ก้อนเมฆพาเที่ยว : การแสดงที่ต้องไปดูทุกปี
ถึงช่วงเวลาปลายปีทีไร มีการแสดงหนึ่งที่ครอบครัวของผมไม่เคยพลาด นั่นก็คือ การแสดงโขนพระราชทาน ที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ซึ่งจัดขึ้นอย่างสม่ำเสมอทุกปี ผมดีใจที่ได้เห็นว่า เด็กๆ หันมาสนใจโขนกันมากขึ้น ดูจากลูกชายของผมและเพื่อนๆ รุ่นราวคราวเดียวกัน ต่างก็อยากไปดูและนำมาเล่าสู่กันฟังอย่างสนุกสนาน สาเหตุอาจจะเป็นเพราะลูกชายผมฟังดนตรีไทย และโขนละครจากโทรทัศน์ช่อง 11 ตั้งแต่ยังเล็ก พอโตขึ้นมาอีกนิด เขาก็ชอบให้พาไปวัดพระแก้ว เดินรอบอุโบสถจดชื่อยักษ์ทุกตัว และดูจิตรกรรมฝาผนังอย่างเพลิดเพลิน,เมื่อเรียนถึงชั้นอนุบาล 3 ผมเริ่มพาเขาไปดูโขนพระราชทาน ตอน จองถนน แล้วพบว่าเด็กเล็กๆ  ก็สามารถเข้าใจเนื้อเรื่องและสนุกสนานไปได้เกือบตลอดทั้งเรื่อง หลังจากนั้นมา เราจะชวนกันไปติดตามดูการแสดงโขนทุกๆ ปี และทุกๆ โอกาส เท่าที่จะทำได้ ไม่ว่าจะเป็นที่โรงละครแห่งชาติ โขนนักเรียนของโรงเรียนสาธิต มศว ประสานมิตร การแสดงหุ่นละครเล็ก จนถึงขั้นพาลูกชายไปคุยกับศิลปินแห่งชาติ ที่สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์ ซึ่งดูแลจัดการการศึกษาเกี่ยวกับศิลปะและวัฒนธรรมโดยตรง,เมื่อขึ้นชั้นประถมศึกษา ที่โรงเรียนมีกิจกรรมเสริมช่วงนอกเวลาเรียน เจ้าลูกชายขอไปเรียนโขนทุกเย็นวันจันทร์ สมัยก่อนผมจำได้ว่า กว่าจะได้เรียนโขนที่อยู่ในหลักสูตร ก็ตอนอยู่ชั้น ป.4 ได้ฝึกเต้นเสาและท่าทางต่างๆ ช่างเป็นโชคดีของเด็กๆ สมัยนี้มีโอกาสเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ได้มากขึ้น เพราะมีทั้งหนังสือ สื่อการเรียนและคุณครูที่พร้อมจะสอนให้ด้วยความตั้งใจ,ตามปกติการฝึกโขน จะแยกออกเป็นฝ่ายยักษ์และฝ่ายลิง ส่วนใหญ่จะดูตามลักษณะรูปร่าง ถ้าเป็นคนสูงใหญ่น่าจะเป็นยักษ์ ส่วนที่ตัวเล็กปราดเปรียวก็เหมาะจะเป็นลิง ผมให้ลูกเลือกฝ่ายที่ชอบเอง เขาเลือกที่จะเป็นลิงตามประสาเด็กผู้ชายที่มักอยากจะอยู่ฝ่ายพระเอก โดยมีเป้าหมายสูงสุดคือ จะเป็นหนุมานให้ได้ในตอนโต แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้นก็ต้องเริ่มฝึกแสดงเป็น เขนลิง หรือทหารลูกสมุนลิงเสียก่อน,เขนลิง แม้จะมีบทบาทไม่มากนัก แต่ก็ได้สวมหัวโขนได้ถืออาวุธ แค่นั้นเจ้าลูกชายก็ดีใจมากแล้วครับ เน้นเต้นท่าพื้นฐาน เดินตามพระราม พระลักษมณ์ และเสนาลิง แต่เขาก็อินมาก เวลานั่งรอบทพูด เขาก็จะทำท่าเกา หัวร่อ ทำตัวขยุกขยิกเหมือนกับลิงที่แสดงในโขนแต่ละชุดที่เขาเคยดูมา,ในงานประจำปีของโรงเรียน มีการแสดงโขนด้วยเช่นกัน เด็กๆ ที่ตั้งใจซ้อมและเข้าเรียนมาตลอดเทอม อาจารย์ก็จะเรียกตัวมาให้ร่วมแสดง มีน้องใหม่เข้ามาหลายคน ส่วนเพื่อนเก่าที่เคยแสดงร่วมกัน บางคนก็ไปทำกิจกรรมอื่นแล้ว ลูกชายผมรู้ดีว่า ถ้าจะไต่ไปถึงตัวละครที่เขาใฝ่ฝัน ต้องซ้อมให้สม่ำเสมอ และอดทนรอเล่นบทที่ยากขึ้นตามลำดับชั้นปี กว่าจะได้มีชุดเสนาต้องเป็นปีหน้า และจะได้เป็นเสนาลิงที่มีบทบาทต้องรอถึงมัธยม ผมเองก็เฝ้าดูเขาต่อไปว่า ความมุ่งมั่นของลูกชายจะไปถึงจุดไหน  ,เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ครอบครัวของเราได้ไปชมโขนพระราชทานอีกครั้ง ปีนี้เป็นตอน นาคบาศ เป็นตอนที่อินทรชิต มีบทบาทเด่น ในการทำพิธีชุบศรนาคบาศ แล้วยิงใส่พระลักษมณ์และเหล่าเสนาลิงจนสู้ไม่ได้ ได้เห็นยักษ์กุมารหัวจุกชื่อ วิรุญมุข ใช้มนต์กำบังกายและแปลงกายเป็นอินทรชิต ทางฝ่ายทัพลิง แม้ว่าจะไม่ได้เน้นที่หนุมานมากเท่าปีก่อนๆ แต่ก็น่าตื่นเต้น เพราะเราจะได้เห็นบทบาทของ ชามพูวราช ที่แปลงเป็นหมีใหญ่ไปทำลายพิธี ได้เห็น นิลนนท์ ที่มากับพระราม และได้เห็นพญาครุฑขนาดมหึมา บินลงมาขับไล่พญานาคที่มัดฝูงลิง,เมื่อดูจบ สิ่งที่ลูกชายผมชอบมาก คือ ต้องขอไปถ่ายรูปกับนักแสดงยักษ์และลิงทุกคน เกิน 90% เขาจะรู้จักชื่อตัวละครใน เรื่อง รามเกียรติ์ แต่ถ้าไม่ทราบ ผมก็จะให้ลูกชายไปสอบถามกับนักแสดงเองว่าพี่เขาเล่นเป็นตัวอะไร,ผมเชื่อว่า กิจกรรมเสริมต่างๆ ให้ลูกต่างก็เป็นสิ่งดีทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นดนตรี กีฬา หรือศิลปะ ถ้าเด็กรัก เขาจะทำได้ดีโดยไม่ต้องบังคับ การจูงใจที่ดีที่สุด คือ การพาไปสัมผัสของจริง ไปดู ไปเล่น ไปทำกิจกรรม เมื่อเขาไปเห็นมาแล้ว เรามีสื่อต่างๆ นำมาต่อยอดและกระตุ้นให้เขาสนใจได้อีก ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ DVD หนังหรือเพลง ถ้าเด็กลงมาหน่อยก็มีนิทานให้เขาได้ฟังหรืออ่านเอง กิจกรรมเสริมเหล่านี้ แค่เด็กๆ เขาได้ทำเพราะรักจริง ผู้ปกครองเห็นก็มีความสุขแล้วครับ และไม่แน่ถ้าทำดีมากๆ อาจจะเป็นงานอดิเรกยามเมื่อเขาโตขึ้น หรือทำเป็นอาชีพไปเลยก็ได้นะครับ,น้าเมฆ  ,http://www.facebook.com/cloudbookfanpage
ถึงช่วงเวลาปลายปีทีไร มีการแสดงหนึ่งที่ครอบครัวของผมไม่เคยพลาด นั่นก็คือการแสดงโขนพระราชทาน ที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย ซึ่งจัดขึ้นอย่างสม่ำเสมอทุกปี ผมดีใจที่ได้เห็นว่าเด็กๆ หันมาสนใจโขนกันมากขึ้น
นิทานบนก้อนเมฆ,น้าเมฆ,การแสดงโขน,โขนพระราชทาน,ศูนย์วัฒนธรรม,ก้อนเมฆพาเที่ยว,ดนตรีไทย,ข่าวไลฟ์สไตล์,ข่าวไทยรัฐ,ไทยรัฐไลฟ์สไตล์,ไทยรัฐออนไลน์