Her yıl, geçmişe daha uzak ve uzak tarih SSCB, bu bağlamda, ülkemizdeki birçok geçmiş başarı ve büyüklüğün azalması ve unutulması. Bu üzücü ... Şimdi bize hepimiz başarılarımızı biliyoruz, yine de hala beyaz lekeler vardı. Bildiğiniz gibi, bilgi eksikliği, tarihinin cehaleti, en feci sonuçlara yol açıyor ...
Şu anda, bir yandan, herhangi bir bilgiyi (İnternet, medya, kitaplar vb.) Yayma ve diğer yandan devlet sansürünün olmayışı ile yaratılan süreçlere tanık oluyoruz. Sonuç olarak, tüm nesil tasarımcı ve mühendislerin unutuldukları, kişiliklerinin çoğu zaman karartıldığı, düşüncelerinin çarpıtıldığı, tüm Sovyet tarihinin güvenilmez algısından bahsetmediği sonucuna varıldı.
Üstelik, yabancı başarılar ön plana çıkarılmış ve neredeyse nihai gerçeği verilmiştir.
Bu bağlamda, SSCB'de oluşturulan insan yapımı sistemlerin tarihi ile ilgili bilgilerin restorasyonu ve toplanması, hem geçmiş tarihlerini anlamalarını, önceliklerini ve hatalarını belirlemelerini hem de gelecek için dersler almaları için önemli bir görevdir.
Bu malzemeler yaratılış tarihine ve dünyada hala analogu olmayan benzersiz gelişmeyle ilgili bazı teknik detaylara adanmıştır - gemi karşıtı füze 4K18. Açık kaynaklardan gelen bilgileri derlemeye, teknik bir açıklama hazırlamaya, benzersiz teknolojinin yaratıcılarını geri çağırmaya ve ayrıca şu soruyu cevaplamaya çalışıldı: şu anda bu tür füzelerin yaratılması uygun mudur? Büyük gemi gruplamalarının ve tek deniz hedeflerinin çatışmasında asimetrik bir cevap olarak ihtiyaç duyulup duyulmadıkları.
SSCB'de balistik deniz tabanlı füzelerin yaratılması, Viktor Petrovich Makeev başkanlığında, Chelyabinsk Bölgesi Miass'ta bulunan SKB-385 mühendislik mühendisliği bürosu tarafından gerçekleştirildi. Zlatoust şehrinde Makine İmalat Fabrikası bazında füzelerin imalatı yapılmıştır. Hermes Araştırma Enstitüsü, bireysel roket bileşenlerinin geliştirilmesi ile ilgili çalışmalar da yürüten Zlatoust'ta bulunuyordu. Füzeler için yakıt, Chrysostom'dan güvenli bir mesafede bulunan bir kimyasal tesiste üretildi.
Makeev Viktor Petrovich (25.10.1924-25.10.1985).
Dünyanın tek gemi karşıtı balistik şefi baş tasarımcısı
füzeler R-27K, aynı denizaltıda, 1975 ile çalıştırıldı.
60'in başında Motor yapımındaki ilerleme, yeni yapısal malzemelerin oluşturulması ve işlenmesi, yeni füzelerin düzenleri, kontrol ekipmanlarının ağırlık ve hacimlerinin azaltılması, nükleer şarjların birim kütle başına gücünün arttırılmasıyla bağlantılı olarak, bir dizi 2500 km ile füzeler oluşturulması mümkün oldu. Benzer bir füzeye sahip olan füze kompleksi zengin olanaklar sağladı: Tek bir güçlü savaş başlığına veya birkaç dağıtma türüne sahip bir hedefi vurma olasılığı; İkinci durumda, yörüngenin atmosferik bir kısmında manevra yapmak, taşıyıcı tabanlı bir darbe kuvveti (AUG) olabilen bir deniz radyo-kontrast hedefine rehberlik etmek suretiyle mümkün olmuştur.
Soğuk Savaş'ın en başından itibaren, çok sayıda atomla çalışan uçak taşıyan, taşıyıcıları temelli saldırı gruplarının hareket kabiliyetinin yüksek olduğu açıktı. оружияGüçlü uçaksavar ve denizaltı savunma sistemlerine sahip olmak önemli bir tehlike arz ediyor. Bombacıların üsleri ve gelecekte ve füzeler önleyici bir grevle tahrip edilebilseydi, o zaman AUG'yi imha etmek mümkün olmazdı. Yeni roket buna izin verdi.
İki gerçeği vurgulamak gereklidir.
İlk.
