कालो धनको धमिलो कथा
दुईअर्थी संवादले हसाउन खोज्नु, विदेशका ठुल्ठूला घर, चिल्ला सडक देखाएर फिल्म बनाउँदैमा दर्शकले फिल्मलाई मनपराइदिन्छन् भन्ने मानसिकता अझै नेपाली फिल्मकर्मीबाट हटिसकेको छैन ।
काठमाडौँ — दुईअर्थी संवादले हसाउन खोज्नु, विदेशका ठुल्ठूला घर, चिल्ला सडक देखाएर फिल्म बनाउँदैमा दर्शकले फिल्मलाई मनपराइदिन्छन् भन्ने मानसिकता अझै नेपाली फिल्मकर्मीबाट हटिसकेको छैन ।तर फिल्मको मेरुदण्ड मानिने पटकथामै दम नभएपछि विदेशका समुन्द्र, चिल्ला गाडीको के महत्व ? कमजोर पटकथामाथि फिल्म निर्देशन गर्नु डोकोमा दूध दुहेर अडिन्छ भन्नुमात्र हो । मुकुन्द भट्ट निर्देशित 'लप्पन छप्पन २'मा नेपालको सत्तासँग जोडिएको कथालाई कमजोर लेखनमार्फत पर्दापण गर्ने असफल प्रयास भएको छ ।सत्ता, शक्ति र सम्पति(पैसा)को खेललाई स्थापित गर्न यो फिल्म चुकेको छ। नजिकिँदै गरेको चुनावमा आफूले हार्ने संकेत देखेपछि प्रधानमन्त्री भक्तराज, व्यवसायी केशवराजको शरण पर्न जान्छन् । सत्ता निर्माण गर्ने शक्तिमा रहेका केशवराजले भक्तराजलाई फेरि प्रधानमन्त्रीको पद दिलाउन आवश्यक पैसा संकलन गर्न थाल्छ । केशवले विदेशमा बस्ने 'गड फादर'बाट ३ सय मिलियन डलर नेपाल भित्र्याउने योजना बनाउँछ । गड फादरबाट कालो धन नेपाल ल्याउने जिम्मा पाएका हुन्छन्, चमेरो (ब्याटम्यान)ले । कालो धन सजिलै नेपाल भित्रिएला त ? भारी रकममा लप्पन छप्पन नहोला ? प्रश्नको जवाफ नै 'लप्पन छप्पन २'को प्रमुख कथा हो । तर, सत्ता, शक्ति र सम्पत्ति जोडिएको कथामा थुप्रै चरित्रहरु जोडिदिएर, ती चरित्रहरुको स्थापनामा ध्यान नपुर्‍याउँदा निर्देशकले 'लप्पन छप्पन २'को कथालाई सजिलै दर्शकलाई बुझाउन सकेका छैनन् ।कथाको विकासक्रमसँगै जोडिने पात्रहरु चिन्न खोज्दा खोज्दै, कथालाई बुझ्न खोज्दा खोज्दै फिल्मको कथा सकिन्छ । घटनाक्रम जति द्रुत गतिमा अगाडि बढ्छ, त्यही गतिमा कथालाई भन्न नसक्नु फिल्मको कमजोर पक्ष हो ।'किङ्स ग्रुप अफ कम्पनी'को उत्पादनमा समस्या देखिएपछि प्रतापजंग राणा (शिव श्रेष्ठ) का छोरा पारसजंग (सौगात) कम्पनीविरुद्ध षड्यन्त्र गर्नेलाई पच्छ्याउँदै अष्ट्रेलिया पुग्छन् । त्यहाँ भालु डनलाई भेट्छन् । त्यसपछि रायन, मनी लाउन्ड्रिङ माफिया चाम्लिङलगायत थुप्रै पात्रहरु उनीसँग ठोक्किन पुग्छन् ।