Çoğu kapatılacak olan belde belediyelerinin izin verdiği yoğun yapılaşmanın getirdiği tahribatın, kentlerin tarihsel kimliğini yok etmekle kalmadığı, sit kararlarıyla korunan eski dokuyu da "algılanamaz" kıldığı belirtildi.
oğu kapatılacak olan belde belediyelerinin izin verdiği yoğun yapılaşmanın getirdiği tahribatın, kentlerin tarihsel kimliğini yok etmekle kalmadığı, sit kararlarıyla korunan eski dokuyu da "algılanamaz" kıldığı belirtildi. Adana ve Antakya'da 2 yıl önce yapılan "Kültürlerin Ortak Kenti ve Ortak Mimarlıkları" adlı toplantılarda bu konu gündeme getirilmişti. Toplantıların sonuç bildirgesinde şu görüşler yer alıyordu:
"Tarihsel süreçte yöredeki kentlerin kazandığı çokkültürlü özgün karakter pagan, Musevi, Hıristiyan ve Müslüman kültürlerin, ortak yaşam ilişkileri içinde birbirlerinden etkilenmeleriyle oluştuğu ortadadır. Bu karakteri yansıtan kentsel doku ve kentsel yaşamın gelişim-oluşum süreci ile etnik-sosyal farklılıkların kentsel yaşama yansımaları da doğal olarak farklı olmuştur.''
Günümüz kentleşmesinde bu kültürel özgünlük ve zenginliğin, mimariye yansımadığına, kentlerin genelindeki yeni görüntülerin de tarihle bağları hemen hemen hiç olmayan 'tip peyzaj' lar sergilediğine yer verilen sonuç bildirgesinde, belde belediyelerinin tarihi dokuda oluşturdukları zarara şöyle değiniliyor:
"Son 10 yılda kentlerin etrafını kuşatan belde belediyelerine yasayla verilmiş olan bağımsız imar haklarının ortaya çıkardığı dengesiz yapılaşma kaosu da bu ayrışmayı kalıcı ve sürekli kılmaktadır. Örneğin; Adana çevresinde, Çukurova'da ve Mersin'de 1960'larda başlanan bölgesel planlama çalışmalarının son 20 yılda tamamen unutulmasının nedeni, bu havzadaki çok sayıda belediyenin sadece kendi sınırları içinde ve geneli gözetmeden imar ve planlama kararları üretmelerindendir. Özellikle Adana'daki "Yeni Adana" süreciyle doruğa çıkan "Eski Kent-Yeni Kent" rekabetinin kentsel kimlik ve yaşam açısından tartışılması önem kazanmaktadır. Mersin'de ise kıyı kuşağındaki Türkiye'nin en yoğun ikinci konut yapılaşmasının yine en uzun " kıyı apartmanlaşması" nı yaratmış olması, saptırılmış sosyal gereksinmelerin mimariye ve kentsel çevreye yansımaları açısından da irdelenmelidir. Antakya'da da arkeolojik potansiyelin yüksek olduğu kentsel yerleşim ve gelişme alanlarını paylaşan belde belediyelerinin izin verdiği yoğun yapılaşmanın getirdiği tahribat, kentin tarihsel kimliğini yok etmekte ve sit kararlarıyla korunan eski dokuyu da ' algılanamaz' kılmaktadır."