กวีประชาไท: ลูกโป่ง ใบปลิว
ตอนเด็กเด็ก ซื้อลูกโป่ง ยี่สิบบาทเอาเชือกพัน ผูกคาดไว้ที่แขนโน่นสีขาว สีชมพู ชุปเปอร์แมนผูกใม่แน่น ลอยฟ้า น้ำตานองนั่นลูกโป่ง ของเราลอยอยู่ บนฟ้าเล่า ข้าเจ้าของฟ้ามีเมฆ กลมยาว ขาวผ่องลอยตุ๊บป่อง กว่าลูกโป่ง ที่ลอยไปฉันเกลียดท้องฟ้า น่าใจร้ายท้องฟ้ากลาย มาปล้น โจรคนใหม่ฉันเกลียดฟ้า อย่างไม่น่าให้อภัยอีกพวกดาว มากมาย อยู่ใต้ฟ้าวันหนึ่งเห็น ดาวตก ฉันหัวเราะดาวใจเสาะ ระงม สมน้ำหน้าพลันนั้นดาว ที่ร่วงหล่น บนเวลาก็ตกอยู่ ที่บ่า โจรใจร้ายดาวสะกด จิตโจร เหมือนโหรเก่าโจรกลัวเข้า รีบกลัว กลัวโยกย้ายวิ่งไล่แย่ง ลูกโป่ง ตะเกียกตะกายดาวศรัทธา พร่างพราย ชาติชายจริงโถฉันไม่มีลูกโป่ง เธอก็ไม่มีลูกโป่งทุกอย่างโล่ง อยู่ทั่วไป ทั้งชายหญิงเมื่อลูกโป่ง เสรีภาพ ไม่มีจริงโลกทั้งมวล แน่นิ่ง เผด็จการ---------------------------------------ลูกโป่ง ลอยลมไหว เหมือนใบปลิวเป็นรอยริ้ว ของคนกล้า มหาศาลเมื่อโป่งปล่อย ปลิวปลิด หมู่มิตรมารเผด็จการ จงพินาศ ประกาศชัยโย
ตอนเด็กเด็ก ซื้อลูกโป่ง ยี่สิบบาทเอาเชือกพัน ผูกคาดไว้ที่แขนโน่นสีขาว สีชมพู ชุปเปอร์แมนผูกใม่แน่น ลอยฟ้า น้ำตานอง นั่นลูกโป่ง ของเราลอยอยู่ บนฟ้าเล่า ข้าเจ้าของฟ้ามีเมฆ กลมยาว ขาวผ่องลอยตุ๊บป่อง
กวีประชาไท,เหน่อ หนองกระโดน