Batı Avrupa'da Büyük Peter'in saltanatının sonunda, iki karşıt devlet grubu kuruldu. 1725 sonbaharında Fransa, İngiltere ve Prusya, Avusturya ve İspanya'ya karşı bir Hannover anlaşmasına girdi. Ancak Prusya, hemen ikili bir oyuna liderlik etti ve yakında Avusturya ile bir ittifak imzaladı. Fransa ve İngiltere birliği de güçlü kaldı.
Fransa, Rusya’nın Polonya’ya nüfuz etmesinden çok mutsuzdu. Tahrişi olan İngiltere, Rusya'nın Baltık Devletlerinde kendisini kurma arzusunu kabul etti ve Kuzey Savaşı sırasında bile İsveç'i Rusya devletiyle savaşın eşiğine destekledi. 1726'in baharında, İngiltere yine neredeyse Rusya ile savaşa başladı. Bu sırada Danimarka ve Holstein arasında, Dük Karl-Friedrich’in hükümdarı Danimark’ın devlet Schleswig’i elinden aldıkları gerçeğiyle uzlaşamadığı bir çatışma vardı. Dük Peter I'in kızı Anna Petrovna ile evlendiğinden beri, kayınvalidesi İmparatoriçe Catherine'den yardım almaya başladı. Danimarka yardım için İngiltere’ye döndü ve Kral George, Amiral Bahis’in komutasındaki Baltık Denizi’nde yirmi gemiden oluşan bir filo gönderdi ve Rus filosunu Reval’da kapattı. Birkaç ay sonra, keskin notların değiş tokuşundan sonra, İngilizler limanlarına gittiler. Çarpışmaya geldi, ama durum tehlikeliydi.
Sonuç olarak, Avusturya Rusya'nın doğal bir müttefiki oldu. Bu dönemde, her iki gücün de ortak çıkarları vardı. Özellikle, ortak düşman Türkiye idi. Ağustos ayının başlarında, 1726 Rusya ve Avusturya bir savunma ittifakı imzaladı. Ona göre, partilerin her biri, üçüncü bir gücün saldırması durumunda, müttefiklerin yardımına en az 20 bin piyade ve 10 bin süvari göndermeyi taahhüt etti. Avusturya ayrıca Holstein'a Schleswig'in dönüşünde yardım edeceğine de söz verdi, ancak askeri yollarla değil.
Viyana ve St. Petersburg, rakiplerini alarma geçirdi - Paris ve İstanbul. Fransa’nın kaygısı, Avusturya’nın 1725’te sona eren İspanya’yla askeri bir ittifakı olması ve İspanya’nın da hızlı bir şekilde Fransa’nın müttefikinden en büyük düşmanına dönüşmesiydi. Genç Kral Louis XV, eski Polonya Kralı Stanislav'ın kızı Maria Leschinsky'de evlendi. Sonuç olarak, Polonya, Rusya ile Fransa arasında bir anlaşmazlık nedeni oldu. Ayrıca, Fransa'nın Osmanlı İmparatorluğu üzerinde çok güçlü bir etkisi oldu. Ve Rusya’nın çıkarları yukarıda da belirtildiği gibi, Kuzey Karadeniz bölgesinde, Kırım ve Kafkasya’da Türk’le çarpıştı. Aynı zamanda, İngiliz diplomatlar, Konstantinopolis’le Rusya’ya karşı oynadılar.
