Leo söz konusu olduğunda, siyasi nedenlerle bir dizi kronikin vasat bir prens, hatta tam bir vasatlık olarak sunulduğu, ancak kaynakların ve analizlerin çapraz karşılaştırılmasıyla sunulan Roman Mstislavich figürü ile durumu hatırlamak uygun olacaktır. tarihi olaylar, her şeyin tam tersi olduğu ortaya çıktı. Chronicle ayrıca Leo'yu oldukça vasat bir hükümdar, yapıcı faaliyette bulunamayan bir despot, hatta aile bağlarını küçümseyen ve tamamen kişisel çıkarları için hareket eden "onursuz bir prens" olarak nitelendiriyor. Prens gerçekten sinirliydi ve bağımsız davrandı, bu yüzden neredeyse tüm akrabalarıyla tartıştı. Ancak, tam da bu nedenle, bağımsız Leo'yu desteklemeyen akrabalarının himayesinde yazılanlar da dahil olmak üzere, yıllıklarda olumsuz değerlendirmeleri hak etti.
Kaynaklara daha şüpheci bir yaklaşım, yabancı kroniklerin çalışmaya dahil edilmesi ve tüm materyallerin derinlemesine bir analizi ile Daniil Galitsky'nin varisi tamamen farklı bir ışıkta karşımıza çıkıyor ve bu tam olarak modern tarihçiler arasında hakim olan bakış açısı. Yani, örneğin, Leo'nun ölümünden uzun bir süre sonra, harflerin tahrifatı onun adına devam etti, çünkü sahtekarların gözünde en büyük ağırlığa sahip olan, adil bir cetvel olarak sahte olanlara ağırlık ekledi. Prensin ve halkın hafızasındaki iyi hafıza korunmuştur. Yabancı kronikler de Lev Danilovich'i babası gibi bir politikacı kadar yetenekli olmasa da muhtemelen daha yetenekli bir komutan ve organizatör olarak oldukça başarılı ve etkili bir yönetici olarak nitelendiriyor.
Galiçya-Volyn devletinin gelecekteki prensi 1225 civarında doğdu. Çocukluğundan itibaren, en büyük oğullardan biri olarak ve kardeşi Heraclius'un ölümünden sonra ve babasının varisi olarak sürekli babasıyla birlikteydi. Akıllı, cesur ve askeri işlerde yetenekliydi. Moğollardan benimsenen fırlatma makinelerini geliştirmekten onur duyar. Öte yandan Leo kusursuz değildi. Bunların en önemlisi, aşırı kontrollü öfkeyle sonuçlanan aşırı ateşti. Aynı zamanda çok becerikli ve bağımsızdı ve belirli koşullar altında akrabaların iradesine ve hatta babasına karşı çıkabildi, bu da daha sonra Romanovich hanedanında çatışmalara yol açtı. Bununla birlikte, Daniel varisini çok takdir etti - ve bu yüzden yeteneklerini acımasızca kendi amaçları için kullandı. Daniel, oğlunu Przemysl'de saltanat altına soktuğu zaman, Batu'nun istilasından sonra ilk defa bağımsız hareket etmeye başladı.
Ve bu şehir, araziyle birlikte, dikkat edilmesi gereken, basit olmaktan uzaktı. Birçok ticaret yolu burada birleşti ve başta tuz ve bataklık cevheri olmak üzere önemli kaynakların birikimi vardı. İkincisi ayrıca oldukça gelişmiş bir yerel metalurjiye yol açtı. Sonuç olarak, XNUMX. yüzyılda, Przemysl boyars'ın Volyn'den daha zengin olduğu ortaya çıktı ve davranışlarında daha çok bağımsız bir siyasi güç haline gelmeye ve ellerinde prensipte “beslenmek” için yoğunlaşan Galiçyaca bigwigs'e benziyordu. Lev Danilovich, elbette, tam bağlılıkla boyarlarla savaşmak ve yerel otoritenin dolgunluğunu ve kaynak ve zenginlik kaynaklarını yoğunlaştırmak için koştu. Daha sonra din adamları da dahil olmak üzere prensliğin elitinin, Galiç'e ve dolayısıyla Przemysl'e yaptığı iddialarda Rostislav Mikhailovich'i sürekli olarak desteklemesine yol açtı.
