Bugünler değil, köşeye çekilmek kelimelere sığınmak istediğim günler. Ondan kendi halimde kalamayışlarım. Ondan özlemini çektiğim yılların hepsini yaşamak...
Öyle bir karmaşık ki aslında içim, tasvir et deseler, hani;"Amerika'nın 11 Eylül olay gününde insanların sağa sola kaçışları, ne yapacaklarını bilemeyişleri, kaos anındaki koşuşturmaları" derim içimde yaşananlar için. Öyle karmaşık, öyle hızlı, öyle garip, öyle acı, öyle yorgun...Hep gürültü, hep gürültü.
Sanki biri gelsin, silkelesin, bi durdursun beni diye bekliyorum, zira kendimi ne kadar silkelersem silkeleyim durmuyor içimdeki hengame.
İstediğim şey tam olarak nasıl ifade edilir bilmiyorum lakin iki kelime istiyorum uzunca bir süre hayatıma yerleşsin; "sakinlik" ve "yavaşlık".
Yaşadığımız zamandan mı kaynaklanıyor yoksa yaşadıklarım mı hızlı olmayı gerektiriyor ayırt edemiyorum, sadece yoruluyorum, ilki ise; bu zamanda yaşamak istemiyorum, ikincisi ise yaşadıklarım frenlensin...
Gün geçtikçe yorgunluklara bir yenisi eklendikçe kamburum daha da çıkıyor, gün geçtikçe belirginleşiyor. Saklamak istediklerimi sırtımdaki kamburum belli ediyor... Yoksa bana mı öyle geliyor?
Tek bildiğim dik durmalıyım.