

Kürt
sorunu yok,
Kürt istilası var!
Terörle mücadeleyi yasalar değil ABD kısıtlıyor
Ordu ve Hükümet kanadından Kürt meselesi üzerine
açıklamalar gelmeye devam ediyor.
Genel Kurmay İkinci Başkanı’nın “sınır ötesi” açıklamasından
sonra bu defa da Genel Kurmay Başkanı’ndan “Yetkilerimiz kısıtlı.
Bu kısıtlı yetkilere karşın terörle mücadele ediyoruz” açıklaması
geldi.
Ordu kanadının terörle mücadeleye vurgu yapan açıklamalarına
karşın Hükümet sorunu bir “terör” ve “terörle mücadele” sorunu olarak
değil, “demokratikleşme” sorunu olarak gördüğünü, hatta “milli bir
mesele” olarak gördüğünü bizzat Başbakan’ın ağzından açıkladı.
Öncelikle Ordu kanadının görüşleri üzerinde biraz
durmakta fayda var. Genel Kurmay, mevcut yasaların kendilerinin terörle
mücadelesini kısıtladığından bahsediyor. Hükümet ise askerin terörle
mücadele etmesi için herhangi bir kısıtlama olmadığı cevabını veriyor.
Terörle mücadele hukuki bir mesele değildir. Çünkü
ortada terör varsa, hukuk dışı bir olguyla karşı karşıyayız demektir.
Böyle bir durumda, yapılacak iki şey vardır, birincisi hukuk dışına
çıkan terör güçlerini yakalamak ve hukuka teslim etmek. İkinci yol
ise hukuk dışına çıkan terör güçlerini, silah yolu ile engellemek,
yani askeri yol.
Ordu, terörle mücadelede silahı kullanır. Onun görevi,
devlete silah çeken teröristi etkisiz hale getirmek, silah bırakmaya
zorlamak, yakalamak, en son seçenek olarak da yok etmektir.
Ordu’nun şikayeti eğer mevcut yasalarla teröristlere,
onların destekçi ve yandaşlarına caydırıcı bir veza verilemediği ise
bunda elbette haklıdır. Bir terör örgütünün, örgüt üyelerinin ve yandaşlarının
serbestçe hareket etme hakkına sahip oldukları bir ülke durumundadır
Türkiye. Ama bunun böyle olması, Ordu’nun terörle mücadele etmesinin
kısıtlanması değildir. Siz teröristi yakalarsanız ve onu hukuk bırakırsa
yapmanız gereken teröristleri yakalamaya devam etmektir. Zaten serbest
bırakılıyorlar diye bir bahane olamaz.
Burada Ordu’nun, terörle mücadelede en büyük kısıtlayıcı
gücü açıklamadığını belirtmeliyiz. Bugün Türk Ordusu terörle yeterli
şekilde mücadele edememektedir çünkü Ordu’nun terörle mücadelesi ABD
tarafından kısıtlanmaktadır. Türk Ordusu, arkasında ABD’nin bulunduğunu
bildiği teröristlerle mücadele edememektedir. Çünkü böyle bir mücadelenin
sonunda ABD ile savaşma riski bulunmaktadır.
Ancak gerçek bu olduğu halde Ordu, terörün arkasındaki
esas güç olan ABD’nin askeri gücünü ortaya koyacağına, tam tersi kaçamak
bir yol tutmakta ve AB Uyum Yasaları’nı hedef almaktadır. Ordu burada
açıkça hedef saptırmaktadır. Bunun siyasi izdüşümü ise, AB karşıtı
ABD’ciliktir.


Kurtuluş
Savaşı’nda Türkler ve Kürtler


|Türkiye’de açıktan Kürtçülük yapamayanların önemli
bir tezi Kurtuluş Savaşı’nı Türklerle Kürtlerin birlikte verdiğidir.
Böylelikle denilmek istenir ki, ülkenin kurtuluşu ve kuruluşuna
katılan Kürtlerin hakkı sonradan tanınmamıştır.


