กวีประชาไท: ลืม
ความหลงลืมทำให้คุณละอายก็ในตอนที่มันถูกเตือนตามอัตโนมัติว่ามีคนตาย มีคนหาย มีคนสาบสูญวันที่คุณลืมไปแล้ว คนที่คุณลืมไปแล้วแผลซึ่งสมานตัวไปโดยไม่ได้รับการเยียวยาอื่นใดนอกจากเวลารอยแผลใหม่ๆของความสำึนึกบาปเท่านั้น ที่เป็นจริงในตอนนั้นคุณละอายต่อการร่วมอาลัยความหลงลืมอยู่ข้างในความตายอยู่ข้างนอกนอกเปลือกตาของคุณ นอกจักรวาลของคุณความสำนึกบาปคือการไถ่บาปบาปของการไม่จดจำ จำไม่พอบาปของการตายซึ่งเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาโดยไม่อาจช่วยเหลือคุณลืมไปหมดแล้วแม้จะแสร้งสำนึกบาปก็ยังลืมไปคำสัญญาว่าจะจดจำคือการเริ่มต้นของการลืมรอจนกว่าคุณจะเป็นคนที่ถูกลืมคุณจึงหัดจดจำแผลที่เป็นแผลเป็นซึ่งยังปวดแปลบแม้เนื้อสมานสนิท
 ความหลงลืมทำให้คุณละอายก็ในตอนที่มันถูกเตือนตามอัตโนมัติว่ามีคนตาย มีคนหาย มีคนสาบสูญวันที่คุณลืมไปแล้ว
กวีประชาไท,วิวัฒน์ เลิศฯ