กวีประชาไท: คูหาเลือกตั้งดั่งปีกผีเสื้อน้อยของวีรชนที่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า
วิถีพืชและสัตว์วิวัฒนาการ โอกาสผ่านเจ็บปวดและรวดร้าวสัตว์เจ็บ ดิ้นเร่าร้องสยองคาว พืชกลับก้าวพ้นผ่านพันธนาวิวัฒนาการ รานร้าวคราวเจ็บร้อง ท่วงทำนองของเหยื่อเมื่อโดนฆ่าเล็บเขี้ยวคมสมเพชเวทนา เจ็บปวดพาอ้าปากฉากสุดท้ายฤา พืชพ้นเขี้ยวเล็บความเจ็บปวด? คมมีดหวดเหี้ยนหาป่าเตียนหายเจ็บหรือปวดบ้างไหมในความตาย พืชดูคล้ายสายใยไม่รู้สึกมีโอกาสพืชก็พุ่งมุ่งสู่ฟ้า รากรุดหน้าลงดินกินตื้นลึกยอดหิวพาหาแดดแผดผนึก เพื่อตกผลึกเป็นผักหญ้าป่าพงไพรสัตว์ถูกล่าฆ่าดิ้นชีวินหวัง ดิ้นรนรั้งร้องสู้อายุขัยคนเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยาวไกล ผองใครไร้ศรีศักดิ์ทนดักดานกรรมพันธุ์ชั้นล่างสร้างตรมตรอม เงียบงันยอมจำนนจนลูกหลานหาเช้ากินค่ำกรำกับงาน ทำบุญทานหวังผ่านไว้ไปชาติหน้าเชื่อผลกรรมทำไว้ในปางก่อน กรรมจ้องย้อนมาตามล่ามสองขากำกับวงศ์พงศ์พันธุ์แต่บรรพ์มา เปรียบเป็นกาอย่าหมายหงส์จงจำนนอันคูหาประชาธิปไตยได้แสนยาก เลือดแห้งผากมากมายเหยื่อเพื่อสู่ผลเสียงเงียบจากปากกากระดาษโอกาสพ้น ขับมืดมนมันชาตินี้พี่น้องเอย
วิถีพืชและสัตว์วิวัฒนาการ โอกาสผ่านเจ็บปวดและรวดร้าวสัตว์เจ็บ ดิ้นเร่าร้องสยองคาว พืชกลับก้าวพ้นผ่านพันธนาวิวัฒนาการ รานร้าวคราวเจ็บร้อง ท่วงทำนองของเหยื่อเมื่อโดนฆ่าเล็บเขี้ยวคมสมเพชเวทนา
กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง,เลือกตั้ง 62