Özellikle şu anda Hazar Denizi'ndeki durum tırmandı. Aralık ayında, 1725, Türk birlikleri, sözleşme altındaki hiç bir bölgeye dahil olmayan Pers şehri Ardeville'i işgal etti. Rusya elçisi I. I. Neplyuev, Büyük Vezir ile bir araya geldi ve Rus sakinlerinin daha fazla ele geçirilmelerinin Rus İmparatorluğu tarafından yalnızca bir anlaşmanın değil, aynı zamanda “sonsuza kadar kurulan dostluğun” ve Rusya’nın ihlali olarak kabul edileceğini ilan ettiği ayrıntılı bir konuşma yaptılar. Hazar Denizi'ne başka hiçbir güç veremez. Yanıt olarak, vize sahibi, Pers topraklarının önemli bir bölümünün, Rusya'nın bir tez çalışması imzaladığı Şah Tahmasp'a ait olmadığını, ancak Afgan Eshref'i ele geçirdiğini belirtti. “Porta,” dedi Vizier, “şehirleri yalnızca onları Esref'in kaptanından korumak için alır ve bunu, sakinleri kendi istekleriyle ve kendi güvenlikleri için, talep sahibine vermemek için yapar. Rusya kendi adına aynı şeyi yapmalı. Liman, Farsça şehirlerin Eshref'ten değil, Rusya'nın ellerinde olmasını istiyor: Tıpkı Rusya'nın, Limanın Fars şehirlerini koruma altına almasından memnuniyet duyması gerektiği gibi ... "
Nisan ayında, deneyimli bir askeri lider V. V. Dolgoruky, her şeyden önce arkaya düzenlenmiş olan Rus birliklerinin komutanlığı için Hazar Denizi'ne gönderildi. Aynı zamanda yerel halkla, özellikle de Hıristiyanlarla iyi ilişkiler kurmaya çalıştı. Ermenilerin Osmanlılarla kavga ettiğini ve Ruslardan yardım istediğini belirtti. Ayrıca, Türk ordusunun muzaffer saldırısı boğuldu. 1726'in baharında, İsfahan yolunda, Osmanlı birlikleri Eshre tarafından yenildi ve iki yıl önce Kırım'da, şimdi tehlikeli bir isyan haline dönüşen bir rahatsızlık patlak verdi.
Bu uygun zamanda, V. V. Dolgoruky, hükümetin Osmanlı İmparatorluğu ile açık bir savaş başlatmasını önerdi. “Türk zayıflığını görmek” diye yazdı Rasht, “kişi iyi vakit kaçırmamalı ve Türklerin yürürlüğe girmesine izin vermemeli; ve Türklerin zayıflıklarında illerimize giriyorlar ve eski güçleri içinde olsaydı, tezine bakmazlardı ... Şimdiki müreffeh zamanda Farsça'yı terk etmenin hayali arkadaşlarını hatırlamanızın başka bir umudu yoktur. ve kendi içinde güçlendirmek ve kendini kurmak ve böylece devlet kaybını düzeltmek ”. 1727'in baharında, Bay Dolgoruky, Hazar Denizi kıyıları boyunca bir keşif gezisine askeri bir dekolte yol açtı, bölgenin keşiflerini gerçekleştirdi ve birkaç kale kurdu.
Petersburg'da, Dolgoruky’nin eylemleri onaylandı, ancak Porta ile savaş başlatmaya cesaret edemediler. Ancak, St. Petersburg ve Viyana arasında Türk konusunda istişareler devam etti. Bu Paris'te çok güzel görüldü ve Fransızlar Porto'yu daha aktif olarak itmeye başladı. Fransa’nın Sultan sarayındaki temsilcisi Marquis Jacques-Louis Dusson de Bonnack, eylemlerini İngiliz büyükelçisi ile koordine etti ve Osmanlılara Perslerle barışı sağlama konusunda ilham verdi ve ardından Port ile Fransa, İngiltere ve Prusya, Stanislav Leschinsky’yi Polonya tahtına kaldırabilir. Polonya meselesi, Avrupa'daki gerginliğin nedenlerinden biriydi.
Tüm 1727, İran sorunuyla ilgili Türkiye ile sürekli ihtilaf halinde Rus İmparatorluğu için yapıldı. İlk başta, Rus diplomatlar Türkiye'nin başarısından korktular ve ardından Esref’in birliklerinden bir dizi yenilgiye uğrayan Osmanlı’nın onunla barış yapıp Rusya ile savaş başlamasından korkmaya başladılar. Gerçekten de, Ekim ayında Tahmasp'la savaşmak için bütün güçleri bir araya getirmek isteyen Eshref Şah, Türklerle Hamadan Antlaşması'nı sonuçlandırdı, Sultan'ı bütün Müslümanların halifesi olarak kabul etti ve ona Fars topraklarının bir parçasını vermeyi vaat etti. Ancak, İmparator Peter II dış politikaya ilgisizdi. Ve Pers ordusundaki Rus ordusunun komutanı Prens V. Dolgoruky, Catherine I'in ölümünden kısa bir süre sonra Rusya'ya geri çağrıldı. Akrabaları daha sonra yeni imparatoru etkilemek için savaştı ve saygın bir komutanı elinde tutmak istedi. Kalkışta Dolgoruky, asistanlarına generaller V. Ya Levashov ve A.I. Rumyantsev'e Eshref ile barışı sağlama talimatı verdi. Böylece, Rusya’nın Hazar’daki başarıları kısa sürede rüzgâra atıldı.
