Suriye’de Beşar Esad taraftarları Arap Ligi’nin aldığı kararı protesto etmek için meydanları doldurdu. Artık azınlıkta oldukları düşünülse de binlerce kişi rejime bağlılıklarını bir kez daha gösterdi. Fakat bu hafta sonu alınan kararla tıpkı Suriye gibi onlar da giderek yalnızlaşıyor.
Arap Ligi, bir yandan ülkenin üyeliğini askıya alırken diğer yandan da ekonomik ve siyasi yaptırımlar uygulanmasını kararlaştırdı. Lig, bugüne kadar sadece iki üyesine böylesine ağır yaptırımlar uyguladı. 1979’da ilk olarak İsrail ile barış imzalayan Mısır, geçtiğimiz martta ise Libya Lig’in cezalandırdığı iki üyesi oldu.
Şam yönetimi, alınan kararın Batılılar ile birlikte hazırlanmış küçük düşürücü bir komplo olduğunu açıkladı. Lig ise şimdilik Libya’daki gibi bir senaryodan uzak olunduğunu düşünüyor:
“Biraz önce Suriye delegesinin dediği veya Suriye hükümetinin açıkladığı gibi, bu kararda ya da buna benzer bir kararda müdahale edilmesi yönünde hiçbir istekte bulunulmadı.”
“Uçuşa yasak bölgeden ya da silahlanmadan kimse bahsetmedi. Arap Ligi bu yönde bir açıklama yapmadı. Bu söylentiler maalesef çözüm yollarını çıkmaza sokuyor.”
Fakat alınan son kararın ilişkilere darbe vurduğu kesin. Üstelik Lig, sadece bu kararla sınırlı da kalmadı. Rejim muhalifleriyle görüşmeler düzenlendi ve istekleri yerine getirildi. Bu şekilde Esad rejimine de sembolik ama kuvvetli bir mesaj gönderilmiş oldu.
Diğer yandan Türkiye de komşusuna karşı tavır almakta gecikmedi. Ülkedeki diplomatlarını çeken Ankara, rejim karşıtlarını kabul etti. Suriye’nin en büyük destekçilerinden Cezayir bile Esad rejimine karşı tavır aldı. Rejim muhalifleri, Şam’a dostlarının bir bir sırtını dönmesini sonun başlangıcı olarak görüyor:
“Alınan karar Suriye sorununa uluslararası bir boyut kazandırdı. Bundan böyle Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi Suriye dosyasına müdahil olmalı.”
Fakat Suriye’ye müdahale etmek beklendiği kadar kolay değil. Çünkü şiddet olaylarında hayatını kaybedenlerin sayısı şimdiden 3500’ü geçti. Üstelik NATO, yeniden bir Arap ülkesine operasyon düzenlemek istemiyor. Bu isteksizliğin nedeninde Rusya’nın Şam’ı desteklemesi yatıyor. Şam üzerindeki diplomatik baskı ne kadar ağır olursa olsun limitlerine ulaşmış gibi görünüyor.