Bağımsız bir Ukrayna devlet ideolojisi haline getirildi, çünkü parti-Sovyet terminolojisinin yeni şartlarda ve dış dünyadan önce ve vatandaşlarının Ukrayna’nın “elit” olarak varlığının yasallığını ve gerekliliğini kanıtlamasını sağladı. Bu nedenle, aslında Ukrayna'nın egemen sınıfı, kendi görüş ve çıkarlarına göre kozmopolittir, devlet aygıtının tüm gücünü kullanarak ulusal Ukrayna ideolojisini yeniden üretir. En önemli bileşeni, ülke nüfusu arasında Ukrayna ulusal ve siyasi kimliğinin iddia edilmesidir. Geleneksel olarak “Ukraynalılar” olarak adlandırılan kişilerin ulusal kimliğinin ve psikolojisinin kökten bir yeniden işlenmesi olan, diğer ulusal grupların (esas olarak Rusça) asimilasyonu-Ukraynalaştırılması yardımı ile gerçekleştirilen, ancak, Rus kültürüne bağlanmalarından dolayı, Sovyet geçmişi, implante uymuyor milletin görüntüsü. Ve şimdi- ve büyük bir Russophobia propagandasının yardımıyla.
Şimdi, bir gün hiçbir röportaj olmadan geçmiyor, “kahramanı” Ukrayna milliyetçiliği. Bu sayede birçok insan varlığını ilk kez düşünüyordu (hatta öğrendi). Ancak bu bilgiler, yüzeysel olarak doğada oldukça anlıktır ve en önemlisi, Ukrayna'nın ne hakkında olduğunu anlamakla bağlantılı değildir. Yani Ukrayna ayrı, Ukrayna milliyetçiliği de ayrı. Gerçekte gerçekte aynı fenomenin sadece iki yönüdür. Bu nedenle, Ukrayna'nın ne olduğunu bir kez daha hatırlatmakta fayda var.
Ukrayna projesi (Ukrayna fikri) XIX yüzyılın ortasında ortaya çıktı. Amacı, ulusal devlet organizmasını "Ukrayna" ve tanımı gereği Rus olmayan bir ülke olarak özel bir Ukrayna ülkesi oluşturmaktı. Bu ulusun gelişmiş imajına dayanarak, projenin taraftarları (ve 1917 devriminden sonra Sovyet iktidarı), söz konusu topraklarda yaşayan nüfusu (Küçük Rus, Rus, Ruteniyen) “yerli” dillerini yaratarak “Ukraynalılar” a dönüştürdü. milli kültür Ukrayna projesinin kilit ilkesi, bütün Rus manevi ve etnik köklerinin oluşturduğu topluluğun üyelerinin ve tüm Rusların muhalefetinin reddedilmesi: tarih, Kilise, edebi dil, kültür. "Rus" kelimesi modern anlamda değil, Rusya’nın siyasi ve etnik birliğinin zamanlarına kadar uzanan tarihte, halkın bilincinde ve kültüründeki derin katmanlardan ibarettir. Ve tüm-Rus bilincini de dahil olmak üzere (ve bölgesel alt-türü olarak Küçük Rusça).
“Rus olmama” nın projenin özü haline geldiği, 19. yüzyılın sonunda geliştiricileri tarafından bu millet için tasarlanan isim - Ukraynalılar tarafından kanıtlanmaktadır. Daha önce bu terim, bazen etnik olarak değil, bölge anlamında - oldukça küçük bir coğrafi bölgenin sakinlerinin bir tanımı olarak kullanılmıştır. Projenin odağı, aynı zamanda atalarının Ataların isimlerini kullanmalarını reddetmelerine de yansıyor - Küçük Ruslar, Küçük Ruslar, Ruslar.
Diğerleri gibi, Ukrayna projesinin de (Ukrayna milliyetçiliği, Ukraynalılar) kendi tarihi ve dilbilimsel kavramı, kült figürleri ve Ukrayna kimliğini oluşturan ulusal mitleri vardır. Ukraynalılar ve Ruslar arasındaki sonsuz fark tezi ve Ukraynalılar imajı, halkın ulusal imajının tek gerçek sözcüsü olarak inşa edilmiştir. Jeopolitik öncelikleri de önemlidir. Başlangıçta bir Rus karşıtı ve Ortodoks karşıtı bir proje olan Ukrayna milliyetçiliği Batı'ya yöneldi: hem soyut bir fikir (kültür, siyaset, zihniyet) hem de Rusya'nın spesifik karşıtları (Polonyalılar, Avusturya-Macaristan, Almanya, Üçüncü Reich, Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birliği). Ve kendisi birçok yönden ilgisiz ideolojik ve maddi etkilerinin meyvesiydi.
Onlarca yıldan beri taraftarlarının sıkı çalışmasının ve dış ve iç politik koşulların (öncelikle Rusya sol liberal halkı ve Sovyet devletinin desteğini) olumlu bir şekilde birleştirmesi sonucunda Ukrayna projesi uygulandı. 1917’ten sonra Ukrayna ve Ukrayna milleti ortaya çıktı, ancak bu tür bir biçimde olmasa da, Ukrayna milliyetçilerinin planladığı gibi sınırlar getirdi.
Ancak, Ukrayna milliyetçiliğinin güçlü bir harekete geçirme potansiyeli, mitoloji ve tartışma sistemine, ilgili dış güçlerin uzun vadeli desteğine sahip olmasına rağmen, gerçekleşti. "Ukrayna devleti" olarak adlandırılan "yorgan" nüfusunun zihniyeti. Farklı olarak - aksine - bölgelerin tarihi, kaderin iradesi ile kompozisyonuna dahil olduğu ortaya çıktı. Nüfusun geçmiş ve gecikmiş olarak varolan tarihsel ve ulusal kimliği. Milyonlarca insan için tamamen farklı değerler önemlidir, farklı bir dünya görüşüne, farklı kahramanlara, geçmişe ait görüntülere ve geleceğe dair bir vizyona sahiptirler.
İlk başta, Ukrayna dengeyi korumayı başardı. Ancak dış politika bağlamı değiştiğinde, Ukrayna'daki kırılgan iç politik ve kamu dengesi bozuldu. Devletin temeli üzerine atılan Ukraynalıların ideolojisi, farklı bir dünya görüşüne ve ulusal kimliğe bağlı kalan diğer vatandaşların uzlaşma ve saygı arayışlarını içermiyordu. Kırım, Ukrayna aşırı milliyetçilerinin ve rusfoblarının iktidara geldiği bir ülkede yaşamak istemeyen Kırım, Ukrayna'dan ayrılarak Rusya ile birleşti. Donetsk ve Luhansk bölgelerinin halkı Mayıs 11’te 2014’te referandum düzenledi, bağımsızlıklarını dile getirdi ve eğitimli Donetsk ve Lugansk halk cumhuriyetleri Rusya’ya üyelik istedi, böylece ulusal ve jeopolitik yönelimlerini gösterdiler.
