Poliamin
Poliaminler, ökaryot ve prokaryot hücrelerin olmazsa olmaz yapıtaşlarından putresin, kadaverin, spermidin ve spermin gibi primer amin gruplarından iki ya da daha fazla sayıda içeren organik bileşiklerdir.
Konu başlıkları
İşlevleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Poliaminlerin hücre içindeki sentezi çok düzenli bir yapıya sahip olmasına karşın, bu moleküllerin temel işlevi tam olarak bilinmemektedir. DNA'ya bağlanan bu katyonlar belli aralıklarla sıralanmış diğer katyonlarla bileşikleri oluştururlar.
Hücresel poliamin sentezi engellendiğinde, hücre büyümesi ya tümüyle durmakta ya da büyük ölçüde yavaşlamaktadır. Bu durumda, hücre büyümesini olağan koşullara geri getirmek için ekzojen poliaminlerin sağlanması gerekecektir. Çoğu ökaryot hücre, hücre duvarlarında bu tür poliaminlerin hücre içine alınmasını kolaylaştıran poliamin taşıyıcı sistemler barındırmaktadır. Bu sistem hızla yenilenen hücrelerde oldukça etkindir ve henüz gelişim aşamasındaki bazı kemoterapötikler bunları hedef almaktadır.[1]
Poliaminler, NMDA ve AMPA reseptörleri gibi birçok iyon kanalının önemli modülatörleridir. Voltaj-bağımlı potasyum kanallarını engelleyen bu yapılar, hücresel enerjinin (hücre zarındaki K+ iyonu değişimi gibi) korunmasına yardımcı olurlar.
Lineer poliaminlerin sentezi[değiştir | kaynağı değiştir]
Putresin[değiştir | kaynağı değiştir]
- Birinci yol, arjininin arjinin dekarboksilaz (ADC) enzimi yardımıyla agmatine dönüştürülmesini temel alır. Bunu, agmatin imino hidroksilaz (AIH) ile agmatinin karbamilputresine dönüştürülmesi izler. Son olarak ise karbamilputresinden putresin elde edilir.
- Arjininin ornitine dönüştürülmesiyle başlayan ikinci yol, elde edilen ornitinin ornitin dekarboksilaz (ODC) yardımıyla putresine dönüştürülmesi işlemlerinden oluşur.
Kadaverin[değiştir | kaynağı değiştir]
Spermidin ve spermin[değiştir | kaynağı değiştir]
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]
- Poliaminlerin hücre yenilenmesi ve hücre ölümündeki rolü
- Ornitin dekarboksilaz: Sıçan beyni ve genetiği değiştirilmiş fareler üzerine deneyler, 2002, Pekka Kilpelainen, Oulu Üniversitesi Biyokimya Bölümü

