Bir değil, iki 10 lazım
Gökmen Aytaç
Manisaspor’un sıkıntısı para. Para olmayınca iki gönülün bir araya gelmesi gerekiyor. O gönül de bu devirde parasız bir araya gelmiyor. Kimsenin bu takımın kötü olması için çabaladığı yok. Kenarda Teknik Direktör Kemal Özdeş, sahada futbolcular ve onların başında yöneticiler. Hepsi iyi niyetliler. Ama iyi niyet bir yere kadar. O niyetle de kurulan takım bu kadar oluyor.
İlk yarıda aşırı sıcak ve nemin etkisi iki takımda fazlasıyla bunalttı. Bir türlü tempo yükselmedi. Belki bu temponun yükselmemesinde konuk Urfa’nın kapanması başrolü oynadı. Pozisyonu kısır, oyun zevki sıfır olan bir ilk yarının ardından Raşit Çetiner’in Sercan Yıldırım hamlesi oyuna hareketlilik getirdi. Öyle ya da böyle bu ligin oynadığı zaman üzerinde bir isim Sercan Yıldırım. O biraz kıpırdayınca, bu kıpırdamaya Manisaspor’dan da tepki geldi. Bir an da tempolu ve pozisyonlu bir ikinci yarı seyrettik. Manisaspor çabaladı, Urfaspor ise skoru değiştirecek pozisyonlar yakaladı. Geçen sene olduğu gibi bu senede Manisaspor’un en formda futbolcusu kalecisi Volkan. Muhteşem oynadı. Manisaspor’un saha dışındaki sıkıntısı para. Saha içindeki sıkıntısı ise 10 numara. Yani bir oyun kurucusu yok. Oyunu ileriye taşıyacak bir adamı yok. Böyle olunca da pozisyon bulmak çok zor. Pozisyon bulamayınca golü bulmak daha da zor. 61.dakikada oyuna hafta içinde Karabük’ten kiralanan Umut Sözen girdi. Forma numarası da 10’du. Oynadığı 30 dakikada Manisaspor’un bu sıkıntısını çözecek gibi göründü ama, sanki bana bu görüntüyle bile Manisaspor’a bir 10 değil, ikinci bir 10 numara daha lazım gibi geldi.
Maçın son dakikalarında Sercan Yıldırım’ın iyi giden oyuna dinamit sokması affedilir gibi değil. İkili mücadele de kendini öyle bir yere attı ki, maçın acemi hakem Mustafa Aydın’ı gafil avladı. Meslektaşı Mıkıc’i oyundan attırdı.