Ellerinizden öper, 2 yaşında bir erkek çocuğum var. Yaklaşık 3 aydır anne baba olarak sinir krizleri seviyesine geliyoruz. Kısaca ne olduğundan bahsedeyim, örneğin salonda dururken dolapları sert bir şekilde kapatıp açmaya başlıyor. Çok nazik bir şekilde oğlum yapma, gel oyun oynayalım yada oğlum gel oyuncak araba oynayalım diye halıya yönlendiriyorum amacım dikkatini dağıtıp yanıma gelmesini ve yaptığı şeyi bırakmasını sağlamak. Gelin görün ki, en ufak uyarıyı alır almaz boğazını parçalarcasına bağırmaya başlıyor !
Sorunumuz bu. Oğlum en ufak şeyden nem kapıyor ve aşırının aşırısı diyeyim o derece sert ve boğazını tahriş edecek şekilde bağırmaya başlıyor. Bağırmaya başladıktan sonra durdurmak imkansız. Ben ve eşim sabırlı olmaya gayret ediyoruz.
Konu hakkında bir pedagog’a danıştık. Gelişmeleri bu yazı altında ekleme yaparak paylaşmaya devam edeceğim.
Pedagog bizi şu şekilde bilgilendirdi. Çocuğun yanında kesinlikle yüksek sesle konuşmayın. Size vurduğu zaman bana vuramazsın koltuğa vurabilirsin veya yastığa vurabilirsin deyin. Yapmaması gereken birşey için israr ediyorsa ve ağlıyorsa üzülmesine izin vererek, “Evet, insanlar bazen üzülür sen de üzülebillirsin” deyin. Çok sinirlendiği zaman onu sakinleşmesi için farklı renkteki bir kilimin üzerine veya odanın farklı bir yerine bırakın, oraya getirildiği zaman sakinleşmesi gerektiğini anlamasını sağlayın.
Oğlumun siniri hakkında emin olduğumuz tek şey, 2 yaş sendromu yani birey olma çabasından kaynaklanması. Birey olma sürecinde yaptığımız en büyük yanlış birlikte yatmak olmuş. Oğlum doğdu doğalı hep annesi ile birlikte uyuyor, halbuki 6 aydan sonra ayrı yatağa almak gerekirmiş. Doğmadan önce aldığımız büyüyen beşikte 1 kere bile uyumadı. Bu birey olma sürecini daha sağlıklı geçirmesini sağlarmış.