กวีประชาไท: เ บ่ ง บ า น ต ะ ไ ท
ประชาธิปไตย ใคร่เบ่งบาน กันตะไทเลือกต่อตั้ง ประดังไป อย่าได้ถอยกากบาท หยาดหยดหมึก นึกฝันฝอยตั้งหน้าคอย คนตั้งใจ ให้ใช้งานชาติหมดตังค์ ตั้งเท่าไหร่ หาใช่น้อยต้องทยอย ประชาชน หลายล้นล้านค่าใช้จ่าย ค่าป้ายสี กี่หย่อมย่านโพนทะนา คาถาหว่าน เป็นการใหญ่เหมือนเล่นหวย รวยรางวัล ชั้นเชิงเลขเป่ามนตร์เสก ให้คนเดิม เกริมย่ามใจคะแนนนับ ขยับค่า สมปราศรัยเคยรับไหว้ หลังได้ชัย ไยเป็นเทพเคยคลานเข่า พะเน้าขอ หนอคะแนนเป็นผู้แทน พอขึ้นแท่น แอ่นไม่เก็บได้ใจเรา ก็เอาไป ทำให้เจ็บหรือต้องเย็บ บาดแผลเป็น อยู่เช่นนี้เพราะว่าทำ ช้ำกี่ชอก กี่หลอกลวงเพื่อบวงสรวง ให้พวกท่าน ผลาญภาษีแล้วเลือกตั้ง เลือกกะตังค์ ครั้งเมื่อนี่กฎบัดสี ปาหี่กติกา แบบว่าไทยไทยประชาธิปไตย บานตะไท ถึงไหนกันคอร์รัปชัน ขัดขากัน พลันหมดไปกากบาท จนเลือดสาด หยาดสุดท้ายถึงจะได้ คนที่ใช่ น่าไหว้-วาน.ถึงจะได้ คนดี๊ดี ศรีประเทศไม่มัวทำ จกเปรต ทุเรศร่านกากบาท จนชีพขาด อนาถนานกี่ศพประจาน ประการใด ไร้ยางอายประชาธิปไตย บานตะไท ได้เรื่อยเปื่อยปากไม่เมื่อย เมื่อการเมือง สาธยายน้ำลายกราด ไม่พลาดเป้า เข้าใส่ร้ายเป็นทั้งตาย เซ่นหูเบา เต่าล้านปีประชาธิปไตย บานตะไท แบบไทยแลนด์เผลอเพียงแม้น กะพริบตา ฟ้าเปลี่ยนสีเหลียวหน่อยเดียว เสียวสันหลัง รถถังปรี่แล้วจึงพลี วีรชน คนต่อมา.
ประชาธิปไตย ใคร่เบ่งบาน กันตะไทเลือกต่อตั้ง ประดังไป อย่าได้ถอยกากบาท หยาดหยดหมึก นึกฝันฝอยตั้งหน้าคอย คนตั้งใจ ให้ใช้งานชาติหมดตังค์ ตั้งเท่าไหร่ หาใช่น้อยต้องทยอย ประชาชน หลายล้นล้านค่าใช้จ่าย
กวีประชาไท,ชิตะวา มุนินโท​