

ÖLDÜRÜLEN ŞAİRLER 13 Sarı Lütfi


Mustafa CEYLAN
*
Asıl adı Lütfullah. Kaynaklarda Molla Lütfî, Sarı Lütfî, Mevlânâ Lütfî, Deli Lütfî adıyla anılır. Namaz konusunda yaptığı bir açıklamadan dolayı, 19 gün zindanda tutulur ve II. Bayezidin onayıyla idam edilen şairlerimizden birisidir.
Babasının adı Kutbiddin Hasan olup Tokatda doğmuştur.
Hızır Bey oğlu Sinan Darül hadis müderrisliği, Padişah hocalığı yani Hace-i Sultani; Sahn Müderrisliği görevlerinde bulunur. 31 yaşında iken de Hoca Paşa ünvanı ile vezirlik rütbesi alır. Bizim Sarı Lütfî, Sinan Paşa ile Sahn-ı Seman Medresesinde karşılaşır ve bir daha ayrılmayacak şekilde ona bağlanır.
Fatih, sarayda bulunan kitapların korunması için Sinan Paşadan ricada bulunduğunda, Sinan Paşa Hafız-ı Kütüplük görevine Sarı Lütfîyi önerir. Lütfî, kütüphanede görevde iken, su gibi içer bütün kitapları, okur, okur
Akranları arasında bilgi bakımından en öne çıkar. Gedik Ahmet Paşa nın görevden azledilmesi üzerine Vezir-i azam olan Sinan Paşa, bu görevde fazla duramaz. Padişah tarafından bu görevden alınır, hattâ işkenceye tabi tutulur. Çevresindeki öğrencileri ve ilim adamlarının Sinan Paşayı desteklemeleri, topluca, bir ve beraber hareket etmeleri, kitaplarımızı yakar, ülkeyi terk ederiz şeklinde direnmeleri üzerine, Sinan Paşa Sivrihisar kadılığına atanır. Bizim Molla Sarı Lütfî de hocasının yanından ayrılmaz, o da onunla Sivrihisara gider.
*
İşte hoca ve talebesi
Hocası neredeyse, talebesi de orada.
Ya günümüzde nasıl?
Günümüzde, sanal şiir dünyasında hoca talebe ilişkileri yok denecek kadar az. Sanallık, dostluklara da yansımış. Öyle çile ve yol arkadaşlığı dostluklara rastlamak mümkün değil. İnsanlar maddî bağlarla bağlanmışlar birbirlerine, mânevî değil bağ. Bu yüzden en küçük bir sarsıntıda dostluklar bitiveriyor.
*
Der ki:
Dilimiz sâgar-ı sabûh ister
Cism elbetde taze ruh ister.
Kerem et câna feth-i bâb eyle
Nice demdir ki dil fütûh ister.
Zâhidâ mezheb-i muhabbetde
Tevbeye tevbe-i nasûh ister.
Nusha-i gamla şugl eden dil ü cân
Ne mütûn u ne hod şurûh ister.
Vuslat-ı yâra ermele Lutfî
Sabr-ı Eyyûb u ömr-i Nûh ister.
*
Deli dolu, sözünü asla esirgemeyen, lâtifelerle ve hazır cevaplığıyla insanları iğneleyen bir yapıya sahip olan şairimiz, Fatih Sultan Mehmete bile lâtife yapmıştır.
Anlatırlar:
Molla Lütfî kütüphanede görevlidir. Padişah Fatih kütüphaneye gelir. Bana şu kitabı getiriver diye Lütfîye emir verir. Lütfî, kitap biraz yüksekçe yerde bulunması sebebiyle, ayağının altına bir mermer parçası alır ve kitabı padişaha uzatır. Padişah: Ne yapıyorsun? İsa Peygamber o taşın üzerinde doğmuştur der. Kütüphane görevlisi Molla sarı Lütfî görevine devam eder. Biraz sonra da güveler tarafından parça parça edilmiş kirli bir bez parçasını orada bulunan Padişahın dizi üzerine bırakır. Padişah: Bunu benim dizim üzerine niye bıraktın ey Molla? diye sorar. Lütfî bu, sözünü esirgeyecek değil ya, Devletlü padişahım, huzursuz olmayınız, bu bez İsa Peygamberin beşik bezidir. Der.
