Gideyim ben,çok kaldım...
Yola çıkma vakti geldi sonunda.18 nisan da konsolosluğa gelin kitty wu hanım,verelim şu vizenizi de artık bi susun dediler.Şaşkınım,mutluyum,heyecanlıyım,paniğim,salağım.
Ama sekiz aydır içimde çırpınan o minik kuş sonunda kanatlanıp uçabildi.Daha ne olsun ki?Hızlandırılmış bir hazırlanma süreci içindeyim bugünlerde.Uzun ve anlamlı cümleler kurmakta zorlanıyorum. Çünkü tatlı bir telaş ve heyecan tarafından ele geçirildim ve hiç şikayetçi değilim. Yine gelicem uzun uzun anlatmaya.
Çok Önemli Not:Beklerken beni merak eden teyzenteyfik kardeşim sen birtanesin.Tek okuyucum olduğun için değil tabii ki. :))