อานนท์ นำภา:บทกวีถึงมหาตุลาการ
 คือตราชู ผู้ชี้ เสรีสิทธิ คือศาลสถิต ยุติธรรม นำสมัย คือหลัก ประกัน ประชาธิปไตย มิใช่อภิชนคนชั้นฟ้า ครุยที่สวม นั้นมา จากภาษี รถที่ขี่ เงินใคร ให้หรูหรา ข้าวที่กิน ดินที่ย่ำ บ้านงามตา ล้วนแต่เงิน ของมหาประชาชนมิได้ อวตาร มาโปรดสัตว์ แต่เป็น ลูกจ้างรัฐ ตั้งแต่ต้น ให้อำนาจ แล้วอย่าหลง ทนงตนว่าเป็นคน เหนือคน ชี้เป็น-ตาย เสาหลัก ต้องเป็นหลัก อันศักดิ์สิทธิ์ ใช่ต้องลม เพียงนิด ก็ล้มหงาย ยิ่งเสาสูง ใจต้องสูง เด่นท้าท้าย ใช่ใจง่าย เห็นเงิน แล้วเออออ ต้องเปิด โลกทัศน์ อย่างชัดเจน ใช่ซ่อนเร้น อ่านตำรา แต่ในหอ ออกบัลลังค์ นั่งเพลิน คำเยินยอ เลือกเหล่ากอ มากอง ห้องทำงาน ตุลาการ คือหนึ่ง อธิปไตย อันเป็นของ คนไทย ไพร่-ชาวบ้าน มิใช่ของ ใครผู้หนึ่ง ซึ่งดักดานแต่เป็น ตุลาการ ประชาชน ฉะนั้นพึง สำนึก มโนทัศน์ ใช่ด้านดัด มืดดับ ด้วยสับสน เปื้อนราคิน กินสินบาท คาดสินบนแล้วแบ่งคน แบ่งชั้น บัญชาชี้ เถิดตุลาการ จงคิด อย่างอิสระ รับภาระ อันหนักหนา ทำหน้าที่ หากรับใช้ ใบสั่ง ดั่งกาลี ตุลาการ เช่นนี้ อย่ามีเลย : อานนท์ นำภา ๖ พฤศจิกายน ๕๓ แก้ไขเพิ่มเติมจากฉบับเดิม ๓ กันยายน ๕๓
 คือตราชู ผู้ชี้ เสรีสิทธิ คือศาลสถิต ยุติธรรม นำสมัย คือหลัก ประกัน ประชาธิปไตย มิใช่อภิชนคนชั้นฟ้า ครุยที่สวม นั้นมา จากภาษี รถที่ขี่ เงินใคร
กวีประชาไท,ตุลาการ,อานนท์  นำภา