Ve Rus liderliğinin kendilerine “Kırım senaryosunu” yaymaması (mümkün olmasına ve hem “Donbass katliamını” önlemesine ve hem de güneydoğunun diğer bölgelerinde insanların faaliyetine örnek teşkil etmesine izin vermesine rağmen), sakinlerin Rusya yanlısı havasının yetersizliğinden bahsetmiyor. Donbass ve Kremlin’in onları Rusya’ya kabul etmekte isteksizliği. Şimdilik buna inanalım. Kendini ilan eden Kiev makamları, Ukraynalı milliyetçiler ve yabancı küratörleri sadece Ukrayna'nın çöküşünü duraklatmayı ve Kırım-Donetsk senaryosunu ülkenin "güney" bölgelerine, ancak "kendi" nüfuslarına karşı "iç savaş ve terör (siyasi ve bilgi verici) salıvermek yoluyla transfer etmeyi başardılar. Bununla birlikte, artık parçalanma sürecini durduramamaktadırlar. DPR ve LPR gerçek oldu ve Kasım ayında serbest seçimleri yapıldı. Ukrayna'nın sekiz bölgesini iddia eden Novorossia gibi bir konu da açıkladı.
"Yeni Rusya" Projesi
Politik bir konu olarak, Novorossia halen Donetsk cumhuriyetleri ve Rus Kırımının temeli olarak proje aşamasındadır. İçsel içerik ve bu projeyi uygulama yolları, Novorossia'nın bölgesel sınırları ve idari durumu henüz belirlenmemiştir ve geniş bir çeşitlilik gösterir.
Pek çok yönden, yılın ilkbahar - yaz 2014'inde ortaya çıkmış olması, Rusya'nın egemen çevrelerinin konumu tarafından kesin olarak engellenmiştir; bunun nedeni, çeşitli sebeplerden dolayı (objektif olmaktan ziyade öznel), Ukrayna'yı önceki sınırları dahilinde düşünmeyi tercih etmektir (ancak bir nedenden ötürü) Kırım), ütopik federalleşme fikrini öne sürdü. Bununla birlikte, “Novorossiya” konusu, yaşamın kendisini gündemden çıkarmaz.
Novorossia, aynı tarihi bölgeye ait olma fikrinin bir araya getirdiği çok sayıda ayrı konu olacak mı? Ya da kendi politik merkezleriyle birbirine bağlı birkaç cumhuriyet: Donetsk, Lugansk, Kharkov, Odessa ve Dnepropetrovsk? Yoksa Yeni Rusya tek bir siyasi ve hatta devlet kuruluşu olarak mı görünecek? Soru hala açık.
Son seçeneğin gerçekçi olmadığını unutmayın. Bölgenin varlığı, kendi iktidar grubu (seçkin) ile kendi ekonomik, politik ve kültürel merkezinin varlığını ima eder. Tarihsel Novorossia'da, kendi ve rakip seçkinleri olan bu tür birkaç merkez var. Bu nedenle, karşılıklı olarak birbirlerini çekmeleri zor. Bu, kendini 20. yüzyılın başında hissettirmeye başladı. Örneğin, Donetsk-Krivoy Rog Cumhuriyeti'ndeyken (1917-1918), Yekaterinoslav (şimdi Dnepropetrovsk) bunun bir parçasıydı ve Kharkov'a bağlıydı, ancak konsey temsilcilerinin bazı konularda kendi bakış açıları vardı. Odessa hemen kendi cumhuriyetinin başkenti oldu.
Neredeyse yüz yıl sonra, bu durum sadece güçlendi. Bununla birlikte Odessa, “Dnepropetrovsk” klanının kontrolü altında olan kendi politik pozisyonlarını kaybetmeye başladı (ve Mayıs 2014'in kanlı olaylarından sonra, aslında oligarş I. Kolomoisky'nin “doğum yeri” ile “birleştirildi”). Ancak Donetsk (ve şimdi Lugansk) bağımsız güçlü bölgesel siyasi merkezler olarak ortaya çıktı. Ve bölgesel merkezler birbirlerine itaat edemezler, fakat sadece sermayeye: ya Kiev'e ya da Moskova'ya. Bu nedenle, Novorossia'nın bir devlet değil, bölgenin ortak bir tarihi-coğrafi ve kültürel paydası olma şansı daha fazla. Bazı eyaletlere giriş. Koşullar nelerdir “Özerklikler” bir tür “federatif Ukrayna” nın parçası mı? Ya da Transdniestria, Güney Osetya ve Abhazya gibi) bağımsız (tanınan veya tanınmayan) cumhuriyetleri şeklinde mi? Bu projenin tasarlandığı azami programın Ukrayna'nın güneydoğusundaki sekiz bölgesinin Rusya ile yeniden birleşmesi olduğu açıktır. Ancak, Novorossia'nın statüsü ve bölgesel sınırları ne olursa olsun, kesin olan bir şey var: bir kısmı geçici olarak bu devlet çerçevesinde kalmaya devam etse bile, zaten “Ukrayna dışı” olacak. Ve burada ön plan, bölgeyi ayrı bir varlık, ideolojik tasarım ve projenin gerekçesi olarak anlama ihtiyacıdır.
Her şeyden önce, tarihin gerekçesi. Burada tarihin kendisi Novorossia için konuşur: bu bölge Rusya'nın beynidir. Sadece bu nedenle ve devlet, ekonomik, kültürel ve ulusal kalbinden ortaya çıktı. Bu topraklar, Osmanlı Devleti, Kırım Hanlığı ve Nogai Horde'dan, “Bozkır” ve “göçebe zamansızlık” dünyasından (göçebe dünyası, Avrupa bilinci tarafından anlaşıldığı gibi) çıkarıldı ve Rusya güçleri tarafından “dünya tarihi ve uygarlığı” alanına girdi. Rus İmparatorluğu ve Sovyetler Birliği politikası sayesinde yerleşmiş, ustalaşmış ve gelişmiş bir bilimsel, endüstriyel ve tarımsal bölgeye, kentsel bir kültür bölgesine dönüşmüştür. Geçmişte, Küçük Rusya tarihinde Polonya gibi “yabancı kültür” ve “yabancı etnik” dönem yoktu. Bütün tarihi ve kültürü Rusya ile bağlantılı. "Novorossiya" projesini ve tarihi tasarımını geliştirirken, bu nokta ısrarla kabul edilmelidir. Tüm bu “Novorossiya” projesinin temelini oluşturması gereken bu geniş bölgenin orjinal ve elzem olduğu, Rusya ve Rusya dünyasına ait tez konusudur.
