''mutlu sayılırım gene de... denizlerdeki onca yaratıktan kurtulup akvaryuma alınmış bir balığa benzetiyordum kendimi. tümüyle yutulmamış bir balık. sonunda suyu tazelenen, yemi eksik olmayan renkli bir cam dünya...kadının dünyası...utanmak gerek!..''Evlilik Şirketi, Bekir Yıldız
''senin dünyan cam kavanoz... ya benimkisi? üstü açık demirden bir kafes. nereye gitsem tüm çevremde. özgür olduğunu, özgür olduğumu sanıp demir kafesime düşen kuzu... üzerine atılmak ve parçalamak. hem de sevgi ve mutluluk adına. ama elden ne gelirdi? birbirimizin dışında ne öğrettiler, ne verdiler bize?''
yeni yeni anlıyoruz mutluluğu yücelten her şey, mutluluğu siliyormuş yüreklerimizden oysa. yeni umutlar gerek.