Amerika Birleşik Devletleri, yeni AUG'ları dağıtmak ve eskilerini modernize etmek için büyük çaba sarf etti. 50'in sonuna kadar Forrestal projesi kapsamında dört uçak gemisi inşa edildi, 1956'te, geliştirilmiş bir Forrestal olan Kitty Hawk tipi saldırı uçağı atıldı. 1957 ve 1961 yıllarında aynı uçak gemisi "Constellation" ve "America" ile inşa edildi. İkinci Dünya Savaşı sırasında yaratılan uçak gemileri - Oriskani, Essex, Midway ve Ticonderoga modernize edildi. Sonunda, 1958'te atılım bir adım atıldı - dünyanın ilk atomik grev taşıyıcısı olan Enterprise'ın yaratılması başladı.
1960'te, uzun menzilli radar algılama ve hedefleme (DRLO ve U) E-1 Tracker uçakları devreye alındı ve AUG'nin hava savunma yetenekleri önemli ölçüde artırıldı.
1960'in başında, ABD merkezli F-4 “Phantom” güverte avcı-bombardıman uçağı, süpersonik uçuş yapabilen ve atom silahları taşıyan Amerika Birleşik Devletleri'ne girdi.
İkinci gerçek.
SSCB'nin en yüksek askeri-siyasi komutanlığı, gemi karşıtı savunma konularına her zaman büyük ilgi gösterdi. Deniz temelli seyir füzelerinin (büyük ölçüde akademisyen Vladimir Chelomey başkanlığında OKB No. 51'in esası olan) yaratılmasındaki ilerlemeyle bağlantılı olarak, düşmanın ACG'sini ve sistemi yenme görevi çözüldü havacılık ve uzay keşifleri ve hedef belirlemeleri onların tespit edilmesine izin verdi. Bununla birlikte, zaman içinde yenilgi olasılığı gittikçe azaldı: seyir füzelerinin denizaltı taşıyıcı gemilerini yok edebilecek atomik çok amaçlı tekneler yaratıldı, onları takip edebilecek hidro istasyonlar oluşturuldu, Neptün ve R-3C Orion uçakları tarafından denizaltı karşıtı savunma güçlendirildi. Son olarak, katmanlı AUG hava savunması (avcı uçağı, hava savunma füze sistemleri, otomatik topçu) fırlatılan seyir füzelerini imha etmeyi mümkün kıldı. Bu bağlamda, geliştirilmekte olan 4K18 füzesi temelinde AUG'lere vurabilen bir 4K10 balistik füze oluşturulmasına karar verildi.
Karmaşık D-5K SSBN Ave.'nin oluşturulmasının kısa kronolojisi 605
1968 yıl - teknik tasarım ve gerekli tasarım dokümantasyonunu geliştirdi;
1968 yılı - Sayda Yagelnaya Koyu'na (Murmansk bölgesi) dayalı 18'inci DPL 12'inci EPL SF'de listelenmiştir;
1968 yılı, 5 Kasım - 1970 yılı 9 Aralık SMP (Severodvinsk) projesi 605 projesinin modernizasyonundan geçti. Denizaltının, 30.07.1968'ten 11.09.1968'e kadar olan sürede tamir edildiğine dair kanıtlar var;
1970 yılı - düzeltilmiş teknik tasarım ve tasarım dokümantasyonu;
1970 yıl - bağlama ve fabrika testleri;
1970 yılı, 9 - 18 Aralık - Devlet sınavlarına giriş;
1971 yıl - kademeli olarak gelen teknolojinin kurulumu ve test edilmesi üzerine periyodik çalışma;
1972 yıl, Aralık - füze kompleksinin Devlet testlerinin devamı, tamamlanmadı;
1973 yılı, Ocak-Ağustos - füze kompleksinin tamamlanması;
1973 yıl, 11 Eylül - füze testinin başlangıcı R-27K;
1973 - 1975 yıl - füze sistemini sonuçlandırmak için uzun kesintilerle yapılan testler;
1975 yılı, 15 Ağustos - kabul sertifikasının imzalanması ve SSCB Donanmasına kabul edilmesi;
1980 yılı, 3 Temmuz - sökme ve uygulama için OFI'nin teslimi ile ilgili olarak Deniz Kuvvetleri hariç;
1981 yılı, 31 Aralık - dağıtıldı.
4K18 roketinin oluşturulması ve test edilmesinin kısa tarihçesi
1962 yılı, Nisan - Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesinin ve Bakanlar Kurulunun, 5K4 roketi ile birlikte D-10 roketinin oluşturulmasına ilişkin kararı;
1962 yıl - önceden tasarım;
1963 yılı - taslak öncesi tasarım, rehberlik sisteminin iki versiyonunu geliştirdi: iki aşamalı, balistik artı aerodinamik ve tamamen hedefe yönelik balistik;
1967 yılı - testin tamamlanması 4K10;
1968 yılı, Mart - D-5 kompleksinin kabulü;
60-s - karmaşık testlerin sonu, R-27K SLBM'nin ikinci aşama LRE'sinde (ikinci test edilen boğulan adam) gerçekleştirildi;
1970 yılı, Aralık - testin başlangıcı 4K18;
1972 yılı, Aralık - roketli D-5 kompleksinin ortak testi 4K18'i başlattı ve 605 Ave denizaltı Severodvinsk'te başladı;
1973 yıl, Kasım - çift fırlatma voleybolu ile testlerin tamamlanması;
1973 yıl, Aralık - ortak uçuş testinin tamamlanması;
1975 yılı, Eylül - hükümet kararnamesi, 5K4 roketiyle D-18 kompleksindeki çalışmaları tamamladı.
