Sanırım ben yedi yaşında bir marjinalim ve çook korkuyorum.
Sınıfta marjinalim ben.
Neden mi marjinalim? Kendimi tutamıyorum çünkü. Sınıfın düzenini bozuyorum.
Bu fikre nasıl mı kapıldım? Tabi ki televizyondan. Marjinal ama akıllıyım ben. Ya öğretmenim beni dövmeye başlarsa..Hem sınıf Başkanına da oy vermedim. Davranışlarından hoşlanmıyorum çünkü. Artık başkan o olmasın istiyorum. İmza toplamaya başladım sınıftaki seçimlerin yenilenmesi için…Ya başkan beni huzuru bozmaktan dövdürmeye kalkışırsa?
Uf… Bu televizyon gerçekten kötü örnek…Kaç gündür televizyonlardaki gösterileri izliyorum. Taksim’de Gezi Parkı olaylarında olanları öyle inceliyorum. Yeni sloganlar yazmaya başladım. Ağzıma biber sürecek olurlarsa diye acı biber yemeye de başladım…Ya evde de marjinal bulunursam. Annem canıma okur.
Abime sordum. Abi marjinal olmamak için ne yapmam gerek, diye sordum. “Oğlum kim güçlüyse onun yanındaymışsın gibi davranacaksın” dedi. Doğrucu Davut olursam ömrüm hep sopa yemekle bir yere gelememekle geçer gidermiş.
Tamam ama ben içimi tutamıyorum ki. Kendimi kendim olmaktan alamıyorum…
O zaman ne yapıcam?… Mecburum evet..
Mecburen direnişçi olucam ben.
Artık her yer direniş!…
www.dunyaliliar.org