ความเฉื่อยชาทางการเมืองของสังคมผ่านความเป็นการเมืองในสถานศึกษา
เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างทฤษฏีทางการเมือง และผลลัพธ์ของการพยากรณ์ผลลัพธ์ของความรุนแรงจากเศรษฐกิจการเมือง นั้นมีระยะห่างมากขึ้น ด้วยตัวแปรที่มากขึ้น และพลวัตของสังคมจากโลกาวิวัฒน์ที่ไหลเวียนเร็วขึ้นอยู่เสมอ ทำให้ผู้เขียนกลับมาตั้งคำถามใหม่เกี่ยวกับทฤษฎีมหภาค( Grand theory) ที่นำความคิดชุดใหญ่มาอธิบายทุกอย่างได้ครอบคลุมทั้งหมด โดยหันมาวิเคราะห์ปรากฏการณ์และบริบททางสังคมและวัฒนธรรมในชีวิตประจำวัน โดยจะขอพูดความเป็นการเมืองผ่านสถาบันศึกษาด้วยโครงสร้างสังคมไทย ที่การจัดโครงสร้างสถาบันวางอยู่บน ความเป็นเครือญาติ แม้กระทั่งในชีวิตประจำวัน เราย่อมสัมผัสได้ถึงการดูดกลืนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของสังคมได้ ก็ต้องผ่านการคิดแบบระบบเครือญาติ โดยแสดงออกผ่านภาษา เช่น การนับถือพี่-น้อง และเมื่อวัฒนธรรม-จารีตนิยมเหล่านี้ถูกรวมเข้ากับสถาบันศึกษาที่เป็นหน่วยการผลิตปัจเจกบุคคล ก็ย่อมส่งผลให้เกิดการจัดวางสถาบันทางการเมืองแบบฟาสซิสต์ ซึ่งปฏิเสธความเท่าเทียมของมนุษย์และปฏิเสธหลักเหตุผล รวมถึงการมีส่วนร่วมของประชาชน โดยสะท้อนจากการมีกฎของจารีต (ชื่อเรียกที่คนทั่วไปรับรู้คือ ระบบ SOTUS) เพื่อการบูรณาการณ์และดูดกลืนจิตสำนึกของสถาบัน และคณะ เช่นเดียวกับกระบวนการสร้างชาติโดยใช้ประวัติศาสตร์ชาตินิยมเป็นตัวกำหนดจิตสำนึก กับการเป็นส่วนหนึ่งในชุมชนจินตกรรม(Imagined Community) ในขณะเดียวที่ความเป็นส่วนรวมของสถาบันศึกษาก็เปรียบได้กับการสร้างพรมแดนทางจินตนาการของรัฐชาติ เช่นนั้น ความเป็นคณะและภาควิชาก็ย่อมหมายถึงสถาบันครอบครัวที่เป็นหน่วยย่อยที่ผลิตประชากรให้ตอบสนองกับอุดมการณ์ของรัฐเช่นกันแม้ในอุดมคติของแนวคิดแบบสถาบันนิยมที่กล่าวไปจะเชิดชูความเป็นปึกแผ่น แต่ในทางปฏิบัตินั้น ก็ยังเชิดชูการใช้ความรุนแรงอีกด้วย ซึ่งในบทความนี้จะขอนำเสนอความรุนแรงภววิสัยเป็นหลัก ซึ่งประกอบด้วย ความรุนแรงเชิงระบบ และเชิงสัญลักษณ์ ซึ่งจะขอพูดถึงความรุนแรงเชิงสัญลักษณ์ก่อนที่จะนำไปสู่ความรุนแรงเชิงระบบ โดยกล่าวสั้นๆว่า ความรุนแรงเชิงสัญลักษณ์เกิดจากการยัดเยียดความหมายชุดหนึ่งให้เกิดทัศนะคติด้านลบกับความเป็นอื่น (การกีดกัน) โดยการทำงานของระบบโซตัส จะสร้างความเป็นอื่น ให้กับกลุ่มคนที่ไม่สามารถจัดประเภทได้ เช่น กลุ่มคนที่ไม่เอารุ่น ไม่เข้าห้องเชียร์ เช่นเดียวกับชาตินิยมที่จำเป็นต้องสร้างศัตรู(เพื่อนบ้าน)ขึ้นมาเพื่อปลุกความเป็นปึกแผ่นแบบชาตินิยมผ่านการมีศัตรูร่วมกัน ยิ่งไปกว่านั้นความเป็นครอบครัวหน่วยย่อยที่เรียกกันว่าคณะต่างก็มีพิธีกรรมเป็นสัญลักษณ์เฉพาะตัว