4K18 SLBM'lerin teknik parametreleri
Başlangıç kütlesi (t) - 13,25
Maksimum atış menzili (km) - 900
Baş kısmı - mobil amaçlara yönelik monoblok
Füze uzunluğu (m) - 9
Roket Çapı (m) - 1,5
Adım sayısı - iki
Yakıt (her iki aşamada) - asimetrik dimetil hidrazin + nitrik tetroksit
İnşaat açıklaması
4K10 ve 4K18 füzelerin sistemleri ve montajları, ilk aşama motoru, roket fırlatma sistemi (fırlatma rampası, adaptör, fırlatma yöntemi, füze-denizaltı yanaşması, füze silosu ve konfigürasyonu), mermi ve dip üretim teknolojisi, fabrika teknolojisi açısından neredeyse tamamen birleştirildi. operasyon teknolojilerine göre, tankların, yer ekipmanı birimlerinin, yükleme araçlarının yakıt ikmali ve ampulizasyonu, üreticiden denizaltıya, Donanmanın depolarına ve cephanelerine geçiş şeması filolar (denizaltı dahil) vb.
P-27 roket (4K-10), sıvı yakıtlı motora sahip tek kademeli bir rokettir. Deniz sıvı roket üretiminin atasıdır. Roket, daha sonraki tüm sıvı roket tipleri için temel olan bir dizi devre düzeni ve tasarım teknolojisi çözümü uyguladı:
• tüm kaynaklı roket gövdesi yapıları;
• tahrik sisteminin “gömme” şemasının tanıtılması - motorun yakıt deposundaki yeri;
• kauçuk metal amortisör kullanımı ve fırlatma sisteminin elemanlarının roket üzerine yerleştirilmesi;
• Uzun ömürlü yakıt bileşenli roketlerin fabrikada yakıt ikmali ve ardından tankların ampulleştirilmesi;
• fırlatma öncesi hazırlık ve salvo ateşlemesinin otomatik yönetimi.
Bu kararlar roketin büyüklüğünü önemli ölçüde azaltmasına izin verdi, savaş kullanımına hazır olma durumunu (fırlatma öncesi hazırlık süresi 10 mayınları, roket fırlatmaları arasındaki aralık - 8) idi, günlük faaliyetlerde kompleksin çalışmasını basitleştirdi ve ucuzladı.
Amg6 alaşımından yapılmış roket gövdesi, “gofret” ağı biçiminde derin kimyasal öğütme yöntemini uygulayarak kolaylaştırılmıştır. Yakıt deposu ve oksitleyici tank arasına dibi ayıran iki tabaka yerleştirilir. Bu çözelti, depolar arası bölmeyi terk etmesine ve böylece roketin boyutunu azaltmasına izin verdi. Motor iki blok oldu. Merkezi motor 23850 kg, kontrol motorları 3000 kg, toplamda deniz seviyesinde 26850 kg itme ve 29600 kg vakumda tutulur ve roketin 1,94 g'de başlangıçta hızlanma geliştirmesine izin verirdi. Deniz seviyesindeki spesifik dürtü, 269 saniyelik bir vakumda 296 saniye idi.
İkinci aşamada, motor da "boğuldu" kuruldu. Her iki aşamada da yeni bir motor türünün getirilmesiyle ilgili sorunların başarılı bir şekilde üstesinden gelinmesi, ilk "boğulan adam" ın baş tasarımcısı Lenin Ödülü'nün (RSBM-25, P-27K ve P-27U denizaltıları) başındaki birçok tasarımcı ve mühendisin çabalarıyla sağlandı. “Boğulan adam” ın eş-yazarı Bakhmutov (A.M. Isaev ve A.A. Tolstov ile birlikte).
Rotorun alt kısmına, başlatıcı ile kenetlenmesi ve bir hava “zili” yaratması amaçlanan bir adaptör kurulmuş ve motor suyla dolu bir şaftta çalıştırıldığında basınç tepe noktasını düşürmüştür.
İlk defa, hassas elemanları bir jiroskopik stabilize edilmiş platforma yerleştirilen P-27 BR üzerine bir atalet kontrol sistemi kuruldu.