Rahatça konuşan, korkusuz, kendisine güvenen, iğneleyici bir dili vardı şairin. O dönemin saraya yakın ulemaları Molla Arap, Germiyanlı izârî, Leysî Çelebi, Hatipzade, Fahrettin Acem gibi kişiler o nun kırbaç diline düşmekten korkar olmuşlardı. Padişaha hakkında bazı olumsuz olayları abartarak götürmek için fırsat kolluyorlardı.
Nihayet, aradıkları fırsatı yakalar rakipleri ve onu zındıklıkla suçlarlar. 19 gün hapis yattıktan sonra Padişahın bir zındığı koruyor olması gibi bir dedikodu çıkmasın diye, ferman verilir ve idamı onaylanır. At meydanında başı kesilerek idam edilir. Başı kesilirken bile kelime-i şehadet getirdiği nakledilir. Tarih 23 Ocak 1495tir. Eyüp Sultan semtinde Yavedut iskelesi yakınında bulunan Mahmud çelebi mescidi civarına defnedilir.
*
Zındıklık suçlamasına gelince:
Anlatılır:
Lütfî şöyle konuşmuş:
Hazreti Alinin vücuduna savaş sırasında bir ok isabet eder. Ok kırılır, ama temreni vücutta kalır. Öylesine acı verir ki, sanki ciğerlerine saplanmıştır ok. Hazreti Ali acıdan kıvranırken doktorlara baş vurur. Doktorlar, Hazreti Ali nin duyduğu bu acı sebebiyle temreni çıkaramazlar. Namaza durmasını beklerler. Hazreti Ali sırtında ok temreni namaza durduğu anda, doktorlar temreni sırtından çekip alırlar. Hazreti Ali olayın farkına bile varamaz.
Yani diyeceğim şu ki, kişioğlu namaza durduğunda dünya ile irtibatını kesmeli. Yüce Yaradan ile baş başa olmalıdır. İşte asıl namaz budur. Bizim yaptıklarımız ise kuru kalkıp eğilmedir ki bizim eğilip kalkmamızda yarar yoktur.
İşte bu sözler sebebiyle, namazı hafife alıyor, fayda yok diyor, namazın farzıyetini inkâr ediyor, bu adam dinden çıkmış, zındık bu adam şeklinde suçlanır. Müderrislerden oluşan bir heyet marifetiyle yargılanır. Bu yargılama sırasında 200 tanık dinlenir.
Sarı Lütfî, tıpkı Sokrates gibi, muhteşem bir savunma yapar ama, heyet yalancı şahidlere itibar ederek, onu suçlarlar. Lütfî, Müslüman olduğunu, sözlerinin ne anlama geldiğini anlatır. Heyet önce, kararını onun suçsuzluğu yönünde bir oy farkıyla verdiği halde, sonradan bir üye karar değiştirip, idamı yönünde oy kullandığından, idamı şeklinde karar çıkar.
*
Der ki:
Nûr-i cemâl irelden sen serv-i mâhlikâya
Vardı güneş zevâle noksan erişdi aya
Cân gülşeninde kaddin bir serv dikdi dil-cû
Dil levhasında hattın hat yazdı her belâya
Sînem nişâne kıldı sihr oklarına gamzen
Kaşın gözün idelden talîm ok u yâya
Âyine-i cemâlin şevkinde cân virürsem
Fer vere her gubârum cam-ı cihân-nümâya
Benzer güneş diyeydüm bir yüzden ol cemâle
Zülfün hüması gibi verse güneş de sâye
Lûtf ile toyularsan Lutfîyi nola şâhâ
Kim çok âtâlar eyler sultan olan gedâya.
*
Eserleri:
-Harname(Uslu Şüca Münazarası)
-Tazîfül Mezbah
-Mevzuâtül Ulûm vel Matâlibül İlâhiye
-Es-Sebuş-Şidâd
-Haşiye ala Haşiyet-i Şerhül Matâhil
-Seyyid Şerif Cürcani nin Miftah Şerhine Haşiye
-Nesefi Akaidi Şerhine Haşiye
-Mvekıf üzerine Notlar
-Sahih-i Buhari Üzerine Notlar
-İmanın Tahkikine Dair Risale
-Hâc Âyetinin Tefsiriyle ilgili risale
-Harflerin Mahreçlerine dair risale
-Adab İlmine dair risale
-Es-Saâdetül-Fahire fi Siyâdetil Ahire
-Zübdetül Beâğa
-El-Ferec Badeş-Şidde.
Bu eserlerinden Harname Türkçe olup, diğerleri Arapçadır.
