HELENİSTİK SANAT
Helenistik Terimi, İskender’in ölümünden sonra onun fikirlerin yayılması genişlemesine karşılık gelir. Helenistik Dünya kavramı, Ege’nin her iki yakasını kapsayan alanı yerine, klasik Yunanistan’ın odaklanmış şehirleri Atina ve Sparta ile aynı zamanda büyük bir zaman aralığını kapsar. Sanatsal açıdan bu, kolaylık sağlamak için genellikle “Helenistik Sanat” başlığı altına konan büyük çeşitliliğin olduğu anlamına gelir.
Helenistik dönemin belirleyici özelliklerinden birisi de İskender tarafından kurulan imparatoluğun küçük hanedan devletlerine bölünmesi idi.
İskender’in çevresinde üç sanatçı vardı: heykeltıraş Lysippus, ressam Apelles ve mücevher kesici ve oymacı Pyrgoteles.[3] İskenderin ölümünden sonra, Yunan zenginleri refah ve israfın tam ortasındaydı. Bütün zenginler harcamalarını sanat ve estetik üzerine yapmaktaydı. Heykel, resim ve mimari gelişti. Vazo boyamanın önemi büyüktü. Metal işleri ve çok çeşitli lüks sanatlar çok güzel eserler üretti. Öyle ki bazı popüler sanat türleri gittikçe karmaşıklaştı.
Tarih yazımında, Klasik Yunanistan’ın Altın Çağı’nın ardından Helenistik sanatı çökmekte olan bir tarz olarak tasvir etme eğilimi vardır. 18. yüzyıl Barok ve Rokoko terimleri bazen bu karmaşık ve bireysel dönemin sanatına uygulanmıştır. Tarihçiliğe olan ilginin yanı sıra Vergina’nın mezarları gibi bazı yeni keşifler de dönemin daha iyi değerlendirilmesini sağlayabilir.
MİMARLIK
Mimari alanda, Hector’u takip eden hanedanlar, MÖ 5. yüzyılda çoğunlukla şehir devletlerinden kaybolan geniş kentsel planlara ve büyük komplekslere yol açtı. [5] The Doric Temple şehir modeli neredeyse terk edildi. [6] Bu şehir planlama Yunan dünyası için oldukça yenilikçiydi, hataları düzelterek mekanı manipüle etmek yerine, doğal ortama uygun bina planları yaptılar. Şehir planlamalrında, özellikle tiyatroların ve parkların çoğalması gibi birçok eğlence ve eğlence mekanının görünümünü dikkat çekmiştir. Helenistik monarşiler, Dicle üzerinde Antakya, Bergama ve Seleukya gibi büyük şehirler inşa edebilecekleri geniş alanlara sahip olmaları nedeniyle bu açıdan avantajlıydılar.
Bu gigantism zamanıydı: Ionia içinde Milet (Didim yirmi kilometre uzaklıkta) Apollo’nun ikinci tapınağı içindi. MÖ dördüncü yüzyılın sonunda Milet şehri Daphnis ve Efes şehri Paionios tarafından tasarlandı, ancak hiç tamamlanmayan inşaat MS 2. yüzyılda ancak bitirilebildi. Kutsal sayılan bu alan, Akdeniz bölgesinde şimdiye kadar yapılmış en büyüklerden biridir ve geniş bir mahkemede (21.7 metre x 53.6 metre), yaklaşık 20 metre yüksekliğinde, zengin heykel üsleri ve başkentleri olan 108 İyon sütundan oluşan çift sütunlu ile çevrilidir . [7]
ATİNA
Korint düzeni,Olimpiya-Zeus Tapınağı ile tam ölçekli bir binada ilk kez kullanıldı. [8]
OLYNTHUS
Antik Olynthus kenti, Klasik ve Helenistik dünyalar arasında bağlantı kurmanın mimari ve sanatsal kilit taşlarından biriydi.
Olynthus şehir bölgesinde 100’den fazla ev bulundu. İlginç bir şekilde, evler ve diğer mimari inanılmaz derecede iyi korunmuştur. Bu, evlerde gerçekleşen faaliyetleri ve evlerin içindeki alanın nasıl düzenlendiğini ve kullanıldığını daha iyi anlamamızı sağlar.
Olynthus’taki evler genellikle daha kare biçimindeydi. İstenen ev mutlaka büyük veya abartılı değil, oldukça rahat ve pratikti. Bu, Helenistik dönemde ve ötesinde Yunan kültüründe son derece öne çıkan bir medeniyet işaretiydi. Uygar bir yaşam sürmek, sağlam bir yaşam alanı sürdürmeyi içeriyordu, bu nedenle evlerin yapımında tuğla benzeri birçok malzeme kullanıldı. Bu konutları inşa etmek için genellikle taş, ahşap, kerpiç ve diğer malzemeler kullanılmıştır.