Başlatıcı temelde yeni şema. Bir fırlatma rampası ve rokete yerleştirilmiş kauçuk metal amortisörler (PMA) içeriyordu. Roket, stabilizatörsüzdü; bu, PMA ile birlikte, madenin çapını azalttı. Roketin günlük ve fırlatma öncesi bakımı için kullanılan gemi sistemi, otomatik bir uzaktan kumanda ve sistemlerin tek bir konsoldan izlenmesini sağladı ve fırlatma öncesi hazırlıkların, roketlerin fırlatılmasının yanı sıra tüm füzelerin kapsamlı bir şekilde düzenlenmiş kontrollerinin otomatik olarak füze kontrol panelinden (PURO) yapıldı.
Çekim için temel veriler, roket ve torpido silahlarının kullanılmasını sağlayan ilk yerli çok amaçlı otomatik gemi sistemi olan savaş bilgi ve kontrol sistemi “Tucha” tarafından geliştirilmiştir. Ayrıca, “Tucha” navigasyon problemlerini çözmenin yanı sıra çevre hakkında da bilgi topladı ve işledi.
Roket işi
Başlangıçta, aerodinamik kontrol yüzeyleri ve pasif bir radyo mühendisliği rehberlik sistemi tarafından kontrol edilen, aerodinamik kalitesi yüksek bir ayrılabilir kafa bölümü kabul edildi. Baş kısmının yerleştirilmesi, 4K10 roketiyle birleştirilmiş, tek aşamalı bir taşıyıcı üzerine planlandı.
Bazı indirgenemez sorunların ortaya çıkmasının bir sonucu olarak, yani: İstenilen boyutlardaki işaretleme antenleri için radyo saydam bir kaporta oluşturulamaması, aletlerin ve kontrol sistemlerinin kütlesinde ve hacmindeki artıştan dolayı roket boyutlarında bir artış, bununla birlikte, istihbarat sistemlerinin ve hedef tasarımın birleştirilmesini imkansız hale getiren, sonuçta Hedef belirleme verilerinin "eskimesi" için muhasebe algoritması ile.
Hedef belirleme iki radyo mühendisliği sistemi tarafından sağlandı: deniz alanı keşif uydu sistemi ve hedef belirleme (MKRTS) "Legend" ve havacılık "Success-U".
MKRTS Efsanesinde iki tür uydu vardı: US-P (GRAU index 17F17) ve US-A (17F16-K). Bir radyo istihbarat keşif uydusu olan US-P, taşıyıcıya dayalı bir saldırı kuvveti tarafından yayılan radyo emisyonlarını alarak hedef göstergelerin teslimini sağlamıştır. US-A, radar prensibine göre hareket etti.
Success-U sistemi Tu-95РЦ uçaklarına ve Ka-25РЦ helikopterlerine sahipti.
Uydulardan alınan verilerin işlenmesi sırasında, hedef tanımlamasının denizaltıya devredilmesi, balistik füzenin uyarısı ve uçuşu sırasında hedef, 150 km'deki orijinal konumundan uzaklaşabildi. Aerodinamik rehberlik bu gereksinimi karşılamadı.
Bu nedenle, taslak öncesi projede iki aşamalı 4K18 roketinin iki versiyonu geliştirildi: iki aşamalı, balistik artı aerodinamik (a) ve tamamen (b) hedefini hedefleyen balistik. İlk yöntemde, kılavuz iki aşamada gerçekleştirilir: Hedef, gelişmiş yön bulma doğruluğu ve bir algılama aralığı (800 km'ye kadar) olan bir yanal anten sistemi tarafından yakalandıktan sonra, ikinci kademe motoru yeniden çalıştırılarak, uçuş yörüngesi düzeltilir. (İkili bir balistik düzeltme mümkündür.) İkinci aşamada, hedef burun anten sistemi tarafından hedefin yakalanmasından sonra, baş kısmı zaten atmosferdeki hedefe yöneliktir ve küçük bir güç sınıfının yükünü kullanacak kadar etkili bir isabet doğruluğu sağlar. Bu durumda, görüntüleme açısı ve kaplamanın aerodinamik şekli için düşük gereksinimler, burun antenlerine uygulanır, çünkü hedef yönlendirme bölgesi zaten neredeyse bir büyüklük sırasına göre düşürülmüştür.
İki anten sisteminin kullanılması, hedefin sürekli izlenmesini ortadan kaldırır ve nazal anteni basitleştirir, ancak jiroplanları karmaşık hale getirir ve yerleşik bir dijital bilgisayarın zorunlu olarak kullanılmasını gerektirir.
Sonuç olarak, kontrol edilen baş kısmının uzunluğu roket uzunluğunun% 40'inden azdı ve maksimum atış aralığı hedefin% 30'i kadardı.
