MARMARĠS’TEKĠ ATATÜRK ĠLKELERĠ ANITI
Download 0.64 Mb.Pdf ko'rish
- Bu sahifa navigatsiya:
- 4.12.2001 BALIKÇILARIN TEPKĠSĠ
- 1.3.2002 TURBAN TREGEDYASI
- 06.05.2003 AÇ KOYNUNU ġEHĠT AHMET BENLER BABAN GELDĠ
21.8.2001
MARMARĠS’TEKĠ ATATÜRK ĠLKELERĠ ANITI
Aksaz Deniz Üssü‟ne girdiğinizde sizi önce “ATATÜRK ĠLKELERĠ” karĢılıyor. Altı
ilkenin tek tek belli aralıklarla giriĢ yolunda yer aldığını, sonuncu levhada da tümünün alt alta
yazıldığını görüyorsunuz.
Geçenlerde ilk kez gittiğim Aksaz‟da bu heyecan verici giriĢle karĢılaĢınca “ĠYĠ KĠ
VARSIN MUSTAFA KEMAL‟ĠN ORDUSU” sözlerini mırıldandım.
ĠĢte, Marmaris‟teki Atatürk Ġlkeleri Anıtı‟nı anımsayıĢım bu nedenle oldu…
Siz Marmaris‟te bir Atatürk Ġlkeleri Anıtı olduğunu, hem de 10 yıl önce yapıldığını
biliyor muydunuz?
Her kentimizde Atatürk Anıtları var. Fakat, Atatürk ilkelerini konu alan bir anıtın
Marmaris dıĢında bir baĢka kentimizde de bulunduğunu ben hiç duymadım. Sanırım yok…
“Ġyi ama, böyle bir anıtı biz niye bilmiyoruz?” diyeceksiniz. Bu sorunun yanıtı çok
çarpıcı ve üzücü; BU ANIT YAPILMIġTIR AMA, ÜZERĠNE ATATÜRK ĠLKELERĠ
YAZDIRILMAMIġTIR.
Kim yazdırmamıĢtır? Niçin yazılmamıĢtır? Böyle bir tartıĢmaya girecek değilim.
Kimseyi suçlamaya da niyetim yok. Bu olay 10 yıl öncesinde kaldı. ġimdi kalkıp da deĢmeye
hiç gerek yok.
Ama ısrarla bir Ģey söylemek gerekiyor; Madem ki Aksaz Deniz Üssü‟nün giriĢinde
bu ilkeler yer alıyor, 10 yıl önce yapılan bu anıtın üstüne artık Atatürk Ġlkeleri yazılmalıdır.
Çok yaklaĢtığımız Atatürk‟ü Anma Haftası‟nda bu görevi mutlaka yerine getirmeliyiz. “Ġlke
ve Devrimlerine bağlıyız” sözlerinin yürekten söylendiğini kanıtlamak için tüm
yetkililerimize önemli bir fırsattır bu…
Bu anıt Kenan Evren Ġlköğretim Okulu bahçesindedir. 1991 yılında bu okulun ilk
müdürü olmak onuru bana verilmiĢti. Türkiye‟nin ilk Atatürk Ġlkeleri Anıtını yapma
düĢüncemi Marmaris Lions Kulüp üyelerine açtım. Derhal kabul ettiler. Kısa sürede anıt
bitirildi. Sayın Kenan Evren‟den anıt için büyük bir Atatürk maskı rica ettim. Genelkurmay
BaĢkanlığı hemen gönderdi.
Anıt yapılmıĢtı ama en önemli özelliği tamamlanıp, ilkeler yazılamadı. Üstelik pirinç
levhalara yazılıp monte edilmeyi bekliyordu… Ve aradan 10 yıl geçti.
ġimdi ben, iĢte bu eksiğin tamamlanmasını istiyorum. Çok mu?
Not: Bu yazıdan sonra anıta Atatürk ilkeleri konuldu.
