Ankara'da yaşıyor ve özellikle bürokrasi ile iç içe çalışıyorsanız son dönemde insan yüzlerinde önyargının oluşturduğu o gri rengi görmüşsünüzdür. Selam verirken, tokalaşırken, yan yana yürürken bile izlendiğinizin, gözlendiğinizin ve hakkınızda yorumlar yapıldığını "o bol sesli" sessiz yüzlerden farketmişsinizdir.
O yüzler tarafından kaç kez etiketlendim bilemiyorum. Ankara'da iktidara yakın durup, onların hecelerinden kelimeler kuranlar ile isyan eden pek çok insan yan yana...
Medya üzerinden süren "candaş" "yandaş" ve "yoldaş" benzetmelerinin devlet dairelerinde nasıl yorumlandığıyla ilgili bir fikriniz var mı?
Veya iktidar partisinin yönettiği bakanlıkların son yıllarda daha fazla disiplin ve idari yönden soruşturma açtığını duydunuz mu?
Bir bürokrat ile yapılan sohbette giydiğiniz burnu açık ayakkabıya göre değerlendirildiniz mi?
Yarım kollu bluz giydiğiniz için bir bardak çay yerine bir bardak soğuk su ikram edilerek kibarca kapı dışarı edildiniz mi?
Bir dine "ötekinden" daha fazla inandığını düşünenler önyargıyı oluşturanlar mı?
Din, inanç ve önyargı...
Bu üç kavram için bu gün Spinoza'dan satırlar okudum. Spinoza, önyargının "haklı gerekçesi olmaksızın diğerlerinin kötü olduğunu düşünmek" şeklindeki açıklamaya "nefret önyargısı" diyor, "haklı gerekçesi olmaksızın diğerlerinin iyi olduğunu düşünmek" için ise "sevgi önyargısı" tanımlamasını yapıyor.
Önyargı ile yaklaşan insanları gördükçe kendimi "hükmen mağlup" hissediyorum ve uzak duruyorum. Bu gün itibariyle hissettiğim, korku ve yenilgidir...