Dün gece oğlumun pazar akşamına sıkışan ödevleri ve ders çalışması ile ilgilenirken saati 11 yaptıktan sonra anca kendi işlerim ile ilgilenmeye başlayabildim. Bir baktım ki e-mail kutuma 14 Kasım haftasının antrenman programı gelmiş, sevgili antrenörüm Fırat Dızman’nın pazartesi sabahına koşu koyduğunu da böylece gece 11 de öğrenmiş oldum. Normalde pazartesi günlerini hep dinlenme günü yapardım ama Fırat’a en son bana aktif dinlenme ver boş gün bırakma dediğimi hatırladım. Ağzımdan ‘Hadi beee nasıl olacak şimdi yarın ki koşu…’ sözleri çıktığında artık çok geçti ve yapacak bir şey yoktu. Sabah ola hayrola diyerek hemen yattım demek isterdim ama yatmam gece biri buldu. Şuna da bakayım, şunu da okuyayım derken nasıl geçiyor zaman anlamıyorum. Sabah saat 06:00 da alarm çaldığında Pazar günü koştuğum 18km nin ve hafta içi yaptığım kuvvet antrenmanlarının tüm izlerini vücudumun her yerinde ama özellikle bacaklarımda hissediyordum. ‘Sabah koşmam imkansız! Mümkün değil! Çok yorgunum! Öğlen mi koşsam? Yok yok öğlen de koşamam toplantım var öğleden sonra, yetişemem! Akşam da yüzme var hangi araya koysam koşmayı? Galiba bu koşuyu pas geçeceğim. Off yaa pazartesinden programa uymamak olmaz ki! Neyse bu günü hafif geçerim ben de olsun, bu günün koşusunu sonra yaparım!’ diye kendi kendime konuşmaya başladım. O kadar çaresiz bir an ki o ana hem yapmak istiyorsun hem vücudun, gücün, beynin buna müsaade etmiyor.
Biraz daha yatayım derken 20dk yatakta oyalandıktan sonra kalkabildim. Doruk’u kaldırmaya çalıştım, onun da kalmak için bir 10dk ihtiyacı oluyor her sabah. Ona o 10 dakikayı verip kahvaltısını ve öğlen yiyeceği yemekleri hazırlamaya başladığımda kelimenin tam anlamıyla dökülüyordum. Spotify dan ‘Have a Great Day!’ müziklerini açıp başladım işe, bir müddet sonra hem dans edip hem yemek hazırlarken buldum kendimi. Kendimi koşuya çıkabilecek güçte hissettim ve Doruk kahvaltısını ederken ben de bir çırpıda gidip koşu kıyafetlerimi giydim ve koşmaya hazırdım!
Evet evet başarmıştım Saat 07:00 Doruk servise, ben koşmaya!
Vücuduma öyle iyi geldi ki koşmak, sabah yataktan kalkan yorgun uykusuz hasta kadından eser yoktu!
IRONMAN nedir diyenlere IROMAN aslında uzun mesafe triatlon yarışı düzenleyen bir yarış markasıdır. Dünya Triatlon Kuruluşu (WTC_ World Triathlon Corporation) tarafından düzenlenir ve marka hakkı kuruma aittir. Ironman markası, sırasıyla ve ara vermeden 3,86 km yüzme, 180,25 km bisiklet ve 42,1 km koşu etaplarından oluşan (toplamı 140.6 mil olduğundan 140.6 olarak da anılır) uzun mesafe triatlon yarışı düzenler ve dünyada bir yarış serisi olarak gerçekleştirir. Bu uzun mesafe triatlon yarışları Ironman markası ile özdeşleşmiştir.
Ironman markası bu mesafeleri koşmak istemeyenler için de her bir etap mesafelerini yarıya indirerek Half Ironman yarışları düzenlemeye başlamıştır ve bu yarışlar da Ironman 70.3 olarak geçer, mesafeler de arka arkaya ve ara vermeden 1,900m yüzme 90km bisiklet ve 21 km koşudan oluşur.
Türkiye’ de Antalya Belek’te düzenlenen Ironman yarışı da 70.3 yani Half Ironman yarışıdır. Aslında bu mesafe Türkiye’de ilk defa gerçekleşmiyor. Daha önce 4 defa düzenlendi, ilk olan dünyanın en ünlü markası olan Ironman markasının gelerek bu yarışı düzenlemesi.
Amerikalılar gerçekten marka yaratmak bu markayı pazarlamak, tutundurmak konusunda çok başarılılar. Bu yıl markalarını Çinli bir gruba 650 milyon dolara satmaları da bunun bir göstergesi.
Türkiye’ye gelip Gloria oteller zinciri desteği ile bir yarış düzenleyeceklerini duyduğumda gerçekten çok sevindim, Ironman’nin gelip yarış düzenleyecek olması demek bu markaya güvenip gelen bir sürü yarışmacı ile o standartlarda bir yarış koşmak demek olduğu için bu ilki yaşamak istedim.
Türkiye’de spor organizasyonları yapan bir firmanın ortağı olarak söyleyebilirim ki bu kadar uzun bir süre yolları kapatmak, devlet dairelerindeki insanlar ile işi ilerletmeye çalışmak, izinleri almak, taahhüt alıp yapılmasını sağlamak inanın yarışmaktan çok ama çok daha zor. Hele ki 90 km’lik bir yolu kapatmak araba ile yatıp araba ile kalkan, iki adım yol yürümeyen biz Türkler için çok zor bir iş. Ülkemizde spor kültürü de olmadığı için vatandaşlar anlamıyorlar, anlayamıyorlar. Bir de organizasyonlarda bizim en zorlandığımız nitelikli personel bulma zorluğu. Siz ne kadar her konuya hâkim bilgili bir organizatör bile olsanız, bütün detayları kâğıt üstünde düşünüp çözseniz bile düzgün alt ekipler kuramazsanız, onlara bilgiyi doğru aktarıp yönetemezseniz her şey sahada mahvolur. Spor yapmayan hiç bisiklete binmeyen bir görevli siz bisiklet ile giderken size nasıl su vereceğini bilemez, ya da o anda ihtiyacınızın ne olduğunu anlayamaz, hatta nasıl motive edeceğini bile bilemez, bunları yönetmek de başlı başına bir iştir. Ben de merak ile bu zorlukları nasıl aşacaklarını ve nasıl bir iş çıkaracaklarını görmek istiyordum.
Benim için Ekim ayına bir yarış koymak demek bütün yaz düzenli antrenman yapmak demek, bu yüzden bu yarış Türkiye’de bir ilk olmasa katılmazdım. Her ne kadar bu hedef yarışım değil keyfe giriyorum desem de 240 € vererek bir yarışa girince öyle aradan yarışayım diyemiyor insan açıkçası 🙂
Ben yarışa kayıt oldum ama Alptekin kayıt olmak istemedi, ben de tamam sen destek ekibi olarak gel o zaman dedim ve Turset’in hazırladığı paketlerden birini satın aldık. Doruk, Alptekin ve ben ailece olayı ufak bir tatile dönüştürelim arada da yarış koşalım moduna geçtik. Gloria’nın Verde otelinde konaklayacaktık, bizim gibi birçok arkadaşımız da bu otelde kalacağı için öncelikli tercihimiz oldu, havaalanı transferleri (bisikletleri taşıma) de dahil olunca her şey çözülmüş oldu. Bu arada otelden çok memnun kaldık, personelin ilgisi, her konuya güler yüzle hızlıca çözüm bulmaları, çocukların çok rahat etmesi, denize yakınlığı ile bizim için çok iyi bir seçim oldu.
Yarış zamanı yaklaştıkça Alptekin de o kadar geliyorum bari bende yarışayım istedi ve o da kayıt oldu, arkasından Gökhan da kayıt olup çocukları ile gelme kararı alınca bizim ekip tamamlanmış oldu. Gökhan’nın 11 ve 7 yaşındaki oğulları ile bizim Doruk da çok iyi anlaştıkları için herkes için en ideal çözüm oluşmuş oldu.
