Geçmişte, UFO programları daha çok bilim kurgu ve daha az zor bilimdi. Şimdi daha iyi teleskoplar, daha parlak bilgisayarlar ve teorik fizikteki gelişmelerle, astronomideki ve belki de tüm insanlık tarihindeki en derin soruların üstesinden gelebiliriz: UFO’lar gerçek mi? ve gerçekten yalnız mıyız?
Çürüttüğümüz bazı teoriler. İleri teknoloji ve enerji kaynaklarına sahip uzaylılar geçmişte Dünya’da olabilirdi. Ancak Stonehenge, Mısır Piramitleri veya Mezoamerika yapıları gibi atalarımızın başarılarını açıklamak için onların varlığı gerekli değildir. Bu başarılar, Dünya’daki uzaylıların kanıtı değil, bizi kozmosta arkadaşlık aramamız için dev teleskoplar yapmaya zorlayan insani özelliklerin kanıtıdır.
Gökyüzünde, zekice aldatmacalardan Venüs’e, bulutlara, kuşlara ve alışılmadık koşullarda uçaklara kadar tanımlayamadığımız nesneler var. Tanımlanamayan Uçan Nesneler veya UFO’lar gerçektir. Gökbilimciler ve pilotlar kesinlikle gerçek UFO’lara şahit oldular, ancak uzaylıların direksiyon başında olduğuna dair hiçbir kanıtımız yok.
Marslıları bulmaktan vazgeçmedik ama çok küçük olacaklar, HG Wells işgalcileri değil. Mars ne kadar heyecan verici olsa da, akıllı bir arkadaşlık sağlamayacaktır. Güneş sistemimizde gerçekten yalnızız ve akıllı yaşamı barındıran gezegenler için diğer yıldızlara bakmalıyız.
Son zamanlarda güneş sistemimizin ötesinden gelen iki nesne keşfettik: Oumuamua ve Comet 21 / Borisov. Onlardan, yaşamın kimyasının Dünya’nın ötesinde var olduğunu ve yaşamı taşıyan dünyaların muhtemelen keşfettiğimiz binlerce güneş dışı gezegen arasında olduğunu biliyoruz.
Örneğin Kepler-452b, sıvı suyun var olabileceği yaşanabilir bölgesinde güneş benzeri bir yıldızın yörüngesinde dönen Dünya benzeri bir gezegendir. Dünya’dan yüzde 60 daha büyük kayalık bir dünya. Yılı 385 Dünya günü uzunluğundadır ve ana yıldızı yaklaşık 6 milyar yaşında. Bu gezegen, yıldızının yaşanabilir bölgesinde 6 milyar yıl geçirdi – Dünya’nın zeki yaşam geliştirmesi için gerekenden bir milyar yıldan fazla daha uzun.
Belki de en ilginç yıldız sistemi, biz güneşin önünden geçerken Dünya’yı görebilen dört dış gezegene sahiptir. Bizi izleyen uzaylıları barındırabileceklerini bilerek yıldızlarının önünde hareket eden bu uzak gezegenleri izlediğinizi hayal edin!
İki yörüngeli gezegeni olan Proxima Centauri, Dünya’ya en yakın yıldızdır. Proxima Centauri b, yaşanabilir bölgede ve Dünya’dan sadece dört ışıkyılı uzaklıkta. 21’dest yüzyılda, bu dünyayı ziyaret etmek için lazerle çalışan minik bir sonda gönderebiliriz. Starshot adı verilen önerilen görev, Proxima Centauri b’ye sadece 20 yıl içinde, bir bilgisayar çipi büyüklüğünde bir uzay gemisi, şu anda sahip olduğumuzdan daha güçlü bir yansıtıcı ayna ve şimdiye kadar yaratılmış en büyük lazer kullanılarak ulaşabilir.
Bu yüzyılda bilim adamları ışık hızının sınırlandırılmasını sorgulamaya başladılar. Herhangi bir fizik yasasını ihlal etmeden, uzay-zamanın kendisini çarpıtarsak ışıktan daha hızlı seyahat edebiliriz. Gemimiz önümüzde uzayı içe doğru bükecek ve arkamızda genişletecek, uzay-zamanda etrafımızda bir balon yaratacaktı. Çevreleyen balon uzay-zamanda hareket ederken uzay aracının kendisi hareketsiz kalacaktır. Fizik işe yarıyor, ancak bu uzay-zaman baloncuğunu yaratmak ve sürdürmek için gereken enerji miktarı, Amerika Birleşik Devletleri’nin tüm yıllık enerji tüketimi.
Gerçekten yalnız mıyız? Atalarımıza elektrik kadar büyülü bizim için güçlü bir enerji kaynağı varsa, o zaman gelişmiş uzaylılar tarafından desteklenen UFO’lar mümkündür. Aksi takdirde, evren bizim gibi zeki uzaylılarla doldurulabilir – evi terk etmek için yeterli enerji arayışı içinde. Belki şimdi yalnızız, ama…. şimdi sonsuz değil!
Bu konuları yüksek çözünürlüklü tam bir kubbe macerasında keşfetmek için bu yazın kozmik macerasında Burke Baker Planetaryumunda bize katılın: “Gerçekten Yalnız mıyız? “