วีรพัฒน์ ปริยวงศ์: พรรคเพื่อไทย บน ประชาธิปไตยสามแพร่ง
สัปดาห์ที่ผ่านมา มีเพียงพอแล้วว่า การที่ศาลรัฐธรรมนูญมีมติรับคำร้องตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 68 ก็ดี หรือออกเอกสารที่อ้างว่าเป็นคำสั่งก็ดี(ซึ่งแท้จริงศาลเขียนหัวเอกสารว่าหนังสือเรียกเอกสาร หลักฐาน หรือบุคคลดูได้ที่)นั้น ถือว่าขัดต่อรัฐธรรมนูญหรือไม่นอกจากคำอธิบายทางหลักวิชา หรือบันทึกของ ส.ส.ร. หรือความเห็นของอัยการสูงสุดแล้ว ยังมีหลักฐานสำคัญอีกชิ้นที่ควรนำมาเปิดเผย คือ(สมัย รัฐธรรมนูญฯ 2540 ก่อนการรัฐประหาร)ซึ่งศาลในเวลานั้น ได้วางหลักอย่างชัดเจนว่า กรณีตาม รัฐธรรมนูญ มาตรา 63 วรรคสอง ณ เวลานั้น(ซึ่งมีหลักการเดียวกันกับ มาตรา 68 วรรคสอง ในปัจจุบัน ดังที่ท่านวสันต์ สร้อยพิสุทธิ์ และท่านจรัญ ภักดีธนากุลต่างยอมรับ)ผู้ที่จะยื่นคำร้องต่อศาลได้ มีเพียงเท่านั้นภาพหลักฐาน:หากบัดนี้ผู้ใดจะยังถกเถียงต่อว่า สิ่งที่ศาลทำไปนั้นถูกหรือผิดก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบายเพิ่มเติม เพราะความเห็นที่ต่างกันนั้น ไม่ได้อยู่ที่ข้อกฎหมาย แต่แท้จริงแล้วกลับอยู่ที่ที่แตกต่างกัน ณ เวลาปัจจุบันของสังคมดังนั้น มาถึงสัปดาห์นี้ คำถามที่ควรจะถกกันต่อ จึงไม่ใช่เรื่องอีกต่อไป แต่เป็นคำถามที่ว่าหากศาลไม่ยอมถอยในฐานะผู้มีเสียงข้างมากในสภา จะเดินหน้าพาบ้านเมืองต่อไปอย่างไร ให้เหมาะสมกับที่ควรเป็น?ผู้เขียนเองเห็นว่าที่ควรเป็น อย่างน้อยต้องยึดกฎหมายและประชาชนเป็นใหญ่ แต่ก็มิใช่หลับหูหลับตาใช้กฎหมายและเสียงข้างมากโดยไม่คำนึงถึงบริบททางสังคม ผู้เขียนจึงขอเปิดสัปดาห์ใหม่โดยการวิเคราะห์ของดังนี้แต่หากมองให้ดี ทางเลือกนี้ จะสร้างปัญหาตามมาหลายข้อ1.1ประชาชนที่เป็นฐานเสียงของพรรค จะเกิดความสับสนว่าจุดยืนของพรรคเป็นอย่างไรเหตุใดจึงรอให้ศาลใช้อำนาจทั้งที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ1.2เมื่อสภาไม่คาดคิดว่าศาลจะรับคำร้องได้ แต่ก็รับได้ แล้วหากสุดท้ายศาลมีคำวินิจฉัยสั่งห้ามการกระทำแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญก็จะยิ่งโต้แย้งผลทางกฎหมายยากขึ้น(เพราะเป็นถึงคำวินิจฉัยมิใช่คำสั่ง)และเป็นการยอมให้เกิดบรรทัดฐานที่ถูกนำมาใช้กับการล่วงละเมิดอำนาจอื่นของคณะรัฐมนตรี รัฐสภา หรือแม้แต่องค์กรอิสระในอนาคต1.3สุ่มเสี่ยงต่อการดึงไปสู่การยุบพรรคและตัดสิทธิทางการเมืองหากรอศาล ปากว่าอย่าง แต่ทำอีกอย่าง ก็อาจเจ็บตัวทั้งจากมวลชนที่ไม่พอใจ และทั้งจากคำวินิจฉัยของศาลซ้ำอีกแต่ทางเลือกนี้ก็มีปัญหาเช่นกัน เพราะในเวลานี้ ไม่มีสิ่งใดที่ประกันว่า ศาลจะจำหน่ายคำร้องซ้ำร้าย จะทำให้เกิดปัญหาตามมาหลายเรื่อง เช่น2.1 อาจมีผู้แอบอ้างประเด็นเพื่อประโยชน์ทางการเมือง และหากเกิดปัญหาจริง ก็จะมีมวลชนบางกลุ่มกดดันให้สภาใช้เสียงข้างมากยืนยันร่างรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติมตาม มาตรา291 (7)ประกอบกับ มาตรา151ซึ่งก็จะยิ่งที่เกิดแรงกดดันสูงขึ้นอีก และอาจมีผู้ไม่หวังดีสร้างสถานการณ์โดยข้ออ้างเดิมๆ ที่ว่าไม่จงรักภักดี แทรกแซงตุลาการ หรืออ้างมวลชนตีกัน ฯลฯ มาทำลายประชาธิปไตยในที่สุด2.2 แม้หากไม่รุนแรงเท่า ข้อ 2.1ก็อาจมีผู้อ้างการลงมติเป็นเหตุให้มีการหรือซึ่งปัญหาไม่ได้อยู่ที่ีว่า จะถูกถอดถอนหรือเอาผิดได้หรือไม่ แต่ปัญหา คือ อาจเกิดกรณีตามซึ่งเพียง ป.