'फिल्मले होइन, माछाले स्टार बनायो'
बिहान ५ बजे झिसमिसेमै कामेश्वर चौरसियाको आँखा खुल्छ । जुरुक्क उठेर हतारिँदै कुदिहाल्छन् मिनभवनस्थित बागमती करिडोरतिर । करिडोर छेउ भर्खरै उनले सुरु गरेका छन् 'स्वाद म देशी या, कामेश्वर चौरसिया'।  जहाँ पाइन्छ रोटी, खसीको मासु अनि महीको सेट । कामेश्वर आफैं यी सब परिकार पकाएर ग्राहकलाई पस्कन्छन् । 
काठमाडौँ — बिहान ५ बजे झिसमिसेमै कामेश्वर चौरसियाको आँखा खुल्छ । जुरुक्क उठेर हतारिँदै कुदिहाल्छन् मिनभवनस्थित बागमती करिडोरतिर । करिडोर छेउ भर्खरै उनले सुरु गरेका छन् 'स्वाद म देशी या, कामेश्वर चौरसिया'।  जहाँ पाइन्छ रोटी, खसीको मासु अनि महीको सेट । कामेश्वर आफैं यी सब परिकार पकाएर ग्राहकलाई पस्कन्छन् । नयाँ व्यापार थालेपछि निन्द्रा पनि कहाँ धेरै लाग्छ र ? त्यसैले पुसको जाडोमा बिहानै पेप्सीकोलाको डेरादेखि हिँडेरै करिडोर आइपुग्छन् उनी । गाडी उनको प्राथमिकतामा पर्दैन । १ घण्टाको मोर्निङ वाक गर्छन् । अनि ७ बजेतिर खोल्छन् 'स्वाद म देशी या' ।मर्निङ वाकमा उनको साथमा चिसो हुस्सु मात्र हुँदैन । उनीसँगै बाटोमा कलेज जानेहरुको भीड पनि हुन्छ । तर, उनको ध्यान विद्यार्थीमा भन्दा पनि दिनभरि के गर्ने भन्नेतिर गइरहेको हुन्छ । 'बाटोमा के-के सोच्छु, के-के । विशेषत: आज कसरी मीठो पकाउने अनि खुवाउने भन्ने सोच्दै हिँड्छु,' यतिखेर पसलको आँगनमा उनी आफ्नो दैनिकी सुनाउँदैछन् ।उनी रोटी बनाएर मात्रै खुवाउँदैनन् । पसल खोलेपछि सबै सरसफाइ आफैं गर्छन् । टेबुलमा ग्राहकलाई 'सर्भ' पनि गरिदिन्छन् । अहिले २ जना स्टाफ पनि राखेका छन् उनले । तर, उनी पसलको सबै काम गर्न आफैं हौसिन्छन् । दिनभरि पसलमै व्यस्त हुन्छन् । फिल्मकर्मीको जमघट हुने ठाउँ बनेको छ 'स्वाद म देशी या' । खानेकुराको प्रशंसा सुनेर दंग पर्छन् । अनि रातको ९ बजे फेरि, पैदलै पुग्छन् डेरामा । १ महिनादेखि कामेश्वरको दैनिकी यसरी नै चलिरहेको छ ।...कामेश्वरले कहिल्यै क्यामेराबिनाको जिन्दगी सोचेनन् । तर, कहाँ सोचेजस्तो जिन्दगी हुन्छ र ? नसोचेकै भयो । झण्डै २ वर्ष बेकामे भएपछि कामेश्वरले माछा पकाएर खुवाउने व्यवसाय थाले । २ महिना राम्ररी नै चल्यो । तर, एकजना पार्टनरसँग मनमुटाव भयो । अन्तत: विकल्पमा खुल्यो, 'रोटीबोटी डकार' ।