Öğretmenler Günü Şiir Öğretmenler Günü Şiirleri Uzun Öğretmenler Günü Şiirleri ÖĞRETMENİM BEN Dağların arasında, bayırında, düzünde Yine bir başkayım ben Öğretmenler gününde Boy boy çiçeklerim var, umut var gözlerinde Öğretmenim diyorum, korkmak yakışmaz bana Kara tahta önünde duruşun yeter bana. Ekmeğim olmuşsun sen, okyanusum, limanım Okuttuğum kitapsın, damarımdaki kanım Sen bir beden değilsin, hakka yürüyen canım Öğretmenim diyorum, para pul sorma bana En büyük bahtiyarlık gülüşün yeter bana. Öğretmenim bir mumum, ışıdıkça eririm Tek başına neyim ki, seninle ben büyürüm Mevlana aşığıyım, herkesi bir bilirim Öğretmenim diyorum, seni sorsunlar bana Allahın emaneti varlığın yeter bana. Ana, baba, arkadaş, sırdaşın ben olmuşum Sabah sekiz akşam beş seninle yoğrulmuşum Cehaletle savaşta kendimi unutmuşum Öğretmenim diyorum, uykuyu sorma bana Muhammedin aşkına bakışın yeter bana. Yarınlarda insanlık seninle yücelecek Kardeşlik tohumları, umutlar yeşerecek O tertemiz dünyanda sevgiler büyüyecek Öğretmenim diyorum, yaşın fark etmez bana Yeter ki bir çağır sen, yine koşarım sana. Fatih TAN DÜNYANIN BÜTÜN ÇİÇEKLERİ Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum Bütün çiçekleri getirin buraya, Öğrencilerimi getirin, getirin buraya, Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer Bütün köy çocuklarını getirin buraya, Son bir ders vereceğim onlara, Son şarkımı söyleyeceğim, Getirin, getirin ve sonra öleceğim. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum. Kaderleri bana benzeyen, Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları, Geniş ovalarda kaybolur kokuları Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri, Hepinizi, hepinizi istiyorum, gelin görün beni, Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum Ben bir köy öğretmeniyim, bahçıvanım, Ben bir bahçe suluyorum gönlümde, Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden Ne güller fışkırır çilelerinde, Kandır, hayattır, emektir benim güllerim Korkmadım, korkmuyorum ölümden, Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum En güzellerini saymadım çiçeklerin, Çocukları, öğrencilerimi istiyorum Yalnız ve çileli hayatımın çiçeklerini, Köy okullarında açan, gizli ve sessiz, O bakımsız ama kokusu eşsiz çiçek. Kimse bilmeyecek seni, beni kimse bilmeyecek Seni, beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum Okulun duvarı çöktü altında kaldım, Ama ben dünya üstündeyim, toprakta. Yaz kış bir şey söyleyen sonsuz toprakta, Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım. Yurdumun çiçeklenmesi için, daima yaşadım, Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir. Şimdi ustum, örtün beni, yatırın buraya, Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini, Bacımın suladığı fesleğenleri, Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini, Avluların pembe entarili hatmisini, Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın, Aman Isparta güllerini de unutmayın, Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum Baharda Polatlı kırlarında açan, Güz geldi mi Kop dağına göçen, Yürükler yaylasında, Toroslarda eğleşen, Muş ovasından, Ağrı eteğinden, Gücenmesin, bütün yurt bahçelerinden Çiçek getirin, örtün beni, Eğin türkülerinin içine gömün beni. Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum Ben mezarsız yaşamayı diliyorum, Ölmemek istiyorum, yaşamak istiyorum, Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın, Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın, Beni bilse bilse çiçekler bilir dostlarım, Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim, Çiçeklerde açar benim gizli arzularım. Ceyhun Atuf KANSU ÖĞRETMENİM Küçük bir çocukken geldik yanına, Kucakladın bizi sardın canına, Sevgiyi saygıyı kattık şanına, Okuryazar olduk ilk öğretmenim. Tüm bildiklerini bize öğrettin, Millete faydalı bireyler ettin, Kalemi kılıçtan çok keskinlettin, Çareler ürettin sen öğretmenim. Ödevler yaptırıp asıl talibe, İmkân hazırlayıp her bir talep'e, Feraset gösterip seçtin talebe, Sanatkâr adayı hep öğretmenim. Edebiyatla Din Tıp Filoloji, Tarih Fizik Kimya ve Biyoloji, İktisatla Sanat ve Sosyoloji, Bilimden yelpaze sen öğretmenim. İstikbale giden bilgi selinde, Kitaplık dolusu her eserinde, Derin ilim varken ana dilinde, Neye başka talep var öğretmenim. Vatan bir okulsa ilk nöbettesin, İlim denizinde hep seferdesin, Kutsal mesleğinle gönüllerdesin, Benim de gönlümü al öğretmenim. Saymakla tükenmez faziletlerin, Zamanen ödenen o bedellerin, Kıvancındır üstün talebelerin, İftihar ediniz siz öğretmenim. Atam sen de dahi bir öğretmendin, Bütün yenilikler senin eserin, Layık insanlarda bil şaheserin, Büyük Atatürküm başöğretmenim. Zeki İ.KIZILIŞIK ATATÜRK VE ÖĞRETMENİM Sevgili öğretmenim Heyecanla beklerdik seni her sabah "GÜNAYDIN" derdin, seslerin en güzeliyle, "BUGÜNKÜ KONUMUZ" diye, başlardın söze Kara tahta Önünde akbilgilerle Çırpınırdın, birşeyler öğretmek için bize. "BAYRAK" derdin öğretmenim Heyecandan dalgalanırdı sesin BAYRAK gibi "ATATÜRK" deyince coşardın sen Yatağına sığmayan IRMAK gibi. "ATATÜRK" deyince öğretmenim Nefes almaz seni dinlerdik Anlatırdın hayatını devrimlerini Cepheden-cepheye koşardın sen Daha bir büyürdün gözümüzde Sanki ATATÜRK'Ü yaşardın sen. Ellerinden öperim öğretmenim. En güzel duygularla en güzel bilgilerle Yetiştirdin bizi Şimdi içimizde inanç başımızda BAYRAK Bu Yurt sevincimiz tasamız bizim ATATÜRK ilkeleri en büyük yasamız bizim ATATÜRK yolundan dönmeyiz biz MEŞ'ALEMİZ ATATÜRK sönmeyiz biz... Özkan GÖNLÜM BEN ÖĞRETMENİM Ben öğretmenim, Sevdalısı bu yurdun. Dolaşırım sınırlarında yurdumun En yüksek burçlarına çıkar, Bayrak olurum. Ben öğretmenim, Bir rüzgâr olur eserim, Erzurum yaylasından. Bütün yaylalarımda dolaşırım. Özgürlük olurum. Ben öğretmenim, Yalnızlık türküleri söylerim, mezralarda... Kemeraltı çarşısındaki insan seline karışır, Karışır yüreğim... Umut olurum. Ben öğretmenim, Göçmen kuşlar gibi dolaşırım yurdumda, Geceyle