6.11.2001
POLĠS
Polise iĢi düĢen bir arkadaĢım nedense çok tedirgindi. Zorluk çıkarılacağı, belki de
kaba davranılacağı kuĢkusu içindeydi. Kafasına yerleĢen “karakol” imajı bu yöndeydi.
Arabasıyla ilgili bir belgeyi mutlaka alması gerektiğinden, ona göre önemli bir iĢti
bu… “Acaba bir tanıdık mı bulsak?” diyordu… Buna gerek olmadığını, karakola
baĢvurmasını söyledim. Öyle yaptı, umutsuz bir hava içinde Marmaris ÇarĢı Karakolu‟na
gitti.
DönüĢünde ĢaĢkınlıkla karıĢık bir sevinç içindeydi. Kafasındaki Polis ve Karakol imajı
bütünüyle değiĢmiĢti. Sık sık “yok arkadaĢ, Ģimdiki genç polisler çok farklı” diyordu.
Anlattığına göre, ÇarĢı Karakolu‟nda SUAT ÖZDEMĠR isimli bir polis arkadaĢa
baĢvurmuĢ. Suat Bey, kendisini güleryüzle karĢılamıĢ. Hemen dosyaları araĢtırıp gereken
belgeyi bulmuĢ. Kısa sürede iĢlemi tamamlayıp yine güleryüzle uğurlamıĢ.
Olumlu davranıĢıyla meslek onurunu yücelten Suat Bey‟i ve onun gibi davranan bütün
polisleri kutlamak gerekiyor. Zaman zaman gazetelere yansıyan olumsuz olayları ölçü alıp
bütün bir polis örgütünü suçlamanın yersiz olduğu açıktır. Böyle olaylar bütün meslek
gruplarında yaĢanıyor.
Olumsuzluklar çarĢaf çarĢaf sergilenirken olumlu olaylar da yansıtılmalı ki, bir
mesleğin gerçek yüzü ortaya çıkabilsin. Birkaç kötü olay bütün bir meslek grubunu
incitmesin.
Birkaç yıl önce televizyonda “POLĠS” adlı bir dizi vardı. Ġçerik olarak, oyuncu olarak
baĢarılı bir yerli dizi. Toplumdaki çarpıklıkları, kokuĢmuĢluğu, üç kağıtçılığı, vurgunculuğu,
çok güzel sergiliyordu. Onun için bazı sahneleri belleğime kazındı. Polisin kiĢiliğinde
namussuzluklara karĢı koyan cesur insanları görüyordunuz. Canı pahasına da olsa, toplumun
asalaklarını temizleyen insanları görmek umut veriyor. Bütün zorluklara karĢın görevini
yapan Türk Polisine minnet duyuyorsunuz.
O dizide unutulmaz bir sahne vardı. YaĢlı öğretmeni bir üç kağıtçının elinden kurtaran
polis, onun elini öpüyor ve “öğretmenler ölmez” diyordu…
Ya polisler? Polisler ölür mü? Arkalarında ekonomik zorluklara düĢmüĢ, çaresizliğe
itilmiĢ, boynu bükük eĢler ve çocuklar bırakan Ģehit polisler ölür mü?
Size bir sorum var… Yazın kavurucu sıcakta güneĢ altında, kıĢın yağmurda, soğukta
görev yapan polisin yanından geçerken, yüzünüzde bir saygı gülümseyiĢiyle “ĠYĠ GÜNLER”
dediniz mi hiç? Oysa bu kadarcık bir ilgi bile ne kadar mutlu ediyor onları… Ben denedim,
gözleri parlıyor… Pek bir Ģey veremiyoruz onlara, bari selam verelim. Çok mu?
Hiç değilse kapımıza bir namussuz dayandığında onları çağırmaya yüzümüz olur.
4.12.2001
BALIKÇILARIN TEPKĠSĠ
Deniz, balıkçıların ekmek teknesidir. Karnı onunla doyar, yuvasının dumanı onunla
tüter. Koca bir ömrü denizin kucağında tüketir.
