Cahit sıtkı tarancı'nın otuz be yaş adlı şiirini bilmeyeniniz yoktur.Efendim ben 92 doğumluyum,ama bu şiiri 15 yaşımdan beri dinlerim.Ve her dinlememde de kahrolurum,hani ota boka duygulanan,ağlasada içine ağlayan,belli etmeyen biriyim.Ama bezginlik anlarımda bu şiiri açıp tekrar tekrar dinlerim,bilmiyorum . İntihara meyilli duygularım sebeptir belki , belkide çağın curcunası erken olgunlaştırıyordur insanı bilemedim ben onu :( . Ne diyordu şair " Her doğan günün bir dert olduğunu, insan bu yaşa gelince anlarmış. " ben 20 yaşındayım, ama 15 yaşımdan beri anlıyorum seni cahit amca.. toprağın bol olsun.
Şiir ise şöyle efendim ;
Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.
Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.
Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?
Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.