İşte yine geldi Eylül ayı, güz ayı, hüzün ayı,yalnızlık ayı….
Bütün yaz sevdiniz,seviştiniz,sıcak üç ayın hakkını verdiniz belki de,sonrasını düşünmeyen insanlar gibi şimdi ne olacak diye hiç düşündünüz mü ? En basit sorudur, Peki şimdi ne olacak ….
Üşüdüğünüz şehirlere yavaş yavaş dönüşleriniz başladı.Geçen hafta denizinin kıyısında,belki başkasının yamacında uyandığınız günü hatırlayarak,kalabalık şehirlerde yalnız uyandı çoğunuz …Bizlerle mi ? Yalnızdık…!
İki çeşit yalnız var bana göre..Yalnız olanlar ve yalnız kalanlar.
Yalnız olanlar daha işin başında maalesef. Onun için hala umut vardır. Hatta, durumu gayet iyidir. Zira daha yaşamaya yeni başlayacaktır.
Ya yalnız kalanlar?
Yalnızlık bir tek kelime. Söylenişi ne kadar kolay. Oysa taşıması ne kadar zordur bilen için….Boğulacak kadar yalnız olanların,kalabalık günaydınları da olmaz.Şehir önemli midir yalnızlık için? Adı çokça kullanılan bir kent kadar kalabalıktır bazı insanların yalnızlığı….
Aslında bu kadar şikayet ediyor gibi görünüyoruz tek başına yaşamdan ama,yalnızlık da bir şeyler katıyor insana.
Mesela daha çok seviyor insan durduk yere,bir günaydının kıymetini biliyor,parfüm kokularını ayırt edebiliyor tende,sigaraya zam gelmesi bir o kadar umurunda olmuyor.Gereksiz kavgaların nedenlerini daha çok biliyor.dudak bükmelerin nedenlerini sıralayabiliyor bir bir.Küsmek gibi bir şey yalnızlık.İnsan ilk olarak kendine küsüyor,kedi köpeği daha bir sadık biliyor ömrüne,insanların neden gittiğini artık biliyor…
Epeyce göçebe yaşadım biliyorum şu hayatta kendime.yarası yarasına denk gelenlerin birbirini sevmesinden çok,hep yara açıp gidenleri sevmem acemliğimden ….zaafım geri zekalı bir meleğin attığı oktan çok,insanlara fazla inanmam ve akıllanmamanın verdiği bir saflık …
Neyse Hüzne,karamsarlığa,aşk acısına,yalnızlığa ve bir çok boktan melankolik reaksiyona doğal dekorun tadını çıkartma vakti artık.Ve geldi sonunda,sonbaharım geldi …Hoş geldin uykusuz gecelerim …! barışın aşkın .. şiirin güzelliği eylül’ün üstüne olsun ….
hoş geldin Eylül….