George Orwell’in tasvir ettiği gibi, normalde husumeti olmayan insanlar, birbirlerini öldürebilir hâle; günlük hayatında katı ahlaki normları olan insanlar, kendi ilkelerini sorunsuzca çiğneyebilir hâle gelmiştir. Böylece sıradan insanların kötülük yapması ve bundan rahatsızlık duymaması, modern dönem insanının yanıt aradığı bir mesele olmuştur.
Ortalama bir toplum olarak nerelerde itaat ettiğimize bakacak olursak, sonuçları bakımından öncelikle, inancımız kaynaklı itaatlerimizi görürüz. Bu itaatlerimiz Kur-ân’ı Kerimʼde sırasıyla; Allah’a, Resûlüne, ulü’l-emr’e ve anne-babayadır. Ardından içinde bulunduğumuz sosyal hayatın getirdiği birtakım itaatlerimizi de sayabiliriz.
“Vicdan, vicdan… Ey ilahi içgüdü! Ölümsüz ve semavi sada! Zavallı ve cahil yaratıkların en güvenilir rehberi, sensiz hayvanlardan farksız olur, kötülükten kötülüğe sürüklenir, özsüz bir …
Yeni bir güne uyandığımızda olabilecek olayların sayısını tahmin edemeyiz. Ancak çoğu zaman günler birbirine benzemiyor mu? Farklı şeyler olsun ister miydik acaba? Aslında cevap olarak evet farklı şeyler olsun deriz. Farklı şeyler görelim, duyalım. Bunu istemek, istememekten daha kabul edilebilir bir şeymiş gibi geliyor. Sırf bu yüzden cevaben böyle söylüyor olabilir miyiz?