Öncelikle uzun zamandir yazmiyorum evet.
Çok iyi taniyip sevdigim biri bana demisti ki;
Bir zaman sonra hayatinda kimse olmasa bile birileri varmis gibi yazmaya devam ediyorsun.
Ben hiç öyle olamadim dogrusu.
Hep birine hitaben yaziyordum.
Eger birisi yoksa kalemimin ucu körlesiyor, lügatim daraliyordu.
Elbette iyi bir sey degil.
Her sey ama her sey yazmaya degerdir.
Ne gördügünle ilgili degildir yazmak,
Nasil baktiginla ilgilidir.
Neyse neyse.
Hayatin bize sunduklari çabucak degisiveriyor. Bir zaman sonra alisiyorsun bu degisikliklere ve diyorsun ki; ” yeni maceram nedir, göster”
Her zaman altin tepside gelmiyor armaganlari ve altin tepside gelse bile her zaman iyi bir sonuç dogurmuyor.
Bir gün hayat elinde pembe kumasi olan bir tepsiyle karsina dikiliyor ve al diyor. Sende tamam diyorsun. Sorgulamadan aliyorsun sundugunu.
Öyle ki hiç düsünmüyorsun bile. Daha önce verdiklerinin mutlu etmedigini hatta ve hatta aci verdigini velhasil ise yaramadigini ona söylemiyorsun bile.
Öylece tamam diyorsun.
Ertesi gün uzak bir sehirde, sehrine uzak bir sehirde, konser sonrasi, ikiye katlanmis bir karti avuçlarinda buluyorsun.
Hadi ordan be hayat diyorsun hadi ordan.
Fazla kisisellestiriyorum yazimi ama mazur görün, uzun zaman oldu.
Denizin an be an yaladigi kayaliklardan, sirin ve yasli insanlarin aksam üzerileri sohbet ettigi çay bahçelerine uzanan bulusmalarin gebe kaldigi bir sevgiden söz ediyorum.
Sehrime döndügümde ne olacagini nelerin bizi bekledigini uzun uzadiya konusmaktan askini dolu dolu yasayamamis iki insandan da elbet.
Ah be hayat neden bu kadar zorluyorsun.
“Al iste yani basinda bir adam, haydi onunla mutlu ol, söz ki ayrilik yok” demiyorsun..
Veda gözlere düsüyor. Hayatin armagan diye bana sundugu adamin gözlerine veda kaçiyor. Basini çeviriyor ki görmeyeyim.
Lakin bilmiyor;
Onun gözünden düsen bir damla benim içimde okyanuslar yaratiyor.
Vakit geliyor, akrep vedaya vuruyor, ayrilik gelip yakamiza yapisiyor.
Tamam plan yaptik, eger uyarsak atlatiriz diyoruz..
Simdilik her sey yerli yerinde.
Bana bak hayat!
Eger bir kez daha düsersem
diger tepsiyi kafana geçiririm!