*
SON SÖZ BİZDEN OLSUN:
*
NİYE? (Gülce-Buluşma)
Uzatın başınızı pençereden dışarı
Tarih sizden bekliyor, mutlulukla başarı
Şaşırtın yeni baştan, uyuklayan beşeri
Cansınız, canımızdan süzebilmek ne güzel
Yarınları türküyle dizebilmek ne güzel
*
Duvar diplerinde yaban gülü çocuklar
Ne çabuk indiler beşiklerden yollara?
Karanfil kokusu ağızlarda, sevginin sözcükleri
Ellerde nevruz çiçekleri olmalı derken
Taş atmak niye?
Ey gece, ey zifir kara, ey köhne zaman!
Yıkanda gel, arın, amberler sürün
Kızarsın ve ışısın zindan yüzün
Topla bütün çocukları şarkıların meclisinde
Muştulu seherlere ulaştır olmaz mı?
Sabah yelinde duası varken anaların
Şimdi üç beş yabanıl hempanın
Güdümüyle bu anaları
Ağlatmak niye?
Hey hey! ...
Hey ki hey
Defne dallarının türküsü var kavalımda
Bin kapının açılışı çocuk elleriyle hey! ...
Ay vurmuş suların yorganı var üstümde
Bitirmişim geceyi dibine kadar
Gece kuşlarının kanat sesleri
Şafak güvercinlerinin şadırvan yelinden uçup gittiler
Şimdi siz, şimdi sizler çocuklar
Goncalaşmış umut çiçeklerini toplayın
Toplayın varoşların bahçelerinden haydi
Ve döndürün yorgun, yalın ayak yolcuları
Yalan yanlış yollardan çevirin ıslığınızla
Ak alınlarınızın şavkı vursun takvimlerime
Ülkemin dağlarında gezinmesin eşkiyâ
Ve siz yurdumun köy kokulu çocukları
Kalem tutsun, ışık dokusun elleriniz olur mu?
Hoş sohbet gerçeklerle, türlü şakalarla
Çıkagelsin tarihin sinesinden
Kutbiddin Hasan oğlu Tokatlı Lutfi
Korkusuzca anlatsın olanı, olacağı
Kaldırsın örtüyü olayların üstünden
Ve siz, siz özümün özü yarınlarım ey!
Siz ki siz hey!
Duvar diplerinden, kaldırım taşlarından değil
İçi ateş dolu molotoflardan değil,
Kurşundan, silahtan, ölümden hiç değil,
Anadolu türkülerinden el ele tutuşup çıkın meydanlara,
Seslenin şiirleriyle ölen şehirlere
Yarası iyolmaz dağları yıkayın, arıtın silâhlardan
Bağ, bostan olsun; şenlensin eşya, doğa
Ve birliğin, kardeşliğin mevsimini getirin vara yoğa
Olur mu, can parçalarım olur mu?
Karanfil kokusu ağızlarda, sevginin sözcükleri
Ellerde nevruz çiçekleri olmalı derken
Birliği, dirliği ateşe atmak niye?
Niye be can fidanım, can kokulum, bir tanem niye?
*
Ülkemin yarınını yoğuracak canlarım
Ufuklardan bin güneş doğuracak canlarım
Atatürkü yeniden çağıracak canlarım
Sizin destanınızı yazabilmek ne güzel
Düşmanın oyununu bozabilmek ne güzel.
Mustafa CEYLAN


Mustafa Ceylan


|(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
ÖLDÜRÜLEN ŞAİRLER 13 Sarı Lütfi adlı şiirde hata varsa lütfen buraya tıklayarak bize bildiriniz..|


|ÖLDÜRÜLEN ŞAİRLER 13 Sarı Lütfi Şiiri Hakkında;|


||Feyzullah Kırca 1: Sayın çok değerli Mustafa Ceylan Hocam!
Bizlere şiir yolunda ışık tutarak yol gösteren değerli kaleminizi kutlarım. Birliğe ve dirliğe çağıran sesiniz hiçsusmasın. inşallah bu sesinizi duyar da bir vicdansız vicdana gelir. çocuklar da oyuna gelmekten kurtulur.
selam ve hürmetlerimle allah a emanet olunuz.


||Refika Doğan: Konu başlığı aynı olsa da; değişken kahramanları ve bu kahramanları içinde karakteristik özellikler taşıyan çok özel karakterler ister istemez biz okurların da dikkatini çekmekte.
