กวีประชาไท: ความจริง
ขาฉันสองข้างโดนตัดไปเมื่อช่วงบ่ายนี้ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันเริ่มเน่าหนอนเริ่มขึ้นจนฉันต้องถ่อสังขารไปโรงพยาบาลรัฐที่อยู่ห่างไปสองกิโลเพื่อตัดมันทิ้งช่วงวันนี้ฉันรู้สึกมึนงงคล้ายอยู่ในความฝันมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นกับฉันและคนรอบข้างตลอดเวลาเพียงแต่ในระยะเวลาช่วงนี้มันอาจจะเกิดขึ้นบ่อยหน่อยแบบไม่ทันตั้งตัวนั่นไงเลือดสีแดงฉานที่พุ่งราวกับน้ำพุคล้ายจะบอกคำตอบทุกอย่างให้ฉันเสร็จสิ้นแล้วแขนฉันหายไปแล้วสะโพกฉันโดนเฉือนไปแล้วฉันถามบางคนที่อยู่ข้างๆเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะที่ฉันไม่มีปากเขาบอกว่านี่เป็นเรื่องจริงที่ต้องยอมรับเป็นเรื่องจริงที่ต้องยอมรับเพราะนี่คือความจริงลูกตาฉันเพิ่งโดนเขวี้ยงทิ้งลงในถังขยะข้างๆร้านอาหารตามสั่งที่ไร้ร้างผู้คนฉันเฝ้ามองดูท้องฟ้าสีฟ้าใสจากในนั้นเต็มสองตาเนิ่นนานยาวนานนี่คือความจริงหรือ?ใช่หรือนี่คือสิ่งที่เรียกว่าความจริงหรือ?ใช่มันอาจจะเป็นความจริงเพราะแขนขาฉันก็หายไปแล้วท้องน้อยกับลำคอฉันก็หายไปแล้วรวมถึงลูกตาที่ฉันเพิ่งใช้มันรู้สึกถึงท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลเมื่อตะกี้ก็แม้แต่จิตวิญญาณก็ยังหายไปมีแต่ ความจริง ที่ยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง.
ขาฉันสองข้างโดนตัดไปเมื่อช่วงบ่ายนี้ฉันไม่รู้ว่าทำไมมันเริ่มเน่าหนอนเริ่มขึ้นจนฉันต้องถ่อสังขารไปโรงพยาบาลรัฐที่อยู่ห่างไปสองกิโลเพื่อตัดมันทิ้ง
กวีประชาไท,รัฐพล เพชรบดี