Kimisi; kapısından içeri adım attığımızda karşılaştığımız iç acıtıcı manzarası, ağır bir kokusu olan büyük bir hastanenin konforlu odasında,
kimisi; çatısı damlayan tek odalı evin kırık dökük kanepesinde gözünü açtı bu hiç tanımadığı dünyaya.
Nerede ne şekilde doğacağına, anne babasının kim olacağına dair bir seçim hakkı olmadı hiç birimizin. Ailemiz ayrı,maddi imkanımız ayrı, kaderimiz ayrı… Her şeyin ayrı olduğu bu dünyada her bebeğin, her çocuğun,her yetişkinin ortak payı, vazgeçilmezidir anne.
Herkesin annesi kendine göre şehrin, ülkenin hatta dünyanın en iyi, en fedakar, en şevkatli,en kıyımsız, en güzel varlığıdır. Anne dünyanın en güzel kucağına sahip kadını. Bizi dünyada en fazla sevebilecek insan, sevgisini elinden kalbimize yollayabilen, bakışlarıyla içimizi ısıtabilen ve bunu yaparken de bakışlarımızın gölgesinden içimizi okuyabilen kusursuz bir insandır anne. Hayatta bizi sadece biz olduğumuz için seven tek insandır belkide.
Anne bir çocuğun dünyası demektir. Gözünü onun huzur dolu kucağında açar ve hayata gözlerini yumana kadar onun kucağında olmak ister. Anne kucağında açılmış o gözlerin sahibinin, annesini toprak olmuşken gördüğü anda dünyası başına yıkılır. Çünkü anne sonsuza kadar yaşanması istenen tek varlıktır.