Boyarlarla mücadele yöntemleri oldukça standart değildi. Her zamanki mülkiyet baskılarına ve müsaderelerine ek olarak, araziyi prens tarafından işgal etmek için oldukça ilginç bir yöntem de sadece onun tarafından kontrol edilen topluluklar yaratılarak uygulandı. Bunun için hem göçmenler hem de mülteciler ve herhangi bir etnik kökene sahip savaş esirleri kullanıldı: Macarlar, Polonyalılar, Litvanyalılar, Polovtsy, Almanlar ve Çekler. Bu yöntemin özgünlüğüne rağmen oldukça etkili olduğu ortaya çıktı ve 1250'lerde Przemysl boyarları önemli ölçüde zayıflamış ve Romanovich eyaletinin topraklarını hızlandırılmış bir hızda bırakmış veya merkezi hükümete çok daha sadık “yeni” boyarlar bırakmıştı.
Bir komutan olarak ateşin ilk vaftizi olan Leo, ekibinin Rostislav Mikhailovich liderliğindeki Macarlar için yolu kapattığı 1244'te kabul etti. O savaşı kaybetti ve bunun nedeni büyük olasılıkla daha sonra Rostislav'a katılan Müttefik Belz prens Vsevolod Alexandrovich'in kadrosunun pasifliğinden kaynaklanıyordu, ancak bunun için kaderinden yoksun bırakıldı. Buna rağmen, önümüzdeki yıl, Yaroslav savaşında, Leo'nun inisiyatif cesur eylemleri büyük ölçüde başvuranın birlikleri üzerinde zafer sağladı. Gelecekte Daniel, oğlunun liderlik yeteneklerini tam olarak kullandı ve Rusya Kralı Burundai'in yaklaşımı nedeniyle Rusya'yı terk etmek zorunda kaldığında, Rusya kralı devletini iyi ellerde bıraktığını biliyordu.
Babalar ve çocuklar
1262'de Rusya Kralı'nın eve dönüşü, en büyük oğlu için çok zor bir testti. Aslan tüm bu zaman boyunca elinde kaldı, Burundai ordusunu gördü ve çekişmenin orada parlamaya başladığını bilerek Horde politikasının nabzını tuttu. Daniel ayrıca, gücü ellerine geri döndüren Rusya'nın bozkırlarıyla derhal büyük bir savaştan bahsettiğini de biliyordu. Burundai'in Polonya hariç tüm Romanovich sendikalarını yok etmesinden utanmadı. Moğol İmparatorluğu'ndaki sıkıntıları, bozkırların tüm gücünün ölmekte olan krampları olarak algıladı ve bu da onlara hızla karşı çıkmasını ve tam bağımsızlık kazanmasını istedi. Daniel'in otoritesi o kadar güçlüydü ki, tüm oğullar, kardeşler ve yeğenler ona itaat etti. Leo hariç her şey. Leo, şeylerin gerçek durumunun iyi farkındaydı ve Horde'ye karşı yürütülen kampanyanın şimdi Romanoviç devletini, prenslerin alçakgönüllülüğü ve şehir surlarının yıkılmasıyla yetinmeyecek bir sonraki Burundai'nin ellerinde parçalanmaya ve ölüme götüreceğine inanıyordu.
Bu Romanovichler arasında bir çatışmaya neden oldu ve sonuçta aralarında bir bölünmeye yol açtı. Hayır, aile hala birliği korudu, önemli sorunları birlikte çözmeye çalıştı, ancak bundan sonra aralarındaki çelişkiler ve çatışmalar büyümeye başladı. Leo ve babası arasındaki çatışma en akut olduğu ortaya çıktı ve sonuç olarak Daniil Galitsky, onu devletin mirasından çıkardı, kardeşi Vasilka ve ondan sonra sevgili oğlu olan Shvarn ile büyük kardeşi ile çatışmaya başladı. Böylece Daniel, tüm yaşamını komuta birliği için çabalayarak, aslında tüm hayatını hatırlamadığı eski miras yasalarını geride bırakarak kendisine ihanet etti. Buna ek olarak, Burundai şahsen tüm Galiçya prensibini ve Vasilka'yı - tüm Volyn'i yönetmesi için terk etmesine rağmen, Leo'nun Galich'i kaybettiği ve Belz ile sadece Przemysl'i koruduğu akrabalar arasında belirli prensiplerin yeniden dağıtılması vardı. Primojenlik veya merdivenle mirasçı olmayan Schwarn, tüm eyaletteki en değerli miraslardan ikisini aldı - onu babasına ilk ve ana mirasçı olarak aday gösteren Galich ve Kholm. Daniel bozkırla savaşmaya kararlıydı, ancak kısa süre sonra ciddi şekilde hastalandı ve 1264'te öldü. Oğluyla asla uzlaşma şansı bulamadı.