Helenistik dönemde giderek daha popüler olan bir diğer unsur da eve bir avlu eklemektir. Yunan evleri gizlilik düzeyini korumak için dışarıdan kapatıldığı için avlular ev için bir ışık kaynağı görevi gördü. Bazı ev sitelerinde pencereler bulundu, ancak genellikle yerden yüksek ve küçük. Gizlilik sorunu nedeniyle, birçok kişi evde ışıktan ödün vermek zorunda kaldı. Evin özel sektörleri karanlık ve kapalı olan karmaşık ev işlerini yaparken, iyi aydınlatılmış alanlar eğlenceli veya daha fazla kamu etkinliği için kullanıldı.
Avlular genellikle evin odak noktasıydı, çünkü ev için eğlenceli bir alan ve evin içinden bir ışık kaynağı sağlıyordu. En sık parke taşları veya çakıl taşlarıyla döşenmiştir, ancak mozaikli avluların keşifleri olmuştur. Mozaikler, ailenin ilgi ve inançlarını ifade etmesinin harika bir yolunun yanı sıra eve dekor eklemek ve görsel olarak daha çekici hale getirmek için bir yoldu. Olynthus’taki evlere bu sanatsal dokunuş, bu Helenistik topluma başka bir uygar yaşam unsurunu da getiriyor. [9]
BERGAMA
Özellikle Bergama, Helenistik mimarinin karakteristik bir örneğidir. Akropolde bulunan basit bir kaleden başlayarak, çeşitli Attalid kralları muazzam bir mimari kompleks kurdu. Binalar, arazinin doğasını hesaba katmak için Akropolis çevresinde havalandırılmıştır. En alçak terasta güneyde bulunan agora, sütun sütunları (sütunlar) veya stoai içeren galerilerle sınırlanmıştır. Akropolün tamamını geçen bir sokağın başlangıcıdır: kayanın doğu ve tepesindeki idari, siyasi ve askeri binaları kutsal alanlardan batıya, orta yükseklikte, aralarında en belirgin olanı ayırır. anıtsal Bergama Sunağı’nı barındırır. Yunan heykelinin başyapıtlarından biri olan “on iki tanrı” veya “tanrıların ve devlerin” olarak bilinir. Yaklaşık 10.000 seyirci içerebilen devasa bir tiyatronun, tepenin kenarlarına gömülü bankları vardır. [10]
HEYKEL
KÜÇÜK SANATLAR
Bu kadar bronz heykelin erimesi nedeniyle, sadece daha küçük nesneler hala vardır. Helenistik Yunanistan’da, doğu fetihlerinin ardından hammaddeler bol miktarda bulunuyordu.
Evrim mücevher sanatı için de benzerdir. Zamanın kuyumcuları detay ve telkari ile başa çıkmada mükemmeldi: bu nedenle cenaze çelenkleri çok gerçekçi ağaç yaprakları veya buğday sapları sunar. Bu dönemde kıymetli taşların eklenmesi gelişti.
CAM VE GLİFTİK SANAT
Helenistik dönemde o zamana kadar sadece kalıplanmış camı tanıyan Yunanlılar, cam üfleme tekniğini keşfettiler ve böylece yeni formlara izin verdiler. Suriye’den başlayarak , [74] cam sanatı özellikle İtalya’da gelişti. Kalıplanmış cam, özellikle tiftik takılarının oluşturulmasında devam etti .
Gravür taşları sanatı neredeyse hiç gelişmedi, kendini özgünlükten yoksun kitlesel üretilen eşyalarla sınırladı. Tazminat olarak, kamera hücresi ortaya çıktı. Birkaç renkli katmandan oluşan bir taş üzerinde kabartma ile kesme, nesnenin birden fazla renkle kabartma olarak sunulmasına izin verir. Helenistik dönem , şimdi Hermitage Müzesi’nde bulunan Gonzaga cameo gibi bazı başyapıtlar ve Paris’teki Ptolemies Kupası gibi muhteşem sert taş oymalar üretti . [75]
SİKKE
Hellenistik dönemde sikkeler portreleri gittikçe daha fazla kullanıyordu. [76]
ROMALI KOPYALAR
Roma edinimi, elit tüketim ve Yunan sanatına olan talep nedeniyle, hem Yunan hem de Roma sanatçıları, özellikle Roma Yunanistan’ı kurulduktan sonra , Klasik ve Helenistik dönemlerin mermer ve bronz sanat eserlerini yeniden üretmeye çalıştı. Bunu , orijinal heykel kalıpları oluşturarak , bu sanat eserlerinin çoğaltılabileceği Akdeniz’deki herhangi bir heykeltıraş atölyesine gönderilebilecek alçı dökümler üreterek yaptılar . Bunlar genellikle orijinallerin sadık reprodüksiyonlarıydı, ancak diğer zamanlarda çeşitli sanat eserlerinin çeşitli unsurlarını bir gruba birleştirdiler veya atletik Yunan bedenlerini önceden var etmek için Roma portre kafalarını eklediler . [77]


KAYNAKÇA: