Bitmeyecek Öykü'de iki ayrı evren var. Olayların gidişatı bazı yerlerde kırmızı, bazı yerlerde ise yeşil puntolarla anlatılıyor. İki farklı renk, iki farklı dünyayı temsil ediyor.
Kitabı okurken, okumanın evrenler arası geçişi nasıl mümkün kıldığını görüyoruz. Hayallerin, gerçekliğin başka bir boyutu olduğunu anlıyoruz.
Micheal Ende'nin yarattığı olağanüstü hayal dünyasına dalıp yaşamdan kopacağınızı sanıyorsanız aldanıyorsunuz. Çünkü yazar, sezdirmeden de olsa okurlarına her fırsatta yaşamla ilgili bir farkındalık kazandırıyor.
Bitmeyecek Öykü, isimlerin ait olduğu varlıklar üzerindeki önemini vurgulaması açısından Ursula K. Leguin'in Yerdeniz Büyücüsü ile paralellik taşıyor.
Micheal Ende, öykünün kahramanlarından Bastian'ın okuma zevkinden bahsederken "Tümüyle sıradan bir kişinin, tümüyle sıradan hayatındaki, tümüyle sıradan olayları keyifsiz ve karamsar bir biçemle anlatan kitapları hiç sevmezdi." diyerek inceden bir Kafka eleştirisi yapıyor.
Ayrıca "Gerçeklerden bıkmıştı zaten, bir de ne diye okuyacaktı onları? Kendisini bir yere çekmek istediklerini hissetmekten nefret ederdi. O tür kitaplarda az yada çok hep bir yere çekilirdi insan." diyerek Sartre ve Camus gibi varoluşçu edebiyatın önde gelen isimlerine gönderme yapıyor.
Hitap ettiği geniş yaş aralığı açısından kitaplar söz konusu olduğunda Antoine de Saint- Exupéry'nin Küçük Prens'inin yeri ayrıdır. Küçük Prens, kıymet bilir okur açısından bir cevher olabilir. Bitmeyecek Öykü ise madendir.
Bitmeyecek Öykü, okurken bitmemesini dilediğiniz bir kitap. Yalın dili ve kurduğu renkli dünya sayesinde kendini keyifle okutuyor. Art arda sıralanıp birleşen öyküler ustaca bir kurguyla nakış gibi işlenmiş. Okurken kesinlikle elinizden bırakamıyorsunuz.