Bazen aktığımız gibi durulmayışımızın boz-bulanık sellere dönüşmesi duygu ve düşünceleri kirleterek yıkıyor ve ağır hasara neden oluyor. Bulutsuz havalarda yağmurların işi ne? kaç defa bir tebessüme göz kırp ve gülülcükle karşılık ver dedim, beceremedin kahkaha atmayı hala. Dönüşü olmayan bir geleceğe gidiyor olman seni ne denli mutlu ediyor bilemiyorum ama, ihtiyarladığını biliyorum suratı asık. Hala bir ‘ MERHABA‘ nın anlamını bilmiyor ve bir tanıdığına ya da her hangi birine merhaba diyemiyorsan selama değmezliğin yüzünde akislenir bunu bil. Kibirli duygu ve düşüncelerin varlığı daima akseder soluk bakışların en son uç noktasında bunu bil. Mutlu olmayı yalnız başına becerebileceğini sanma, tekil olmak eksidir daima. İronik fikirlerin bakışlarında daima huzursuzluk süzülür ve mat bir renk salgılar ten. Maddenin ruhu kaplayacağı bir hayattan sadece ‘ Beklentilerde Çoğalırsın ‘ her şey akarsın, uzun ince amansız geçitlerden sonra mutlak tıkanır ve taşarsın buna ‘ kendi gözyaşlarında boğulmak ‘denir. Ağlamanın, sızlamanın hiç bir yarar sağlamadığı an, bu an. Değerlerin önemi sende bir ‘ hiç ‘ kadar çok oysa; ederin bir hiç kadar yok.
Çöpe Atılmış Duygu ve Düşünceler
(IV)
Hey, bütün içtenliğimle siz(e) lere söylüyorum
‘Merhaba’ ilk önce!
Eğer zorlanıyorsanız ‘Merhaba’ nın anlamını idrak etmekte size, benim hakkımda ne düşündügünüzün iki katını düşlüyor ve söylüyorum!
Bilmiyorum neden, ama bunun da istenilen bir durum olduğunu biliyor musun?
Kafam karışık ama ‘hiç kimsenin tek başına bir güzel olmadıgının’ farkındalıgı kadar.
Hatta; ‘herkesin kendisini bir şey sandıgı toplum içinde, herkesin hiç bir şey olmadıgının’ bilincinin farkındalıgı kadar.
‘Her şeyle birlikte karşılayan bir kişi görmek mükemmel ve uygun’ ama sonra ne oldu ve o kısır düşünceler tekrar nüksedince, araya sevimsizlik kramp olup giriyor en ince kılcal damarlardan.
Ama yine de aklımdan çıkmıyor ‘hatır/lar’ ve bir panzehir olarak hatırlarım dostlukları biliyor musun?
Sadece böyle bir günde hangi ‘seni’ sadece düşünmeliyim bilmiyorum.
Kararsız ve karamsarım inişli – çıkılı şüphe artışlarından.
Eğer sen ‘yolumdan gitmek istiyor gibi oldukça’ benim için iyisin.
O şahserlerinden ‘hiç bir kadar’ kendi kaleminden dökülen boyanın içinde boğulabilirsin birgün.
Hiç bir şey olmamış gibiliğinin sana lütuf! olduğunun farkındalığına vardığın an da öz benliğine dönerken tökezleyebilirsin.
Ümitsiz bir neden olarak görüyorum varlıgındaki yokluğunu, ama biraz kafa karıştırıcı umut.
Biz asla birbirimizin için/de samimi olmadık bunu sende biliyorsun!
Bugün benim en güzel günüm, ama paylaşacağım sen/ler yok.
Dostluklardan inciler dizisi yazılar yazarken ikiyüzününün dörtyüzlülügü bana yansıyan.
Herkes adına her şey için tekrar kutlamak neredeyse tek başıma en amansız acıları veriyor olsa da böyle yaşamak iyi çünkü; hiç ihtiyacım olmayan riyalara şerefe diyorum içmeden.
Bir şeyler eksik beynimizin içinde, bunu tamamlamaya gayretkar olmamakla birlikte insanlar üzerinde bekleyen nice umutları ışıksız bırakmak mı?
asla…
Biz insanoğlu, acısıyla, tatlısıyla sinir dolu onca günleri sırf arkadaş ve dostlarımız için sırtımızda taşıyoruz.
Çünkü; bizlerin bir anlık mutluluğu ve neşesi, bizim için acı günlerimizde bile en neşeli, tatlı günlerimiz olduğunu bilmesek bile mutluluğu ve neşeyi birbirimize börçluyuz.
Hiç bir zaman diyemeyiz ki; ‘ hiç sevmedim, mutluluğu ve neşeyi bulmadım. ‘
Hey siz/ler, dünü düşleyip buruk sevinçlerinizi tek başına yaşarken, bügününüzü zehir ettiğinizin farkındamısınız?
Bakın – bakın!
Yarın orada duruyor!
Hem de hiç yaşanmamış güzel bir gün…
Yakup Icik
Cöpe Atilmis Duygu ve Düsünceler(3)
Her şeyin güllük gülüstanlık olmadığı kanısı bizi, içinden çıkılmaz duygu ve düsüncelerle bırakırken, hayatımızı yönlendirmekte zorlanıyoruz.
Sağlıklı düsünebilmenin yollarından biri, önyargılardan arınmaktır.
Ne istediğimizi bilmeden yaşamak bizi hoşgörüsüz toplum yapar. Toplumların, sosyal-ahlak başarıları aldığı iyi bir eğitimle ölçülür.
Birbirimizi anlayabilmenin kuralları önyargılardan arınmış hoşgörülü eylemlerle başlar.
Maddenin ağır bastığı günümüzde gülücükler yapmacık, tebessümler soluk.
Gerçekleri konuşabilme cesaretimiz yok.
Birbirimizin hakkında farklı tanımlar yapıyoruz, bu tanımlar çok kalp kırıcı olabiliyor.
Daima ironik bir tavır içinde bulunuyor olmamız bizi, saldırgan kılıyor.
Bir çok konularda tartışma içindeyken, en nihayetinde varılan mutlu sonun son noktasında bir şeylerin ters gitmesi paylaştığımız bütün güzellikleri alıp götürüyor çirkinliklere. Polifonik olabilmek ayrıcalık olmalı.
Bu ayrıcalığın toplumumuzdaki kültür mozaiğinden ileri geliyor olmasının farkına varamamak, hayatta daima yanımızda var olan mutluluğun uzaklaşmasın neden olmakta.
Yer küremizin biz, birbirimizi anlayamadan bizi anladığını ve bize olan tepkisini görüyoruz; her ne hikmetse idrak etmekte zorlanıyoruz.
Aynı dili konuştuğumuz platformlarda içimizdeki magandalığımız ” her şey güzel gidiyor ” derken ” argo ” bir hal alıyoruz.
En ince kılcaldamarlarımızdan her zerremize zerkolan narsizm, aklımızın derebeyi oluyor. ” demin ” kendimizdeyken, kendimizin içinden bir başka kendimizle başkalaşıveriyoruz.
Psikoterapisiz delirmemek elde değil.
Gerginliğimiz mısına gibi gözükse de içimizdeki hoşgörülü, önyargısız benliğimizi bir türlü dışa çıkartmayı asla beceremiyoruz.