Hayatımda belkide en fazla kullandığım renk kırmızı.Saçım, bardağım,masa lambam, balığım vb. (:
Sıcak, hoşgörülü, yargısız,sevgi dolu,insancıl.
Neden kırmızı?
Lise çağlarımda uzun bir süre sadece siyah kullandım.O zamanlar içimdeki asiliği yansıttığını düşünüyordum.
Bir çok şeye karşı çıkıp, kendi bildiğimi okuyordum hep.Biraz fazla sivriymişim.Haksızlıklara tahammül seviyem çok düşük.Dayanamıyorum ve lafımı esirgemiyorum maalesef. Bu yüzden başıma iş açılsada akıllanamadım hala.
Ama artık farkettim ki iş siyah yada mavi ,sarı,kırmızı olmakta değildi.Ne renk olsanda insanlar gerçeklerin söylenmesinden hep rahatsızlık duyuyorlar.
Atasözümüz bile var bu konuda ki herkes bilir "doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar". Ve ben kovulsamda o 10. köye gidicem. Biraz zor ve zahmetli olsada hayatımız gerçekten kısa ve eğer doğru bildiklerimizi yapamıycaksak ne anlamı var.
Gelelim kırmızıya..Kırmızı benim olgunlaşma rengim gibi. Sanki benimle birlikte kırmızı da hayatımı değiştirdi.
Kızgınlık ,aşk vb.gibi şeyler ifade ettiği düşünülse de bence mutluluk ifade ediyor. Kırmızı bir gülümseme.
Hayatıma renk katıyorum bol bol.
Kaçışlarım , yolculuklarım, sevdiğim müzikler gibi beni sebebsiz mutlu edebilitesi var.
Sanki hayattan taşıveren bir yaramaz , her an ne yapıcağı belli olmayan bir müzik.
Baskıya dayanamayan , kendine bir nefeslik de olsa yer açan.
Hayatı paylaşmayı seven ,sakınmayan.. Renk diyip geçmemek lazımmış galiba tarife göre :D
Kaçışlarım demiştim..Nefes aralıklarım , hayata tekrardan bağlandığım noktalar.
Hep bir geri dönüşü olan sebebsiz gidişler.
Yada gidemeyişlerim..
Kısacası kırmızıya zaafım var.
Nerde bir kırmızı görsem kanım kaynar ,mutlu olurum.
Mutlu olmak için absürt şeylere gerek yok bence sevmek,sevmeyi bilmek yeterli.