Gizli Kürtçülerin diğer propagandaları gibi bu da tümüyle yalandır.
Yandaki haritada Kurtuluş Savaşımızda şehit düşen askerlerin hangi
askerlik şubesine kayıtlı olduklarını gösteriyor. Hiçbir işgal
olmamasına karşın, yani savaşa katılmalarının önünde hiç bir engel
olmamasına karşın en az katılım Güneydoğu’dan olmuştur. Oysa işgal
altındaki Marmara ve Ege bölgesinden bile insanlar savaşa katılmıştır.
Kaldı ki Kurtuluş Savaşı’na katılmayan Kürtler çıkardıkları isyanlarda
bu devleti yıkmak için savaşmaktan ve ölmekten çekinmemişlerdir.
Kürt isyanlarında ölenlerin sayısı Kurtuluş Savaşı’nda ölenlerin
on mislidir!


Türkiye’de Kürt istilası


Nüfus artış oranı: Türkiye ortalaması %24. Ortalamanın
üstündeki iller Kürt göçüne maruz kalan bölgeler: İstanbul %57,
Ankara %33, İzmir %35, Bursa %48, Muğla %39, Antalya %77, Mersin
%44, Adana %26, Antep %39, Diyarbakır %34, Şırnak %51, Mardin
%37, Urfa %65, Malatya %29, Batman %47, Adıyaman %31, Hakkari
%55, Van %55, Ağrı %29


|Kurtuluş Savaşımıza katılmayan Kürtler, özellikle
1990 yılından itibaren yoğunlaşan bir şekilde Türk devletine savaş
açmıştır.


Kürtçülerin en önemli tezlerinden biri de Güneydoğu’da ekonomik
ve sosyal zorlukların olduğu ve devletin bu bölgeleri boşladığıdır.
Oysa nüfus artış oranları Kürtçüleri yalanlamaktadır. 1990’dan
itibaren Türkiye’de 15 yıllık nüfus artış oranı ortalama %24’tür.
Oysa bu rakam Güneydoğu’da %40’tır. Karadeniz, İç Anadolu ve Doğu
Anadolu’nun Türk nüfusu azalırken Kürt nüfusu artmaktadır.
Kürt nüfus artışı doğal bir artış değildir, bir istila hareketinin
parçasıdır.
Diyarbakır merkezli Kürtçü hareket bu noktadan çevresine doğru
bir Kürtleştirme hareketine girişmiştir. Irak ve İran sınırına
doğru başarı ile tamamlanan hareket (yeşil bölge) artık kuzeye
doğru yönelmiştir. Haritada turuncu renkte görülen bölge son beş
yıldır PKK’nın sızmaya ve yerleşmeye çalıştığı bölgedir.
PKK stratejisnin en önemli ayağı ise, büyük şehirlere ve kıyı
şeridinde hakim olmaktır. Bu nedenle Güneydoğu’dan bu bölgelere
planlı bir nüfus kaydırma politikası izlenmektedir. Antap’ten
İzmir’e kadar güney sahillerinin etnik yapısı değiştirilmiştir.
Hedef alınan bölgenin özelligi denize açılma kapısı olması ve
ekonomik rant kaynağı olmasıdır.
Yandaki haritada görüldüğü gibi, Kürtler Türk nüfusun dört misli
üremekte ve bu nüfus fazlalığının bir bölümünü Güneydoğu’da tutmakta,
önemli bir bölümünü ise Türk bölgeleri istila etmek için göçertmektedir.
ABD uluslararası Kürt meselesinde dümeni ele
aldı
PKK’nın son dönem artan silahlı eylemliliğinin arkasındaki
gücü Ordu doğru bir şekilde tespit edebilmiş midir? Ya da bunu açıklayacak
cesarete sahip midir acaba?
PKK eylemliliğini, Türkiye’nin AB sürecini baltalamakla
açıklayan teoriler, özellikle iktidar içindeki Kürtçüler tarafından
ve bir kısım medya tarafından yüksek sesle dillendirilmeye başlandı.
