กวีประชาไท: ถึงมหาตุลาการ
คือตราชู ผู้ชี้ เสรีสิทธิคือศาลสถิต ยุติธรรม นำสมัยคือหลัก ประกัน ประชาธิปไตยมิใช่ อภิชน คนชั้นฟ้า ครุยที่สวม นั้นมา จากภาษีรถที่ขี่ เงินใคร ให้หรูหราข้าวที่กิน ดินที่ย่ำ บ้านงามตาล้วนแต่เงิน ของมหา ประชาชนมิได้ อวตาร มาโปรดสัตว์แต่เป็น ลูกจ้างรัฐ ตั้งแต่ต้นให้อำนาจ แล้วอย่าหลง ทนงตนว่าเป็นคน เหนือคน ชี้เป็น-ตายเสาหลัก ต้องเป็นหลัก อันศักดิ์สิทธิ์ใช่ต้องลม เพียงนิด ก็ล้มหงายยิ่งเสาสูง ใจต้องสูง เด่นท้าท้ายใช่ใจง่าย เห็นเงิน แล้วเออออ ต้องเปิด โลกทัศน์ อย่างชัดเจนใช่ซ่อนเร้น อ่านตำรา แต่ในหอออกบัลลังค์ นั่งเพลิน คำเยินยอเลือกเหล่ากอ มากอง ห้องทำงานตุลาการ คือหนึ่ง อธิปไตยอันเป็นของ คนไทย ไพร่-ชาวบ้านมิใช่ของ ใครผู้หนึ่ง ซึ่งดักดานแต่เป็น ตุลาการ ประชาชนฉะนั้นพึง สำนึก มโนทัศน์ใช่ด้านดัด มืดดับ ด้วยสับสนเปื้อนราคิน กินสินบาท คาดสินบนแล้วแบ่งคน แบ่งชั้น บัญชาชี้เถิดตุลาการ จงคิด อย่างอิสระรับภาระ อันหนักหนา ทำหน้าที่หากรับใช้ ใบสั่ง ดั่งกาลีตุลาการ เช่นนี้ อย่ามีเลย เขียนเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2553 (แก้ไขเพิ่มเติมจากฉบับเดิม 3 กันยายน 2553)
คือตราชู ผู้ชี้ เสรีสิทธิคือศาลสถิต ยุติธรรม นำสมัยคือหลัก ประกัน ประชาธิปไตยมิใช่ อภิชน คนชั้นฟ้า ครุยที่สวม นั้นมา จากภาษีรถที่ขี่ เงินใคร ให้หรูหราข้าวที่กิน ดินที่ย่ำ บ้านงามตาล้วนแต่เงิน
กระบวนการยุติธรรม,กวีประชาไท,คดีดูหมิ่นศาล,อานนท์ นำภา