กวีประชาไท: คิดถึงท่าเสา
คิดถึงท่าเสาบ้านน้อยในหลืบเขาร่มเงาไผ่ห้องกระจกหลับตื่นบนพื้นไม้กระรอกกระแตเต้นไต่สุขสราญนกกะรางฝูงเดิมลงบ่อน้ำนกเงือกร่ายปีกรำคราผินผ่านน้ำตกน้อยหน้าฝนชลธารนี่คือบ้านแห่งรักจำหักลาน้ำแควน้อยเย็นฉ่ำยามคิมหันต์ร้อนเหลือพลันลงหาดทรายเล่นน้ำท่าพ่อกับลูกเล่นทรายสบายอุราแม่นั่งเพลินชมปลาริมนทีสวนครัวน้อยพราวผักงามหลากหลายข่ากระชายตะไคร้มะกรูดมะนาวตามวิถีกะเพราขาวแดงแมงลักหอมผักชีผักหวานป่ามากมีรสโอชายี่สิบกว่าปีที่แนบเนาบ้านท่าเสาน่ารักเป็นนักหนาเพื่อนร่วมวงเย็นค่ำร่ำสุราเฮละโลสาระพาตำจอกกันแมวหมาเช้ามืดคอยหมอบใกล้แมวน้อยไซร้จองนอนตักที่ของฉันดูดาวประจำตัวอุ่นใจครันไปอยู่ไหนดาวนั้นจรัสฟ้าคิดถึงท่าเสาพรากลำเนาจากหนีห้าปีกว่าอดบ้างอิ่มบ้างเป็นธรรมดาในยามพลัดที่นาพรากที่นอนและยังคิดถึงผัดกะเพรายามไร้เอาผักบาสซิลแทนไปก่อนกะเทียมพริกซื้อแพงไม่เกี่ยงงอนข้าวร้อนร้อนยังดีที่มีกินคิดถึงท่าเสายอมทนเหงาไม่กลับย้อนคืนถิ่นบ้านเมืองยุควิปลาสอุบาทว์ทมิฬดักดานสิ้นเบ็ดเสร็จเผด็จการ
คิดถึงท่าเสาบ้านน้อยในหลืบเขาร่มเงาไผ่ห้องกระจกหลับตื่นบนพื้นไม้กระรอกกระแตเต้นไต่สุขสราญ นกกะรางฝูงเดิมลงบ่อน้ำนกเงือกร่ายปีกรำคราผินผ่าน น้ำตกน้อยหน้าฝนชลธารนี่คือบ้านแห่งรักจำหักลา
วัฒน์ วรรยางกูร,กวีประชาไท,ผู้ลี้ภัย