Édouard Manet: İlk Empresyonist
Édouard Manet, kendine özgü tarzı ve odağı ile sonrasında gelen sayısız ressamın ilham kaynağı olan bir 19. yüzyıl Fransız ressamıydı. Manet, dönemin olaylarını ve koşullarını resmederek ve geleneksel konulara meydan okuyarak resim sanatında yeni bir yol açtı.
1863’te Le Déjeuner sur l’herbe adlı resmini sergiledi. Eleştirmenler onu parçalara ayırdı. Fakat aynı zamanda, Empresyonizmin temelini oluşturan genç nesil ressamlardan övgü ve coşku aldı.
Édouard Manet: İlk Empresyonist
Erken dönem
Édouard Manet 23 Ocak 1832’de Paris’te doğdu. Babası, August Manet, Adalet Bakanlığında üst düzey bir görevdeydi. Annesi Eugénie-Désirée Fournier, bir diplomatın kızı ve kral olma yönünde bir İsveç Prensinin vaftiz kızıydı.
Manet’nin geniş bir çevreye sahip zengin bir aile olan ebeveynleri Manet’nin, tercihen avukat olarak saygın bir meslek seçmesini umuyordu. Kendine çok farklı bir yol seçeceğinden haberleri yoktu.
1839’da Vaugirard’daki Canon Poiloup okulunda eğitim gördü. 1844-1848 arasında Còllege Rollin’de yatılı olarak eğitim hayatına devam etti. İyi bir öğrenci değildi. Onu ilgilendiren tek ders, verdikleri resim dersiydi.
Babası onun hukuk fakültesine kaydolmasını istedi, ama Édouard o yolu tercih etmedi. Babası ressam olmasına karşı çıktığı zaman, denizcilik okuluna kaydolmak istedi, ancak giriş sınavını geçemedi.
Sadece on altı yaşındayken, bir nakliye gemisinde bir seyrüsefer çırağı olarak işe başladı. 1849 yılının haziran ayında Fransa’ya geri döndüğünde, denizcilik sınavında tekrar başarısız oldu. Bundan sonra, ebeveynleri sonunda ressam olma konusundaki inatçı ısrarına teslim oldu.
Manet’nin ilk resmi çalışmaları
1850’de Manet klasik ressam Thomas Couture ile çalışmaya başladı. Onunla resim ve tekniği hakkında bir anlayış geliştirdi.
1856’da Couture ile altı yıl geçirdikten sonra Manet, askeri resimler yapan Albert de Balleroy ile ortak bir stüdyo kurdu. Burada Boy with Cherries’i (1858) yaptı. Yakında, Absinthe Drinker’ı (1859) yaptığı başka bir stüdyoya taşınacaktı.
Aynı yıl, Hollanda, Almanya ve İtalya’ya kısa geziler yaptı. Geziler arasında, Tiziano ve Diego Velázquez’in resimlerini kopyalayarak Louvre’da zaman geçirdi.
Gerçekçilik konusundaki başarısına rağmen, Manet daha rahat, empresyonist bir tarzda resim yapmaya başladı. Başlıca özelliklerinden biri geniş fırça vuruşları kullanımı ve günlük işleri yapan sıradan insanların tasviri idi.
Tuvalleri şarkıcılar, sokaktaki insanlar, Romanlar ve dilencilerle dolmaya başladı. Bu alışılmadık konuları, eski ustaların geniş bilgi birikimi ile birleşince, bazı insanları şaşırttı ve diğerlerini hayrete düşürdü.
Yetişkin hayatı ve Le Déjeuner sur l’herbe
1862-1865 yılları arasında Édouard Manet, Galería Martinet’in bazı sergilerinde yer aldı. 1863’te kendisine piyano dersleri veren Hollandalı bir kadın olan Suzanne Leenhoff ile evlendi. On yıldan beri birliktelerdi ve resmen evlenmeden önce bir çocukları olmuştu.
Aynı yıl, tamamen devrimci bir tarzda resmettiği Le Déjeuner sur l’herbe’i Salon jürisi reddetti.
“Hissettiğim gibi resim yapıyorum; tüm çalışmaların canı cehenneme.”
– Édouard Manet
Le Déjeuner sur l’herbe, Pastoral Concert (Giorgione, 1510) ve The Judgment of Paris (Raphael, 1517-20) gibi eski ustaların eserlerinden esinlenmiştir. Bu tablo büyük bir heyecan yarattı ve kariyeri boyunca onu rahatsız eden “karnaval şöhretinin“ başlangıcıydı.