Bizler istediğimiz kadar denizi sevelim ve denizin canlılığını önemseyelim, bir
balıkçının duygularına ulaĢmamız, bunu iliklerimize dek duyumsamamız mümkün değildir.
Denizin nabzını balıkçı tutar. Ona yönelen tehlikeleri balıkçı bilir. Eğer onların yüreklerinde
denize iliĢkin bir korku, bir endiĢe varsa bunu önemsemek gerekir. Seslerine kulak vermek
gerekir. En baĢta yetkililerin onları dinlemesi ve birlikte çözüm aramaları gerekir. Aksi halde
denizin ölümüne seyirci kalmıĢ oluruz.
Son günlerde balıkçılarımız büyük bir tepki içindeler. Göz göre göre denizin canına
okuyanlara kızıyorlar. BaĢta trol olmak üzere yasadıĢı avcılık yöntemleriyle denizin ve
balıkçılığın öldürüldüğünü söylüyorlar. Daha etkin önlemler alınmasını, yetkililerin daha
duyarlı olmasını istiyorlar.
Bir balıkçımız “Havanın bozulup da, teknelerin çıkmadığı günlerde, trol tekneleri
denizin dibini tarayıp geçiyor” diyordu. Kurt dumanlı havayı severmiĢ. AnlaĢılıyor ki,
denetimlerden kurtulmanın yolunu bulmuĢlar.
Konu, bütün Muğla kıyılarını ilgilendiriyor. Aslında bu sorun, Türkiye‟nin yaĢadığı
çevre konularından biri. Denizlerimiz günden güne ölüyor ve bu acımasız korsanlara engel
olunamıyor. Çevre Bakanlığı, Tarım Bakanlığı, Denizcilikten Sorumlu Devlet Bakanlığı ve
diğer ilgili kurumlar ne bir proje üretiyor, ne de bu soruna çözüm yolu buluyor. Kanser gibi
umarsız bir hastalık sayılmıĢ ve Allah‟a havale edilmiĢ…
Sayın Valimize sesleniyoruz.
Kıyı ilçelerimizde toplantılar düzenleyiniz. Balıkçılarımız seslerini size duyurmak
istiyor. BaĢta Sahil Güvenlik olmak üzere balıkçılarımız ve diğer yetkililerle yapılacak bu
toplantıda belki önemli kararlar alınır, belki bir çözüm yolu bulunur.
Belki…
1.3.2002
TURBAN TREGEDYASI
Perde açıldığında tam ortada, yüksekçe bir koltuğa oturmuĢ mavi gözlü, yeĢil elbiseli
bir kız görülür. Koltuğun ön tarafına;
“Kızlık adı Ordugah
Dulluk adı Turban”
sözleri yazılmıĢtır. Sahnenin iki yanında bağıran insanlar vardır. Bir yandakiler;
“Turban kurban olsun sana” diye bağırırken diğer yandakiler
“Turban zıkkım olsun size” diye bağırmaktadır.
Arka planda birkaç kiĢinin hararetli konuĢmaları duyulur;
- Sen beğendiysen bu iĢi hallederiz, merak etme.
- Sağol abi ama bir ricam var.
- Çekinme, söyle.
- Bu pasta kaç katlı olacak?
- Vallahi alem adamsın. Kızı aldın, pastanın kaç katlı olacağını düĢünüyorsun.
- Öyle deme abi, itibarımız var.
- Dört kat yeter mi?
- Az be abi.
- Ulan düğün kendi aramızda olacak, önemli olan iĢi ucuza bitirmek.
- Haklısın da, beĢ kattan az olursa doyurmaz be abi.
- Tamam, tamam. Onu da hallederiz. (Ġçeriye doğru seslenir;) Söyleyin de pastayı
beĢ katlı yapsınlar.
- Sağol abi.
- Sen de sağol aslanım.
Bu sırada koltuktaki kız ayağa kalkar, sahnenin önüne gelir. Sık sık koca
değiĢtirmenin verdiği rahatlık içindedir. ġarkısını söyler;
Tanrım!