Kahramanımızın adı her ne kadar konu başlığında 'Sarı Lütfi' diye geçse de ; taşıdığı karakteristik özellikler kadar, benliğinin derinliğindeki bilgelik, dürüstlük gibi insani değerlerin erdemiyle bezeli maneviyâtının delilik mertebesindeki sıfatları da buna koşut renklerde elbette.
Gelelim konumuza...
Yine tarih, yine Saray, Padişah ve Şûrekâsı, yine gammazlama, entrika, yalan, talan, şu bu...
İyi olanın, doğru olanın, çoğaltanın, başaranın, güzelleştirenin, paylaşanın, paylaştıranın önünün kesilmesi! İllâ ki suyun dosdoğru akan yönü kesilecek, bulandırılacak ve akağı kurutularak asıl zarar o sudan faydalanan masumlara (topluma) ve doğaya verilecek!
Günümüze de böyle gelinmedi mi? Tıpkı şimdi olduğu gibi...
Her çağda, her devirde analar mutlaka ki bir Sarı Lütfi doğurmuştur...Ve her Sarı Lütfi, yine mutlaka ki nice sıfatsız ya da içi boşaltılmış sıfatlı(!) Lütfi' lerce, bir şekilde yok edilmiştirler!
İnsan doğasında vardır kıskançlık, hırs, ihtiras, haset, fesat, ispiyonculuk, dedikodu, atalet, çalıp çırpmak, yan gelip yatmak, üretmeden tüketmek, pohpohlanma isteği, tatminsiz ego, şişkin ego, kompleks, marazi derecede kompleks vs.
Elbette bunları yok sayamayız, bunlar var diye de hayattan, mücadeleden vaz geçemeyiz. Gerçek anlamda yaşam da budur; bunlarla mücedele ederek hayatı sevebilmek, üstesinden gelebilmek; dürüst, net, aydınlık ve düzgün insancıl ışıltımızla. Zor ama bir o kadar da insanın kendi iradÎ gücüyle olabilen gerçektir bu.
Şimdi, - belki de hayâlinde bile göremeyeceği yerlere gelerek- kendi emeğiyle, çabasıyla kendi derinliğini yaratan bilge insan Sarı Lütfi, Herşeyden önce FARKINDALIKLI ve HAZIMLI bir insanoğlu İNSAN! Bir insanı öncelikle içinden (ruhundan) dışına ( tensel) çevresine doğru çevreleyen ve onu özellikli kılan önemli bir olgudur farkındalık ve hazımlılık. Kişinin özgüveniyle birlikte tinsel erincini en yüksek noktaya taşıyarak doyuma ulaştırır. Ve o, yüksek sorumluluk bilinciyle, YARATAN' a ve kendisine karşı kendisini sorumlu tutarak; yaptığı her işte saygı ve sevgiyle bu kıstasa önem verir. Bu ölçüyle elbette ki adalet-Hak duygusunu pekiştirir.
Sanki Sarı Lütfi' ler kadar birbiriyle çelişkili Hızır Paşa' lar, II. Bayezid' ler, Yavuz Selim' ler yok olmadı mı içimizde; astıran, kestiren, boğduran, katleden...?
Ya da;
Yok mu Sarı Lütfi gibi, ekmeğini yediği yere bilgisiyle, görgüsüyle, çalışkanlığı ve engin derinliğiyle gelen...Ve hiç bir güç ve koşulda ihanet içinde olmayarak; başı dik , kendisini o makama lâyık görenleri hançerlemeyen! Ve daha da önemlisi; o' nun farkına varan diğer farkındalıklı bir şahsiyet olan SİNAN PAŞA gibilerin varlığı!
Demek ki; algılar, frekanslar aynı doğrultuda buluşunca, doğru insanların buluşması da mümkün olabiliyor. Bu durum olumlulukta da olumsuzlukta da geçerlidir. İyi iyiyi, kötü kötüyü; cahil cahili, aydın aydını; fesat fesadı, sevecen seveceni bulur muhakkak. İnsan aklı, insan mantığı, algı dediğimiz anlama ve anlatma (idrak) , muhakeme gücüyle farklı frekansları seçerek benzerler arasında bir bağ, bir akrabalık ilişkisi kurulmasına vesile olur. Böylece bir çok insan, bilerek bilmeyerek- deneme-yanılma yöntemiyle frekansların iletim gücüne ve rengine kapılır gider. Belki de bu idrak ya da el yordamıyla hayattaki duruşuna, toplumların yaşamlarına doğrudan ya da dolaylı yollardan etki ile devinim kazandırırlar. Belki de kapanmayan yaralar açar...
