makale "Timur ve Bayazid I. Dünyayı bölmeyen büyük generaller" Sultan I. Bayazid başkanlığındaki Osmanlı gücünün başarıları anlatıldı. Görünüşe göre Bizans son günlerini yaşıyordu ve Osmanlı yayılmacılığı Balkan Yarımadası'nın ötesine sıçrayacak gibi görünüyordu. Bayazid'in devletini ezecek olan Timur, o sırada nankör Toktamış'la uğraşıyordu.
Birlikler Timur'u Tokhtamysh Khan'a karşı bir savaş başlatmaya ikna eder. Minyatür, 1533
Papa Boniface IX'un çağrısı üzerine Avrupalı haçlılar, Roma'yı ele geçirme ve Aziz Peter Bayazid Katedrali'ne saygısızlık etme tehdidine karşı çıktı.
Osmanlılara karşı Haçlı Seferi
1396'da büyük bir haçlı ordusu (yaklaşık yüz bin kişi) Buda'dan yola çıktı. Bu ordu, Lüksemburg Kralı I. Sigismund ve Burgonya Dükü II. Philip'in 25 yaşındaki oğlu Cesur Jean de Nevers tarafından yönetildi.
Yaratılışı Pisanello'ya atfedilen portrede, 1433'te Lüksemburglu Sigismund'u görüyoruz:
Sigismund of Luxembourg. 1433, Sanat Tarihi Müzesi
В tarih Sigismund, "Red Fox" takma adıyla girdi. Diğer şeylerin yanı sıra, şu ifadeyle ünlendi:
"Ben bir Roma kralıyım ve gramerin üstünde."
"Rab'bin Haçını korumak ve putperestlerle savaşmak için" Ejderhanın kişisel şövalye düzenini kuran oydu.
Macaristan naibi olan Bosnalı Kayınvalidesi Elizabeth'in öldürülmesinden şüpheleniliyor.
Ve Versailles'daki haçlıların salonundaki bu portrede, bu kampanyanın başka bir liderini görüyoruz - Jean de Nevers:
İronik bir şekilde, yenilgiyle sonuçlanan Nikopol savaşından sonra "Korkusuz" lakabını alacaktı. Bazıları, takma adın başlangıçta alay edildiğine inanıyor.
Macar ordusuna ek olarak, Burgundy, Hospitallers, Cermen askerlerinin yanı sıra İngiltere, İskoçya, Flanders, Lombardiya, Almanya, Polonya, Bohemya, Kastilya ve Leon'dan şövalyeler de bir sefer düzenledi. Fransa'dan, diğer şövalyelerin yanı sıra, Memur Philippe d'Artois, Büyük Amiral Jean de Vienne, Kont Angerrand de Coucy (İngiltere Kralı III.Edward ve Jartiyer Şövalyesinin damadı), Mareşal Jean le Mengre Busico - en ünlü ve en şanlı şövalyelerden biri. Fransa, Kral Henri de Barre'nin kuzeni ve kraliyet yeğeni Philippe de Barre. Her biri kendi müfrezesini yönetti. Venedikliler ve Cenevizliler savaş gemilerini gönderdiler, Cenevizliler de daha sonra önemli bir aileyi canlandıran ve Kral Sigismund'un ve Hospitallers Büyük Ustasının Tuna Nehri'ne çekilmesini kapsayan yaylı tüfekçiler gönderdi.
Tahmin edebileceğiniz gibi, böylesine "karmakarışık" bir orduyu yönetmek, hatta bu kadar asil insanla bile, çok zordu. Ve bazı yüksek rütbeli Fransız ve Burgundyalıların istekliliğinin çok üzücü sonuçları oldu. Ancak kimse bir felaket beklemiyordu ve birleşik orduyu inceleyen Kral Sigismund şöyle dedi:
"Cennet yeryüzüne düşse bile, Hıristiyan ordusunun mızrakları onu taşıyacak."
Bu seferin liderlerinin planları gerçekten görkemliydi: Tüm Balkan Yarımadası'nın Osmanlılardan kurtarılması ve ardından Konstantinopolis'e yürüyüş yapılması gerekiyordu. Daha sonra Hellespont'u geçip, Kudüs'ü ve Kutsal Kabir'i kurtarmak için Anadolu ve Suriye üzerinden Filistin'e taşınması planlandı. Ve sonra zaferle deniz yoluyla Avrupa'ya dönün.
Kampanyanın başlangıcı başarılı görünüyordu: Nish, Vidina, Ryakhovo ve diğer bazı şehirler ele geçirildi. Ancak Nikopol hemen alınmadı.
Nikopol Savaşı, Jean Froissard'ın kronolojisinden minyatür
Haçlılar Nikopol'u kuşatırken, bazı kaynaklara göre sayısı 200 bin Sırp Stefan Lazarevich olmak üzere 15 bin askere ulaşan Osmanlı birlikleri şehre yaklaştı.