Bana dört katlı,
Dört de yetmez beĢ katlı,
BeĢ de yetmez yedi katlı,
Ver, ver, ver, ver,
Ver Allahım ver!
IĢıklar kararır, perde kapanır. Sol yandan birkaç emekli kendi aralarında konuĢarak
sahne önüne gelirler;
- Bu kız sonunda o… olacak.
- Haklısın dostum, güzelim kıza yazık ettiler. Üç kuruĢ için geleceğini karartıyorlar.
- Mahallenin namusunu düĢünen yok.
Bu sırada, Ģık giyimli genç bir adam fırlar sahneye.
- Susun be! Siz kendi iĢinize bakın. Siz ne anlarsınız bu iĢlerden?
Emeklilerden biri ciddi bir yüz ifadesiyle genç adama yaklaĢır. Bir Ģey söylüyormuĢ
gibi anlamsız sesler çıkarır.
Genç adam ĢaĢırmıĢtır;
- Anlamadım ne dedin?
YaĢlı adam muzip muzip güler;
- Vııııjt Erenköy!
Emekliler kahkahalarla gülerken ıĢıklar kararır.
5.3.2002
gürültünün içinde, genzimi yakan egzoz dumanını soluyarak, evimde yaĢayamam.
Marmaris‟ten gidiyorum” desem, Çevre Bakanı‟nın telefon edip “Aman gitme”
demeyeceğini biliyorum. Hatta yazılarımdan hoĢlanmayan birileri “ Cehenneme kadar yolun
var” bile diyebilir.
Ġnsanların yerleĢik düzenini bozması da kolay değil. Hele bir emekli öğretmenin bu
yaĢtan sonra memleketini terk edip “ tebdil-i mekan” etmesi olanaksız.
Öyleyse ne olacak? Ahmet Ertegün‟ün Bodrum‟u terk etmesi gibi bir efelenmeyi
baĢaramayacağıma göre, egzoz dumanını yutarak, kulaklarıma her gece yatmadan önce
pamuk tıkayarak kalan ömrümü kuzu kuzu Marmaris‟te geçirmeye devam edeceğim. Elimden
gelen tek Ģey, kentin içinden çevre yolu geçiren kafalara günde beĢ vakit saygılarımı (!)
sunmak olacak.
KarĢılaĢacağımız sorunları önceden sezip, gereken savaĢımı zamanında yapmak ve
olumsuzlukları önlemek gerekiyor. ĠĢ iĢten geçtikten sonra sızlanmanın anlamı olmadığını çok
iyi biliyorum, onun içindir ki YENĠ DATÇA YOLU adıyla kentin içinden geçirilen çevre
yolunun yaratacağı gürültü ve hava kirliliğini on yıl öncesinden beri yazıyorum. Dinleyen de
olmadı, bu savaĢıma benimle birlikte katılan da olmadı. Sonunda yol açıldı.
Bu konudaki ilk yazım 26 Ocak 1993 tarihini taĢıyor. Bu yol kağıt üzerindeydi.
“ġehrin göbeğinden çevre yolu geçirmek de Ģehir plancılığındaki ustalığımızın belgesidir (!)”
diye yazmıĢım ve sakıncalarını sıralamıĢım.
Ġstanbul Mimarlar Odası‟nın yayımlarını buldum. Bu konudaki bilgileri 16 Nisan 1996
tarihli yazımda yetkililerin bilgisine sundum. Bir örnek:
“ Her yeni açılan veya geniĢletilerek niteliği değiĢtirilen taĢıt yolu bir trafik üreteci
(jeneratörü) rolü üstlenir. Bölgede daha önce var olana ek taĢıt çeken bir çekim aksı olarak
görev görür” deniliyordu. Marmaris gibi doğa güzelliğinden ekmek yiyen bölgeler için de,
“Yayanın tartıĢmasız üstünlüğüne dayanan, taĢıttan arındırılmıĢ geniĢ yaya alanlarının
oluĢturulması” öneriliyordu.