Daniel'in Galicia-Volyn eyaletinde ölümünden sonra, de jure iki bölüme ayrıldı, yetkililerle garip bir durum kuruldu. Ölen Rusya kralı iradesine göre, Vasilko Romanovich devletinin başında kaldı, ama aslında bir lider rolünü oynamaya çalışmadı, Volyn prensibini kontrol etmek için kendini sınırladı. Vasilko'nun, Galiçya ve Volhynia'yı ayırma iradesini ihlal ettiği için prens'i cezalandırabilecek hanın dikkatini çekmeme arzusundan bu şekilde davrandığı mümkündür. Galiçya Prensliği'nde iki kardeş birlikte yönetti, Leo ve Schwarn, bir şekilde uzlaştı ve ortak yöneticiler haline geldi, ancak gerçek güç Leo'ya aitti, çünkü Schwarn aynı zamanda Litvanya işleriyle gönüllü olarak iktidarını kendisine aktardı. damadı ve Volyn'deki bir manastıra emekli oldu. Bütün bunlarla birlikte, hem Vasilko hem de Schwarn, Galiçya-Volyn Prensliği'nin egemenliği olduğu ortaya çıkan Leo'nun üstünlüğünü tanıdı, ancak jure'nin bir cetveli vardı ve üstelik Volyn'i kontrol etmedi.
Böyle bir güçler ayrılığı, Romanoviç devletinin potansiyelini zayıflatmaktan başka bir şey yapamadı, çünkü Daniel'in ölümünden sonra gerçekten ayrıldı. Vasilko, Volyn'de hüküm sürdü, Schwarn Hill ve Galich'i kontrol etti ve Leo, mirasını Belz ve Przemysl'de bıraktı. Akrabalar karşılıklı yardım anlaşmaları ile bağlı kaldılar, ancak çok hızlı bir şekilde birbirlerine karşı entrikalar örmeye başladılar, çünkü Rusya'nın kralı olarak herhangi bir Romanovich'in kendini iddiasına nesnel olarak müdahale ettiler. Neyse ki, bu durum uzun sürmedi: 1269'da hem Schwarn hem de Vasilko öldü. En yakın akrabalar, kendisine özel bir sempati duymasalar bile, her ikisi de Leo'nun yüce gücünü tanıyan Mstislav Danilovich ve Vladimir Vasilkovich'di. Bu özellikle mahkemeye Galiçya-Volyn yıllıkları yazılan Vladimir'e, Leo'ya aşağılık ve onur kırılmaz bir prensin karakterizasyonunu veren doğru oldu. Bu arada, Galiçya-Volyn devletinin prensi Lev Danilovich, babasının başarılarını korumak için tüm gücüyle çalıştı.
Prens Przemysl ve Belz
Saltanatının erken döneminde Prens Przemysl ve Belz zor zamanlar geçirdi. Bir yandan, akrabalara yardım etmek gerekiyordu ve diğer yandan, er ya da geç ona yardım etmediler ve ihanet etmelilerdi ve bu nedenle yardımın dozlanması ya da hiç gönderilmemesi gerekiyordu. Schwarn ile, uzlaşmaya rağmen, özellikle Litvanya temalarının alınması ışığında ilişkiler hala zor kaldı. Aslında 1269'a kadar geçen süre, kişisel eşyaların güçlendirilmesi ve sendikaların kurulması için harcandı. 1240'larda başlayan kendi mülklerinin gelişimi bu dönemde daha da yüksek oranlarda devam etti. Tepeyi kuran babasının örneğinin ardından, 1245'te Lev Danilovich, iki mirasının sınırında yeni bir şehrin temelini oluşturdu: Belz ve Przemysl prensliği. Bu şehir, Zvenigorod'un yakınında bulunan alanı hızla minimum değerine indirdi ve ayrıca bu dönemde hızlı bir düşüş yaşamaya başlayan Galich ve Przemysl'in önemini ve etkisini aktif olarak emmeye başladı. Bazılarının tahmin edebileceği gibi, Lviv 1270'lerin başında Lev Danilovich'in başkentini taşıdığı bu şehir oldu.