Hoca ve talebesine gelince...
Bugün beklentisiz, kendi emeğine, bilgisine dayanarak yürüyen ve o ışığın farkına varan gerçekçi, vicdanlı , kadirşinas kaç hoca ve talebesi kaldı ki? Birisi yuhalar, diğeri az önce farklı bir şey demişken yuhalardan aldığı cesaretle renk değiştirir, ya da;
Dün kendisini yetiştiren, öne çıkarıp eksiğini gediğini tamamlayan hocasına, kaç öğrenci kadirşinaslıkla, edebîyle saygısını, gerçek derinliğini, bilgeliğini gösterir? Yahut, kaç hoca öğrencisinin yükselişine alkış tutarak onu omuzlarında taşır gururla? Ah bu enaniyet duygusu yok mu, ah...
Sadece yazın dünyası değil, yaşamın her alanında insan denilen riyâ dolu canlı ne yazık ki madalyonu ters yüz edebiliyor. Sanırım doğanın yasası bu! Ya da, tanımın kolayı...
Çile...Bülbüle çektiren gülün hasreti...
Aç insanın fırından yükselen sıcak ekmek kokusuna duyduğu o tarifsiz his...
Evi barkı olmayanın taş zemini yorgan döşek belleyip de içine akıttığı ırmakları gurur yapışı...
Ana - babanın evlada, evladın o yuva sıcağına ve sevgilinin yâr döşüne duyduğu özlemin dayanılmaz sancısı...
Düşen şehitlerin, yanan ocakların, yetim yavruların feryatlarında saklı çığ sesi...
Bazen bir afet bazen bir feryat, bazen cinnet...Farkeder mi ki? Çile çiledir; üşüttüğü elleri don ağaç eder ya...
Maddîyat...
Evet, yaşam için kaçınılmaz, zorunlu bir gereksinme, bir araç. Ama asla AMAÇ değil! OLMAMALI da! Bugün bu gerçek böyle algılanmadığı, bile bile ipin ucu kaçırıldığı içindir ki, biz içini boşalttık maneviyâtın. Ve cahil, bağnaz, art niyetli bir takım insanlar bizim bıraktığımız yerden aldılar masum çocuklarımızın, insanlarımızın yüreğini avuçlarına; kararttılar...
Belki de geç kalınmadı, hâlâ vakit var!..
Maneviyât önemli bir bağ; çekirdekten meyveye, aileden topluma, toplumdan dünya düzenine doğrudan etki eden - önemsenip doğru işlendiğinde- bilgi ile harmanlandığında olumlu ve barışık bir yaşamın varlığına dayanak olan, aksi halde sürekli kaos ortamına neden olan çok önemli bir unsur, MANEVİYÂT!
Maneviyât, bütün olan bir DEĞERLER silsilesi. Tek başına elbette ki bir şey ifade etmeyeceği gibi, sadece ne din, ne edep, ne şu, ne bundan da etkilenmez. Ama elbette din çok önemli bir unsurdur. Maneviyâtın en büyük dayanağıdır DİN olgusu. Her kişi, sosyal birim / toplum, kendi gelenek görenek , inanç , kültür ve değer anlayışına göre yaşam tarzı geliştirir ve bunun gereğini yapar/ yapmalı da. Din, yani inanç; kişi ya da kişilerin, YARATAN yani ALLAH ile KULLARI arasında olan gönül bağıdır. Orada, o iki öge arasında gizli kalır. Vecibelerine gelince;
Kimi açıktan yapar ibadetini kimi gizliden...Kimi tamı tamına kimi yarım yamalak... Ama burada önemli olan kişi ya da kişilerin birbirlerine değil, Allah' a /Yaratan' a /Rabb' e karşı duyduğu o engin aşk, gönül bağı, karşılıksız ve gösterişsiz gizli sevgi ve tabii bunun hayattaki duruşuna yansıyışı, yani; kâmil insan veya insa-ı kâmil duruşu!
Aynen Sayın, Ceylan Hocamızın da dillendirdiği gibi; yat kalk, şuna görün buna görünmekle değil; kalb-i bir icâzetle ve O'na karşı duyulan sevgi çerçevesinde ki sorumlulukla olmalı ibadet.