Ankara Ġdare Mahkemesi‟nin dikkate aldığı bilir kiĢi raporunu da yayımladım.
“ÇağdaĢ kentlerde artık özel otolara kolaylık sağlamak yerine bunları kent merkezinden
uzaklaĢtırmak çarelerinin arandığı” vurgulanıyordu.
Dinlemediler, önemsemediler, 35 m. eninde çevre yolunu (mıcırlı asfalt döĢeyerek)
kentin içine bir hançer gibi soktular. Marmaris‟in Bağdat Caddesini yarattılar. Diskotek
gürültüsü de neymiĢ; her otomobil, kamyon, otobüs, tır birer jet uçağı sesi yayıyor. Hız
sınırlaması dinleyen yok, motosiklet ve otomobil yarıĢları yapılıyor. Geçenlerde bir
kadıncağız ezilerek öldü.
Ben Ahmet Ertegün değilim ki… Çekip gidemem. Her gece kulaklarıma pamuk
tıkayarak ve zehirli gazı soluyarak uyumak zorundayım.
1.9.2002
YAPAY RESĠF OLAYI
Değerli büyüğümüz Büyükelçi Özdemir Benler geçtiğimiz Cuma günkü yazısında
“Marmaris Yapay Resif Projesi”ni gündeme getirdi. Bu bir anımsatma ve göreve çağırma
yazısıydı.
Konuya uzak kalmıĢ ya da kendilerine bilgi ulaĢmamıĢ dostlarımız varsa, bu önemli
projeden kısaca söz etmeyi görev saydım.
Yapay resif, “yapay kayalık” anlamına geliyor. Denizin eline bir savunma silahı
vermek diye de açıklanabilir. YasadıĢı avlanmalarla deniz dibinin talan edilmesine ve deniz
erozyonuna karĢı balıklara yuva olabilecek üreme alanları yaratmak için çeĢitli biçimlerde
beton bloklar denize atılarak yapay kayalıklar oluĢturuluyor. Bu blokların üzeri kısa sürede
deniz bitkileriyle kaplanarak gerçek bir resife dönüĢüyor.
Bu noktada bir parantez açıp hemen belirtelim ki, aynı amaca yönelik baĢka
uygulamalar da söz konusu. Çevrecilerin giriĢimiyle dünyanın çeĢitli kıyılarına kullanım dıĢı
kalmıĢ uçak, gemi ve otomobiller batırılıyor. Geçenlerde Florida‟lı çevrecilerin onuncu
gemiyi de batırdıkları duyuruldu. Rodos‟a giden dostlarımız dikenli tellere sarılan otomobil
karasörlerinin kıyılara atıldığını ve Rodos kıyılarının balık kaynadığını anlatıyor. Dahası var.
Karaib adalarında bir Rus savaĢ gemisinin turizmi geliĢtirmek amacıyla batırıldığını ve bu
bölgenin önemli bir dalıĢ turizmi merkezine dönüĢtüğünü okumuĢtuk.
Yapay Resif projesini yurdumuzda Ege Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi uyguluyor
(Telefon:0-232-725 11 62). Bugüne dek önemli baĢarılara imza attılar. 1989‟da Ġzmir iç
körfezinde eski troleybüs kasalarının kullanımı ile baĢlayan çalıĢmalar beton ünitelerin amaca
göre çeĢitli biçimlerde yapılmasıyla 1992‟de Hekim Adası, 1995‟de Dalyanköy, 1998‟de
Ürkmez ve aynı yıl Gümüldür, Ereğli, Zonguldak gibi yörelerde uygulandı. Benim haber
alabildiğim kadarıyla en son Selçuk Belediyesi bu projeyi Pamucak kıyılarında uygulama
kararı aldı ve galiba ilk bloklar denize atıldı.
●●●●●●●●
ÇağdaĢ Marmaris‟in 17 Kasım 1998 tarihli sayısında bu konuyu ilk kez ele aldık. Bir
hafta sonraki yazıyla da (24 Kasım 1998) Ege Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi‟nden
aldığımız bilgilerle Yapay Resif olayını daha geniĢ biçimde Marmaris gündemine taĢıdık.
