Necip Fazıl güzel sözleri,
Necip Fazıldan anlamlı sözler kısa,
Uğruna ölmekse seni yaşatmak bin kere ölürümde adına leke sürdürmem, Gururdur namustur bayrak ve sancak, aksada kanım zalimi güldürmem!
Ölüm Zorların Zoru, Yaşamak Ondan da Zor!
Evdeki hesabımız bile çarşıya uymuyorken, ahiret hesabımızın vay haline.
Seni affetmek hayatımın en büyük hatasıydı. Nerden bilebilirdimki. Katilini affedersen seni yine öldüreceğini..
Ve tekrar uyuyayım ve kalkayım ezanla! Yaşaya dursun insan, hayat dediği zanla.
Başım çığlıklı bir çocuk, onu nasıl avutsam? Ne yapsam da ölümü bir saatcik unutsam ?
Kendini dünyalar kadar değerli zannedenlere kısa bir not; Dünya beş para etmiyor..
Öz anne-babasını huzurevine gönderip, evde kedi köpek besleyen insanların olduğu bir ülkede yaşıyoruz…!
Öyle Ucuz Değil Gül Koklamak… Gül Tutan Ele Diken Batmalı… Bir Aşka Gönül Veren O Aşkın Kapısında Yatmalı!
Kişiye göre davranacaksın, küçükle küçük olacaksın hatta; Ama seviyesizin seviyesine inecek kadar düşmeyeceksin hayatta..
Dağı Tanıyan, Nasıl Tanımaz Uçurumu? Madem ki Yükseliş Var, İniş Olmaz Olur mu?
Patiska kefen çürük teneşir isli kazan. Minarede “ölü var!” diye bir acı salâ… Er kişi niyetine saf saf namaz… Ne alâ! Böyledir de ölüme kimse inanmaz hâlâ! Ne tabutu taşıyan ne de toprağı kazan…
Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader; Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!
Tanzimattan beri devam eden sahte inkılâplar ve bu inkılâpların türettiği sahte kahramanlar, dâvâmızın, müşahhas plânda baş meselesidir.
Büyük Doğu, âlem olduğu mefkûre çerçevesinde senfonik bir orkestra.
Her şey Doğu’dan geldi; her şey, her şey, yani ruhumuz.
Mesele, Batı’yı anlamak. Dâvânın en nazik istikâmeti, bütün mâzi ve tarih hükümlerinin özü ve halinde bugün Doğu’nun Batı’ya karşı nasıl bir anlayış tavrı takınacağında.
İlk buhran devremizde, bağlı olduğumuz iman manzumesinin vecda ve aşkını kaybettikten sonra anlamadan kabuğa mıhlı kalmak yüzünden, Batı harikasını hemen müşahede altına alıp ciğerlerimize sindirmek ve şahsiyetimizi kaybetmeksizin kanımızda eritmek imkanlarından nasıl mahrum kaldıksa; ikinci buhran devremizde, ayılmak bilmez bir hayret ve dehşet psikolocyası altında, Batı’nın kabuğunu bir türlü oyamadık ve meyvesine eremedik.
Ne hasta bekler sabahı, Ne taze ölüyü mezar, Ne de şeytan bir günahı, Seni beklediğim kadar…Geçti isteme gelmeni, Yokluğunda buldum seni…
Hasis sarraf,kendine başka bir kese diktir,
Mezarda geçer akçe neyse,onu biriktir!…
GÜZEL ŞEY
Ölüm güzel şey;budur perde ardında haber,
Hiç güzel olmasaydı,ölürmüydü Peygamber!…
Kader,beyaz kağıda sütle yazılmış yazı,
Elindeyse beyazdan,gel de sıyır beyazı!…
Kalbimi ve aklımı hep sağ elime verdim,
Görevi olmasaydı sol elimi keserdim!…
An oluyor bir garip duyguya varıyorum,
Ben bu sefil dünyada acep ne arıyorum!…