[notice noticeType=”info” ]Öykü Avaroğlu – email@example.com[/notice]
Elleri çabuk büyür babası olmayan kızların. Tutunacak bir dal aramazlar hayatları boyunca, kocaman bir çınar ağacı büyür çünkü yüreklerinde. Babayı bekleyen sofralara oturmamışlardır hiç, bu yüzdendir ki bilmezler koltuk altında getirilmiş ekmeğin tadını. Pazar sabahları ortadan katlanmış gazetenin okunmuşluğu sinmez üstlerine, aman dökülmesin diye üzerine titremezler hiçbir ince belli bardağın. Hafta sonları gidilen lunaparklarda, atlı karıncaya binerken düşülmeyeceğini öğreten bir güven yoktur sırtlarında. Hayallerini süslemez hiçbir kırmızı bisiklet, ısrar etmenin tadına henüz kavuşamadıklarından. Kısa giyilen etekleri şöyle bir süzen bakışlar yoktur evde, korumaz kimse onları kendilerinden başka. En sevilen hamburgerden sonra tutturulan bir pamuk helvanın mutluluğu işlemez yüreklerine, gönlü hep yarım büyür kalesiz kızların.
Kimsenin prensesi olarak büyümez onlar, bu yüzdendir ki inanmazlar hiçbir masala ve mutlu bitişlerine sonlarının. Savunmasız gibi görünürler uzaktan ama en keskin kılıcı kavrar avuçları. Tek bir bakıştan anlarlar tüm kötü niyetlerini insanların. Hep bir adım önde yürür, hep ötesini görürler tüm yaşanmışlıkların. Sevince ta derinlerine saklar orada büyütürler yüreklerinin sıcaklığıyla. Ne bir kötülük değdirirler, ne de bir çift kırıcı söz geçirirler yakınlarından. Aşkın en yüce halini yaşatır, bir anne merhametiyle tamamlarlar eksikliğini. Bu yüzdendir ki sancılı geçer ayrılışları. Herkesinkinden daha acı, daha gürültülü, daha ağrılı.
Kırmasınlar, incitmesinler onları.
Bilsinler ki, herkesinkinden fazla keser can kırıklıkları.