Bugün 2019’un ilk günü, fiziksel anlamda dünden bugüne değişen bir şey olmasa da, var oluşu boyunca anlam arayan insan, sembolik olarak yıl değişimine de bir anlam atfediyor. Bu sembolik zaman geçişinin içsel bir sorgulama için bir fırsat olduğunu düşünüyorum ben de.
Ben hayatın bir yol gibi olduğunu düşünürüm hep. Görünürde hep bir amaç vardır ve sanki yol o amaca varmamızdaki araçmış gibi gelir. Bana göre amaçlar işin görüntüsü, aslolan yolun kendisi. Amaçlara ulaşma hali sadece yolun tadını daha iyi çıkarma konusunda bize destek oluyor. Yeni bir yıl, hayat yolunda kavşak noktası gibi; durup düşünmene ve değerlendirme yapmana olanak tanır.
Eğer ki yeni yılda yeni amaçların varsa, gaza gelme lütfen, aynı anda onlarca şeyi yapmaya çalışma. Değişim fikri çok güzel, birçok şeyi değiştirmek istiyorsun belki de. Ama aynı anda birçok şeyi yapmaya çalışmak ancak hayal kırıklığı çıkartır ortaya. İnsanın yapısı birçok şeyi aynı anda yapmaya müsait değil. Her zaman kolay olandan başla, hemen sonuç verebilecek olandan başla. Adım adım yükselmek, yavaşça ilerlemek en sağlamı. Ama ne yaparsan yap, yolun aslolan olduğunu unutma.
Diğer insanlar hayat yolunda hem en büyük destekçin hem de en büyük engelin olacak. Özellikle dostmuş gibi davranıp, narsistik yaklaşımlarıyla seni aşağıya çekmeye çalışan insanlardan uzak durmanı öneririm. Aslında sana zarar vermesine rağmen, ne yapıyorsam senin iyiliğin için yapıyorum der. Hayat enerjini çalan, kurban rolündeymiş gibi sadece sana dertlerden bahseden ama dertlerin çözümü bir adım mesafede bile olsa ona adım atmayan insanlar da dikkat etmen gerekenlerden. Kendini koruman gerek böyle insanlardan. Yol sürecini en değerli yapan şeylerin başında yol arkadaşlıkları geliyor, yol arkadaşlarını iyi seçmelisin.
Yalnızlıktan korkmamanı öneririm. Birçok insan yalnız başına bir şey yapmaktansa, kendini eve kapatmayı tercih ediyor. Sanki yalnız başına sinemaya giderse, alışverişe çıkarsa herkes ona bakacak ve aa ne kadar da zavallı bir insan diyeceklermiş gibi hissediyor. Böyle oldukça yalnızlık senin için sadece zavallıların düştüğü bir hapishane gibi oluyor. Bazısı bu hissiyatla yaşamaya devam ederken bazısı da aslında kendisine hiç iyi gelmeyen insanları hayatına alıyor, kendisine zarar vermesine rağmen sadece yalnız kalmamak için. Kimse senin hesabını tutmuyor, sana iyi gelmeyen insanlarla birlikte olmaktansa kendi başına bir şeyler yapmayı denemelisin. Sanırım toplum olarak en büyük eksikliklerimizden birisi bu.
Bazı konularda iyi olabileceğini bazılarındaysa yetersiz olabileceğini kabullen, bu çok normal bir durum. Her işte iyi olacaksın diye bir durum yok, olsa garip olurdu zaten. İnsan yapısı itibariyle hem çok güçlü hem de çok güçsüz bir varlık. Burada önemli olan ayrıntı şu; gücünün yetemeyeceği yerlerde güçlü olmaya çalışırsan, yorulursun ve kendini suçlarsın. Bilmek bile yeterli her zaman güçlü olamayacağını.
Mucizeler hayatın romantik kavramlarından birisi. Sanki her an herkesi mucizeler bulabilirmiş gibi. Ama benim karşılaştığım mucizevi durumlarda, bunu yaşayan insanlar bu çok çaba harcamışlardı. Yani ciddi anlamda hazırlardı. Her çaba gösterenin hayatında mucizeler olmuyor ama her mucizenin arkasında ciddi bir mücadele var. Mücadele olmadan olmuyor. Bazı insanlar mücadele ediyor bazıları etmiyor/edemiyor.
Güzel bir yıl diliyorum sana 🙂