Ukraynalıların hem Rus İmparatorluğu'nun hem de SSCB'nin tarihsel deneyimini, ona yabancı olarak reddetmeleri ve bu nedenle de organik olarak düşmanca olmaları semboliktir. Demek ki Ukrayna'nın bağımsızlık yıllarıydı, bundan önceydi. Ukraynalı milliyetçilerin Donbass ve Novorossia'yı (ya da eski haliyle, Rusya'nın güneyini) ele geçirme, onları “Ukrayna” haline getirme ve halklarına savaştığı insanlara Ukrayna kimliği verme girişimlerine karşı bir tesadüf değildir. silah Elinde Ve bu mücadele şimdi başlamadı.
İç Savaşı al. Yerel nüfusun politik olarak aktif gruplarının Donetsk-Krivoy Rog, Odessa Sovyet Cumhuriyetleri'ni (Ocak 1918) ve Taurida Cumhuriyeti'ni oluşturmasının ana nedeni, Kharkov'dan Odessa'ya kadar olan topraklarda kendi kendini ilan eden Ukrayna Merkez Konseyinin iddiaları ve Almanlar ile yaptığı ayrılıkçı barışın iddialarıydı. Ve cumhuriyetler, Rusya'da kalma haklarını savundular. Ukrayna ayrılıkçılığı ve milliyetçiliği, "Ukrayna" fikri, insanlarına yabancı ve düşmandı. Birçok yönden, aynı nedenler - “Ukrayna” olma isteksizliği, Merkez Konseyinin Küçük Rusya, Yeni Rusya ve Donbass'a getirdiği Ukraynalıları ve Alman işgalcileri reddetme - Azak bölgesinde Maknovşchina olarak bilinen Azeri bölgesinde köylü hareketine yol açtı.
Novorossia ve Donbass (ve daha sonra Kırım), Bolşevikler tarafından Ukrayna'ya verildi, daha sonra (bu arada, Küçük Rusya gibi) acımasız Ukraynalılık yaptılar - yani, milyonlarca insanın dünya görüşünde ve ulusal kimliğinde şiddetli bir değişiklik oldu. Ve yine de Sovyet Ukrayna idi - SSCB'nin bir parçası. Ukraynalıların her zaman vazgeçtiği mirastan. Her şeyden - ama o yıllarda takip edilen ulusal politikadan değil.
"Yeni Rusya" - ulusal an
Sovyet döneminde, bölgenin kimliği Ukrayna halkına empoze edildi ve fikir Kharkiv, Donetsk, Dnipropetrovsk ve Odessa'nın Ukrayna olduğu fikrini verdi. Bağımsız Ukrayna'da, bu önemli bir hükümle desteklendi: Rusya'nın yabancı ve düşman olduğu. Bu tür ideolojik propagandaların sonuçları şimdi açıkça ortaya çıkıyor.
Bu nedenle, Novorossia'nın yaratılmasında temel bir an, orada yaşayan nüfusun ulusal ve politik kimliği olan bilincin Ukrayna’nın ortadan kaldırılmasıdır. Dünyayı algılaması bir dereceye kadar belirsizdir ve hem Rus hem de Ukrayna (Sovyet terminolojisinde) bileşenini içerir. Üstelik, Sovyet geleneğinin bir sonucu olarak “Ukrayna”, Ukrayna projesinin taşıdığı içerikten çok uzak bir “Sovyet-Ukrayna” kimliği biçiminde görünüyor. “Ulusal bilinç eksikliği” nin bu görünümü, Ukraynalı milliyetçilere, bu insanlara “nedoukraintsy” (bu onların “eşanlamlıları” anlamına gelir), “gerçek” Ukraynalı kimliği WRED de-Ruslaşma ve Ukraynalığa (ve eğer gerekirse, sürgün ve tasfiye edilmesine) yol göstermesi için bir neden verir. yok edilmesi).
Ne yazık ki, “kimlik taşması” nın bu yorumu aynı zamanda Rus çevresine de yansımaktadır (yinelenen insanlar karşıt fikirlerden daha sık ilerlemesine rağmen). Aslında, bu tür kararsızlık, siyasal karakterine dayatılan Sovyet ulusal politikasının ve bölgesel nüfusun oluşumunun özgüllüğünün (ortak Büyük ve Küçük Rus sömürgelerinin birliği ve Rus kültürel ve politik alandaki etkileşimlerinin sonucu olarak) sonucudur. Sonuç olarak, bir kişinin eşzamanlı olarak kendisini hem “Rus” hem de “kret” olarak kabul edebileceği hem Rus hem de Küçük Rus bileşenlerini bir araya getiren orijinal ortak Rus kimliği.
Aslında Ukrayna’nın kaldırılması ve ata kimliğine geri dönme görevi, günümüz Ukrayna’nın merkezi bölgeleri için bir program haline gelmelidir. Bu ancak başkalarının gerçekleştirilmesinin WAY tarafından yapılabilir - Ukraynalıların karşısında - ulusal kimlikler. Sadece bir diğeri milliyetçiliğin üstesinden gelebilir, çünkü onlar aynı nüfus için savaşırlar ve aynı sosyal bilinç ve sosyal psikoloji alanında hareket ederler. Yerli tarih bu mümkün olduğunca iyi göstermektedir.
Şu anda 16. yüzyılın sonundan itibaren “Ukrayna” olarak anılan, tüm dünya tarihinin sinirleri, halk tarafından kültürel bir, uygar ve milli kimliğin ve bunun sonucunda da kalkınma yolunun kendisinin seçilmesi sorunudur. Bu, XIX yüzyılın ortasından itibaren ulusal projeler (Polonya, sendika, tüm-Rus, Ukraynalı, Ruten) şeklinde edinilen çeşitli dini ve kültürel yönelimlerin rekabet-yüzleşmesi şeklinde oldu. Projeler, ulusun belirli bir imajının gelişmesini, belirli koşullara bağını (etnik, kültürel) ve belirli bir popülasyon temelinde bir ulusun gelişimini, türüne göre oluşturmayı içeriyordu. Bunun mantıklı bir devamı, bir ulusun politik olarak kendi kaderini tayin etmesi ve bunun Rus Ortodoks dünyasına veya Batı'ya kültürel, manevi ve jeopolitik bir ilişkisi olduğu sorusuydu.