Müttefik arayışı içinde, prensin eşi Macaristan Konstanzası son derece değerli bir atış oldu. Macar kralının kızıdır ve bu nedenle ondan kocasının desteğini isteyebilir. Bunu yapmak için Leo, kayınpederi Beyaz IV tarafından sevildiği ve akrabalarıyla savaş durumunda destek vaatleri aldığı birkaç kez Macaristan'ı bile ziyaret etti. Konstanz'ın değeri sadece bununla sınırlı değildi: sırasıyla Krakow prens Boleslav V Shameful ve Kalisz'den Dindar Boleslav ile evli olan kız kardeşleri Kunigunda ve Yolanda ile çok arkadaş canlısıydı. Düzenli olarak yazıştılar, birbirlerini ziyaret ettiler ve Krakow prensinin her şeyde karısını dinlediğini ve Kalish prensinin de arkadaş ve müttefik aradığını dikkate alarak, bu bir “üç prenses birliği” oluşumu anlamına geliyordu. Gelecekte, Leo ve Boleslavlar arasındaki ilişki çok güçlü olacak ve düzenli olarak birbirlerinin beladan kurtulmasına yardımcı olacaklar ve o zaman için sendikaya nadir bir sadakat gösterecekler.
Litvanya Büyük Dükü Mindovg, Daniil Romanovich ile aynı yıl öldü. Litvanya'nın tek kralı, başta Schwarn olmak üzere Romanovichs'ın yakın aile bağları göz önüne alındığında, Galiçyaca-Volyn prensleri yardım edemedi, ancak yaklaşan güç mücadelesine katıldı. Bununla birlikte, Litvanya ile ilgilenen sadece onlar değildi: Mindovg'u gömmeyi başardıkları anda yeğeni Troinat iktidarı ellerine aldı. Asalet arasında ve ayrıca o zamanlar Katolik dünyası açısından geriye dönük barbar mülkler, Cermen Düzeni ve II. Przemysl Otakar'ın aniden iddia ettiği Litvanya toprakları arasında çok az destek vardı. Onların emelleri, Çek lehine talepleri hızla terk etme emrini alan papa tarafından desteklendi. Sonunda, büyük saltanatın iddiaları, Polotsk prens Tovtivil Troinat'ın kardeşi tarafından ileri sürüldü. Yulaf lapası hala demlendi.
Troinat ve Tovtivil'i ilk yenen kardeşini öldürmek ve Polotsk'un kontrolünü ele geçirmekti. Aynı zamanda, putperestliğin ateşli bir destekçisi olan yeni Grand Duke, kısa sürede asalet, özellikle de Mindovg yönetiminde oldukça fazla sayılabilen Hıristiyan kısmı arasında yeterince düşman yarattı. Bunun sonucu olarak, aynı 1264'te öldürüldü ve onun yerine Mindovg'un hayatta kalan tek oğlu Wojshelk'i davet ettiler. Tom, Romanoviçlerden ikisi tarafından desteklenen bu unvan için zaten savaşmak zorunda kaldı: Schwarn ve Vasilko. Aynı zamanda, Voyshelk derin manevi bir adamdı, dünya yaşamını tekrar tekrar reddetti, bu durumda da bir istisna yapmadı. Varisini de atadığı Schwarn'i düzenlemek için kendi adına indi, Voyshelk tekrar Volhynia'da bulunan ve hayatının geri kalanını Tanrı'ya adamaya kararlı bir manastıra gitti. Litvanya asaleti, Schwarn uzun zamandır “kendi” olarak kabul edildiğinden ve iyi bir hükümdar ve savaşçı olarak ün kazanmayı başardığı için bu kararı kabul etti.
