กวีประชาไท: กรรมกรในชนบท
แดดตอนบ่ายทรายดินถิ่นชายขอบใบไม้กรอบ หญ้าเฉาแห้ง แล้งขุกเข็ญลมร้อนพัดเป่าร้อน--เหงื่อกระเซ็นปูดโปนของเส้นเอ็นเห็นแจ่มชัดสักกะสี โครงเหล็ก และลวดเชื่อมปีนหยิบเอื้อมเชื่อมโครงงานถนัดกลางแสงแดดแผดไหม้กล้ามเป็นมัดกิจวัตรจัดวางอย่างลงตัวฤดูแล้งแห้งดินหินระแหงก่อสร้างแต่ง บ้าน ห้องหับ เร่ไปทั่วออกหาเงินด้วยเหงื่อเพื่อครอบครัวบ้านยังคงหลังคารั่วตรงครัวไฟแม่ก็แก่แม่ก็เฒ่าเฝ้าแต่บ้านมิรู้ว่าจะอยู่นานสักเท่าไหร่กฏชีวิตมิบิดเบือนเลือนสิ้นไร้ความเป็นจริงรู้แก่ใจ ใครทั้งนั้นชนบท พูดง่ายง่ายว่าบ้านนอกเหมือนดั่งคอกขังคนให้ด้นฝันแต่ชีวิตแต่ละใครมิเหมือนกันความผูกพัน ทางเลือก เลือดหรือน้ำรอฤดูทำนาให้มาถึงสายฝนซึ่งจะหยาดลงดินต่ำได้แต่คิดได้แต่บ่น บ่นพึมพำตอนนี้ต้องทนทำกรรมกร
แดดตอนบ่ายทรายดินถิ่นชายขอบใบไม้กรอบ หญ้าเฉาแห้ง แล้งขุกเข็ญลมร้อนพัดเป่าร้อน--เหงื่อกระเซ็นปูดโปนของเส้นเอ็นเห็นแจ่มชัดสักกะสี โครงเหล็ก
กวีประชาไท,สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์