तर कथा अघि बढेसँगै नयाँ-नयाँ पात्रहरु त थपिँदै जान्छन् । तर ती पात्रहरुको उद्देश्य, पृष्ठभुमि सजिलै पर्दामा स्थापित नहुँदा कथा गञ्जागोल हुन पुगेको छ । सबै पात्रलाई दृश्यमा उत्तिकै महत्वका साथ देखाउन खोज्दा कथामा ती पात्रको भूमिका के हो भन्ने नै प्रष्ट हुँदैन । फलस्वरुप कथा नै अस्पष्ट देखिन्छ । चमेरो, गड फादर र पारसको चरित्र चित्रणमा उस्तै समस्या देखिन्छ ।यी तीन पात्रहरुबीचको सम्बन्धलाई पनि विश्वासिलो ढंगले निर्माण गरिएको छैन । प्लटको विकास, पात्र स्थापना अनि कथ्य शैलीको तादम्य नमिल्दा यो फिल्मले दर्शकलाई बाँधेर राख्दैन । भन्न खोजिएको कथा नै अस्पस्ट हुँदा समुन्द्री किनारको एक्सन, बन्दुकको गोलीले खासै अर्थ राख्दैन । एउटा दृश्यमा रायनको 'रखेल'लाई इम्प्रेस गर्ने क्रममा आउने एक्सन निकै लम्बेतान गरिएको छ । उक्त दृश्य कथासँग कुनै रुपमा सम्बन्धित छैन । उक्त दृश्य हटाइदिएको भए पनि फिल्मको कथा अगाडि बढ्ने थियो । फिल्ममा यस्ता थुप्रै दृश्यहरुको प्रयोग गरिएको छ जुन प्रमुख कथासँग सम्बन्धित नै लाग्दैनन् ।फिल्मको क्लाइमेक्समा निर्देशक भट्टले सस्पेन्सको सरप्राइज त दिन खोजेका छन् । तर, क्लाइमेक्समा पनि उनलाई सिक्वेलका लागि कथा सक्न हतारो भएको देखिन्छ । क्लाइमेक्समा देखाइने प्रताप र पारसबीचको ड्रामा निकै क्लिशे लाग्छ । जम्पकट, स्न्याप/क्र्यास जुम सट, 'इन्टेन्स मुड' बझाउने ध्वनीले केही हदसम्म फिल्मको कथालाई सहयोग भने पुर्‍याएको देखिन्छ । तर केही दृश्यमा फिल्मको ध्वनी लाउड लाग्छ । दुईअर्थी संवादहरुले दर्शकलाई हँसाउन खोज्नु फिल्मको प्रमुख कमजोरी हो । चमेरो (अर्पण थापा)ले बोल्ने दुईअर्थी संवादले फिल्मको वजन घटाइदिएको छ ।फिल्ममा तारिफलायक काम भने अभिनेता अर्पण थापाले गरेका छन् । फरक गेटअपमा चमेरोको भूमिकालाई उनले पर्दामा उभ्याउन सफल भएका छन् । उनले हरेक दृश्यमा चमेरोको भूमिकामा बाँचिदिएका छन् ।पर्दामा चमेरोको भूमिका लोभलाग्दो ढंगले विकास भएको देखिए पनि उनले बोल्ने दुईअर्थी संवादले अर्पणको मिहेनतलाई ढाकिदिन्छ । पारसको भूमिमा देखिएका सौगात मल्लले पनि चरित्रलाई न्याय दिने अभिनय गरेका छन् । तर, कमजोर ढंगले लेखिएको चरित्रका लागि सौगातजस्ता अभिनेता तयार हुनु, दुर्भाग्यपुर्ण छ । प्रताप जंगको भूमिकामा अभिनेता शिव श्रेष्ठको अभिनय प्रशंसनीय लाग्छ । 'गड फादर'को भूमिकामा देखिएका अनुपविक्रम शाहीले थोरै दृश्यमै पनि आफ्नो अभिनय क्षमता पस्केका छन् । स्वर्गीय अभिनेता दीपक क्षेत्रीले पनि थोरै दृश्यमा आफूलाई सम्झाइरहने अभिनय प्रस्तुत गरेका छन् ।