यही 'रोटीबोटी(मासु) डकार'को कन्सेप्टलाई उनले नयाँ नाम दिए, 'स्वाद म देशी या, कामेश्वर चौरासिया'। खासमा उनैले सुरुमा पसलको नाम 'रोटीबोटी डकार' राखेका थिए । तर, धेरैले यो नाम मन पराइदिएनन् । नाम परिवर्तन गर्ने सल्लाह दिए । त्यसपछि उनले नाम परिवर्तन गरिदिए । माछा व्यवसाय किन अघि बढेन ? 'पार्टनर मात्र होइन, उ मेरो साथी थियो । बेरोजगार देखेर माछा व्यापारमा सँगै राखें । तर त्यसको पारा सहनै सकिनँ । व्यवहार मिलेन । फाइदाभन्दा बढी बेफाइदा नै भयो । मैले छोड्ने पर्ने भो । त्यसपछि 'थर्ड पर्सन'लाई दिएँ', उनले माछा व्यापार छोड्नुको कारण सुनाए, 'व्यापारमा मिलेर जान नसकिने रहेछ । व्यापारका लागि व्यापारी नै चाहिन्छ । हुन त म पनि कलाकार हो, व्यापारी होइन । तर त्यसको भन्दा बढी व्यापारको चेतना मेरो थियो ।'अर्कै व्यक्तिलाई माछा व्यापार हस्तान्तरण गरेपछि पनि लामो समय उनले पसललाई आफ्नो भनेर मिडियामा बोलिरहे । किनकि माछा व्यवसाय खोलेको २ महिनामै उनी समाचारमा छाउन थालेका थिए । युट्युबरको भीड आँगनमै अन्तर्वार्ताका लागि लस्कर लागेर बस्थे । त्यसैले अरुको भलाइका लागि आफूले मिडियालाई झुट बोलेको स्वीकार्छन् कामेश्वर । 'माछा व्यवसाय २ महिना चलाएँ । तर आज मेरो हातबाट फुत्क्यो व्यवसाय, भोलि मिडिया अन्तर्वार्ताका लागि त्यहीँ आउन थाले । म पकाउँदै पनि थिएँ । माछा खुवाउँदै पनि थिएँ । मिडियासँग यो मेरै हो भनेर झुट बोल्न थालेँ । उसको गुडविल राम्रो थिएन नि । मेरो गुडविलले त्यहाँ ग्राहक आइरहेको थियो,' उनले स्पष्ट पार्ने प्रयास गरे ।व्यवसाय छोडेको लामो समय उनी त्यहाँ पुगिरहन्थे । १ महिना त आफैंले पकाएर खुवाए । त्यसपछि भने फेरि आफ्ना लागि सोच्न थाले । फेरि खानेकुरामै घोत्लिए । उनी मधेसी स्वाद ग्राहकलाई चखाउन चाहन्थे । त्यसपछि 'स्वाद म देशी या' खोले । माछा पसलकै आडमा । ग्राहक त्यतै तानिए । अहिले दैनिक १०० भन्दा बढी ग्राहक त्यहाँ आउने गरेको कामेश्वर बताउँछन् । ग्राहक बढ्ने क्रम जारी छ । कामेश्वर भने अझै उनलाई माछा व्यवसायले नै स्टार बनाएको तर्क गर्छन्, 'फिल्म गर्दा मेरो नाममा मलाई विश्वास थिएन । म पनि फिल्मको पात्र हुँ, मलाई हेर्न पनि दर्शक आइदिनुहुन्छ भन्ने । जति माछा बेच्दा भयो । म फिल्म खेलेर स्टार भइनँ । मलाई माछाले स्टार बनाइदियो,' उनले भने ।अहिले उनको एउटै चाहना छ, 'बाजेको सेकुवा' जस्तै 'स्वाद म देशीया' को ब्रान्ड बढाउने । त्यसैका लागि रातदिन खटिरहेका छन् उनी ।