Bu arada Paris, İstanbul’a giderek daha ısrar ederek Osmanlıların Rus İmparatorluğu ile çatışmasına neden oldu. Ölen Bonnak yerine, Marquis Mark Louis Sawière de Villeneuve, Fransız hükümeti başkanı Kardinal Fleury'nin en iyi diplomatlarından biri olduğu düşünülen İstanbul'a gönderildi. Yeni büyükelçiye, Fransa'nın padişahlara gücünü göstermek için güçlü bir filo eşlik etti. III. Ahmed’le ilk dinleyiciler arasında, Avusturya ve Rusya’nın limanlara düşmanlık planları hakkında konuştu. Neplyuev, Petersburg'u Fransızların "iğrenç" eylemleriyle ilgili raporlarla bombaladı.
Aralık ayında 1727, Osmanlı Devleti Perslerin resmi hükümdarı Şah Tahmasp ile barış yaptı. Liman, Rusya'ya Farsça ilişkilerinde arabuluculuk teklif etti. Bütün 1728 anlaşmazlıklar ve suçlamalarla geçti. Türkler, Kalmyks'in, yeniden yerleşimci prens Bakhty Giray ile ittifak halinde Kırım'a saldırdıklarından şikayet etti. Rus elçisi Neplyuev, Hazar Denizi’ndeki Osmanlıların “Rusya’ya ait topraklara ve halklara katılıyor” olduğunu söyledi. Ordu, bu bölgedeki Rusya'nın durumunu iyileştirmeye yardım etti. General Levashov, Perslere bir dizi yenilgiyi verdi. Şubat ayında, 1729 Eshref ile Persli Mazenderan ve Astrabad'ın ellerine geri gönderilmesini sağlayan bir anlaşma imzaladı ve Eshref, Rusların Hazar Denizi ve Kafkaslar (Şirvan Oblastı) kıyısındaki mülklerinin dokunulmaz olacağına söz verdi.
1730'in sonbaharında, Yeniçerilerin isyanı İstanbul'da başladı. İsyancılar Ahmed'i bağımlılık yapmaya zorladılar ve yeğeni Mahmud I'i tahtına koydular Topal Osman, Mahmud I altında bir hırsızlık yaptı. Kırım tahtına, Rusya ile savaşın destekçisi olan militan Kaplan-Giray'a verildi. Bu, Osmanlı Devleti’nin Rusya’ya karşı savaşma arzusunu güçlendirdi ve Rusya’yı İran’la uzlaşmaya zorladı.
Aynı zamanda Kafkas toprakları konusunda bir anlaşmazlık vardı. Kırım Han Kabarda'da yaptı. Rusya protesto etti. Sözcü, Han’ın Kırım’a maruz kalan topraklara gittiğini ve Rusya’nın bu suç teşkil etmediğini açıkladı. Kabarda hakkında bir tartışma başladı - hangi kısmına kime aitti. Uzun süren tartışmalardan sonra, Vizier ve Neplyuev karar verdi: Sınır anlaşmazlıkları, sınır birliklerinin komutanları tarafından “avlularıyla uğraşmamaları” konusunda çözülmeli. Bununla birlikte, Kuban'daki Kırım Han valisi, Grebensky dekolmanını emreden ve General Tatarlara Kazak göndermek ve hatta "Rusya'nın tamamını süpürebileceğini" söyleyerek tehdit etmeye başlayan Baş Generali D. F. Eropkin ile pazarlık etmeyi reddetti.
