Peki bir kadın sevdiği kişiden
ne zaman ve nasıl vazgeçer sizce?
Bir kadının her şeyi ve tüm duygularını
ardında bırakıp gitmesi hiç kolay değildir aslında!
Kadınlar ilişkilerine ve sevdiklerine
çok daha fazla bağlıdır.
Sonuna kadar savaşır bir kadın aşkı ve erkeği için,
her türlü fedakârlığı yapar. Çoğu zaman karşılık
göremese de sevmeye devam eder. İçi acısa da,
yüreği sızlasa da sevmekten vazgeçmez.
Karşısındakine sevme güvenini o kadar hissettirmiştir ki,
erkek kendinden emindir. Ne yaparsa yapsın
kadının kendisini her daim seveceğini düşünür.
Ama işte bu noktada yanılır. Bilmediği bir şey vardır
kadınlar hakkında. O da bir kadının kendisine yapılan
her şeyi biriktirdiği ve unutmadığıdır.
Bir anda olmaz bu karar veriş,
günün birinde tüm duygularını da
yanına alıp çeker gider kadın
usulca erkeğin hayatından! Nereye mi?
Kendisine sevgiyle açılmış
Gerçek,bir,aşka,tabii,ki…
Kadınların istediği sadece biraz
ilgi ve şefkattir aslında! Siz hayata ne
verirseniz o da size aynısını geri verir
örneğinde olduğu gibi, karşınızdaki
insana ne verirseniz ondan da o
kadarını alırsınız. Her şeyin tükendiği gibi,
sevgiler de bir gün tükenir.
Hiçbir şey vermeden sevilmeyi beklemek olmaz,
olamaz! Ve bir gün gelir,
sizi karşılıksız seven insan da
yorulur artık. Beklemekten ve böylesi
bir sevgiden usanmıştır.
Şarkıda da dediği gibi denemiştir
defalarca kadın erkekten arta kalanlarla!
Kendisini yalnız ve onsuz bıraktığı
anlarda bile ona dönmüştür hep!
Ama sevmek ilgilenmektir, bağlılıktır,
güvendir, özveridir. Sevgi paylaşılınca
güzeldir. İşte bu duygular yok olmuştur
kadında,zamanla.Mantığı,kalbinin,önüne,geçmiştir..
Bir kadın ne zaman gerçekten
vazgeçer bilir misiniz dostlarım?
Sevgisine karşılık alamadığını hissettiği zaman!
Erkek kadının hala kendisini
sevdiğini zannederken kadın çoktan
sevgisini kalbine gömerek uzaklaşmıştır.
Belki bu karar çok kolay olmamıştır,
ikilemde kalmıştır uzun bir süre,
amaçsızca sokaklarda dolaşmış
ve düşünmüştür saatlerce!
Aklı sarsıntılarla yorgun düşmüş,
bilinci kamaşmış ve bir kaosun
ortasında bulmuştur kendisini.
Ama en sonunda vazgeçme kararını
vermiştir zor olsa da, bunu
yaparken de dönüşe dair tüm
kelimeleri lügatinden çıkarmıştır.
Vazgeçmiştir belki kalbini arkada bırakarak,
ama aklını yanına almıştır.
O yüzden bu kadar kolay gidebilmiştir.
Her,seferinde,bıraktığı,açık,kapılar
Artık,kapalıdır,sonuna,kadar.. Ve bir
sabah kalktığında gülümseyerek aynaya
şöyle der kadın: “Günaydın, gittim ben..
Vazgeçme kararını verdiğinde fonda
Sezen’den şu cümleler dökülmektedir:
“Ben senin hayatından gittim oğlum,
hadi yerime koy birini koyabilirsen”…
Bitmek için başlar bazen sevdalar…
Kaderler anlaşma imzalar daha
masaya oturur oturmaz….
Son durağına bilet alamazsın…
Ya hiç binmeyeceksindir sevda trenine yada bir ara istasyonda bırakıp gideceğini kabul edeceksindir….
Gözlerinde kaybolurken umutların, doyasıya bakmak istersin, bir gün hasretiyle yanıp tutuşsanda bakamayacağın o gözlere….
Lanet edersin zamana, tutmak istersin
akıp gitmesin diye avuçlarından…
En dipsiz kuyulara hapsetmek istersin ayrılığı,
gelip yerleşmesin diye yüreğine acısı…
Olmayacaktır avuçlarında bir gün o sıcak elleri.
Bunu bilerek daha sıkı tutarsın ellerini…
Acıtır içini her saniye…
Bilirsin az zaman kaldığını…
Yalancı gülüşler aşina olmuştur
acıyla ısırdığın dudaklarına.
Gülen gözlerinde yalancıdır içinin
nasıl yandığını söylemeyen yüreğin gibi…
Her bakış, her dokunuş yakar kavurur
acılardan yorulmuş kalbin….
Tükenirsin yavaş yavaş….