Bu durum aklıma basit görünen ama bana göre son derece düşündürücü ve üzücü nice örneklerden birisini anımsattı:
Henüz emekli olmadığım dönemler...Biliyorsunuz, devlet kademelerinde sık sık yer değişikliği, memur değişikliği, mevki değişikliği olur. Bizde de sıkça olurdu böyle değişiklikler. Enteresan olan, her müdür değişikliğiyle birlikte Cuma' ya gidenlerin sayısı, adı, şekli şeması , makamı da değişirdi. Yanisi, hocanın dediği gibi; aslolan ibadet değil, ikbâl beklentisi. İbâdet yani din ise kullanılan bir araç burada! Yazık...Oysa Ankara' da olsun Antalya' da olsun; evimin bitişiğinde cami ve sabahın seherinden yatsıya değin ; nefis ezan sesi ile ruhumu dinlendiririm; bu yaşam telaşesinden yorgun düşen ruhumu da; yeniden doğarım bahar gibi, kimseler bilmez, bilmesi de gerekmez! O duyguyu ifade edebilmek çok zor. Yüreğim öyle dolu ki bu hasletlerle, daima... Ama, şeklen beceremedim gitti, o başka ; Allah affede!
Sûre'leri okurken, dûa ederken yüreğinden akıp gelen o eşsiz ırmak yok mu, o eşsiz ırmak! Bir duygu sağanağı ya da, say ki ; gülistanda renklerin dostluğu...
İşte bu bağdır din' i de, dostluğu da, arkadaşlığı da, sevgiyi de, iyiliği de, şefkati de, merhameti de, tevazuyla dolu barışık, hoşgörülü bir yaşamın kırk kapısını açan, bu bağdır; MANEVİYÂT bağı!
Sen istemezsen -tek başına karanlık bir odada da olsan- yine de çalmazsın bir tek otu bile...Sen istersen, bütün gözler üstünde iken de çalarsın dünya malını; ruhun kirli ve fesatsan...
Sanaldaki dostluklar belli bir noktadan sonra tabii ki gerçekteki kadar net ve doyurucu değil, olması da beklenemez.
Çalıp çırpmalar zaten başka bir kokuşmuşluk... İnsanlar yazılanları kopyalayıp çalıp çırptıkları kadar karakterlerde de kısıtlamalarda bulunup, kendilerini gizleyebiliyorlar. Hiç bir zaman bu kimlik gizliliğini anlamış değilim ya...
Lâtife yapmaya gelince...
Lâtife yapmak öncelikle samimiyetlik belirtisidir tabii. Dostlar arasında olur böyle şeyler çokça. Ancak, lâtifenin de bir dozu, bir dayanağı, vurgusu, ışıltısı olmalı sanat erbâbı için. Hele ki şair için! Şair bilge olmalı, kendine güvenmeli ve lâtifesiyle güldürürken düşündürmeli. İronik bir söylem de olsa o lâtife içinde; asla bayağılığa erişmemeli. Sarı Lütfi' nin lâtifesi ise bilgelik seviyesinde, gerçek bir lâtife ama, onu algılayanların algılama frekansları aynı yönde titreşim vermediğinden, o noktada maraz doğabiliyor!
En baba yiğitlerin (!) yiğit sayıldığı bu handa;
-kendi sığ, karanlık düşüncelerine kurban edecekleri nice masumun kanına girmekten; ve böylelerin kışkırtıcı tahriklerine gelecek kadar derinlikten yoksun, alıngan, duygularıyla aklın sığlığında kaybolanların kılıç darbeleriyle
HAK katında asıl ibâdetlerini gönül erinciyle gerçekleştirir GERÇEK YİĞİTLER. Asıl o zaman kavuşur gerçek aşk' ına, gerçek yaşamdaki dostlarına; dik duruşu ve insanlara gösterdiği hakkaniyet anlayışıyla. Son derece açık ve anlaşılır bir lâtifenin bir insan hayatına son vermesi anlaşılır gibi olmasa da; bunun, iyi bir eğitim almış üst düzey bir yönetici tarafından gerçekleştirilmiş olması asıl düşündürücü yanı.
Zındık!...
Bugünkü 'Madımak' olayını getirdi aklıma! Merhum Aziz Nesin' in konuşmasını tahrikkâr görüp gerekçelendiren bazı kesimler, orada kendince bir kültür ve görev anlayışıyla bulunan onca masum insanın yanışına çanak tutarak ortak olmuyor mu zındıkların yanlışına? Aynı şey değil mi?
Kişi vicdanı, toplum vicdanı rahat mı böylesi kundaklamalar karşısında? Her yerde ve şekilde çıkacaktır zındıklar karşımıza. Peki, bu gibi durumlarda; kendi akıl izânımız ve sorumluluklarımız, vicdanımız nerede kilitli ? Ya da; kilitli mi kalmalı, adil mi, akılâne mi davranmalı?
Ortaçağ'ı , Ortaçağ' ın ürküten karanlığını bitiren Avrupa' ya, çağdaşlığın ışıklı yollarını açan yegane şey;
Var olan, yolunda gitmeyen düzene ve bu düzenin başındakine ya da bir takım kişi ya da kurumlara BİAT etmekle değil; bireyin dolayısıyla toplumun refahı için, eşit ve özgür bir yaşama giden yolun, başkaldırıdan geçtiğini; inancın, kişilere kulluk etmek olmadığı, Kiliselerin devlet işinden uzak durması gerektiği gerçeğiyle bir aydınlanma süreci başlatıldı ve bunun ağır bedeliyle bugünkü AVRUPA kurum ve kurallarıyla yeniden oluşturularak kurumsallaştırıldı. Demokrasi bilinci de bu anlayışla kökleşti, ta en derinlere. Bu yüzden orada yasalar ve kurallar, hukuk ve özgürlük herkes için eşittir ve kimse kanundan üstün değildir. İnsan merkezli ve demokrasinin işletildiği bir yönetim anlayışı hüküm sürdüğünden insanlar ve halk kitleleri tepki gösterebiliyorlar hemen her konuda ama.
Bugün, kimse 'din elden gidiyor' diyerek adam öldürmüyor, asıp kesmiyor, cehaleti din maskesiyle afyon gibi kullanmıyor ve eğitimin ne kadar önemli olduğu gerçeğinin bilincinde.
,
Neden benim ülkem de kurum ve kurallarıyla kurumsallaşmasın bir çok şey? Neden? nüfusunun yüzde doksan dokuzu müslüman olan ülkemde hâla 'din elden gidiyor' naralarıyla insanlar birbirine düşürülsün, gammazlansın, mimlensin, kapıları işaretlensin, neden? Benim ülkemin başı kel mi, neyi eksik Avrupa' dan? Benim ülkem' de hak ve hukuk öncelikle verilmemiş miydi kadına, insana, çocuğa...?
Sarı Lütfi katledildi de kimin başı göğe erdi? Kime kaldı bu dünya? Sultan Süleyman' a kaldı mı ki...
Ah, zındıklık! Ah zındıklar ah...
Kaldı ki;
Zındıklıkla suçlanarak yargılanan ve suçsuzluğuna rağmen mahkemede kul eliyle yapılan adaletin şaşan terazisinde aşağı düşerek Hakk' a kavuşan;
Aslında ise hasetlerin hedef tahtasında avlanan bilge Molla Sarı Lütfi' nin söylediği söz;
Dini, maneviyâtı yücelten, ibâdeti gerçek anlamda gönlüyle ve HAK için yapan kişinin ruhen mest halinde olduğunda etrafında olan biteni görüp duymayacağı, hissetmeyeceği (mecâzi anlamda) gerçeği, dolayısıyla;
Hz. Ali' nin de böyle bir ibâdet anında (mest halinde) sırtındaki ok temreni çıkarılarak, duyabileceği acıyı hissetmesine mani olunduğu; (kendinden geçişle) bu ruh haliyle O' nun tensel acıyı duymasının engellendiği örneğiyle aslında dini, maneviyâtı, inancı, ibâdeti ne kadar yüceltmiş olmakta! Olmakta ammaaa...! Ah zındıklık ahh!.
Yani, bu kadar güzel, anlamlı, dini yücelten, kat be kat değer katan bir söylemi canıyla ödeten anlayışa ve o anlayışı onaylayan şurekâya da ancak ' yazık!...' denilir.
Neyse...
Yine hoca muhteşem bir seri ile yepyeni ivme kazandırmış bu emek dolu çalışmasına. Hele şu şiir yok mu şiir! 'Son Söz Bizden Olsun:' derken, heyeceanla bekler oldum altında nakışlanan dizelerin içeriğini! 'NİYE?'
Sahi, niye diye sormayın bana! Yanıtlar, tarihin okumanızı bekleyen sayfaları!
Yanıtlar, bin bir çile ve emekle işlenmiş dizelerin mısra araları, sizi beklerken;
Siz de uzatın başınız pencerenizden dışarı, ey insan, ey canlarım! Şaşırtın okuyarak, sorarak, sorgulayarak, düşünerek, düşündürerek; uyandırın tarihi ; hak etmediği o tozlu raflarından! Daha ne kadar uyuyacak ya da uyutulacak?...
