อานนท์ นำภา:เหมือนบอดใบ้ ไพร่ฟ้า มาสุดทาง
เอ้กอีเอ้ก สว่างแล้ว แก้วไก่ขันดวงตะวัน ยิ้มแฉ่ง สีแดงฉานหมู่หมอกเหม่อ เออออ ล้อลำธารหยาดน้ำค้าง ค้างบ้าน จนลืมไพรควักข้าวเหนียว ใส่ห่อ ไปรอรับหวังลูกกลับ สู่บ้าน มาอยู่ไกล้เจ็ดเดือนย่าง ต่างรู้ ต้องอยู่ไกลแต่เทียวไป เยี่ยมเล่น ไม่เว้นวันเมื่อใดความ ขัดแย้ง ไม่แยกแยะเมื่อนั้นแพะ ก็พา กันขาสั่นเมื่อใดช้าง ต่างชน ชิงประชันแลเมื่อนั้น หญ้าแพรก ก็แหลกรานร่างผอมโซ โซ่ตรวน ล่ามส่วนขาเดินออกจาก รถมา ศาลาศาลผู้คุมสวม บทบาท ราชการตะโกนไล่ ชาวบ้าน อย่าจอแจ ปาดน้ำตา ต่างยิ้ม ให้ลูกชายลูกโบกมือ บ๋ายบาย ยิ้มให้แม่ชะเง้อตาม สองตา เจ้าต่างแลเชื่อมรักแท้ แม่ลูก ที่ผูกพันผิดใดหนอ บักหำน้อย แม่คอยถามจึงถูกล่าม โซ่ขึง ตรึงไว้นั่นขาก็ขา น้อยน้อย เพียงแค่นั้นจะทนดั้น เดินย่าง ได้อย่างไรเสียงตะโกน ลุกขึ้น ทะมึนสั่งศาลออกนั่ง บัลลังก์ ฟังปราศรัยอัยการ อ่านเกมส์ เค็มน้ำใจทนายให้ สารภาพ อย่าสู้เลยเสียงตะโกน แต่ไกล ผมไม่ผิดศาลสั่ง เงียบสักนิด ฟังเฉยเฉย แล้วยิ้มเยาะ เคาะไม้ สะบายสะเบยบอกเปรยเปรย มีคำสั่ง ถูกขังลืมชนชั้นนำ กำหนด กฎอุบาทว์เหยียบหัวราษฎร์ ปรองดอง กันดูดดื่มชนชั้นต่ำ เงินสิบ ต้องหยิบยืมรอ นาย ปลื้ม เมื่อไหร่ ให้ประกันโรงละคร เล่นครบ เหมือนจบข่าวกำหมัดชื้น ขื่นคาว คนขบขันพวกเผาบ้าน เผาเมือง ประหารมันคนดีลั่น พวกใจสัตว์ ต้องจัดการ เสียงระโยง ระยาง ครางกับพื้นกลบเสียงปืน ราชประสงค์ ไว้ตรงศาลคนเสื้อแดง ถูกตราหน้า ว่าสามานย์คนสั่งด้าน หัวร่อ บนหอทองเกาะลูกกรง คงยืน มองลูกชายเป็นภาพชิน ชาคล้าย ไม่เกี่ยวข้องขณะที่ คนชนะ จะปรองดองชาวบ้านต้อง ร้องไห้ อยู่ฮือฮือภาพของหญิง ชรา ตำตาศาลเหมือนกฎหมาย ตายด้าน แต่หนังสือผู้มักใหญ่ ใช้เชื่อง เป็นเครื่องมือเพื่อแย้งยื้อ ชอบธรรม เถื่อนอำพรางจึงกฎหมาย กลายหมด แล้วกฎหมายเกิดกฎหมา มักง่าย มาสะสางเหมือนบอดใบ้ ไพร่ฟ้า มาสุดทางเลือกระหว่าง ก้มค้อม หรือยอมตายประวัติศาสตร์ ต้องใช้ ชีวิตเขียนหมุนกงเกวียน แห่งสมัย ไม่ขาดสายชักธงแดง แกร่งกล้า ขึ้นท้าทายเถิดสหาย ปฏิวัติ โค่นรัฐโจร : ผมรู้สึกเจ็บร้าวทุกครั้งที่เห็นชาวบ้านแก่ๆ มายืนคอยทางดูลูกชายขึ้นศาล และยิ่งเขามาถามว่า ลูกแม่สิได้ออกมื้อได๋มันยิ่งจุกจนพูดไม่ออกทุกที หรือนี้เราเดินมาสุดทางแล้วจริงๆอานนท์ นำภา 23 ธันวาคม 2553ที่มา:
 เอ้กอีเอ้ก สว่างแล้ว แก้วไก่ขัน ดวงตะวัน ยิ้มแฉ่ง สีแดงฉาน หมู่หมอกเหม่อ เออออ ล้อลำธาร หยาดน้ำค้าง ค้างบ้าน จนลืมไพร ควักข้าวเหนียว ใส่ห่อ ไปรอรับ หวังลูกกลับ สู่บ้าน มาอยู่ไกล้ เจ็ดเดือนย่าง
กวีประชาไท,นักโทษการเมือง