กวีประชาไท: ดอกไม้เอยเคยเบ่งบานวันที่ 14 ตุลา
ปี 2516 อกพล่านพลุ่ง ขบวนรุ้งพุ่งท้าฟ้าเมืองหลวงนักเรียนนิสิตนักศึกษาพากันประท้วง ให้เลิกลวงปวงชนทนทุกข์ตรมเนิ่นนานปีที่ชีวิตต้องติดกับ ทนความอับเฉาล้อมเบ้าหลอมบ่มใต้ระบอบชอบกลล้นปุ่มปม กระสุนคมพลันคำรามปราบปรามคนตุลา 2516 เดือนผกผัน ความใฝ่ฝันแสนงามข้ามออกถนนจากรั้วมหาวิทยาลัยพลีเป็นวีรชน ที่ผ่านพ้นผลลัพธ์กลับเปล่าดาย ?จะอีกกี่ครั้งคราวปวดร้าวลึก ทุกยามนึก ถึงเพื่อน รุ้งเลือนหายความใฝ่ฝันแสนงามเกลื่อนความตาย พังสลายล่วงเสมือนเลือนลอยลมฝันเห็นบ้านตำบลเมืองเรืองรุ่งฟ้า กติกาประชาหน้าชื่นรื่นสุขสมดอกไม้ได้เบิกบานการชื่นชม ผู้คนรมณีย์มีสิทธิเสรีทุกคนมี หนึ่งเสียงเราเท่า ๆ กัน ไม่มีชั้นแบ่งชนคนริบหรี่หมดยุคอยุติธรรมไร้ไพร่ผู้ดี หลายสิบปีผ่านไปไม่ใช่เลยดอกไม้ ๆ จะบานแล้วผ่านผัน ความใฝ่ฝันนั้นยังคงบานส่งเอ๋ยบ้างก็เหี่ยวเดี๋ยวก็บานผ่านให้เชย ดอกไม้เอยเคยอยู่ในใจไม่ลืมเลือน 
 ปี 2516 อกพล่านพลุ่ง ขบวนรุ้งพุ่งท้าฟ้าเมืองหลวง นักเรียนนิสิตนักศึกษาพากันประท้วง ให้เลิกลวงปวงชนทนทุกข์ตรม เนิ่นนานปีที่ชีวิตต้องติดกับ ทนความอับเฉาล้อมเบ้าหลอมบ่ม
14 ตุลาคม 2516,กวีประชาไท,ธุลีดาวหาง