Tüm bunlar Rusya'yı İran'a yaklaşmaya zorladı. Ocak ayında, Resht'taki 1732, Rus İmparatorluğunun Hazar ilçelerini Gilan, Mazandaran ve Astrabad illerine çevirdiği bir anlaşma imzaladı. Kura Nehri'ne Rus birlikleri alındı. Persia, sırayla, Rusya'ya gümrüksüz ticaret, malların gümrüksüz geçiş hakkı ve diğer bazı haklar verdi. Resht Antlaşması çok zamanında gerçekleşti, çünkü Türkiye ile savaş hızla yaklaşıyordu. Ve İran'da, iktidar, yetenekli komutan Nadir Şah tarafından ele geçirildi ve bu, Türkiye ile Pers arasındaki savaşın yeniden başlatılmasına yol açtı.
1732'in baharında, Rusya ile Kırım Hanlığı arasında başka bir çatışma yaşandı. Tatar ordusu, Sultanın emriyle Perslere karşı bir kampanya başlattı. Kırım Tatarları, Dağıstan’dan, yani Rusya’nın kendi gördüğü topraklardan geçti. General General D. F. Eropkin durma talebinde bulunduğunda, Tatar askeri lideri Feti-Giray, padişahın iradesini yerine getirdiğini ve Porto ile barış içinde olan Rusya'nın kendisini rahatsız etmemesi gerektiğini söyledi. Ancak, Tatarlar açık çatışmalardan kaçınmak istediler ve bu nedenle Rus mallarına rağmen dağ yollarına gittiler. Prens L. Gessen-Gomburgsky olay yerine geldi ve 1732'taki Farsça Kolordu Komutanlığı V. V. Levashov'un yerini aldı. Yine Tatarlara durmalarını emretti ve askerlerini iki engelle kapattı. Dağlardan inen Kırım Tatarları, yalnızca 500 ejderhalarından oluşan küçük bir Rus müfrezesinde Goryachaya köyü yakınlarında saldırdı. Rus süvarileri sökülüp dizildi ve düşman saldırılarını püskürttü. Savaşın zirvesinde, General Yeropkin'in çıkarılması önce geldi, sonra da Prens'in Tatar ordusunu uçuşa döndüren ana güçleri. Bu savaşta, 55 Rus askerleri tarafından öldürüldü, çoğu yaralandı. İkincisi, karşısında bir kılıçla bir darbe alan Eropkin'di. Yenilgiye uğrayan Tatarlar, Yaylalıların Rusya'ya karşı savaşmalarını istedikleri Çeçen topraklarına çekildiler. Bu kampanya hedefine ulaştı: Güney Dağıstan'ın neredeyse tamamı isyan etti. Hessen-Homburg Prensi, kuvvetlerini Sulak kalesine çekmek zorunda kaldı ve Tatarlar, Terek Kazaklarının birkaç yerleşim yerini yıktı ve hatta Derbent'i yakalamaya çalıştı. Sonra Tatar ordusu Türklerle bağlantıya geçti. Aynı zamanda, Han tahtının varisi Kalga-Saltan, Kırım'dan Kabarda'ya yeni bir baskın başlattı.
Bu nedenle, Kafkasya ve Hazar bölgesindeki Kırım sınırlarındaki durum, Rusya ile Türkiye arasında büyük bir savaşın eşiğindeydi. Bunun nedenleri yeterliydi.
Ancak, Avrupa'da durum zordu. İspanya ile Avusturya arasındaki savaş, Viyana’nın İspanyol prenslerine Carlos ve Philip’in İtalya’da mülkiyeti verme konusundaki isteksizliğinden kaynaklanıyordu. Bu durumda, Rusya'nın yardımlarına bir kolordu yerleştirmesi veya ittifakı kırması gerekecekti. Petersburg'da görüşler ayrıldı. Osterman, Avusturya ile ittifakın güçlü bir destekçisiydi ve sözleşmenin tam olarak uygulanması gerektiğine inanıyordu. Avusturya hediyeleri tarafından satın alınan İmparatoriçe Biron'un favorisi tarafından desteklendi: Pırlantalarla süslenmiş İmparator VI. Charles İmparatorluğu'nun diyarı için diploma ve elmaslarla süslenmiş iki yüz bin uzun boylu kişi. İspanya ile savaşa karşı Yaguzhinsky oldu. "Evde barışın tadını çıkarabiliriz" olduğunda Rusya'dan uzaktaki davalara müdahale etmenin gerekmediğine inanıyordu. Ancak Osterman, Yaguzhinsky'yi Berlin'e büyükelçi göndermeyi başardı ve Rus mahkemesi üzerindeki etkisi zayıfladı. O zamanlar Fransa, İspanya'nın bir müttefikiydi ve Rusya, bir Avusturya müttefiki olarak Fransa ile bir çatışmaya girdi.
