निदाएका ट्राफिकहरु 
केही दिन अघी कोटेश्वर ओरालोबाट तीनकुने जाँदै गर्दा जस्तो दृश्य देखे त्यसले ट्राफिक प्रहरीप्रतिको मेरो सम्मानलाई हृवात्तै बढाईदियो । मानसिक सन्तुलन गुमाएका र नग्न अवस्थामा हिडेको एक अधवैशेको शरिरमा कपडा पहिराउन खोज्दै थिए ति ट्राफिक ।
काठमाडौं — केही दिन अघी कोटेश्वर ओरालोबाट तीनकुने जाँदै गर्दा जस्तो दृश्य देखे त्यसले ट्राफिक प्रहरीप्रतिको मेरो सम्मानलाई हृवात्तै बढाईदियो । मानसिक सन्तुलन गुमाएका र नग्न अवस्थामा हिडेको एक अधवैशेको शरिरमा कपडा पहिराउन खोज्दै थिए ति ट्राफिक । सडक त्यसै अव्यवस्थित छ । हतारोले सडकलाई झनै कुरुप बनाएको छ । दिमागभरी पीर र छटपटी बोकेर हिडने यात्रुहरु भएको शहरमा ट्राफिक प्रहरीले कती दुर्वाच्य सहनुपर्छ भन्ने कुरा एक दसकको काठमाडौं हिडाईमा मैले नजिकबाट अनुभूत गरेको छु । त्यसैले पनि ट्राफिकप्रति मेरो सम्मानभाव छ । उक्लिएको सम्मानभावको यो पारो एक सातायता हृवात्तै घटेको छ । त्यसका निम्ती केही ट्राफिकहरु जिम्मेवार छन् । त्यो घटनालाई दृश्यमै देखाउन मैले सात दिन खर्चिए । घटना यस्तो छ: जडीवुटी कटेपछि मनोहराको पुल आउछ । त्यही पुलबाट दाँया मोडिएपछि सर्भिस लेन आउँछ । डेरा पुग्ने बाटो भएका कारण यो सडकमा म दिनहु हिडछु । तर सडकको एक छेउमा सधै बस र ट्रकहरु रोकिएका हुन्छन् । कुनै दिन यस्तो नहोस, जुन दिन सडक खाली भएको होस । यो सडक कुनै ग्यारेजको भाग जस्तो लाग्छ । सडकमै रोकेर गाडी मर्मतको काम चलीरहेको हुन्छ । साँझ ढिला अफिसबाट फर्किदा त्यहां आठ/दस बस र ट्रकको लश्कर हुन्छ । ति रातभर त्यही राखिन्छन् । गाडीले गर्दा सडक साघुरो हुन्छ । मोटरसाईकल र पैदलयात्रुलाई हिडन सधै असजिलो हुन्छ । ट्राफिकहरु नभएर त्यस्तो बल मिच्याई भएको अनुमान गर्नुभयो भने त्यो गलत हुनेछ । किनकी पुलकै मुखमा ट्राफिक पोस्ट छ । त्यहां एकाध ट्राफिक सधै हुन्छन् । यस्तो लाग्छ, ति ट्राफिक सधै निदाईरहेका हुन्छन ।  प्रमाणहरु यस्ता छन: १५ गते साँझ आठ बजे: पोस्ट छेउमा उभिएका ट्राफिकलाई मैले नमस्ते गर्दै भने, 'दाई यसरी सडकमा गाडीहरु रोक्न पाईन्छ ।' उनले भने, 'नपाईने हो तर टेर्दैनन ।' फेरी सोधे, 'नर्टेनेहरुलाई त कानून छ नि, कार्वाही गर्न मिल्दैन ।' ति ट्राफिकले मुन्टो बटारेर लाचारीको स्वरमा भने, 'खै भन्या त हो । मान्दैनन् । अब म क्यारम ।' १६ गते बिहान १० बजे: पोस्ट छेउ उभिएको अर्का ट्राफिकलाई नमस्ते गर्दै भने, यसरी सडक ढाकीने गरी गाडी रोक्दा किन कार्वाही नगरेको ? उनले मेरो कुरा सकिन नपाउँदै भने, 'खै किन हो किन ?' मैले आफु पत्रकार भएको र यसरी सडकमा गाडी रोक्ने काम बन्द नगरे भिडियो खिच्ने जानकारी उनलाई गराए । उनले मेरो कुरालाई वेवस्ता गरेझै गरेर भने, 'अब मैले के भन्नु ?'यसपछि म प्रत्येक दिनको भिडियो खिच्न थाले ।  साउन १८ गते : ११ बजे घरबाट हिडदा सडकको एक छेउमा गाडीको लश्कर थियो । मुश्किलले पाँच सय मिटर लामो बाटोमा चार ट्रक, दुई बस र दुई मिनी भ्यान थिए । तिनले सडकको एकतर्फी भाग पुरै ओगटेका थिए । सडक साघुरो गल्लीमा परिणत भएको थियो । ट्राफिक पोस्टमा ट्राफिकहरु आफ्नै व्यस्ततामा थिए । साउन १९ गते: विहानको ७: ५० मा हिडदा दुई बस, दुई ट्रक र एक कार सडकमा उभिएका थिए । जसमध्ये अघिल्लो दिनको एउटा ट्रक एकै स्थानमा थियो । साउन २० गते: १२ बजे घरबाट निस्कदा दुई बस, दुई ट्रक, एक मिनी भ्यान र एक कार सडकको एक छेउमा थिए । ट्राफिक पोस्टमा ट्राफिकहरु थिए । तर तिनीहरुले यो सबै देखेको नदेखेझै गरीरहेका थिए । साउन २१ गते: १० बजे घरबाट निस्कदा एक ट्रक र दुई मिनीभ्यानले सडकको एक छेउ ढाकेका थिए । जसमध्ये एउटा ट्रक तीनदिनदेखी सोही ठाउमा थियो । साउन २२ गते: ९:३० मा घरबाट निस्कदा एक कार र तीन ट्रक सडकको एक छेउमा थिए । एक ट्रक चाही चारदिनदेखी एउटै स्थानमा थियो । सबै दृश्य कैद गरेपछि मैले उक्त एरिया सम्हाल्ने गठ्ठाघरस्थित ट्राफिक प्रहरीका सई बसन्त बहादुर खातीलाई सम्र्पक गरे । सर्भिस लेनमा गाडी पार्किङ गर्न पाईन्छ ? उनले भने, 'नियमअनुसार त पाईदैन । तर जडीवुटीलेदेखी गठ्ठाघरसम्मको सर्भिस लेन खासै प्रयोगमा नआएकाले त्यहां पार्किङ बेलाबखत पार्किङ हुन्छ । हामीले देखेसम्म कार्वाही गछौं ।' उनले ट्राफिक नियम अटेरी गर्ने चलन रहेको सुनाउदै भने, 'सवारी आवागमनलाई वाधा पुर्याए ५०० र पार्किङ नै गरे एक हजार जरिवाना गर्ने व्यवस्था छ ।' आफुले दैनिक १२ देखी १ बजेसम्म सडकमा गस्ती गरेको सुनाउदै उनले गुनासो सुनाए, 'कतिले पार्किङ गरेर जान्छन तर सवारीको धनी पत्तो नलाग्दा कार्वाही गर्न सकिदैन् ।' सई खातीका सबै कुरा सही थिएनन् । सर्भिस लेन पार्किङ स्थलका रुपमा दुरुपयोग भएको मैले प्रत्येक दिन देखेको छु र देखेर पनि नदेखेझै गर्ने ट्राफिक प्रहरी पनि देखेको छु । मैले सोधे नियम मिच्नेमाथी त कार्वाही हुन्छ तर यसरी नियम मिच्दा पनि देखेको नदेख्यै गर्ने ट्राफिक प्रहरीमाथी चाही कार्वाही हुन्छ कि हुन्न त ? मेरो प्रश्न सुनेर उनी केही बेर हाँसे मात्रै । उनको हाँसोमा लाचारी मिसिएको थियो । 