Türküler dizin Arguvan' dan, Barak' tan yarınlara rengarenk, dizin, şarkıları Itri' den, hatta Gazel, Nihavend...
Sarsın coşkulu sesler; yaban gülü olmasın duvar dipleri beyim! Daha dün değil miydi beşikteki o güller...Ne çabuk kopardı ki hoyrat eller, kim dinler?
Çocuk ağızlarında karanfilli sakızlar bir başka güzel kokar; sevgi baloncukları doldukça içlerine ; boom bom bom! Yalancıktan kim ölmüş? Ölüm korkusu nedir, bilmez saf çocuklar; taşı nasıl atar ki? Nasıl kıyar bir cana? Vardır elbet bir kursak, onları da atan kör kuyuya...
Ah gece! Sen ziftini her şeye bulaştırdın yetmedi de , çocuklar mı kaldı? Ne istedin o masum körpeciklerden? Onlar ki, farkında bile değiller! Onlar, süt ister, simit ister...Onlar gökkuşağı çizmek, kuzuları...Ve renkli camdaki hâyâl dünyasına ulaşabilmeyi...
Türk, Kürt, Çerkez veya başka bir köken, ne farkeder ki? Ne anlar o masumlar? Hepsini doğuran ana değil mi; bağrı yanık...! Ve her ana korkar balasını kurda kuşa yem etmekten! Titrer üstüne titrer de... Ahh....
Ağlamasın analar, ağlamasın çocuklar...
Defne dallarında kanatlanan güvercinlere su verin şadırvanlardan! Su verin ki; Allah' ın bereketi su verenlerin yüreğinde yeşersin bir kez daha; düşmesin şehitler, sönmesin ocaklar, yetim kalmasın evlatlar, kin ve öfke kıvılcımları su taşımasın kötünün körüğüne!
Binlerce medeniyete beşiklik etmiş bu canım ülkem, çocuk elleriyle barışı yoğursun, kıvama getirsin. Ve doyursun varoşların ve köylerin ve kentlerin büzüşmüş yorgun midelerini, dimağlarını ...Yalan yanlış yollardan toplasın çocukları; yine sevgiyle ıslık çalan, kalem tutan minik ellerin şahlanışıyla! O eller artık kalem tutsun, gözler kitap görsün! Böyle silinsin eşkiya dağlardan, böyle indirilsin...
Ve şiirleriyle ölen şehirlerim Gazi Antep' im, Kahraman Maraş' ım, Şanlı Urfa' m, İzmir' im...Efe'lerin efesi Aydın' ım, Manisa' m, ey heybetli Samsun' um; ışığınla ışıl ışılım! Amasya' ya' dan Erzurum' a, Ankara' dan Akdeniz' e, Anadolu' m; seslenmeli!
Birliğin ve kardeşliğin destanı; silahların gölgesinde kutlanan baharları çirkin emellerine alet edenlerin zifiri karasıyla, kurşun yarasıyla yazılmamalı! Bilgiyle... Kurşun kalem ve bir silgi darbesiyle...
İşte Tokatlı Sarı Lütfi gibiler olmalı ki dünya da barış gelişsin, ayrılıkçı düşünceler kalksın, öteki-ötekileştirilme saçmalıkları ağızlara alınmasın ve bütün çocuklar taşla silahla değil, oyuncaklarıyla oynasınlar, kalem alıp resim yapsınlar, şarkı söylesinler. Ve eğitimle sağlıklı bir nesil yetişsin; kimsenin yağı yağdanlığı olmaksızın rafine bir duruşla Hakk' tan, haklıdan yana olsunlar; net, özü sözü bir er kişi...
Bu çocuklar;
Başka kurtarıcılar bekleyerek değil; kendi kendilerinin ATATÜRK' ü olarak kurtarabilirler her bir çocuğun çalınmış yarınını ve ancak bu şekilde bozabilirler çocukların, kardeşlerin sırtından kan içerek / içirerek semizlenen sırtlanların oyunlarını...
Offf...!
Hocam, gerek yazı içeriği gerekse şiir o kadar muhteşem o kadar etkileyiciydi ki...Yorum ne demek! Sadece bir ucundan tutunmaya çalıştım kıyınızın...
Düşündürücü bu muazzam olduğu kadar güçlü kaleminize saygı ve dostlukla...


|Bu şiir ile ilgili düşüncenizi paylaşın:|


Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.


| Bu Şiirimizi Okudunuz mu?

