o kadar çok boş zamanım vardı ki, sürekli düşündüm sanki bir işe yarayacakmış ya da hayatın şifresini bulacakmışım gibi.
düşun düşün b.ktur işin aforizmasını bizzat yakından görmüş biri olarak, yaşådığim kişisel aydınlanmanın bende uyandirdıği düşünce hiçbir açidan orijinal bir yaratik olmadığım.
tipim orijinal değil bir kere, anne ve babamın kokteyli gibiyim. anne daha baskin olmakla birlikte, babadan da izlere rastlamak mümkün.
sonrasında karakterim... onda da yetiştiğim çevrenin, içinde bulunduğum toplumun, maruz kaldığım dinamiklerin, binbir çeşit insanın izleri var.
karakterli biriyim diye düşünürken, çakma karakter ozelliklerim olduğunu keşfetmemle hiçbir şey olmadığımı kavramam bende bir hiçlik duygusu yarattı.
giyim kuşamım birilerinin 'bu sezon bu paçavralar moda' dediklerinden seçme,
dinlediğim müzikler birilerinin dinlememiz içın yaptıkları,
okuduğum kitaplar başka birilerinin düşüncelerinin yazı hali,
konuştuğum kişiler benim gibi tüm bu uyaranlara maruz kalıp da şekillenen insanlar.
yahu benim neyim orijinal?
fark ettim ki ben tüm tanıdığım ya da tanımadığım insanların, olayların ortak çalışmasının ürünüyüm. benimle gurur duyabilirsiniz insanlık, dünyada dikili bir malınız var, diger milyarlarcası gibi. peh!