नामको गलत अर्थ हुन त 'स्वाद म देशीया' झट्ट सुन्दा स्वाद मधेसिया सुनिन्छ । कतिले यो नामको गलत व्याख्यासमेत गरे । तर कामेश्वर पसल अगाडिको बोर्ड देखाउँदै प्रिन्ट गलत भएर यो नाम रहन गएको बताउँछन् । खासमा उनले प्रिन्ट गर्नलाई 'स्वादमा देशिया' भनेर दिएका थिए । तर बोर्डमा 'प्रिन्ट मिस्टेक' भएर 'स्वाद म देशिया' प्रिन्ट भयो ।'कतिले यो नामको सेन्सको अर्थ अर्कै लगाए । पहिचानसँग जोडिदिए । तर उनी अर्थ पहिल्याउँछन् 'मधेसीलाई त मधेसिया लेख्छ । मलाई के लाग्यो भन्दाखेरी जो राजनीति गर्छ त्यसले मधेसी लेख्छ । म कलाकर्मी हुँ । म हिमाल पहाड तराईको कलाकार हुँ । मैले गरेको क्यारेक्टर लिएर देशभरिका दर्शकले मलाई चिन्छन् भने म मधेसी कसरी हो, म त देशी हो नि । मलाई सबै दर्शकले स्वीकार्नु भएको छ । अर्थात् म यो देशको हुँ भन्ने नाम हो यो ।' गलत अर्थाउनेले गलत अर्थ लगाए । तर उनलाई कसैसँग गुनासो छैन । पसलको छेउ भएर हिँड्ने कति युवा यो नाम पढ्दै हाँस्छन् । तर, कामेश्वर उनीहरुको हाँसोसँगै मन्द मुस्काउँछन् । 'यो नाम त मेरो कलाकारिता हो। त्यसरी हाँसेर जाँदा म त मेरो कलाकारिता देखेर मख्ख पर्छु,' उनले सुनाए । कतिले नामलाई जातसँग जोडेर आलोचनासमेत गरे । तर कामेश्वर जातभन्दा मानवता हेर्छन् । उनी मानिसले न रंग फरक देख्छन् न जातले । उनी मानिसमा सधैँ मानवता खोज्छन् । २ वर्षदेखि कामेश्वरले सुटिङ सेट देख्न पाएका छैनन् । अभिनयको त कुरै छोडौं । तर पनि कामेश्वर पसलमै पनि अभिनय गरिरहेको अनुभव गर्छन् । 'यो पनि अभिनय न त हो,' अभिनयबारे सोध्दा झ्वाट्ट उनले जवाफ दिए 'अहिले आफू सिक्दैछु, परिपक्व हुँदैछु जस्तो लाग्छ । पछि एक्टिङ गर्नुपर्‍यो भने परिष्कृत हुन्छु यही सिकाइले ।'उनका फ्यान नै उनका ग्राहक बनेका छन् । उनलाई फ्यानले लगातार सोधिरहन्छन्, 'फिल्म कहिले गर्ने ?' च्वास्स मन घोच्छ । तर, आफूलाई सम्हाल्दै जवाफ दिन्छन्, 'फिल्मको लागि तयार हुँदैछु ।' उनले पछिल्लो २ वर्षमा फ्यानका यस्ता तिखा मन दुखाउने प्रश्न सुनेका छन् । उनले सधैँ फिल्म नै सोचे । फिल्मकै लागि लामो समय संघर्ष गरे । केही वर्ष लगातार फिल्ममै व्यस्त भए । बीचमा स्वाट्टै फिल्महरुको अफर आउन छोड्यो । त्यस दौरान जीवनमा उनले धेरै 'अप्स एण्ड डाउन' देखे । 