İsyan edersin ayrılıklara….
Öleceği günü bekleyen bir hasta gibi beklersin ayrılığı…
Umutların kar misali erir gider avuçlarından. Kuramadığın hayallerin küser birer birer.
Sevgiler azar azar yitip gider.
Esen her rüzgar yanaklarında
kurutur gözyaşlarını…
Sevmek bu kadar zormudur…
Acıtmakmıdır yüreğini amansızca aşkın kuralı…
Beklemekmidir yaşamak yerine en güzel masalları…
Her sevda bir ayrılık hikayesi mi olmalı…
Bitmek için başlayan hikayeler vardır
alır seni hayatın köşesinden ansızın…
Yüreğindeki acılara kendinden de ekler bir
kaç hançer yarası. Savurur ayrılığın
kokusunu sardığı bedenini gökyüzünde.
Yıldızlar ortak olur gözyaşlarına.
Ve getirir bırakır usulca hayatın başka
bir köşesinde…
Usulca çıkar gider hayatından
düşünmeden arkasında bıraktığı acıları…
Sevdalar bitmek için başlar,
tükenir yavaş yavaş yüreğin ve bekler
sessizce batan kabullendiği vedayı…
Dilin lanetlemese de yüreğin lanetler her soluk
alışında bitmek için başlayan sevdaları…
Aşk Sana Göre Değil Artık Anla…
Bu ilk ayrılık değil. Kaldır başını dik dur.
Sakın kırpma gözlerini düşmesin yaşların dudaklarına.
Nelerle karşılaştın sen bu yaşta,
buna da alışırsın yüreğim kafana takma…
Bu ilk yalnız yürüyüşün değil. Hadi hızlı yürü karanlığa kalma.
Sık yumruğunu avuçların kanasın sadece iki tarafa bulaşma.
Sakın arkana bakma, geride kalan çok dan dalmıştır
derin uykulara. Sen aldırma yüreğim boş ver umursama…
Bu ilk yaran değil ki kabuk bağladıkça yarası
acıdan kavrulan. Kapanır zamanla merak etme.
Sakın tuz basma üstüne. Kapat kapını açma kimselere.
Bak bu defa beni dinle. Hiç bir şey yokmuş gibi davran,
yaşamaya bak hayatı dolu dolu. Tamam, biliyorum kolay değil,
ama böylede kendini yeme… “Hak etmedi beni” de geç git.
Başın dik unutma…
Nelere katlandık biz seninle yüreğim.
Sabahlara kadar boş duvarlara bakıp hayaline daldım
gözlerimi kapatmamak için adım adım,
gökyüzüne tırmandım teker teker yıldızları
avuçladım ellerimle, ama nafile umut bitmiş içimde…
Başucunda nöbet tuttuk yalnızlığın, gözlerimin pınarı söndü,
daha neyine senin yüreğim başka
bir yüreği sevmek sana mı kaldı…
Görmedin mi olmuyor artık sevda sana göre değil.
Boyun dan büyük sevdaya karışma demedi mi annen sana,
parçalara ayrıldıkça daha çok haz duyuyorsun
yetmedi mi kırılmışlığın yetmedi mi yüreğinin
sancısı kara sevdan? Dur artık bu kadarı fazla,
gözyaşların dinsin artık.
“Belki”lerle, “keşke”lerle olmuyor öğrendin.
Denedin, denedin ve her defasında yenildin.
Aşk sana göre değil artık anla..
Daha fazla kendini yorma… yüreğim
Bu benim ilk yalnız kalışım,
İlk gurbet ellere düşüşüm,
Kendimle savaşımın yıl dönümü,
Hasretim gizli efkarım içine dönük,
Ben ise korkulara sevgi salgılayan tek savaşçı.
Korku nedir çile ne bilmezdi benim yüreğim,
Sen çıkmadan önce tabi,
Özleminle yaktın beni sonra da canlı canlı!
Kavurucu sıcaklık yaktı göğsümü,
Dayanmaya çalıştım ben her ölüm anında,
Beynimi kemiren bu duygusal çelişkilere bir son vermeye çalıştım,
Belki başardım belki de umutsuzluğa yenildim,
Direndim ama gayret ettim yıkılmamak,
Aldanmamak için özlem denilen sancıya,
Sende yoktun yanımda,
Halbuki sadece sen sarardın beni kollarına,
Sen okşardın saçlarımı,
Mavilerimizi paylaşırdık seninle,
Hayatımızı satmıştık her ikimizde birbirimize,
Bağlı kalacağımıza söz vermiştik,
Tek sen değildin beni yıkan,
Hasreti hep içimde bir çocuk gibi;
Gece gündüz ağlar oldu,
Susturamadım içimdeki bu feryatları,
Belki de gücüm yetmezdi bu çelişkilere,
Donuk hücrelerime ben seni yazardım oysa geceleri,
Bülbülün feryatları vokal olurdu göz yaşlarıma,
Birlikte söylerdik en içten en güzel şarkıları, Yıldızları sayarken sen olmalıydın yanımda,
Bu hasret sürgünlerinde beni yalnız bırakmamalıydın,
Hayat boyunca eksik etmemeliydin gülücüklerini benden,
Ayazlar da elimden sen tutmalıydın,
Sadece sen dokunabilirdin gözlerime ellerinle,
Bırakmamacasına sarılmalıydık,
Nede güzel olurdu değil mi?