Bununla birlikte, modern araştırmacıların, her iki tarafın ordularının büyüklüğü hakkındaki verileri önemli ölçüde abarttığını düşündükleri söylenmelidir. Hatta bazı tarihçiler 12 bin Hristiyan ve 15 bin Osmanlı'dan bile bahsediyor (Sırplar onlara göre yaklaşık 1 idi). Bu, elbette, Nikopol Savaşı'nı ve içindeki Türklerin zaferini daha az önemli ve önemli yapmaz.
Nikopol Savaşı
Gelişmiş Osmanlı birliklerinden biriyle ilk karşılaşan, Fransız Chevalier de Courcy'nin ayrılmasıydı. Bu anlamsız savaştaki zafer, düşmanla sonraki tüm çatışmaların bu senaryoyu takip edeceğini hayal eden haçlılara ilham verdi.
Belirleyici savaş 25 Eylül 1396'da gerçekleşti.
O dönemde ünlü Osmanlı komutanı Hacı Gazi Evrenos Bey'in birlikte olduğu Bayezid, piyadeleri mevzinin ortasına, yere kazılmış tahta sıralarla korunarak yerleştirdi. Sağ kanada Rumeli (Avrupa) süvari birlikleri, sol kanada Anadolu süvarileri yerleştirildi. Okçular ve hafif silahlı atlıların (akınji) müfrezeleri öne sürüldü: görevleri bir savaş başlatmak ve düşmanı Türk ordusunun iyi güçlendirilmiş ana kuvvetlerine göndermekti, ardından Osmanlı ağır süvarileri (sipahi veya spahi) haçlıların kanatlarına saldırmak zorunda kaldı.
Hristiyan ordusunun merkezinde Fransız ve Burgundy müfrezeleri vardı, arkalarında Macar, Alman, Polonyalı birlikler, Hospitallers ve diğer müttefikler vardı. Sağ kanat Transilvanya'ya emanet edildi. Sol kanatta Eflak hükümdarı Eski Mircea'nın müfrezeleri - Bayezid'in 1404'te Ankara'nın yenilgisiyle zayıflamış Osmanlılardan Dobruca'yı ele geçirebilecek uzun zamandır düşmanı olan - birlikleri yerleştirildi.
Mircea I Wallach, portre Argesh piskoposluğunda
Zaten Osmanlılarla uğraşan ve taktiklerini bilen Macar kralı Sigismund, düşman kuvvetleri ve Osmanlı birliklerinin yeri hakkında bilgi edinmeyi umduğu gözcülerle ileriye gönderdi. Saldırının ertelenmesini istedi ve Angerrand de Coucy ve Jean de Vienne dahil olmak üzere bazı Müttefik komutanlar tarafından desteklendi. Bununla birlikte, Philippe d'Artois liderliğindeki Fransa ve Burgundy'den genç şövalyeler beklemek istemediler ve ilerlediler.
Jean-Baptiste Moses. Fransa Polis Memuru Philippe d'Artois Portresi, 1835
Philippe öncüyü yönetti, ardından Neversky Jean ve Angerrand de Coucy liderliğindeki Fransız ve Burgundyalıların ana güçleri izledi. Diğer tüm Haçlı birimleri, kısmen Müttefiklerin pervasızlığıyla olan anlaşmazlık nedeniyle, kısmen de savaş için sıraya girecek zamanları olmadığı için bulundukları yerde kaldılar. Osmanlı okçuları ilerleyen şövalyelere fazla zarar verememişlerdi, çünkü okları Avrupalıların zırhına girememişti, en kötü durumda ilerleyenler hafif yaralar almıştı.
Fransız-Burgund süvarileri yumuşak bir tepeye çıkmak zorunda kaldı, ancak yine de Osmanlı ileri birliklerini devirdi, ancak önceden hazırlanmış bir çardağa çarptı. Şövalyelerin bir kısmı atlarını kaybetti, diğerleri de şaramponu sökmek için inmeye zorlandı. Sonraki savaşta Osmanlı piyadeleri mağlup edildi ve geri çekilerek mevkilerinden ayrıldı. De Cucy ve de Vienne, Müttefiklerin yaklaşımını durdurup beklemeyi teklif ettiler, ancak makul tavsiyeleri duyulmadı. Fransızlar ve Burgundyalılar saldırılarına devam ettiler ve geri çekilen Osmanlı piyadelerini önlerine sürerek düz bir platoya ulaştılar ve buradan düşmanın ağır süvarilerini saldırmaya hazır gördüler. Sipahların darbesi korkunçtu, kampanyaya katılan en yaşlı Fransız şövalyeleri Jean de Vienne de dahil olmak üzere birçok Fransız ve Burgundyalı öldürüldü.