Modern Naziyolojide, baskın (tek de olsa) görüşü, ulusların (etnik grupların özel, politik olarak anlamlı örgütlenme biçimleri olarak) amaçlanan sosyal yapılar olarak görülmesidir. Ulusal üretkenlik sürecini, ilgilendiğimiz bölge de dahil olmak üzere birçok ülkede açıklamak için en uygun olanı, yapının milliyetçi doğasını anlamasıdır. Ulusal kimliğin, ulusal özelliklerin doğuştan gelmediği, başlangıçta etnik bir topluluğun belirtileri verilen, ancak zaman içinde ve belirli objektif ve öznel faktörlerin etkisi altında edinildiği gerçeğinden ileri gelir. Yani, milliyetin alanını irade ve bilinç tarafından yaratıldığı gibi kabul eder.
"Milletler insan inançlarının, sadakatinin ve dayanışmasının yaratılmasıdır." “Milliyetçilik, ulusların öz-bilinçliliğe uyanışı değil: var olmadıkları ulusları icat eder”, bu açıklama İngiliz araştırmacı E. Gellner'e aittir. Daha doğrusu, henüz mevcut değil ve böyledir. Aynı prensip daha yumuşak: “uluslar insan tarafından yaratılıyor” (sosyal hareketler ve / veya devletler aracılığıyla), diğer natiologlar yorumluyor.
“Ukrayna” nın ortaya çıkması örneği, yapılandırmacı yaklaşımın ulusa ve millete yarattığı ve yarattığı gibi doğruluğunu onaylar. Bu yaklaşım yalnızca ulus yaratma mekanizmasında çok fazla bilgi sahibi olmayıp aynı zamanda onu kullanmaya, ulusal alanını doğru yöne dönüştürmeye, ulusal projelerini somutlaştırmaya ve rakip projelere karşı çıkmaya izin verir. Ukraynalılar Rusluğun inkar edilmesi durumunda, Ukraynalıların üstesinden gelmek, Rus kimliğinin restorasyonu, bunların Rus dünyasına ve Rusya’ya kendi siyasi düzenlemeleri olduğunun farkındalığıdır.
Ve tarihsel olarak, Rus kimliği ortak bir Rus olarak gelişti. Rus geleneğinde (hem Büyük Rus hem de Batı Rus parçaları), Rusluğun en çok çeşitli bölgesel bileşenlerin birliği olarak anlaşılması ve Rus milletinin projesinin Büyük Rusya, Belarus ve Rusya tarafından eşit olarak temsil edilen bir tunç özü olması tesadüf değildir. Bu nedenle, Rus milliyetçiliği başlangıçta bütünüyle Rus, birleştirici bir karakter edindi (ve tam olarak Rusya'nın batı eteklerinde temsil edildi).
Hem Novorossia projesinin hem de Küçük Rusya projesinin temeli, tüm Rusya fikri ve kimliğinin yeniden canlandırılması olmalıdır. Ulusal kimlikler yapı içinde hiyerarşik olduğundan, tüm Rus kimliği yerel alt veya alt kimliklerin varlığını varsayar.
Ukrayna krizi ve alternatif arayışı
Bu görevlerle en alakalı olanı, bütün Rus kimliğinin bir alt türü olarak Küçük Rus kimliğinin oluşumunu öngören Küçük Rus projesinin canlanmasıdır. Bu proje, XIX yüzyılın ilk yıllarından itibaren anlaşıldı ve yılın 1917 devrimine kadar vardı.
Bugün, yeniden canlanması, 20. ve 21. yüzyılların başında başlayan Ukrayna kimliği kriziyle desteklendi. Bir yandan, ikincisine şiddetli bir dayatma ve toplumda şüphesiz kısmi güçlendirme vardı. Ancak, diğer taraftan, bu durum Ukraynalılarla hoşnutsuzluğa ve ülkenin milyonlarca vatandaşı için kabul edilemezliği konusunda artan bir anlayışa neden oldu. Ve sonuç olarak, Ukrayna kimliğinin psikolojik ve bölgesel erozyonu. Bu işlemler, 2004 Turuncu Devrimden sonra çarpıcı biçimde yoğunlaştı. Küçük Rus kimliğinin dirilişiyle birlikte, Bolşevikler ve Ukraynalı milliyetçiler tarafından zaten tamamen tahrip olmuş gibi göründüğü gibi, yeni bölgesel, alt ve ulusal kimliklerin uygunluğuyla ilgili fikirler formüle edilmeye başlandı. Her şeyden önce, Ruthen ve Küçük Rus. Ve zamanla, “Novorossiysk” kimliğini anlama girişimleri ortaya çıktı.
İlk başta, bu tür düşünceler Ukrayna'da (İnternet topluluğu içinde) ve daha sonra Rusya'da görünmeye başladı. “Novorossiya” ve bölgesel kimlik fikrinin geliştirilmesine iten sebep basittir: bunun arkasında Ukrayna devletinin ve Ukrayna milliyetçiliğinin bölge nüfusuna attığı zorluklara bir cevap verme arzusu var. Fikir, özellikle Ukrayna'da yaşayan yazarlardan geldiğinde rasyonel bir tahıl taşıyor. Bölgeselcilik meselelerinin Ukrayna makamları tarafından tartışılması gerginliğe yol açsa bile, Rusluğun açık ifadesi basitçe üzücü sonuçlara dönüşebilir.
Ancak, bir mekanın bir bütün olarak anlaşılması, orada yaşayan halk arasında ortak bir kimliğin, özellikle de ulusal olanın geliştirilmesi anlamına gelmez. Novorossia, Rus ulusal, kültürel ve politik alanını bir araya getirmenin bir yolu olarak görülüyorsa, “Novorossiysk kimliğinin” amacı aslında aynıdır. Taraftarların fikrine göre, bölgesel nüfusun Ukrayna’nın politik ve ulusal kimliğinden Rus ve tüm Ruslara kadar Ukrayna’dan Rus’a geçiş bağı haline gelmesi gerekiyor. Nitekim otoriteler, medya, Ukrayna'nın eğitim sistemi, yirmi üç yıllık ayrılıkçılığın tümü, “Rusluk” ve Rusya Federasyonu ile bağlantılı kontrolleri altındaki nüfus arasında Rusluk kavramını ortaya koyma çabalarını yönlendirdi. Ve kısmen başardılar.