Ama sen mahvettin bütün bu güzel günleri,
Nasılda kıydın sen bu taze sevgiye,
Kimseler göz etmesin diye ben saklardım sevgimi herkes ten,
Sen başkaydın benim için,
Rüyalarımın prensi hayatımın anlamıydın sen,
Özgür bir kuş gibi hissederdim yanındayken senin,
Ruhumu sana teslim eder gözlerinde yüzerdim,
İçimde burukluk olsa da,
O güzel gözlerin solmasın diye söylemezdim de sana,…..
Ama bana yaptıkların Yıktın gittin sen beni viran kıldın hapse mahkum eyledin,
Karar kıldın hemen cezamı yazdın deftere,
Bilemezdin asla tahmin edemezdin seni ne kadar sevdiğimi,
Bulutlar bile ağlardı bana bu yalnızlığıma,
Geceleri hasretin daha bi çökerdi omzuma,
Yüklenirdi hep bana hep yalnızlığıma,
şimdi ne sen varsın nede o güzel günlerimiz,
Bitti her şey yine sensizim,
Yine bir başımayım,
Ama umudumu yitirmiş değilim,
Hani sende derdin ya “güçlü olmalısın” diye,
Evet güçlüyüm hala ayaktayım,
Ölmedim,yenilmedim hayata,
Aşka dair ne varsa attım kalbimden,
Luzumuna ihtiyaç duyardım arada sırada ama,
Sevgim tükenmişti,
Artık lanet eder oluyorum seni sevdiğime seni ilk öptüğüm güne,
Keşke bağrıma kor alevleri yükleseydim de sana
aşık olmasaydım diye pişmanlıklarımı duyuyorum,
Volta atıyorlar pişmanlıklar denizlerimde,
Efsunkar gülüşüne bir yenisi daha ekleniyor,
Ben yeni sevdalara yüzüyorum,
İster gel ister gelme,
Bu gemi herkese açık,
Sevilmenin kıymetini bir gün anlayacaksın,
Ve gözlerin yine beni arayacak,
Vuslat diye aranır olacaksın,
Ama ben olmayacağım yanında,
Kendin ettin kendin buldun,
sana hiçbir şey söylemek istemiyorum.
bütün sözcükler yetersiz..
hiçbir şey yazmak istemiyorum.
engin denizlerde kulaç attığım,
üstüme gökkuşağını kuşandığım
bu aşk yalanmış. şimdi karanlık sularda boğuluyorum.
gökyüzü kurşun gibi ağır. ne yana dönsem yalan.
gülüşler yalan, vaatler yalan..insanlar yalan.
ben seni mi sevdim..senin gözlerinle mi baktım dünyaya..
senin ellerinle mi çiçek derledim.. sevinçti,
aşktı göğsüme bastım. kocaman bir yalanı seninle mi yaşadım?
gözlerine baktığım zaman cennet bahçesine geçerdim..
bir aldatmacaymış, kötü bir rüya.. kötülüğün bile bir yüzü vardır,
bir görünüşü.. ama en beteri buymuş.. bu aldatmaca.
bir masal olsaydın razıydım,
bir şiir olsaydın, alır saklardım.güzel bir yüz kalırdı senden geriye,
hoş bir anı.. kimsenin dokunamayacağı bir tarih.ama hiçbir şey kalmadı..
bir yokluğu varsaymışım.
bir hiç’e sarılmışım. çölde serap bile değilsin.
serabın gizli ışığı vardır. sen ışığı yutan karanlık..
bir kör kuyu.. ben kör kuyularda kaynak suyu aramışım.
nasıl olsa biterdi bu aşk. ama unutulmaz bir hatıra,
gençliğin en güzel anısı olarak kalsaydı.. sen hiçbir şeyin değerini bilmedin.
kökün çürük, yaprağın kül, meyven zehirmiş.
ben seni aşkın yerine koymuş aldanmışım.
kabahat sende değil, ben insan tanımamışım.
sana karşı öfke duymuyorum,
kırgın değilim, kızgın değilim..
çünkü sen zaten yokmuşsun.
asıl kızılacak kişi benim..
küçücük bir toz tanesini
bir mücevher sanmışım.
beni kahreden, beni yok eden,
beni bin pişman eden tek şey..
bir aşk yaratmış tek başına yaşamışım.
sen zaten yokmuşsun ki..
senin neyine yanayım