กวีประชาไท: อารมณ์ คมบาด กระดาษ และหมึก
นั่นมันก็นานมาแล้วนะที่เวียนว่ายวัฏฏะความรู้สึกขังตรรกะเอาไว้ในส่วนลึกหยดน้ำหมึกลงกระดาษวาดเรื่องราวบางครั้งห้วงอารมณ์มันคมบาดตัดขั้วใจจนขาดบาดคืนหนาวดื่มพิษที่หล่นร่วงจากดวงดาวแล้วก้าว สู่นิทราบนฟ้าไกลบางครั้งไฟลุกซ่านวิญญาณขบถจึงแหกกฎบดชะตาคว้าวันใหม่ชิงชังการกัดกลืนของปืนไฟแต่มิได้ ชิงชัง ฝั่งมนุษย์เมื่อโลกเคลื่อนเพื่อนพ้องถูกจองจำความมืดดำก็ย่างกรายไม่สิ้นสุดเมื่อความตายตอกย้ำความชำรุดใครจะขุดหลุมศพแล้วกลบดินนั่นมันก็นาน นานแสนนานที่วิญญาณชำแรกโลกแตกบิ่นฉันจึง ปลอมตัวเป็น ศิลปินเพื่อจุมพิตก้อนหินอันบิ่นร้าวเขียนจดหมายไปสู่อนูบีสท่านจะขีดชะตาใครในคืนหนาวฉันยังดื่มพิษที่ร่วงจากดวงดาวเขียนเรื่องราว อันคมบาดลงกระดาษใจ
นั่นมันก็นานมาแล้วนะที่เวียนว่ายวัฏฏะความรู้สึกขังตรรกะเอาไว้ในส่วนลึกหยดน้ำหมึกลงกระดาษวาดเรื่องราวบางครั้งห้วงอารมณ์มันคมบาดตัดขั้วใจจนขาดบาดคืนหนาวดื่มพิษที่หล่นร่วงจากดวงดาวแล้วก้าว
กวีประชาไท,โจรสลัดพเนจร