Her gün yeni yeni şeyler duyuyoruz siyaset adamlarımızdan. Bazen hitabetlerinden haz alsakta çoğu kez hoşlanmıyoruz.
Oysa siyasilerimiz toplumun önderleridir.
Söylemleri de eylemleri de topluma güzellik vermelidir, onları hoşnut etmelidir, onlara örnek olmalıdır.
Ama nerde?...
Ülkenin binbir çeşit derdi var iken, işsizlik, enflasyon, enflasyona bağlı hayat pahallılığı başını almış gidiyor iken başka gündemler yaratıyor asıl sorunlarımızı unutturmaya çalışıyorlar.
Açlığa yoksulluğa, işsizliğe çare bulacağımız yerde “Askıda ekmek” formülünü buluyorlar.
Elbette ki Yüce dinimiz yardımlaşmayı emreder ama bizi yönetenler toplumun ihtiyaçlarına çözüm üretmek mecburiyetindedirler.
Onlar cami imamı gibi sabretmemizi, şükretmemizi önerme yerine geçim sıkıntısından bezar olan toplumun sabır taşını çatlatmamaya özen göstermelidirler.
Yani vatandaşa aş ve iş temin etmelidirler.
Her şeye bir kılıf bulup muhalif olan herkesi ihanetle suçlama yerine onların dertleriyle hemhal olmak zorundadırlar, onların asli görevleri budur.
Biz vatandaş olarak onlara çağrıda bulunuyoruz..
Etmeyin, eylemeyin, kimseye hakaret etmeyin, insanları dili ve dini üzerinden eleştirmeyin.
Kırmayın dökmeyin.
Suç sabit oluncaya kadar kimseyi asılsız yere suçlamayın,
Bu gidişat iyi bir gidişat değildir.
Elde bir delil olmayınca insanları karalamayın, onlara iftira atmayın.
Öküzün altında buzağı aramayın.
Vatandaşın tenceresinin kaynamasını, filesinin dolmasını, geçiminin sağlanmasını temin edin.
İnsanlara değer verin, insanlara insan gözüyle bakın.
Bakınız şair “İNSAN” başlıklı şiirinde ne diyor?
***
Gülünü sevip de, dikenini hor görme,
Gülü dikeniyle sever isen merhaba
İnsanları dini, diliyle bölme,
İnsanı, insan gibi sever ise merhaba
Çalıp çırpma, yetim öksüz malını,
Helali haramı bilir isen merhaba
Üç günlük şu vefasız dünyada,
Adam gibi adam isen, merhaba
İnsan doğmakta değil, olmakta hüner,
İnsan gibi, insan ise merhaba
Şekil de değil, özünde hüner,
Kâmili irfan isen merhaba
KURTLA KUZUNUN HİKÂYESİ
Kurtla kuzunun hikâyesini bilir misiniz?
Hikâye bu ya kurtla, kuzu her nasılsa arkadaş olmuşlar.
Kurt kuzuyu, kuzuda kurdu çok sevmiş biri birlerine sevgi ile bağlanmışlar, kardeş demişler biri birlerine…
Kuzu henüz hayatının baharında hiçbir deneyimi, hiçbir tecrübesi yok.
Kurt ise adı gibi kurt…
Güneyi kuzeyi görmüş,
Çevresindekileri ne “Aslanda kim?..Ormanların tek hâkimi benim benden başka büyük yok” der dururmuş.
Kuzu kurda gereken hürmeti, gereken saygıyı asla ihmal etmiyor, onun peşinden yürümekle kendini emin ellerde hissediyordu.
Öyle bir meleyişi vardı ki kurdun ardında görülmeye değerdi.
Derken kurtla kuzu uzun bir yolculuk için bir gemiye biniyorlar.
Gemi okyanusun uçsuz bucaksız sularında günlerce yol alıyor.
Eldeki yiyecekleri, içecek suları da tükeniyor.
Fena halde acıkan kurdun karnı zil çalmaya başlıyor.
Aç kurt bir büyük iştahla kuzuya bakarken bir taraftan da midesinden gelen açlık horultularını dinliyor, iştahı kabarıyor ama kuzuya verdiği sadakat sözü aklına geliyor.
Bir müddet kuzuyu yemekten vazgeçmeye çalışıyor.
Bu kez açlık hissi baş gösteriyor dayanılmaz bir açlık hissi kavuruyor bedenini.
***
Bir öğlen vakti güneş tam tepelerinde!..
Açlık ve susuzluk kurdun gözlerini karartıyor, başını döndürmeye başlıyor.
Ve…
Yanı başında kendinden geçmiş kuzuya dönerek "Hey arkadaş toz etme" diyor.
Zavallı kuzu kurdun hitabetinden ve de bakışlarından kendisini yiyeceğini anlıyor ama kaçacak, göçecek, sığınacak yeri yok bir teslimiyet içinde;
"Ama kurt kardeş” diyor… Beni yiyeceksen hiç durma ye. Ama bana toz ediyorsun deme okyanusun ortasında hele bir geminin güvertesinde toz mu olur? Senin niyetin beni yemekse o başka” der.
***
Kurt kuzuyu yemiş mi yememiş mi orasını bilemem ama sevgili okurlarım siz, siz olun bu zamanda düşmemeye. Muhtaç olmamaya özen gösterin.
Hele hele kurtlarla asla dans etmeyin.
Kurtlarla kardeş de olmayın,
Kuzu yerine de konulmayın.
Unutmayınız kurtların kardeşliği karınları tok olduğu sürece devam eder acıkınca biter kardeşlikleri…
Bir de kuzuyu kurda, horozu tilkiye emanet etmeyin,
Emaneti ehline verin.
*///*