin yarısı kadar. Ve bu, ülkenin dönem boyunca yaklaşık 10 milyon nüfus eklemesine rağmen. ABD verileri, yaklaşık aynı zamandan beri evlilikte aynı kademeli düşüşü gösteriyor. Doğum oranları da 20. yüzyılın ortalarına göre düştü.
İnsanların tüm bunları mülkiyet balonuna, çocuk bakım maliyetlerine ve diğer maddi engellere bağlamaya ne kadar zorlanacağı ürkütücü ve Marksist. Benliğin çiçeklenmesini selamlaması gereken liberaller, dudaklarında “konut merdiveni” ile dolaşıyorlar. Bu, ampirizm erdemine bile sahip değil: Güney Kore’den Bolivya’ya, varlık patlaması ve varlık çöküşü yoluyla aile çöküşü sürüyor.
Bariz olanı atlatmak için gerçekten ne kadar mesafe var? 1960’larda adetlerde bir değişiklik, yerleşmeye yönelik toplumsal baskıyı ortadan kaldırdı. Seçmekte özgür – fiilisadece hukuken — insanlar her şeyi daha sonra yapmak isterler. Bunlar açıklanmış tercihlerimizdir. Trendin teknokratik bir düzeltmeye sahip olduğunu veya buna ihtiyacı olduğunu düşünmek için hiçbir sebep yok.
Benim yaşımda, etrafımda evliliklerin ya sona erdiği ya da nominal biçimde hayatta kaldığı haber değil. Sürpriz şu ki, daha fazlası değil. Flaubert’in tavsiyesi, işte şiddetli ve özgün olmak için kişisel meselelerde geleneklere uymaktı. Ama ortalama bir insan iş için sanatsal bir şey yapmaz. Şiddetli ve orijinal bir kayıp ayarlayıcı olmak nedir?
Kendini gerçekleştirmek için geniş halk, kişisel yaşamlarını kullanmak zorundadır. Çoğu durumda, evet, çocuk yetiştirmek “opus” olacaktır. Ancak büyük bir azınlık için seyahat, sosyal temas, zihinsel gelişim olacaktır: koridordaki çocuk arabası tarafından engellenen şeyler. Bu dürtüye eşit hiçbir mali ince ayar yoktur. Duyduğum evlilikle ilgili hayal kırıklıklarının yüksek fikirliliği beni çok etkiledi – doğrusu duygulandım. Cinsel can sıkıntısı özelliği yoktur. Bunun etrafında yollar var.
Sosyal atomizasyonun maliyetleri vardır. Partizanlık birdir. Siyasi kabileler, ailenin iki kuşak önce sahip olduğu aidiyet duygusunu sağlar. Kamusal yas, bireylerden oluşan bir toplumun daha epizodik ancak daha az rahatsız edici bir tikidir. Hangi ahlaki veya estetik dünyaya uygundur? tezahürat ölü bir hükümdarın geçmişini taşıyan bir cenaze arabası mı? Orada olma noktasının nadir görülen kolektif deneyim olduğu bir yer.
Atomizasyon ne yaparsa yapsın, bize zorlanmaz. Toplumun kurtarılması gereken dışsal bir şok değildir. Yarım yüzyıl önce ahlaki normların gevşetilmesinden bu yana milyonlarca özgür seçimin sonucudur. Bunu doğru dürüst görebilseydik, buna özgürleşme derdik: Hazır olmayan ve asla olmayacak olanlara artık evliliğe baskı yapmamakla, eşcinsel hakları ve ırk reformları kadar özel sefaleti tedavi eden bir kurtuluş.
Bunu zaman zaman duyan biri olarak, aile hayatı davasının genellikle Pascal’ın bahsi kadar işlemsel olduğunu fark ettim. “Yaşlanınca sana kim bakacak?” Zengin dünyada, en azından, insanların neden ev hayatını benimsediğinin yoksul bir açıklamasıdır.
Ve neden yapmıyorlar. Özgürlük ve benlik temel insani dürtüler değildir, hayır. (Güvenliğin yanında değil.) Ancak 1950’de öngörüldüğünden daha güçlü oldukları ortaya çıktı. Ve açıkça satın alınamayacak kadar güçlü. Onlara göre hareket eden ve sorunları nedeniyle bir kamu politikası hatası olarak muamele görenler, buyurun. Su çok güzel.
Janan’a [email protected] adresinden e-posta gönderin
Önce en son hikayelerimizi öğrenin – takip edin @ftweekend Twitter’dan
Kaynak : https://www.ft.com/content/33a327b6-ff4f-492e-a7ec-5e8e6cc05547