Basına Saldırılar, Türkiye
Türkiye iki yıl üst üste dünyanın lider gazeteci zindancısı oldu; CPJ'in yıllık hapishane sayımı verilerine göre 40 gazeteci parmaklıklar ardındaydı. Yetkililer muhalif sesleri bastırmaya ve sansürlemeye devam ettiler; 60'a yakın gazeteci Haziran ayındaki hükumet karşıtı Gezi Parkı protestolarıyla alakalı haberlerinden dolayı kovuldu veya istifaya zorlandı. Hükumet hassas olayların haberleştirilmesini sansürlemeye çalıştı; sosyal medyaya kısıtlama getirmetehdidinde bulundu ve, bir vakada, sosyal medyayı bir gazeteciye karşı karalama kampanyası amaçlı kullandı. Hükumet ve yasadışı Kürdistan İşçi Partisi'nin (PKK) hapisteki lideri arasında süren barış görüşmeleri beklendiğinin aksine hapisteki Kürt gazetecilerin salınması sonucunu doğurmadı. Hükumet tarafından taahhüt edilen yasa maddeleri basın karşıtı kanunlarda anlamla bir reform sonucu getirmedi. Mart ayında Türkiye Büyük Millet Meclisi "dördüncü reform paketi" olarak bilinen, ülkenin kanunlarını uluslararası standartlara uygun hale getirmeyi amaçlayan bir tasarıyı görüşmeye başladı. Eylül ayında yürürlüğe giren paket, Terörle Mücadele Kanunu'nun "örgüt propagandası yapmak" gibi gazetecilere (özellikle de muhalefet partilerine dair haber yapanlara) karşı kullanılan uygulamalarına kısıtlama benzeri mütevazı iyileştirmeler getirdi. Ancak maddeler arasında Türk Ceza Kanunu'nun en sorunlu maddelerinden (1 Aralık 2013 itibariyle hapisteki gazetecilerin %60'tan çoğunun maruz kaldığı) "silahlı örgüt üyeliği" yoktu. Gazetecilerin hapsedilmesi, muhalefetin terörizm ile ilişkilendirilmesi ve hükumetin savcıları muhaliflerin üzerine gitmekte cesaretlendiren ateşli basın karşıtı retoriği Türkiye'nin basın özgürlüğü sicilini zedeledi; bir bölgesel lider ve demokratik model olarak tanınma yönündeki özlemlerini engelledi.