Bu uyum tamamen Romanovichlerin çıkarları içindi, böylece Litvanya'yı devralabilir ve Horde'ye karşı bağımsız bir mücadeleye zaten iddia edebilecek ve haçlılar da dahil olmak üzere herhangi bir düşmanla aktif olarak yüzleşebilecek birleşik bir devlet yaratabilirlerdi. Harika bir perspektifti. Ancak, Daniil Galitsky'nin en büyük oğlu Leo Danilovich bunu hiç sevmedi. Vasilk ve Schwarn ile çok kötü anlaştı ve ikincisi de Litvanya'nın fiili Büyük Dükü olduğunda, durumu kritik hale geldi. Kardeş her an aile bağlarını küçümseyebilir ve tamamen devlet hedeflerini takip ederek Leo'nun mallarını lehine almaya çalışabilirdi. Müttefikler aramak, orduyu kampanyalara hazırlamak ve genel olarak Daniel'in Roma Mstislavich eyaletinin canlanması için sürekli çatışmalar sırasında yaptığı her şeyi yapmak zorundaydım.
Wojshelk'in Öldürülmesi
Voyshelk Mindovgovich
Lev Danilovich'in saltanatının erken dönemiyle birlikte, 1267'de gerçekleşen prens-keşiş Voishelk'in öldürülmesiyle ilgili çok karanlık ve tartışmalı bir hikaye bağlantılı olduğu ortaya çıktı. Bu eylem tarihsel bir gerçektir, ancak ayrıntıları, Leo'nun motivasyonu ve olup bitenin özü hala bilinmemektedir. Galiçya-Volyn Chronicle tarafından ortaya atılan versiyon doğru çıkabileceği gibi aşırı derecede önyargılı da olabilir, bu yüzden onu gerçekmiş gibi ele almaya değmez. Kesin olan bir şey var: Bu olay, Lev Danilovich'in akrabalarıyla ilişkilerinin olası iyileşmesine son verdi. Onların gözünde artık lanetli bir katil, mürted oldu ve bu nedenle herhangi bir saygıyı hak etmiyordu. Gelecekte, Leo onlar üzerindeki hakim konumunu yalnızca askeri güç ve siyasi nüfuzla kazanacak.
Resmi tarihin özü aşağıdaki gibidir. Vasilko'nun sahibi olduğu Vladimir-Volynsky'deki bayram sırasında Leo ve Vojshelk bir araya geldi. Ziyafetten sonra, herkes zaten yatağa gittiğinde, Leo ve Voyshelk başka bir bardak içmek için bırakıldı ve yol boyunca aralarında bir kavga çıktı. Sıcak huylu Leo, Wojskelk'in Litvanya'yı kendisine değil Schwarn'a vermediğine ve onu öldürdüğüne kızgındı. Alternatif bir seçenek olarak: Voyshelk zaten bayramın yerini terk etti ve manastırına gitti, ancak Leo onu yakaladı ve hatta aralarında Litvanyalıların ölümüyle sonuçlanan bir kavga çıktı.
Bu hikayede yeterli “delik” var. Her şeyden önce, Leo'nun motivasyonunda. Litvanyalılar için hiç kimse değildi ve en azından Wojscielk'ten Grand Duchy'nin eline geçmesini talep etmek garipti, çünkü Schwarn Mindowg'un damadıydı ve bu nedenle Litvanya'ya karşı bazı iddialar aldı. Ayrıca, Litvanya asaletine verdiği desteği dikkate almamak da imkansızdı, bu da çok az anlama gelmiyordu. Tüm bu durumu analiz ederken, tarihçiler genellikle bu olayla ilgili olarak Galiçyaca-Volyn yıldönümlerinin (o zaman Güney-Batı Rusya'da meydana gelen olaylar hakkında ana bilgi kaynağı) en kapsamlı düzenlemeye tabi tutulduğu gerçeğiyle karşı karşıya kaldılar. Diğer tüm yerlerin aksine, kelimeler ve cümleler, olayların bir tanığı tarafından yazılan, her şeyi mükemmel bir şekilde hatırlayan sanki açıkça doğrulanır. Ne yazık ki, olayların gidişatıyla çelişiyor, çünkü anneliklere göre Leo ve Voyshelk, bayramdan sonra yalnız kaldılar.
