Yağmura inat en giz yerinde
güneşi barındıran gözyüzüne…
Bir şiir fırlatsam, gücüne gider miyim Tanrı’nın ?
Toprağa inen nurları toplasam, atsam bir konteynere,
yıldırımlar düşürür mü umutlarımın orta yerine?
Sildim diye ‘‘aşka akan” gözyaşlarını,
oyalar mı sol omzumdaki melek sağımdakini,
haksız bir günaha girmeyeyim diye ?
Bir yağmur damlasına sığsam,
şaşırır mı melekler sığabildim diye yüreklerine ?
Kaç kez doğuyor ki insan, kaçıncısında çekip gitsin yaşamından?
Kim soruyor da bir sancıyla doğuyoruz bu hayata,
istemeyerek açıyoruz gözlerimizi yaşama…
Şimdi ben !
Cehenneminde yanmak istiyorum, sırf şenlik olsun diye..
Annemi de babamı da çok sevmedim, itiraf ediyorum!
Tek tek kopardım bahçedeki bütün çiçekleri
Hükümsüz olan bütün kimlikleri üstüme alındım..
Bütün ayetleri tersten okudum..
Senin yanlışlığına bir yanlışlıkta ben oldum..
Adam oluruz..
Doğru oluruz..
Belki severiz birbirimizi diye..
Bütün yağmurlarını geri iade ediyorum Tanrım!
Hepsinin son kullanma tarihi geçmiş..
Aklanmıyor ruhumuzdaki kirlilikler…
Benden sana alabildiğine toprak koksun..
Anla artık beni !
Alnım değmedi diye secdeye, suçlusu senden gelendir..
– ki en çok o hakediyor sevilmemeyi, mahrem olan çocuk bedene değdi diye elleri !