พิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ OMSI: เรือดำน้ำสร้างชาติ
 หากคุณไปเยือนเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐโอเรกอน ไม่ควรพลาดการไปชม พิพิธภัณฑ์ OMSI (Oregon Museum of Science and Industry) ด้วยประการทั้งปวง OMSI เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่โตมโหฬาร ถ้าต้องการเดินละเลียดเก็บรายละเอียด ต้องใช้เวลาประมาณ 1 วันเต็มๆ ส่วนแรกที่ทุกคนจะเดินเข้าไปเจอคือนิทรรศการเกี่ยวกับอวกาศและท้องฟ้าจำลอง ซึ่งมีการจัดแสดงอย่างสวยงาม เริ่มจากรูปดวงจันทร์ขนาดใหญ่อลังการบนพื้นสีดำ คั่นด้วยความเชื่อโบราณเกี่ยวกับดวงจันทร์แบบสั้นๆ กระชับๆ ที่น่ารักคือผนังฝั่งตรงข้ามเล่าเรื่องอุกกาบาตด้วยการนำอุกกาบาตจริงมาใส่ไว้ในลูกไฟ ทำให้เห็นภาพมากขึ้นว่าอุกกาบาตแต่ละชนิดเป็นอย่างไร ถัดจากส่วนอวกาศเป็นส่วนนิทรรศการที่ให้ผู้ชมสามารถร่วมเล่นได้ ซึ่งนิทรรศการหนึ่งที่ผมเห็นแล้วนึกถึงเมืองกรุงเทพฯ บ้านเราคือการพยายามสร้างเมืองไม่ให้น้ำท่วม เด็กๆ ต้องพยายามเรียงตึกและทางระบายน้ำอย่างเหมาะสมไม่ให้น้ำท่วมเมือง ระหว่างที่เด็กๆ ศึกษาจากการเล่น พ่อแม่มักจะเข้าไปร่วมเล่นด้วย บ้างก็เดินเข้าไปอ่านป้ายความรู้ให้ลูกๆ ฟัง เห็นแล้วรู้สึกทึ่งที่พิพิธภัณฑ์เป็นแหล่งเรียนรู้ของทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ และสถาบันครอบครัวไปพร้อมๆ กัน แต่ที่น่าทึ่งจริงๆ คือที่นี่มีเรือดำน้ำชื่อ Blueblack ซึ่งปลดระวางจากการสู้รบแล้วทำหน้าที่เป็นห้องเรียนที่ใช้บอกเล่าความรู้เชิงประวัติศาสตร์และเทคโนโลยีได้อย่างยอดเยี่ยม เรือดำน้ำตอนจอดปริ่มผิวน้ำนั้นดูแล้วไม่ค่อยน่าสนใจอะไร แต่เมื่อเดินเข้าไป ข้างในนั้นเป็นคนละเรื่องเลยครับ แผงควบคุมและอุปกรณ์ต่างๆ ภายในนั้นดูแล้วทรงพลังมากกว่าการดูจากรูปหรือภาพยนตร์มากๆ อย่างน้อยๆ คนที่เดินเข้าไปในเรือดำน้ำจะรู้สึกได้อย่างแรกเลยว่าภายในนั้นคับแคบเอามากๆ แถมยังไม่มีหน้าต่างสักบานพอฟังวิทยากรเล่าว่าภายในนั้นมีนายทหาร 77 ชีวิตแออัดยัดเยียดกันแล้วยิ่งรู้สึกตกใจระคนเห็นใจผู้คนที่อยู่ในภาวะสงครามห้องควบคุม ห้องควบคุมนั้นเป็นห้องที่ใช้ขับเคลื่อนและออกคำสั่งต่างๆ เกี่ยวกับเรือ เป็นห้องเล็กๆ (จริงๆ มันก็เล็กทุกห้องแหละ) ซึ่งการจะมองให้เห็นข้างนอกนั้นต้องพึ่งพาหน้าจอแสดงผลอย่างเดียว เมื่อเดินลงไปด้านล่างจะเป็นห้องเก็บตอร์ปิโด ผมเพิ่งรู้ว่าตอร์ปิโดนั้นมีความยาวเท่ารถยนต์ และเป็นอาวุธที่สามารถติดตามเป้าหมายได้อย่างน่าทึ่ง