Click on any phrase to play the video at that point.Close
Bütün gazeteciler gibi ben de idealistim. İyi hikayeleri ortaya çıkarmaya bayılırım. Özellikle de anlatılmamışları. 2011 yılında hala daha kadınların hikayelerinin anlatılmamış olabileceğini hiç düşünmezdim.
Gazetecilik ve kadın sempozyumunun başkanıyım. JAWS. Bu Sharky. (Kahkaha) On yıl önce katıldım çünkü kadın rol modeller arıyordum ve mesleğimizdeki kadınların kötü durumdaki yerine ve medyadaki imajlarına öfkeleniyordum. Dünya nüfusunun yarısını oluşturuyoruz ama haberlerin yalnızca yüzde 24'ü biz kadınlara ait. Bugünün teknolojisinde resimlerden kadını tamamen kaldırmak olası.
Bu Başkan Obama'nın ve yanındaki danışmanlarının Osama Bin Ladin'in öldürülüşünün izini sürerken resmi. Sağda Hillary Clinton'u görüyorsunuz. Resmin Brooklyn'de çıkan ana akım bir Yahudi gazetesinde nasıl işlendiğine bakalım. Hillary gitti. (Kahkaha) Gazete özür diledi ve kadınların fotoğraflarını asla koymayız dedi. Cinsel dürtüleri harekete geçirebilirmiş. (Kahkaha)
Bu marjinal bu durum evet ama gerçek şu ki, kadınlar politikadaki hikayelerin yüzde 19'unu, ekonomideki haberlerin yüzde 20'sini oluşturuyor. Haberler bize neredeyse bütün meslek dallarında erkeklerin kadınlardan fazla olduğu resimleri vermeye devam ediyor. İkisi hariç: Öğrenciler ve Evişlerinde. (Kahkaha) Hepimiz böylece gerçeğin oynanmış bir şekliyle haberleri almaya devam ediyoruz.
Sorun şu ki, haberlerin hazırlandığı odalarda da yeterli sayıda kadın çalışan yok. Bunlar da yazılı basın, TV ve radyodaki haberlerin yalnızca yüzde 37'sini hazırlıyor. Cinsiyete dayalı şiddet hikayelerinde bile erkekler büyük bir alanı kaplıyor.
Örnek vermek gerekirse, Bu mart ayında, New York Times'tan James McKinley'in hazırladığı bir haberde 11 yaşında genç bir kızın Teksas'taki küçük bir kasabadaki tecavüzünü ele alıyordu. McKinley Teksas halkının şunu merak ettiğini yazıyordu: "Nasıl oldu da oğulları bu işin içine çekilmişti?" "İşin İçine Çekilmek": Sanki şiddet içeren bir işin içine çekilmek gibi. McKinley'in görüştüğü ilk kişi şöyle söylüyordu: "Bu oğlan çocukları hayatlarının geri kalan kısmında bu durumla yaşamak zorunda kalacaklar." (Kalabalığın Tepkisi) 11 yaşındaki kurban hakkında kendisine birazcık küçük gelen kıyafetler giydiği ve makyaj yaptığı dışında pek bir şey duymazsınız.
The Times eleştiri yağmuruna tutuldu. İlk başta kendisini "Bunlar bizim görüşlerimiz değil. Yaptığımız röportajların sonucu." diye savundu. Şimdiiii, size muhtemelen bildiğiniz bir gizi açıklayacağım: Hikayeleriniz inşa ediliyor. Muhabirler olarak biz araştırırız, röportaj yaparız ve gerçeğin iyi bir resmini vermeyi deneriz. Bununla birlikte bizim de farkında olmadığımız önyargılarımız vardır. Fakat The Times bizi herhangi bir kimsenin de bu haberi aynı şekilde yapacağına inandırmaya çalıştı. Ben aynı kanaatte değilim.
3 hafta sonra The Times hikayeyi değiştirdi ve Bu sefer, McKinley'in yanına bir yazar ekledi: Erica Goode Ortaya çıkan sonuç ise, bu kızın oldukça üzücü ve dehşet verici hikayesi oldu. Ailesi yoksulluğun pençesindeydi. Çok sayıda erkek tarafından sayısız tecavüze uğramıştı. Hafifmeşrep bir kız olup çıkmıştı. Fiziksel olarak çarçabuk olgunlaşmıştı ama yatağı hala hayvan resimleriyle kaplı çaşaflarla kaplıydı. Çok farklı bir resim. Muhtemelen Bayan Goode'nin eklemeleri bu hikayenin tamamlanmasına yol açtı.
