กวีประชาไท: ถ้ำ
เมื่อเราก้าวจากที่สว่าง เข้าสู่ความมืดมิดอย่างชัดเจน-เรามองเห็นแสงที่สาดส่องมามอดดับลง ทีละเล็ก ทีละน้อย ยามเราก้าวต่อไปเราก้าวต่อไป พร้อมกับแสงจากภายนอกที่ริบหรี่ลง ทีละน้อย ทีละน้อยดวงตาของเราอาจพร่าลง พร่าลง-ไปเรื่อยๆแต่เรายังเดินต่อไปได้ ด้วยรู้ว่าจุดหมายอยู่หนใดแม้นแสงสว่างอาจลับหายไป แต่เรารู้ว่าหนทางสู่จุดหมายนั้นดำรงอยู่แม้นแสงสว่างอาจถูกพรากไป แต่เรารู้ว่าหนทางสู่จุดหมายนั้นทอดไปทางใดหากแสงสว่างนั้นมิได้เพียงหายไป หากแสงสว่างนั้นเพียงถูกพรากไปเขา พรากแสงสว่างไป เพียงเพราะเขาหวาดกลัวความสว่างเขา พรากแสงสว่างไป เพียงเพราะเขาหวาดกลัวความกระจ่างเขา พรากแสงสว่างไป เพียงเพราะเขาโปรดปรานการอำพรางเขา จักเป็นผู้หลงทางเขา จักกลายเป็นผู้รุกราน และกลับกลายเป็นร้าวรานเขา จักต้องกลัว จักต้องลนลาน ในวงกตแห่งความมืดนั้นที่ เขา รังสรรค์มาโดยน้ำมือตนเอง-- หาใช่เรา-- หามิใช่เรา
เมื่อเราก้าวจากที่สว่าง เข้าสู่ความมืดมิดอย่างชัดเจน-เรามองเห็นแสงที่สาดส่องมามอดดับลง ทีละเล็ก ทีละน้อย ยามเราก้าวต่อไปเราก้าวต่อไป พร้อมกับแสงจากภายนอกที่ริบหรี่ลง
กวีประชาไท,ไร้นาม