Bu sene Ocak itibari ile orta mesafe triatlon antrenmanlarına düzenli bir şekilde hocam Fırat Dizman ile başlamıştık, benim için inanılmaz bir şanstır onun ile çalışmaya başlamak. İlk hedef yarışım Ağustos ayında Ironman Avrupa şampiyonası idi Almanya’da Wiesbaden şehrinde yapılan. Bu yarışın özelliği oldukça zor, yokuşlu bir bisiklet parkurunun olması ve arkasına gene yokuşlu bir koşu parkurunun gelmesiydi. Böyle bir yarış seçince haliyle çok sağlam bir antrenman süreci geçirdim. Ağustos ayında da yarışı keyifle istediğim gibi geçirdikten sonra tekrar antrenmanlara devam etmek hiç içimden gelmedi. Biraz dinlenme olanı koruma oluşan ufak tefek sorunları gidermeye çalışma derken geldi çattı ekim ayı. Bu seferde havaların soğuması ve değişen iklime vücudumun bir türlü adapte olamaması ile motivasyonumu yitirdim. Bu dönemde yanımda olan birlikte antrenman yaptığım Jilda olmasa galiba daha zor olurdu benim için antrenman yapmak. Bu kadar uzun soluklu bir hazırlık sürecinde keyifle güle oynaya antrenman yapacağın bir antrenman partneri gerçekten çok önemli.
Yarış günü gelip çattığında en iyi derecemi çıkaracağım diye bir istek yerine eş dost muhabbet, yarışayım geçsin yeter ki diye bir düşünce vardı içimde. Yarış parkurunda daha önce antrenman yapma şansım olmamıştı, normalde seçtiğim yarışlara hep çalışırım, eğim grafiğine bakarım ona göre bir hedef süre belirlerim. Bu yarışta o kadar çok bilinmeyen vardı ki bisiklet parkuru için hiç bir şey tahmin edemiyordum. Asfalt düzgün değil, çok yokuş var, teknik iniş var gibi bilgiler gelmişti önceden. Bu duyduklarımdan sonra anladığım temkinli ve dikkatli bisiklet kullanmam gerektiği oldu. Yarış öncesi havada fırtınalı olunca ben ciddi ciddi stres oldum.
Yarıştan bir gün önce deniz kenarına indiğimde gördüğüm dalgalar beni dehşete düşürdü, böyle bir havada bu dalgalar ile benim değil yüzebilmem suya girebilmem bile imkansızdı. Yarış günü havanın daha güzel olacağı tahmin ediliyordu ama ben buna inanamıyordum. Yarış sabahı su çok dalgalı olursa yarışa girmeme kararı almıştım, o yüzden bir gün önce hiç yarışacak gibi bir havam yoktu. Yarış numaralarımızı almış hazırlıklarımızı yapmış bir şekilde Türkçe verilen briefe girdik. Yarış hakkında detaylı briefi kendi ana dilimizde almak güzel oldu.
Sonrası tam bir koşturmaca. Çocukları ironkids yarışında koşturup, kırmızı koşu torbamızı bisikletten koşuya geçiş değişim alanına bırakıp (T2) arkasından bisikletleri bisiklet değişim alanına bırakıp (T1) mavi bisiklet torbamızı yerleştirip, yarış değişim simülasyonu yapıp denizi biraz seyredip otele dinlenmeye geçtik.
Akşam yemeğinde açık büfe de Meksika yemekleri gecesi yapmışlar, ben de bir severim bir severim ama tabiki yemedim ve bol bol pilav makarna yedim sade, sossuz!! Midem o kadar hassastır ki işi riske atmak istemedim. Tatlılardan dan da uzak durmaya çalışsam da dondurmalı çikolatalı sufle yemeden olmadı, pişmanım biliyorum yapmamam gerekiyordu. Akşam erkenden yatmaya gittik saatlerin alarmını kuracakken bir arkadaşın uyarı mesajı ile kafamız karıştı ‘yarın saatlerinizin otomatik güncellemesini kapatın, tüm dünyada saatler bir saat geriye alınacak ama biz de değil.’ Yarış briefinde hiç bundan bahsetmemişlerdi acaba organizasyon farkında mıydı diye düşünmeye başladım. Arkadaşlarla uyanan diğerlerini uyandırsın diye birbirimizi tembihledik, otelin resepsiyonundan uyandırma istedik kendimize göre her şeyi sağlama alıp 5:00 da uyanmak üzere tüm hazırlıklarımızı yaptık. Gece çok rahat uyuduğum söylenemez, hafif tavşan uykusu ile sabah saat çalmadan bir uyandım saate baktım 4:00 gözüküyor, 1 saat daha var uyumaya devam derken bir baktım whatsup gurubunda yazışmalar başlamış herkes birbirine saat kaç diye soruyor, o sırada fark ettik ki saatler otomatik geriye almış saati, meğer akıllı telefonlar ve akıllı saatlere güven olmuyormuş. Zamanında kalkmayı başarıp kahvaltımızı yapıp son hazırlıkları tamamlayıp yarış başlangıç alanına giderken bizi güzel bir sürpriz bekliyordu.
Bizim ufaklıkları Semin yarış başlangıcına getirmiş bizi bekliyorlardı. Onları görmek çok güzel oldu moral verdi.
Yarış öncesi dostlarla fotoğrafları çekip deniz kenarına geçtik.
Deniz gene dalgalıydı ve fırtınadan rengi bildiğin kahverengiydi. Yarış öncesi suya girip yüzme denemesi yaptım acayip bulanık hiçbir şey gözükmüyor. Nasıl olacak bu iş derken, bir gece önce Nazlı ile konuşurken bana doğanın dengesinin akışına bırak kendini demişti, korkma. Suya girdim ve içimden hep bunu tekrarladım,
benim için bir yarış yoktu kendimi sadece akışa bırakacaktım.
Yarış Rolling Start olacaktı yani toplu olarak çıkış yapılacak mattan geçtiğinde süre başlayacaktı. Herkes yüzme etabı tahmini bitiriş süresine göre suya girdi ben 40 dakika sürede yüzeceğimi tahmin edip arkadan başladım. Yüzme etabı beni hep korkuttuğu ve kalabalık içinde yüzemediğim için amacım sakin sakin arkadan gitmekti. Sol taraftan nefes aldığım için en soldan çıkış yaptım ve nefes aldığım tarafta kimsenin olmamasını sağladım.
Dubalara biraz uzak yüzsem de en azından panik olmadan yüzebildim, ritme oturduktan sonra da sorun olmadan sakin sakin parkuru tamamladım. Bu arada dalgalardan dubaları görmekte zorluk çeksem de en arkadan girdiğim için önümde çok fazla kafa vardı, yönümü bulmakta zorluk çekmedim. Parkurun bir kısmında karaya çıkıp tekrar suya girmesi, çok açılmadan iki tur olması benim hoşuma gitti. 37 dakika da sudan çıktığımda epey şaşırdım, benim için inanılmaz iyi bir süreydi. Sonradan öğrendim ki parkur 200 m kısa imiş.
Yüzme etabı bittiğinde son derece mutlu oldum gerisi kolaydı benim için. İlk değişim alanı epey uzun olduğu için burada 4 dakika 35 saniye vakit kaybetmişim. Bisikletimin üstüne çıkıp binmeye başladığımda dünyalar benim oldu. Ne zaman bisiklete çıksam gitmeye başlasam, etrafımda stres olacağım bir etken de yoksa acayip mutlu oluyorum, hep bir şükretme hali içerisinde kullanıyorum bisikleti. Gene öyle oldu mutlu mesut ağzım kulaklarımda geçti bisiklet etabı. Yokuş etabının sonuna doğru yokuş aşağı inen biri düşmüş. Onu ambulansa konulurken görünce biraz moralim bozuldu, yokuş çıkmalar bitip inişler başlayınca çok temkinli inmeye başladım aşağıya. İnerken sarsıntıdan iki defa alet çantam yerinden çıktı, durmak zorunda kaldım ama keyfim hep yerindeydi. Tüm o antrenmanları zaten sırf bu parkurda keyifli keyifli yarışmak için yapmıştım, bu fırsatı hayatta kaçırmazdım. Bisiklet parkurunun en güzel tarafı geçtiğimiz köylerden aldığımız tezahürattı. Dünya tatlısı çocuklar yarış numaralarımızdaki Türk bayraklarını görünce ‘Türkiye Türkiye’ diye bağırıyor alkışlıyorlardı. Böyle destekçiler varken, kötü yarış çıkarılmazdı. Bir de yarışta çok fazla arkadaşımızın olması onlarla yan yana geldiğimizde birbirimizi motive etmemiz de çok güzel bir duyguydu. Yurt dışındaki yarışlarda gerçekten çok yalnız yarışıyoruz bunları düşününce.
Bisiklet etabı biterken ben de hızlanmaya başlamıştım sonlara doğru bara yatıp hızı sabitleyip olabildiğince hızlı yarışı bitirdim, 3 saat 4 dakika.
Bisikleti bırakıp koşu etabına başladığımda kendimi biraz yorgun hissediyordum. Etabı gözümde büyütmeyip mesafeyi unuttum. Eğlenmeye devam et!
Koşu parkuru çok kolay olmadı, parkuru şehrin içinden geçirdikleri için de yerler taş zemin, bisiklet üzerine dizlerim hiç sevmedi taş zemini ağrımaya başladı. Şehirden çıkınca asfalt yoldan devam etti parkur otellerin önlerinden geçerek, en güzel kesimi ise golf sahasının içindeki kısmıydı ama o da çok kısa sürdü. İlk tur bitiminde stadın içine girdik, kalabalığın coşkusu, sevdiğimiz insanların tezahüratı çok ama çok güzel geldi.
Orada bir coştum havaya girdim hızlandım, kalabalığın azalması ile de yavaşladım. Bir önceki yarışımda da bu yarışımda da aynı şey oldu 14-17 arası vücudum uyumuş, hızım epey yavaşlamış. Yarışın gönüllüleri bu yarış en güzel tarafıydı, her istasyonda adımla seslenip ‘Ayşin abla çok iyi gidiyorsun’ demeleri acayip motive ediciydi, İyi ki varlardı! Yarış onlarla 2 kat güzel oldu. Yarışın son kilometrelerinde bir canlandım, bir havaya girdim; son düzlüğe geldiğimde hızım 3 pace idi. Epey eğlenceli bitişe girdim. Sağda solda kim var görmedim bile.
Koşu zamanım 1 saat 50 dakika!
Yarış bitip sonuçlara bakınca yaş kategorimde 6. olarak bitirdiğimi öğrendim. 5 saat 39 dakika ile bisikletten dördüncü çıkıp, koşuda altıncılığa gerilediğimi görünce şaşırdım. Yarışırken o kadar üst sıralarda olduğumu hiç fark etmemiştim. Bu arada bu mesafedeki en iyi derecemi de 5dakika iyileştirmiş oldum. Farklı parkurlar kıyas olmasa da kendimdeki gelişimi görmek inanılmaz mutluluk verici. Her şey için Fırat Dizman’a çok teşekkürler.
Organizasyon genel olarak oldukça iyiydi, geliştirilmesi gereken ufak tefek yönler olsa da, yarışta olmaktan çok keyif aldım, emeği geçenlere çok teşekkürler.
Aslında bu yılki yarış hedeflerinde İznik Ultra yarışında koşmak yoktu, organizasyonunu bizim firmanın yaptığı yarışta bana da yapacak bir iş çıkar mutlaka diye pek yeltenmezdim yarışmaya ama bu sefer MCR Racesetter ekibi o kadar güzel hazırlanmıştı ki bana pek iş düşmeyeceği belliydi. Özlem de benimle koşar mısın İznik te yalnız koşmak istemiyorum deyince ben de tamam dedim ve böylece başladı bizim maraton. Açıkçası bende Özlem olmasa yalnız koşmazdım bu yarışı, triatlon antrenmanı yaparken hazır olmadığım bir yarışa ancak sevdiğin bir arkadaşının sohbeti enerjisi çekilir kılardı.
Yarışın arkasından facebook sayfama koyduğum bir resmin altına sevdiğim maraton koşucusu Şirin Mine Kılıç ‘Şiir gibi koştunuz’ yazmıştı ve benim 46 km boyunca hissettiklerim bu kadar güzel tanımlanamazdı.
2015 yılının başında kendime hedef belirlerken öncelikle düzgün bir triatlon antrenmanı yapmak ve triatlet olmayı öğrenmek diye koymuştum. Sadece koşmayacak 3 disiplini de hayatımın içine düzenli bir şekilde sokacaktım. 2 orta mesafe yarışını hedef yarış olarak seçerek de yarış hedefimi belirledim. Düzenli antrenman yapmaya da Ocak itibari ile başladım. Durum böyle olunca koşu antrenmanları haftada 40km yi geçmedi, 15km nin üstüne de koşacak hiç vaktim olmadı. Özlem de benim ile aynı durumdaydı, yarışa başlamadan birlikte karar vermiştik, orta tempo, hiç kasmadan, yumşak yumşak gidecek, ayrılmadan birlikte hareket edecektik. Yasemin ilk başlarda bu yarışı hedef yarış olarak seçtiği için bize katılma konusunda kararsızdı yarışa çok hazırlana masada kendi temposunda, kendi ritminde koşmaya karar verdi.
Neredeyse tüm Asics takımı İznik Ultra’daydı
İznik Ultura’da Asics Fransa’dan misafirlerimizi de ağırladık.
Tüm yarış boyunca yokuşlarda hızlı tempo yürüyerek yokuş aşağı ve düz yerlerde koşarak gitme kararı alıp bunu uyguladık. Nabzı hiç yükseltmeden orta tempo ilerledik. Böyle uzun yorucu yarışlarda beslenme oldukça kritik olduğu için, yanımıza aldığımız yiyecekleri yarım saatte bir mutlaka birbirimize hatırlatarak yedik, hava çok sıcak olduğu için de yeterli miktarda su içtik, ara ara da tuz tabletlerini içmeyi de ihmal etmedik. Akıllı ve orta tempolu ilerlemekle ultra antrenmanımız olmadığı halde bizi çok yormadan 35km ye kadar getirdi. Muhteşem manzaralar eşliğinde doğanın en güzel renkleri ile beraber Zeytin ağaçları eşliğinde geçmişti tüm parkur, ara ara köylerin arasından köylülerin tezahüratları ile beraber geçiyorduk. Hani ölmeden önce yapılacak işler listesi vardır ya, eğer bir koşucuysanız İznik Ultra da koşmak Maşukiye köyünden koşarak geçmek olarak listenize hiç tereddütsüz ekleyebilirsiniz.
Çıkışlar bitip inişlere geldiğimizde artık yorulmaya da başlamıştık. Yokuş inmek bizi yokuş çıkmaktan daha fazla zorladı. 46km boyunca Özlem ile hiç ayrılmadık, sonlara doğru benim hızım epey düşse de Özlem beni bekledi çekti ve bitiş çizgisine aynı anda el ele girdik. 5 saat 35 dakika 15 saniye boyunca uyumlu mutlu yarışıp, her kilometrenin keyfini çıkararak ilerleyip yarışı bitirmiştik.
İkimizin de bitirme süresi tamı tamına aynıydı 5:35:15 böylece ikimizde yaş kategorimizde ikinci olmuş olduk.
Bu kadar zorlu ve uzun bir rotada bu kadar uyumlu şiir gibi koşmak paha biçilmez bir mutluluk.
Bir hedef seçmek ve bu seçtiğin hedefi hayal etmek, düşünmek, onun için çalışmak, sen çalışırken sana destek olan insanların varlığı, sana inanmaları, bıkmadan usanmadan seni dinlemeleri, seni hoş görmeleri, senin hedefine ulaşman için elinden geleni yapmaları inanılmaz bir zenginlik. Hedef yarışıma 2 ay kala diyorum ki varsın yarışım kötü geçsin, varsın istediğim sonuç çıkmasın, ben hedefime aslında ulaştım, mutluyum…
Ağustos 9’da Weisbaden de orta mesafe triatlon yarışına kaydolduğumda deli gibi korkuyordum. Alptekin ile Ironman 70.3 Avrupa şampiyonasına girmeye, çok zorlu bir parkurda yarışmaya karar vermiştik.
”Biz kolayı sevmeyiz, beraber ne yarışlar atlattık, ne maceralarımız oldu, bu da bir şey mi! Seni seviyorum yol arkadaşım, daha nice yeni tecrübelere, yeni maceralara birlikte ilerleyelim…”
Biz bu yola çıktığımızda tam ne yapacağım, hangi programı uygulayacağım, bu yolda kim bana antrenman desteği verecek diye kara kara düşünüp bir yol ararken, bir mucize oldu ve Fırat Dizman aradı beni, çalıştığın kimse yoksa sana destek olmak isterim dedi. Dünyalar benim oldu!
