กวีประชาไท: เราไม่ลืม
คุณรู้สึกอย่างไรเมื่อลากใคร ถีบส่งเข้ากรงขังด้วยแววตาเย่อหยิ่งและชิงชังราวแค้นคลั่ง เกลียดหน้ากันมานานคุณคือผู้ถือกฎหมายกลับทำร้ายนักสู้ผู้กล้าหาญยัดมาตราเบ็ดเสร็จเผด็จการจิตวิญญาณนักกฎหมาย คุณไม่มีเพียงประกาศวาจาประกาศิตก็ชี้ผิดชี้ถูกได้ทุกที่ไม่สนใจตรรกะแห่งรูปคดีส่งราศีองอาจแสนเหนือแท่นบัลลังก์หรือเป็นหมารับใช้ของนายทหารเป็นวงศ์วานคอยคำนับรับคำสั่งสิ้นสุดคำพิพากษาทุกคราครั้งยังเฝ้าหวังได้หน้าสง่างามทำความเคารพทหารผู้ถืออาวุธสวมเครื่องแบบบริสุทธิ์น่าเกรงขามยศตำแหน่งมั่นคงทะนงนามไร้ที่ทราม ประดับตนเป็นคนดีคนถือปืน ปรับเปลี่ยนเขียนกฎหมายชี้ให้ตายก็ต้องตาย ไม่อาจหนีเปลี่ยนมาตราเป็นกับดักกี่วรรควลีคนหวังสิทธิ์เสรี ไร้ที่ยืนพลเมืองเติบโตด้วยโซ่ตรวนทุกกระบวนบทบัญญัติ ยากขัดขืนชีวิตบนเส้นด้าย - ปลายกระบอกปืนลืมตาตื่นทุกวันราวฝันร้ายกี่คนที่เดินเข้าคุกไม่อาจลุกเชิดหน้าคราแพ้พ่ายใครสร้างอาณานิคมความงมงายเปลี่ยนความหมายสิทธิ์เสรีที่มีมาคุณรู้สึกอย่างไรไทยแลนด์แดนศิวิไลซ์ไม่ก้าวหน้ากุมอำนาจมืดมัวเหยียบหัวประชามันไล่ล่า ขังชีวิตจิตวิญญาณอย่าลืมว่าเรายังไม่ตายเมื่อชั่วร้ายเกิดก่อ ต้องต่อต้านอย่าให้มันกดหัวไปชั่วกาลล้างหมู่มาร เพื่อระบอบอันชอบธรรม บันดาลใจจากกรณี ไผ่ ดาวดินอ่านเผยแพร่เป็นครั้งแรกในงาน จากเพื่อนถึงไผ่ (แห่งยุคสมัย ชอบทำ - ไม่ชอบธรรม)ณ ร้านหนังสือ The Writers Secretวันเสาร์ 4 กุมภาพันธ์ 2560
 คุณรู้สึกอย่างไรเมื่อลากใคร ถีบส่งเข้ากรงขังด้วยแววตาเย่อหยิ่งและชิงชังราวแค้นคลั่ง เกลียดหน้ากันมานาน คุณคือผู้ถือกฎหมายกลับทำร้ายนักสู้ผู้กล้าหาญยัดมาตราเบ็ดเสร็จเผด็จการจิตวิญญาณนักกฎหมาย
กวีประชาไท,ธนวัฏ ปรีชาจารย์,ม.112,ไผ่ ดาวดิน