Açlık Sanatçısı Franz Kafka’nın 4 öyküden oluşan kitabıdır.
- İlk Acı
- Küçük Bir Kadın
- Açlık Sanatçısı
- Josephine, Şarkıcı ya da Fare İnsanlar
Açlık Sanatçısı kitabın üçüncü öyküsüdür. Ayrıca Kafka’nın ölmeden önce yazdığı son öyküdür.
Açlık Sanatçısı bilinmeyen bir tarihin geçmişini ve bugününü anlatır. Her yerde açlık sanatı gösterileri düzenlenmektedir. Sanatçılar günlerce aç kalarak performanslarını ve sanatlarında ne kadar hünerli olduklarını gösteriyorlardır. Açlık sanatı herkesin yapabileceği bir iş gibi görünse de kahramanımız açlık sanatı konusunda sonsuz bir aç kalma becerisine sahiptir. Kimse bu sanatı onun kadar iyi icra edemez. Bu iddiası ile sanatının sınırlarını zorlamaktadır.
“Menajeri gösterinin maksimum süresini kırk gün olarak belirlemişti. Büyük kentlerde bile daha fazlasına asla izin vermezdi. Bunun için iyi nedenleri vardı. Bugüne kadar edindiği tecrübeler ona kırk günlük bir sürede reklam sayısını artırarak kentin ilgisini canlandırabileceklerini göstermişti. Fakat kırk günün sonunda kalabalıklar dağılır, ilgi gözle görülür oranda azalırdı.”
Açlık Sanatçısı sonsuz bir süre kadar gösterisine devam etmek istemektedir. Onu yaptığı işte durduracak bir sınır yoktur. Ne yapsa hiçbir zaman bu sanat için yetmeyecektir.
Zaman ilerledikçe açlık sanatına ilgi azalır, artık tüm açlık sanatçıları kendilerine yapacak başka bir iş bulmak zorundadır. Ve sanatçımız bir sirkte, hayvanların da sergilendiği bir alanda gösterisini sürdürecek bir yer bulur. O halen sanatını devam ettirmek konusunda ısrarcıdır.
Açlık Sanatçısı gösteri dünyasının dibinde olduğunu bilmektedir, sirkte bulunduğu yer vahşi hayvanların kafeslerinin arasında bir kafestir. Artık burada ona olan ilgi iyice azalır, kimse kaç gündür aç kaldığını saymıyordur. Artık açlık sanatı sadece onun meselesidir, böylece sanatçı sanatını izleyen gözü umursamadan sanatına devam etmeyi seçmiştir.
Ve bu doyumsuz açlık sanatı, açlık sanatçısını ölüme götürür. Tamamen unutulmuştur ve kafeslerin temizlendiği gün kendisini samanların arasına kıvrılmış bir vaziyette bulurlar. Hala aç mısın dediklerinde “başka türlü yaşayamam” demiştir. Son sözleri ise aradığını bulamayan bir adamın halini ortaya koyar; “Çünkü sevdiğim yiyeceği bulamıyorum. Eğer bulsaydım, inanın bana, ben de siz ve diğerleri gibi tıka basa karnımı doyururdum.”
Daha sonra samanlarla birlikte gömülür. Açlık Sanatçısı’nın kafesine bir panter getirip koyalar.
“Uzun zamandır işe yaramayan bu hayvanın kafesin içinde kendisini oradan oraya atışını görmek, en zor anlayan beyinlerin bile fark edebileceği bir gelişmeydi. Panterin her şeyi vardı. Bakıcılar hiç tereddütsüz hayvanın sevdiği tüm yiyecekleri getiriyorlardı; özgürlüğünü bile aradığı söylenemezdi; ihtiyacı olan her şeyinin neredeyse tıksırana kadar tedarik edildiği bu asil vücut, çevresinde özgürlük barındırıyor gibiydi, sanki bu özgürlük çenesinde bir yerlere takılmıştı; hayattan aldığı haz gırtlağından öyle bir güçle dışarı çıkıyordu ki onu izleyenlerin kaçmaması mümkün değildi. Fakat yine de bu duygunun üstesinden gelip kafesin etrafına toplaşırlar ve oradan asla ayrılmak istemezlerdi.”