19 Kasım 2008 Çarşamba
geçen günler
Neva ile birlikte iki gündür yine annemle babamın yanındayız. Annem Ankara’da bir hafta iki torununa baktıktan sonra bu sefer de Eskişehir’e gidip iki hafta anneanne ve dedeme baktı. Şimdi tekrar İstanbul’da. Hazır Neva içeri odada anneanne ve dedesinin ortasında çeşit çeşit oyunlar oynayıp kahkah gülerken ben de iki satır bloguma yazayım dedim. Aksi takdirde artık hiiiç fırsat bulamıyorum yazmaya.
Nevacığımın uzun gündüz uykuları yalan oldu. Eskiden iki üç saat deliksiz öğlen uykusu uyurken artık 15er dakikalık tavşan uykularına yatıyor. Üstelik kucağımda mışıl mışıl uyurken yatağına koyduğum anda uyanıp cin gibi oluyor. Gerçi kısa bile olsa uyku çok yarıyor, yorgunluğunu atıp uykudan genelde neşeli uyanıyor. Bu mutlu ve huzurlu hal bir saat kadar devam ediyor ama sonra yorulunca tekrar cız cızlanmaya başlıyoruz. İşte günler bu şekilde Nevayı beslemek, temizlemek, 15 dakika için bile olsa uyutmaya çalışmak, o uyuyunca da şaşkın şaşkın “şimdi hangi işin ucundan tutsam, önce yatağı mı toplasam, yoksa kahvaltı sofrasını mı, yoksa her şeyi ortada bırakıp elime çayımı alıp ayaklarımı uzatıp bir şeyler mi okusam” diye sormakla geçiyor Zaten bu sorulara ben daha cevap bulamadan Nevacık uyanıveriyor. Geçenlerde Rahşan ve Hülya’ya danıştım, sizin bebeler de benimki gibi bütün gün kucak ve ilgi istiyor mu yoksa benimki biraz fazla ilgi delisi mi oldu diye. Neva’yı evde beş dakika kendi başına bırakamıyorum. Oyuncaklarıyla ilgilenirken bile hep yanında olayım, hep onunla konuşulsun, kucakta dolaşsın istiyor. Sağolsunlar bu durumun çok normal olduğunu söyleyerek içimi rahatlattılar. Nolursa olsun insanın aklından sık sık “acaba doğru yolda mıyım?” sorusu geçiyor.
Gündüz uykularının azalmasını Neva’nın büyüyüp huy değiştirmesinden çok gece uykularının uzamasına bağlıyorum. Neva artık akşam 7:30-8:00 gibi uykuya dalıyor. Sabah 7:00 ye kadar da derin derin uyuyor. Arada yalnızca bir ya da iki kere emmek için uyanıyor ama sonra tekrar hemen uyuyor. Aman gece uykusu düzgün olsun da gündüz uyanık kalmasına razıyım ben.
Kompozit ve benim için günün en güzel saatleri Neva’yı uykuya hazırlama saatleri artık. Saat 18:30 gibi ılık bir banyo ile başlıyoruz. Sonra bebe yağı ile güzel bir masaj. Ardından temiz pijamalarını giydirip saçlarını kurutuyoruz Nevanın. Sonra ben emzirirken Kompozit de bize masal okuyor. İşte o anlarda kuzunun yüzündeki huzur ifadesi doyumsuz.
Bu arada sevindirici olan Neva hala dışarıdayken arabasında mışıl mışıl uyuyor. Bizim üniversitede benden 3 hafta sonra bebeği olan bir arkadaşım daha var. Geçen hafta güneşli bir günde onunla birlikte bebeleri attık arabaya Bebek’e gittik. Önce sahilde yürüdük, sonra kahvelerimizi alıp Bebek Parkı’nda oturup çocuklara deniz havası aldırdık. Sonra yine geçenlerde bir gün bizim apartmanın içini boyamaya başladılar ve evin içi feci şekilde yağlı boya kokunca Neva’yı kaptığım gibi sahilden İstinye Park’a gittik. Ben üç saat boyunca mağazalar arasında dolaşırken Neva da uyudu. Zaten hergün dışarıdayız. Kompozit’in dersinin olmadığı günlerde Emirgan’a gidiyoruz. Haftasonu Kompozit’in Fen Lisesinden arkadaşları bize kahvaltıya geldiler. Ardından da birlikte sahile indik. Tüm bu geziler boyunca Neva arabasında uslu uslu oturuyor ama eve gelir gelmez de tabi uyanıp cin gibi oluyor.
Hülya’nın tüm blog annelerine gönderdiği sobeyi, yani bebeklerimizin en sevdiğimiz hareketlerini yazma çağrısını gördüm. Zaten ben de ne zamandır bunu yazmak istiyordum çünkü Neva’nın hareketleri her geçen gün daha da çıldırtıcı oluyor. O kadar ama o kadar sevimli bir bebek oldu ki kızıma doyamıyorum. Ama şimdi kaçıyorum çünkü içerden çok güzel kıkırdamalar geliyor, gidip bir bakayım şunlara.