Ġlk olumlu tepki Ġçmeler Belediyesi‟nden geldi. Bir de duyduk ki, bilim adamları davet
edilmiĢ, yapay resifi anlatacaklarmıĢ. Toplantının baĢlamasına yarım saat kala haberim
olabildi. Küçük bir çevreye haber verilen, katılımı az bir toplantı oldu. Ama iki bilim adamı
görüntülü kanıtlara da yer veren doyurucu bir açıklama yaptılar. Olay heyecan vericiydi ama
her büyük projede olduğu gibi kuĢku duyanlar da vardı.
Daha sonra tam bir sessizlik dönemi baĢladı. Konuyu önemseyen birkaç kiĢi dıĢında
yapay resifi kimse ağzına almadı. Konu kapanmıĢtı. AnlaĢılan Marmaris‟in böylesine bilimsel
bir projeye ihtiyacı yoktu. Tekrar yazma gereği duymadım ve bu tam bir yıl sürdü. Özdemir
Benler büyüğümüz daima ele aldığımız konuyu sonuna kadar izlememiz gerektiğini söyler.
Söylemekle de kalmaz, zorlar. Yine böyle oldu. Yapay resifi tekrar yazmamı istedi. Bir yıl
önce her türlü bilgiyi verdiğimizi, buna gerek olmadığını söylediysem de, dinletemedim.
Saygımız nedeniyle kendisine “hayır” dememiz de mümkün olmadığından, oturup gönülsüz
gönülsüz yeniden yazdım ( 16 Kasım 1999).
ĠĢte ne olduysa ondan sonra oldu. BENLER AMCA yine haklı çıktı. Ben yanıldığıma
sevindim.
Valilik Makamı bütün kaymakamlıklara bu yazıyı göndererek görüĢ istedi. Sonra yine
Valilik‟te bilim adamlarından bilgi alındı. Bu arada Sayın Karadinç beni davet ederek bilgi
aldı, bir dosya halinde bütün bilgileri kendisine sundum. Valilikten yapılan açıklama
sevindiriciydi. Bu projenin baĢta Gökova Körfezi olmak üzere Muğla kıyılarında uygulanması
öngörülüyordu.
Bu noktada, dönemin Muğla Valisi Sayın Lütfi Yiğenoğlu‟nu saygı ve Ģükranla
anmamız gerekiyor. Önemli projelere imza atmıĢ bir vali olarak daima hatırlanacaktır. Bu
günlerde doya doya yediğimiz Marmaris köylerinin lezzetli çileğinde bile onun imzası var.
Geç bulduk, çabuk kaybettik…
Sonuç olarak Marmaris Belediyesi bu projeyi uygulama, Marmaris Kaymakamlığı da
resmi iĢlemleri yerine getirme kararı aldı. Bilim adamları körfez içi ve dıĢında dalıĢlar
yaparak projeyi hazırlamaya baĢladılar. 7 Nisan 2000‟de ÇağdaĢ Marmaris “Ön ÇalıĢma
Raporu” nu, 15 Eylül 2000‟de de “Marmaris Yapay Resif Projesi”ni yayınladı. Bu projenin
Bakanlıkça onaylandığı haberi 24 Kasım 2000‟de ÇağdaĢ Marmaris‟e manĢet oldu.
Bu haberde Sayın Karadinç “Beni en çok heyecanlandıran proje” diyordu. Körfezin
balık kaynayacağını, olta balıkçılığının geliĢeceğini, balık tutmak isteyen turistler için balık
seferleri düzenleneceğini ve böylece kıĢları da Marmaris‟e turist geleceğini söylüyordu.
Bu projeye göre iç liman bölgesinde farklı üç bölgede, dıĢ liman bölgesinde ise altı
noktada her biri 230 bloktan oluĢacak resif kümeleri 45 metre yarıçaplı dairesel bir alana
yığılacaktı. Kullanılması hedeflenen toplam blok sayısı 2070 taneydi.