อีกใจก็รู้สึกทึ่งที่มนุษย์เราใช้สมองสร้างสรรค์อุปกรณ์ทำลายล้างได้อย่างละเอียดอ่อนและพิถีพิถันถึงขนาดนี้ วิทยากรที่นำผมชมเรือดำน้ำในครั้งนี้ลักษณะเหมือนนายทหารเก่าที่พูดจาเสียงดังฟังชัดและฉะฉานมาก เขาเล่าเรื่องได้สนุก น่าติดตาม และเต็มไปด้วยเกร็ดน่าสนใจห้องเก็บตอร์ปิโด เขาพาเดินไปดูห้องนอน ซึ่งเป็นเตียงแคบๆ ซ้อนกัน 3 ชั้น นอนเข้าไปแล้วห้ามลุกขึ้นตรงๆ เพราะหัวจะโขกเพดานหรือเตียงชั้นบนแน่นอน เมื่อนายทหารคนหนึ่งลุกจากที่นอนจะไปปฏิบัติภารกิจ อีกคนจะมานอนต่อทันที โดยที่นอนจะยังอุ่นจากร่างกายนายทหารคนก่อนอยู่เสมอ เรียกได้ว่าเป็นเตียงนอนที่ไม่เคยสร่างจากไออุ่นเลย (สยอง) การอาบน้ำที่ควรจะสร้างความสุขเล็กๆ ให้กับชีวิตก็ไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันนะครับ ราวๆ สัปดาห์หนึ่งถึงจะได้อาบน้ำ แถมอาบครั้งหนึ่งต้องไม่เกิน 15 วินาที เพราะน้ำจืดภายในเรือดำน้ำเป็นทรัพยากรที่มีค่ามาก ส่วนเสบียงอาหารจะถูกใส่กระป๋องไว้มิดชิดเหมือนอาหารกระป๋องทั่วไป แต่มันไม่ได้ถูกเก็บไว้ในตู้กับข้าวเหมือนเวลาอยู่ที่บ้านนะครับ ให้ทายว่าเขาเก็บกันไว้ที่ไหน? คำตอบคือ วางไว้บนพื้นนั่นแหละครับ พูดง่ายๆ ว่าวางเรียงไว้บนพื้นเรือดำน้ำ ทำให้พื้นที่ที่แคบอยู่แล้วแคบลงไปอีก เวลาจะเดินทำงานในนั้นก็เดินเหยียบไปบนกระป๋องอาหารที่ตนต้องกินในวันข้างหน้านั่นแหละ อ้อ ลืมบอกไปว่าประตูที่เชื่อมต่อระหว่างห้องนั้นแคบมากๆ ทำให้ก่อนจะลงไปในเรือดำน้ำ ผู้เข้าชมต้องลองเดินผ่านประตูจำลองที่ตั้งวางไว้ด้านบนเสียก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าพอลงไปแล้วจะเดินผ่านไปมาได้โดยที่ตัวไม่ติดกับประตู ความรู้ทั้งหมดที่ผมนำมาเล่านี้ได้มาจากการดูเรือดำน้ำของจริง ประกอบกับการอธิบายของวิทยากรที่มีประสบการณ์ในการสอน ผู้เข้าชมจึงได้อะไรมากกว่าการเดินไปดูรถถัง เรือรบ หรือเครื่องบินรบ แล้วถ่ายรูปกลับมาโพสต์ว่าเคยมาเยือนแล้ว แต่กลับไม่ได้ความรู้และแรงบันดาลใจเท่าที่ควร
พิพิธภัณฑ์ OMSI (Oregon Museum of Science and Industry) เป็นพิพิธภัณฑ์ที่ใหญ่โตมโหฬาร ถ้าต้องการเดินละเลียดเก็บรายละเอียด ต้องใช้เวลาประมาณ 1 วันเต็มๆที่น่าทึ่งคือที่นี่มีเรือดำน้ำชื่อ Blueblack ซึ่งปลดระวางจากการสู้รบแล้วทำหน้าที่เป็นห้องเรียนที่ใช้บอกเล่าความรู้เชิงประวัติศาสตร์และเทคโนโลยีได้อย่างยอดเยี่ยมเรือดำน้ำตอนจอดปริ่มผิวน้ำนั้นดูแล้วไม่ค่อยน่าสนใจอะไร แต่เมื่อเดินเข้าไปข้างในนั้นเป็นคนละเรื่อง อย่างน้อยๆ คนที่เดินเข้าไปในเรือดำน้ำจะรู้สึกได้อย่างแรกเลยว่าภายในนั้นคับแคบเอามากๆ แถมยังไม่มีหน้าต่างสักบาน 