Aynadaki Kız
Japon Halk Hikayesi
Şogun Aşikaga[1]
döneminde, güney İse'deki Ogavaçi Tapınağı yıkılmaya yüz tutmuştu.
Bölgenin daimyösu[2]
olan Kitabatake ise, iç karışıklıklar gibi sebeplerden dolayı tapınağın
yeniden inşası ile ilgilenememişti.
Tapınağın rahibi Matsumura, Şoguna bağlılığı ile
bilinirdi. Rahip Matsumura, bir gün daimyö Hosokava'dan yardım istemek
için Kyoto'ya gitti ve durumu anlattı. Hosokava, Matsumura'yı büyük bir
içtenlikle karşıladı ve tapınağın yeniden inşası konusunu Şoguna
ileteceğine söz verdi.
Tapınağın yeniden inşası için Şogunun izni ve
yardımı gerekiyordu. Ancak, bu iznin çıkması biraz vakit alacaktı. Onun
için Hosokava, Matsumura'ya izin çıkana kadar Kyoto'da kalmasını teklif
etti. Teklifi kabul eden Matsumura, ailesini de yanında getirerek
Kyoto'da bir eve yerleşti.
Matsumura ailesinin yerleştiği ev, oldukça büyük ve
güzel bir evdi. Ancak, bu evde uzun yıllardır kimse yaşamamıştı. Civarda
oturanlar arasında, bu evde bir uğursuzluk olduğu söylentisi
dolaşıyordu. Evin geniş bahçesinin kuzeydoğusunda bir su kuyusu vardı.
Daha önce bu evde yaşayanlar, belirli bir sebep olmaksızın, kendilerini
bu kuyunun içine atarak intihar etmişlerdi. Ne var ki, Matsumura bir
rahip olduğu için ruhlardan ve hayaletlerden zerre kadar korkmuyordu.
Matsumura ve ailesi, bu yeni evde sıradan bir yaşam sürmeye başladı.
O yaz, müthiş bir kuraklık hüküm sürmekteydi.
Aylardır bölgeye tek bir yağmur damlası bile düşmemişti. Nehir ya taklan
kurumuş, su kuyularında su kalmamıştı. Başkent Kyoto'da büyük bir su
sıkıntısı yaşanıyor, halk susuzluktan adeta kınlıyordu. Ancak ne
hikmetse, Matsumura'nın yaşadığı evin bahçesindeki kuyunun içi su ile
dolup taşıyordu. Su, son derece temiz, berrak ve soğuktu; sanki bir
pınardan geliyordu. Sıcak yaz mevsimi boyunca pek çok kimse, kuyudan su
çekmek için Matsumura'nın evine gelmişti. Matsumura, su için gelenleri
geri çevirmiyor; kuyudan istedikleri kadar su çekmelerine müsaade
ediyordu. Kuyudaki suda ise hiçbir eksilme olmuyordu.
Ancak, bir gün yakındaki bir konaktan her gün su
çekmeye gelen bir hizmetkar, su kuyusunda ölü bulundu. Hizmetkarın
intihar etmesine sebep olabilecek hiçbir şey yoktu. Rahip Matsumura,
kuyu ile ilgili söylentileri hatırladı. Bunun kötü bir ruhun işi
olabileceğini düşündü.
Matsumura, kuyuya çit çekme bahanesiyle kuyunun
etrafını dikkatle incelemeye başladı. Kuyunun başında dikilirken,
kuyudaki suda ani ve büyük bir dalgalanma olduğunu farkederek şaşırdı.
Kuyudaki su, sanki içinde büyük bir canlı hareket ediyormuşçasına aniden
dalgalanmış ve yine aniden durulmuştu.
Matsumura, büyük bir merak içinde kuyuya doğru
eğildi ve suya bakü. Suyun içerisinde; on dokuz, yirmi yaşlarında genç
bir kız vardı. Kız, inanılmayacak derecede güzeldi. Ayrıca yüzünde
özenle yapılmış bir makyaj vardı. Genç kız, yana dönük olan yüzünü
Matsumura'ya doğru çevirdi ve Matsumura'ya gülümsedi.
Matsumura'nın kalbi hızla çarpmaya başlamışta.
Matsumura, bir sarhoş gibi başının döndüğünü hissetti. Etraf, bir anda
kararmışta. Gördüğü tek şey, genç kızın tıpkı ay gibi parlak ve beyaz
gülümseyen yüzüydü.
Kızın olağanüstü güzelliği, Matsumura'nın başını
döndürmüştü. Dahası; genç kız, sanki Matsumura'yı kuyunun derinliklerine
çekmek istiyor gibiydi. İşte, o anda, Matsumura iradesini gösterdi ve
kendine hakim olmasını bildi. Hemen gözlerini kapattı. Gözlerini tekrar
açtığındaysa; kızm görüntüsü kaybolmuş ortalık yine aydınlanmışta.