แต่ต่างมีเป้าหมายในการนำเสนออัตลักษณ์ของกลุ่มตนเอง คือ การแย่งชิงความเป็นใหญ่ พิจารณาได้จากงาน Sport Day ที่ต่างทุ่มทุน และแรงงานลงไปกับพิธีกรรม เพียงเพื่อต้องการตำแหน่งและความมั่นคงในสถานะของกลุ่มอัตลักษณ์ตนเอง ว่าสามารถสร้างค่านิยม และความหมายที่เหนือกว่าได้อย่างไร เปรียบได้กับรัฐต่างๆที่ต่างสะสมอาวุธ และปลุกปั่นอุดมการณ์กับประชาชน เพื่อสร้างแรงผลักดันให้เกิดจินตนาการความเป็นใหญ่เหล่านี้อีกประเด็นที่ควรพิจารณาคือ การเมืองภายในมหาลัย ที่ใช้คำพร่ำเพรื่อไปกับการสร้างอุดมการณ์ประชาธิปไตย ในขณะที่อุดมการณ์ที่จัดตั้งขึ้นมา ไม่ได้สนับสนุนให้เกิดประชาธิปไตย แต่ทำเพื่อพร่ำบอกกับกลุ่มคนส่วนใหญ่ว่าเราเองก็มีประชาธิปไตยอยู่แล้ว หรือภาษาทั่วไปก็คือ เลือกที่จำทำอย่างหนึ่ง เพื่อที่จะปฏิเสธอย่างอื่น แม้สถาบันศึกษาจะสนับสนุนให้มีการเลือกตั้งก็ตาม แต่นักศึกษาเองก็ไม่ได้มีจิตสำนึกทางการเมือง พิจารณาได้จากความสัมพันธ์แบบเครือญาตินับพี่นับน้องที่เกิดขึ้นภายในอยู่แล้ว ทำให้เกิดระบบอุปถัมป์ในการเลือกตั้ง เพราะต่างไม่ได้สนใจนโยบายการพัฒนาและการตรวจสอบ แต่ความสนใจอยู่ที่การทำให้คนรู้จักของเรา พี่น้องของเรามาเลือกเราผ่านปฏิสัมพันธ์แบบเครือญาติที่มีอยู่แล้ว หากใครมีทุนทางสังคมสูงย่อมเป็นข้อต่อรองให้กับพรรคการเมืองภายใน อีกทั้งการพูดเรียกคะแนนเสียงก็มีวิธีปฏิบัติราวกับโฆษณาสินค้าตามสื่อในภาคประชาสังคมทั่วไป โดยใช้ตัวแทนที่มีทุนทางวัฒนธรรมที่มีสัญญะจากรูปลักษณ์ภายนอกตรงกับค่านิยมความงามแบบบริโภคนิยมอยู่แล้วดังนั้นหากวิเคราะห์จากความสัมพันธ์เชิงอำนาจที่เกิดขึ้นในรั้วมหาลัยทั้งหมด เราควรจะตั้งคำถามในเชิงลบเกี่ยวกับสังคมที่อยู่รอบตัวเราเสียก่อน เพื่อสร้างความคิดสร้างสรรที่นอกเหนือไปจากนี้หรือไม่ ? อีกทั้งการเรียกร้องหาประชาธิปไตยของกลุ่มปัญญาชน ชนชั้นกลางที่คิดว่าตนเองมีอุดมการณ์ในการเรียกร้องความยุติธรรมทางสังคมผ่านประชาธิปไตย กลับติดอยู่ในกรงขังแบบจารีตนิยม-อนุรักษ์นิยม กับแค่สถาบันศึกษา เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจการเมืองในระดับมหภาคเลยอย่างนั้นหรือ ? สิ่งที่ปัญญาชนเหล่านี้เชื่อหรือกระทำอยู่ภายใต้โครงสร้างสังคมนี้ จะไม่นำไปสู่วงจรการเกิดขึ้นของลัทธิฟาสซิสต์อีกได้อย่างไร? อีกทั้งการผลิตซ้ำค่านิยมกับบริโภคนิยมจากโฆษณาก็ยิ่งกลายเป็นแรงผลักดันให้ระบบทุนนิยม และรัฐใช้ภาพลักษณ์ที่ดูเป็นมิตรกับชีวิตประจำวันมากขึ้น เข้ามาครอบงำมากขึ้นด้วยไหม?
เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างทฤษฏีทางการเมือง และผลลัพธ์ของการพยากรณ์ผลลัพธ์ของความรุนแรงจากเศรษฐกิจการเมือง นั้นมีระยะห่างมากขึ้น ด้วยตัวแปรที่มากขึ้น
ความเฉื่อยชาทางการเมือง,ชานน อุตรศักดิ์,สถานศึกษา