biter yolculuğum. Aydınlık olur her yan. Işık olurum. Ben öğretmenim, Baharların sevdalısı... Çocuklarımın gözlerinden akıp içeri, Can veririm. Hayat olurum. Ben öğretmenim, Gökyüzü hepimiz için mavi... Bulut olur dolaşırım göklerde. Sonra indiğim yerde, Rahmet olurum. Adem AKYOL DİMDİK AYAKTASIN ÖĞRETMENİM Tebeşirle boyanan ellerini öpsem, Sevgi bağından gülleri derip yollarına sersem, Sen yücelerin yücesi, mesleklerin en ulvicesi, Senin için çok şey yapsamda, bir şey yaptım diyemem. Sana kurşun sıksalar da kanın mürekkep olur, Seni namerde muhtaç etselerde azmin yaşam kaynağın olur. Yorgun olsan,şakaklarına ak saçlar düşsede, Sen yine mutlu ve umutlusun öğretmenim, Senin umudun parıl parıl parıldayan gözler, Senin umudun gülücükleri eksik olmayan yüzler. Sana kurşun sıksalar da kanın mürekkep olur, Seni namerde muhtaç etselerde azmin yaşam kaynağın olur. Sen mimarların dahi mimarı sevgili öğretmenim, Bir harfin için kırk yıl mı ? Kaç yıldır bilmem kölenim, Senede bir gün değil, her gün senin için ölenim, Eller bilmesede kıymetini ben bilenim. Sana kurşun sıksalar da kanın mürekkep olur, Seni namerde muhtaç etselerde azmin yaşam kaynağın olur. Cemil AYDINü EMMİME MEKTUP Bir köy öğretmeninin yaşadıkları Emmi, Karlı dağların tepesinden Soğuk suların gözesinden, Dağların bittiği,ufukların tükendiği yerden, Köyümü sana anlatayım mı? Yaya yürünen karlı yolları Geçiyor insanların sabırla şükürle yılları, Gelmeyecek yolcuyu bekleyen gözleri Mustafa emmiyi İsmail dayıyı sana anlatayım mı? İstersen anlatmayayım yavruların yalın ayağını Anlatayım sana ineklerini, koyunlarını Doktoru isteyen yok veteriner arayanı Çocuklarınsa şamarlandığını anlatayım mı? Bunların yok başka düşüncesi karınları doydumu Hele birde bol demlediysen demsiz çayı Ama sen beceremezsin kırtlamayı Yeğeninin çektiklerini anlatayım mı? Defter yok kalem yok, Nasıl okutursan okut Dimağlara birşeyler ek sonra unut Ben beceremiyorum okutabilirsen gel sen okut. Çalışsanda emeklerinin boşa gideceğini anlatayım mı? Fatma yine dersine çalışmamış, Murat kalemsiz gelmiş, Ali defterini evde unutmuş. Bunlardan banane diyemediğimi anlatayım mı? Yanlızlıkla geçen günlerimi, Elbisesi yırtık, lastiği delik öğrencilerimi. Birde beni mektupsuz bırakan EMMİMİ Vefasız çıkan sevdiklerimi anlatayım mı? Yinede güzeldir diye kendimi avuttuğumu Bekliyorum,gelmeyeceğini bildiğim yolcuyu Zaten kaybedersem birde umudumu Burada yok olup gideceğimi anlatayım mı? Ama ben ayakta durmalıyım anlatmalıyım davamı Eğitmeliyim yarının büyüğü yavruları Ben erisem bile saçmalıyım etrafıma ışığımı Sen bilirsin davamı ama sanada anlatayım mı? Öğretmenim Yolsuz köye gittin yaya Gönül verdin çağdaşlığa Karanlığı del dedinya Deleceğim öğretmenim Olur ettin olunmazı Deldin kaleminle taşı Bil dedinya bilinmezi Bileceğim öğretmenim Karanlığı yırta yırta Çıkacağız aydınlığa Işık ol da ak dedinya Akacağım öğretmenim Kin gütmedin yüreğinde Hoş gördün hep densizi de Her bir cani sev dedinya