PKK’nın silahlı eylemleri, AB Uyum Yasaları’nı hedef
konumuna getirecektir. Çünkü gerçeken de mevcut yasal düzenlemeler
terörü cezasız bırakmakta, hatta devlete karşı terörü korumaktadır.
Bu nedenle PKK eylemleri, nesnel bir şekilde, toplum içinde AB’ye
ve AB Yasaları’na tepkiyi yükseltecektir.
Bu işin doğasıdır. Bu eylemlere girişen PKK da elbette
bunun bilincindedir. Ancak PKK’nın eylemleri, Türkiye’nin AB sürecinde
tam olarak nereye düşmektedir?
PKK’nın son silahlı kampanyası dikkat edilirse ABD’nin
tüm Orta Doğu’da PKK’ya yüklediği yeni misyonla doğrudan alakalıdır.
PKK’yı uluslararası operasyonel güç olarak değerlendiren ABD, bu gücü
Türkiye, İran ve Suriye’nin üzerine salmıştır. Artan PKK terörünün
nedeni, ABD’nin uluslararası Kürt meselesinde dümeni ele almış olmasıdır.
Kuzey Irak merkezinde denetimi ele alan ABD, bölge
ülkelerine ve elbette Kürt meselesinde söz sahibi olmak isteyen rakibi
AB’ye karşı önemli bir avantaj elde etmiştir. Bu avantajı değerlendirerek,
uluslararası Kürt hareketinin ikinci ayağı olan PKK’yı da tümüyle
ele geçirmiştir. PKK’nın ABD tarafından tümden ele geçirilmesi, uluslararası
Kürtçülüğün hamiliğinin Avrupa’nan ABD’ye geçmesi demektir. Bu bakımdan
ABD, çok önemli bir uluslararası mevzi kazanmış bulunmaktadır.
PKK saldırıları neyi hedefliyor?
Böyle bir mevzide başlayan PKK saldırıları, doğrudan
ABD’nin lehine bir süreci tetiklemektedir.
Şöyle ki:
1- PKK saldırganlığı Türkiye’de AB’ci çevreleri tecrit
etmektedir. Böylece ABD, AB’ye karşı güçlenmektedir. Türkiye’nin AB
üyelik görüşmelerinde sıkışacağını gören ABD, PKK’yı Türkiye’ye saldırtarak
Türkiye’yi AB’dern kopartmakta ve kendine bağlamaktadır.
Bu noktada Kıbrıs’taki gelişmelerle Kürt meselesindeki
gelişmeler birbirini doğrulamaktadır. ABD’nin Kürt meselesinde inisayatifi
ele almasına Fransa, Rumların hamiliğine soyunarak ve Türkiye’yi köşeye
sıkıştırmaya çalışarak cevap vermektedir. Ancak bu silah da geri tepmekte,
Türkiye’de AB karşıtlığını arttırmakta, Türkiye’yi daha çok ABD’ye
itmektedir.
2- PKK saldırıları Türk hükümetini bir çıkmaza sokmaktadır.
Terör, bir hükümet için olabilecek en önemli sorundur. Terörle mücadelede
yetersiz kalan hütkümet ayakta kalamaz.
Bunu gören Hükümet, ister istemez ABD taleplerine
boyun eğmek zorunda kalacaktır. Terörün bitmesi karşılığında teröre
ve arkasındaki ABD’ye belli bazı tavizlerin verilmesi gerektiği düşüncesi
güç kazanacaktır. Nitekim öyle de olmaktadır.
3- PKK saldırıları sadece Hükümeti değil aynı zamanda
Ordu’yu da yıpratmaktadır. Teröre karşı eli kolu bağlı bir asker görüntüsü
Ordu’nun prestijini düşürmektedir.
Ancak Ordu üzerindeki asıl etkisi prestij kaybından
ziyade askeri bir tehdittir. ABD, PKK’yı saldırtarak Türk Ordusu’na
bir savaş durumunda ne kadar güçlü olduğunu göstermektedir. Teröre
karşı mücadelede bile yetirsiz kalan bir ordunun ABD’ye karşı savaşı
göze alması elbette beklenemez.