'बीचमा ठप्पै भयो । फुलस्टप नै त भएन । त्यो अनुभवमा धेरै कुरा थियो । सम्भावना, आशा, निराशा, ऊर्जाको कमी, आफ्नो कमी कमजोरी । किन भएन । किन भयो यस्तै यस्तै मनमा खेल्थ्यो,' उनले काम नहुँदाका दिन सम्झे । उनलाई फिल्म नपाउनुमा खासै गुनासो त छैन । किनकि उनले जति चरित्रको अभिनय गरे त्यसमा आफ्नो १०० प्रतिशत दिने प्रयास गरे । उनको पसलमा निर्माता निर्देशक फिल्मकै कुरा गरिरहेका हुन्छन् । विपिन कार्की, सौगात मल्ल आएर स्वाद चाखेर कामेश्वरको प्रशंसा गर्छन् । पसलमा फिल्मकर्मीको माहोल जमिरहँदा उनलाई सुटिङ सेट त्यत्ति मिस त हुँदैन । त्यो माहोलबाट टाढा हुनासाथ उनी सुटिङ सेट सम्झिन्छन् । 'प्याज काट्दा, झाडु लगाउँदा, पानी ओसार्दा अनि खाना टेबुलमा पुर्यायउँदा पनि म त यतिखेर सुटिङमा हुनुपर्ने भनेर सोचिरहेको हुन्छु,' उनको गला अवरुद्ध हुन्छ। फिल्मको अहिलेको अवस्था हेरेर पनि उनी चित्त बुझाउँछन् । अहिले बर्सेनि १०० भन्दा बढी फिल्म प्रदर्शनमा आउँछ । ४/५ वटा फिल्मले मात्रै लगानी उठाइहेको छ । यो अवस्थामा उनी फिल्मबाट खासै आस पनि गर्दैनन् । अहिले ग्राहकले हात चाटेको देख्दा फुरुङ्गै हुन्छन् । दैनिक पसलमा आउने ग्राहकसँगै रमाउँछन् कामेश्वर पनि । एकदिन त रमाइलै घटना भएछ पसलमा । २ जना ग्राहक सरासर पसलमा आएर अर्डर गरेछन् । कामेश्वरले नै टेबुलमा खानेकुरादेखि पानी पुर्‌याइदिए । कामेश्वरलाई सायद अलिअलि नोटिस गरेछन् । दुवै जनाले कामेश्वरलाई ठम्याएछन् । अन्तिममा काउन्टरमा पैसा तिरेर फर्कँदै गर्दा एक जनाले त प्वाक्क सोधिहाले, 'तपाईँ कलाकार कामेश्वर चौरसिया होइन ?' कामेश्वरले 'हो' के भनेका थिएँ । त्यसपछि त सेल्फी लिने काम सुरु भइहाल्यो । यस्ता थुप्रै ग्राहक आउँछन् । कोही उनलाई चिन्छन् । कोही चिन्दैनन् । सामान्य जीवन जिउन चाहने कामेश्वर आफूलाई नचिनिदिओस् भन्ने सोच्छन् । 'कुनै पसलमा गएर जाडोको समयमा ज्याकेट किन्नु पर्‌यो भने साहुले ५०० थपेर नभनोस् । बरु ५०० रुपैयाँ घटाएर किनुँ भन्ने मन छ । मान्छेले मलाई नचिनोस्, सामान्य भएर नै जिउन मन लाग्छ,' उनले भने । कतै जाँदा कसैले चिनेनन् भने त्यसलाई उनी आफ्नो जित पनि ठान्छन् । खाडी ताक्ने बेरोजगार !माछा व्यवसाय गरेको बेला अर्को घटना घट्यो । कामेश्वरकै एक फ्यान गाउँबाट पासपोर्ट बनाउन काठमाडौं आएका रहेछन् । युट्युबको ट्रेन्डिङमा कामेश्वरको अन्तर्वार्ता देखेपछि उनलाई भेट्न बागमती करिडोरमै पुगेछन् । कामेश्वरले गरेको मेहनत देखेर उनले विदेश नै नजाने निर्णय गर्दै पासपोर्ट च्यात्न खोजेका थिए रे । त्यो बेला उनले पासपोर्ट च्यात्न भने दिएनन् ।