Sonbahar yaprak dökümü mevsimidir. Her sabah sosyalmedya karelerine düşen ya bir sosyal acının , dramın, haksızlığın son süreçlerde kadına şiddetin ve kaza adı verilen iş cinayetlerininardından istatistiklerde yerini alan kadın cinayetleri…Gözlerimizin mahmurluğunu kahveyle açmaya çalıştığımız sabahlarda, daha çok zulmetin raporunu almaya alıştı-rıldı-ğımız sosyal medya raporlarından sözediyorum. Ancak dilimin ucuna kadar gelen ve son yıllarda daha çok aklımın bir köşesinde ‘bugün kimi yitirdik acaba?’ sorusunun iğne gibi yüreğime battığını gizlememeliyim.
Adını bildiğim, bilmediğim ama yoldaş çevresinden yıldırım gibi düşen kara haberleri vurgulamalıyım. Birbiri ile yarışırcasına iki nesil yıldızlaşıyor usumuzda. Adı dağlara yazılmış genç yoldaşlar…Gazanfer ardından Mehmet ve yarın sabaha iri puntolarla düşecek kimbilir kimin adı.
Sevgili İlyas, Kemal Yıldırım yoldaş üzerine hazırladığı anı fotoğraf ve şiirinden kombin yaptığı bir görsel gönderdi. İki satırla yüzlerce yoldaşın gönlünde kök salmış yeri olan Osman Dayı yı yadedelim istedi. Geç kaldık ama her zaman anımsamak ve anımsatmak yeridir dedi ve beni bağladı.
Kolay kolay ölümlerin ardından yazmaya varmıyor elim. İçinden çıkamadığım bir acemilik tutukluğu çöküyor üstüme. Bu halde bir kaç gün geçirdikten sonra Kemal yoldaşın damadı Mustafa’dan aldığım bir dosya dolusu anı, sahiplenme, ardından yaşanmışlıkların ağırlığı ile yazılmış duygusal uğurlama…Ömrünün esası uzun bir yürüyüşte geçmiş bu dev adamın hatırasına, Sevgili İlyas’ın komünar bellek tutkusunun ve adanmışlığının anlamına bu satırlar dökülüverdi.1991 yılı Ekim’in 5′ inde yaşama gözlerini kapasada ‘ölürse ten ölür canlar ölesi değil’ deyişini haklı çıkarırcasına yaşamda, yoldaşlarının, sevenlerinin ve emek verdiği kurumların tarihçelerinde adları silinmezce yazılanlardan biri Kemal Yıldırım…Osman abi, Osman dayı…anısına saygıyla.
İsmail Doğruer