Seveceğim öğretmenim Sor dedinya sen her şeyi Gör dedinya gercekleri Yik dedinya hurafeyi Yikacagim ögretmenim Kuru ekmek zeytin yedin Karda kışta sürgün gittin Bildiğinden hic dönmedin Ne büyüksün öğretmenim Süleyman Apaydın Öğretmenler Günü Bir gün sizleri anlatmaya yetmez, Sizin sevginiz asırlarca geçmez, Hayatım sayfa sayfa eseriniz, Nasıl unuturuz anıları biz. Öğretmenim gününüz kutlu olsun, Öğrendikçe bu millet mutlu olsun, Defter, kitap, kalemler neye yarar, Siz olmazsanız yetişmez dimağlar. O zaman; devlet millet seni anar, Çünkü her makamda bir öğrencin var. Cumhurbaşkanı senin talebendir, Başbakan hesabı senden öğrenir. Yıllar geçmiş bir zat elinizi öper, Ben Milli Eğitim Bakanıyım der. Sizleri yazarken titrer ellerim, Sanki gene imtihanda gibiyim. Hatalı yazdıysam özür dilerim, Satırlarda sınırlanmaz bu sevgim. 24 Kasım sonbahara rastlar, Yapraklar döküldükçe sevginiz artar. Gönlünüz ikinci baharı yaşar, Tarih böyle mutlu günlerde dolar. Öğretmenim, gününüz kutlu olsun, Öğrendikçe bu millet mutlu olsun... Muhittin YEGÜL 24 Kasım Bu gün 24 Kasım, yine başlar tacısın. Tüm gönüllere sultan, dertlerin ilacısın. Elleri öpülesi çok mübarek insansın. Çok kutsaldır mesleğin, korunacak ilk cansın. Her büyük işte imzan, her iyide sen varsın. Bu gün 24 Kasım, her gönüle sığarsın. Aslında herkes bilir, ışıttıkça erirsin. Ömrün bitene kadar doğruyu gösterirsin. Senin yol gösterdiğin, bir yere getirdiğin, Ancak bu gün hatırlar onca emek verdiğin. Diktiğin fidanların meyvesini yemezsin. Kimseye boyun bükmez, asla "aman" demezsin. Bu gün bunca övenler, yarın bakmaz yüzüne. Hep dışına bakarlar, hiç bakmazlar özüne. Her 24 Kasımda, övülmektir kaderin. Eserinin kalbinde bir gündür ancak yerin. Elinin dokunduğu işler hep güzel olur. Bu millet bu zilletten ancak senle kurtulur. Bu gün 24 Kasım, çıkarırlar göklere. Oradan paraşütsüz bırakırlar yerlere. Bu gün 24 Kasım, bütün başlara taçsın. Yarın yine yalnızsın, ailene muhtaçsın. Her 24 Kasımda seni yücelten kafa, 25 Kasım günü kaldırır tozlu rafa. Bu gün ne kadar güzel, ne büyük bir insansın. Senede bir gün anan insanlıktan utansın. Bu gün 24 Kasım, anladık artık yeter. Seni bu hale koyan, olsun senden bin beter... Enver ÜSTE Öğretmen Olmak İstiyorum Ben, öğretmen olmak istiyorum, Ben, şairimin mısralarında dil Genç kızımın gergefinde nakış nakış gül, Aşığımın sazında tel Öpülesi bir el olmak istiyorum. Ben, öğretmen olmak istiyorum... Ben çaresizliğin filizlendiği yerde ümit, Korkunun mayalandığı yerde yürek, Güçsüzlüğün güçlendiği yerde bilek olmak istiyorum. Ben öğretmen olmak istiyorum... Şu öksüz yavruya sımsıcak kucak, Şu yetim çocuğa yanan bir ocak, Çorak topraklara yağan yağmur, Azgın sulara, bend, Mehmed'imin elinde çağlar açan kılıç, Ben ana, ben baba, ben Fatih, ben İbni Sina, Ben Mimar Sinan olmak istiyorum. Ben öğretmen olmasam diyorum, Kim ekecek tohumları toprağa. Ben ressamımın elinde fırça, tualinde renk Bestekarımın en içli şarkısında