Yaz günü dut ağacının gövdesinde korlaşmış ağustos böcekleri uyanmadan kalktı.
Çapraz fişeklikleri kuşanmış, sırtında av çantası elinde baba yadigârı çiftesiyle gülümsüyordu altın dişlerinin ışıltısıyla karşımda.
Gamzelerine yuvalanmış sabah yeliyle konuştu telaşlı. Konuşurken onu desteklemek istercesine havlayan iki köpek de kuyruksuz dolandı durdu etrafında.
“Haydi, Halil geyiğe gidelim” dedi.
“Sabah sabah rüyanda mı gördün, geyikler yavrulamış, tüfek doğrultulmaz” dedim ona. Dinletemedim ısrarlarına yenildim desem yeridir.
Dağ bayır derken dar bir kanyona doğru ilerledik iki uzun gölge. İki koldan kanyonun yamaçlarına tırmanmaya başladık köpeklerin peşi sıra. Nedense ayrı istikametlerde yönsüz dilsiz kayboluverdik sislerin arasındaki bulutta. Birkaç saat sonra yaralı bir geyikle uçurumun uğultusunda buldum onu. Tüfeğini yere atmış, öylece kalakalmıştı.
Geyik son kez bakıştığı dünyadan memesi dolu, çalılıklardaki yavrularının bağırtıları arasında akıp gitti.
“Mehmet kalk! Kalk haydi!” dedim. İki elimle omuzlarından sıkıca kavrayıp hızla sarstım. Kilitlenmiş, öylece mıh gibi çakılı, yerde yatan dişi geyiğin gözlerinden süzülen yaşlara bakıyordu.
Olduğu yerde zar zor yekindi, kalkamadı. Sırtüstü düştü içindeki karanlığı kaplayan boşluğa doğru hızla.
Saçı sakalı uzamıştı son gördüğümde onu. Günlerdir geyiği avladığı yere gidiyormuş o uçurumun kıyısına. Ailesi yabanda ölecek korkusuyla her seferinde geri döndürüyormuş onu.
Gözlerime gözlerini dikti, sersefildi ağzından taş ağırlığında kelimeler döküldü.
”Geyik çekti beni Halil’im ben iflah olmam gayrı. Nasıl kıydım ben ikiz yavrulu o anaya.
Olan olabilmiş, diyebildim, belki biraz yüreğindeki yangına su serperim diye.
“O yavruları bana bul getir, onların hem babası hem anasıyım ben bundan sonra.”
“Tamam, Mehmet’im sen yüreğini ferah tut.” dedim.
Birkaç gün sonra Mehmet’in yine geyiği vurduğu yere gittiğini, uçurumdan atlayarak bulutlara, yıldızlara karıştığını söylediklerinde sözümü tutamadığım için çok pişmandım.