Ne yakınında ne uzağında. Hissettiğinle kalıyorsun; tutup da gösteremiyorsun kimselere, anlatamıyorsun. Az geleceğinden korkuyorsun, fazla gelirse diyorsun. Eskiden söylenmişlere çok benzeyeceğini düşünüp vazgeçiyorsun -yeni bir şeyler söylenebileceğine dair bir umut taşıyorsan tüm tekrarlara rağmen. Gücü ürkütüyor bazen de seni sözcüklerin, birilerini kırarsam diye susuyorsun. Kıyıdan köşeden de olsa hayatına dokunursa birilerinin, sorumluluğu almayı göze alamıyorsun.
Yuttuğun sözcükler içini bin parçaya bölüyor geceleri. Kabusları bile yeğliyorsun, bir filmi izler gibi uzaktan bakabildiğin kabusları. Uyandığında çaresizce özgürsün. Koşabilirsin nefesin yettiğince.
Ama yakalayabilir misin?