Bir tür “Novorossiysk kimliğinin” oluşumu fikrinin avantajları vardır: yerel koşullara bağlanma, orta doğa, Novorossia'yı oluşturmak için bir argüman olarak kullanılma olasılığı (özellikle politik bir bütün olarak görünüyorsa). “Novorossiysk kimliği” inşasının birkaç taraftarı buna dayanıyor. Aynı zamanda, doğası gereği tüm Rus kimliği olması gerektiğini vurgulayarak.
Ancak, tüm avantajlarla, “Novorossiysk kimliği” çok ciddi bir eksi var. Yerel kimliğin inşasında ve hatta birbirinden farklı bölgelerin kucaklanmasında, Novorossia fikrini tahrip edebilecek bir tehlike var. Bu, “Ukrayna senaryosunun” tekrarlanması riskidir.
Novorossia projesinin geliştirilmesinin ve uygulanmasının sürdürüldüğü ismin asıl amacı nedir? Kendi iyiliğin için, böyle özel bir politik ve ulusal alanın oluşması için, bu bir şey. O zaman tarihsel perspektifte (ve çok uzak olmayan) bu proje, Ukraynalılarla mücadelede bir müttefik olarak görünse bile, Ukrayna projesinden daha iyi olmayacaktır. O zaman o gerekli değildir ve hatta zararlı.
Nihai hedefi, bölgesel nüfusun Rus ulusal ve siyasi kimliğinin tüm Rusya kültürel, ulusal ve siyasal alanın entegrasyonu ve yeniden birleşmesi ile restorasyonu olacaksa, bu başka bir konudur. Sonra "Novorossiya" projesi gerekli görünüyor. Yeni Rusya - “Novorossiysk Kimlik” değil.
İlk başta her şeyin sanıldığı gibi olacağını varsayalım: “Novorossiysk” kimliği tüm-Rus kimliğinin yerel bir değişkeni olarak kurulacaktır. Ancak, bunun nasıl uygulanacağı sorusu var. Bölgesel özgüllük en üst düzeye çıkarılacak, aksi halde bir Rus varken neden “ekstra” bir kimliğe ihtiyacımız var? Böylece bölgeselden sonunda kendi kendine yeten bir duruma dönüşebilir. Ve bağlılık - esas olarak, bütün-Rusları bilinç çevresine iter.
Bunu yapmak için, öncelikle, yukarıda belirtilen merkezlerin birçoğunun varlığında yer alan ekonomik bölgeselcilik kullanılabilir. İkincisi, “Novorossiysk” kimliği Rus Novorossia'dan değil, bölgenin bozkır tarihinden - Rus olmayan tarih ve doğası gereği Rus karşıtı olarak türetilmeye başlanabilir. Yapay olarak, bu alanın “Bozkır” olduğu zamanları, zamanın kendisi “Novorossiya” ile birbirine bağlar. Ve Novorossia'nın daha sonra ortaya çıktığı bölgelerin bir bölümünü işgal eden Zaporizhia ve Don Kazakları'nın tarihi, yine Rus ruhu içinde değil, Ortodoks Rus dünyasının fenomenleri olarak, ancak "Rus Ayrımı" nın "Rus" tarafından fethedilmiş "Bozkır" dünyasının bir parçası olarak yorumlanır. "(Moskova ve Petersburg). Bu da yine bölgenin inşasına ve yerel kimliğin Rus olmayan bir yapıya sahip olmasına neden oluyor.
Üçüncüsü, bölgenin çok etnikli ve Rus-kültürel bir popülasyonunun oluşumunun özellikleri yer alabilir. Hasta iradesinin varlığında, bu özgüllük, bir bölge / bölgelerin Rusluğunu ve Rus kültürünü haklı çıkarmaya yönelik güçlü bir argümandan “başka bir Rus milleti” hakkında temel bir tez haline dönüşebilir. Ve sonra - ve "Rus olmayan Novorossiysk etnik grubu" hakkında.
Bunun örnekleri var. Örneğin, Belarus'ta, Belarus kimliğini doldurma süreci (Rusluğun halihazırda ve hatta isminde olduğu!) Belarusça'ya gidiyor, ama Rusça değil. Bu sessiz, ancak kalıcı bir kampanya, Belarus makamlarının ve Russophobian entelijensiyanının elleri tarafından yürütülüyor. Sonuç olarak, bir zamanlar Ukraynalıların Küçük Rusya'yla olan taraftarlarının yaptığı gibi toplumu yeniden adlandırmak bile gerekmeyecek. Var olanı zıt içerikle doldurmak, kamuoyunun dışlanmasına ve reddine neden olmamak için en basit ve görünmez yoldur. Belarus'ta yeni kimlikleri olan “sıfırdan” yapay yapı - aynı “litvinstvo” gibi, bu durumda gereksiz hale geliyor. Yeni “Belarus karakteri” içeriğinde, Polonya yanlısı litvinizmi (hatta yerel bir Polonya kimliği olarak tanımlanabilir) ancak kulağa aşina olacak.
Ulusal bir projenin yeniden doğuşuna ve taşıdığı kimliğe klasik bir örnek, Küçük Rusya'nın tarihçesi ve “Ukrayna” ya dönüştürülmesi (veya dönüştürülmesi) tarafından verilmektedir.
Küçük Rus ve Ukraynalı
Küçük Rus kimliği XVII yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıktı. 17. yüzyılın ilk yarısının sonunda, Polonya-Litvanya Birliği’nde aktif olarak analiz edilen Batı Rus’tan (tüm Rus kimliğinin yerel bir versiyonu olarak) dönüştürüldü. Yerel Rus nüfusunun öz-farkındalığının artması, Roma-Brest Kilise Birliği'nin ve ardından Batı Rus toplumunun destekçilerine ve müteakiben bölünmesine, Polonya egemen sınıfı ve devlet tarafından yürütülen genel ulusal, dini ve sosyal Polonizasyon bağlamına bağlı kalmasıyla sonuçlandı.
Sonuç iyi bilinmektedir: Bogdan Khmelnitsky’nin öncülüğünde ulusal kurtuluşta ayaklanma ve ardından Rzeczpospolita, Rusya, İsveç, Osmanlı İmparatorluğu ve Kırım Hanlığı’nın karıştığı Küçük Rusya’nın içinden geçen yıllarca süren iç savaş. Her şey Polonya'nın altında kalan topraklarda Rus kimliğinin neredeyse ezilmiş olması ve Rusya ile yeniden bir araya geldiklerinde Küçük Rusya'ya dönüşmesiyle sona erdi. Yerel, Kazak-otonomistti, aynı "Bozkır" ya da hala kimliğin Rus versiyonuna atıfta bulunarak yapay bir tasarım yaptı.
