कम अनुभव : फाइदा कि बेफाइदा ?
साफ च्याम्पियनसिप फुटबलको असली परीक्षा अब सुरु भयो भन्दा हुन्छ । शुक्रबार नेपाली राष्ट्रिय फुटबल टोली बेंग्लोर पुगेको छ । अब सबैको ध्यान दक्षिण एसियाली फुटबलको सबैभन्दा ठूलो प्रतियोगितामा केन्द्रित हुनेछ । मनिला उड्नुअगाडि नेपाली राष्ट्रिय टिमको मुख्य प्रशिक्षक अल्बर्टो भिन्सेन्जो एनिस भन्थे, आफ्नो त सबै ध्यान फिलिपिन्सविरुद्धको मैत्रीपूर्ण खेलमै अड्किएको छ । अब उनी यसबाट मुक्त भएका छन् । कुवेतसँगको लिग चरणको पहिलो खेलमा आफूलाई अल्मलाउन सक्नेछन् ।
काठमाडौँ — साफ च्याम्पियनसिप फुटबलको असली परीक्षा अब सुरु भयो भन्दा हुन्छ । शुक्रबार नेपाली राष्ट्रिय फुटबल टोली बेंग्लोर पुगेको छ । अब सबैको ध्यान दक्षिण एसियाली फुटबलको सबैभन्दा ठूलो प्रतियोगितामा केन्द्रित हुनेछ । मनिला उड्नुअगाडि नेपाली राष्ट्रिय टिमको मुख्य प्रशिक्षक अल्बर्टो भिन्सेन्जो एनिस भन्थे, आफ्नो त सबै ध्यान फिलिपिन्सविरुद्धको मैत्रीपूर्ण खेलमै अड्किएको छ । अब उनी यसबाट मुक्त भएका छन् । कुवेतसँगको लिग चरणको पहिलो खेलमा आफूलाई अल्मलाउन सक्नेछन् ।एनिस आफूले आफैंलाई सोध्नुपर्ने पहिलो प्रश्न हुनेछ, के नेपाल साफ सेमिफाइनल पुग्न सक्षम छ त ? यो यस्तो प्रश्न हो, उनीमात्र होइन, सबै नेपाली फुटबलप्रेमीको हुनेछ । यो प्रश्न किन पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छ भन्दा नेपालले त्यो पृष्ठभूमिमा यसपल्टको साफ च्याम्पियनसिप खेल्दै छ, जसमा टिमको हैसियत उपविजेता रहेको छ । सन् २०२१ मा भएको पछिल्लो साफ च्याम्पियनसिपमा नेपाल फाइनल पुगेको थियो । टिमका प्रशिक्षक थिए, विवादमा अल्झिरहन मन पराउने कुवेतका अब्दुल्लाह अल्मुताइरी । वास्तवमै अल्मुताइरी गनगन गर्न रूचाइरहने प्रशिक्षक हुन् । अहिलेका प्रशिक्षक एनिस भने उनको ठीक उल्टो छन् । सामाजिक सञ्जालतिर छैन नै भन्दा हुन्छ । सुरुमा आउँदा त मिडियासँग बोल्न नपाए पनि हुन्थ्यो भन्ने खालका थिए । अहिले भने केही खुलेका छन् । अहिले एनिसको हातमा त्यस्तो टिम छ, जसका केही सदस्यलाई अल्मुताइरीले बनाएको थियो भन्दा हुन्छ । केही सदस्य असाध्यै अनुभवी छन् । त्योभन्दा पनि ठूलो अहिलेको टिम निकै कम अनुभवी छ साफ च्याम्पियनसिप खेलेको दृष्टिकोणले । एनिसले घोषणा गरेको २३ सदस्यीय टिममा त्यस्ता १४ खेलाडी छन्, जसले अहिलेसम्म साफ च्याम्पियनसिपको अनुभव पनि बटुल्न पाएका छैनन् । त्यसको सिधा अर्थ हो, त्यस्ता खेलाडी ९ जनामात्र छन्, जसले यसअघि साफ च्याम्पियनसिप खेलेका छन् । त्यसमा पनि दुई खेलाडी यस्ता छन्, जसले कीर्तिमान साफ च्याम्पियनसिपको संस्करण खेल्दै छन् । कम्तीमा अहिलेको टिममा डेब्यु नै गर्न बाँकी एकै खेलाडी रहे, सीमान्त थापा । फिलिपिन्सविरुद्ध विमल पाण्डे र लाकेन लिम्बुले त खेल्न पाएका थिए । सबैभन्दा अनुभवी रोहितसाफ च्याम्पियनसिपका दृष्टिकोणले नेपाली टिमका सबैभन्दा अनुभवी खेलाडी हुन्, रोहित चन्द । उनी सातौं संस्करणको साफ च्याम्पियनसिप खेल्दै छन् । सन् २००९ मा बंगलादेशको ढाकामा भएको प्रतियोगिताबाट उनले खेल्न थालेका थिए । कप्तान तथा गोलरक्षक किरण लिम्बुका लागि भने अबको साफ च्याम्पियनसिप छैटौं हुनेछ । उनले भने पहिलो पटक सन् २०११ मा भारतको नयाँ दिल्लीमा भएको संस्करण खेलेका थिए । दुवै नेपाली टिमका सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण पात्र हुन् भन्दा फरक पर्दैन । साफको चौथो संस्करण खेल्नेक्रममा तीन खेलाडी छन् । ती अनन्त तामाङ, नवयुग श्रेष्ठ र अञ्जन विष्ट हुन् । यसमध्ये पनि अनन्त आफ्नो उपलब्धिको एक कोशेढुंगा नजिक छन् । कुवेतसँगको खेलमा उनले खेल्ने मौका त पाउने नै छन् । त्यो भएको खण्डमा यो उनको ५० खेल हुनेछ नेपालका लागि । अनन्तले सन् २०१५ मा भारतविरुद्ध पुनेमा भएको मैत्रीपूर्ण खेलमा डेब्यु अवसर पाएका थिए । त्यसको ९ वर्षपछि अनन्त ५० क्यापको छेउ पुगेका हुन् । विमल घर्तीमगरले पनि सन् २०१५ को साफ च्याम्पियनसिपमै पहिलोपल्ट खेलेका थिए । सन् २०१८ को संस्करणमा पनि थिए । त्यसयता विमल साफ खेल्ने टिममा परेनन् । विमल ५ वर्षको अन्तरमा फेरि एकपल्ट साफ च्याम्पियनसिप खेल्दै छन् । पूजन उपरकोटी, आयुष घलान र मनीष डाँगीले पछिल्लो साफ खेलेका थिए । बाँकी सबै खेलाडीका लागि यो नै पहिलो साफ च्याम्पियनसिप हुनेछ । आफ्नो ‘पोजिसन’ का रूपमा त धेरै खेलाडीका लागि यो प्रतियोगिता नयाँजस्तै हुनेछ । गोलरक्षकमध्ये किरणसँग मात्रै साफ खेलेको अनुभव छ । डिफेन्डरका सात खेलाडीमध्ये रोहित र अनन्तले मात्र यो प्रतियोगिता खेलेका छन् । सबैभन्दा कम अनुभवी त मिडफिल्डर रहेका छन् । पूजनलाई छाडेर अन्य ५ खेलाडीका लागि यो प्रतियोगिता नयाँ हो । फरवार्डमा केही राहत महसुस गर्न सकिन्छ । किनभने यो ‘पोजिसन’ का सबै प्रमुख खेलाडीलाई राम्रो अनुभव छ । दीपकराज ठकुरी र आशिष चौधरीले मात्र अवसर पाए पहिलोपल्ट साफ च्याम्पियनसिप खेल्नेछन् । ढुक्क भएर कति विश्वास गर्ने ?साफ च्याम्पियनसिप इतिहासमा भारतमै हुन लागेको यो चौथो संस्करण हो । यसमध्ये नेपाल दुईपल्ट सेमिफाइनल पुगेको छ भने दुई अवसरमा समूह चरणबाटै बाहिरिएको छ । यहाँनिर सन् २०१५ मा केरलामा भएको प्रतियोगिताको प्रसंग उल्लेख गर्न आवश्यक छ । त्यतिबेला नेपाली टोलीका प्रशिक्षक थिए प्याट्रिक ओजेम्स थिए । उनले पनि त्यतिबेला अहिले जत्तिकै कम अनुभवी खेलाडी उतारका थिए । लगभग सबै नयाँभन्दा हुन्छ । नेपालसम्मिलित समूहमा भारत र श्रीलंका थियो । यी दुवै खेलमा नेपाल पराजित रह्यो । नेपाल सुरुमै श्रीलंकासँग पराजित भएपछि सेमिफाइनल समीकरण कठिन बनेको थियो । नेपाल यस प्रतियोगिताको समूह चरणका सबै खेलमा पराजित भएको यो पहिलोपल्ट हो । अहिलेसम्म अन्तिम पटक पनि । प्रतियोगितामा नेपालको चुनौती समाप्त भएसँगै प्रशिक्षक ओजेम्स नेपाल फर्केनन् । उनको कार्यकाल एकै महिना बराबरमात्र रह्यो । उनी के आएका थिए, गइहाले । भारतसँगको दोस्रो खेलको समाप्तिमा उनले एकथोक भने निकै वजन दिएर बोलेका थिए । उनी भन्थे, ‘नेपाल जसरी समूह चरणबाटै बाहिरिएको छ, त्यसमा मलाई दुःख छ । तर, यो टिमको प्रदर्शनप्रति मलाई गर्व छ । यो टिमले नेपाली फुटबलका लागि धेरै गर्न सक्छ ।’ नभन्दै यस लगत्तै नेपालले बंगबन्धु गोल्डकप र एएफसी सोलिडारिटी कप जित्यो । ठीक यही पृष्ठभूमिमा अहिलेको टिमलाई लिएर प्रश्न हो, के यो टिमबाट भविष्यका लागि आस गर्न सकिन्छ ? वर्तमान प्रशिक्षक एनिसलाई भने बेग्लै डर छ । त्यो डर भनेको अहिलेका खेलाडीमध्ये कति चाँडै विदेसिने पो हुन् कि ? 