Ormanlarımız yanıyormuş! Yüreklerimiz yanıyor mu bilmiyorum ama ormanlarımız değil vatanımız yanıyor. Yanmıyor yakılıyor. Televizyon haberlerine kulak veriyorum, gazete haberlerine göz gezdiriyorum hepsinde aynı ifade: “Yangın çıktı.”
Yangın çıkmaz çıkartılır, ormanlarımızı daha doğrusu bağrımızı yakan bu yangınların kimi bilmeden dikkatsizlikten kimi de bilerek ihanetten kaynaklanır. Ya devlet ve millet düşmanlığından beslenen bir ihanettir bu ya da para pul, mal mülk daha doğrusu satılık lüks villalar, oteller, hanlar hamamlar sevdasından kaynaklanan bir başka namussuzluktur.
Bir gecede yedi ayrı ilçede yangın haberiyle uyanmak ne acı. Ben epeydir düşündüğüm ama bir türlü sayfaya yansıtamadığım bu yazımı böyle bir sabahta yazıyorum. Bir faydası olacak mı, sanmıyorum, ne sanmaması, biliyorum olmayacak ama yine de yazıyorum. Hiç olmazsa feryadımı ve isyanımı boşaltmama yardımcı olacak.
Kaç yangın, kaç felaket haberi bu hemen her yaz duyduğumuz? Çıkan, çıkarılan yangın haberlerini duymaktan yanan yüreğimizi biraz olsun ferahlatacak bir başka habere de hasretiz, en azından ben hasretim. Ne mi o haber? Kaç suçlunun daha doğrusu kaç katilin, kaç hainin yakalandığı, yargıya teslim edildiği ve yargılandığı haberi.
Ormanlar yanmıyor, yakılıyor ve kısa bir zaman sonra o arazilerde yeni fidanlar değil beton binalar yükseliyor gökyüzüne doğru. Toprağımızı kapatmaları yetmiyor, rüzgârımızı kesiyor, güneşimizi önlüyor, ufkumuzu karartıyorlar o çirkin görüntüleriyle. Birilerinin zenginliğine, para hırsına kurban edilen yaşama hakkımız elimizden alınıyor.
Şimdiye kadar hiçbir yangın görülmeyen yerler yanıyor, daha doğrusu yakılıyor, yaz aylarında bile yanmayan Karadeniz ormanları kış aylarında yanıyor, yok canım yanmıyor yakılıyor
“Son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık tutulduğunda; beyaz adam paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak” diyordu Kızılderili atasözü. Bizim orman katilleri ve konuya ilgisiz büyüklerimiz paranın ve betonun her şey demek olmadığını ne zaman anlayacaklar acaba. İnşallah son ırmak kurumadan, son ağaç yok olmadan ve son balık tutulmadan, son kuş uçup gitmeden anlarlar.