18. yüzyılın sonunda ve 19. yüzyılın ilk on yılında, bu kimliğe yine Küçük Rusya'da (eski Hetman ve Sloboda Ukrayna'da) ve bir bütün olarak Rusya'da gerçekleşen iç politik, sosyo-kültürel ve ideolojik süreçler neden oldu. Ve hepsinden önemlisi, Küçük Rus topraklarının Rusya'nın tek bir siyasi ve kültürel alanına entegrasyonu. Kazak-özerkliğin yerel kimliği “ikinci bir Rus” - “Küçük Rus” olarak değişti. Aynı zamanda, başlangıçta neredeyse ayırt edilemeyen, birbirlerine akan, ancak iki farklı kimliğe sahip embriyolar içeren iki yönü işaretledi. Bu yönler “Küçük Rus” ve “Ukrainofilizm” dir.
İlki, Mikhail Maksimovich, Nikolai Gogol, Orest Somov gibi isimlerle tanımlanabilir. İkinci - Nikolai Kostomarov, Panteleimon Kulish, Taras Şevçenko olarak. Bir yerlerde, aralarındaki orta pozisyon (ama yine de birincisine daha yakın), Yevgeniy Grebyonok tarafından işgal edildi. 1840 yıl boyunca bu yönlerin ayrılığı, yüzyılın ikinci yarısında ancak belirgin ve aşılmaz bir hal aldı.
Bazen, Küçük Rusya'nın ulusal bir proje olarak Ukraynophiles'i yarattığını söyleyebilirsiniz. Aslında, yerel kimlik esas olarak St. Petersburg, Moskova ve “yerde” çalışan Ruslar tarafından yaratılmıştı, ancak bunlar sadece onlar için değil: Rus toplumunun ve bunun içinde kültürel başkentlerin rolü daha da büyük. Ama şey farklı. Küçük Rus projesinin “Ukraynophilism” in beyni olduğu söylendiğinde, yerel Küçük Rus vatanseverliği ve yerel bir etnik topluluk olarak kendi imajını temel alan alanlardan biri olan Ukraynophilism'in tüm kültürel hareket için verildiği kavramlar değiştirilir.
“Ukraynophiles” etiketini bu yöne yapıştırmak temelde yanlıştır. Ukraynalı projenin taraftarları bilinçli olarak kendileri için önemli bir kültür tabakası oluşturmaya ve Ukraynalıları tarihsel ve ideolojik bagajlarıyla zenginleştirmeye çalışıyor. Ancak diğer insanlar her şeyi bir yığın halinde karıştırmamalıdır. Ukraynophilism ilk başlarda yerel vatanseverliğin tezahürlerinden yalnızca biriydi. Aslında, ilk Ukraynofiles “kendi” küçük vatanlarını (tüm Rusya'yı düşündükleri vatanları) belirtmek için farklı terimler kullandılar: Güney Rusya, Küçük Rusya, Ukrayna ve yerel topluluk, Küçük Rus, Güney Rus ve daha nadiren Ukrayna olarak adlandırıldı. Ukraynophiles, çift ve kültürel bir kimliğe sahipti - yerel ve tüm Ruslar, (şimdiye kadar) Rus dilinin bir alt türü olan Küçük Rus konuşmasını dikkate alarak iki dillilik gelişimini savundu. Bununla birlikte, Küçük Rus ve Ukraynophile yönlerinin temsilcileri arasındaki farklar, başlangıçta, “I” anlayışlarının nüansları ve gölgelerinden oluşabiliyordu. Bu nedenle Ukraynalılar Ukraynalılar için zemin hazırladı ve daha sonra yeniden doğdu.
“Küçük Rus” istikametinin temsilcileri de farklı terminoloji kullanabilirler, ancak “Ukrayna” ve “Ukraynaca” kelimeleri Ukraynophiles'ten daha az yaygındı. Fakat asıl mesele, bütün bu kavramlara yatırılan anlamda oldu. Böylece, her iki yön de, küçük bir Rus milliyeti (kimliği) olması gerçeğinden doğdu. Ancak Küçük Rus yönü, ortaklığını tam anlamıyla Rus olarak kabul etti (bütün Rusların bölgesel alt tipi), Küçük Rusya ve Büyük Rusya'nın kaderi güçlendirilmeli, onların birliği olarak kabul edildi. Ve Ukraynalıların ve Büyük Rusların kaderini görmek, daha yakın işbirlikleri yönünde, tek bir millete ulusal ve kültürel kaynaşmaya kadar görmek.
Ukraynalıların temsilcileri, yerel etnik, dilsel ve kültürel özellikleri sembolik değerler olarak, bütün Ruslarınkilere eşit ve hatta onlardan öncelikli olarak anladılar. Ve yerel kimlikleri ana olarak görülüyordu. Amaç aynı zamanda ilgiliydi: Bu özgüllüğün korunması ve hatta güçlendirilmesi. Ve buna göre, Küçük Rusya'nın tarihi yolunun Büyük Rusya'dan uzaklığı. Bu nedenle aralarında Rusofobi ve Rus karşıtı duyguların olduğu bir yer bulundu. Hiç de değil ama yine de. Bunun klasik bir örneği, Kazatchiny ve Ukrayna ayrılıkçılığının şarkıcısı Taras Şevçenko.
Ve ondan sonra Rusya'nın politik birliğini sorguladılar. Ukrayna'nın önde gelenlerinden Kostomarov ve Kulish, Güney Rus ayrılıkçılığının gelişmesinde önemli bir rol oynayan ve bu sayede Ukrayna hareketinin doğuşunun sayıldığı gizli bir örgüt olan Cyril ve Methodius Derneği'nin (Aralık 1845 - Ocak 1847) en aktif üyeleriydi. Bu toplumun üyeleri, Rusya'yı zayıf bir şekilde birbirine bağlı ulusal birimler federasyonuna çevirme hedefini belirledi; bunlar arasında Ukrayna (Küçük Rusya değil, Ukrayna), iki “Ukrayna” devleti olarak öne çıkmalıydı. İlk defa, “Ukrayna halkı” hakkında belirli bir bölgenin nüfusu olarak değil, ulusal ve politik bir kolektif olarak konuştular. Daha sonra olgunlaştı, tarihi (ve her şeyden önce Kazaklar, Khmelnitsky ve Mazepa) ve Kulish'i dikkatlice incelemiş olan Kostomarov, Büyük Rusya ile Küçük Rusya arasındaki ilişkiler konusundaki önceki görüşlerini gözden geçirmiş ve siyasi ve ulusal-kültürel birlikteliklerini üstlenmiştir. Ancak mesele zaten yapıldı, genç nesil Ukraynophiles nesnesine mesaj verildi ve bağımsız bir siyasi ve milli ekip olarak “Ukrayna halkı” ve jeopolitik projeksiyonu olarak “Ukrayna” fikrinin gelişimi için bir ivme kazandı.