Triatlona başladığımdan beri değer verdiğim, takdir ettiğim, ağzından bir değerli bilgi kapabilir miyim diye baktığım insan ‘ben sana destek olacağım‘ demişti… İşte bu bir işaretti güzel geçecek bir dönemin başlayacağına dair. Gönlümden geçtiği gibi ilerliyordu herşey.
4 ay sabırla çalıştı benim ile, neredeyse her gün konuştu, her türlü saçma soruma katlandı, . En iyi derecemi çıkarmak üzere yarışa hazırlarken, bıktırmadan, usandırmadan yaptığım işi sevmesini öğretti. O kadar değerli ki bu benim için, dünyanın en iyi derecelerini yapsam hiç bir şeye değişmem. Kaç defa triatlon antrenmanı yapmaya çalışmış, ben bunu beceremiyorum diye vazgeçmiş, bana göre değil demiştim.Seni tanıyan yapabileceklerini, limitlerini çaktırmadan zorlayan bir antrenörmüş önemli olan. En başta da dediğim gibi sonuç ne olursa olsun şimdiden çok net diyebilirim ki aslında ben kazandım!!!
1,900m yüzecek, 90km bisiklete binecek ve 21km koşacaktım…Çok keyifle başladım yarışa, ilk defa yüzme etabında panik olmadım normal tempoda hiç durmadan yüzmeyi başardım.
Bisiklete geçtim, yavaş başladım güzel güzel beslendim, sonra tempoma oturdum, tempoyu düşürmeden hafif hafif arttırdım, niyetim 3 tur olan bisiklet etabının son turu hızı biraz daha arttırmaktı ama 53.km de daha ikinci turu bile bitiremeden lastik patlattım, içimden sorun değil dert etme hemen değiştir devam dedim, lastiği çıkardım, iç lastiği çıkardım, yedek lastiği aldım hafif şişirdim ve jantın içine koydum ve o da ne!! Yedek iç lastiğimin sibopu profil jant için kısa, pompa ile şişiremiyorum, uzatması da yanımda değil!!
O an beynimden aşağı kaynar sular döküldü ve gözlerim dolu dolu oldu, böyle saçma bir sebepten yarışı bırakamazdım. Yanıma gelen hakeme durumu anlattım, ‘yapacak bir şey yok’ dedi, ‘yarışta dışarıdan yardım alamazsın’. Bende ‘beni diskalifiye et hiç sorun değil ama yarışa devam etmek istiyorum lütfen bana uzun siboplu iç lastik bulalım’ dedim, hakem yardımcı olmaya çalıştı, çok uğraştık ama iç lastik bulamadık ve yarışı bırakmak zorunda kaldım… Bazen işler planladığın gibi gitmez, çok istersin ama olmaz, başladığın işi yarım bırakmak zorunda kalabilirsin, benim de başıma bu yarışta geldi ne yapalım kısmet…
Otele yakın bir yerde patladığı için yürüyerek otele geldim, odaya girdiğimde Doruk odadaydı, beni görünce erken gelmişsin diye sevindi, sonra ağlamaklı yüzümü görünce niye erken geldin diye sordu. Anlattım, ben üzülüyorum diye oda üzüldü… Sabah saat 6 da yarış başlangıç bölgesine giderken Doruk’u uyandıramamıştım, planda onu otel de odada bırakmak yoktu aslında, benimle beraber yarış alanına gelecek yarışı takip edecekti, sabah uyandıramayınca çok panik oldum. Onu yalnız bırakıp nasıl gideceğim bunu hiç konuşmamıştık diye. Sonra ona bir not bıraktım, resepsiyona tembih ettim aşağıya inerse ilgilenin diye ve yarışa gittim. Yarış alanı keyifli hoş falan ama benim içimde bir tedirginlik var Doruk tek başına odada diye. Yarışlarıma oğlum ile gitmeyi sevmiyorum aslında onunla ilgilenemiyorum, stresli oluyorum. Bu sefer Doruk’u bırakabileceğim kimse olmadığı için onu getirmek dışında şansım yoktu. Bizimki notu okumuş bıraktığım yemeği yemiş, yarış alanına nasıl gideceğini bir türlü çözemediği için odadan dışarı çıkmamış ve beni odada beklemeye karar vermiş, yarışı erken bitirmem ona yaradı anlayacağınız, belki de o çekti beni kim bilir.
Evli, çocuklu, çalışan bir sporcu olmak zor iş anlayacağınız, o kadar çok denklem var ki çözmeniz gereken, bir de triatlon gibi üç branşı da barındıran bir spor yapıyorsanız bu iş bir kat daha zorlaşıyor.
2014 yılı Triatlon federasyonu yarışlarını takip etme kararı alınca puanlı yarışlara girip yaş kategorimde Türkiye Şampiyonu olmak için mücadele etme kararını da vermiş oldum. Yaş kategorimde en fazla 3 kişi yarıştığımız için kürsü garantili yarışsam da benim için önemli olan derecelerimi ve yarış tecrübemi arttırmaktı aslında.
Türkiye Şampiyonu olabilmek için federasyonun düzenlediği 2 olimpik 2 sprint mesafe yarışına katılıp puan almam gerekiyordu. Rotterdam maratonu ile aynı güne denk geldiği için Taşucu olimpik yarışını kaçırınca Antalya yarışına girmem şart olmuştu. Zaman olarak öyle ters bir zamandı ki benim için hem Doruk’un okulunun sınav haftasına denk gelmesi hem üst üste 3 hafta sonudur bir yerlerde olmam hem de hiç triatlon antrenmanı yapmamış olmam beni çok zorluyordu. Neredeyse 6 aydır ne yüzmüştüm ne de bisiklete binmiştim, tek yaptığım koşmaktı. Yüzme özürlü bir insan olduğum için 1,500 m nasıl yüzeceğim derdi sarmıştı beni. Bisiklet bir şekilde çıkardı, koşu ise çok rahattı rahat olmasına ama bisiklet üstüne koşarak acı çekeceğim belliydi.
Alptekin bir önceki hafta yapılan Kıbrıs yarı mesafe triatlonunda yarışacağı için bu yarışa katılmama kararı almıştı, bizim Babaeski takımından neredeyse herkes aynı kararı vermiş Kıbrıs yarışını tercih etmişti. Takımdan Hürol, Ateş ve son dakika işlerini ayarlayan Hakan ile beraber kalmıştık. İstanbul’dan itibaren hafif bir korku vardı içimde bisikleti nasıl söküp taşıyacağım, hadi söktüm Antalya da nasıl toplayacağım korkusu. Triatlon yarışlarına gitmenin en zor kısmı bisikleti söküp zarar görmemesini sağlayarak tekrar toplama kısmı diyebilirim, gerçekten çok meşakkatli. 1 Mayıs günü bisikletimi alıp Caddebostan sahile gidip şöyle bir bineyim vitesleri hatırlayım bir sorun varsa bakayım diye yarım saatlik bir biniş yaptım. Her şey kontrol altında hala çevirebiliyorum sorun yok deyip Özlem ve Muna ile taichi yapmaya parka gittim. Son dönemler de oldukça ilgimi çeken taichi hareketlerini hafifinden denedik beraber, bir huzurlu bir güzel… Sonrasında beraber hoş sohbet muhabbet kahvaltı yaptık ve benim bisikletimi yolculuk için hazırladık. Üzerimden ağır bir yük kalkmıştı bisikletim hazırdı, eve gelip valizi da hazırlayınca iyiden iyiye girmiştim yarış havasına.
Gerçi bel ağrım bir türlü açılmayan tıkalı olan kulağım ile nasıl yarışacağım derdi de vardı içimde ama artık her şeyi akışına bırakmıştım ve olduğu kadar diyordum.
Cuma günü Antalya ya gelip otele yerleştim, bisikleti toplama kısmına Hürol ve Hakan yardım etti ve beraber kısa bir tur attık, dönme çalıştık. Tek derdim rüzgârlı havada, soğuk ve dalgalı denizde nasıl yüzeceğimdi, teknik toplantı arkasından numaraların alınması, dostlar ile sohbet derken akşam oldu.
