Yakın arkadaşlarımdan birinin doğum günüydü geçenlerde. Doğum günü mesajımı iletmek için Facebook profiline girip baktığımda doğum günü mesajlarının sıralandığını gördüm. Dedim ki müşterisi olduğum markalar neden sosyal ağları bu bağlamda kullanmıyorlar da hala e-mailden ya da cep telefonumuzdan sıradan, herkese gönderdikleri otomatik hazır mesajları gönderiyorlar. Kendimizi özel hissetmemizi sağlamıyorlar. Sosyal medyanın kişiselleştirilmesi adına firmaların çok yetersiz kaldığını düşünüyorum. Artık bir çok firmanın Facebook, Twitter, Friendfeed gibi sosyal medya hesaplarında bir çok kampanya düzenleniyor. Ama bu konuda eksik görüyorum gerçekten.
Sosyal ağlarda artık sık bir şekilde ünlü kişileri görmeye başladık. Bunların en popülerlerinden birisi de Twitter. Ünlülerin kişisel hayatlarını yakından takip edebiliyor, karşılıklı bir etkileşimde bulunabiliyoruz. Bu durum hayranlar açısından daha etkin bir durum aldı. Daha önceden kurulan fan club siteleri olsa da açıkçası iletişim açısından pek verimli olmuyordu ve devamlılık, süreklilik sağlamak, zaman ayırmak zordu. Şimdi ise konsere, programa çıkmadan önce BlackBerry’lerinden I-Phone’larından o anki durumlarını özetliyorlar.
Renkli dünyaların vazgeçilmez asil rengi diye hislerde bilinçlerde yer etmiş en karanlık rengin herkesçe bir başka anlamı olsa gerek. Bendeki siyah karanlık demektir. Karanlık terimi ışığın olmadığı yer değildir bende, bilakis en ala ışıklar içinde kaybolmaktır. Fukara toplumlarda karanlık sahibi evler çoktur, faturaları zamanında ödenebiliyor olsa bile. Renkli dünya içerisinde simsiyah, dışarıdan asil içerden karanlık görünen bir rengin kendisidir siyah. Matem rengi diye anılırken akla yatan bir gerçek iken, aynı zamanda asaleti simgelerken ölümün asillik olduğunu fark etmeden eşitleyen bir kültürün yaşayan son canlılarıyız dedirten renktir siyah. Üzülmektir siyah, kendini güçlü hissetmektir, karanlıktır, aydınlığın düşmanı karamsarlığın resmidir siyah. Fakat beyaza değinilmeden siyah tam anlamıyla deşifre edilemez.