Ülkemizde 2007’de yayınlanan ve çevirmenliğini de kimliksiz anayasanın savunucu ve mimarlarından olan Ergun Özbudun’un yaptığı bir kitap var. Üçüncü Dalga. Yazar Samuel Huntington, 20. yy’ın sonlarında henüz demokrasiden yeterince nasiplenmemiş 30 ülkeye nasıl demokrasi yerleşebileceği hakkında ilgililere bilgi ve taktikler vermekte. Ona göre bir ülkede rejimi değiştirmek isteyen iktidarların uyması gereken bazı hususlar mevcuttur ve bunlar oldukça önemlidir.
Huntington’a göre iktidarlar ileride birilerine egemenliği devretmek istiyorlarsa, onlarla herkesin gözü önünde kavga etmemeli, saygıda kusur etmemelidir.
Yine Huntington derki, eğer birileri ulaşmak istediğiniz büyük hedefi zamanından çok önce açık eder, kamuoyu ile paylaşırsa inat edip savunmayın, hatta güçlü bir şekilde inkar edin.
Nasıl? Yukarıdaki iki küçük paragraf tanıdık geliyor değil mi? Kitabı okumamış da olsak biz söylenenlere bir yerlerden aşinayız gibi? Belki de senaryoya dökülmüş halini sahnelerde alkışlamış veya ayıplamışızdır.
Ülkemizde yaklaşık on bir yıldır yaşanan gelişmeler göstermiştir ki, birileri rejim ve egemenlik konusundaki düşüncelerini kamuoyundan uzunca bir süre saklamayı becerebilmiştir. Gelinen noktada ya mızrak artık çuvala sığmıyor, ya da yavaş yavaş zaman kemale ermekte.
Kastımız nedir? 2011 seçimleri öncesine kadar iktidar bölücülerle açıkça bir işbirliği içinde görünmüyordu. Veya bizlerden saklayabiliyorlardı. Hatta bazen Türk Milliyetçilerini dahi yaya bırakmaya çalışıyorlardı. Seçimlerden sonra işler değişmeye başladı. Devletimizin şeklini şemailini, ruhunu değiştirmek için yeterli olan sayısal çoğunluk elde edilemedi. Bunun üzerine “barışçı-efendi yol (!)” ya isteyerek, yada isteterek uygulanmaya başladı. Artık kameralar önünde iktidar ile bölücüler arasında kavgalar görülmeyecektir.
Malumunuz hafta sonunda bölücüler Diyarbakır’da Nirvana’ya ulaştılar. Hemen sonrasında da Selahattin Demirtaş gayet nazik bir şekilde tehdit etti muhataplarını. İşte bazıları;
Yukarıdaki maddeler Demirtaş’ın ağzından ortalığa saçılan sözler. Bakalım Huntington’un yukarıda ilk sırada söylediğimiz tavsiyesine uyulacak mı diye düşünürken cevap gecikmedi. 20 Haziran 2013 Perşembe günü Beşir Atalay ve Sadullah Ergin isimleriyle beraber bir açıklama geldi. “Yeni yargı paketi yolda, hazırlıklar bitmek üzere.” İki tarafın açıklamalarını peşpeşe koyunca sözü edilen yargı paketinin kime yarayacağını tahmin ediniz. Huntington’u dinleyip hiç tartışmaya girmiyorlar, hatta saygıda kusur da etmiyorlar. Acaba bu denli mecburiyetin altında ne var?
Huntington’dan yukarıya yaptığımız alıntı/yorumun ikinci şıkkında güçlü inkardan söz ediyor. Adam neyi kastetti bilmiyorum. Ama benim aklıma Sayın Devlet Bahçeli’nin İmralı Canisi ile yapılan görüşmeleri deşifre etmesi geliyor. Ne de çok gayret etmişlerdi inkar etmek için. Herkesi şerefsizlikle etiketlemişlerdi. Sonrası malum. Kötü sözün alıcısı olmadı, elde kaldı.
Yabancılar dürüst mü, cesur mu bilmem? Ne sayarsanız. Hem yapıyorlar hem de gizlemiyorlar. Ben okuduklarımla şahit olduklarımı böyle örtüştürdüm. Takdir sizin.
TARAF BU SEFER ÇUVALLADI
Biliyorum hemen her haberine çoğunlukla kızıyorsunuzdur. Bende kızıyorum. Ama biliyoruz ki senaristin özel postası bu gazete. Neden çuvalladıklarına gelince. Efendim habere göre Bülent Arınç Başbakanın sözlerine kırılmış ve istifa etmiş. Hepten asparagas. Bunlar demek ki kendi başlarına habercilik yapamıyorlar. Eğer Bülent Bey istifa edebilecek birisi olsaydı çoktan ederdi. Başbakan onu daha önce de o kadar kırdı ki. Beyefendi cam adam gibi oldu. Ama maşallah her seferinde toparlanmasını bildi. Yine toparlanmıştır. Bülent Bey, Taraf’ı fena atlattı.