Gece saat 4 de uyandım ve bir daha uyuyamadım yüzme etabı kâbus gibi hep aklımdaydı, ‘nasıl yüzeceğim, ya çok üşürsem, ya dalga olursa ne yapacağım, niye wetsuit getirmedim ki, giysem ne güzel olurdu ki’ gibi düşünceler ile sabahı buldum. Gayet heyecanlı bir şekilde kahvaltıya indim Ateş ve Hakan ile kahvaltımızı yaptık ve yarış alanına gittik. Güzel rüzgarsız bir hava sakin bir deniz karşıladı bizi…Misss…. Havayı böyle görünce keyfim yerine geldi. Yarış numaralarımızı yazdırdık, yarış alanına eşyalarımızı koyduk ve başladık beklemeye.
Yarış başladığında benim için hep sorunlu olan yüzme kısmı garip bir şekilde sorunsuz ilerliyordu arada bir kurbaya geçip bir iki soluklanıp tekrar başlıyordum serbest yüzmeye, bir müddet sonra tempo oturdu ve rahat rahat soluklanmadan yüzmeye başladım.
Yüzme etabı bittiğinde saatime baktığımda 1,500 metreyi 33 dakika da yüzdüğümü gördüm ki bu benim için inanılmaz iyi bir derece, bir de 6 aydır yüzmediğimi düşünürsek ballı kaymak.
Çok hızlı bir şekilde bisiklet etabına geçtim 8 turdan oluşan 40km lik parkur nasıl bitecek derken Seher ile beraber arada Sera ve Carole’e de takılarak gayet güzel bir hız ile hiç zorlanmadan keyifle çevirdik. 1 saat 18 dakika ile bitti bisiklet etabı. Koşu etabına geçtiğimizde hava gerçekten çok sıcak olmuştu. Sıcak ve fazla beslenememek beni biraz güçsüz düşürdüğünden koşu etabında istediğim gibi gidemedim. Gerçi bisiklet üzerine koşmak beni hep bir şekilde zorluyor oluyor, parkurda 1,5km uzun olunca koşu etabı biraz uzun sürdü 11,5 kilometre 58dk . Toplamda da 2 saat 53 dakikada bitirdim yarışı.
Acayip mutlu oldum, bu kadar antrenmansızken böyle bir sonuç elde etmek şahaneydi.
Kürsüde sevdiğim arkadaşım Dilek ile beraber olmak da ayrı güzeldi. 40-49 yaş kategorisinde birinci olmuştum ve bir macera daha bitmişti ama hafta sonu bitmemiş, sırada pazar günü koşulacak Wings for Life World Run için Alanya’ya gitmek ve koşmak vardı.
4 Mayıs günü Alanya da koşamayanlar için koşup İstanbul’a geldiğim sabah, e-mail kutuma düşen bu mesaj bana ne iyi yapmışım da gitmişim ve koşmuşum dedirtti.
Dünyada ilk kez düzenlenen Wings for Life World Run’a katıldığın için, sana en samimi duygularımla TEŞEKKÜR EDERİM.
Bu yarışla birlikte ne kadar harika bir yolculuğa çıktık. Senin muhteşem desteğin ve güzel ruhun, bizi amacımıza, yani omurilik sakatlığına çare bulmaya bir adım daha yaklaştırdı. Birlikte bunu başarabiliriz!
Toplanan 3.000.000 €’nun %100’ü, yaşamlarını omurilik araştırmalarına adamış bilim insanlarına – bir fark yaratabilecek insanlara verilecek.
Bizimle kal – Gelecek yıl düzenlenecek Wings for Life World Run 2015’te seni tekrar aramızda görmek için sabırsızlanıyoruz.
Çok teşekkür ederiz!
Yarış kayıtları açılır açılmaz bu yarışa ilk kayıt olanlardan biriyimdir herhalde, tüm dünya ile aynı anda koşuya başlamak ve arkadan gelen bir araca yakalanmamaya çalışma fikri çok hoşuma gitmişti. Tabi bir de tüm yarış gelirlerinin güzel bir amaç için kullanılması ve benim de bunun bir parçası olmam şahane olacaktı.
Alanya’nın da aralarında bulunduğu, 13 farklı zaman dilimindeki 34 kentte aynı anda (4 Mayıs Pazar, TSİ 13:00) koşulan Wings For Life Dünya Koşusu’nda 35 bin 397 atlet mücadele etti. Starttan yarım saat sonra 15, 20 ve 25 kilometrelik sabit hızlarla ilerleyen takip aracına yakalanana kadar süren yarışta, Alanya da binin üzerinde katılımcı 25 derece sıcakta ve zor parkurda mücadele verdi. Alanya kent merkezinde başlayıp sahilden Antalya’ya doğru koşulan parkurda benim de bir hikâyem vardı.
Cumartesi günü tüm enerjimi Antalya Olimpik Triatlonuna katılıp orada harcadığım için Pazar günü yarışına sadece ağrıyan kaslar, tutulmuş bel, kıpırdamakta zorluk çeken boynum kalmıştı, tabi bu arada yaptığım onca harekete rağmen açılmayan tıkalı olan kulağım da aynı şekilde duruyordu. Hürol ve Hakan ile cumartesi yarıştan sonra birlikte toparlandık ve Alanya’ya hareket ettik. Hepimizin keyfi güzel geçen yarıştan ötürü yerindeydi. Pazar sabahın 6:30 da Hürol’un haydi bisiklete biniyoruz bu güzel asfalt kaçmaz demesi ile bisiklet ile düştük Alanya Antalya yoluna. Son altı ay içerisinde hiç bisiklete binmeyen bana yarışta çevirdiğim 40km yetmişti ve 1 saatten fazla pedal basacak gücüm yoktu. Hakan da bana uyunca Hürol’u 3 saatlik bisiklet binişi ile baş başa bırakıp 1 saat sonunda döndük tekrar otelimize. Dünden beri doymak nedir bilmediğimiz için güzel yemek yenecek bir yer bulup bir şeyler yedik, numaralarımızı aldık ve başladık beklemeye, yarış saat 13:30 başlayacaktı, etrafta bir sürü koşucu vardı. Hakan ve Hürol ile beraber koşalım, kopmadan orta tempo 15km kadar koşar bırakırız diye plan yaptık. Yarış alanına geldiğimiz de tam bir festival havası vardı, müzik, kalabalık rengârenk güzel bir sürü koşucu. Hürol’u bir ara kaybettik biz Hakan ile başladık koşmaya, bir iddiamız da olmadığı için arkalardaydık. Yavaş yavaş ilerlerken hafif tempoya başladık, beraber konuşma temposunda yavaş yavaş kalabalığı arkada bırakarak ilerledik. İlerledikçe ön grubu görmeye başladık, arkamızdaki koşucular artarken önümüzdeki koşucular gitgide azalıyordu. Hakan ile biraz şaşkındık, çok eforlu koşmuyorduk ama ön gruba gitgide yaklaşıyorduk. Tempoyu hiç bozmadan 15km ye kadar geldik, Hakan ben bırakıyım burada dünden yorgunum zorla mıyım dedi, ben de önde gördüğüm Bakiye’nin yanına gideyim onun ile biraz koşarım belki dedim ve ayrıldım Hakan’dan. Bakiye nin yanına geldim, oda yavaşlamaya başlamıştı, onu geçip ilerledim. Hadi 20km koşayım bari deyip aynı tempoda yalnız ilerlemeye başladım. O sırada Konya mastırlarından Erdoğan Kibar ile yan yana geldik ve konuşmaya başladık, ondan kadınlar içinde ayrı değerlendirme yapılacağını ve ilk 3 çıkacağını öğrendim. Hâlbuki ben sadece tüm katılımcıların ilk üçü olacak kadınlar ayrı erkekler ayrı değerlendirilmeyecek zannediyordum. Bunu duyunca acaba önde kaç kadın var diye düşündüm, arkadan başladığım için önde kimler var bilmiyordum, yarışa kimler katıldı onu bile incelememiştim. Bu koşuyu bir yarış olarak bakmamış güzel bir koşu organizasyonunda yer almak motivasyonu ile gelmiştim. Bu haberi alınca ben biraz hızlanayım o zaman deyip ayrıldım Erdoğan’dan. Merak içinde koşuyordum acaba kaçıncıyım önde kaç kadın var diye. Yarış benim için o noktadan itibaren başladı yaklaşık 17 km civarı. Hızlana hızlana giderken bisikletçi çocuklar geldi onları görünce arabanın yakınlaştığını anladım. Önde koşan koşucuları sürekli yakalayarak koşuyordum ama hiç kadın koşucu geçmiyordum. Bir ara yanda bekleyen jandarmalara dayanamadım sordum ‘önde kaç kadın vardı’ diye. Onlarda var bir iki kişi dedi. Allah Allah diyordum ben hızlı değilim niye önde az kadın var, benim için inanılması çok zor bir durumdu. 22 km civarı arkada arabayı gördüm. Hızlanayım bari güçlü bir finish olur dedim içimden ama o öyle olmadı yavaşladım ve bitti yarış. Alıştığımız finishlere benzemiyordu alkışlayan yoktu, kendini kahraman gibi değil ‘loser’ gibi hissediyordum, bitirmiş değil de kaybetmiş gibi.
