Sorunun değil, çözümün parçası olmak adına; bir avuç ya da binler, fark etmez, bu yazıyı okuyanı geri dönüşüme davet ediyorum.
Benim başlamamı ne tetikledi hatırlamıyorum açıkçası. Başladım işte. Kağıt, plastik ve cam atıkları çöpte değil ayrı bir torbada topluyorum. Her akşam veya her sabah o torbayı çöpün yanına koyuyorum. Normalde Denizli’de belediye sanırım cumartesi günleri topluyor bunları. Ama ben biriktikçe indiriyorum. Çünkü, bir yandan içim acıyor ya, bizim sokakta bu atıkları çöplerden ayıran, bununla üç kuruş kazanmaya çalışan insanlar var.
Başladıktan bir süre sonra fark ettim ki aslında çıkardığımız çöp çok az. Neredeyse hepsi geri dönüştürülebilir atıkmış, insan ayırmaya başlayınca fark ediyor. Eve aldığım her şey, bir öğrenci evini gözünüzde canlandırabilirseniz, ambalajlı. Gıda, temizlik; ne alırsam. Yalnız olmadığımı da biliyorum.
Biz son yıllarda kışı kış, yazı yaz gibi yaşamıyoruz. Sebebi biziz, sonucu da bizi vuruyor. Bazı şeyler için geç olabilir, bazı şeylere ise hala erken müdahale etme şansımız olabilir. En azından süreci yavaşlatırız. Hiçbir şey olmasa, nihayet davranmamız gerektiği gibi davranmanın, en azından bir yerden başlamanın getirdiği rahatlama hissi…
Bir sonraki adımda görüşmek üzere!