Bu nedenle, 4K18 roketinin ön taslak projesinde, seçenek sadece çift balistik bir düzeltme ile değerlendirildi; onboard kontrol sistemini, roket ve baş kısmının tasarımını (yani, savaş birimini) ciddi şekilde basitleştirdi, roketin yakıt tanklarının uzunluğu arttırıldı ve azami atış aralığı istenen değere getirildi. Atmosferik düzeltme yapılmayan bir hedefe nişan alma doğruluğu önemli ölçüde kötüleşti, bu nedenle, hedefe güvenle ulaşmak için artan bir güç yüküne sahip kontrol edilemeyen bir savaş birimi kullanıldı.
Ön tasarımda, 4K18 roket modeli, düşmanın gemi bağlantısı tarafından yayılan bir radar sinyalinin pasif bir alımıyla ve uçuşun atmosferik olmayan bölümünde ikinci kademe motorlarında çift anahtarlama yapılarak yapılan balistik yörünge düzeltmesiyle benimsendi.
test
Roket R-27K, tam bir tasarım ve deneysel test döngüsünden geçti; çalışma ve operasyonel dokümantasyon geliştirildi. Kapustin Yar'daki State Central Test Sitesi'ndeki bir zemin standından, 20'in olumlu sonuçlarla yapıldığı 16 çalışmaları başlatıldı.
27 Ave.'deki R-605K roketi için, dizel-elektrikli denizaltı Ave 629 yeniden donatıldı. Denizaltıdan füzenin fırlatılmasından önce, Volga CVB'nin tasarım dokümantasyonuna göre özel olarak yaratılmış olan dalgıç PSD-4 standındaki 18K5 roket modellerinin fırlatma testleri yapıldı.
4K18 roketinin Severodvinsk'teki bir denizaltından ilk fırlatılması Aralık 1972'te yapıldı, Kasım ayında 1973'te uçuş testleri iki füze salvo ile tamamlandı. Toplamda, 11 füzeleri de dahil olmak üzere, tekneden 10 füzeleri fırlatıldı - başarılı. Son fırlatmada, hedef gemideki muharebe biriminin doğrudan isabet etmesi (!!!) sağlandı.
Bu testlerin özelliği, büyük bir hedefi simüle eden ve bir füze yayan savaş alanına çalışan bir radar istasyonuna sahip bir mavna yerleştirilmesiydi. Testlerin teknik lideri Genel Müdür Yardımcısı Sh. I. Boksar oldu.
Hükümet Kararı ile, 5K4 roketi ile D-18 kompleksi çalışmaları Eylül 1975'ta tamamlandı, 605 Ave.'nin 4К18 füzelerinin denizaltıları, 1982'e kadar olan diğer verilere göre, 1981'e kadar deneme operasyonundaydı.
Bu durumda, 31 füze şartlı hedef hit 26 füze başlattı - roket için benzeri görülmemiş bir başarı. 4K18, temelde yeni bir roketti, kimse daha önce böyle bir şey yapmamıştı ve bu sonuçlar Sovyet roket üretiminin yüksek teknolojik seviyesini daha iyi tanımlayamıyordu. Ayrıca, büyük ölçüde, 4K18'in 4'teki testlere bir yıl sonra 4K10'ten daha fazla girmesinden dolayı.
Peki neden 4K18 hizmete girmedi?
Sebeplere farklı denir. İlk olarak, altyapı istihbarat eksikliği hedefleri. Unutmayın, 4K18 test edildiğinde, MKRTS Legend sisteminin de henüz hizmete girmediği, uçak gemilerine dayanan hedef belirleme sisteminin küresel gözlem sağlayamadığı unutulmamalıdır.
Özellikle, “tasarımcının elektrik devresindeki hatası, 4K18 SLBM’yi iki test sırasındaki kazaların nedenlerinin analizinde ortadan kaldırılan mobil radyo hedeflerine (uçak gemileri) hedeflemenin güvenilirliğini yarıya indiren hatadan bahsedilir.”
Testlerin engellenmesi, füze kontrol sistemlerinin kısa temini ve hedef belirleme kompleksi dahil olmak üzere gerçekleşti.
1972'taki SALT-2 Antlaşması'nın imzalanmasıyla, planlanan SSNBX 667, 27A gemilerinden fonksiyonel olarak gözlenmeyen farkları olmayan P-667K füzelerinin yapımı için planlanan uçakları - stratejik P-27 füzeleri için otomatik olarak sayıldı . Birkaç düzine P-27K kullanmak sırasıyla stratejik SLBM sayısını azaltmıştır. Sovyet tarafı - 950 birimlerine konuşlandırılmasına izin verilen yeterli sayıda SLBM'nin görünüşte fazla olmasına rağmen, bu yıllarda stratejik gruplandırmada herhangi bir düşüş kabul edilemez olarak değerlendirildi.
Sonuç olarak, D-5K kompleksinin Eylül 2’un 1975’in bir kararı ile faaliyete geçirilmesine resmi olarak kabul edilmesine rağmen, konuşlandırılmış füzelerin sayısı sadece deneysel denizaltı Ave 605’te dört üniteyi geçmedi.
