กวีประชาไท: คิดถึงเพื่อนผู้อยู่ใกล้แต่เหมือนไกลแสน
ความคิดถึงอึงอลวนสิงสู่ คิดถึงผู้อยู่ข้างในไม่รู้เห็นเพราะข้ามเขตเข้าแดนแค้นลำเค็ญ ความฝันเป็นฝันร้ายความพ่ายแพ้เสรีภาพตามหยาบหยามเย้ยหยัน ลูกกรงกั้นกลางระหว่างพ่อแม่ลูกเมียอยู่อย่างไรให้ท้อแท้ คงย่ำแย่แร่ร่อทรมานอิจฉาฝูงจิ้งจกนกโผบิน แต่ใครสิ้นอิสระจะคืนบ้านหลงรักเสรีภาพตราบวายปราณ ไม่ใช่พาลพาโลยึดโลกาความยุติธรรมเหยียบย่ำหัวใจไม่รู้จบ หลายเพื่อนพบเป็นศพทิ้งอหิงสาออกจากบ้านกันดารไกลท้องไร่นา ไม่นึกว่าพาตัวถลำกำแพงคุกมิเคยนึกจะศึกใหญ่ในชีวิต มาพบพิษความเศร้าต้องเจ่าจุกอึดอัดขัดข้องห้องขังนอนนั่งลุก พบความทุกข์ทั้งนั้นเงิ่นงันงกกาลเวลาผ่านไปไยแสนช้า นั่งนอนดูเข็มนาฬิกากระดกตัวเรือดชุกชุมขุมนรก น่าตระหนกตกใจเข้าในหูย้อนนึกศึกศักดิ์คือหลักการ มาตรฐานบ้านเมืองไม่อยู่ในลู่จากบ้านนอกคอกนาเข้ามาดู ใช่หมายสู้เป็นศัตรูคู่แค้นเล่ห์เผาบ้านเผาเมืองเรื่องเคืองคลั่ง แต่ใครสั่งสไนเปอร์ใครเซ่อแสนคดีความตามท้องเรื่องกระเดื่องแดน ฆ่าคนแม้นไม่ถึงพันมันแค่ร้อยชัดเจนเห็นธาตุแท้แค่นั้นหนา กฎหมายกติกาน่าสลดถดถอยนั่ง ๆ นอน ๆ ดูหน้าคาห้องขัง ยังคอยสองตาลอยสู่ฟ้าอ้ามืดดำไม่คิดไม่คาดฝันขันขื่นคุก เสียงไก่ปลุกลุกจากหลับนับคืนค่ำเสียงไอ้โต้งโก่งคอว่าชะตากรรม คือลำนำของรากหญ้าคุ้นหน้าเอย
 ความคิดถึงอึงอลวนสิงสู่ คิดถึงผู้อยู่ข้างในไม่รู้เห็นเพราะข้ามเขตเข้าแดนแค้นลำเค็ญ ความฝันเป็นฝันร้ายความพ่ายแพ้เสรีภาพตามหยาบหยามเย้ยหยัน 
กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง