चिसोले पहिरोपीडितको जीवन कष्टकर
पूर्वी नवलपरासीमा विगत केही दिनदेखि चिसो ह्वात्तै बढेको छ । बिहान बाक्लो हुस्सुसँगै दिनभरि कुहिरो लाग्न थालेपछि जनजीवन प्रभावित बनेको हो ।
मीना कँडेलकावासोती, माघ ७ गते । पूर्वी नवलपरासीमा विगत केही दिनदेखि चिसो ह्वात्तै बढेको छ । बिहान बाक्लो हुस्सुसँगै दिनभरि कुहिरो लाग्न थालेपछि जनजीवन प्रभावित बनेको हो ।दिनभरि घाम नलागेपछि बढ्दो चिसोका कारण जनजीवन प्रभावित बनेको स्थानीयको भनाइ छ । चिसो बढेपछि पूर्वी नवलपरासीको पहिरोपीडितको जनजीवन कष्टकर बनेको छ । चिसो बढेपछि बजारमा सर्वसाधारणको आवतजावत पातलो भएको छ । विशेषगरी बिहान र बेलुकीको समयमा यहाँका सडक, गल्ली तथा चोकहरू सुनसान देखिन थालेका छन् । जिल्लाको हुप्सेकोट गाउँपालिका –५ बाघखोरका १८ घरधुरीका १ सय ३३ जनाभन्दा धेरै विगत साढे दुई वर्षदेखि टहरामा बस्न बाध्य भएका छन् । अन्य बेलाको समय जसोतसो कटाए पनि पुस, माघको कठ्याङग्रिँदोे जाडोमा जोगिन सकस भएको पहिरोपीडित खगिसरा रानामगरले गुनासो गर्नुभयो । उहाँले भन्नुभयो, “एकै रातको पानीले जमिन भासिने र पहिरो जाने भएपछि गाउँपालिकाले उद्धार गर्दा ज्यान त बाँच्यो अब कसरी बाँच्ने भन्ने चिन्ता रहेको छ ।” पुस महिनाभर जाडोको खासै अनुभूति नभए पनि माघ महिनाबाट शीतलहरसँगै चिसो बढेको छ । विशेषतः बालबालिका, सुत्केरी महिला र ज्येष्ठ नागरिकको हेरचाहमा समस्या हुनेगरेको छ । वि.सं २०७८ साउन १ गते पहिरोले विस्थापित भएका घरपरिवारको यत्तिका समयसम्म पनि स्थायी बसोबासको टुङ्गो लाग्न सकेको छैन । दीर्घकालीन रूपमा बसोबासको व्यवस्था हुन नसक्दा पीडितहरू अझै अस्थायी टहरामै कष्टपूर्ण जीवन बाँच्न बाध्य भइरहेका छन् । पहिरोपीडित खेमबहादुर सोमै मगरले बिहान–बेलुकाको छाक ज्याला मजदुरीकै भरमा काटे पनि हामीजस्ता वृद्धवृद्धा र साना बालबच्चालाई चिसोले स्वास्थ्यमा अझ बढी समस्या पर्नेगरेको बताउनुभयो । ब्लक र टिन लगाइएको एक–एक कोठा र एउटा टेन्ट उहाँहरूको बास काट्ने थलो भएको छ । अस्थायी टहरामा बस्दै आउनुभएकी दिलमाया सोमैले भन्नुभयो, “सानो एउटा कोठाभित्र धेरैजनाको परिवार बस्नुपर्ने बाध्यताले अहिले पिरोलिरहेको छ ।”विस्थापित १८ घरपरिवारको दैनिकी ज्याला मजदुरी गरेर बित्ने गरेको भए पनि चिसोका कारण काम गर्न जान नसकेको उहाँले बताउनुभयो ।  उनीहरू बस्दै आएको गाउँमा प्रतिघर एकदेखि तीन बिघा जमिन थियो । अहिले ती जमिन मात्र खोसिएन बस्ने बास पनि खोसिएको छ । अरूको जग्गामा शरण लिएर बस्नुपरेको छ । ८० वर्षीय धनबहादुर सामैले वृद्ध उमेर भइसकेकाले कतिबेला के हुन्छ थाहा नभएकाले चिन्ता हुने गरेको बताउनुभयो । हुप्सेकोट गाउँपालिकाले पहिरोपीडितलाई अस्थायी टहरामा ल्याएर राखेको छ । स्थायी व्यवस्थापनका लागि सङ्घीय र प्रदेश सरकारमा पटक–पटक पहल गर्दैआएको हुप्सेकोट गाउँपालिका अध्यक्ष लक्ष्मीदेवी पाण्डेले बताउनुभयो ।