กวีประชาไท: กลบคนตาย สลายคนเป็น
ติดหล่มดำ ย่ำในหลุม กลุ่มหมอกหนาเบื้องหน้า เลือนลาง ทางสับสนเหลียวขวา แลซ้าย หลบไม่พ้นคล้ายติดกับ อับจน บนทางตันสลึมสลัว มัวตา ฝ่าสายหมอกเจ็บยอก หนักหน่วง ดั่งห้วงฝันแต่ละก้าว เท้าหนัก กักกันลากพัน โซ่ตรวน ข่วนผิวกายอุปทาน สายตา ว่าเห็นแสงลำคอแห้ง ทรุดหมอบ หอบกระหายเเสงเสรี อิสระ วาบประปรายเสียงคนตาย เเว่วถาม น้ำตาคลอสุดฟ้าโน้น เเสงไฟ นั้นใช่หรือ?ปีศาจถือ ดาวดวง ไว้ลวงล่อที่นั่นคือ ฟ้าสีทอง เคยร้องรอฤๅหลุมบ่อ กลบคนตาย สลายคนเป็นโซ่ล่ามรัด บาดเนื้อลึก ลึกปวดร้าวพาร่างหนาว เข้าใกล้ ไฟที่เห็นปลดโซ่คล้อง จองจำ สิ้นลำเค็ญรับไฟเย็น เซ็นต์เงื่อนไข ให้เผาตัว**พันธนาการ ปลดปล่อย ร้อยข้อเเม้ตระหวัดแส้ สัญญา อย่าเงยหัวรับเงื่อนไข ปรองดอง ของความกลัวหรือเลือกทาง มืดมัว จนตัวตายจนมุมกับ ทางเก่า เขาให้เลือกกระสนเสือก ลมหายใจ ใกล้สูญหายเศษปรองดอง อิสระ หลอมละลายดับสลาย หมดสิ้น จิตวิญญาณ(ดับสลาย จิตวิญญาน อุดมการณ์ชน)
 ติดหล่มดำ ย่ำในหลุม กลุ่มหมอกหนาเบื้องหน้า เลือนลาง ทางสับสนเหลียวขวา แลซ้าย หลบไม่พ้นคล้ายติดกับ อับจน บนทางตัน สลึมสลัว มัวตา ฝ่าสายหมอกเจ็บยอก หนักหน่วง ดั่งห้วงฝันแต่ละก้าว เท้าหนัก
Pia Sulawes,กวีประชาไท,ปรองดอง