กวีประชาไท: คำสาปแช่งของครูครอง
ปี พ.ศ.2563 ตามปฏิทิน ปีแผ่นดินแทบสิ้นใจในแล้งร้ายห้วยหนองคลองบึงถึงที่ตาย โลกมุ่งหมายอะไรไยชัดเจนความหวังตั้งยังคงอยู่ตรงนั้น ร่วมความฝันให้ไกลใจโดดเด่นอยุติธรรมนำสลดคดกฎเกณฑ์ จมปลักเลนเร้นแรงแสงเพชรพรายเธอคือเยาว์เข้าสู้ชู 3 นิ้ว ใจโลดลิ่วปลิวจากปลักหมักหมมหมายคนหนุ่มสาวเข้าใจรู้เลิกดูดาย รุ่นพ่อแม่ล้มตายมาหลายคราเพราะแผ่นดินถิ่นนี้ที่ยาวยืด อำนาจมืดยึดเอาเข้าคลุมฟ้ารุ่นแล้วรุ่นเล่าใต้เงากะลา แสวงหารัฐสภาประชาชนหลายครั้งฆ่ามาล้างเลือดจนเหือดแห้ง การเปลี่ยนแปลงยังแฝงปลุกทุกแห่งหนแต่ไม่นานการฆ่าใหม่ไยวังวน เหมือนจำนนในอำมหิตติดเผ่าพันธุ์มองเข้าไปในสภาพาพบเห็น พรรคหนึ่งเด่นโด่งดังพลังฝันเหมือนหนึ่งแสงสว่างพร่างเพชรพลัน อำนาจมืดมนมันจึงหวั่นใจแสงสว่างช่างประหลาดพาดหน้าต่าง ดูสว่างทางทิศปลอดพิษไข้พลังบริสุทธิ์รุดออกมานำหน้าไป คนรุ่นใหม่ไล่มืดมนอนธการธรรมชาติธาตุคนทนจมปลัก นิสิตนักศึกษาพากล้าหาญทั้งนักเรียน เรียนรู้พลันใครอันธพาล มันถึงกาลเผด็จการพินาศจากชาติเอย
ปี พ.ศ.2563 ตามปฏิทิน ปีแผ่นดินแทบสิ้นใจในแล้งร้ายห้วยหนองคลองบึงถึงที่ตาย โลกมุ่งหมายอะไรไยชัดเจนความหวังตั้งยังคงอยู่ตรงนั้น ร่วมความฝันให้ไกลใจโดดเด่นอยุติธรรมนำสลดคดกฎเกณฑ์
กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง,ครอง จันดาวงศ์