Eleştirmenler, çağdaş kıyafetler giyen iki genç adamın yanında çıplak bir kadın olmasında ötürü gücendi. Onlara, puslu bir alegorik figür gibi görünmek yerine, kadının modernliği çıplaklığının onlara kaba ve potansiyel olarak tehdit edici görünmesine neden oldu.
Ayrıca Manet’in bu insanları sert ve kişisel olmayan bir bakış açısıyla resmetmesi eleştirmenleri rahatsız etti. Ayrıca, insanların neden açık bir biçimde gerçekçi olmayan bir ormanlık alanda olduklarını anlamakta da güçlük çektiler.
Ana eserleri
İki yıl sonra yaptığı Olympia resmi 1865’te Salon’da bir skandala daha yol açtı. Yatan ve izleyiciye cesaretle bakarak çıplak bir kadını resmetti. İç mekanı neredeyse silen sert ve parlak bir ışıkla boyadı ve kadını iki boyutlu bir şekle dönüştürdü.
Fransız devlet adamı Georges Clemenceau’nun 1907’de Louvre’da kurmaya devam ettiği bu çağdaş odalık, eleştirmenler ve halk tarafından uygunsuz olarak nitelendirildi.
Davetten derinden etkilenen Manet, Ağustos 1865’te İspanya’ya gitti. Ama orada kaldığı süre kısaydı, çünkü yiyecekleri beğenmedi ve dili bilmiyor olması onu sinirlendirdi.
Madrid’deyken, çalışmalarının ana savunucularından biri olan Théodore Duret ile tanıştı. 1866’da romancı Emile Zola ile de temasa geçti ve bir arkadaşlık kurdular. Zola sonrasında, 1867’de Fransız gazetesi Figaro’da harika bir makale yazdı.
Zola, hemen hemen bütün önemli sanatçıların kamu duyarlılıklarını rahatsız ederek sanat hayatlarına başladığını belirtti. Bu derleme, Manet’yi desteklemeye başlayan sanat eleştirmeni Louis-Edmond Duranty’i de etkiledi. Daha sonra Cézanne, Gauguin, Degas ve Monet gibi ressamlar da taraftar oldu.
Son yıllar
1874’te Manet, empresyonist ressamların yer aldığı bir sergiye katılma daveti aldı. Hareketi desteklemesine rağmen, ilk daveti ve sonrasında gönderdikleri diğer davetleri reddetti.
Manet, Salon ve sanat dünyasındaki yerine odaklanmaya devam etmesi gerektiğini hissetti. Resimlerinin çoğu gibi, Édouard Manet de bir çelişki idi. Hem geleneksel hem de radikal hem burjuva hem de halktandı.
“Kişi zamanına dair olmalı ve gördüklerini boyamalı.”
– Édouard Manet
İlk empresyonist resim sergisinden bir yıl sonra, Edgar Allen Poe’nun Kuzgun’unun Fransız baskısı için illüstrasyonlar yapma fırsatı oldu. 1881 yılında, Fransız hükumeti ona Légion d’honneur (Şeref Nişanı) verdi.
İki yıl sonra, 30 Nisan 1883’te Paris’te öldü. 420 resminin üzerine, onu daima cesur ve etkili bir sanatçı olarak tanımlayacak bir şöhreti geride bıraktı.
Miras
Bir ressam olarak kariyerinin başlangıcında Manet, çalışmalarına karşı çok ciddi bir direniş ile karşılaştı. Bu, kariyerinin neredeyse sonuna kadar devam etti.
Anma sergisinin başarısı ve empresyonistlerin eleştirmenler tarafından kabul edilmesi sayesinde ünü 19. yüzyılın sonuna doğru arttı. Ancak 20. yüzyıla kadar, sanat tarihçileri ona, döneminin en önemli ressamlarından biri olma özelliğini atfetmedi.
Manet’nin geleneksel modeller ve perspektifleri reddetmesi, 19. yüzyıldaki akademik resimden kopuşun bir sembolü idi. Çalışmalarının, empresyonistler ve devrimci çalışmalarının önünün açılmasına yardımcı olduğuna dair hiçbir şüphe yoktur.
Ayrıca, yalnızca konu seçimi nedeniyle 19. ve 20. yüzyılın sanatına büyük bir etkisi oldu. Doğrudan ve neredeyse uzak bir şekilde resmetmiş olduğu modern, kentsel temalara odaklanması, onu Salonun standartlarından uzakta tuttu.İlginizi çekebilir ...