กวีประชาไท: หอมใช่ใหม
นี่คือสงครามใช่ใหมใครจะตอบคำถามเงียบงันโหดร้ายในโมงยามตายตกตามกันไปนี่คือชีวิตใช่ใหมเราจะไปศพเก็บไว้ไหนน้ำตาหลั่งรินดินซับไว้ท่วมทับในโลกานี่คือประชาธิปไตยใช่ใหมที่ต้องวุ่นวายไปทั่วหน้าให้ประชาธิปไตยพัฒนาฆ่ากี่ครั้งจึงจักพอนี่คือความดีใช่ใหมไฉนซ่อนร้ายสืบต่อซากชีวิตสินะที่เฝ้ารอไว้ต่อรองร้องขอสินทรัพย์นี่คือโลกมนุษย์ใช่ใหมทำใจเกิดแล้วย่อมมีดับที่ตายตกไปเกิดจะนับสูญเปล่าย่อยยับอนิจจาจะเรียกร้องอะไรกับใครเล่าเห็นเธอเขานั่งร้องน้ำตานองหน้าสันติภาพ เสรีภาพ กราบอำลาสงคราม เซ่นบูชา ท่านซาตานหอมเอยหอมดอกลั่นทมเคยชมบนหลุมศพที่พบผ่านร่างวีรชนล้นสุสานจึงมานอนที่ลานถนนหอมเอยหอมดอกเลนเตเสียงเห่แม่หาลูกมาปล้นเขาเรียก เจ้าขุนทอง ของมวลชนเป็นขุนทองแต่ละคนล้วนต้องตายหอมเอยหอมดอกจันท์นี่มิใช่วันล้อมปราบอย่างที่หมายใช่มวลชนชนกับรัฐเมื่อปีกลายแต่เป็นชนสองฝ่ายที่ชนกันหอมเอยหอมดอกบุหงานี่ไม่ใช่พฤษภา ตุลา ที่ฝันจะนำสู่สงครามการฆ่าฟันอันจะต้องมาล้มตายจะเรียกร้องอะไรกับใครเล่าเขาต่างมาหาความหมายเขามาตามฝันอันพร่างพรายที่ผู้นำได้มอบไว้ หลอกลวงศ. 27 ธันวาคม พ.ศ. 2556
นี่คือสงครามใช่ใหมใครจะตอบคำถามเงียบงันโหดร้ายในโมงยามตายตกตามกันไป นี่คือชีวิตใช่ใหมเราจะไปศพเก็บไว้ไหนน้ำตาหลั่งรินดินซับไว้ท่วมทับในโลกา
กวีประชาไท,ด้วยรัก แดนแห่งรัก