Lehçe soru
Polonya, yüzleşmenin yeni arenası oldu. O zamanlar Commonwealth, eski bir gücünü kaybetti, güçlü bir merkezi otoriteye sahip olmadı ve sonsuz adam ve baylar arasındaki anlaşmazlıklar yüzünden zayıfladı. Polonya, Rusya’ya eşit bir rakip pozisyonunu kaybetti. 17. yüzyılın sonunda, Rusya “kişiyi kendi kişisini” Polonya tahtına itme pratiğini test etti. Polonya, Türklerin kazananı Jan Sobieski'nin ölümünden sonra, Polonya, zalim bir “krallık” tarafından ele geçirildiğinde (Polonya'da sık sık iç savaşlar yaşandı), Çar Peter I, Fransa'nın Porto'yla yakın ilişkilerini bilerek ordusunu Polonya'ya getirdi. Sakson Partisi. King, Peter'in müttefiki Saxon Elector Augustus'du. Kuzey Savaşı sırasında, İsveçliler Stanislav Leschinsky'yi tahta çıkardı. Poltava'nın kazanmasından sonra Pyotr Alekseevich, Augustus'u tekrar tahttan kurtardı. Commonwealth Rusya'nın müttefiki oldu.
II. Augustus II çok yaşlıydı ve 1732'ta ölümün eşiğindeydi. Avrupalı güçler Polonya mirasını paylaşmaya hazırlanıyorlardı. Daha önce de belirtildiği gibi Fransa, kızı Louis XV ile evli olan Kral Stanislav Leschinsky'yi görmek istedi. Tabii ki, Rusya ve Avusturya, Fransa’nın protégé’inin Polonya’daki ülkeye erişmesine izin veremedi. 1728'te Prusya ile Avusturya arasında bir savunma ittifakı imzalandı. Bu nedenle Prusya, Rusya ve Avusturya'nın pozisyonunu destekledi. Sonuç olarak, çağdaşların “üç siyah kartalın birleşmesi” olarak adlandırdığı bir anlaşma yapıldı (siyah kartallar Rusya, Avusturya ve Prusya amblemlerinin bir parçasıydı). Şartlarına göre, kralın seçimleri sırasında, üç büyük Avrupalı gücün tamamı, "seçimleri sınırlamak için değil, Polonya özgürlüğünü korumak için" antlaşmada belirtildiği gibi birliklerini Polonya sınırlarına taşımaktı. Tek aday başlangıçta Portekiz Prensi Emanuel’i aday göstermeye karar verdi. Polonya Kralı Augustus II, Saksonya seçmenlerinin Polonya tacı için miras yasasının kurulmasına yardım etmek istedi. Frederick Augustus II (gelecekteki Polonya Augustus III kralı) onun varisi olacaktı. Bu görüşmeler hakkındaki söylentiler, "Polonya hürriyeti" girişimlerini engellemeye hazırlanan Polonyalı Gentry'i heyecanlandırdı.
1 Şubat 1733 Tahrik Ağustos Güçlü öldü. Kralın ölümünden sonra, geleneğe göre Polonya üzerindeki güç, Gnezna başpiskoposu Kraliyet locum tenens tarafından kabul edildi. Leshinsky'nin ateşli bir destekçisi olan Başpiskopos Tadeusz Pototsky, hemen Saxon Augustan birliklerinin Polonya'dan çekilmesini emretti. Bu, Polonya'nın Alman nüfusunun panikine yol açtı. Askerler, esnaflar ve tüccarlarla birlikte, geç kralın mahkemesi ve yetkililer kaçtı. Petersburg hemen Polonya'ya korkunç bir mektup göndererek Leshchinsky'nin tahta aday listesinden çıkarılmasını istedi. Fransa ve Avusturya rüşvet olarak hareket etmeyi tercih ettiler: Viyana'dan yüz binden fazla altın, Polonyalı soylulara rüşvet vermek için bir milyon liv gönderildi.