nağme, Hattatımın, nakkaşımın elinde kalem; Ben Hoca Ali Rıza, Ben Itri, Leyla Hanım, Ben öğretmen olmak istiyorum. Ben zehirli mantarların, Deve dikenlerinin, Ayrık otlarının boy attığı verimsiz bir toprak değil, Ben, Kırlarda elvan elvan çiçeklerin açtığı, Dağlarında hür kuşların uçtuğu, Pınarlarından susayanın içtiği, Yollarından yiğitlerin geçtiği Çiftçisinin başak, başak kardeşliği biçtiği Bir vatan olmak istiyorum; Ben, öğretmen olmak istiyorum. Ben Hakk'a yönelen alınlarda nur, Vatan topraklarını çevreleyen sur, Mehmetçiğin göğsünde "iman" Gençliğimin damarlarında "asil kan" Bu zulme eğilmeyen baş, Ben vatan için ağlayan gözlerde yaş, Barışta güvercin, savaşta kartal olmak istiyorum; Ben, öğretmen olmak istiyorum. Nejat SEFERCİOĞLU VAZGEÇMEMELİYİM SENDEN Sana anlamlar yüklemeliyim Tadılmamış, bilinmemiş Tomurcuklar getirmeliyim dallarına. Sen öldürsen de beni kışları Baharları başkasına versen de Vazgeçmemeliyim senden. Sana ışıklar getirmeliyim Bozulmamış, koklanmamış Masallar anlatmalıyım saçlarına. Sen incitsen de beni sözlerinle Şefkatimi küçümsesen de Bırakmamalıyım seni. Sana ırmaklar getirmeliyim Yüzülmemiş, kirletilmemiş Denizlere ulaştırmalıyım ellerini. Sen görmezlikten gelsen de Sevgimin karşılığı var zannetsen de Düşündürmemeliyim seni. Sana sağlıklar bulmalıyım Söylenmemiş, yazılmamış Tazelikler açtırmalıyım yollarına. Sen bilmezlikten gelsen de Günahlarını bana yüklesen de Vurmamalıyım seni. Sana oyuncaklar almalıyım Yapılmamış, oynanmamış Düşler bulmalıyım geleceğine. Sen hazırlıksız yakalansan da Gözyaşlarını savunmasız bıraksan da Ben artık büyüdüm desende Ne bırakmalı, ne düşündürmeli seni Vurmalarına izin vermemeli. Ben kimim biliyorsun yavrucuğum Saçlarını düşünmeliyim. Düşlerinin yollarını hazırlamalı Tüm kapıları açık tutmalıyım. Sana imgeler yüklemeliyim Ve seni sevmeliyim bu halinle Vazgeçmemeliyim yüreğinden. BEN ÖĞRETMEN OLMAK İSTİYORUM Ben öğretmen olmak istiyorum. Ben şâirimin mısralarında dil, Genç kızımın gergefinde nakış nakış gül. Âşığımın sazında tel Öpülesi bir el olmak istiyorum: Ben öğretmen olmak istiyorum... Ben çaresizliğin filizlendiği yerde ümit, Korkunun mayalandığı yerde yürek olmak istiyorum Ben öğretmen olmak istiyorum... Ben öğretmen olmasam diyorum! O zaman şu körpe fidan Nasıl öğrenecek, çiçek açıp meyve vermeyi? Şu gelinlik kızım, Şu bıyıkları yeni terleyen delikanlım Kimden öğrenecek insan gibi sevilmeyi, sevmeyi; Vatan için, millet için, bayrak için Göz kırpmadan ölmeyi? Sen öğretmen olmalısın kardeşim; Sen namussun, vicdansın, adaletsin... Sen müsbet ilimsin kardeşim Sen irfansın, inançsın geleceğimi aydınlatan... Sen buram buram tüten vatan-sevgisi Sen burcu burcu kokan Türklük duygususun Biz öğretmen olmalıyız kardeşim: Biz görmeyenlere göz, Duymayanlara kulak, Yürüyemeyenlere ayak atmalıyız... Biz şairlerimizin mısralarında dil. Genç kızlarımızın gergeflerinde nakış nakış gül. Âşıklarımızın sazlarında tel. Öpülesi bir el olmalıyız. BİZ ÖĞRETMEN OLMALIYIZ. .