Giresun’da, gıda denetimiyle ilgili bir kurumda çalışan bir arkadaşım var. Kendilerine gelen bir ton fındık için beş kilo numune alıyorlarmış fakat sadece beş yüz gram denetim için kendilerine yetiyormuş. Kanuna göre aldıkları bu beş kilonun geriye kalan dört kilo beş yüz gramını imha etmeleri gerekiyormuş, yine kanuna göre. Arkadaşım diyor ki, “Bize tonlarca fındık geliyor ve eğer imha işlemini yapsak yine belki tonlarca fındık yok yere gidecek. Kanuna uysak israf işlemiş oluyoruz, israf etmesek suç işlemiş oluyoruz.”
Kendisi, bu konuda tam bir yanıt bulamadığı için o fındıklara dokunmuyormuş fakat diğer çalışanlar kullanılan numuneden kalanı kendilerine alıyorlarmış. Bunu aslında yukarıdakiler de biliyormuş ve kimse kimseye bir şey demiyormuş. Fakat herhangi bir şikâyet durumunda sorun çıkartılabilirmiş.
Denetim için yeterli olandan geriye kalan fındıkları çalışanların almasının durumu dinen nasıldır? Bu durumda ne yapmak lazımdır?
Evet, ortada bir fındık israfı vardır. Bu israf bir kurala dayanmaktadır. O kuralın kendi içinde bir mantığı vardır. Kurallar her zaman çıplak gözle izlenebilen gerçeklerle dolu olmayabilirler. Bir milli servet israfına rağmen yöneticiler beş kilo alınmasını istemektedirler. Ayrıntısını incelemek yöneticilerin sorumluluğunda olur. Oradaki çalışanların meri kurallara uymaları gerekir. İsraf görüntüsüne rağmen şüpheli bir mal edinme riskine karşı da atılacak olanları almamalıdırlar. Aldıklarının helal olmayacağını zannederiz.