Ziyafet ile ilgili birçok olay birçok soruya neden olur. Örneğin, her şeyin Vasilka mahkemesinde değil, zaten bir ziyafete benzemeyen, ancak iki prensin gizli bir buluşması olarak görünen zengin bir şehir sakininin evinde olduğu iddia edildi. Öyle olabilir ve aslında Leo Wojschelk'i en azından Litvanya'yı Schwarn'a transfer etmemeye ikna etmeye çalıştı. Ancak bu sadece bir tahmindir. Yılların metnine göre, Vasilko'nun olanları reddetmek, torunlara mazeret yapmak ve belki de Schwarn'a karşı oynayabileceği bir toplantı düzenlemek için mümkün olduğunca çabaladığı izlenimi var.
Hem Vasilko'nun hem de Voyshelk'in Leo'dan korktuğunu unutmayın. Birincisi, karakter çatışması nedeniyle yeğeninden korkuyordu: ikinci rolleri oynayabilen kararsız ve nazik Volyn prensi yardım edemedi, ancak itaat etmesi gereken ancak yerine boyun eğmeye çalışan kararlı yeğeniyle çatıştı. Voishelk'in korku için çok daha ciddi nedenleri vardı: Son zamanlarda Daniil Galitsky'nin tüm oğulları arasında muhtemelen en iyi ilişkilere sahip oldukları Leo'nun kardeşi olan Roma'nın kaçırılması ve öldürülmesinin organizatörlerinden biri haline geldi.
Olursa olsun, Leo ve Voyshelk kesinlikle Vladimir-Volynsky'de Vasilka'nın arabuluculuğu ile tanıştılar. Müzakerelerin başarılı olduğu ve aralarında prenslerin serbest bırakıldığını (aşırı miktarlarda olması mümkündür), o zamandan beri hala son kupada yalnız kaldıkları söylenebilir. Şarap buharının etkisi altındaki yaşlı erkeklere ne olur? Bu doğru, dillerini izlemiyorlar. Prensler arasında sıradan bir kavga herhangi bir nedenle olabilir. Ve sonra normal fizyoloji oynamaya başladı: dindar, tüm direkleri gözlemleyen ve titrek bir vücuda sahip olan Litvanyalı prens, çocukluktan savaş sanatına alışkın ve uzun süre tam anlamıyla savaşlardan çıkmayan bir adamla karşılaştı. Bu durumda basit bir yumruk bile ölümcül olabilir, her türlü kazadan bahsetmiyoruz. Bu durumda, Romanovichi ve Litvanya arasındaki ilişkiler tarihinde önemli bir siyasi olay, katılımcıların kanındaki olağan aşırı alkol miktarı ile tetiklenebilir.
O zaman ne olduğunu tam olarak bilmek artık mümkün değil. Bununla birlikte, çok taraflı bir kronikleştirici bile bu cinayeti kazara çağırır ve Leo'nun bunu planlamadığını gösterir. Bununla birlikte, kısa vadede, bu eylem Prens Peremyshl'in eline bile geçti: Vojshelka olmadan, Schwarn artık Litvanya'nın o kadar meşru hükümdarı değildi ve 1269 yılına kadar hâlâ hüküm sürmesine rağmen, sorun Troyden liderliğindeki asaletin muhalefeti nedeniyle önemli ölçüde karmaşıktı. müttefiki çabucak Leo oldu. Litvanya ve Galiçya-Volhynia birliği olasılığı artık sunulmadı. Bununla birlikte, Shvarn Danilovich'in doğrudan mirasçıları olmadığını ve bu nedenle Galiçya-Volyn beyliği ve Litvanya komutasındaki birleşmenin uzun vadede uzun vadeli olamayacağını hatırlamakta fayda var: Litvanya asaleti Shvarn'ın erkek kardeşini veya yeğenini bir prens olarak ve kardeşleri ve yeğenler, belki de Leo dışında Litvanya'yı elinde tutabilecek bir adam yoktu. Aynı zamanda, Leo'ya karşı bir zafer olmadan, Schwarn her iki devleti birleştiremedi. Bu nedenle, sonuç olarak Schwarn zaferine yol açacak herhangi bir yapı çok titrek olacaktır, çünkü doğrudan mirasçılar olmadan böyle bir sonuç sadece zar zor oluşturulmuş tek bir devletin çöküşüne değil, aynı zamanda Galiçyaca-Volyn prensliğinin kendisinin de hızlı bir şekilde azalmasına neden olabilir. yüzyılın sonuna kadar gerçekliğin bölge tarihinde hala önemli bir rol oynaması gerekiyordu.
