Hayata başladığımız andan, veda edene kadar bütün yükümüzü ayaklarımız çeker. İlk yürümeye başladığımız an bir mucize gibi algılanır ve öyle kabul edilir.
Adım adım yürüyerek büyürken, bir yandan da adım adım kendimizi geliştirir, yeni şeyler öğrenir, yeni hobiler edinir ve kendimizi buluruz. Belli bir yaşa geldiğimiz zaman aslında kim olduğumuz, hayatla ve hayatta ne yapmak istediğimiz, amaçlarımız, hedeflerimiz ve daha kendimizle ilgili bir sürü şey açık seçik önümüzde durmaya başlar ve nereye gitsek bizimle gelir.
Minik adımlar ile hayata başlar ve yine minik adımlar ile devam ederiz. Bazen yüksek sıçramalar yapar gidişatı değiştiririz. Daha iyi yerlerde daha iyi koşullarda bulunuruz. Ama çoğunlukla ilerlerken hayatta minik adımlar hakimdir. En de güzeli budur. Hayatı tadarak, sindirerek, anlayarak yaşamak. Minik minik ilerlemek.
Sevgiler,