80'li yılların sonundaydı, kıçıma yediğim bir şaplakla hayata gözlerimi bir doktorun elinde baş aşağı açtım. 90'lı yıllarda çocuk olmanın sonuna kadar tadına vardım, küçük bir şehrin en büyük mahallesinde. Okullara gittim, ilköğretimi iki, liseyi üç ayrı okulda tamamlayabildim. Bunun bana götürüsü olduğu gibi, getiriside büyük oldu; Çok insan tanıdım, bu sayede sosyalleştim. Şuan %95'i ile görüşmüyor olsam bile.
İnsanlarla iyi anlaşamadığım doğru. Şuan en iyi iki arkadaşımı bile ilk gördüğümde dövmeye yeltendim. Üstelik sebebi yokken. 11 yıllık öğrenim hayatımı 5 ayrı okulda bitirdiğim gerçeği kenarda dururken, üniversite eğitimimi açık öğretimde tamamlamak en doğrusuydu bence.
Hem hayata gözlerini açar açmaz, karşısına cıkan ilk bireyden kıçına şaplak yiyerek şiddet gören bir bebekten, hayat içinde sakin ve sevecen olmasını beklemek bence hayalperestlik olur. En azından ben böyle düşünüyorum.
Sonuç olarak, ben şimdi büyüdüm, adam oldum mu? Hayır. Ama bunu siz söylemeyin. Şiddete meyilli bir yapımın olduğunu belirtmiştim zira.