Öğretmenin önemini hep söyleriz de, çocuk sahibi olunca daha bir iyi anladım. Bir kalem bile tutmayı öğrenmek, ne kadar zaman alıyor. Bu arada bu bloglar sayesinde (hala) idealist, sevgi dolu, aydınlık öğretmenler olduğunu görüyor, rahatlıyorum. Var olsunlar, çok yaşasınlar... Onlara çok ihtiyacımız var, sakın pes etmesinler... Ve günlerini kutluyorum.
Bu da bizim hala kalemi doğru tutamayı öğrenemeyen fındık burun... Anneannesinin çizgilerine hayran... Birlikte resim yapmaya bayılıyorlar. Benim yaptıklarımı pek takmıyor, kalemi Semoş'a götürüp, çiz diyor.