Matsumura, kendini kuyunun başında kapaklanmış
halde bulmuştu. Eğer o baş dönmesi veya baş dönmesine sebep olan ve
insanın aklını başından alan kızın görüntüsü biraz daha devam etseydi,
Matsumura'nın bir daha güneş ışığını göremeyeceği kesindi.
Matsumura, hemen eve döndü ve evdekilere ne olursa
olsun kuyunun yakınına gitmemelerini ve kimseye kuyudan su çekmesine
izin vermemelerini tembihledi. Ertesi gün de, kuyunun etrafına sağlam
bir çit yaptırdı.
Çitin yapılmasından yaklaşık bir hafta sonra,
aylardır süren kuraklık; güçlü bir tartına ve şiddetli bir yağmurla sona
erdi. Ardı ardına şimşekler çakıyor, gökgürültüsünün ürküntü veren sesi,
Kyoto şehrini sanki deprem oluyormuşçasına titretiyordu.
Şiddetli yağmur ve tartına; üç gün, üç gece boyunca
devam etti. Sağanak yağmur yüzünden Kamo nehri taşmış; yükselen nehir
sulan, bazı köprüleri yerle bir etmişti.
Fırtınanın üçüncü gecesi, geç bir saatte
Matsumura'nın kapısı çatandı. Kapının dışından, içeri girmek isteyen bir
bayanın sesi duyuldu. Ancak Matsumura, kuyudaki olaydan sonra oldukça
temkinli davranıyordu. Ev halkına bu sese inanmamalarını söyledi ve
kapıya doğru yöneldi. Kapıyı açmadan, kapının arkasından bu esrarengiz
ziyaretçiye seslendi:
"Kimi arıyorsunuz?"
Kapının dışındaki bayan cevapladı:
"Sizi rahatsız ettiğim için lütfen beni affedin.
Benim ismim Yayoi. Size söylemek istediğim çok önemli bir şey var.
Lütfen, içeri girmeme müsaade edin!"
Fakat, Matsumura tedbiri elden bırakmıyordu.
Kapıyı, sadece yansına kadar açtı. Kapı aralığından, kuyuda gülümseyen
genç kızın yüzü göründü. Ancak, genç kız bu defa gülümsemiyordu. Çok
üzgün bir hali vardı.
Matsumura:
"Eve giremezsin! diye gürledi. "Sen insan
değilsin! Kuyudaki kötü ruhsun! Neden insanları aldatıp, acımasızca
öldürüyorsun?'
Genç kız, çok hoş ve duru bir sesle yanıt verdi:
"Ben de, aslında bununla ilgili konuşmak
istemiştim. Ben, asla insanlara zarar vermeyi istemedim. O kuyuda çok
eskiden beri, kuyunun efendisi olan bir ejderha yaşıyor. Bu yüzden,
kuyudaki su hiç eksilmez. Ben, yıllar önce bu kuyuya düştüm ve
ejderhanın emrine girmek zorunda kaldım. Ejderha, insan kanıyla
beslendiği için beni insanları kuyuya düşürmek için kullandı. Ancak, Gök
Tarın tarafından ejderhaya Şinşü'daki Torü gölüne gitmesi ve orada
yaşaması emredildi. Ayrıca Gök Tarın, bu ejderhanın bir daha Kyoto'ya
dönmesini yasakladılar. Bu gece, sizden yardım dilemek için evinize
geldim. Ejderha kuyudan çıkıp gittiği için kuyuda hiç su kalmadı. Bu
yüzden, insanlar beni çok geçmeden görecektir. Ne olur, benim kuyudan
çıkmama yardıma olun! Bu iyiliğinizin karşılıksız kalmayacağından emin
olabilirsiniz!"
Genç kız; bunları söyledikten sonra, geldiği
karanlığın içinde kayboldu.
Sabah olmadan önce fırtına dinmişti. Güneş
doğduğunda, berrak mavi gökyüzünde tek bir bulut bile kalmamıştı.
Matsumura, sabah erkenden kuyuya bakmaya gitti.
Gördüğü manzara inanılacak gibi değildi. Her zaman su ile dolu olan
kuyu, bu kez kupkuruydu.
Kuyuyu temizlemekle görevli kadın, kuyuda biriken
çöpleri dışarı çıkardı. Kuyu, içinde hiç su olmadığından; temizlenmesi bu
kez çok kolay olmuştu. Kuyunun dibinden, fırtınanın sürüklediği yaprak ve
ağaç dallarının dışında; eski tarzda yapılmış bir saç tokası ve ilginç bir
şekli olan madeni bir ayna da çıkmıştı.
Matsumura, bu aynanın, kuyu ile ilgili sim çözmede
önemli bir ipucu olabileceğini düşündü. Çünkü aynaların ruhu vardı ve
aynaların ruhu kadındı.
Ayna, çok eskiydi ve her tarafını pas tutmuştu.
