Bugün yine seni mezarlıkta ziyaretine gittim dede. Aramızdan ayrılalı 2 sene oluyor. Ama aniden veda bile etmeden gidişin dün gibi aklımda. Şimdi bile yüreğim öğle büyük bir acıyla dolu ki nasıl anlatacağım bilmiyorum. Arkandan keşkelerim oldu dede. Sebebim yokken size gitmeyişimi çocukluğuma bile veremiyorum. Çok pişmanım şimdi dede. Seninle daha çok vakit geçirme imkânım varken ben elimle itmişim, şimdi anladım. Ne olursa olsun ninemi hep ziyaret ediyorum. Size gidişimde gözlerim her defasında seni arıyor; çıkıp gelecekmişsin gibi. Oturduğumda sandalyene; gelip beni kaldıracakmışsın gibi geliyor.
Bayramlarda kapıda karşılardın bizi. Yanaklarımızı iki elinle tutar öyle öperdin, koklayarak. Bize gelirdin ayran içerdin. Bir keresinde saçıma röfle yaptırmıştım. Sana sormuştum Saçlarım nasıl oldu? diye. Hiç sevmezdin öyle şeyleri, kızmıştın. Ben kızmanı bile özledim dede. Annem ameliyat olduğunda gözlerin kıpkırmızı olmuştu. O gözlerin hiç gözümün önünden gitmiyor dede. O gün anlamıştım evlat kaç yaşında ve nerde olursa olsun evlattı. İlk zamanlar rüyalarıma giriyordun. Görürdüm seni hasretim azalırdı. Şimdi girmiyorsun rüyama arada bir gel, sesini, seslenişini özledim dede. Masamın üzerinde resmin duruyor. En çaresiz anımda sana bakarak ağlıyorum. Beni de al yanına diyorum. Bugün olmasa da bir gün yine birlikte olacağız biliyorum. Seni çok seviyorum dede. Babalar günün kutlu olsun. Keşke elini öpebilseydim dede