Küresel Medya Gözetleme Projesi kadınlar tarafından hazırlanan haberlerin klişelerle mücadele etmeye erkeklerin hazırladıklarından daha yatkın olduğunu belirtiyor. Bulunduğumuz yerde, Elaine Baumgartel kadına yönelik şiddete karşı bazı araştırmalar yapıyor. Bu hikayelerin birçoğunda kurbanları suçlayan ve yaşamlarını değersizleştiren izler buluyor. Olayı duygusallaştırmaya çok yatkın olduğunu ve içinde bulunduğu ortamdan bağımsız değerlendirilmeye çalışıldığını belirtiyor. Bu çalışmasıyla, West Mesa'da yakılarak bulunan 11 kadın üç bölümlük bir seri oluşturdu. Çalışmasında bu klişelerle mücadele etmeye ve gazetecilerin dış kaynaklardan, içsel önyargılarından ve kültürel normlarından kaynaklı sorunlarla oluşturdukları haberlerle yüzleşmelerini sağlamaya çalıştı. Ayrıca Ulusal Kamu Radyosundaki bir editörle ulusal bazda tartışılan bir hikayeyi ele aldı. Editör kadın olmasaydı, muhtemelen bu çok zordu.
Haberlerde sunulan hikayelerde kadınların kurban olarak yansıtılmaları erkeklerden iki kat fazla. Ve ayrıca kadınlar genelde vücutlarının bir parçalarıyla tanımlanıyor. Wired dergisi, Kasım 2010 Evet, konu göğüs mendili mühendisliği. Şimdi, biliyorum hepiniz rahatsız oldunuz. Attım gitti. (Kahkaha) Gözlerinizi açın. (Kahkaha)
Evet --- (Kahkaha) Olay burada. Wired asla bir kadını kapağına koymaz. Aldatıcı çokca resim var. Office'den Pam Manga Kızları Yuvarlak hatlı, dolgun göğüslü kalçalı bir model sentetik elmas için kapakta. Teksas State Üniversitesinden profesör Cindy Royal blogunda Kendi Öğrencileri gibi genç kadınların Wired gibi teknolojiyi okurken kendi rolleri hakkında ne hissettiklerini merak ediyor? Wired'ın editörü Chris Anderson kendi tercihini savunuyor ve ekliyor: "Teknolojiyi satabilecek, teknolojiye kapak olabilecek yeterli sayıda seçkin kadın yok." Kısmen doğru. Teknolojide yeterli sayıda seçkin kadın yok.
Ama bu önermeye benim bir itirazım var: "Medya bize her gün neyin önemli olduğunu kendi seçtiği hikayeler aracılığıyla anlatıyor. Buna gündem belirleme deniyor. Bir dergiye kapak olmadan Google ve Facebook'un kurucularını kaç kişi biliyor? Onları oraya yerleştirmek daha tanınmış yapıyor.
Şimdi, Fast Company Dergisi bu fikri benimsedi. Bu derginin Kasım 2010 kapağı. Konu teknolojideki en seçkin ve etkili kadın. Editör Safian Poynter Enstitüsü'nde "Silikon Vadisi çok beyaz ve çok erkeksi, ama Fast Company dergisi bunun gelecekte de böyle olacağını düşünmüyor ve bu yüzden dünyanın gittiği yeri anlamak için güçlü ve seçkin bir kadın resmi koyuyor.
Bu durum medyada liderlik rolünde daha fazla kadının olmasına yardım edecektir. Yakınlarda yapılan küresel bir araştırmaya göre, medyadaki önemli görevlerin büyük kısmı, yüzde 73'ü erkekler tarafından işgal edilmiş durumda. Ama aynı zamanda daha bilinçsiz önyargılarımız ve kör ışıklarımız altında daha karmaşık bir şeylere de işaret ediyor.
"Gizli Beyin: Bilinçsiz zekamız başkanları nasıl seçer, piyasaları nasıl kontrol eder, nasıl savaş açar ve hayatlarımızı nasıl kurtarır" kitabının yazarı Shankar Vedantam, Ulusal Radyo'da kadınlara verilen süre üzerine bir rapor hazırlayan eski Ulusal Radyo ombudsmanına birçoğumuzun yaşamındaki bilinçsiz önyargıları gösterdi. Bunları ortaya çıkarmak gerçekten çok zor. Ama bir önerisi var: Her hikayenin en azından bir kadın muhabiri olmalı. Bu öneriyi yaptığı editörler ilk başta şaşırıyor fakat uygulamaya geçilince daha başarılı hikayeler ortaya çıkmaya başlıyor ve işleri kolaylaşıyor.
