Çaresiz insanların sesi olmak kadar güzel ve erdemli bir his yok kanımca. Çare olabilecek insanların sessizliğine şahit olmak kadar da can yakan başka bir şey yok.
Tayyip Bey, geçmiş günlerde ülkemizin sanatçıları ile buluştu. Gündem sinema sektöründeki sorunlardı. Sanatçılar buluşmadan mutlu ayrılmışlar, zira sektörün yıllardır devam eden ve âdeta kemikleşmiş sorunu 15 günde yasa çıkarılarak çözülmüştü. Onlar adına ben de mutlu oldum.
‘Başkanlık sistemini idrak ettik.’ dedirtecek kadar hızlı çözülen sorunu okuyunca kocaman bir “NEDEN?” sorusu belirdi kafamda.
Henüz parlamenter sistemde olduğumuz günlerde gündeme getirdiğim, defalarca yazdığım sonuç alamadığım bir mesele…
Başkanlık sistemine geçince sorunun çözüleceğine inancım yüksekti.
Çözüldü mü? Hayır.
Gündeme geldi mi? Hayır.
Engellilerin Mağduriyeti…
Sanatçıların kemikleşmiş bir sorununu 15 dakikada çözebilen sistem, her nedense engellilerin mağdur olmasına neden olan sorununu çözememişti.
Sorun şu; engelli maaşlarıyla ilgili yapılan bir değişiklikle engelli kişinin maaş alabilmesi, ailesinin genel gelir durumuna endekslendi.
- Yani bir ailede çalışanların gelir durumu, asgari ücretin üçte birinden bir fazla olursa engellinin maaşının kesilmesi kararı alındı.
- Kesilmekle kalmadı, engellinin ailesinin gelir durumundaki değişiklik bildirilmediği takdirde ceza kesilmesi ve o zamana kadar verilen maaşı yüzde 50 fazlasıyla geri ödeme kararını da ekleyerek verdiği parayı fazlasıyla geri istedi devlet.
- Kişilerin itirazı veya mahkemeye vermesi sonuç getirmiyor, sadece taksitlendirme imkânı sunuluyor. SGK; ‘GSS borcu, bizim kurumumuza ödense de borçlu kişilerin tespitini yapan kurum; Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’ diyor. Ve engelli vatandaş burada çıkmaz bir sokağa giriyor.
Somut bir örnek vereyim;
Spastik engelli bir delikanlı var. Zeki ve bir o kadar onurlu bir genç. Ailenin gelir durumundan dolayı engelli maaşı kesilmiş. Dolayısıyla GSS borcu çıkmış. Yani şu an devlete borçlu. Ve erkek olduğu için belirli bir yaştan sonra babanın SSK’sından da faydalanamıyor. Çalışıp ‘borcunu’ ödemek istiyor fakat işe de giremiyor çünkü kurumlar spastik engelli bireyi işe almak istemiyor. İşe giremediği için de borcunu ödeyemiyor…
Benim ise elinde evrakla yanıma gelip; ‘Ayşe Hanım, bizim sorunu yazmıştın, hâlâ haber yok mu? Borcumuz her geçen gün artıyor. Ne yapacağız?’ sorusuna cevap isteyen anneye söyleyebilecek ne bir sözüm var; ne de ‘Ah! Cumhurbaşkanı’na bir ulaşsak… O, bu sorunu hemen çözerdi’ temennisine karşılık söyleyebileceğim bir şey.
Devlet de tüm STK’lara eşit mesafede olmalıdır.
İTİRAZ DA SELÇUK BAYRAKTAR’DAN GELDİ
İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin bazı kurumlara yaptığı yardımlar gündemde. Gerek söz konusu kuruluşların kurucularının Cumhurbaşkanı’na yakınlıkları, gerek yardımların miktarı haberin doğru olmamasını arzu ettirecek türden. Ki bir itiraz da Selçuk Bayraktar’dan geldi. Önümüzdeki günlerde gerek İstanbul Büyükşehir Belediyesi yetkililerinden, gerek vakıf kurucularından gelecek açıklamaları bekliyorum.
- Bir seçmen olarak belediyenin İstanbulluların vergileriyle böyle bir ödemenin yapılmasını vicdanen rahatsız edici bulduğumu belirtmek istiyorum.
İster belediyede ister başka kurumlarda olsun bağış gibi ödemelerde eşit ve şeffaf olunması gerekiyor. Vergilerden ödenecek paralarla yapılacak bağışlarda, vatandaşın rızası veya izni yoksa ne kul katında ne Allah katında bir anlamı olacağını zannetmiyorum. Kul hakkı gibi bir şiarımız var bizim. Ki Diyanet İşleri Başkanlığı da aynı şekilde değerlendirecektir.
Bununla birlikte buradan İstanbul Büyükşehir Belediyesi başta olmak üzere devletin kurumlarına seslenmek istiyorum.
- Vakıflar veya dernekler projelerini kamuya açık bir şekilde sunsunlar. Ne kuruluşlar ne de kurumlar zan altında kalmasınlar.
Örneğin; ülkemiz insanının yararına olacak bir projeyi kamuya sunmak istiyorum buradan. Takdir kamunun…
Bundan iki yıl önce zihinsel engelli bir erkek tecavüz ettiğinde veya zihinsel engelli bir genç kız tecavüze uğradığındaki mağduriyetleri gündeme getirmiştim. Toplumsal bir yara olan bu soruna çözüm olmak amacı ile hazırlanmış olan bir projeyi önermiştim dönemin Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’na.
- Ne bakanlıktan olumlu bir cevap geldi, ne konuyu ilettiğim yetkililerden. Öyle bir şey ki; bir sponsor dahi bulanamadı projeye.
Tacize uğrayan engelli genç kızların hikâyelerini çok sık duyuyorum. Duyduğunuz her şey bir anlamda size sorumluluk yüklüyor. Üzülmekle, kahretmekle, devleti suçlamakla veya insanlığı sorgulamakla çözemeyiz bazı şeyleri. Sivil Toplum Kuruluşları bu alanlarda devletin yükünü almalıdır. Buna ek olarak, devlet de tüm STK’lara eşit mesafede olmalıdır.
İşte bu sorumluluk duygusundan hareketle engelli bireylerin cinsel istismarını önlemede katkı sağlayacağını umduğum ‘Engelli Mahremiyeti’ adındaki projenin desteklenmesini talep ediyorum.
Detayları; ilgilileri yetkililerle konuşur elbet. Lâkin toplam 200.000 TL gibi bir bütçe ile Türkiye’yi karış karış gezmeye hazır ekibin sadece iki ilde uygulayabildiği projenin parasızlık sebebiyle durdurulması yazıktır, toplumun vicdanında ise yaradır.
Ayşe Baykal
email@example.com