กวีประชาไท: เวลาความเงียบหวังกลับมา
เงียบเหงาเข้าหาฟ้าค่ำรำเริงจุดใจไฟเพลิงเหลิงวิ่งหลงวุ่นลับหายไปไหนละไมละมุนถ้อยคำคล้ำขุ่นมุ่นหมอกดึกดำเหินห่างทางใดไปไกลลิบลิบเคยยื่นจับหยิบดิบ-สุกดื่มด่ำคงเป็นเพราะเวรเร้นชะตากรรมเบื้องฟ้าอิ่มหนำระกำช้ำตรมฟ้ามืดยืดยาวเท้าแตะผืนดินรับรู้อยู่ยินฝันบินดิ้นหล่มเคียงข้างบางผู้อยู่ทุกข์ระทมแผลผื่นขื่นขมจมฝังถั่งใจด้วยเลือดเชือดเถือเมื่อครั้งยังหนุ่มเคยกอดพรอดกุมรุมรุมฝันใฝ่เพียงชั่วครั้งเดียวเกี่ยวเกาะเปราะไปอยากตั้งต้นใหม่ให้โอกาสทีดึกดื่นยืนยาวพราวแพรวแววไหวภายนอกบอกนัยไหนกันหรือนี่วาวตาประกายหายใจอยู่นี้บ่งทิศบ่งชี้ชีวิตชีวาหมดเปลวสุกปลั่งกำลังครั้งนั้นตะบี้ตะบันฝันสู้ผู้กล้าความเหงาความเงียบเพรียบพร้อมเยียวยาแล้วจะกลับมาอีกคราอีกครั้ง
เงียบเหงาเข้าหาฟ้าค่ำรำเริงจุดใจไฟเพลิงเหลิงวิ่งหลงวุ่นลับหายไปไหนละไมละมุนถ้อยคำคล้ำขุ่นมุ่นหมอกดึกดำเหินห่างทางใดไปไกลลิบลิบเคยยื่นจับหยิบดิบ-สุกดื่มด่ำคงเป็นเพราะเวรเร้นชะตากรรมเบื้องฟ้าอิ่มหนำระกำ
กวีประชาไท,สันดุสิทธิ์ ประเสริฐสังข์