Peki nasıl daha çok mutlu olacağız ?
Sürekli bir mutluluğun aranmaması gereğini sanırım kendi bakış açımdan izah edebildim. Ve asıl meselenin mutlu olabileceğimiz zamanlar da niçin mutlu olamadığımız olduğunu.
İşte bu noktada önce yanlışlarımızı idrak etmeli, daha sonra yaşadığımız olumsuzlukların nedenlerinin genellikle biz olduğuna inanmalıyız. Olanlardan başkalarını sorumlu tutma oyununu mutlaka ama mutlaka artık bir kenara bırakmalıyız ve temel yaşam felsefemizin mutlaka bize dönük, daima eleştirel ve sürekli değişime, daha iyiye devinmeye istekli olması gerekiyor kanaatimce.
Daha sonra da hatalarımıza muhatap olanlardan açık seçik, onların anlayabileceği bir dilde özür dilemeliyiz. Bilmeliyiz ki özür dilemek, sizin haksız olduğunuz, karşı tarafın haklı olduğu manasına gelmez. Aslında karşınızdaki insana verdiğiniz değerin egonuzdan yüksek olduğunu ifade eder.
Ve, “samimi teşekkür” , bu kelime en az özür kadar sihirli ve önemlidir. Bu teşekkür kimilerimizin dillerine yapışmış olan o sahte ya da rutin kullandığımız anlamsız teşekkürlerden olmamalıdır. Bahsetmeye çalıştığım “teşekkür”, sadece teşekkür etmek ve karşımızdaki kişiye ya da kişilere bizlere verdiklerinden dolayı memnuniyetimizi iletmek için ve sadece teşekkür etmek için ayırdığımız zaman dilimi olmalıdır. Yani başka hususlar arasında ya da konuşmanın sonunda sarf edilen teşekkür gibi olmamalıdır.
Sonuç olarak; bu bakış açısını içselleştirmek ve akabindeki eylemlerimizin ödülü yaşamımızdaki en değerli olguya sahip olabilmek olabilir. Her geçen gün biraz daha fazla MUTLU olabilir ve daha fazla MUTLU edebiliriz. Bu mutluluğa yaklaşma oyunu ölene kadar devam edecek, bazen yaklaşılacak, bazen de uzaklaşılacaktır. Ancak, değişim capcanlı ve aynı zamanda heyecanlı bir serüven olduğuna göre, savaştıkça, değiştikçe, bu değişimin bedellerini ödedikçe, biraz acıdıkça :), olumluya doğru devindikçe mutluluğa yaklaşılacak, tersinden ise uzaklaşılacaktır. Denemeye değmezmi sizce ?