Hamile kalmadan önce, gece 11 oldu mu esneye esneye, ayaklarımı sürüye sürüye yumuşacık yatağıma koşar, yastığa başımı koyar koymaz, göbeğimin de üzerine yatar yatmaz üç-beş dakika içinde uykuya dalıverir, tüm gece deliksiz bir şekilde uyuyup, sabah saat gibi dakik 7.20'de uyanırdım. Böyle de uyku terbiyesi olan bir insandım işte!
Hamile kaldıktan sonraki ilk üç ayda yine çok fazla bir değişiklik yaşadığımı söyleyemem, ara sıra kalkıp tuvalet-i-ziyaret dışında yine uykularım bölünmeden, göbeğimin üzerinde sorunsuz ve mutlu, sakin ve huzurlu bir çok geceler geçirdim. Birçok hamilenin yakındığı gün boyu yorgunluk hissi de, geceleri baykuş misali açılan gözler sorunu da olmadı bende. Yine 8 saat uykumu alıp, sabahları zinde bir şekilde fırladım yataktan. İkinci trimesterla birlikte, nedense bende bir "göbek koruma, sakınma ve kollama" takıntısı belirdi. Aslında daha göbeğin G'si meydanda olmasa da, "aman üstüne yatmayayım, ne olur ne olmaz" ya da "çok mu sağa yattım, sola mı dönsem" gibi endişeler edinmeye başladım, çünkü okuduğum tüm makale ve yazılarda en ideal yatış pozisyonunun sol tarafa dönük yan yatış olduğu belirtiliyordu.. Ama benim gibi 30+ sene göbeği üzerinde uyumaya alışmış biri için, bu durum tam uyku kalitesini kökten katletmek demek.. İnsan zamanla ona da alışıyor ya da benim gibi bir Yoga duruşu/yatışı keşfedip; yani yüzü yastığa gömüp, tek ayağı da göbeğe doğru kırıp, aslında yarı yarıya yüz üstü yattığınız halde, kendinizi "yok yok, yan yatıyorum" diye kandırma davranışı içine girebiliyorsunuz. Kimi kandırıyorsam artık.. Zamanla zaten insan durumu kabulleniyor, ben de yan ve sırtüstü karma pozisyonlarda uyuklamaya alıştım bir süredir. Tam uyuma diyemem buna, ancak uyuklama diyebilirim, çünkü sık sık bölünüyor uykum, içimde hep göbek üstüne dönme, yastığı kucaklama özlemi olunca.. Buna da şükür, yine sabahları 7.20'de zinde kalkıyorum ve gün boyu da enerjim tam ya; gerisini boşveriyorum.
Son trimesterla birlikte; hem mesaneye baskı yapan göbeğin ikide bir "kalk tuvalete git, son beş dakikadır hiç gitmedin bak çok ayıp" diye dürtmesiyle, hem de vücudun içgüdüsel olarak anneliğe (doğumdan sonra sık sık uyanıp emmek isteyen bebeğe) hazırlanmaya başlaması sonucu, en ufak bir pıtırtıda hemen uyanmayla, zaten uyku kalitesi falan gibi dertlerin kalmayacak, yaşamını bir baykuş ciddiyetinde geçireceksin diyenler var. Bu ne kadar doğru bilmiyorum; gecem-gündüzüm birbirine girecek mi, ben ortalarda bir zombi misali dolanacak mıyım, yoksa az sayıdaki şanslı hamile ve lohusa gibi bebekle benim uyku düzenimiz pek esenlik içinde, pek düzenli, pek terbiyeli mi olacak; onu da bilmiyorum.. Ama bunun için endişelenmek de yersiz, yaşayıp göreceğiz bakalım.
Hamilelikte rahat bir uyku için bana önerilenler şunlar:
- Yatmaya gideceğin saatten en az 3 saat öncesinde yemek ye, asla daha geçe kalma.
- 3 saat kuralı spor için de geçerli; uyarıcı etkisi nedeniyle sporu (ve yogayı da) sabahları yap.
- Akşam yemeği sırasında ve sonrasında tatlı ve meyve gibi şekerli, kalorili yiyeceklerden ve içeceklerden kat-i surette uzak dur. Çay-kahve ve kafeinli içecekleri, asit yapan ve mideyi rahatsız eden ağır yemekleri zaten tamamen aklından çıkart. Yemekle birlikte biraz yoğurt yemeyi ya da ayran içmeyi ihmal etme.
- Her gece aynı saatlerde yatağa gitmeyi, sabah aynı saatlerde kalkmayı alışkanlık haline getir.
- TV karşısında, radyo ya da gece lambası ile asla uyuklama, uyuma.
- Büyüyen karnın beline, sırtına ve bacaklarına ağrı yapmaya başladığında, ayaklarının arasına bir yastık koyarak bu yükü azaltabilirsin.
- Horlayan kocayı hangi şekillerde öldüreceğine dair plan yapmak, sadece uykusuzluğunu arttırmaya yarar. Bir kulak tıkacı edin.
- Aklını bebekle ya da sağlıkla ilgili konulara takma, yatmadan önce asla internette makale/yazı/blog tarama; cahillik bazen mutluluğun garantisidir!
Ben bu fikirlerden çok faydalanıyorum, umarım diğer uykusuz anne adaylarının da işine yarar!
Uyku sorunları hakkında daha fazla okumak isterseniz buraya tıklayabilirsiniz.