bu mektubu yıllar önce yazmalıydım. belki ilk yazı yazmayı öğrendiğimde, belki de senden ilk ayrılışımda. ama unuttum iste kendime göre çok meşguldüm, derslerim, sonra sınavlar, sonrası zaten malum.
hala hayatta olmansa benim için en büyük fırsat. belki bundan sonra, sana bu kadar içten yazabilecek ikinci bir fırsatım olmayacak. yazacaklarım içimde kalsın istemiyorum.
bugüne kadar benden çok şey istedin. en başta, huzur dolu bir sinen, şefkatli bir kucağın vardı. başını yaşla
dedin, yaşladım. karnım doydu, kendimi güvende hissettim, sıcaklığınla işindim.
tam oraya alışmıştım ki emekle
dedin. o sımsıcak kucağından ayrılmak zor oldu. süründüm. ayağa kalk dedin, kalktım. nasıl korktuğumu sen benden daha iyi biliyorsun. karşıma geçip kucağını açarak bana yürü
dediğinde ne çok sevinmiştim. o ilk ayrılıklardan sonra sana doğru adım atmak hayatımın en güzel anıydı sanıyorum. yürümek değil uçmak istemiştim. çünkü seni çok özlüyordum.
benim dilimden anladığın, acıktığımı, susadığımı, uykum geldiğini bildiğin halde konuşmamı da sen istedin konuştum. seni çok sevdiğim için ilk olarak da muhtemelen anne demişimdir.
zaman zaman küçük kaçamaklarım olsa da bütün isteklerini yapmaya çalıştım. okula başladıktan sonra ders çalış dedin çalıştım, ödevlerini zamanında yap dedin yaptım, öğretmenlerini sev, onları dinle dedin dinledim.
biliyor musun, küçükken anaokulundan eve dönmeyi iple çektiğimi bazen gitmemek için koltuğun kenarına saklandığımı hatırlıyorum. senden ayrı kalmamak için ama sırf sen istediğin için gittim.
büyüdüm senden uzakta. hiç ayrılamazken yanından hiç istemezken yokluğunu en uzağına düştüm yıllarca. sonra yine buldum seni ama zaman geçtikçe seninle geçirdiğimiz zaman azalıyor, kendi başıma kalıyordum. bu defa, güçlü olmamı, zorluklar karşısında peş etmememi, başkalarının beni üzmesine izin vermememi, paramı, zamanımı ve fırsatlarımı iyi değerlendirmemi istedin hiç dile getirmedin ama hissediyordum hep güçlü olmamı istedin.
yapabildim mi bilmiyorum. ama çabalıyorum. bu isteklerinin yerine getirilip getirilmediğini sen benden daha iyi biliyorsun.
annem;
bana anlatılanlardan da bildiğim üzere ekmeğin en sıcak yerini, yemeğin en lezzetlisini, meyvenin en güzelini yemeyi, elbiselerin en yenisini giymeyi sen hiç sevmedin. karnım tok, sırtım pek, elbiselerim hep yeni ve temiz olsun istedin. en iyiyi en güzeli bana verdin. öyle oldu.
bugün hayatımın bilmem kaçıncı anneler günü. yine senden uzaktayım.
bu mektubu yazarken geriye dönüp baktım ve benden bugüne kadar ne çok şey istediğini gördüm. biliyorum hala iyi ve mutlu bir insan olmamı istemeye devam ediyorsun.
senden uzakta geçirdiğim bu anneler gününde ben de senden bir şey istiyorum.
yapamadığım isteklerin ve yanında olamadığım anneler günü için beni affet.
ben seni çok seviyorum.