กวีประชาไท: ห่วงโซ่อาหารแห่งคน 
ดูสัตว์พืชสารพัดวัฏสงสาร เห็นห่วงโซ่อาหารการมีอยู่กวางกินหญ้าไม่ล่าใครในไพรภู เก้งก็รู้แต่ใบไม้ได้หากินซุ่มเสือสิงห์วิ่งกระโจนโผนเข้าจับ ไล่ล่างับยามเมื่อหิวทั้งทิวถิ่นเขี้ยวเล็บพละกำลังดังชาชิน เหยื่อก็ดิ้นรนหนีสุดชีวาคนดูสารคดีชีวิตสัตว์ จิตประหวัดชีวิตคิดคุณค่าสรรพสัตว์สารพัดในอัตตา การไล่ล่าคลาคล่ำดึกดำบรรพ์สัตว์ล่าสัตว์เพราะหิวเห็นเป็นเหตุผล คนล่าคนเพราะอะไรใช้ยึดมั่นคนล่าคนทั้งที่อิ่มหมีพีมัน หรือคนนั้นอร่อยลิ้นกินวิญญาณ เป็นห่วงโซ่ของอาหารถึงปานไหน แล้วหัวใจที่ในโซ่โธ่สงสารในเส้นทางฝ่าฟันอันธพาล โซ่อาหารพลังงานการราญรอนฝ่ายที่ตกเป็นเหยื่อถูกเถือสนุก เลือดเนื้อคลุกปากแดงแข่งขย้อนโศกนาฏกรรมซ้ำซากฝากดงดอน มองสัตว์ย้อนดูคนเหมือนกลไกคนดิ้นรนบนตำแหน่งแห่งผู้ล่า เหนือสิงห์สาราสัตว์รัฐยิ่งใหญ่มีห่วงโซ่มโหฬารตระการไกล ล่าหัวใจจิตวิญญาณการยำเกรงคนดิ้นรนอยู่บนโลกมีโศกสุข ที่มากทุกข์เพราะมีกดขี่ข่มเหงโศกนาฏกรรมซ้ำ ๆ นำบรรเลง เป็นบทเพลงแห่งทุกข์ปลุกสู้เอย
ดูสัตว์พืชสารพัดวัฏสงสาร เห็นห่วงโซ่อาหารการมีอยู่กวางกินหญ้าไม่ล่าใครในไพรภู เก้งก็รู้แต่ใบไม้ได้หากินซุ่มเสือสิงห์วิ่งกระโจนโผนเข้าจับ ไล่ล่างับยามเมื่อหิวทั้งทิวถิ่นเขี้ยวเล็บพละกำลังดังชาชิน
กวีประชาไท, ธุลีดาวหาง