-
yasujiro ozu'nun 1953 yapımı harikulade filmi. ikinci dünya savaşı sonrası japonya'nın girdiği toparlanma ve dönüşüm sürecinde küçük şehir insanlarıyla büyük şehir insanları arasında oluşan uçurumları, kopuklukları ustalıkla ortaya koyar bu film, üstelik yaşanan bu dönüşüm aileleri bile birbirinden uzaklaştırmakta, insanları tümüyle bireyci bir kimliğe büründürmektedir. bu yönüyle ozu, batılılaşırken köklü kültürel değerlerini bir kenara iten toplumu, bir aile panoraması üzerinden acı bir şekilde eleştirir.
ozu'nun kendine has sabit kamera açıları ile taçlandırdığı bu yapım, japon sinemacıları tarafından shichinin no samurai'nın ardından "gelmiş geçmiş en iyi ikinci japon filmi" olarak kabul edilmektedir.
-
ikinci dünya savaşı sonrasında batılılaşma rüzgarıyla hızla değişmekte olan bir coğrafyada yaşlı bir çift üzerinden sorgulanan aile, aidiyet, sevgi ve kan bağına ilişkin harika bir film. öykü içinde avrupanın doğusunda kalan her toplum için benzerlikler barındırdığından bir süre sonra bu siyah beyaz filmde izlediğiniz şehri istanbul'dan ya da o yaşlı çekik gözlü çifti orta anadoludan büyük şehre çocuklarını görmeye gelen anne babalardan ayıramamaya başlıyorsunuz. sanırım evrensel kelimesi tam da bu yüzden bu filme cuk oturuyor.
kısaca noriko'ların hikayesi...ya da eliflerin, ahmetlerin, alilerin...
üçlemenin diğer iki filmi için
(bkz: banshun - yasujiro ozu)
(bkz: bakushû - yasujiro ozu)