4- Son olarak PKK saldırıları Amerikancı bir darbenin
ön koşullarını sağlamaktadır. Artan terör, ister istemez sivil idareden
askeri bir idareye geçişi zorlar. Dünyanın her yerinde yoğun şiddet
olan ülkelerde askeri önlemler çoğalır. Türkiye’de artan terörün askeri
önlemleri arttıracağı beklenmelidir.
Ama sadece önlemler değil aynı zamanda askerin siyasal
varlığı da artacaktır. Bu ise, ABD’nin tam da 12 Eylül stratejisidir.
Terörü önce tetiklemek, sonra ise onu dizginleyecek bir komuta kademesine
olur vermek! Artan terör kampanyasının böyle bir sonucu da beklenmelidir.
Türkiye’yi Apo ve PKK’ya muhtaç etme operasyonu
Türkiye’ye böylesi bir stratejik saldırı başlatan
ABD aynı zamanda kendi denetimindeki medyayı da manipülasyon için
devreye sokmaktadır.
1- Amerikancı Akşam gazetesi, artan saldırıların
Türkiye’yi sınır ötesine çekmeye çabaladığını, bu tuzağa düşülmemesi
gerektiğini yaymaktadır.
2- Amerikancı Yeni Çağ gazetesi, artan ladırıların
Türkiye’ye Kerkük’ü unutturmak için başlatıldığını yaymaktadır.
3- Amerikancı Aydınlık dergisi ve Amerikancı Başyazarı
Perinçek artan terörün Türkiye’yi Barzani ile ittifaka zorlamak için
yapıldığını yaymaktadır.
Enteresandır bu üç Amerikancı yayın organı da, terörün
arkasında ABD’nin olduğunu söylemekte ama ısrarla Türkiye’nin Apo
ile ve PKK ile mücadele etmesinin yanlış olacağını iddia etmektedir.
Hatta hedef saptırma olduğunu söylemektedir.
Oysa asıl hedef saptırma, PKK’yı ve elebaşısı Apo’yu
aklayan, olumlayan, destekleyen bu teorilerdir. Böylece Türkiye tek
bir şeye zorlanmakatadır. Sınır ötesinde, Kerkük’te, Kuzey Irak’ta
başını belaya sokmak istemeyen Türkiye, kendi Kürdü ile, yani PKK
ve Apo ile barışmalıdır. Ne de olsa Apo, yine de olabilecek en iyi
Kürttür!
Bu teorileri, mevcut AB karşıtlığı, PKK içindeki
AB’ci bölünme haberleri ile birlikte ele aldığımızda oyun daha net
ortaya çıkar. Amerikancı medya, Türkiye’yi Apo’ya gül vermeye zorlamaktadır.
Bu kampanyada kullanılan Amerikancılardan Perinçek’in zaten Apo’ya
gül vermişliği vardır. Yani ABD doğru insanı kullanmaktadır!
Tayyip Erdoğan’ın Diyarbakır’dan verdiği mesaj
Bu noktada Tayyip Erdoğan’ın Diyarbakır gezisi devreye
girmektedir. ABD’nin tehdidini gören Tayyip, Kürt meselesinde isteneni
yapmaktadır. Şimdilik PKK ve elebaşısı ile görüşemeyen Tayyip, PKK
destekçisi aydıncıkları makamında toplayıp onlarla barış sözleşmesi
yapmaktadır. Bu sözleşme gereğince Diyarbakır’a gitmekte ve orada
da aynı barış çağrısını yinelemektedir.
Tayyip Erdoğan’ın böyle hareket etmesi bizleri hiç
şaşırtmadı. Tam da yapması gereken hamleyi yaptı.
1- Kürt sorununu kabul etti. Bilindiği gibi PKK terör
örgütünün temel çıkış noktası Türkiye’de bir Kürt sorunu olduğu ve
bu sorunun demokrasi içinde çözülmesi gerektiğidir. Başbakan tam da
bunları ifade ederek PKK ile aynı çizgide olduğunu belirtti.
