Keşke bu yazıyı geçen hafta yazsaydım. Allahım sen çocuklarımızı bu yaz kazadan beladan koru derken, Çeşme’den ilk acı haber geldi. Üç dört hafta sonu Çeşme’yi gözlemliyordum. Trafiğin denetlenmesi diye bir şey söz konusu değildi. Kaza her an geliyorum diyerek bas bas bağırıyordu.
Kasksız motor sürücüsü mü ararsınız, yaşı küçüklerin deli gibi motor sürmesini mi, üç kişi bir motora binmiş sorumsuz geçler mi? Hepsini her hafta sayıları artan bir şekilde sokaklarda gördüm. Plakasız motosikleti ile deli gibi gidene bile şahit oldum.
Taksiciler ayrı bir sorun. Ne kırmızı ışık dinliyorlar, ne de sürat tahditleri var. 3 ay para kazanma dönemleri ya, kural falan hak getire. Çeşme caddelerinde adeta bir dokunulmazlıkları var.
Ilıca, Alaçatı, Çeşme minibüsleri maşallah İstanbul metrobüslerini aratmıyor. İnsanlar aracın içinde tıkış tepiş. Bunlar gündüz şahit olduklarım.
Geceleri ise yolları yarış pistine çevirenler en büyük tehlike. Alkol kontrolüne ise hiç rastlamadım.
Şimdi restoran işletmecileri bana kızacaklar. Hiç kusura bakmasınlar benim için candan daha kıymetli hiçbir şey yoktur. Gelen müşterilerinizden biri, o akşam gönüllü olarak içmeyecek ve arkadaşlarını evlerine dağıtacak. Veya siz bazı önlemler alacaksınız. Denetimlerin sıkı yapıldığı yıllarda bu tedbirler alınıyordu.
Evet, bu yazıyı geçen hafta yazmadığım için üzgün ve çok pişmanım. Belki hala kış uykusunda olan görevliler caddelere çıkar gerekli denetimleri yapar, yaşamının baharında hayata veda eden Berkant Çakırlar da aramızda olurdu.
Başta İzmir Valisi olmak üzere tüm yetkilileri biraz sağduyuya ve en önemlisi de denetim görevlerini yapmaya davet ediyorum.
Tabii bu davetim yalnız Çeşme’ye has değil, tüm önemli turistik merkezlerde uygulanması için.