Berlin – Federal eğitim bakanı Anja Karliczek geçen hafta çocuklara ve gençlere yönelik sözde telafi paketini sunduğunu duyurdu. Karliczek, pandeminin bir sonucu olarak okul çocuklarının yüzde 20 ila 25’inin “önemli öğrenme eksiklikleri” yaşayacağını varsaymak gerektiğini söyledi. CDU politikacısı şunu da söyleyebilirdi: Her dört veya beş okul çocuğundan biri. Bu, açıklamada da aynı olurdu, ancak en azından Karliczek’in izleyicisinin aklında çocuklar olurdu. İnsanlar, miktar yok. Bir fark yaratabilirdi.
Netleştirmek için bir geri dönüş gereklidir.
Bir yıldan uzun bir süre önce, Maliye Bakanı Olaf Scholz ve Ekonomi Bakanlığı’ndan mevkidaşı Peter Altmaier ilk korona koruma programlarını sundular. Ekonomiye milyarlarca dolar pompalamak için kullanılması gereken ünlü “bazuka” idi. Amaç: şirketleri iflastan, işlerden kurtarmak. Kısaca: performansa dayalı bir toplum.
O zamandan beri, federal hükümet bu performans toplumunu devam ettirmek için çok şey yaptı ve düpedüz saçma tavizler verdi – işveren derneklerinin şirketlerin önce evden çalışıp sonra da çalışanlarına zorunlu korona testi yaptırmalarını beklemelerini bir düşünün. Sonuç: Okullar ve kreşler belirsiz kurallara göre açılıp kapanmak zorunda kalırken, çalışanların çoğu verimlilik adına aylarca (açık plan) ofislere koştu.
Önemli olan öğrenme gecikmelerini telafi etmektir.
Şimdi – bir yıldan fazla bir süre sonra – adı açısından bile, yukarıda çizilen üretkenlik resmine mükemmel bir şekilde uyan bir paket buldular. Çocuklar yetişmeli. Öğrenme eksiklikleri, kaçırılan dil bilgisi dersleri ve olasılık hesaplaması. İki milyar dolarlık programın yarısı bunun için ayrıldı. Diğer milyar, “psikolojik sonuçlarla” başa çıkmaya akıyor.
Bu kelime seçimi göz önüne alındığında, politikadan sorumlu olanların neyin tehlikede olduğunu gerçekten anladıklarından şüphe edilmelidir. Araştırmalara göre, neredeyse her üç çocuktan biri korona salgını nedeniyle psikolojik sıkıntı belirtileri gösteriyor. Psikologlar, en gençlerin bile geliştirdiği tiklerden ve obsesif-kompulsif bozukluktan bahseder. Bu tür psikolojik sonuçların kreşte dil eğitimi gibi önlemlerle desteklenebileceğine inanmak için son derece gerçekçi olmamanız gerekir.
Bir yıldan fazla bir süredir, veli ve öğretmen dernekleri, öğrenci temsilcileri ve psikologlar korona salgınının toplumdaki en genç insanlar için yaratacağı sonuçlar konusunda uyarıda bulunuyorlar. O zamandan beri, hükümet tarafından çalışma grupları oluşturuldu ve sonunda dersliklerin düzenli olarak havalandırılmasını içeren konseptler vaat edildi.
Yakalama paketi, korona karşıtı politikanın su tabancasıdır
Şu anda tahmin edilen iki milyar, – silah metaforuna sadık kalarak – korona karşıtı politikanın su tabancası gibi bir şey: birkaç sıçrama ile yıllarca kurtarılmış bir eğitim sistemini kurtarma girişimi.
Elbette, çocukları sermaye olarak görmek biraz insanlık dışı bir toplum anlayışına tanıklık ediyor. Bu düşünceyi takip eden bir sistemin en azından yeterli öngörü ile tam da bu sermayeye yatırım yapmaya hazır olmadığını anlamak, piyasa mantığı içinde bile zordur.
Pandemiden önce bile, yeni personelin iş piyasasına olabildiğince erken sürülmesi amacıyla – insanların daha uzun ve daha uzun süre çalışmak zorunda olduğu bir toplumdaki her şeyden – giderek daha fazla kısaltıldı. Bir yıldan fazla süren bir salgından sonra, federal hükümetin yakalama paketi okul çocuklarına bir sinyal gönderiyor: Hızlı bir şekilde üretkenliğe geri dönün, şimdiden çok şey kaçırdınız, teması tamamen kaybedeceksiniz! Tek soru şudur: aslında ne? Geçen bir buçuk yılda kaybedilen sosyal bağlantılar, yapılmayan arkadaşlıklar, kutlanmayan doğum günleri, başlamayan sınıf gezileri ve dans edilmeyen geceler – bunlar kastedilmiyor.
Gerçek şu ki, içinde yaşadığımız toplum, bir noktada ekonomik katma değer üretecek kadar istikrarlı olduğu sürece çocukların ruh halini umursamıyor. Diğerlerinin tümü geriye dönük olarak kayıp nesil olarak ilan edildi; onlara kayıp çocukluklarının bir kısmını geri verebilecek tek yatırım görünüşe göre çok pahalıydı: zaman.