İlk Ukraynofililer (ve önce Kostomarov'un ilkleri) tarafından geliştirilen “iki Rus milleti” kavramı, yeni Ukraynalı nesiller tarafından “iki millet” kavramı olarak yorumlandı ve daha sonra Ukraynalıların (her şeyden önce Mikhail Hrushevsky) taraftarları tarafından “iki farklı ulus” kavramına çevrildi. .
Bütün Rusya hareketinin daha sonra sağ kanat ve merkezci partiler ve Rus milliyetçi kulüplerinde (üyeleri çoğunlukla etnik Küçük Ruslar) yapılan Rus oryantasyonları ve “Ukraynalılar” tamamen “kırılmakta olan” oryantasyon kulüpleri de dahil olmak üzere “Küçük Rus” yönünden ortaya çıkması tesadüf değildir. çifte kimlik ve Rus vatanseverliği ve tamamen Rusluğun inkarına dayanıyordu.
Kimlik "Novorossiysk" ve Küçük Rusça
Rus malı üzerinde yapılan “Novorossiysk” de dahil olmak üzere hiçbir ulusal veya bölgesel kimlik bu yola karşı sigortalı değildir. “İkinci Rus” ve “Rus olmayan” milliyetleri inşa etme yolunda “Novorossiysk” in geliştiricileri ve taraftarları, erken ve daha sonra Ukraynophiles, sonunda yeni “Ukraynalılar” haline dönüşecek mi? Ve bununla yardımcı olabilirler. Ve Batı, Rus bilincini orada yeniden canlandırmak ve onu Rusya ile birleştirmek için Ukrayna projesinin bir bölümünü feda etmeye (ve zaten “güneydoğu’yu zayıf bir şekilde kontrol altına almaya) oldukça hazır. Ve göründüğü kadar garip olan Rusya, liberal bir toplum ve Rus hükümeti içindeki etkili fikirleri olan insanlar tarafından temsil edilmektedir. Bu zaten oldu. 19. ve 20. yüzyılın başlarındaki Rus sol liberal halk topluluğu, Ukraynalılara ve Ukraynalılara sempati duydu ve yardımcı oldu. Onlarda, otokrasiye karşı mücadelede müttefiklerini ve aynı zamanda bütün Rus ve devlet birliği de dahil olmak üzere onunla ilişkili her şeyi gördü. Birleşik Rusya'ya, Rus milliyetçiliğine ve Küçük Rus'a muhalifleriymiş gibi davrandı ve bu nedenle onları inert, ilerici ve şeytan olmayan ilan etti. Ukraynophilism ve Ukraynalılar hem ezilen hem de ilerici övgüde bulundular. Bu bağlamda, Bolşevikler tarafından Rusluğun ve Küçük Rus kimliğinin keskin bir şekilde reddedilmesi, bu halkın sadece en aşırı ve radikal temsilcileri ve Ukrayna ulusunun ve “Ukrayna” nın kurulması politikalarının anlaşılması daha iyi hale geliyor. Sovyet sonrası zamanlarda, bu eğilim sadece ortadan kalkmadı, aynı zamanda yeni bir ivme kazandı: Ukrayna'nın varlığının ana sponsoru ve kehaneti olan Rus yönetici sınıfı ve otoriteleriydi.
Bölgesel bir kimlik oluşturma tehlikesi teknolojisinde yatmaktadır. "Novorossiysk" kimliği tamamen yapaydır. Oluşturmak için, zaten mevcut olanlardan bir başlangıç yapmanız gerekecektir. Ve iki tane var: Ukraynaca ve Rusça / Rusça. Ukrayna üzerine inşa etmek için "tekerleği yeniden icat etmek" gerekli değildir: antitezi Rus kimliğidir. Bu durumda, Novorossiysk'in inşaatçıları için bir şey kalır: Rus kimliğinden bir itme. Ukraynalılar-Ukraynalıların gittiği yol budur. Bu, tüm bölgesel farklılıkların ve bölgenin tarihinin dahil olacağı yerdir - ve hepsinden önemlisi, "step", Rusya öncesi bileşeninin ortaya çıkması.
Başka bir şey biraz Rus kimliğidir. Küçük Rus ve "Novorossiysk" kimlikleri arasında farklılıklar var. Novorossiysk sıfırdan bir yapıdır. Küçük Rus projesinin ve taşıdığı kimliğin arkasında zengin bir tarihi gelenek var. “Yeni Rusluk” tam bir kongredir: ulusal bir takımın oluşumunun sözde olduğu (açıkça alt kimlik olarak) ayrı ve açıkça işaretlenmiş bir etnik grubun olmaması. Bu ve sadece bu bölgenin tarihi olarak kendi tarihinin yokluğu: kilometre taşları, olaylar, kahramanlar: sonuçta onlar ya uzaylılar (“bozkır tarihine ait olanlar”) ya da ortak - Rus ve Rus-Sovyet. Küçük Rusluğun açık bir etnik temeli (etnolar), kendi tarihi, kendi kahramanları, kilit kilometre taşları vardır. "Büyük Rus" olmayan, ancak Rus tarihinin ve kültürünün canlı dokusuna ait olan, ortak Rus fenomenleri haline geldi. Elbette, eğer bu tarih ve kültürü "bağımsız parçalara" bölmeyi değil, onları böyle bir bütünlük olarak anlamaya çalışıyorsanız. Ancak burada Ukraynalıların ideolojisi ve pratiği ile havza yatıyor.
Güney ya da Batı Rusya'nın tarihi nedeniyle kendine has bir yolu vardı ve Küçük Rusya uzun zamandır Rusya'nın Büyük Rus ve Belarus bölümlerinden kültürel, etnik, dilbilimsel ve sosyal farklılıklarının ortaya konduğu Rusya'da özerklikti. Yeni Rusya sadece saf haliyle, Rusya-Sovyet tarihi, Rus kültürüyle Rusya. Ve, en önemlisi, zaten Doğu Rus (Büyük Rus) ve Batı Rus (ilk önce Küçük Rus) bileşenlerinin yeniden bütünleşmesinden sonra ortaya çıktığı genel Rus formunda.