Arkadan gelen Atakan ile km ye gidelim geri dönmeyelim diye konuştuk yürümek yerine ambulanstan rica ettik bizi 25km ye getirdi bıraktı. Orada yakalanmış koşuculardan biri Asım Çetin ve yabancı bir kadındı. O kadını görünce moralim bozuldu biraz. Önde kesin fazla kadın vardır diyordum içimden üçüncülük bana düşmez. Asım hocaya sordum oda sadece Svetlana var dedi. Hala yok canım diyordum bu kadar az olamaz. 25.km de bekleyen otobüslere binip start alanına döndük, gider gitmez oradaki görevlilerden kadınlarda da ilk üçe ödül verileceği bilgisini teyit ettim ama kaçıncı olduğumu öğrenemedim. Acayip mutlu mesut otele gidip temizlenip, Hakan ve Hürol ile buluştum onlara galiba üçüncü oldum diyordum, hiç birimiz bu duruma inanamıyorduk. Şaka gibi bir durumdu, Hakan ile beraber koşmasak daha yavaş koşardım, hatta daha az koşacağım diye yanıma yiyecek jel bile almamıştım. Tamamen akışa bırakılmış bir koşuda dereceye girmek tam anlamı ile şanstı.
Ödül töreni için tekrar yarış alanına geldiğimizde eski dağcılık dönemimden arkadaşlarım Evren ve Uğur’a rastladım onlar bana üçüncü olmuşsun tebrik ederiz deyince o zaman anladım ki gerçekten üçüncü olmuşum. Tüm kış koşu antrenmanı yapmanın karşılığını Rotterdam maratonunda alamamıştım ama onun dışında girdiğim her yarışta almaya başlamıştım, neymiş çalışan her zaman kazanırmışşş 😉
Sadece orada olmak istediğim bir organizasyona katılıp, bunun onurunu yaşarken bir de derece yapmak beni inanılmaz mutlu etti.. Türkiye’nin en iyi koşucuları ile aynı podyumu paylaşıyor olmak bana bir işaret gibiydi. Erkeklerde Murat Kaya birinci (53,93km), Oleg Kharitonov ikinci (54,45km), Ahmet Arslan üçüncü oldu (48,38km), Kadınlarda ise Svetlana Shepeleva birinci (48,29 km), Charlotte Kellum ikinci (24,67km) ve ben üçüncü oldum (22,34 km). Cumartesi 1,500m yüzüp, 40km bisiklete binip üzerine 10km koşmuştum tam 2 saat 53 dakika da, bir ertesi gün bu derece çıkıyorsa eğer daha neler çıkar neler 🙂
Doruk; Anne kaçıncı oldun?
Anne: Üçüncü oldum oğlum,
Doruk: Yaş kategorisinde mi?
Anne: Hayır genelde
Doruk: Hadii yaaaa
Doruk ile yaptığımız klasik yarış sonrası diyaloğudur bu tek bir farkla ikinci soruya hep Evet derdim 🙂
Bir de bronz madalyam olsa idi güzel bir yarış hatırası olacaktı.
Cyprus April Joke 2014 Middle Distance Triathlon -Kıbrıs Nisan Şakası 2014 Orta Mesafe Triatlon yarışı
Neden nisan şakası biliyor musunuz? Bisiklet etabında da koşu etabında da öyle bir yokuş var ki şaka gibi bir parkur, olsa olsa Nisan şakası 🙂
1,900m yüzme, 90km bisiklet ve 21km koşu dan oluşan orta mesafe triatlon yarışına sezonun başında hiç bisiklete binmemişken girmeyi düşünmeyeceğim için bayrak yarışı yapalım deyince arkadaşlarım hemen atladım ve 6 ay öncesinden Kıbrıs uçak biletlerini almış oldum. İki yıl önce Kemal Merkit anısına yapılan yarışmaya katılamadığım için de içimde kalmıştı. Özlem yüzme, Muna bisiklet etabını yapacak ben de koşacaktım. Tek isteğimiz vardı eğlenmek ve yapabileceğimizin en iyisini strese girmeden yapmak.
Yarış için özel bir hazırlık yapmamıştım, zaten iki hafta önce maraton koşmuştum, onun için yaptığım bir hazırlık vardı ama yarış sonrası vücudum tam toplamamış, arkasına İznik Ultra yarışının hazırlıkları içinde dinlenememiş, bir de üstüne hasta olmuştum. Yarış öncesi Muna bir işi çıktığı için gelemeyeceğini söyleyince biz de Özlem ile gitsek mi gitmesek mi diye tereddütte kaldık. En sonunda da bunu yarış değil de Kıbrıs tatili olarak konumlayıp düştük yola. İkimizde çok rahat çok keyifliydik. Kıbrıs’a gittiğimizde güzel sıcak bir hava karşıladı bizi, yorgundum hastaydım ama keyfim yerindeydi. İstanbul’dan da bir sürü dost vardı.
Otele yerleşmemiz ile kumsala yerleşmemiz neredeyse bir oldu. Hava o kadar güzeldi ki yarışa kadar kumsaldan hiç ayrılamadık, diğer arkadaşlar koşup bisiklete binerken biz kumsalda bol bol güneşlendik.
Takımımızın eksik bisikletçisini de bulunca yarışa girmede garantilendi. Gökhan full yapacakken bizi kırmadı ve bisiklet etabına bizle yarışmaya karar verdi. ‘Yeryüzü Aşkına Team Merkit’ yarışmaya hazırdı.
27 Nisan yarış sabahı 8 de yarışma yüzme etabı ile başladı. Hava enfesti, su dalgasızdı, rüzgar yoktu. Su sıcaklığı oldukça iyi idi. Özlem ve yaklaşık 100 kişi başladılar yüzmeye, yarış başlama stresi ve bende suya girme stresi olduğu için, iyi ki yüzen ben değilim dedim içimden.
Özlem şahane bir başlangıç yaptı ve 41 dk gibi bir süre de bitirdi yüzme etabını, yüzme etabı biraz uzundu.
Gökhan bisiklet etabının başında Özlemi karşıladı ve bisiklete başladı. Açıkçası bisiklet etabında öyle bir yokuş vardı ki iyi ki bisiklete binen de ben değilim de dedim içimden 🙂
Özlem ile hazırlanıp Gökhan’ı seyretmeye parkurun başına gittik, 3 tur atacakları parkurun dönüş noktasında beklemeye başladık.
Yarışan neredeyse tüm yarışmacılarını tanıyıp yarışı da dışarıdan izlemek çok keyifli oldu bizim için. Bir Kıbrıslı sporcuları tanımıyorduk, onları da sağ olsun organizasyon gönüllüleri ile konuşarak tanıdık. Organizasyon tamamen gönüllülerin emeği ve özverisi ile son derece keyifle ilerliyordu. Çok şeker cana yakın samimi insanlardı. Onları da bu vesile ile tanımak çok hoş oldu. Bisikletçimiz Gökhan Kıbrıs’a geldiğinden beri 3 günde 310 km bisiklete bindiği için yorgundu, o yüzden ondan çok iyi bir performans beklemiyorduk ama canavar çıktı, hiç beklemediğimiz bir şekilde iyi gidiyordu.
