กวีประชาไท: บทกวีไม่ดี
 มันเป็นบทกวีไม่ดีเลยก่อนเขียนผมอยากให้มันดีที่สุด ขณะเขียนก็คิดว่ามันดีที่สุดและหากเขียนเสร็จ ผมหวังให้มันเป็นบทกวีที่ดีที่สุดเพื่อนเอ๋ย (ไม่มีเพื่อน จึงคิดว่ามีเพื่อน)บาดแผลที่ลิ้นเลียอยู่เช้าค่ำตั้งแต่วันนั้นกระทั่งวันนี้นับเป็นศตวรรษอย่าว่าแต่หายเพื่อคลายสู่แผลเป็นแค่แห้งสักระยะลมเป่าก็ยังยากไร้เพื่อนเอ๋ย (อย่างที่บอก ไม่มีเพื่อน จึงคิดว่ามีเพื่อน แสนเฝื่อนขม)แผลนี้ ไม่มีเวลากลัดหนองเพราะลิ้นเจ้าของกวาดกลืนลงท้องทุกเช้าค่ำไม่ใช่เพื่อดับกระหายหรือคลายหิวมิใช่เพื่อความสะใจหรืออาการเก็บกดหากคือมือเยียวยาเพื่อนเอ๋ย (เพื่อนเอ๋ย)เปิดตาที่เคยบอดและเคยถูกทำให้บอดเงี่ยหูที่เคยหนวกและเคยถูกทำให้หนวกสูดลมเข้าปอดให้ลึกยาวตั้งลิ้นให้มั่นแล้วเปิดปากปล่อยความรู้สึกนึกคิดออกมาใช่แล้ว บางเพื่อนอาจเลือกกระทำบางเพื่อนอาจถูกกระทำรู้ตัวและไม่รู้ตัว สมยอมและจำยอมเพื่อนเอ๋ยหากลำบาก ไม่จำเป็นต้องเป็นเพื่อนเพียงเพื่อนๆ ล้วนธุลีเพื่อนเป็นอย่างเพื่อนไม่ได้ไม่เป็นไรขอเพียงเข้าใจและต่อไปอย่าทำร้ายคนจนคือคนจนไม่ใช่ตัวอะไรที่ไม่พัฒนาคือเพื่อนที่ทุกคนต้องเป็นเพื่อนเป็นเพื่อนที่เป็นคนเหมือนเพื่อนๆเห็นหัวและฟังเสียง สุมหัวร่วมร้องเพลงธุลีไม่ใช่คน คนจึงไม่ใช่ธุลีแต่คนยังเป็นธุลี เป็นธุลีวันยังค่ำบาดแผลร้อยฝนจึงไม่มีวันแห้ง ไม่มีวันกลัดหนองด้วยลิ้นเลียทุกเช้าค่ำ
 มันเป็นบทกวีไม่ดีเลย ก่อนเขียนผมอยากให้มันดีที่สุด ขณะเขียนก็คิดว่ามันดีที่สุด และหากเขียนเสร็จ ผมหวังให้มันเป็นบทกวีที่ดีที่สุด เพื่อนเอ๋ย (ไม่มีเพื่อน
กวีประชาไท,กวีไม่ดี,คนเก็บแก้ว บาดมือ