ป.ช. ทำการ ชี้มูล ความผิด ก็จะทำให้สมาชิกรัฐสภาที่ถูกกล่าวหาจนกว่า ป.ป.ช. อัยการ และวุฒิสภาจะดำเนินการจบ ซึ่งหากใช้เวลา ก็จะกระทบต่อจำนวนเสียงในสภา และสร้างอุปสรรคต่อในที่สุด2.3แม้หากไม่รุนแรงเท่า ข้อ 2.1 และ 2.2ก็จะยังมีคนไปยื่นคำร้องขอให้ศาลใช้อำนาจ ตาม มาตรา68ซ้ำซ้อน อีก เช่น สั่งห้าม ก.ก.ต. ดำเนินการเกี่ยวกับการเลือกตั้ง ส.ส.ร. หรือ สั่งห้ามองค์กรที่เกี่ยวข้องทำการเสนอชื่อ ส.ส.ร. ฯลฯ ซึ่งปัญหาก็จะยิ่งแก้ยาก เพราะองค์กรเหล่านั้นไม่ใช่รัฐสภา และอาจยอมปฏิบัติตามศาลก็เป็นได้สรุปคือแม้พรรคเพื่อไทยจะเดินหน้าลงมติทันที ปัญหาก็จะยังไม่จบ และก็จะเพิ่มตามมาเรื่อยๆแต่เพื่อให้สังคมไม่ต้องมาสุ่มเสี่ยงกับปัญหาที่อาจตามมาซึ่งมีเสียงข้างมาก จะร่วมกับฝ่ายค้านและ ส.ว. ประกาศคำสัตย์ต่อปวงชนว่า เมื่อสภาได้ลงมติวาระที่3ไปเสร็จสิ้นจนมีรัฐธรรมนูญหมวดใหม่เพิ่มมาแล้ว สภาก็จะทำการแก้ไขรัฐธรรมนูญอีกครั้งทันที แต่จะแก้ไขเพียงจุดเดียวเท่านั้น คือ สภาจะยินยอมให้ศาลรัฐธรรมนูญสามารถร่วมตรวจสอบร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่ ส.ส.ร. จะได้ยกร่างขึ้นหลังดำเนินการไปในระยะเวลา 240 วันทั้งนี้ สภาจะยินยอมให้ศาลจะตรวจสอบได้เฉพาะ3ประเด็นที่กำหนดไว้เท่านั้น คือ ตรวจสอบว่าร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ได้เปลี่ยนแปลงการปกครองฯเปลี่ยนแปลงรูปของรัฐหรือเปลี่ยนแปลงหมวดว่าด้วยพระมหากษัตริย์หรือไม่ ซึ่งหากสภาจะกำหนดให้ศาลต้องวินิจฉัยด้วยคะแนนเสียงเอกฉันท์หรือ โดยสัดส่วนพิเศษ ก็ย่อมชอบธรรมที่จะกำหนดได้ ไม่ต่างจากกรณีการตรวจสอบพระราชกำหนด ซึ่งเป็นกฎหมายเล็กกว่ารัฐธรรมนูญเสียอีกหากแสดงภาวะความเป็นผู้นำในทางประชาธิปไตยแบบนี้ศาลรัฐธรรมนูญย่อมต้องมีวุฒิภาวะเพียงพอที่จะจำหน่ายคำร้องออกจากศาล เพราะวันนี้ศาลประกาศชัดเจนว่า ศาลไม่ได้ห้ามการแก้ไขรัฐธรรมนูญ แต่ศาลเพียงจะตรวจสอบดูว่า แก้ไปแล้วหรือไม่ ดังนั้น หากศาลสามารถมีโอกาสตรวจสอบได้หลัง ส.ส.ร. ยกร่างเสร็จจึงเข้าลักษณะตามและศาลต้องเพื่อยุติคดี และผู้ใดจะนำเหตุคล้ายกันมาเริ่มต้นคดีใหม่ต่อกระบวนการ ส.ส.ร. ก็ย่อมไม่อาจทำได้คงมีผู้ย้อนถามถึงข้อเสนอนี้ว่า เหตุใดต้องให้เป็นฝ่ายมาพยายามแก้ปัญหา ผู้เขียนก็อาจตอบเพียงว่า ผู้ที่สร้างปัญหาก็มิได้มีความสามารถแก้ปัญหาที่ตนสร้างเสมอไป และบางครั้ง ผู้ที่แก้ปัญหาได้แต่ไม่ยอมแก้ ก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาเสียเองการเลือกทางเดินในทางประชาธิปไตยมิใช่การเลือกระหว่างเสียงข้างมากและเสียงข้างน้อยเท่านั้น แต่เป็นการเลือกทางเดินเพื่อให้ฝ่ายที่ต้องยอมเดินตาม ไม่รู้สึกถูกทอดทิ้งกรณีปัญหาของ มาตรา 68 ในวันนี้ จึงมิได้เป็นเพียงปัญหาเชิงกฎหมายระหว่างรัฐสภาและศาลรัฐธรรมนูญแต่จะเป็นความท้าทายให้ได้ค้นพบและพิสูจน์ของพรรคนั้น เป็นเช่นไรข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับกรณี มาตรา 68 ดูได้ที่
สัปดาห์ที่ผ่านมา มีความชัดเจนเพียงพอแล้วว่า การที่ศาลรัฐธรรมนูญมีมติรับคำร้องตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 68 ก็ดี
พรรคเพื่อไทย,รัฐธรรมนูญ,วีรพัฒน์ ปริยวงศ์,ศาลรัฐธรรมนูญ