Son olarak, en son versiyon gemi karşıtı kompleksler üreten büro liderlerinin gizli mücadelesidir. Makeev, Tupolev ve Chelomey’in atağına saldırdı ve muhtemelen kaybetti.
60'lerin sonunda, geniş bir cephede anti-denizaltı komplekslerinin yaratılması üzerine çalışmaların yapıldığı belirtilmelidir: P-16 ve P-10H ile değiştirilmiş Tu-26 5-5 bombardıman uçaklarının üretildiği ve Tu-22X2 uçaklarının geliştirildiği belirtildi. Sukhoi tarafından yönetilen Tasarım Bürosu'nda geliştirilen Sotka X-22 ve T-4 füze ile Tupolev Tasarım Bürosu, temelde yeni bir hipersonik füze ile. Denizaltı füzelerinin "Granit" ve 4K18 için geliştirilmesi.
Tüm bu çalışma kütleleri arasında en egzotikler gerçekleştirilmedi - T-4 ve 4-18. Belki de daha yüksek saflardaki çarpışma teorisinin destekçileri ve fabrikaların başkanları bazı ürünlerin üretilmesinin önceliği konusunda haklılar. Muhtemelen nedeni ekonomik elverişlilik ve düşük verimlilik seri üretim için feda edildi?
İkinci Dünya Savaşı sırasında da benzer bir durum yaşandı: Wunderwaffe'ye bahis yapan Alman komutası, inanılmaz bir silah, savaşı kaybetti. Roket ve jet teknolojileri, savaş sonrası teknolojik gelişmede duyulmamış bir ivme yakaladı, ancak savaşı kazanmaya yardımcı olmadı. Aksine, tam tersine, Reich ekonomisini tükettikten sonra, sonunu yaklaştı.
En muhtemel olan şu hipotezdir. Tu-22М2 roket taşıyıcılarının ortaya çıkmasıyla, uzun menzilli füzelerin fırlatılması ve süpersonik hızda düşman savaşçılarından ayrılmak mümkün oldu. Füzelerin yakalanma olasılığını azaltmak, füzelerin bir kısmına takılarak sıkışmanın sağlanması anlamına geliyordu. Belirtildiği gibi, bu önlemlerin o kadar etkili olduğu kanıtlandı, 15 füzelerinin hiçbiri egzersizler sırasında ele geçirilmedi. Bu gibi durumlarda, biraz daha küçük bir mesafeye (Tu-900М1000'un 22'ine karşı 2 km'ye kadar) bile yeni bir füze oluşturulması çok israf vericiydi.
Gemi karşıtı füze R-13 içeren karmaşık D-33
(“Akademisyen V.P. Makeyev” olarak adlandırılan “Makine Mühendisliği Tasarım Bürosu” adlı kitaptan alıntılanmıştır)
(“Akademisyen V.P. Makeyev” olarak adlandırılan “Makine Mühendisliği Tasarım Bürosu” adlı kitaptan alıntılanmıştır)
D-5 kompleksinin, gemi karşıtı balistik füze R-27K ile deneysel tasarım gelişimine paralel olarak, birleşik aktif-pasif görüş düzeltici ve uçağın atmosferik kısmındaki hedef hedefleri vurmak için uçuşun atmosferik kısmındaki hedef hedeflere ulaşmak için gemi karşıtı füzelerin varyantları üzerinde araştırma ve tasarım çalışmaları yapıldı. gruplar veya konvoylar. Bu durumda, olumlu sonuçlar olması durumunda, küçük ve çok düşük güç sınıflarındaki nükleer silahlara geçmek veya geleneksel mühimmat kullanmak mümkündü.
60'in ortasında. D-5 füzelerinin arttırılmış uzunluktaki ve D-5 füzelerine göre fırlatma kütlesinin tasarım çalışmaları yapılmıştır. 60'in sonunda D-29 kompleksinin P-9 tipi enerjisinin artmış roketleri incelenmiştir.
Haziran ayında, 1971, D-13 roket kompleksinin P-33 roketi ile kombine (aktif-pasif) araçlarla donatılan ve inen bölümdeki ana üniteler için hedef ekipmanı ile ilgili bir kararname çıkardı.
1972 sonunda kararnameye göre. önceden bir tasarım tanıtıldı ve geliştirme aşamalarını belirten yeni bir karar verildi (bir denizaltıdan gelen füze testleri aslında 1977 için istendi). Kararname, D-5 kompleksinin P-27K füzesi ile 667 Ave. Takıldı: R-33 roketinin kütlesi ve boyutları, R-29 roketine benzer; füzelerin P-33'in denizaltılara dağıtılması pr 667B; monoblok ve ayrılabilir savaş başlıklarının özel ve sıradan ekipmanlarla kullanılması; atış menzili 2,0 bin km.
