Olvido
Hoyrattir bu aksam üzerleri daima!
Gün saltanatiyla gitti mi bir defa
Yalnizligimizla doldurup her yeri
Bir renk çigligi içinde bahçemizden,
Bir el çikarmaya baslar bohçamizdan
Lavanta çiçegi kokan kederleri;
Hoyrattir bu aksam üstüleri daima!
Dalga dalga hücum edip pismanliklar
Unutusun o tunç kapisini zorlar
Ve ruh atilan oklarla delik desik.
Iste dogdugun eski evdesin birden,
Yolunu gözlüyor lamba ve merdiven
Susmus ninnilerle gicirdiyor besik
Ve cümle yitikler, magluplar, mahzunlar...
Söylenmemis askin güzelligiyledir
Kagitlarda yarim birakilmis siir;
Insan yagmur kokan bir sabaha karsi
Hatirlar gibi bir gün cami açtigini,
Duran bir bulut, bir kus uçtugunu,
Çöküp peynir ekmek yedigi bir tasi...
Bütün bunlar askin güzelligiyledir.
Asklar uçup gitmis olmali bir yazla
Halay çeken kizlar misali kol kola.
Ya sizler! Ey geçmis zaman etekleri,
Ihtiyar agaçli, kuytu bahçelerden
Ay isigi gibi sürüklenip giden;
Geceye birakip yougun erkekleri
Salinan etekler fisiltiyla, nazla.
Ebedi asigin dönüsünü bekler
Yalan yeminlerin tanigi çiçekler
Artik olmayacak baharlar içinde.
Ey, ömrün en güzel türküsü aldanis!
Aldan, gelmis olsa bile ümitsiz kis;
Her garipsi ayak izi kar içinde
Dönmeyen asigin serptigi çiçekler.
Ya sen! Ey sen! Esen dallar arasinda
Bir parilti gibi görünüp kaybolan
Ne istersin benden aksam saatinde?
Bir gülüsü olsun görülmemis kadin,
Nasil ölümsüzsün aynasinda askin;
Hatiralarin bu uyanma vaktinde
Sensin hep, sen, esen dallar arasindan.
Ey unutus! Kapat artik pencereni,
Çoktan derinligine çekmis deniz ben;
ikmaz artik sular altindan o dünya.
Bir duman yükselir gibidir kederden
Macerasi çoktan bitmis gibi o seylerden.
Amansiz gecenle yayil dört yanima
Ey unutus! Kurtar bu gamlardan beni.
Geri Git