Ancak bu işte Tayyip’ten önce, Perinçek ve Demirel’in
katkıları unutulmamalı. Bilindiği gibi Perinçek dergisi aracılığı
ile Kürt sorununu kabul ettirmek için onca çabalamış ve Demirel de
“Kürt realitesini” tanıdığını açıklamıştı.
Bu üç Amerikancının, Tayyip, Perinçek ve Demirel’in
Lozan’da buluşması gayet manalıdır. ABD, has adamlarını AB’ye karşı
mevziye sürmektedir.
2- Tayyip Erdoğan Kürt sorununu tanımakla kalmamış
bunu İrlanda meselesine benzetmiştir. Bilindiği gibi İrlanda yüzyıllardır
İngiltere’nin sömürgesidir.
Türk olmasa bile Türkiye’nin Başbakanının kendi ülkesi
için bula bula bu örneği bulması anlamlıdır. Aynı Başbakan’ın yarın
bir Pontus meselesinden bahsetmesi ve bu sorunun demokratik yoldan
çözümünü savunması herhalde hiç bir Rumu şaşırtmayacaktır!
3- Tayyip Erdoğan’ın Diyarbakır’ı seçmesi de gayet
anlamlıdır. Geçtiğimiz ay gerekirse sınır ötesine geçeriz efelenmesinin
arkasından gelen bu gezi, Başbakan’ın sınır ötesinden kastının Diyarbakır
olduğunu ister istemez düşündürtmektedir!..
PKK’ya ve ABD’ye mesaj
Görüldüğü gibi Türkiye her halükarda Kürt sorunu
adı altında PKK’yı tanımaya ve onunla barışmaya zorlanmaktadır. Böyle
bir zorlanma karşısında neler yapılması gerektiğine gelince...
Öncelikle silahlı eylemlerin en sert şekilde karşılanması
gerekmektedir. Ordu’nun herhangi bir yasal yetkiye ihtiyacı yoktur.
Bunu göstermesi için Ordu’nun ABD’ye savaşırım mesajını iletmesi gerekmektedir.
PKK son dönemde özellikle mayın saldırıları düzenlemektedir.
Mayın saldırısı, yüksek teknoloji kullanılan bir saldırı türüdür.
Doğrudan ordu gücü göstermektir. ABD, PKK’ya NATO mayınlarını vermekte,
Türkiye’nin mayın tarama araçlarını etkisiz kılacak teknolojik desteği
sağlamakta ve Türk devletini açıkça tehdit etmektedir.
Türkiye bu saldırıya karşı öncelikle yurt içinde
geniş çaplı bir operasyon başlatmalıdır. Bir kaç yüz PKK teröristinin
leşini yere sermeden ABD’ye mesaj verilemez.
PKK saldırılarının kesilmesi için İmralı umursanmalıdır.
Terörün elebaşısı İmralı’dadır. İmralı’daki elebaşını tam tecride
almak, dışarıyla tüm bağını kesmek, ABD’ye ikinci mesaj olaccaktır.
Kürt istilasının nüfus kayıtları
Ancak bu tür askeri önlemlerle bu mesele çözümlenemez.
Öncelkle Türk milletinin Kürt meselesi konusunda bilinçlendirilmesi
gerekmektedir. Türkiye Başbakanının tersine biz Türkler Türkiye’de
bir Kürt meselesi değil bir Kürt istilası olduğunu düşünüyoruz. Yaşadığımız
en önemli sorun budur.
PKK terör eylemlerini 15 Ağustos 1984’te başlatmıştı.
Terör örgütünün arkasında emperyalist bir güç bulunmakla birlikte
terörün sonuç alınacağı toplumsal dokunun yaratılması da önemli bir
meseleydi. Yani bölücülüğün sosyal, siyasal ve herşeyden önce de demografik
zemininin yaratılması gerekiyordu.
