

Sağlıcakla
Hayatımın kadınıyla birlikte olduğumu, onu ne kadar erken
bulduğumu ve bunun için ne kadar şanslı olduğumu düşünüyordum da
yanılmışım.. yine yanılmışım..
Kimse kusura bakmasın ama beni terkederken ağlayan insanlar artık
bana yabancı gelmiyor.. herşey bu kadar güzel giderken ne oldu birden
bire diyeceksiniz biliyorum ama bunu burada yazmaya gerek bile duymuyorum..
dahası yargılamıyorum artık insanların sebeplerini.. Savaşacak ise
hiç gücüm kalmadı aşkım, sevgim adına..
Ben de biliyorum haykırmasını, sesimi herkese duyurmayı "gitme
ne olur" diye ama buna hiç gücüm yok..Yoksa tam aksine daha
mı çok güçlendim acaba hayata karşı, ya da kaderimi değiştiremeyeceğimi
mi biliyorum?
Anlamsız geliyor bu olanlar ama elimi oynatasım gelmiyor içimden..
bu da bıraktı beni diyorum kendi kendime, heralde bende bir sorun
var..
Bilemiyorum ama bu kadar basit mi herşeyi bitirmek? bu kadar basit
mi şu zaman dilimi içine sığdırılan herşeyi rafa kaldırmak? bu kadar
basit mi duyguları bir kenara çekip tamamen onlarsız düşünebilmek?
bu kadar basit mi verilen sözlerden vazgeçebilmek? Bu kadar basit
mi?...
Böyle olmasını istemezdim.. Onu kaybetmeyi hiç ama hiç istemezdim..
Üzülüyorum şu an ama yababileceğim de bir şey olmadığını çok ama
çok iyi biliyorum.. eminim yaşayanlarınız, daha önce gidenin dönmesi
için çaba sarfedenleriniz bana hak veriyordur şu an..
İlk defa hislerim beni yanılttı. Farklı şeyler hissediyordum halbuki
geleceğe dair.Ona hissettirmeden gelecek hayalleri kuruyordum.O
ise bana hep kızıyordu gelecek hakkında fazla konuşmadığım için.
Belki de başıma gelecekleri biliyordum da, sadece hayallerimde yaşatıyordum
mutluluğumu. Oydu bana gözüm kararacak kadar aşık olmadığımı söyleyip
sitem eden. Hiç kabul etmedi ilişkiyi çok derinden yaşadığımı.
Duygusallıktan bahsetti, gelecekten bahsetti ilişki boyunca.. ama
geceleri yatmadan önce bir iyi geceler sözcüğünü bile çoğu zaman
çok gördü bana..Şu yakın zamanda ilişkiyi benim istediğim gibi yaşadığımızı
söyledi sonra.. üzerinde baskı kurduğumu ve bunun gelecekte yaşantımızı
etkileyeceğini, gelecekte daha fazla üzülmek yerine şimdi üzülmenin
daha iyi olduğunu söyledi ve gitti. İşte bir anda bitti..
Kızmıyorum ona aslına bakarsanız, kızamıyorum.. çünkü biliyorum
ki kendine göre haklı.Daha fazla da konuşmanın bir anlamı yok bence,
diyeceksiniz ki, belki yaptığının yanlış olduğunu farkeder de geri
döner.. olabilir, hayat süprizlerle dolu biliyorum ama peki döndüğünde
herşeyi bıraktığı gibi mi bulacak? karşılaştırmak istemiyorum çünkü
o, diğerlerinden çok ama çok farklı bir insan ama ben artık insanların
hayatlarındaki kırılma noktaları rolünü üstlenmek istemiyorum..
artık insanların da benden önce ve benden sonra olarak da yaşamlarının
ikiye ayrılmasını da istemiyorum ama maalesef bu böyle oldu..
Düşündüklerimi kelimelere dökmekte zorlanıyorum çünkü ben bu satırları
yazarken kafamdan geçen binlerce cümle arasından seçim yapmakta
zorlanıyorum.O kadar çok da söz verdi ki bana.Ben hep, beni bırakırsan
verdiğin bu sözleri hatırlatırım dedim ama dün gece onunla konuşurken
hatırlatmadım çünkü o zaten herşeyi hatırlıyordu..
Bugün onun sesini duymadan ve mesajını görmeden geçirdiğim ilk
gün ve biliyorum ki son gün de değil sanıyo-rum ki kendimi onsuzluğa
alıştırmam lazım artık.Çok zor olacak ama mecburum buna. Bu sefer
mutlu sona çok yaklaştığımdan emindim, yine olmadı.
Şimdi aklıma gelir paylaştığımız güzel anlar, belki de gözyaşı
bezlerime mani olamam (kim demiş erkekler ağlamaz diye? bok yemiş
afedersiniz).. ama bilirim ki yine herşey yine farklı olacak ve
o güzel anlar hiç geri gelmeyecek..
Son olarak çiftlere bir iki bişey söylemek istiyorum.. sizlerden
rica ediyorum Ne olur elinizdekilerin kıymetini bilin ne olur birbirinizi
hiç üzmeyin ve mümkünse birbirinizi ilk gördüğünüz anda birbirinize
sarılın ve alınlarınıza birer öpücük kondurun.. lütfen bunu benim
için yapın..
Ben kalamadım bari siz kalın sağlıcakla..