Francis Dure. Jean de Venier Büstü, Fransız Tarihi Müzesi, Versailles
Geri kalanlar geri çekilmeye çalıştı ama kuşatıldı ve yakalandı.
Fransız ve Burgundyalıların çaresiz durumunu gören müfrezeler Eflak'tan çekilerek zaten felaket olan durumu daha da karmaşık hale getirdi. Kral Sigismund, Almanya, Polonya ve diğer ülkelerden birlikleri, Hastaneleri ve haçlılarla birlikte merkezde durdu. Yine de fiilen mağlup olmuş Osmanlılara saldırmaya karar verdi. Macar atlıları, akbabaların peşinde koşarken neredeyse saflarını alt üst ettiler - ve savaşın kaderi yine dengede kaldı. Savaşın sonucunu, Macar süvarilerinin arkasına giren rezervde bulunan Sırp süvarilerinin darbesi belirledi. Birliklerinin tamamen yenilgiye uğradığına ikna olan Kral Sigismund ve Hospitallers'ın Büyük Üstadı savaş alanını terk etti. Tekne ile Tuna nehrinden denize indiler ve onları gemileriyle Konstantinopolis'e getiren Venediklilerle buluştular. Böylece, neredeyse tüm Fransızlar ve Burgundyalılar öldürüldü veya esir alındı, Macarlar, Almanlar, Polonyalılar ve Hastaneler çoğunlukla geri çekildi ve uçuş sırasında dağıldı.
Hristiyan ordusunun neredeyse tüm tutukluları idam edildi, sadece en asilleri, 200 bin altın düka ödeyerek Fransa Kralı VI.
Bayezid ayrılırken azat edilen şövalyeleri bayramına davet etti ve onları yeni bir orduyla geri dönmeye davet etti. "Seni yenmekten hoşlandım!" Alaycı bir şekilde dedi.
Bayazid Yıldırım (Yıldırım)
Bu talihsiz kampanyanın liderlerinin geleceği hakkında birkaç söz söyleyelim. Lüksemburglu Sigismund, hatırladığımız gibi, Venedikliler tarafından Konstantinopolis'e götürüldü. Macaristan'a giderken, Hırvatistan'da "Krizhevtsy'deki Kanlı Katedral" i düzenledi - bu ülkenin muhalif soylularının müzakereler için gelen temsilcilerinin öldürülmesi. Esir aldı ve kardeşi Wenceslas'ı Çek tacından mahrum etti. 1410'da Almanya kralı oldu, 1433'te Alman ulusunun Kutsal Roma İmparatorluğu'nun imparatoru seçildi. Jan Hus'a güvenlik garantisi veren ve Köstence'deki tehlikede yakılmasına izin veren oydu. Onun altında Hussite Savaşları başladı ve bitti.
Jean de Nevers, babasının Nisan 1404'te ölümünden sonra Burgundy'nin tacını miras aldı.
Burgundy'den Korkusuz John
Fransa'da Jean, çılgın Charles VI ile çevrili partilerin mücadelesine aktif bir katılımcı oldu. Kasım 1407'de, Paris'teki Barbett caddesinde kendisine rakip olan Orleans Dükü Louis'e suikast düzenledi. Ve Eylül 1419'da, köprüde, Montero'nun kendisi, Dauphin'in (gelecekteki Kral Charles VII) maiyetinden şövalyeler olduğu ortaya çıkan suikastçıların kurbanı oldu.
Şimdi de XIV.Yüzyılın sonunda Balkanlar'a dönelim ve görelim ki Nikopol Savaşı'ndan sonra bütün Bulgaristan Bayazid egemenliğine girmiş, ancak 1877'deki bir sonraki Rus-Türk savaşından sonra bağımsızlığını geri kazanacak.
Ve Sultan Bayezid yine Konstantinopolis'e gitti ve bu sefer fidye için serbest bırakılan şövalyelerden birini kurtardı - Fransa Mareşali Jean le Mengre Busico (tek kişi) geri dönüp Osmanlılarla tekrar savaşma riskini aldı. Önderliğindeki filo, 1399 yılında Çanakkale Boğazı'nda Türk filosunu mağlup etti ve kalıntılarını Boğaz'ın Asya kıyılarına kadar takip etti. Önünde bu cesur şövalye, 1415'de İngiliz esaretinde öncü ve ölüme komuta ettiği Agincourt Savaşı (1421) ile biten birçok maceraya sahipti.
Bununla birlikte, Konstantinopolis'in kaderi genel olarak önceden belirlenmişti. Ancak kader, eski imparatorluğa son kez acıdı. Kurtuluş bu sefer Asya'dan geldi: 1400'de Timurlenk'in yenilmez birlikleri Bayezid'in sınırlarına girdi.
Bir sonraki yazımızda Timur ile Bayazid arasındaki savaştan, büyük Ankara savaşı ve sonuçlarından bahsedeceğiz.