आँटिली धाविका
‘आँट गर्ने हो भने नसकिने केही पनि रहनेछ ।’धाविका सन्तोषी श्रेष्ठले उपाधि जितेपछि यस्तै अभिव्यक्ति दिन्छिन् । मध्यम दूरीको दौडको सफलता हासिल गर्दै आएकी सन्तोषी १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुदकी स्वर्ण विजेता खेलाडी हुन् । 
काठमाडौँ — ‘आँट गर्ने हो भने नसकिने केही पनि रहनेछ ।’धाविका सन्तोषी श्रेष्ठले उपाधि जितेपछि यस्तै अभिव्यक्ति दिन्छिन् । मध्यम दूरीको दौडको सफलता हासिल गर्दै आएकी सन्तोषी १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुदकी स्वर्ण विजेता खेलाडी हुन् । उनले साग इतिहासमै महिलातर्फ नेपाली एथलेटिक्सको पहिलो स्वर्ण पदक दिलाएकी थिइन् । उनले १० हजार मिटर दौडमा मिलि सेकेन्डमा भारतीय प्रतिद्वन्द्वी उछिन्दै स्वर्ण चुमेकी थिइन् ।दुई वर्षअघिको साग सफलताबाट चर्चाको शिखर पुगेकी सन्तोषीले यसपालि लामो दूरीका लागि पाइला बढाएकी छन् । उनले हाफ म्याराथन सफलता पाइरहेकी छन् । सन्तोषीले आफू सहभागी नेपालगन्ज म्याराथन, रन फर प्रोटिन र प्रधानसेनापति म्याराथनमा उपाधि जितेपछि लामो दूरीका लागि पनि आत्मविश्वास बढेको बताएकी छन् । आफूले दौड्न सुरु गर्दा सन्तोषीलाई व्यावसायिक खेलाडी बन्छु भन्ने थिएन । त्यो आजभन्दा १४ वर्षअगाडिको यात्रा हो । मध्यम दूरीमा केन्द्रित रहेर २०७३ मा पूर्वाञ्चलमा आयोजित सातौं राष्ट्रिय खेलकुदमा भाग लिइन् । धादिङको ज्वालामुखी गाउँपालिकाकी सन्तोषीले त्यसपछि आफूलाई निरन्तरता तिखार्दै लगिन् । १३औं साग उनको करिअरकै टर्निङ प्वाइन्ट रह्यो । रन फर प्रोटिनमा हाफ म्याराथनको दूरी १ घण्टा १४ मिनेट १४ सेकेन्डमा पूरा गरी उनले राष्ट्रिय कीर्तिमान बनाइन् । यसअघि कान्छीमाया कोजुको नाममा १ घण्टा १८ मिनेट २८ सेकेन्डको राष्ट्रिय कीर्तिमान थियो । सन्तोषीले १३औं सागदेखि गत महिना सम्पन्न प्रधानसेनापति हाफ म्याराथनसम्म आफूले भाग लिएका सबै १० प्रतियोगितामा स्वर्ण पदक जितेकी छन् । लामो दूरीमा भने उनले नेपालगन्ज म्याराथनबाट पाइला बढाएकी हुन् ।सन्तोषी खेल र अध्ययन सँगसँगै अगाडि बढाउने लक्ष्यमा छन् । उनले जनप्रशासनमा स्नातकोत्तर गरिरहेकी छन् । खेलकुदमा लागेपछि पढाइ बिग्रन्छ अनि पढाइ र खेलकुद साथसाथ लैजान सकिन्छ भन्ने मान्यता चिर्ने उनको धोको छ ।त्योभन्दा ठूलो विभागीय टोलीमा नरहेर पनि च्याम्पियन बन्न सकिन्छ भन्ने गतिलो उदाहरण बनेकी छन् सन्तोषी । २०७१ सालदेखि व्यावसायिक करिअर सुरु भएयता उनले विभागीय टोलीका थुप्रै ‘अफर’ लत्याएकी छन् । आहार, स्वास्थ्य र जनस्वास्थ्य पोषणमा पनि पोस्ट ग्य्राजुएसन डिप्लोमा गरिरहेकी उनलाई अध्ययनबाट सिकेका ज्ञानलाई खेलकुदमा लगानी गर्ने मन छ । सामाजिक र अनुसन्धनात्मक काममा रुचि राख्ने धाविकाले १३औं सागपछि अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिता खेल्ने अवसर पाएकी छैनन् । उनलाई देशका लागि अझै खेल्ने र धेरै जित्ने रहर छ । नेपाली खेलकुदमा आफूलाई छुटाउनै नहुने नामका रूपमा स्थापित सन्तोषी लगातार दोस्रो वर्ष एनएसजेएफ पल्सर स्पोर्टस अवार्डको दौडमा छन् । अघिल्लो वर्ष स्पेसल अवार्ड जितेकी सन्तोषी यसपालि पिपल्स च्वाइस अवार्डको मनोनयनमा परेकी छन् ।चैत ८ गते हुने अवार्डको उक्त विधामा सन्तोषीले क्रिकेटका कुशल भुर्तेल, टेबलटेनिसकी एलिना महर्जन, ब्याडमिन्टनका प्रिन्स दाहाल र फुटबलकी एन्जिला तुम्बापो सुब्बासँग प्रतिस्पर्धा गर्नुपर्नेछ । ट्र्याककी अब्बल धाविकाले आम समर्थक, राष्ट्रिय खेल संघका प्रशिक्षक र खेलपत्रकारको मत जित्न सक्छिन् कि सक्दिनन् त्यो आँटचाहिँ उनको वशमा हुने छैन ।