İlk kez bir blogumu ağlayarak yazıyorum.Aslında bunları yazmak da istemezdim ama artık gözyaşlarım çığlıklara dönüşecek,korkuyorum.Her ne kadar az önce annemle beterlerden beter bir tartışma yaşasak da ben daha fazla ses tonumun yükselmesini,hele de bunu gözyaşlarım yüzünden olmasını istemiyorum.Bu yüzden de yazmak istiyorum.Kulaklığımı taktım ve ruh halime uygun bir şarkıyla yazıyorum...Farid Farjad &Anroozha!!!
Az önce evet az önce annemin bir sözü üstüne sonra hayatımı gözden geçirmeye başladım.Annem az önce, "Sen ne başardın ki konuşuyorsun?" diye haykırdı. Başarmak...Başaramamak...Konuşmaya hakkı olmamak...
Her insan evladı gibi, başarılarım ve başarısızlıklarım var diye düşünürdüm hep.Ve beni bu günlere getiren annemin beni takdir ettiğini düşünüp onu daha da gururlandırmak için uğraşırdım ama işin aslı bu değilmiş.Ben ne başarmışım da konuşuyormuşum...
Çoğu kimse genelde en yakınını kırarmış, canının acısını can bildiğinden alırmış.Peki ama neden?!
Başarılı bir insanım diye geçinirken neyi başardım ben neyi?!Evet ben,
- İlkokuldan bu yana çalışkan olmayı ve takdirlerle bir karne getirmeyi,
- ÖSS'yi dereceyle kazanıp, üniversiteyi dereceyle bitirmeyi,
- Bilimum sosyal aktivitede başarılı olmayı,
- Bir çok spor dalında kendimce iyiyi yakalamayı,
- Bir kaç dili adam gibi konuşmayı,
- Evsel işleri adabıyla yapmayı,
- Türkçe'yi iyi konuşmayı,
- Sosyal ve kültürel açıdan kendimi geliştirmeyi
- Ailemi utandıracak şeyler yapmamayı,
- Allah'tan korkmayı kuldan utanmayı,
- Sevmeyi başardım.
İyi ama bunları herkes yapıyor,fark ne? Yok ki...
Başarısızlıklarımı sıralamam gerekirse sayfalara sığmaz gibi geliyor şu an bana.Evet ben,
- Her ne kadar denesem de çok güzel yazı yazmayı,
- Boğazımdan kısıp "0" beden olmayı,
- Biraz vurdumduymaz yaşamayı,
- Türkiye'yi dünya çapında temsil etmeyi,
- Adam gibi bir müzik aletini amatörce bile çalmayı,
- 7/24 bakımlı olmayı,
- Her sınavda başarı gösteren ben Kpss'den iyi bir not alarak kadrolu atanmayı,
- Oh be dedirten bir iş bulmayı,
- Herkesin imrenerek bakacağı bir insan olmayı,
- Her ne kadar çok sempatik ve cana yakın olduğum söylense de sevilmeyi,
- Bugünkü tartışmadan sonra anladım ki iyi bir evlat olmayı,
- YAŞAMAYI başaramadım.BA-ŞA-RA-MA-DIM!
Doğan taş bile, kaldırıma taş olurken, ben bir sap olamadım ya,işte ben bunu başaramadım.Biliyorum,her karanlık bir aydınlığa çıkarmış.Umudu kaybetmeden yaşamak gerekirmiş.Bunları söylemek birine kolaydır, zaten söylediğiniz kişide bunu biliyordur ama uygulamak hep zordur! Uygulayamıyorum!
Yorgunum demek bile yoruyor beni.Blögcan sen olmasan!
Geçenlerde de bir yazım da umut dolu bir başlangıç ile güne merhaba demiş ve sonrasında hüsranla yazmıştım. Her güne farklı umutlarla uyanıyorum aslında. Biliyorum yarın da ben farklı bir umuda bağlı uyanacağım ama her güne daha da daha da yorgun bir beden, daha da yapay bir gülümse ile başlıyor olacağım.
An itibariyle "damar" denilen şarkılardan birisini dinliyorum. Anla alakalı birşey değil aslında bu şarkıyı dinlememin sebebi. Seviyorum bu şarkıyı. Kim ne derse desin! Her sözünde farklı bir anlam buldum kendimce. Yok artık, ben yaşamayı başaramadım. İnsan olmayı başardığımdan da şüpheliyim.Canımın canını acıttım bugün beni acıttı diye. İçim kanıyor ama Murat Soydemir'in de söylediği gibi, Ben O Artık Eski Ben Değilim!