Macarca soru
Macaristan'da, en parlak döneminde bile, bazen krala koşulları dikte eden veya hatta komşuların kanın soğuk olduğu takla atmış olanları bilmek çok güçlüydü. Canlı bir örnek, kralın yokluğu sırasında soylu tarafından öldürülen ve aslında cezalandırılmayan Andras II'nin karısı Meran Kraliçesi Gertrude'nin kaderi: aslında günah keçisi yapılan sadece birkaç kışkırtıcı infaz edildi. Gelecekteki kral Bela IV'ün Andras'ın oğlu ve varisi muhtemelen annesinin öldürülmesine tanık oldu ve bu nedenle hayatının sonuna kadar Macaristan'daki yerleşik düzene ihale, saygılı bir nefret tuttu. Ne yazık ki, sistemli savaşçı ondan işe yaramadı: sonunda, kendi politikasını yürütmek için her şeye gücü yeten asaletten taviz vermek zorunda kaldı.
Başka bir örnek, bir süredir Galiçyaca tahtına rakip olan Kral Bela IV'ün sevgili oğlu damadı Rostislav Mikhailovich'in oğullarının kaderi olabilir. İki tane vardı: en büyük Bela ve genç Mikhail. İkincisi 1270'te belirsiz koşullarda öldürüldü. Bela, bir süre asaletin bir kısmı arasında büyük popülerlik kazandı ve 1272'de kral olan Polovka'nın oğlu Laszlo IV Kuhn yerine taht için bir rakip olarak kabul edildi. Laszlo'nun eski bir destekçisi olan Kesegov ailesi Bela'nın yarattığı tehdidi fark ederek, taç giyme töreni sırasında parçalara ayırdı, kalıntıları uzun süre alay etti ve sonra kalenin farklı yerlerine dağıttı. Rahibe Bela, rahibe Margit, daha sonra uzun süre gömülmek için kardeşinin parçalarını toplamak zorunda kaldı ...
Er ya da geç Macaristan'ı çekmiş olmalıydı. Bunun mükemmel bir nedeni, asaletin birçok temsilcisinin en eksiksiz kötü davranış olarak algıladığı Polovtsa'nın bir oğlu olan genç Laszlo Kun'un saltanatı başlangıcıydı. Yangına yakıt, yeni kralın büyükbabası Khan Kotyan'ın komutası altındaki önemli sayıda Polovtsian'ın bir zamanlar bozkırdan Macaristan'a göç ederek Moğollardan kaçmasıyla eklendi. Rusya'da olduğu gibi sıcak bir karşılama yerine, Macar feodal lordlarının şiddetli direnişi ile karşılandılar. Sonuç olarak, zaten 1272'de ülke yokuş aşağı gitti: bireysel tycoons, partileri, taht için yeni bir aday olan Andras Venetsianets (bu arada, keskin bir şekilde taraf değiştiren katiller Bela Rostislavich, Kesegov) arasında büyük ölçekli çatışmalar ortaya çıktı. Magyarlar tarafından Polovtsy ve Polovtsy tarafından Magyarlar tarafından sürekli olarak entrika, ihanet, cinayet ve katliamlar ayrı bir malzemeye layık. Devlet, birlikte kalma çabalarına rağmen, aslında çöktü ve bir düzen sadece Anjou Charles I Robert (1307-1342) saltanatı için restore edildi. Laszlo IV, 1290'a kadar ülkesinin birliği için savaşacak, kaderin ironisi ile Polovtsy onu öldürecek ve kendi çadırında öldürecek.
