dün akşam Sekiz İstanbul’daydık. şef Maksut Aşkar.
Maksut’la çok geçmişte bir yerde, ikimiz de başka kariyerler, başka hayatlar içindeyken tanışmıştık. ben dergiciydim, o barmendi, bir çekimde beraber çalışmıştık. aramızdaki yaş farkına rağmen ikimiz de hayata yeni başlıyorduk ve aslında tutkularımız henüz hayatlarımızı ele geçirmemişti. aradan yıllar geçti, ara ara hep rastlaştık, sonra bir noktada o Alchemist’te, ben Kantin’de aynı sektörün içinde kendimizi bulduk. zaman içinde çok içli dışlı olmasa da, arkadaş olduk.
Maksut, şimdi, birkaç aydır, yeni mekanında. Sekiz İstanbul. bir kere mekan çok güzel. eski bir bina, yüksek tavanlar, ferah, masalar sıkışık değil, yerlerdeki taş güzel, bar oturmalık, tabureler iskemle kadar rahat, mutfak göz önünde, masalar geniş.burada bir evvelki yerine göre farklı bir tarzda pişiriyor. daha evvel Lilbitz’de daha avangard bir çizgisi vardı, şimdi daha sakin, daha günlük, daha tasarlanmamış, daha oyuncaksız, daha yemek.
herkesin beklentisi nedir bir restoranla ilgili bilemem, ama ben yediğimi beğenmek isterim, tekrar yemek isterim, rahat etmek isterim, kabız olsun istemem, laubaliliğe ulaşmayan bir içtenlik isterim, yani isterim de isterim. ama İstanbul’un mekanlarında da bu aradıklarımı çoğu zaman bulamam. ne yazık değil mi, balıkçı-kebapçı’ları bir kenara koydun mu, ‘gidelim de şöyle ağız tadıyla bir yemek yiyelim’ diyebileceğin yer sayısı sınırlı, hem de çok sınırlı.
dün akşam mönünün nerdeyse yarısını denedik. sırasıyla değil ama,
- humus
- muhammara
- pancar zımbırtısı (ne olduğunu kestiremiyorum, ismini de hatırlamıyorum)
- tavuk ciğeri pate
- ahtapot lavanta yağında
- levrek ceviche
- çıtır karides
- fırın midye
- pancarlı kuskus
- 2 ayrı salata
- kuzu
yedik. evet biliyorum, abarttık, karışık yedik, mönü birliği nerede filan denebilir. ama amacımız olabildiğince fazla kalemin tadına bakabilmekti. yoksa isteyen istediği gibi, kendi içinde uyumu olan seçimler yapabilir.
mesela levrek ceviche yıkılıyordu. küçük bir kavanozda getiriyorlar, kavanozu elime alıp, kaşıkla içine daldım, sanırım masadakiler benden utandılar. neyse, onların problemi. ayrıca pate, ahtapot ve kuskus bir daha gittiğimde kesinlikle tekrar sipariş etmek isteyeceğim seçimler. bir de mönüde aklıma takılanlar var ki, onları da ayrıca denemek istiyorum.
şimdi; herşey hatasız mı? tabii ki değil. alışıldık yemeklere Maksut’ça dokunuşlar var mı? var. özen var mı? var. sonuç olarak, ben Sekiz İstanbul’a tekrar gider miyim? giderim. keyif alır mıyım? hem de çok. o zaman, diyebileceğim tek birşey kalıyor: teşekkürler Maksut.