Biyoyakıtlar (bitkisel yakıtlar): Biyoyakıtların doğa dostu, temiz enerji olduğu kapitalistlerce savunuluyor. Aslında bitkisel yakıtlar doğaya zarar vermeyen, doğa dostu bir yakıt asla değil. Bitkisel yakıtların doğaya verdiği zararları dört ana başlıkta toplayabiliriz.
1) Bitkisel yakıtlar sera gazı emilimini arttırmaz, azaltır; Bitkisel yakıtlar yanarken çevreye karbondioksit salarlar. Salınan karbondioksitin, yakıtın elde edildiği tarım ürününün (mısır, soya, kanola, pamuk, ayçiçeği buğday, şeker pancarı, şeker kamışı vb.) yetişmesi sırasında emdiği karbondioksiti karşıladığı kabulü üzerinden bitkisel yakıtların doğa dostu olduğu anlatılır, propaganda edilir. Oysa bu büyük bir kandırmacadır. Çünkü bitkisel yakıt üretimi daha önceden bitki örtüsüne sahip olmayan, yetiştirilmeyen çorak arazilerde değil, zaten halihazırda tarımsal üretim yapılan arazilerde gerçekleştirilir. Yani o arazide zaten karbondioksit emen bir bitki örtüsü mevcuttur. Dolayısıyla, tarlanızdaki buğday, mısır, kanola veya ayçiçeğini sofranız için kullanmak yerine arabanızın deposu için kullandığınızda atmosferden ekstra karbondioksit emilimi gerçekleştirmez ki!
2) Bitkisel yakıtlar fosil yakıt tüketimini azaltmaz, arttırır: Bitkisel yakıtlar enerji ihtiyacını azaltmaz, tam tersine, enerji ihtiyacı yaratır. ABD’nin en saygın üniversitelerinden Cornell ve UC Berkeley’den Profesör David Pimentel ve Profesör Tad Padzek, hazırladıkları kapsamlı ortak çalışmalarında, üretilen her 1 kilokalori bitkisel yakıt için mısırda 1.29, soyada 1.27, ayçiçeğinde ise 2.18 kilokalori enerji tüketildiğini ortaya koyuyorlar. [1] Bir başka deyişle, biyoyakıt katkılı akaryakıtlar esasında kömür katkılı akaryakıt, yani fosil yakıt katkılı fosil yakıttan başka birşey değildir.
Bitkisel yakıtlar doğaya verilen zararı azaltmak şöyle dursun, fosil yakıt tüketimini daha da arttırır. Daha çok tahribata sebep olur. Tarlaların gıda üretiminden kopartılarak yakıta ayrılmasının bedeli; açlıktan ölen insanların kanlarıyla ödenen çok büyük bir kandırmacadır!
3) Bitkisel yakıtlar yüksek fosil yakıt tüketimine dayalı endüstriyel tarım uygulamasını arttırır: Bitkisel yakıtların hammaddesi olan bitkiler endüstriyel tarım modeliyle elde edilir. Endüstriyel tarımın vazgeçilmezi kimyasal gübreler, azotlu gübrelerdir. Azotlu gübreler iklime karbondioksitten 25 kat daha fazla zarar verir.[2] Tarımsal ürünün etanole dönüşmeden neden olduğu doğa tahribatı ve kirleticiliğinin yanı sıra, etanole dönüşmesi esnasında da atmosfere karbondioksit salar.
Bitkisel yakıtlar için endüstriyel tarım modeliyle bitkisel ürünler elde edilirken yoğun fosil yakıt, kimyasal/sentetik gübre ve kimyasal ilaç kullanılır. Sentetik gübre ve kimyasal ilaç toprak ile birlikte yeraltı ve yerüstü sularını kirletir, kullanılamaz hale sokar.
4) Bitkisel yakıt endüstrisi yüksek oranda atık su yaratır; 1 litre etanol üretmek için sadece fermantasyon ve distilasyon (damıtma) aşamasında 13 litre su tüketilir. Bu orana üretim aşamasını da eklersek, tüketilen su miktarı 19 litreyi bulmaktadır. Türkiye’nin mevcut tüketimi itibarıyla 81 milyon litre etanol ihtiyacı (yüzde 3 etanol zorunluluğu başladığında) doğduğuna göre, bu etanolu üretmek için 81 x 19 = 1.539 milyon litre, yani 1.5 milyar litre (veya 1.5 milyon ton) su ihtiyacı doğacaktır. Üstelik imalat esnasında kullanılan sular temizken, imalat sonrası atık (kirli) hale dönüşmektedir.
Haftaya Rüzgar Enerji Santralleri’ni (RES’leri) anlatacağım.
Kaynak : Özgür GÜndem -16 Kasım 2012