Ġlk bloklar 21 Aralık 2000‟de düzenlenen bir törenle denize atıldı. Ġç liman için
öngörülen diğer bölgeye de sonradan bloklar atıldığını duyduk. Ne bilgi, ne de haber verildi.
Ama kesin olan Ģey, her bölge için projede öngörülen 230 blok sayısına ulaĢılamadığıydı.
Liman dıĢındaki bölgelere ise hiç blok atılmadı. Yani projede belirtilen toplam 2070 bloktan
tahminen 200 kadarı kullanıldı. Ve PROJE RAFA KALDIRILDI.
Oysa bu kadarcık uygulamadan bile olumlu sonuçlar alınmaya baĢlanmıĢtı. Bilim
adamları dalıĢ yaparak milyonlarca balık yavrusunu resif çevresinde gördüler, kısa sürede
alınan bu verimi sevinçle karĢıladıklarını söylediler. Ancak projenin uygulanmamasından
üzüntülüydüler.
Bundan sonra ne olur, bilemiyorum. Sayın Özdemir Benler, geleceğe iliĢkin iyimser
bir bekleyiĢ içinde. Bunu yazısında görüyoruz. Dilerim yine BENLER AMCA haklı çıkar.
06.05.2003
dedi. Bütün vücudum uyuĢtu, kendimi zorlayıp “Kim?” diyebildim. NeĢe “Özdemir Abi”
deyince karĢılıklı göz yaĢlarına boğulduk. Saate bakıyorum, acı haberi alalı bir saat olmuĢ…
Evde yalnızım. Acımı paylaĢacak kimseyi bulamadım. Aksilik, eĢim üç günlüğüne
Marmaris dıĢına gitti. Tek çare kaleme kağıda sarılmaktı. Onu yapıyorum. Ortaya çıkacak
yazının nasıl olacağını hiç düĢünmüyorum. Sırası değil…
●●●●●●●●
Onu tanımak, onun dostu olmak, onunla oturup konuĢabilmek, evinde Jale Abla‟nın
hazırladıklarını yiyerek her konuyu karĢılıklı sevgi ve saygı sınırları içinde tartıĢabilmek bir
onurdu. Ben bu onuru yaĢadım. ÇağdaĢ Marmaris Ailesi olarak biz bu onuru yaĢadık… Ona
Özdemir Abi, dedik. Özdemir amca, dedik. Gerçekte o, sadece ġehit Ahmet Benler‟in değil,
bizim de babamızdı…
Pazartesi günleri gazetede yaptığımız doyumsuz sohbetleri özlememek mümkün değil.
Bize yön verirdi, teĢvik edici güzel sözlerini duyardık. Özellikle beni sürekli yazmaya
zorlardı. “ġunu yazsana Duran Hoca” dediğini çok duydum. Yazmaktaki isteksizliğimi
görünce kızardı. Bıkmadan, usanmadan yazmaya zorlar, hatta yazısının bir köĢesine beni
sıkıĢtırıp, yazmam için teĢvik edici sözler koyardı. Özellikle “Yapay Resif Projesi” olayında
bunu çok yaĢadım. Benden en son istediği Yapay Resif‟i yeniden yazmam ve projenin
tamamlanması için çaba harcamamdı.
ĠĢte yazıyorum Özdemir Abi: YAPAY RESĠF PROJESĠ MUTLAKA
TAMAMLANMALIDIR.
●●●●●●●●
Yazacak çok Ģey var. Kalemimi dizginleyip bu ilk yazıda o güzel insanın yaĢam
öyküsünden söz etmeliyim. Bu bir görev. Acı bir görev… Kalkıp kütüphanemden onunla
ilgili bilgileri topladım. ġimdi onun muhteĢem yaĢamından söz edelim.