अहिले त्यो फ्यान विदेश उड्यो उडेन कामेश्वरलाई थाहा छैन । तर, उनी देशमै पनि स्वरोजगार बन्न सकिने बताउँछन् । प्लस टू सकेर, मास्टर सकेर विदेश खाडी ताक्ने युवाहरुका लागि एक उदाहरण पनि हुन् कामेश्वर । हुन त फिल्मको अभाव हुँदा उनी विदेश पनि पलायन हुन सक्थे । तर उनले नेपालमै केही गर्ने सोचे र त आज मधेसको स्वाद ग्राहकलाई चखाउन पाएर सन्तुष्ट देखिन्छन् ।बाँच्नका लागि उनले कलाकारितामा मात्रै भर परेनन् । जिन्दगीलाई अर्कै मोडबाट जिउन सिके । 'मैले सोचेको थिइनँ । क्यामेराबिना यस्तो पनि गर्छु भनेर । तर क्यामेरामा आउनुअगाडि पनि मैले सोचेको थिएन । कुनैदिन क्यामेरा अगाडि आउँछु भनेर,' उनले भने 'सबको जिन्दगी जियाइ फरक छ । लेखान्त, भोगान्त छ । कुनै डाक्टर झ्वाट्ट डाक्टरी छोडेर किनारा पसल खोल्ला । परिस्थितिले त्यहाँ पुर्या उला तर त्यसबारे उसले सोचेको हुन्न नि । जिन्दगी अहिले त बुझेकै छैन नि, भर्खर त सुरु भएको छ । यो त मेरो सङ्घर्ष नै हो । लाइफ भनेको 'डेली' लडाइँ हो के । प्रत्येक दिन लड्नुपर्छ । जीवित हुनका लागि लड्नुपर्छ ।' ४० कटेका कामेश्वर जिन्दगीलाई फरक तरिकाले हेर्न थालेका छन् । 'म आफ्नो इतिहास बनाउँदै छु । बन्दै छ । त्यहाँसम्म जाने हो, जहाँसम्म जिन्दगीले लान्छ । फिल्म मेरो प्यासन हो । लगातार फिल्म गर्नैपर्छ भन्ने छैन । एउटा कलाकारले लगातार चमत्कार गर्न पनि त सक्दैन,' यसो भन्दै गर्दा पसलमा भीड बढ्यो । सबैलाई उनी मुस्कुराएर टेबलसम्म पुर्‌याउँछन् । ५ लाखको लगानीमा उनले यो व्यवसाय थालेका छन् । यसपटक उनी यो व्यवसायलाई माछा व्यवसायलाई झैं बीचमै छोडिदिने मुडमा देखिन्नन् । पसलमा रोटी खाँदै गर्दा धेरै निर्देशकले उनलाई ५० भन्दा बढी फिल्मको 'वानलाइन स्टोरी' सुनाएका छन् । धेरैले उनलाई फिल्ममा लिने आश्वासन पनि दिएका छन् । १४ वर्षदेखि इन्डस्ट्रीमा सक्रिय रहँदै आएका कामेश्वरको आश छ, कुनै दिन तीमध्ये एक निर्देशकले त फिल्मका लागि अफर गर्ला । उनी अभिनित दुई फिल्म 'साङ्लो' र 'स्पोन्सर'प्रदर्शनको तयारीमा छ । फागुनबाट नयाँ फिल्म गर्ने तयारीमा छन् कामेश्वर । उनी अभिनित 'रेशम फिलिली'को 'हरिया', 'अमेरिका ब्वाइज'को 'तन्नुखान', 'छड्के'को 'जोगी' पात्रलाई दर्शकले रुचाएका थिए। उनले यसअघि 'राज्जारानी', 'लुट', 'तान्डव', 'लालपूर्जा', 'कान्छी', 'पलाँस', 'उमा', 'फाटेको जुत्ता', 'कृ'मा अभिनय गरिसकेका छन्।अहिले उनको हातमा फिल्म छैन, तर उनी वर्तमानमा जिउनुपर्ने बताउँछन् । 'जे अगाडि छ मन लगाएर गर्नुपर्छ । म त्यही गरिरहेको छु । बाँकी पछिको कुरा हो ।' भिडियो हेर्नुहाेस्