İstanbulda'doğdum,büyüdüm,okudum çocukluğumun en güzel dönemleri farklı semtlerde farklı evlerde geçti.Lisede okurken arkadaşlarla bazı zamanlar okulu asar,o müze senin bu müze benim gezer,istanbul'u keşfe çıkardık.Hiç unutmam bir keresinde topkapı sarayının boğaza bakan balkonlarının birinde etrafa bakıp fotoğraf çekiniyoruz.iki japon turist geldi ve bize'' birlikte fotoğraf çekinebilirmiyiz'' dedi.Biz onlardan meraklı hayır demek ne mümkün hemen bayıla bayıla ''yes,yes'' dedik. :) Daha sonra bir gün bir baktım posta kutumda birlikte çektirdiğimiz fotoğraflarla birlikte bana ve arkadaşlarıma gönderilmiş silgi,kalem ve kokulu kokulu kartlar,nasıl hoşumuza gitti,nasıl şaşırdık ve nezaketlerine hayran kaldık anlatamam tabi aynı nezaketle karşılık verdik ve çook teşekkür ettik :)O kadar çoktur ki istanbul anılarım,orada yaşadıklarım.Şuan evliyim ve alanya'da yaşıyorum bilindiği üzere burası hep sıcak gerçekten sıcak kışları,hep ılık en fazla yağmur yağar yada tepelere yağan karların ayazı vurur.Tabiki bu duruma nankörlük edemem,üstelik minik bir kızım var ve onun içinde çok iyi bu durum ama insan yinede özlüyor işte, güzel istanbul'un kışını bile :)) Annemle telefonda konuşuyorum dışarı adım atamıyoruz diyor kardan,her yer bembeyaz öyleki geceler bile gece gibi değil beyazlıktan...Arabalar çalışmıyor,insanlar işe gidemiyor, soğuk ama çocuklar hep dışarda aileleri çağırana kadar karın tadını çıkarıyorlar doyasıya,zaten haberlerdende takip ediyorum ''kar esareti yada kar çilesi'' bütün haberlerin başlığı...
Benim güzel istanbul'umun başından meğer ne kışlar geçmiş,onları duyunca, buda kışmı diyesi geliyor insanın! Şöyleki; zamanında öyle kışlar geçermişki boğaz donarmış evet evet yanlış duymadınız boğazı buz tutarmış,üstelik öyle çoookta eskiden değil büyüklerimiz daha iyi bilir.Mesela 25 şubat 1954'te istanbul boğazı'nın iki yakasında bulunan Poyrazköy-Rumeli kavağı arasında denizin üstünde yürümek mümkün olmuş.
Tuna ve karadenize akan diğer nehirlerin donması sonucunda nehirlerdeki su trafiğinin yeniden başlaması için nehirdeki buz kütleleri denize itilir ve karadeniz'deki akıntı sayesinde büyük buz kütlelerinin yolcuğu başlar ve metrelerce yükseklikteki buz kütleleri istanbul boğazına ulaşır.
1954 yılının subat ayı gazeteleri incelendiğinde şehrin dondurucu bir soğukla karşı karşıya olduğunu,Odun ve kömür bulmada zorluk çekildiğini ve bazı fırınlarda ise ekmek yapmak için un bulunmadığı yazar.Deniz trafiğinin neredeyse tamamen durması üzerine halk buz üstünde yürümüş,hatta kimileri sandallara atlayıp bu buz kütlelerinin yanına gitmiş,yanlarında getirdikleri bayraklarla hatıra fotoğrafı çektirmişler.
kaynak google görsel
Ne dersiniz? Gerçekten sıradışı ve görülmeye değer değilmi,bundan sonra böyle bir durum yaşanırmı yada görürmüyüm bilmiyorum ama o zamanlar orada olmak ve fotoğraflardaki karelerde yer almak istediğim kesin... :))) sevgiyle kalın..