กวีประชาไท: อี ลำ ย องอี ส า ร เ ล ว 
กูจำขึ้นใจวันมึงมอบดอกไม้ให้ชู้นั่นมึงแอบหยามหน้ากู สมสู่กันกูสะอื้นยืนสั่น กูกลั้นใจทนดูมึงเพลิดเพลินเจริญเล่นข้ามหัวกูมองมิเห็น ขึ้นเป็นใหญ่จับเอาชู้อัปรีย์ ขัดขี้ไคลมีหน้าบอก ประเทศไทยเราโชคดีแล้วชู้มึงเป็นไง อีใจหมา เข่นฆ่า ประชาชน ตายป่นปี้ยัดข้อหาโหดซ้ำ เข้าย่ำยีถามแม่งมียางไหม?หรือไร้ยาง?ที่สุดโดนเฉดหัว ด้วยชั่วชาติเมื่อมิตรญาติน้าอา ตาสว่างเรื่องยอมมึงย่ำยีมิมีทางวันนี้ มึงอ้างว้าง หรืออย่างไร ?เมื่อยอดชู้ โฉดนรก พาตกยากเที่ยวแหกปากโสมม ถ่มอยู่ได้ก็มึงชอบของต่ำ ต้องทำใจเมื่อเลวได้ ต้องรับได้ จมให้ลงมึงรักชู้ ก็รักไป ใครเขาว่า ?เมื่อมึงปลื้มอีกา ว่าสูงส่งมึงเทใจให้หวัง กูยังงงหมายว่าหงส์ แท้อัปรีย์ โถ อีกา ทำใจเถอะ อีลำยอง มึงดอกทอง แรดร่าน มึงด้านหนาหยุดเพ้อเจ้อ เพ้อพร่ำ บีบน้ำตามึงเลวเอง อีชาติหมา อีสารเลว 
กูจำขึ้นใจวันมึงมอบดอกไม้ให้ชู้นั่นมึงแอบหยามหน้ากู สมสู่กันกูสะอื้นยืนสั่น กูกลั้นใจ ทนดูมึงเพลิดเพลินเจริญเล่นข้ามหัวกูมองมิเห็น ขึ้นเป็นใหญ่จับเอาชู้อัปรีย์ ขัดขี้ไคลมีหน้าบอก
กวีประชาไท,สุขุมพจน์ คำสุขุม