Yıllardır duyduğumuz bir hayıflanmadır:
Ermeni diasporası Amerikan siyaseti üzerinde çok etkili...
Ya da:
Yahudilerin Amerikan siyasetinin şekillenmesinde çok etkileri var...
Ve bu hayıflanmaların sonunda da söz döner dolaşır Amerika'daki Türk diasporasının, Amerikan siyaseti üzerinde yeterli derecede etkili olamadığına gelir...
Yapacağım tespit belki üç aylık bir gözlem sonucu çok iddialı bir genelleme olarak kabul edilebilir.
Doğrudur da.
Ancak benim bu süre zarfındaki tecrübelerime göre etkili olmalarını beklemek gerçekçi olmamak demektir.
Neden mi?
Çünkü gördüğüm kadarıyla buradaki Türkler birbirinden korkuyor!
Evet, Türkler arasında gördüğüm kopukluğa binaen böyle düşünüyorum.
Zira tabir-i caizse birbirine selam vermekten korkan (inanın abartmıyorum) bir topluluğun bu halinin başka bir izahını ben bulamıyorum...
Hal böyle olunca diaspora olarak birliktelik göstermek ve bu birlikteliğin etkili bir varlık alanına dönüşmesi de zor.
Nitekim araştırmam kapsamında Amerika’da yaşayan Türklere dair güncel bilgilere ulaşmak için yaptığım daha ilk literatür çalışmasında karşıma çarpıcı bir durum çıktı:
Üniversitenin hayli geniş kitap koleksiyonunda Türklerle ilgili güncel bilgilere dair doğru düzgün bir çalışma mevcut değil…
Türklerle ilgili çalışmalar genel olarak ya Osmanlı dönemine ait ya da Ermeni ve Kürtlerle ilgili ilişkiler ile Gülen cemaati bağlamında ele alınan konulara dair…
Elbette Amerika’da yaşayan Türklere dair çalışmaları buradaki Türk kurumlarından bulmak mümkün olabilir.
Ki çalışma yapanlar olduğu ifade edildi.
Henüz ulaşamadığım için net bir şey söyleyemiyorum.
Ancak Amerikan politikasının şekillenmesinde önemli yeri bulunan bir üniversitenin kütüphanesinde yer alan kaynaklar arasında ülkede yaşayan Türklerin durumuna ait bilgi bulunamıyorsa, ortada üzerinde düşünülmesi gereken bir problem var demektir.
Bu problemin temelinde ise burada yaşayan Türklerin birbirlerinden kopuk olması yatıyor kanaatindeyim.
Belki bu durum Türklerin Amerika’ya göç sürecinin niteliği ile ilgili olabilir.
Zira söz konusu süreç belirgin olarak altmışlardan itibaren ve daha ziyade profesyonellerin gelmesi ile başlıyor.
Bu şekilde gelenlerin çok fazla uyum problemi yaşamadıkları düşünüldüğünde, belki birbirleriyle irtibat halinde olma ihtiyacının da çok fazla ortaya çıkmadığı düşünülebilir.
Dolayısıyla bu durum etkili biçimde teşkilatlanmayı olumsuz etkilemiş olabilir.
Yanlış anlaşılmasın, irtibat yok demek istemiyorum.
Ancak etkili bir varlık gösterecek birlikteliğe henüz şahit olmadım.
Türklere ait mevcut dernek ve kurumlar da, gördüğüm kadarıyla, ayrı telden çalıyor.
Farklılıklar güzeldir, olmalıdır.
Ancak farklılıklardan bütünleşmeye gidilemiyorsa orada sıkıntı var demektir.
Gerçi “Türkiye’de bu ne kadar sağlanabiliyor” derseniz, haklısınız derim.
Ancak yurtdışında birlikteliğin ve birliktelikten doğan kuvvetin kıymeti daha çok hissedilir/hissedilmelidir diye düşünüyorum.
Bu tespitlerimi uzun süredir burada yaşayan bazı Türklerle paylaştığımda aldığı tepki de ilginçti.
Birçoğunun konuya bu açıdan bakmadığını gördüm.
Yani belirgin bir farkındalık göremedim.
“Herkes çok meşgul” gibi itirazlar edenler de konuştukça haklı olduğumu söylemeye başladılar.
Kısacası:
Tarih kitaplarında Türklerin başarılarının altında yatan nedenler arasında teşkilatlanma becerilerine ilk sıralarda yer verilir.
Günümüzde ses getirebilenlerin de kuvvetli teşkilatlananlar olduğu düşünüldüğünde, bu becerimizin Amerika özelinde yeniden canlandırılmasının, hem burada yaşayan Türkler hem de Türkiye açısından oldukça önemli ve gerekli olduğunu düşünüyorum.
Belki böyle hedefler, hem insan kaynaklarımızın israf etmemize hem de birbirimizi tüketmemize mani olur da asıl etkili olmamız gereken mecralarda sesimizi duyurmaya başlayabiliriz…