Bazen olmayınca olmuyor hiçbir şey. Bazen çekip gitmek gerekiyor hiçbir şey söylemeden. Bazen öyle işte, kırılıyor insan derinden. Çıt diyor yürek, ince gül dalı. Batıyor dikenler, kanadıkça kanıyor. Hiçbir söz, hiçbir eylem tampon olmuyor, olamıyor yaraya. Ağlıyor o vakit insan için için, kimseler duymuyor. Bazen öyle işte 'umut lanet' oluyor, bekliyor bekliyor insan.
Sonra işte bir zaman beklemek bile sıkılıyor beklemekten. O bile çekip gidiyor. Boşluk oluyor o vakit her şey, korkuyor insan. Sonra alışılıyor korkuya da, yalnızlığa da. O vakit işte korkunç oluyor insan, olacağı varsa da olmasın istiyor hiçbir şey. Çünkü anlıyor insan, kimsenin kimsenin olamadığını-olamayacağını, gelsin istemiyor o vakit kimse, kimse gelmeyince de insan kendine gidiyor, kendinde kalıyor.
Ben işte bunları biliyorum aslında, yıllardır. Yine de işte bazen insan kendinden bile sıkılıyor. Çıkmak istiyor kendinden; evinden çıkıp bir hava almak gibi. Ama bazen kış oluyor, soğuk oluyor hava, buz oluyor her yer kayıyor insan.
Yani öyle, bazen olmayınca olmuyor işte hiçbir şey. Bazen çekip gitmek gerekiyor hiçbir şey söylemeden. Şimdi ben de çekip gidiyorum zaten, hiçbir zaman olmadığım yerlerden. Döner miyim ? Hayır...hayır... ilk gidiş değil ki bu; biliyorum dönmem... biliyorum dönmem.