Matsumura, önce aynayı büyük bir özenle temizledi. Ortaya her zaman
görülmesi mümkün olmayan, usta bir işçilikle yapılmış değerli bir ayna
çıktı. Aynanın arkasına güzel bir figür ve birkaç sözcük kazınmıştı.
Sözcüklerden bazıları halen okunabiliyordu. Onlardan birisi "üçüncü ayın
üçüncü günü" sözcüğüydü. Matsumura, mart ayının eski dildeki söylenişinin
"Yayoi" olduğunu biliyordu.
Matsumura, adının "Yayoi" olduğunu söyleyen genç kızı;
daha doğrusu esrarengiz varlığı hatırladı. Yanına gelen varlığın, bu aynanın
ruhu olabileceğini düşündü. Onun için, bu aynanın ruhuna da; insan ruhuna
gösterdiği saygının aynısını göstermeye karar verdi.
Matsumura, aynayı tekrar temizledi ve parlattı.
Kıymetli bir ağaçtan, bu aynanın girebileceği büyüklükte özel bir kutu ve
evde onu muhafaza edeceği özel bir bölme yaptırdı. Aynayı kutunun içine
koydu ve büyük bir saygıyla evdeki özel bölmeye yerleştirdi.
O gece Matsumura, huzurlu bir şekilde, evdeki çalışma
odasında tek başına otururken; aniden, yanı başında Yayoi belirdi. Önceki
halinden çok daha güzeldi. Bu ışıltılı güzellik, bembeyaz bulutların
arasında ışıldayan bir yaz gecesindeki ay ışığı gibi insana huzur veriyordu.
Yayoi, Matsumura'nın önünde saygıyla eğilerek duyduğu
memnuniyeti gösterdi ve anlatmaya başladı:
"Beni o derin ızdırap ve yalnızlıktan çekip
kurtardığınız için size ne kadar teşekkür etsem azdır. Size şükranlarımı
sunmaya geldim. Sizin de bildiğiniz gibi, ben aslında bulduğunuz aynanın
ruhuyum. İmparator Saimei zamanında, Kore'den Japonya'ya getirildim. Uzun
bir zaman, imparatorluk sarayında kaldım. Ancak daha sonra Fudvara ailesinin
eline geçtim ve kuşaklar boyu bu ailenin hazinesi içinde yer aldım. Daha
sonra ise, bu kuyuya düştüm. Yıllar süren iç karışıklıklar boyunca, kimsenin
dikkatini çekmeden kuyunun dibinde öylece kaldım. Kuyunun efendisi olan
ejderha ise, daha önce bu yakınlardaki bir gölde yaşıyormuş. Göl, üzerine ev
yapmak için insanlar tarafından doldurulunca; ejderha da, bu kuyuya gelerek
kuyuyu sahiplendi ve kuyunun efendisi oldu. Ben de, onun hizmetinde çalışmak
zorunda kaldım. Ejderha, beni kullanarak çok sayıda kimseyi kuyuya düşürdü.
Ancak, sonunda Gök Tanrının gazabına uğradı ve kuyudan kovuldu. Sizden son
olarak bir isteğim olacak. Beni, eski sahiplerimle kan bağı olan Şogun
Aşikaga'ya teslim eder misiniz? Eğer bu isteğimi yerine getirirseniz
karşılığını muhakkak fazlasıyla göreceksiniz. Ayrıca size yaklaşmakta olan
büyük bir tehlikeden bahsetmek zorundayım. Yarından sonra, bu evde
oturmamalısınız. Çünkü bu ev, birkaç güne kalmadan yıkılacak."
Yayoi, bunları söyledikten sonra tekrar gözden
kayboldu.
Ertesi gün, Matsumura hemen ailesini ve eşyalarını
başka bir eve taşıdı. O gün, müthiş bir fırtına koptu. Fırtına ve yağmur,
öncekinden çok daha şiddetliydi. Ev, fırtına ve sel sularına dayanamayarak;
tıpkı Yayoi'nin dediği gibi yıkıldı. Matsumura, Yayoi'nin uyarısı sayesinde
büyük bir felaketten kurtulmuştu.
Kısa bir süre sonra; Matsumura, Hosokava'nın yardımıyla
Şogun ile görüşme fırsatı buldu. Şogun Aşikaga'ya aynayı ve aynanın başından
geçenleri yazdığı bir belgeyi teslim etti. Şogun Aşikaga, aldığı hediyeye
çok memnun olmuştu. Bu anlamlı hediyeye karşılık, Ogavaçi Tapınağının
yeniden inşası için rahip Matsumura'ya büyük miktarda para yardımında
bulundu.
[1]1568-1588
yıllan arasında hüküm sürmüş olan Şogun. (Ç.N.)
[2]
Büyük bir bölgeye hükmeden yüksek rütbeli samuray. (Ç.N.)