กวีประชาไท: เมื่อความฝันเป็นแค่หมอกควันหลอกลวง
เราไม่สามารถหยุดยั้งความแตกแยกไม่ใช่เพราะเพียงเกิดมาผิดแผกหรือแตกต่างแต่เป็นเพราะผู้คนยังคงหลงทางไม่เคยคิดลดช่องว่างและระยะห่างกลางจิตใจเราไม่อาจสมานฉันท์ปรองดองไม่ใช่เพราะหมายปองจะเอาชนะปะทะใส่แต่เป็นเพราะไม่รู้จริงๆว่าจะต้องทำอย่างไรเพื่อจะรักและเข้าใจกันได้บนปลายกระบอกปืนเราไม่อาจพบสังคมที่ไร้ความเหลื่อมล้ำในเมืองที่ความเป็นมนุษย์ตกต่ำอย่างน่าขมขื่นเราไม่อาจสร้างความเป็นธรรมได้ในชั่วข้ามคืนในเมืองที่น้ำตายังเต็มตื้นเพราะกีดกดชนชั้นถ้าเราถามหาสำนึกและเจตนาแห่งประชาธิปไตยเราจะพบกับ ความตาย อย่างน่าหวาดหวั่นถ้าเราถามหาสิทธิของผู้คนที่เท่าเทียมกันเราจะพบเพียงความดื้อรั้นและหมอกควันหลอกลวงเราไม่อาจจะคืนความสุขกลับไปให้ใครได้เพราะเรามีแต่ความทุกข์ทนมากมายคอยทับถ่วงเราไร้ที่ยืนในเมืองแห่งการกอบโกยตักตวงชีวิตเราถูกปลิดร่วงอย่างเปล่ากลวงไร้ค่าเรามั่นใจว่าเราไม่มั่นใจอะไรทั้งนั้นในวันนี้ไม่มีประชาธิปไตยที่เราร่ำร้องเรียกหาไม่มีสิทธิเสรีภาพที่เราฝันใฝ่ในดวงตามีเพียงเศษซากกองเพลิงแห่งความร้าวแยกแปลกปร่าและความตายของเราผู้แปลกหน้าที่ผ่านมาเพื่อจากไป
เราไม่สามารถหยุดยั้งความแตกแยก ไม่ใช่เพราะเพียงเกิดมาผิดแผกหรือแตกต่าง แต่เป็นเพราะผู้คนยังคงหลงทาง ไม่เคยคิดลดช่องว่างและระยะห่างกลางจิตใจ เราไม่อาจสมานฉันท์ปรองดอง
ปรองดอง,ประชาธิปไตย