Nisan ayının sonunda, toplantıya davet edilen Diyet (yeni kralın seçiminin tarihini ve hazırlığını belirlemek için kralın ölümünden sonra toplanan diyet) açıldı, ancak bir Katolikle evli olan ve ordusu olmayan bir “Katolik olan” bir doğal karakolun olabileceğine karar verdi. Bu karar Emmanuel'i ve diğer yabancı başvuranları açıkça dışladı. Avusturya ve Rusya güçlü bir protesto dile getirdiler. Leshchinsky partisi, Osmanlı İmparatorluğu ve Kırım Hanlığı'ndan destek almak için savaşı tehdit etmeye başladı. Bu arada, Portekiz kralı beklenmedik bir şekilde Polonyalılara Emmanuel'e değil diğer kardeşi Antonio'ya teklif verme niyetini açıkladı. Bu kanuna çok şaşırtan Avusturya ve Rusya, Polonya tahtına yeni bir aday aramaya başladı. Seçim, II. Ağustos’un oğlu Saxon Elector Augustus III’e düştü.
Saksonya Seçmeni Ağustos III
Sırasıyla, Augustus vaatleri yerine getirmedi. Avusturya adına, Pragmatik Yaptırımları tanıdı. İmparator Charles VI tarafından 1724’te derlenen bu belge, kızı Maria Theresa için Avusturya’nın tahtı devralma hakkını güvence altına aldı. Bununla birlikte, imparatorluk ailesiyle hanedan bağları olan birçok Avrupa hükümdarının, Avusturya tahtını işgal etmesi bekleniyordu ve bu belgeyi tanımıyorlardı. Bunların arasında şimdi fikrini değiştiren Saksonya vardı. Rusya ve Saksonya arasında bir savunma ittifakı imzalandı ve Augustus, kral olduktan sonra Rzeczpospolita adına aynı anlaşmayı imzalamaya çalışacağına söz verdi. Porto savaşının arifesinde bir müttefik olarak Polonya'ya sahip olmak çok cazip geldi. Ek olarak, Rusya, Polonya'nın tekrar dayanabileceği Polonya'nın tekrar düşman olmasına izin veremedi. Prusya bundan pek hoşlanmadı. Saksonya'nın güçlendirilmesi Prusya için faydalı değildi. Ancak, Prusya kralı bir şekilde tarafsızlığı korumaya ikna etti.
Ağustos ayında seçim Diyeti Varşova'daki 1733'te açıldı. Anında, III. Ağustos destekçileri ve Leshchinsky arasındaki şiddetli bir anlaşmazlığı hemen çözdü. En çok Fransız adayını tercih etti, ama aynı zamanda düşmanları vardı. Ortak bir görüşe gelmediler, savaşan tarafların destekçileri arasında çatışmalar başladı. Leschinsky gizlice Polonya'ya geldi ve başkentte çok kısa bir süre yaşadıysa, Fransa'nın yardımını beklemeyi planladığı Danzig'e taşındı. Polonya, bir iç savaşın eşiğindeydi, Eylül gecesi 20 1733 gecesinde, Rus ordusu, Başkonsolos P. Passi'nin emri altında Varşova'nın eteklerine girdi. 1733'in ilkbaharında faaliyete geçmeye başlayan Rusya, Şubat ayının sonunda 1733’in sonunda, Bakanlar Kurulu’nun “genel toplantısı” olan İmparatoriçe Anna Ioannovna’nın kararıyla kabul edildi. "Fransız ve İsveç Kraliyetine bağlı olan Leschinsky ve diğerlerinin ve dolayısıyla Türklerin Polonya Kraliyet Kraliyetine girmesine izin verilemeyeceği" kararlaştırıldı.
Rus süngülerinin koruması altında, Seym üyeleri Prag'da (Varşova'nın bir banliyösü) toplandı, Eylül ayında 24 Saksonya Seçmeninin krallarını seçti. Ocak ayında 1734, Rus birlikleri Thorn'u aldı ve kuşatması Minich'in kendisine emanet edilen Danzig'e yaklaştı. Baharda, Rus birlikleri, bir Fransız filosunu indirmeye çalışan Fransız çıkarma kuvvetini geri çekti. Haziran ayının sonunda, Danzig teslim oldu, ancak Leschinsky, ortak olarak kılık değiştirerek kaçmayı başardı.
