İnsanın doğası olarak bölünmeye, dışlamaya ve başkası hakkında kötü düşünmeye iyi düşünmekten daha yatkın olduğu kanısındayım. Bu sebeple insan birliktelikleri insanların iyi olmasından ziyade ortak bir çıkar, karşılıklı fayda sebepli olduğunu düşünüyorum. Belki de sadece yanlızlık korkusu, kendinden uzaklaşmak için bir kaçış yolu aramasıdır. İnsanların kendilerine söyledikleri yalanlardan büyük bir tanesi başkalarını görmezlikten gelmek, başkalarını kendinden uzaklaştırmak ama her gün de içlerinde olmak isteği. Toplum. Toplum yapısı tam da burada devreye giriyor, her gün işlerimize gitmek, gündelik hayatımızı idame etmek bizi yanlızlığın soğuk ve kasvetli havasından çıkartmakta bir nebze. Durum böyle olunca tüm insanların birlikte oluşturduğu bir yapının içinde bulunmak hayatımız açısından bir vazgeçilmez oluyor doğal olarak. En yanlız kaldığımız kendimize özel anlarda bile başka bir insan müdahalesi hoş karşılanabilmekte. Sosyal bir varlık olmamız bizim toplum yapısından uzak kalamamamız anlamına geliyor. Peki ya bu kadar bağlı olduğumuz toplumdan kopartılırsak?
İnsanların toplum içerisinde düşüncelerini ifade etme yetisi toplumdan dışlanma korkusu ile sürekli baskılanır. Ne demek istediğimi şöyle bir örnekle açıklayayım. Her gün yüzlerce insan ile bir şekilde iletişime giriyoruz, kimi zaman yakın bir arkadaşımız ile kimi zaman ise ömrümüzde bir daha görmeyeceğimiz yabancı yüzler ile. Hayatınızdan tüm iletişimi çıkardığınızı hayal edin. Yolda yürürken hiç kimse sizin yüzünüze bakmıyor, arkadaşlarınız sizinle konuşmayı bırakın geçmişte bir ilişkiniz olduğunu bile itiraf etmek istemiyor. Korkunç bir durum değil mi? Tüm bunların sadece ağzınızdan çıkabilecek bir kelime öbeği ile kolayca gerçekleşebilecek olması garip değil mi? Bugün sizinle bu durum hakkında ve insanların bu durumdan kaçmak için kullandığı maskeler hakkında konuşmak istiyorum.
İnsanlar yüzyıllardır toplumdan dışlanmamak, toplumda kabul görmek adına düşüncelerini özgürce ifade etme konusunda çekimser davranmıştır. Her insanın bir defans mekanizması olarak kullandığı maskeler tam da bu işe yarar.
Bir maske takıyor olmak kendine ve topluma yalan söylemek midir? İkiyüzlülük ile düşünce paylaşımında kendini yansıtmamak arasında ne gibi farklar vardır? Toplum tarafından dışlanmaktan korkmayan insan maskelere ihtiyaç duyar mı? Fark ettiyseniz bu soruların cevapları her insan için özneldir ve bir başkasının cevabı sizi tatmin etmez.
İnternet tam olarak bu noktada devreye girmekte, insan ırkına kendi yüzünü saklayarak fikirlerini sunma, diğer insanlarla ile sonuçlarını önemsemeden istediği gibi konuşma şansını tanımaktadır(dikkat ettiyseniz internet öncesi dönemde sadece fiziksel bir maske ile konuşabilen insanlar, şuanda internetteki anonimlik şemsiyesi altında gizlenmekteler).
Peki sizin istediğiniz gibi konuştuğunuz, kendinizi anonimlik maskesi altında güvende hissettiğinizi düşünün. Neler söylemek isterdiniz bu dünyaya. Belki bir arkadaşınıza asla sarf edemeyeceğiniz kelimeler dökülürdü ağzınızdan. İş yerinde sadece aynı ortamda bulunduğunuz için iletişime girmek zorunda kaldığınız iğrenç kişilikler için iyi şeyler söylemezdiniz heralde değil mi? İşte tam bu sırada bu maskenin elinizden kaydığını, birincil kişiliğinizle ortaya çıktığınızı düşünün. Açığa çıkan kişinin siz olmadığını iddia edebilir misiniz? Bir başkasını eleştirirken dönüp kendini çirkin suratımızı asla incelemeyiz. Burada insanın kendi savunma güdüleri başka insanları yargılama hakkını daha üsttsel motifler ile içimize gizlemiş durumda. Belki de o insanın yaptığı çirkin bir hareket vardı, kabul edilemez giysileri vardı veya insanlara kötü davranıyordu. Varmaya çalıştığım nokta şu ki toplumdan saklanmak için kullandığımız maskeleri aslında kendi vicdanımızdan saklanmak için de kullanıyoruz. İçsel ve dışsal olarak kendimizi gizlemekte o kadar ustalaşmışız ki bunların gün yüzüne çıkması rahatsız ediyor belki de bizleri.
Sizce insanlık kendini gizlemeyi bırakmalı mı? Bırakır ise toplum yapısında çözünmeye mi sebep olur? Toplum gelişimi için maskeler ne kadar önemli? Tüm konuştuğumuz insanların aslında kendileri olmadığı ne kadar doğru bir yaklaşım?