Hepimiz bir el tutmak isteriz. Bazen ağlamak için, bazen sadece mutluluğumuzu paylaşmak için… Kendimizden pay çıkarmak için hatta kendimizi anlamamız için bizden birine ihtiyaç duyarız. Acımızı da tatlımızı da ‘bize’ yaparız. Hep birlik olduğumuz bir ‘biz’ kavramı vardır. Kadınız. Güçlü bireyler olarak doğuyoruz, büyüyoruz ve yetişiyoruz. Örnek aldığımız rol modeller de kimi zaman kadın oluyor ve farklılıkları da yine bizlerden öğreniyoruz. Yeri gelince duygusallaşıyor, komedi filminin ortasında bile ağlayasımız geliyor. Yeri gelince de öfkemizi bastırmak için sadece susuyoruz. Çünkü konuşursak bir kaos çıkacağını hissediyoruz. Biz kadınlar ne çok şeyi hissederiz! Olgunlaşır, durmadan çalışır veya kariyer basamaklarını tırmanırız ya da emeğimizi son anına kadar direterek gösteririz. Anne oluruz ve bambaşka bir evrende kayboluruz. Sımsıcak yüreğimizde daha da merhamet taşıyacak duyguları öğreniriz. Acıların üstesinden geliriz. Kaldıramayanın da elinden tutarız, bazen hıncımızı da kendimizden çıkarırız. Bizi anlamak zor, meşakkatli bir yol ama bir o kadar da güzellik dolu. Ucu henüz görünmeyen bir bahçede yürür gibi, her adımda farklı çiçek keşfedersin. Siyahından, moruna bütün renkleri kaplayan bir bahçe gibiyiz. Duygularımız bu kadar yoğun ve çeşitli iken nasıl sevilmeyiz? Kadınız. Şükürlerimizde herkesi, her şeyi katarız. Kendinden çok başkasını düşünerek ödün vermeyi de öğreniyoruz, birkaç işi birden yapmayı da… Kadınlar günümüz kutlu olsun! Biz hep biz kalalım.