Editörlerden birinin kadın olup olmadığını bilmiyorum ama büyük fark yaratılıyor. Dallas Morning News 1994 yılında Pulitzer Ödülünü dünya çapında kadınlara ilişkin yaptığı çalışmalarla kazandı. Muhabirlerden biri bana bir yardımcı kadın dış haberler asistanım olmasaydı bunu başaramazdık dedi. Özellikle de kadın sünneti haberlerinde Erkeklerin kadınların bu özeline giremez.
Bu nokta çok önemli ve üzerinde düşünülmeli çünkü dış politikamızın büyük bölümü kadına davranışın bizce garipsenmesinden kaynaklı olarak sorun yaşadığımız Afganistan gibi ülkelerle olan ilişkilerimiz etrafında dönüyor. Afganistan'da ayrılmamızı önerenlere karşı kullandığımız ana argümanların başında bu ülkelerde kadınların statüsü geliyor. Kabil'de bir erkek muhabir asla bir kadınla görüşemez. Ne kırsalda ne de kentte. Çünkü bu kadınlar asla bir yabancıyla konuşmaz.
Lara Logan olayında olduğu gibi. Lara CBS News'in muhabiri olarak Mısır'da Tahrir Meydanında vahşi bir şekilde cinsel olarak aşağılandı. Bu fotoğraf çekildikten hemen sonra. Hemen ardından bilgiç tavırlarla Lara'ya yüklenildi: "Biliyorsun. Kadınlar belki de bu hikayelere hiç mi hiç görevlendirilmemeli idi." Bunu ben asla bir erkek muhabir için duymadım. Örneğin Anderson Cooper ve ekibi aynı haberin peşindeyken saldırıya uğradığında.
Kadınları daha fazla lider role büründürebilmek için diğer kadınlar onlara mentörlük desteği vermeli. Yönetimdeki arkadaşlarımdan birisi, ki kendisi küresel bir medya şirketinde editördür, asla kendisi medya sektöründe yükselmeyi kendisine bir kariyer yolu olarak belirlememişti. Taki JAWS'la ve oradaki kadın mentörlerle tanışıncaya kadar.
Bununla birlikte, bu bizim gibi süper gazeteciler için yalnızca bir iş değil, Buradaki herkesin güçlü bir medyadan fayda sağlaması olasıdır. Haberleri analiz edin, boşluklar gördüğünüzde sesinizi yükseltin. Aynı New York Times örneğinde olduğu gibi kayıp halkaları ekletin. Kadın muhabirlere, editörlere ve kaynaklara tavsiyem, Unutmayın: "Gerçeğin bütüncül bir resmi buna bağlı."
İlk defa 2007'de Londra'da öğrenciyken gördüğüm bir videoyla sizlere veda etmek isterim. Guardian Gazetesi içindi. Gazeteci olmaya kafa yormaya başlamadan çoook önceydi. Ama dünyayı nasıl algıladığımızla ilgili olarak çok ilgimi çekti. Videodan iç ses: "Bir olaya bir açıdan bakış bir etki doğurur." Başka bir açıdan bakış ise tamamen farklı bir etki doğurur. Ancak resmin tamamına baktığınızda neler olup bittiğini anlayabilirsiniz. The Guradian." Megan Kamerick: Zannımca herkes aynı fikirde ve ancak resmin tümüne baktığımızda daha iyi bir dünyaya ulaşırız.
You can share this video by copying this HTML to your clipboard and pasting into your blog or web page.
You either have JavaScript turned off or have an old version of the Adobe Flash Player. To view this rating widget you
need to get the latest Flash player.
If your browser allows only "trusted sites" to execute Javascript, you should add the "googleapis.com" domain to your whitelist to allow our Flash detection to work properly.
Got an idea, question, or debate inspired by this talk? Start a TED Conversation.
Kadınların hikayelerini nasıl anlatırsınız? Kadınları kadınlara anlattırın. TEDxABQ'da Megan Kamerick medyada kadınların muhabir, kaynak ve editör olarak az yer almasının haberlerin yalnızca bir kısmını anlayabileceğimizi gösterdiğini belirtiyor.
Reporter Megan Kamerick fights for well-balanced storytelling in media.
Full bio »