Tekrar savaş
Macar sorunu genel olarak Lev Danilovich'i 1272'den, bazen beklenmedik taraflardan rahatsız etmeye başladı. Bela Rostislavich'e yakın değildi, ancak böyle ünlü bir Macar aristokratın acımasız cinayeti herhangi bir tepki veremedi ama provoke edemedi. Sadece Romanoviçler alevlenmedi; Polonyalılar ve Çekler, Papa, Horde Beklarbek Nogai hızla Macaristan'da olanlarla ilgilenmeye başladı ve hepsi böyle bir durumun kabul edilemez olduğunu ve ortak çabalarla bir şekilde çözülmesi gerektiğini oybirliği ile gösterdi. Yakın zamana kadar bölgede hegemonik olduğu iddia edilen Macaristan'ın burnunda aniden tüm komşularına karşı bir savaş vardı.
Oluşan koalisyon, saltanatının ilk yıllarında genç kral Laszlo Kun'u manipüle eden Baron Gutkeled'i parçalamak için acele etti. Her şeyden önce ... Gertrude von Babenberg'in kızı ve diğer şeylerin yanı sıra Styria Düşesi olan Roman Danilovich'in kızı Mary ile evlendi. Böylece Lev Danilovich'in dikkatini çekmek ve onu yanına eğmek istedi, ancak fikir başarısız oldu: Rusların desteği hala Gutkeled muhalifleri tarafından alındı. Dahası, bu evlilik nedeniyle baron, Macar siyasetindeki kaosu şiddetlendiren Laszlo Kuna'nın annesi Dowager Kraliçesi ile kavga etti. Sonuç olarak, 1273'teki Macar kralının tek müttefiki, Avusturya kralı Frederick I von Habsburg, Avusturya'yı Przemysl Otakar II ile savaşa iten Kutsal Roma İmparatorluğu'nun katına geri döndürmek üzereydi. Polonyalılar ile aslan, ikincisi ile ittifak halindeydi ve gelecekte Orta Avrupa'daki büyük savaşta yer alacaktı.
Savaş beklenmedik bir şekilde 1276'da başladı. Çek kralı sürprizle alındı, ordusunu toplamak için bile zamanı yoktu, bunun sonucunda çok fazla direnç göstermeden yenilgiyi kabul etmek ve ilgili antlaşmayı imzalamak zorunda kaldı. Bununla birlikte, bu anlaşma işe yaramaz bir parşömen parçası olarak ortaya çıktı: onun kapsamı altında ve mümkün olan her şekilde yükümlülüklerinin yerine getirilmesini erteleyen Çek kralı savaşa hazırlandı. Bu eğitimin bir parçası olarak, sonunda Polonyalılar ve Romanoviç ile ittifak yapmaya karar verdi. 1278'de Przemysl, Rudolph I'de dünya koşullarına uymayı reddeden savaşa gitti. Büyük olasılıkla, ordusunun saflarında Lev Danilovich ordusunun birimleri ve belki de prensin kendisi vardı. Ancak, Moravyalı alanda, bu ordu ciddi bir yenilgiye uğradı ve Przemysl Otakar II savaşta öldü.
Bundan sonra Romanoviç ve Macaristan arasındaki çatışma durmadı ve sadece ivme kazanmaya başladı. Transcarpathia'nın yaklaşık 1279-1281'de ilhak edilmesinden sonra durmadı, ki görünüşe göre, yerel nüfusun tam desteği ile oldukça kolay ve kansız geçti. Kendi ordusunun güçlerini ve Tatar Beklyarbek Nogai'nin düzenli olarak gönderdiği Tatar süvarilerini kullanarak 1283 ve 1285'te Aslan Macaristan'da iki büyük kampanya daha yaptı. Büyük bir zorlukla Laszlo Kun, bir süredir kuşatma altında olan Pest'i savunabildi. Bu Aslan, kendi sınırlarını güvence altına almak ve Macaristan üzerinde asılı bir kılıca dönüşen Transcarpathia'nın güvenliğini garanti etmek için yeterliydi. Sonuçta, onunla daha önce büyük saldırılara karşı güvenilir koruma sağlayan Karpatlar, artık Galiçya-Volyn devleti tarafından tamamen kontrol edildi.
Devam edecek ...