Herhangi bir mürşide întisab etmeye «El almak» denir. Birisini ka bul edip tarîkate almaya da «El yermek» derler. Aynı zamanda, tarîkate âıt birşeyi, bir töreyi yapmak, yahut bir hastalığa okumak için izin al mayı, izin vermeyi de bu tâbirlerle söylerler. «Okumaya el almış, eli var gibi.
El, Benim Elim Değil
El veren kişi, kendisinin de bir mürşitten el aldığını, mürşitten mür şide, bu zincirin, Hazret-i Muhammed'e ulaştığını, O'na bey'at edenle-rinse, Allah'a bey'at etmiş olduklarını anlatmak için bu sözü söyler UBey'at maddesine bak).
El Benim, Etek Senin
Yalvarışta söylenen bir sözdür; derviş mürşidin eteğini tuttuğunu, on-dan\ ayrılmayacağını bu sözle ifade eder. Farscada da aynı mealde bir söz vardır.
El Ele, El Hakk'a
Tarikat zincirini ifade eder (Bey'at maddesine bakınız).
El elden üstündür, Arsa varınca
Bu atasözü, her bilginin üstünde bir bilgin, her güç-kuvvet sahibinin üstünde bir güç-kuvvet sahibinin olduğunu, bu yüzden büyüklük taslama dın, kendini büyük görmenin abes olduğunu anlatmaktadır.