Özdemir Benler, hakim Süreyya Bey‟in oğludur. 26 Temmuz 1922‟de babasının görev
yeri olan Denizli‟de doğdu. 1941 yılında Ġzmir 2. Erkek Lisesi‟ni ve 1945 yılında Mülkiye‟nin
siyasi Ģubesini bitirdi. 29 Eylül 1945 tarihinde meslek memurluğu sınavını kazanıp DıĢiĢleri
Bakanlığı‟na girdi. 1946 yılında üçüncü katipliğe terfi eden Özdemir Benler 1947‟de silah
altına alınmıĢ, 1948‟de yedek teğmen rütbesiyle terhis edilerek bakanlığa dönmüĢtür. 1949‟da
Rodos BaĢkonsolosluğunda kancılarlığa atandı. Marmaris‟i iĢte bu görevi sırasında tanıdı ve
sevdi. 1950‟de Atina Büyükelçiliğinde Üçüncü Katipliğe, sonra Ġkinci Katipliğe ve 1952‟de
Londra Büyükelçiliğinde Ġkinci Katipliğe verildi. 1953 yılında merkezde NATO dairesinde
Ģube müdürlüğüne, oradan 1955 yılında Paris‟te NATO Türkiye Daimi Delegeliğinde
BaĢkatipliğe, sonra MüsteĢarlığa atandı. 1960 yılında merkezde Dördüncü Daire Genel Müdür
Muavini oldu. 1961 yılında Tahran Büyükelçiliğinde MüsteĢarlığa atandı.
Özdemir Benler 1962‟de Halep BaĢkonsolosu oldu… 1963‟de merkezde Protokol
Dairesi Genel Müdürlüğüne atandı. 1964 yılında Ġktisat Dairesi Genel Müdürlüğü‟ne
nakledilen Benler, 1965 yılında Kıbrıs Büyükelçiliğini tedvire memur Elçi unvanıyla
Maslahatgüzarlığa ve 1967 yılında da Büyükelçi unvanıyla BirleĢmiĢ Milletler Cenevre Ofis‟i
nezdinde Daimi Delegeliğe atandı. Böylece 22 yıllık hizmet sonrası 45 yaĢında Büyükelçi
unvanını almıĢ oldu.
1970 yılında VarĢova Büyükelçiliğine, 1978 yılında Lahey Büyükelçiliğine, oradan
1982 yılında Ottowa Büyükelçiliğine atanmıĢ olan Özdemir Benler 1987‟de emekli olmuĢ ve
Marmaris‟e Armutalan‟daki evine yerleĢmiĢtir.
●●●●●●●●
Özdemir Benler 1948 yılında Jale Hanımefendiyle evlenmiĢ, bu evlilikten 11 Mayıs
1952‟de Londra‟da Ahmet Benler dünyaya gelmiĢtir. Sekiz yıl sonra, 1960‟da Emre doğmuĢ
fakat 1969 yılında Ġsviçre‟de bir trafik kazasında kaybedilmiĢ ve Benler Ailesi ilk büyük acıyı
yaĢamıĢtır.
Tek çocukları Ahmet Benler ortaöğretimini Fransa‟da Annemasse Lisesinde yapmıĢ,
yine Fransa‟da Grenoble Üniversitesini bitirmiĢ, Newyork Politeknik Enstitüsünden master
diploması almıĢtı. Ana dili gibi Fransızca ve Ġngilizce bilen bir elektrik yüksek mühendisiydi.
Lahey yakınında Delft Üniversitesinde doktora derslerine baĢlamıĢtı. 12 Ekim 1979‟da
üniversiteye giderken Volkswagen arabasının içinde silahlı saldırı sonucu yaĢamını yitirdi.
Suçu, Büyükelçinin oğlu olmaktı…
Bu acı öyküyü tüm ayrıntılarıyla ayrıca okuyucularımıza sunmayı düĢünüyorum.
ġehit Ahmet Benler ve babası sonunda kavuĢtular. Ama biz muhteĢem bir insanı
yitirdik.
Download 0.64 Mb.
Do'stlaringiz bilan baham:
ma'muriyatiga murojaat qiling