Bu amaçla Özal iktidarı ile birlikte Türklere yönelik
doğum kontrol kampanyası başlatılırken Kürtlerin nüfusunun arttırılması
için özel çaba harcandı. 2005 yılı nüfus istatistikleri bugün karşı
karşıya olduğumuz tehlikenin boyutlarını ortaya çok acı bir şekilde
koymaktadır.
1- PKK’nın aktifleştiği 1990’dan 2005’e geçen on
beş yılda Türkiye nüfusu toplam %24 artmıştır. Ancak bu nüfus artışının
üstünde kalan bir bölge bulunmaktadır: Güneydoğu. Güneydoğu nüfusu
son onbeş yılda %40 artmıştır.
Güneydoğu’daki bu artışla birlikte Türk bölgelerdeki
nüfus azalması da dikkat çekicidir. Karadeniz, İçanadolu ve Doğu Anadolu’nun
Türk nüfusu artış göstermemiştir.
2- PKK, sadece Güneydoğu’da Kürt nüfusu arttırmakla
kalmamıştır. Aynı zamanda Güneydoğu’dan Batı illerine doğru istila
halinde bir Kürt göçü yapılmıştır.
Kürt istilası iki ana hattan ilerlemiştir.
Birinci hat Antep’ten Muğla’ya hatta Kuşadası’na
kadar giden sahil şerididir. Bu hatta kalan tüm iller Kürt akınına
uğramıştır. Nüfus yapısı tümüyle değişmiş kentler Kürtleştirilmiştir.
Bu hat, kıyı şeridi olarak, uluslarası ticaret, turizm ve tarım alanında
Türkiye’nin en önemli bölgesidir. Şu anda buraya yerleşen Kürt istilacıların
eline geçen bölge PKK’nın ekonomik gücünün önemli kaynağıdır.
İkinci hat doğrudan büyük şehirlere, sanayi merkezlerinedir.
İstanbul, Ankara, İzmir, hatta Bursa ve Kocaeli gibi şehirler büyük
oranda Kürtleştirilmiştir.
Bu iki hatta başarıya ulaşan Kürt istilacılığı şu
anda iki yeni hat daha açmış bulunmaktadır.
1- Sivas-Tunceli hattından Doğu Anadolu, İçanodolu
ve Karadeniz’e çıkma.
Nitekim Erzincan, Sivas, Tokat, Ordu, Samsun şu an
bu yeni hattın hedefi durumundadır. Bu yoldan PKK Karadeniz’e açılacaktır.
2- Çanakkale, Tekirdağ, Kırklareli hattından İstanbul’u
Trakya’dan kuşatmak.
PKK’nın uzun yıllardır süren Trakya’ya yerleşme çabası
özellikle Trakya’nın sanayi bölgesinde gerçekleşmiştir.
Böyle bir istila hareketi kaçınılmaz bir şekilde
Türkiye yöneticilerini olmasa bile Türkleri rahatsız etmekte ve uyandırmaktadır.
Yıllardır topraklarını, mahallelerini, evlerini bu istilacılara açan
Türkler yavaş yavaş bu komşuların hiç de iyiniyetli olmadığını görmekte
ve gördüğü yerlerde de tepkisini oltaya koymaktadır. Son aylarda,
Gönen’de, Çerkezköy’de, Bursa’da, İstanbul’da yaşanan gerginlikler
bu durumun habercisidir.
Böyle bir olasılık tüm Amerikancıları ürkütmektedir.
Hükümet provokasyon önlemleri alırken, diğer taraftan Amerikancı medya
devreye girmekte ve Türk-Kürt kardeşliği mavalı okumaktadır. Lozan’da
Tayyip Erdoğan’ın himayesinde konuşan Perinçek o nedenle biz Kurtuluş
Savaşı’nı Türklerle Kürtler birlikte verdik demektedir.
Böylelerine hadi ordan diyoruz. Kurtuluş Savaşı’nda
33 bir şehit verdik, bunun ancak 700 tanesi Kürttü: Yani %2!