Ve yerel özgüllük Oryol ve Vologda bölgeleri arasında bile her yerde ve her zaman. Ancak bu, yerel "yerel tarihin" özelliklerini not ederek ve bunlara saygı duymakla, daha fazla bir şey temelinde yapıya girmenin gerekli olduğu anlamına gelmez.
Aşağıdaki sebeplerden dolayı “Novorossiysk” kimliği oluşturma gereği konusunda bir şüphe var. Novorossia'daki mevcut savaş sadece bir iç savaş değil. Ulusal bir kurtuluş. Çılgınca Ukrayna milliyetçiliği / Nazizm, Russophobia, hoşgörüsüzlük ve Batılılık yanlısı ile "Ukrayna" dan kurtulmak için para alıyor. Bu, Rusluğa, bağımsızlığa, kendin olma hakkına yönelik bir savaş. Ukrayna’nın politik ve ulusal kimliği ortadan kalkar ve Rus temel ilkesini ortaya çıkarır. Böylece insanlar Rusluklarının tarihsel bir anlayışını yaşarlar. Neden onları ondan uzaklaştıran bir şey empoze?
Halen “Ukrayna” olarak anlaşılan uzam dahil millet inşa tarihi, çocuklara nasıl bir tarih, edebiyat ve dil öğretileceğini, bu bilinci kazanacaklarını göstermektedir. Okul çocukları ve öğrenciler kafalarına vurulursa, Ukraynalılar veya Novorossi olduklarını, bir süre sonra onlar olacaklar. Özellikle aynı şey medyayı tekrarlarsa. Ve eğer Rus olduklarını öğretirlerse (hem geniş, tamamen Rusça, hem de terimin dar anlamında), onlar Rus olacaklar ve atalarının kimliğinden boşanmışlar geri dönecekler. Rus tarihini ve edebiyatını, ellerinde gerçeklerle birlikte öğretirlerse, Novorossia'nın yalnızca Rusya oraya vardıktan sonra ortaya çıkan ve ondan zorla reddedilmiş olan ve bu nedenle de tarihsel olarak Rusya ile bir araya gelmek zorunda kalan Rusya'nın ve Rus Dünyasının bir parçası olduğunu gösterirler.
Bütünüyle Rus kimliğinin iddiası ve onunla birlikte Novorossia'nın yeniden canlanması vaadi, eğitim sistemi ve kitle iletişim araçları üzerinde kontrol altında. Ve nasıl alınacağına bakılmaksızın. Bölgelerin Donetsk milisleri tarafından “Ukrayna” dan kurtarılması ya da yerel bilincin ve kimliğin geliştirilmesi yoluyla Novorossia ve Rus Dünyasına ait olma fikrine bağımsız olmaları. Ukrayna'nın koşullarında ikinci seçenek, özellikle Ukrayna'nın modern, Rus-milliyetçi, Kırım ve Donbass'ı kaybetti. Aksine, kalan bölgelerin ulusal ve politik olarak Ukraynalaşması sadece artacaktır. Bu, “yeni Rusluk” kurma destekçilerinin başka bir argümanının kaybedilmesi anlamına gelir - yerel halkın, yeni tabiiyetin aracılığıyla Rusluğa gelmesine yardımcı olacak, Ukrayna ulusal ve siyasi topluluğundan Rus ve Rus olanlara geçişi düzeltecektir.
Yerel vatanseverlik ve yerel topraklara olan sevgi, yeni yapay yapılar olmadan korunmalı ve korunmalıdır. Bu, bölgenin tüm nüfusu için geçerlidir, ancak her şeyden önce, kendisini hem Rusça hem de Rusça konuşan ve Rus-kültürel (ancak Ukraynalı olarak adlandırılan Sovyet "bağımsız" geleneğinde) olarak kabul etmiştir. Herhangi bir sebepten dolayı kendisine “Ukraynalılar” adını veren, ancak şimdiki ve orijinal haliyle Ukraynalı kimliğini kabul etmeyen, Ukraynaca konuşan (veya hatta “surzhikoyazychen”) olanlar için Malorusskaya'nın (Güney Rus) kimliği daha uygundur.
Bulgular
Hadi özetleyelim.
İlk. Novorossia'yı tarihsel ve kültürel bir konu olarak anlamak ve yaratmak ya da Novorossiysk Federal Bölgesi'nin bir bölümünü yöneten (örneğin, Uzak Doğu, Merkez, vb. Gibi) idari birimler oluşturulabilir ve sürdürülmelidir.
İkinci. Bu boşluğun oluşumu kendi içinde bir amaç olarak değil, Ukraynalı olmayan karakterini, Rus karakterini ve Rusya ile birliğini öne sürmenin bir aracı olarak hizmet etmelidir.
Üçüncü. Anlama, bölgenin ve Rusya ile Rus Dünyasının ayrılmaz bir parçası olarak bölgenin tarihi gerçeklerine ve onlardan ayrılmış ve onlarla bir araya getirilmesi gereken Rus milletinin alanına dayanacaktır. Son an, "Novorossiya" projesinin nihai hedefi olmalı. Bu fikir, tarihi eserler, bölgenin tarihi ve kültürü üzerine eğitim literatürünün yanı sıra, siyasi faaliyetler ve ulusal bilinç alanıyla ilgili çalışmalar yoluyla kırmızı bir iplik olmalıdır.
Dördüncü. İkincisinin temeli, Ukrayna'nın ulusal projesine ve taşıdığı Ukrayna kimliğine muhalif olan bölge ve nüfusunun Ukrayna'nın ortadan kaldırılması ve yeniden Ruslaştırılması olmalıdır. Bu, eğitim sisteminin Ukrayna dışına çıkarılması, medya ve ulusal kimlik ve ortak Rus kimliği ve Rus vatanseverliği temelinde çalışmalarının yeniden yapılandırılması anlamına gelir. Beşinci Bu durumda, yerel Rus özgüllüğü ve yerel vatanseverlik unsurları kullanılmalıdır (Küçük Rus (veya Güney Rus) alt tabiatıyla ilgili olanlar da dahil olmak üzere - genel Rusluğun bir parçası olarak kullanılmalıdır. Ancak yeni bölgesel ve özellikle ulusal kimliklerin ve alt kimliklerin (“Novorossiysk”) oluşturulması gereksiz ve potansiyel olarak tehlikeli bir deney gibi görünmektedir.