Dolmabahçe saldırısının aynısı dün Kayseri’de tekrar edildi. Bu kez çarşı iznine çıkmış komando askerleri hedef alınmıştı. 14 askerimiz şehit oldu. 55 kişi yaralandı. Ölü veya yaralı haberleri doldu ekranlar. Tekrar tekrar üzüldük, tekrar tekrar beddua ettik. “Bir ve beraber olmalıyız” dedik. “Teröre karşı yekvücut olmak zorundayız” dedik. Tekrar.
Katil uşak. Bu yazının yazıldığı saatlerde PKK imzası taşıdığı az çok netleşmişti. Ama her uşağın bir efendisi vardır.
Efendiyi görmek için bir hafta önce Beşiktaş’ta gerçekleşen saldırının hemen ardından Erdoğan’ı Osmanlı fesiyle resmeden illüstrasyona eşlik eden bir haberi Kayseri saldırısından hemen sonra yeniden servis eden Wall Street Journal’ın motivasyonuna bakmak gerekebilir.
Yaroslav Trofimov imzası taşıyan yazı, Türkiye’nin iç ve dış politikasını eleştiriyor, Türkiye’nin son dönemde takındığı “yeni Osmanlıcılık” tutumunun Batı’dan kopma anlamına geldiğini ifade ediyordu. Erdoğan’ın, Türkiye’nin, Ortadoğu’nun gayri resmi lideri olmaya çalıştığı iddia ediliyordu.
Obama yönetiminin yakın zamanda görevi devredecek olması Rusya’yı harekete geçirmişti. Halep’in Suriye rejimine devrini sağlamak için İran’la beraber sahaya ağırlığını koyan Rusya, Trump’lı dönemde masaya sahada elini kuvvetlendirmiş bir şekilde oturmayı amaçlıyordu.
Aynı motivasyon Washington’da da var.
Üst üste PKK saldırısına uğramamız konusunda hâkim görüş, yakın bir zamanda görevi devredecek Obama yönetiminin hızlandırılmış hesap kapatma, yeni yönetimi yarattığı fiili duruma gebe bırakma arzusundan kaynaklandığı görüşü.
Fırat Kalkanı operasyonu sayesinde El Bab’ı almaya yaklaşmış olan Türkiye’nin bir sonraki aşamada Menbiç’e yöneleceği biliniyor. Bu yönelim Türkiye’yi, PYD’yi destekleyen ABD ile somut olarak yüz yüze, karşı karşıya gelmesine yol açacak. Obama yönetiminin karanlık uzantıları ya da derin ABD, sahayı PYD lehine çevirmek istiyor. PYD’yi çok sevdiğinden değil, Türkiye’ye iliş- kin güvencelerini kaybettiği, nerede mutabık nerede partner olacağını artık kestiremediğinden, yeni partner arayışı içinde olduğundan.
Öte yandan Avrupa Parlamentosu’nun Türkiye’yle müzakereleri dondurma yolunda aldığı tavsiye kararının artan saldırılarda payı oldu- ğunu düşünmemek için bir neden yok. AP kararı açıklandığında aklımdan geçen ilk şey, “AB ülkeleri PKK’ya göz yumuyordu, ancak Batı bağların tamamen koptuğu, Türkiye’nin eksen ve rota değiştirdiği, NATO açısından müttefik değil, tehdit olduğu algısını tamamen satın alırsa PKK’ya destek asıl o zaman olur, yağmur gibi destek yağar” düşüncesi olmuştu. Çünkü AB ülkeleri aynı zamanda NATO üyesi ve bir üye bozulduğunda onarmak için gönüllü olan bir “tamirci” göndermeleri işten bile değil.
Peki PYD ile senkronize hareket eden PKK ne yapmaya çalışıyor?
Yapılanların PKK’nın kendi iç ajandasındaki karşılığı nedir?
Hiçbir uşak bilabedel çalışmaz.
PKK’nın Türkiye’yi istikrarsızlaştırmak için çalıştığı kesin, ama bu arada büyük planı açısından attığı ve yeşermeye bıraktığı tohumlar olduğunu da varsaymak durumundayız.
Bir adım geri çekilip PYD-PKK’nın Suriye’de enerjisinin büyük çoğunluğunu demografi değişikliği yapmaya harcadığını hatırlayalım. PKK Diyarbakır’da, Cizre’de, Yüksekova’da yaptığı kalkışma çağrılarına istediği yanıtı alamamıştı. Şimdi soru şu: PKK küresel aktörlere taşeron olarak hizmet ederken aynı zamanda yurdun çeşitli illerine dağılmış Kürtleri hedef haline getirmeye de çalışıyor olabilir mi?
IŞİD ideolojik tahkimat yapmak için Batı’da yaşayan Müslümanları hedef haline getirmişti. Ya PKK-PYD de, bütün Kürtlerin tek geleceğinin Suriye’de oluşmaya başlayan ve Türkiye topraklarının bir kısmını da içeren örgüt-ulus devleti çatısı altında birleşmek olduğunu anlatmanın benzer bir yolunu bulmayı hedefliyorsa? Hedeflerinden biri de Kürtleri, Türk milliyetçilerinin öfkesine maruz bırakmayı planlamak ise? Kayseri gibi her yıl Tekir yaylasında ülkücü buluşmalarının yapıldığı bir kentin seçilmesi bu bağlamda düşündürücüdür.
Yöneticilerimizin içeride güvercin, Menbiç’e, hatta Afrin ve Kobani hattına doğru şahin olması gereken zamanlar.