กวีประชาไท: จงปวดร้าวเพื่อวันที่ดีกว่าเดิม
เสียงปืนแผด กระสุนแรก แยกคอกวัวยิงเล็งหัว กะโหลกกอง สมองไหลจบชีวิน ที่ดิ้นรน เป็นคนไทยจบฝันใฝ่ จบคำถาม ความเท่าเทียมวันที่10 เดือนเมษา ปี53ในโมงยาม ที่ข้นเข้ม ใจเต็มเปี่ยมไม่กลัวร้อน นอนข้างทาง กลางแดดเกรียมผืนไตรรงค์ ธงใหม่เอี่ยม ตระเตรียมมาเสื้อสีแดง ตรงกลางปัก รักในหลวงร่วมประท้วง ยืนเข้าแถว เป็นแนวหน้าหมายต่อกร ลดอำนาจ อมาตยาการเข่นฆ่า จึงอุบัติ ในบัดดลร่างเซทรุด สะดุดลง ธงกระเด็นความเยียบเย็น แผ่ซ่านสู่ รูขุมขนเงียบสงัด แต่ก้นบึ้ง กลับอึงอลเสียงผู้คน จะเล่าขาน อีกนานยาวอีกกี่ครั้ง ใช่จะกลับ ไปนับหนึ่งแม้ไม่ถึง แต่ไม่ถอย ค่อยย่างก้าวเลือดทุกหยด ต่อบันได ไปถึงดาวจงปวดร้าว เพื่อวันที่ ดีกว่าเดิม❤️ด้วยความอาลัยและระลึกถึง คุณวสันต์ ภู่ทอง คุณเทิดศักดิ์ ฟุ้งกลิ่นจันทร์ และวีรชนทุกท่าน
เสียงปืนแผด กระสุนแรก แยกคอกวัวยิงเล็งหัว กะโหลกกอง สมองไหลจบชีวิน ที่ดิ้นรน เป็นคนไทยจบฝันใฝ่ จบคำถาม ความเท่าเทียมวันที่10 เดือนเมษา ปี53ในโมงยาม ที่ข้นเข้ม ใจเต็มเปี่ยมไม่กลัวร้อน นอนข้างทาง
กวีประชาไท,10 เมษายน 2553,เทิดศักดิ์ ฟุ้งกลิ่นจันทร์,เพ็ญรวี ขวัญลัคณา,วสันต์ ภู่ทอง