กวีประชาไท: ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกเงิน
ศาสนามีชีวิตได้ด้วยเงินตราศาสนามีชีวาได้ด้วยจิตวิญญาณพึ่งเจอจุดกึ่งกลางระหว่างทางคือลมหายใจอันบริสุทธิ์ดุจพระพุทธเจ้าระวังมนต์คาถาไม่ออกปากในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจคนตกงานตายอย่างช้าช้าหนี้สินกองท่วมหัวทุกคนย่อมรักตัวกลัวตายถึงพระสงฆ์สามเณรผู้เป็นที่รักสวดศพที่ใดอย่าลืมถอดผ้าปิดปากทุกคนเกิดมาล้วนต้องตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้นพุทธองค์ตรัสมาแล้วสองพันห้าร้อยกว่าปีแต่เรายังไม่เคยเข้าใจที่มาของน้ำตาในความรู้สึกเราเสียใจกับการตายของคนรักหรือร้องไห้ให้กับค่าจัดงานศพไม่แน่ใจเรียนเชิญคุณหญิงเป็นประธานจุดเทียนธูปบูชาคุณพระรัตนตรัยควันเทียนธูปลามเลียใบหน้าเธอเธอยกมือเรียวยาวประดับแหวนวงขึ้นมาปัดป้อง ปิดจมูกนึกแล้ว เธอต้องทำอย่างนั้นครูบาเป่าคาถาใส่น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ผสมแอลกอฮอล์เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์สะบัดคาพรมน้ำมนต์พระแก่ๆใส่ผ้าปิดปากเอี้ยวตัวหลบน้ำมนต์ครูบาแกเป็นนักมวยเก่าผู้รู้เร้าอารมณ์ผู้ไม่รู้และผู้รู้ด้วยกันทั้งผู้รู้และผู้ไม่รู้ต่างเร้าอารมณ์ซึ่งกันผู้รู้ไม่รู้ว่าตนคือผู้ไม่รู้เช่นกันสัตว์โลกล้วนถูกเร้าอารมณ์อยู่ทุกผู้ทุกนามท่านทั้งหลายสิ่งเหล่านี้ควรค่าแก่การเพ่งพิจารณา
ศาสนามีชีวิตได้ด้วยเงินตราศาสนามีชีวาได้ด้วยจิตวิญญาณพึ่งเจอจุดกึ่งกลางระหว่างทางคือลมหายใจอันบริสุทธิ์ดุจพระพุทธเจ้า
กวีประชาไท,พระยุ่น โมกขธัม