กวีประชาไท: Why Mission impossible ?
เมื่อสังคมอมทุกข์ต้องลุกสู้ เปิดประตูหน้าต่างดูทางไหนโอกาสมีเพื่อพี่น้องฉันต้องไป ดูทางได้แสงคล้ายปลายอุโมงค์แม้สว่างรางเลือนดูเหมือนมืด ทางจะยืดยาวไกลไร้ที่โล่งโอกาสอาจน้อยนิดติดคดโกง ใจยึดโยงอย่างมิตรติดแผ่นดินหัวใจเห็นเส้นทางสร้างอารยะ มีพละพลังงานปานทรัพย์สินวันนี้ยากจนจำนำที่ทำกิน ประชาดิ้นรนหม่นหน้าหมองบารมีเขาแบ่งฝักแบ่งฝ่ายได้สองแถว แบ่งแยกแล้วปกครองบนสองสีพินิจพิจารณา ท่าไม่ดี ปล่อยนานมีหายนะจะมาเยือน24 มีนาคม ลมอารยะ พัดปะทะใบเรือเอื้อออกเคลื่อนมุ่งไปหาประชาธิปไตยไม่เลอะเลือน กี่ลำเกลื่อนแล้วที่เททะเลพายุโอกาสนี้มีอีกหากปลีกตัว แต่อาจชั่วชีวิตติดเรือผุโอกาสอันลึกซึ้งประหนึ่งพลุ ไปบรรลุหัวใจประชาที่ท้าทายชีวิตชาติหนึ่งนี้จะมีค่า เมื่อเวลาทุกนาทีมีความหมายใช่มีชีวีหนอรอความตาย ถึงสุดท้ายก็หายไปในนิรันดร์โจทย์ของเราเหล่าพี่น้องมีสองสี อาจจะดีกับชนชั้นปกครองเที่ยวท่องสวรรค์ผองเราชาวบ้านคนธรรมดาสามัญ เลือกฉันเป็นนายกพ้นนรกเอย 
เมื่อสังคมอมทุกข์ต้องลุกสู้ เปิดประตูหน้าต่างดูทางไหนโอกาสมีเพื่อพี่น้องฉันต้องไป ดูทางได้แสงคล้ายปลายอุโมงค์แม้สว่างรางเลือนดูเหมือนมืด ทางจะยืดยาวไกลไร้ที่โล่งโอกาสอาจน้อยนิดติดคดโกง
ธุลีดาวหาง,เลือกตั้ง 62