90 km’lik parkurda 900 m irtifa alarak 2 saat 56dk da bitirdi parkuru ve bana verdi bayrağı 😉
Benim etabım öğle sıcağına ve güneşe kalmıştı. Yarış öncesi stratejimi yapmıştım orta tempoda nabzımı çok çıkartmadan koşacaktım parkuru, tek dikkat edeceğimde arkamdan gelenlere geçilmeden 4 turu bitirmekti.
Koşu parkuru yokuşlu ve zordu ama manzaralar o kadar güzeldi ki koşmaktan çok keyif aldım, turları tamamlarken tanıdık yüzleri görmek onlar ile konuşup şakalaşmak güzel oluyordu. Midem hala iyileşmediği için yarış boyunca sadece bir jel alabildim, onu bile kaldırmadı midem. Keyifle başladığım koşu keyifle 1 saat 50 dk da bitti.
Takımın toplam derecesi de 5 saat 31dk oldu. Bir yarış daha eğlenceli keyifli bir şekilde bitmiş oldu. Böyle zorlu bir parkurda sezon başında takım olarak koşmak ayrı güzeldi.
Aklınızda gönlünüzde bir 70,3 orta mesafe triatlon yarışına girme fikri varsa ve kim korkar yokuştan derseniz kesinlikle gelin katılın bu yarışa derim.
Her şey eşim Alptekin’nin bir bahar maratonu koşmak istiyorum demesi ile başladı. Aslında ben sene de ancak bir yarışa hazırlanabiliyorum, onu da genelde yaz sonu yarışı olarak seçiyorum. Bunun en önemli sebebi kışın okulların açık olması, benim oğlum ile daha fazla ilgilenmem gerekmesi, havanın geç aydınlatıp erken kararması, kışın çok hastalanmam gibi bir sürü sebebi var. O yüzden aslında bir bahar maratonunda koşmak özellikle de Rotterdam da koşmak yoktu aklımda. Alptekin ve arkadaşları karar verip yazılınca ben de ‘’Eeee bari ben de yazılıyım olduğu kadar hazırlanırım gitmişken de bir maraton koşarım.’’ diye yaptım kaydımı.
Kaydımı yapmam ile yüksek sorumluluk bilincinde olan ben, düzenli bir antrenman programının içinde buldum kendimi. Madem yazıldım elimden gelenin en iyisini yapmazsam rahat edemezdim. İş, ev, çocuk, spor çemberini oturtmam biraz zaman aldı. Kendime ayırdığım zaman o kadar azdı ki bu çemberde, o zaman dilimlerini hep antrenman yaparak geçirdim. Sabahın erken vakitleri, oğlum uyurken, basketteyken, servise bindirdikten sonra, gibi zamanlarda antrenman yapmaya çalışınca da antrenman partneri bulmakta zor oldu. Benim zamanlarıma uyabilen arkadaşlarım ile antrenman yapmak eğlenceli olurken, tek başına hedefin peşinden koşmak ayrı bir motivasyon gerektirdi.
Geriye dönüp şöyle bir antrenmanlarıma bakınca aslında çok disiplinli, çok iyi hazırlandığımı görüyorum, 4 ay boyunca her türlü detayı düşünmüştüm, iyi bir maraton koşmak için gerekli her hazırlığı yapmıştım, sakatlanmadan da sonuna kadar gelmiştim.
Bir maraton koşusunun aslında en zor kısmı da bu, antrenmanları düzenli yapıp, doğru beslenip, doğru dinlenip, doğru malzemeler kullanıp, sakatlanmadan yarışa kadar gelebilmek. Bu kısmını atlatınca, zaten yarışta olanca keyfi ile geçip, istenen sonuca ulaşılıyor ama ben de sonuç pek keyifli olmadı. Her türlü detayı düşünen ve çok dikkatli olan ben son halka da maraton öncesi beslenme halkasında yapmıştım hatayı.
Perşembe gününden Rotterdam’a gittik, otele yerleştik, koşumuzu yaptık, çevreyi tanıdık. Her şey mükemmel, Cuma günü fuara gittik numaralarımızı aldık, arkadaşlar ile buluştuk, keyifli eğlenceli bir gün…
Akşamı tüm arkadaşlar bir pizzacı da yemek yerken oldu ne oldu ise…
Herkes karışık kuruşuk yemekler sipariş ederken ben sadece peynirli domatesli pizza söyledim, tüm masa benle dalga geçerken de, midemin çok hassas olduğundan farklı şeyler yemeye korktuğumdan bahsettim. Pizzayı yerken, elde dolaşan, masadaki herkesin pizzasına döktüğü, benim zeytinyağı zannederek döktüğüm şişe, meğerse zehir gibi acıymış. Dökmüş bulununca, bu acıymış yemeyim de diyemedim, bu kadar rahatsız edeceğini de açıkçası hiç düşünmedim. Ta ki cumartesi sabah 4 gibi mide bulantısı ile uyanana kadar. Mide bulantısı, hazmetme problemi, gastrit sorunumun tekrar nüksetmesi ile sabahı zor sabah ettim. Geçer nasıl olsa diye dert etmeyip koşuya çıktım, Alptekin ile sakin keyifli sabah koşumuzu yaparken ben kendimi pek sağlıklı iyi hissetmiyordum. Midem deki problemler ile boğuşarak otele geldim, hafif bir kahvaltı midemi toparlar belki dedim ama işe yaramadı, mide bulantısı da gaz problemi de artarak devam etti. Arkadaşlar ile buluştuk bir yerlerde oturduk ama ben de ki sorun geçmiyor daha kötü oluyordu, en sonunda dayanamadım ve otele geri dönüp yatıp uyudum. Bir yandan terliyor bir yandan üşüyordum, Mide bulantısı hiç geçmiyor, midem delinecek gibi acıyordu. Aldığım ilaçlarda iyi gelmedi. Öyle zor bir duyguydu ki, bir yandan moralimi yüksek tutmaya çalışıyor, nasıl olsa yarışa kadar hiçbir şeyim kalmaz dert etme diyordum, bir yandan ağlayacak gibi oluyordum. İşler hiç de istediğim gibi gitmiyordu. Akşam yemeğinde arkadaşların evinde makarna partisi vardı ama benim odadan değil yataktan çıkacak halim yoktu. Tek isteğim geceyi rahat geçirip yarış sabahına sağlam uyanmaktı. Alptekin gitti ben dinlendim. Yarış sabahına uyandığımda midem deki sorun azalsa da devam ediyordu. Bir şeyler yemeğe korkarak kahvaltımı yaptım. Mide bulantım geçmemişti bir önceki güne göre daha iyiydim ama en iyi maratonumu koşacak halim yoktu bunun farkındaydım. Hani dedim yarış başlayınca belki o atmosfer, ortam beni motive eder, belki tüm bu hissettiklerim sadece psikolojiktir, pozitif ol ve hiçbir şey yokmuş gibi davran. Yapmaya çalıştım ta ki yarıştan 15dk önce içtiğim jel ile kusma noktasından dönene kadar. Olabildiğince zorlanan midemin o jelleri kaldıramayacağı artık aşikârdı.
Yarışın başlaması ile tekrar havaya girdim, ilk 2 km yi planladığım gibi geçtim, sonrasında hedef maraton tempoma oturdum, kendimi iyi hissediyordum, etraf güzel, hava güzel, insanlar güzel, mutlu mutlu 5km ye geldim. 30dk da bir jel almayı planlayan ben hadi biraz geç alayım daha 24dk oldu deyip o su istasyonunu pas geçtim, 10km öncesi alırım dedim ve 10km ye geldiğimde 48dk olmuştu ve ilk jelimi aldım. Onu almam ile mide bulantım ve gastrit problemim başladı, hızım git gide düşmeye başladı. Aynı hız ile gidemeyeceğim belliydi. Şeker attım ağzıma ama midem onu da sevmedi. Benim için yarış bitmişti… Bundan sonra ne jel alabildim ne su içebildim, midem hiçbir şeyi kabul etmiyordu. Moralim bozuldu, koşmak acı veriyordu, bir an bırakayım diye düşündüm, sonra bağış topluyorum bırakamam bitirmek için söz verdim dedim. Artık bitirmek için tek motivasyonum vardı Sulukule Gönüllüleri Derneği için toplayacağım bağışlar. Bitiş çizgisine kadar, etrafta koşuculara destek veren izleyicilerin ‘Aysin Aysin’ diye bağırmaları, motive etmeye çalışmaları ile yarı ağlamaklı ayrı gülmeli bir şekilde geldim. 3:50:29 net süre ile bitmişti bu macera. 10,678 katılımcı arasından 3960ıncı olarak. Yaş kategorimde yarışan 380 kişi arasından 70. Olarak.