Kazandıktan sonra Rusya, Avusturya’ya Doğu meselesi konusunda harekete geçmesini önerdi. Ancak, Viyana zaman ayırmayı teklif etti. Avusturya, Rusya’nın Osmanlı İmparatorluğu ile ilişkilerini şiddetlendirmesini istemedi, çünkü Fransa’nın Polonya’daki durumu kabul etmeyeceği açıktı. Gerçekten, Leshchinsky mücadeleye devam etmeye hazırlanıyordu ve Fransa Avusturya'ya savaş ilan etti. Fransa tarafında İspanya ve Sardunya vardı. Ren kampanyasını başlatan iki Fransız ordusu Almanya'ya yöneldi.
Avrupa’daki büyük savaş Rusya’nın sınırındaki durumu keskin bir şekilde ağırlaştırdı. Fransızlar aktif olarak Porto'ya Rus İmparatorluğu'na karşı bastırdı. Rus birlikleri Danzig'i kuşattığında, Osmanlı makamları gizlice, Kazak ordusunun katibi Mazepa'nın müttefiki olan Philip Orlik'in oğlu Zaporozhian Kazak Orlik'ü Küçük Rusya'ya gönderdi. Fransız büyükelçisi Villeneuve'den talimat aldı ve Zaporizhzhya Kazaklarını Rusya'ya karşı Kırım Tatarları ile öne çıkmaya ikna etmek zorunda kaldı. Aynı zamanda, Türkler Prens Rakoczy'nin yardımıyla Macarları Avusturya'ya karşı yükseltmeye çalıştılar.
Neyse ki, Rusya için Pers devletinin yöneticisi Nadir Şah, Türklerle savaşa devam etti ve oldukça başarılıydı. Doğru, Rusya bunun için daha yüksek bir bedel ödemek zorunda kaldı. Mart ayında, 1735, Rusya ve İran hükümeti, Kafkasya'daki tüm Rus fetihlerinin Perslere geri gönderilmesini sağlayan Gence anlaşmasını sonuçlandırdı. Rus birlikleri Bakü, Derbent ve hatta Kutsal Haç kalesini terk etti.
Bu arada Liman, Polonya'daki durumdan memnuniyetsizliğini dile getirdi. Mayıs ayının ortasında 1735, Sultan, Kafkasya’daki Rus mallarına el koyan Kırım Tatarlarının ordusunu Pers’e göndermeye karar verdi. Rus hükümeti, Tatarların Rus mallarına sahip olmasına izin vermemeye karar verdi, ancak padişahın Rusya’ya böyle bir kampanyayı saldırganlık olarak kabul edeceğini ilan etti. 1735 sonbaharında Osmanlı İmparatorluğu ile savaşın başlayacağı herkes için belli oldu. Haziran ayının sonunda, 1735, İmparatoriçe Anna Ivanovna, Minikh'e Polonya'dan orduyu terk etmesini, 40, binlerce asker ve diğer birliklerle Don'a gitmelerini ve Azak kalesinin kuşatılması için hazırlıklara başlamasını emretti. Mareşal Minich bu atamaya içten neşeyle geldi. “Azak kuşatmasının emrini kabul ediyorum” diye yazdı, “Majestelerinizin bildiği gibi, uzun süredir bu kaleyi fethetmek için istekli olduğum için büyük bir neşeyle” dedi.
Böylece, Peter I'in başarısız Prut kampanyasından bu yana ilk kez, Rusya Türkiye ile açık bir mücadeleye girmeye karar verdi. Aynı zamanda, resmi olarak savaş ilan etmediler. Rus diplomatlar, Osmanlı hükümetine Rusya’nın yalnızca Kırım Tatarlarını cezalandırmak istediğini ve ardından “ebedi” bir barış sağladıklarını garanti etti. Bu nedenle, kampanya planı yalnızca Azak ve Kırım'a yönelik operasyonlar için sağlandı. Azov 44-th almış olmalı. Minich ordusu. Kırım'da cezai saldırı, 10-bin almış olmalı. Volyn'de duran General Weisbach'ın çıkarılması.
Danzig Kuşatması
Devam edecek ...