Ağız solunumu, burun solunumuna göre daha rahat yapılıyormuş gibi gelse de, akciğerlerde kirli hava ile temiz havanın değişiminin yapıldığı keseciklerde, oksijen ile karbondioksitin değişiminde % 20 oranında düşüşe sebep olur. Özellikle yarışın sonunda gösterilen performans tüketim sürecinde, ağız solunumunun burun solunumu ile yer değiştirmesi, oksijen yetmezliğine girilmesine ve yarışın kaybedilmesine neden olur.
Ağız solumu yapan sporcu da efor esnasında soğuk, kuru parçacıktan arındırılmamış ve türbülans gösteren havanın akciğere ulaşması, küçük hava keseciklerinin tıkanmasına ve kapanmasına (atalektazi) neden olur. Havanın türbülanslı olması kesecikler arasında eşit dağılmamasına bu da bazı keseciklerin genişlemesine (amfizem) neden olur. Genişleyen keselerde oksijen, karbondioksit değişimi azalır. Soğuk havanın akciğerler ile teması bazı refleks mekanizmaları tetikleyerek doku oksijen tüketimini azaltır. Yeterli kan ve doku oksijen düzeyi temin ediliyor olsa dahi glikoz gibi maddelerin aerob yıkımı gerçekleşmediği için dokuda laktik asidoz başlar. Bu nedenle sporcunun performansında optimum sonuç veren antrenman programının temelinde sağlıklı burun solunumu yatar.
Burun tıkanıklığına sebep olan burun içi eğrilikler (septum deviasyonu) % 40; burun içi etlerde balonlaşma (orta konka bulloza) % 6; allerjik burun iltihapları ve burun içi etlerde büyüme (allerjik rinit ve alt konka hipertrofileri) % 15 oranında toplumsal sıklığa sahiptir. Düzeltilmeden yapılan sportif faaliyetlerden istenen sonuç elde edilemez.