Mutlumuyum , mutsuzmuyum bilemedim. Süreç mi önemlidir, sonuç mu? Her yaşanan bir ders değil midir? Acaba benim çıkartmam gereken ders neydi?
Moral bozacak, mutsuz olacak bir şey yoktu aslında ortada, çok çalıştım, çok uğraştım tek isteğim 3 saat 29 dakika olan bir önceki maratonumdan daha iyi bir sonuç çıkarmaktı ama olmadı, yanına gayet kondisyonlu formda bir vücut, geçirilen keyifli zamanlar kaldı.
Bir de bağışlarım istediğim seviyeye bir gelse, bak o zaman acı çekerek yaptığım her kilometre mutluluk olarak geri gelecek.
Bağışları nereye mi yapıyoruz? Sulukule Gönüllüleri Derneği’ne
1,900m yüzme 90km bisiklet ve 21km koşuyu arka arkaya yapmaya orta mesafe triatlon, buna yapanlara da ‘half ironman yani yarım demiradam’ deniyor. Tamı da hepsinin iki katı oluyor, koşanlara göre de iki yarım bir tam yapmıyor. 🙂
Triatlon Federasyonunun bu seneki takviminde Antalya Konyaaltı’nda bu mesafelerde bir yarış olduğunu görünce ilk başta hiç üstüme alınmadım, gerek tarih itibari ile gerek mesafeleri ile hiç yapabileceğimi düşündüğüm bir yarış değildi. Ta ki Kuşadası Triatlonunu bitirene kadar. Kuşadası yarışından sonra bir güven geldi ve ‘o soğuk hava da o suya girip yüzdü isem her şeyi yaparım’ dedim kendime ve siteye girip kaydoldum. İki yarış arasında sadece 2 hafta vardı, benim hazırlanacak sürem yoktu ama zaten temelde yaptığım bir antrenmanım vardı ve o antrenman en iyi yarış derecemi çıkarmaz ama yarışı bitirmemi sağlardı. Amaç belli idi yarışı güle oynaya bitirmek.
Cuma gecesi arabalar ile yola çıkıp cumartesi sabaha karşı Antalya ya geldik, kısa bir dinlenmenin üstüne bisikletlerimiz ile ilgilenip kısa bir biniş gerçekleştirdik, şansımıza hava çok güzeldi, güneşli mis gibi Antalya havası…
Akşam teknik toplantı, sonrası hazırlık ve pazar sabahı saat 5:45 kalkış. Tüm arkadaşlar güzel bir kahvaltı ve eğlenceli sohbetin ardından yarış alanına geçip numaralarımızı alıp eşyalarımızı değişim alanına yerleştirdik ve 8:00 da başlayacak yarışı beklemeye başladık.
Heyecan gerçekten çok fazla idi, ‘1,900m nasıl yüzeceğim? panik olacak mıyım?’ soruları kafamda dolaşıp duruyordu, bir yüzmeden çıkayım gerisi kolay diyordum ama 90km bisikletin üstüne koşu nasıl olacak diye de endişelenmeden duramıyordum. Yaklaşık 100 katılımcı vardı yarışta çoğuda tanıdık arkadaş idi. Eş dost arkadaş hep beraber antrenman yapar gibi hissettim kendimi.
Düdük çaldı ve yarış başladı, gayet güzel kafamı suya soktum ve yüzmeye başladım, bu sefer bu iş tamam panik olmadan yüzmeyi başaracağım derken, hoopp arkamdan pata küte gelen bir yüzücünün, önce dirsek, sonra tekmesine maruz kalınca bir de su yutunca beni gene aldı bir panik. Yüzmeyi bıraktım ve kalabalığın gitmesini bekledim. Biraz sırt üstü yüzüp sakinledim ve nefesimi düzenledim, sonra dedim bu yarış böyle bitmez haydi başla yüzmeye, hafif panik bir halde başladım yüzmeye, stresim geçip keyif almaya başladığımda parkurun üçte biri bitmişti. Sonlara doğru mide bulantısı, çıkışa doğru baş dönmesi dışında yüzme etabı sorunsuz geçti ve 38dk 45sn ile bitmiş oldu.
Hemen koşturarak değişim alanına geçtim. Ağzımdaki tuzlu sudan kurtulmak için su içtim, arkasından enerji içeceği sonra bir enerji jeli içip çorabı giyip ayakkabıları giyip kaskımı takıp gözlüğümü takıp bisikletimin üstüne çıktığımda tam 3dk 9sn geçmişti.
Bisiklete geçince hemen hızlanamadım, biraz ağzıma yiyecek bir şeyler attım su içemeye devam ettim sakinledim ve tempo yapmaya başladım. Bisiklet üstünde yemek için kendime powerbar ın energy blast adını verdiği jelibon şeklindeki şekerlerinden koymuştum, öyle keyifli yedim ki onları, bir paketi 220kcl idi 2 paket bitirdim. Bir de bisiklet çantama dilim dilim kesip koyduğum 2 paket ‘mule bar’ enerji barını yeyince beslenmem tam oldu. Toplamda 1000 kalori aldım tüm bisiklet etabı boyunca. Bisiklet etabı Konyaaltının 16 numaralı plajından başlıyor deniz kenarından Kemer yoluna doğru devam ediyor, çıkışlar bitince geri dönüyor ve bu sefer diğer istikamete doğru ilerliyordu. 30km lik 3 tur yapılmıştı. Manzara muhteşem asfalt güzeldi, hava da şansımıza çok rüzgarlı değildi. Önce biraz düz ilerliyor, sonra tırmanmalar başlıyordu. Tırmanış etapları korktuğum gibi değildi, inişli çıkışlı keyifli bir parkurdu. 3 turun toplamında da yaklaşık 500m tırmanış vardı. Bisiklet etabını 3 saat 25dk da bitirdim.
Bu 3 saat nasıl geçti anlamadım öylesine keyif aldım ki bisiklete binmekten, genelde tek başıma çeviriyordum ama hep yanımdan birileri geçiyordu. Süre olarak daha iyisini yapabilirdim ama canım hiç kendimi zorlamak istemiyordu, hep gezinti modunda ilerledim, böyle olunca koşuya da enerjim kalmış oldu. Bisikletimi bırakıp koşu ayakkabısını giyip koşuya başlamam 1dk 47sn sürdü. Koşu etabı başladığında tam öğle sıcağı başlamıştı, hava gerçekten sıcaktı. Benden önce koşuya başlayanların çoğu sıcaktan dağılmış gözüküyordu. Koşuda vücudumu, neyi yapıp, neyi yapamayacağımı çok iyi tanıdığımdan baştan belirlediğim stratejiyi hiç değiştirmeden aynen uyguladım. 5:15 pace ile başlayıp ilerlemek gücüm yeterse son 7 km de hızlanarak bitirmekti amacım.
Bisikletten koşuya geçince vücut ne kadar hızlı gittiğini anlamadan çok çabuk hızlanıyor, kendimi bu yanılgının içine sokmadan saatimi kontrol ederek, hızlanacak gücüm varken, kendimi frenleyerek gittim hep. Sonlara doğru gücüm kalırsa yaparsın diye tuttum kendimi sonlarda ise, sıcak öyle rahatsız etti ki hiç yüksek nabıza geçmek istemedim. Parkur da 21km den biraz kısa imiş 1 saat 42dk da bitti koşu. Toplam süremde 5 saat 47 dk olarak bitmiş oldu.
Çok zorlamadan, keyifle, yarış heyecanını ve havasını soluyarak bir yarışı daha bitirmiş, half İronman nasıl bir şeymiş öğrenmiş oldum. Her yarış ayrı bir tecrübe, ayrı bir macera ve ben maceradan macera ya atlamayı çok seviyorum….