Son iki gündür mali müşavirler odasına eğitime gidiyorum. Hem çalışma hayatından şikayetçiyim, ne zaman kurtulacağım hesapları yapıyorum hem de hiçbir şeyden geri kalmıyorum. Bendeki bu çelişkili halleri bir türlü anlayamıyorum.
Neyse bizim evden kurtuluşa gitmem 1,5/2 saatimi alıyor. Öyle uzağız işte şehir merkezlerine.
Otobüse bindim ki uzun zamandır binmiyordum, yol git git bitmedi orası ayrı bir de otobüsteki üç adamın bağıra çağıra "İstanbul'u kurtarmaları, memleket sorunlarını çözmelerini, doktorlardan daha profesyonel doktor olmalarını" kulağımın ve beynimin içine ede ede anlatmalarına tanıklık ettim. 5 dakika sonra biter dedim bitmedi, 10 dakika bekledim olmadı, derken yarım saat derken 45 dakika ama bitmedi. Boş yer olsa en uzaklarına gideceğim ama onca yolu da ayakta çekemem ki. Kitap okuyorum fakat aynı satırları üç defa okumaya başladım. Kulaklıkla müzik dinledim ama yine de o gür sesler beynimin içinde yankı yapa yapa geri döndü bana. Taktım ya adamlara otobüsün motor sesi bile adamların tartışma sesi gibi gelmeye başladı. Bir ara haliç köprüsünde insem mi diye düşündüm. Hayır insem napıcam o da muamma. Kadınların çok konuşmalarına alışkın milletiz lakin koca koca adamların toplu taşıma araçlarında sabah sabah nasıl bu kadar düşüncesizce bağırarak tartıştıklarına ilk defa şahit oldum.
Bir saat sonra dayanamadım ve "siz sanırım otobüs dışında görüşmüyorsunuz? Bindiğimden beri tartışıyorsunuz, sabah sabah beynim uyuştu resmen" dedim.
Adamlardan göbekli olan öyle rahat öyle pişkin ki;
-"evet sözlerimiz narkoz etkisi yapar bizim" dedi.
Bir de;
-"memleketimin insanları" ve "kuzuların sessizliği" gibilerinden iki cümle kurdu. Hiç anlamlandıramadım. Kesin bana bişey dedi de ben anlamadım. Saflığıma doymayayım işte.
Yuhh dedim içimden. Daha ne konuşsam boş diyerek sustum. Hadi ben o lafları yedim de sustum otobüsteki bir allahın kulu da rahatsız olmuyor mu anlamadım?
İşte böyle böyle 1,5 saatlik mecidiyeköy yolculuğum bitti ve mecidiyeköyde indim. Osmanbey'e kadar bir daha otobüse binmemek için taksiye bindim. Zaten taksi bulmak da bir sorun mecidiyeköyde. Üşenmedim saydım, 26. taksiye bindim. Binerken de kapısındaki durak adına baktım, "bayrampaşa carrefoursa" yazıyordu. Belki buraları bilmiyordur diye, "Kurtuluş caddesini biliyor musunuz? " diye sordum. Hay sormaz olaydım.
-"Ben yıllardır taksiciyim abla, nasıl bilmem " diye bir fırça yedim. Sabah sabah bu tipleri çekiyorum herhalde diye düşünürken, ben de iyicene arızaya bağladım.
-"abi ya sabah sabah gün yeni başladı, ne ne agresiflik" dememle adam,
-"size yeni başladı, ben gece 3 den beri çalışıyorum "dedi. Öyle de pişkinleşmişiz artık.
-"ben de 3 den beri ayaktayım ama sağa sola terslenmiyorum, çalışıyorsanız kendinize" dedim,
adam biraz toparlandı ve "doğru söylüyorsunuz" gibilerinden birşeyler zırvaladı. Hayır adamın radyosunda bir güzel müzikler çalıyor ki mümkün değil normal bir insanın o müziklerle bu kadar agresif bu kadar depresif olması.
ve sağda indim.
Dünden beri düşünüyorum da kesin ben de sorun var. Yoksa mümkün değil insanların böyle olması. Mümkün değil, hatta hiç mümkün değil.
Şef ve annem hep der, "hiç politik olamıyorsun" diye. Yok ben politik filan olamam hayatta.
Varsın onlar ister "ekmek parası" ardına, ister " uykusuzluklarının" ardına, ister "evdeki huzursuzluklarının" ardına, "ister evlenememiş olmalarının" ardına, artık neyin ardına sığınırlarsa sığınsınlar, artık anladım ki sadece o tip insanlara baktıkça, onlarla birlikte çalışmak zorunda oldukça, onlarla birlikte aynı toplu taşıma araçlarını kullandıkça, onlarla yüz yüze geldikçe artık midem bulanıyor. Hem de öyle böyle değil, çok ama çok midem bulanıyor.