Her ölüm, erken ölümdür.
Koronalı günlerimizde, ölümleri, hastalıkları yadırgamaz olduk, hep yanı başımızda idi ölüm, hayatın tek gerçeği olarak, oracıkta duruyordu ama bu pandemi ile daha yakından hissettik.
Ama hep unuttuk.
Yokmuş gibi davrandık.
İnsan oğlu, sadece ölümün varlığını bilerek yaşıyor olsa, Dünya kesinlikle ‘bu kadar çirkin bir yer’ olmazdı.
Günlük çıkarlar uğruna, hele para, pul, daha lüks yaşam için bu denli sömürü, çirkinlik ve kötülük hiç olmazdı.
Nurbay İşçi ile 30 yıllık tanışıklığımız, 20 yıllık dostluğumuz vardı.
Teknik adam olarak tanıyordum, hakemlik yaptığım yıllarda.
Genelde başarılı bir teknik adamdı, öyle futbolun çirkinliklerine pek bulaşmaz, biz hakemlerle hiç didişmez, rakibi tahrik eden en küçük davranışı olmazdı.
Sonradan tanıdığımda karakterinin de tam olarak öyle olduğunu gördüm, ben 20 yıllık dostum için gönül rahatlığı ile şunu söyleyebilirim, “Narbay İşçi’nin hiç kimseye bilerek kötülüğü, zararı dokunmamıştır”
Öyle, ‘paylaşmayı seven, bulunduğu ortama renk katan, eğlenceli, konuşkan, yardım seven biriydi’ de diyemem ama şu çok önemli kimseye zararı dokunmaz, hiçbir iyiliğin altında kalmazdı.
Tüm zararı kendineydi, üzüntüsünü, sorunlarını, dertlerini hep içine atardı, kendi dünyasında yaşardı, hayata dair ne kadar problemi varsa…
Gebze ve Darıca’ya dair önemli hizmetleri vardı.
Teknik adamlık, yöneticilik yaptı ama küstürdü spor camiası Nurbay İşçi’yi, son on yılında hayatında iki büyük değer vardı.
Biri işi, diğeri ailesi.
Kurulu saat gibiydi, saat 18:00’de mesai bitince, gece 24:00’a kadar kendine ait yaşam alanı vardı, (ailesi ile olan istisnai programlar dışında, bu saat aralığı şaşmazdı)
Her neredeyse, saat 24:00’ı vurunca, evin yolunu tutardı, aile huzuru her şeyden önemliydi.
Bazen, yetiştirdiği sporculardan, arkasında durduğu dostluklarından, olumsuz tavırlar görünce içlenirdi, ‘amaannnn boşver’ der umursamadan, önüne bakardı.
Döve, döve futbolcu ettikleri de, elinden tuttukları da vefasızlık yapınca sadece üzülürdü…
Genç yaşında, beklenmedik bir anda aramızdan ayrıldı.
Yaklaşık 3 yıl önce bana ‘al şu resmi de arada kullanırsın, bizimde gözlüklü, havalı resmimiz olsun’ diye bir resim atmıştı.
O resmin de öyle hoş bir hikayesi vardır ki, hikaye ve anılar kısmına girecek olsam, sanırım örnek alınacak güzel bir kitap ortaya çıkabilir. (belki de bir gün yazarım o kitabı)
Ölüm haberini aldığımda, ‘hiç belli etmese de’ o çok sevdiği sporcuları, emek verdiği kişiler, belki cenazesine gelir, son görevini yapar düşüncesi ile o resmi paylaştım.
Çoğunu hiç tanımadığım yaklaşık 100 ayrı sosyal medya hesabında o resmi ve Nurbay İşçi’ye dair güzel paylaşımları gördüm.
Özelden yazan, arayıp üzüntüsünü paylaşan, Nurbay İşçi’nin hiç kimseye, hiçbir zaman zararının dokunmadığını anlatan güzel şeyler dinledim.
Pandemi öncesi kalp ameliyatı geçirmişti, sonra salgın yayıldı, görüşemedik, 3-4 kez ofisin önüne geldi, arabadan inmeden, telefonla konuştuk, en son 5 Haziran Cuma günü akşam saatinde aradığında İlker Çakır’ın Darıca’da ki bahçesinde olduğumu söyledim, “az uğrayıp, göreyim seni” dedi.
Sohbet ettik, birkaç kez “iyiyim” dedi, iyi görmemiştim, üzülmüştüm ama o dik duruyordu, “iyiyim, sorunum yok” dedi, lahmacun, pide yedik.
Sanki bana veda etmeye gelmiş gibiydi, iki gün sonra duydum, ASM’ye kaldırılmış, durumuna dair hastaneden bilgi aldım, ‘iyi değil, her şeye hazırlık olun’ diyordu.
O Nurbay İşçi ya, neye hazırlıklı olalım, nasıl kabul edelim, O zararsız, art niyetsiz insanın ölümüne nasıl hazırlayalım kendimizi…
Ölüm haberi geldi, 13 gün hastanede yaşam mücadelesi vermiş ve kaybetmişti.
Nurbay işçi’nin ölüm haberi sanki gizli hücreleri açığa çıkarmıştı, onlarca telefon, mesaj aldım, üzüntüsünü, Nurbay Hoca’nın değerini anlatan ve hocam şimdi pek bir anlamı yok belki ama şunu bilmeni isterim, Vefa sadece İstanbul’da bir semt adı değilmiş.
Senin öğrencilerin, arkadaşların senin değerini biliyormuş, hepsi için özel biriymişsin ama bunu göstermek için ölümünü beklemiş olmaları insanlık adına büyük talihsizlik.
…Ve Nurbay İşçi’den bizlere son ders, değerlerimize yaşarken sahip çıkalım, yaşarken vefamızı, sevgimizi gösterelim…
Mekanın cennet olsun sevgili dostum.