Aşağıda okuyacağınız yazı, "ne yazık ki" güncellenerek sizlere bir kez daha sunulmuştur!
Alkışlamak, insanın yüreğinden gelen, beğeniyi tasdik etmeye yarayan bir eylemdir. Bir şeyin beğenildiğini, onaylandığını anlatmak için el çırpma, alkışlama, kargış karşıtıdır. (TDK)
Öyle ya insan beğendiği bir şeyi, yapan/yaratan insanı, alkış ile tebrik eder. İster ayakta, ister oturduğu yerden…
Alkış, bireyin en doğal hakkıdır. İstenmediği takdirde kimse kimseyi alkışlamaz.
Ancak günümüzde alkışın yeri, zamanı ve manası çığırından çıkmış durumdadır. Olur olmaz şeyleri, başkalarının zorlaması ile alkışlar olduk, millet olarak… Peki ya biz kimleri alkışlıyoruz:
Mankenden bozma, devşirme şarkıcıları, çıktıkları show programlarında, söylemeye çalıştıkları şarkılar için alkışlıyoruz. Aslında alkışlamak zorunda kalıyoruz. Konuk izleyicilerin, “alkış şefine” bağlı olduğu bir televizyon programında bu çaresizliği yaşıyoruz…
Magazin dünyasındaki kirliliği görmezden gelerek, insanları yaşadığı yakışıksız hayatı alkışlıyoruz...
Siyasileri alkışlıyoruz. Bir taraftan trilyonları götürürken, diğer taraftan vatandaşa bedava erzak dağıtan, zorunlu alkış isteyen siyasilere can-ı gönülde alkış tutuyoruz…
Yine bir televizyon programında, ne konuştuğunu dahi bilmeyen konukları anlamışçasına alkışlıyoruz.
Ölmüş bir insanı son yolculuğuna uğurlarken, manasız bir şekilde alkış tutuyoruz.
Suçsuz insanları fikirlerinden dolayı katleden insancıkları, sırf bir ideoloji uğruna, sesli ya da sessiz alkışlıyoruz.
…
Doğruluk derecesini bilmeden, hayatın akışı içinde pek bir anlamı olmayan o kadar çok şeyi alkışlıyoruz ki, doğru olan şeyleri alkışlamaya takatimiz kalmıyor.
Alkışladığımız her değersiz şey, değerli bir olguyu götürüyor. Yanlış ya da boş yere çırpılmış eller toplum olarak bizlerin seçemediğini, seçmeyi bilmediği, beceremediği gösteriyor.
Alkış deyip geçmeyelim…
Anlamlı bir alkış güzelliklere güzellik katarken, anlamsız yere koparılan alkış tufanları gürültüden öteye gidemez.
Ben, yazmak, iletişim kurmak adına milliyet blog ailesine içeriden ya da dışarıdan katılan her bireyi gönülden alkışlıyorum.
Aylar önce blogta yayına sunduğum Alkışlayan Türkler isimli bu yazımın ne kadar haklı olduğunu takdir edersinizki kanıtlamış bulunuyorum.
Açıklayayım;
Ünlü komedyen, sunucu Mehmet Ali Erbil, geçtiğimiz günlerde Çarkıfelek isimli televizyon programında dehşetengiz bir gaf yaptı! Tahran'dan gelen bir yarışmacı ile sohbet eden Erbil'in, “Erbil’e selam, Afganistan’a selam, Pakistan’a selam, El Kaide’ye selam.” sözleri, basında büyük yankı buldu. Biz yine de hoş görelim görmesine Mehmet Ali Erbil'i. Program akışında ağzında kaçırmıştır diyelim.
Burada asıl değinmemiz gereken konu, benim de önceden bloğumda yazdığım gibi alkış konusu... Erbil'in yaptığı bu "El Kaide'ye selam" lafını alkışlayan konuk izleyecilere ne demeli. El kaideye selam; şak şak şak... Alkış kıyamet. Alkışlamak bir şeyi tastik etmek, beğeniyi ifade etmektir. Yanlışı alkışlamak kaide olmamalı diyorum.
Alkışlayalım... Ama ayırt edelim öyle değil mi?