Birinin başka birini kendisinden daha çok sevmesi bana çok ilginç geliyo.Herkes yok ben seni canımdan çok seviyorum bilmem ne şeklinde cümleler kurabilir ama uygulamaya gelince yemez.Zaten normali de odur da şeye bağlıcam ben konuyu,karşılıksız sevgiye.Hani sadece ailenizin size duyabileceği türden.Herhangi bi tehdit anında başka bişi düşünmeden sizi koruma içgüdüsü.Sonradan bunun lafını bile etmemeleri.Kendinizi borçlu falan hissettirmemeleri.Tamamen hissi bişi.Hiç bi maddi varlığa bağlı değil.Sadece söz konusu siz olduğunuz için.Kaşınızın gözünüzün rengiyle,boyunuz posunuzla ya da hayattaki yerinizle alakası yok.Siz,her kimseniz,sadece dünya üzerinde var olduğunuz için.Düşününce,sayfalar çıkar burdan dimi.İyi kötü bissürü şey yazılabilir.Yalnız bu yaşamın gerçeği.Bu uygulanıyo bide.Karşılıksız sevgi diye bişey var.İnsanı sarıp sarmalayan,insanların arayıp da bulamadığı güven duygusunu veren bi sevgi.Sizi gerçekten olduğunuz gibi kabul edebilen bi sevgi.Hataları üstüste yapsanız bile döndüğünüzde yine sizin için ayrılmış olan,hala var olan bi sevgi.Hatta zaman zaman şımardığımız,nasılsa hep elimizin altında olduğunu bildiğimizden değerini bilemediğimiz bi sevgi.İşte böylesi bi sevgiyi anlayamıyorum henüz ne yazık ki.Her defasında yeniden şaşırıyorum.Bunu duyabilene de,sahip olana da ne mutlu..Sırf bu sebep bile yeter anne olmayı istemem için.