Aralık ayında, 1971 Baş Tasarımcılar Kurulu, D-13 kompleksinin öncelikli çalışmasını belirledi:
- roketteki ilk verileri vermek;
- füze ve karmaşık bileşenlerin taktik ve teknik görevlerini koordine etmek;
- roketin tasarımını, ön tasarımda geliştirme için benimsenen ekipmanla yapın (fırlatma aracındaki 700 kg, hacim - iki metreküp ile ilgili ekipman hakkında; bölünmüş baş kısmının kendinden kılavuzlu bloğu üzerinde - 150 kg, iki yüz litre).
1972'un ortasındaki çalışma durumu tatmin edici değildi: roketin ön bölmesinde 40'e, P-50 roketinin uzunluğunun% 29'ine ve PNXXX roketinin başlangıç kütlesinde% 33'e bir azalma nedeniyle, ateş menzili% 29 azaldı.
Ek olarak, birleşik görmenin plazma oluşumu koşullarında çalışması, balistik uçuş sırasında termal ve mekanik etkilerden anten koruması, mevcut ve ileriye dönük uzay araçları ve hidro-akustik keşif araçlarını kullanarak kabul edilebilir hedef belirlemesi elde etmekle ilgili problem sorunları tespit edilmiştir.
Sonuç olarak, iki aşamalı bir avans projesinin geliştirilmesi önerildi:
- II çeyreğinde. 1973, roket ve kompleksin sistemlerine göre, seviyesi Aralık ayında Baş Tasarımcılar Konseyi'nde kurulan 1971 Genel Kurulunun kararıyla teyit edilen ve istenen özellikleri sağlama olasılığını belirleyerek; 1972;
- ben çeyrekte. 1974 g - roket ve bir bütün olarak kompleks için; Aynı zamanda görev, tasarım süreci geliştirme sürecinde düşman modeli, düşman karşı modeli ve hedef belirleme sorunları ve keşif ekipmanı ile ilgili koordinasyon sağlamaktı.
Roket ve kompleksin gelişmiş tasarımı Haziran 1974'da geliştirildi: PN XXUMX,% 10 veya% 20 üzerinde ölçülürse, plazma oluşumu problemlerini çözerseniz, belirtilen yangın aralığının 29% 25, 30 için bir denizaltıdan ortak bir uçuş testi planlandı ve 1980'ta Deniz Kuvvetleri Silahlanma Enstitüsünde ileri bir tasarım yapıldı ve daha fazla gelişme için hükümet kararı alınmadı. D-1975 kompleksinin geliştirilmesi, hükümet kararnamesi tarafından onaylanan, beş yıllık Ar-Ge 13-1976 planına dahil edilmedi. Bu tür bir karar, yalnızca kalkınma sorunlarından değil, aynı zamanda Antlaşma gemileri ve antlaşma gemilerinin füze füzelerini dış sahalardaki stratejik silahlara göre sınıflandıran stratejik silahların (SALT) sınırlandırılmasına ilişkin anlaşma hükümlerinden de kaynaklanmaktadır.
Gemi karşıtı füze kompleksi UR-100 (isteğe bağlı)
En büyük MBR UR-100 Chelomey V.M. Ayrıca, CRP'nin bir türevi üzerinde çalıştı.
RSD ve ICBM'lere dayalı gemi karşıtı füzelerin diğer varyasyonlarının geliştirilmesi
Zaten 1980-lerin başında, SSCB'nin Avrupa kısmının kıyılarına yaklaşan taşıyıcılar ve büyük amfibi birimleri yenmek için ve Pioneer mobil kompleksi ve Navy Legend ve MrsTs Uspeh’in orta menzilli füzesinin 15ЖХ45 orta menzilli füze ülkelerinin yaklaşımları üzerine taşıyıcı tabanlı ve büyük amfibi birimleri yenmek için MIT (Moskova Isı Mühendisliği Enstitüsü) kıyı keşif ve şok sistemi (RUS) kuruldu.
Sistem üzerindeki çalışmalar, yaratma maliyetlerinin yüksek olmasından ve orta menzilli füzelerin ortadan kaldırılmasına ilişkin müzakerelerle bağlantılı olarak, 1980-lerin ortasında durduruldu.
Güney roket merkezinde ilginç bir iş daha yapıldı.
Ekim 1973 Hükümeti Kararına göre, Yuzhnoye Tasarım Bürosu (KBYu), P-1M ICBM için gaz tüpü tahrik sistemine sahip, kendinden kılavuzlu Mayak-15 (678-36) savaş ünitesinin geliştirilmesiyle görevlendirildi. 1975'te bir blok çizimi geliştirildi. Temmuz ayında, yılın 1978'i başladı ve Ağustos ayında, yılın 1980'i, 15A678 roketinin LKI'si ile sona erdi; iki seçenek donanım ekipmanı olan 15A14 roketinde (arazinin ve arazinin haritalarını kullanarak). 15F678 başkanı servis için kabul edilmedi.
Zaten 21inci yüzyılın başında, balistik füzelerle yapılan sıra dışı bir çalışma daha yapıldı; balistik füze ekipmanının manevra kabiliyetinin ve doğruluğunun kullanılmasının ve denizdeki sorunların çözülmesinin kullanılmasının önemli olduğu, balistik füzelerle yapıldı.
TsNIIMASH ile birlikte NPO Mashinostroenie, 2000-2003 yıllarında, Prizyv roket alanı ambulans sistemini, 100-19 SS-1 aracılığıyla dünyanın okyanuslarındaki zor durumdaki deniz gemilerine acil yardım sağlamak için oluşturmayı teklif ediyor. Roket üzerindeki yük olarak, özel havacılık kurtarma uçakları, ALS-2 ve ALS-15 kurulması önerilmektedir. Aynı zamanda, acil durum kitinin teslimat hızı, ALS tipine bağlı olarak 1,5 dakika ila 20 saat, iniş hassasiyeti + 30-420 m, kargo ağırlığı 2500 ve XNUMX kg olabilir.
Ayrıca P-17WTO Aero (8K14-1F) üzerindeki çalışmalardan bahsetmeye değer.
Araştırmanın sonuçlarına göre, hedefin fotoğraf görüntüsünde tanıyabilen, yakalayabilen ve hedef alabilen “Aerofon” GOS oluşturuldu.
bu
Belki de, bu bölümü haber ajanslarının sansasyonel bir mesajı ile başlatmaya değer:
Defence News, “Çin balistik gemi karşıtı füzeler geliştiriyor.
2009-2012’te, ABD ve Tayvan’dan bir çok askeri analiste göre, Çin DF-21 balistik füzelerinin gemi karşıtı varyantını konuşlandırmaya başlayacak.
İddiaya göre, yeni roketin başı hareketli hedefleri vurabilir. Bu tür füzelerin kullanımı, gemi bağlantılarının güçlü hava savunmasına rağmen, uçak gemilerini imha edecektir.
Uzmanlara göre, modern gemi hava savunma sistemleri, saniyede birkaç kilometre hızla dikey olarak düşen balistik füzelerin baş kısımlarına vuramıyor.
Savaş karşıtı olarak balistik füzelerle yapılan ilk deneyler, SSCB'de 70-ler'de yapıldı, ancak daha sonra başarı ile taçlandırılmadılar. (gelişim seviyesi ve "başarısızlık" derecesi yukarıda belirtilen verilerden görülebilir. Bunların başarısız olduklarını düşünün, sadece çok, çok büyük bir uzama ile mümkün olabilir., yaklaşık Rus2012). Modern teknolojiler, balistik bir füze savaş başlığını bir radar veya kızılötesi yönlendirme sistemi ile donatmayı mümkün kılıyor ve bu da hareketli hedeflerin yenilgisini sağlıyor "
Sonuç
Görebileceğiniz gibi, SSCB'nin sonunda 70x, uçak gemisi bağlantılarına karşı "uzun kol" teknolojisine sahipti.
Aynı zamanda, bu sistemin tüm bileşenlerinin bile olmaması önemli değildir: havadan hedef belirleme ve balistik gemi karşıtı füzeler - BKRP tamamen konuşlandırıldı. Önemli olan, ilkenin geliştirildiği ve teknolojinin geliştirildiğidir.
Mevcut temel çalışmalarını modern bilim, teknoloji, materyaller ve bileşenler düzeyinde tekrarlamak, mükemmelliği ortaya çıkarmak ve gerekli füze sistemlerini ve keşif sistemlerini yerleştirmek ve uzay bileşenine ve ufuktaki radara dayalı hedef belirleme sistemlerini hedeflemek için yeterli miktarda bizim için kalır. Ancak, çoğu gerekli değildir. Sadece 20 roket kitlerinden daha düşük bir ihtimal ile (dünyadaki AUG sayısına göre), saldırıların garantisini ve çoğaltılmasını dikkate alarak - 40 kompleksleri. Bu Sovyet döneminin sadece bir füze bölümüdür. Elbette, üç şekilde dağıtılması arzu edilir: mobil - bir denizaltıda, PGRK (Pioneer-Topol'a dayanarak) ve yeni bir ağır rokete veya kıyı bölgelerindeki aynı sabit ev sahiplerine dayanan bir maden versiyonu.
Ve dedikleri gibi, AUG muhalifleri - uçak gemilerinin kalbinde aspen (tungsten, tükenmiş uranyum veya nükleer) kazık olacaktı.
Her durumda, sonsuza dek AUGI'yi kıyıya bağlayan asimetrik bir tepki ve gerçek bir tehdit olacaktır.
Göre: site makeyev.msk.ru, AV Karpenko, BTC "Bastion", Ağustos 2013