‘..हेर्दाहेदै भोटेकोसीमा घरहरु डुब्यो ’
रातको पौने ९बजेको थियो । भूकम्पको जस्तो आवाजले निन्द्रा खलबलिदियो । त्यसबेला लिपिञबजार सुतिसकेको हुन्थ्यो ,रातमा डयुटीका सेनाबाहेक । बाहिर निक्लीयौ । सबै गाउका मान्छे घरबाट निक्लिएर कोलाहल मच्चाइरहेका थिए । सबै डराएका थियौ । जिउ नै थर्थर कापिरहेको थियो ।सशस्त्र प्रहरी डीएसपी मनोज थापाको नेतृत्वमा सुरक्षाकर्मीले सबैलाई घरबाट टाढा जम्मा पारिरहेका रहेछन् । भोटेकोसीबाट मुटु कपाउने डरलाग्दो आवाज आइरहेको थियो । 
सिन्धुपाल्चोक — रातको पौने ९बजेको थियो । भूकम्पको जस्तो आवाजले निन्द्रा खलबलिदियो । त्यसबेला लिपिञबजार सुतिसकेको हुन्थ्यो ,रातमा डयुटीका सेनाबाहेक । बाहिर निक्लीयौ । सबै गाउका मान्छे घरबाट निक्लिएर कोलाहल मच्चाइरहेका थिए । सबै डराएका थियौ । जिउ नै थर्थर कापिरहेको थियो ।सशस्त्र प्रहरी डीएसपी मनोज थापाको नेतृत्वमा सुरक्षाकर्मीले सबैलाई घरबाट टाढा जम्मा पारिरहेका रहेछन् । भोटेकोसीबाट मुटु कपाउने डरलाग्दो आवाज आइरहेको थियो ।  बत्ति गएको महिनौ भएको थियो । अध्यारोमा खोलामा केही देखिदैनथ्यो । बाढीले ठूलो ढुंगा र लेदो बगाएर ल्याएको जस्तो लाग्यो । रोड खोलाले कटनी गरिसकेको थियो । डाँडाको बन फाड्दै सबै सुरक्षित स्थानको खोजीमा चौकी डाँडामा पुग्यौं । लिपिञ बजार पुरै कापिरहेको थियो । जमिन थर्किएको आवाजले भूकम्पपनि आइलाग्यो की भन्ने शंका पनि लाग्यो ।श्रीमती र छोरा चौकी डाँडामा छोडेर तेह्र जना सेनासँगै लिपिञ बजारमा सहयोगको लागि लाग्यौं । हामी त्यहा पुग्न १५ मिनेट लाग्यो । खुट्टा कापेर होला हिड्न समेत गाह्रो भइरहेको थियो । बजारमा आधीजसो घरहरु क्षतविक्षत भइसकेका थिए । बसपार्कमा १५ भन्दा बढि घरहरु ढलिसकेका रहेछन् । अरु भास्सिएका घरहरु ढल्दै थिए । त्यहाँ कोही छन् कि भनेर चिच्यायौं । ''कोही छ हामी आएका छौं'' भनेर ठूलो स्वरमा करायौ । कोहि बोलेनन । वरिपरी खोलाको र घर ढलेको आवाज मात्र थियो ।एउटा होटेलको पेटिमा ५० देखि ५५ वर्षको एक जना पुरुष सुतिरहेको देख्यौं । उसको मानसिक अवस्था गुमेको रहेछ । हतार हतार उसलाई बोकेर निकाल्यौ । बजार माथिबाट ढुँगाहरु खस्न थाल्यो । बाटोमा ढुँगा लगातार खस्न थालेपछि सेनाले हामीहरु सबैलाई फर्किन भने । त्यहा भेटेका चाउचाउ र पानी लिएर चौकी डाँडामा फेक्यौं । डाँडामा सबै रोइ रहेका रहेछन् । सबैलाई कोही छुटेको छ की भनेर सोध्यौं । कसैको कोही आफन्त छुटेको नभएपछि सबै ढुक्क भयौं । रोइकराइ गरिरहेकाहरुलाई सम्झायौं बुझायौं । त्यहाँ फोनको सम्पर्क नै थिएन ।तर, एउटी कान नसुन्ने लाटी छुटेको छ भन्दै समिनी बज्यै कराइन् । हामीलाई थाहा पाउँदा पाउँदै वेवास्ता गर्न मानवताको धर्मले दिएन । डीएसपी सरलाई खबर दिन हामी पुन: लिपिञ बजार पुग्यौं ।। त्यसबेला हामी खुब हतारिएर पुगेका थियौं । भूकम्पले थिलथिलो बनाएको घरमा १५ परिवार बस्थे । प्राय घर रित्तै थिए । बाटोमा नै सेनालाई खबर दिएर हामि फर्क्यौं । केही समयपछि नै लाटीलाई सेनाले बोकेर हामी कहाँ छाडर गए ।त्यो रात कहिल्यै बिर्सदैनौं । हामी सुत्न पाएनौं । बालबच्चाहरु समेत जाग्राम बसेर खोलामा आएको बाढि हेरिरहे । अरु थप केही होला भन्ने चिन्ताले हामी सबै निदाउन सकेनौ । पाँच घण्टाको अन्तरालपछि खोला बिस्तारै अलि घट्यो । हामीसँग व्याट्रीबाट चार्ज गरेको टर्चलाइट थियो । त्यही लाइट बालेर बेलाबेलामा हेरिरहेका हुन्थ्यौ । चार्ज सिध्दीने डरले पालो पालो टर्च बालेर बाढीको अवस्था हेरिरहेका थियौं । हामी त्यहाँ लगभग चारसय भन्दा बढी बसिरहेका थियौं । तातोपानीबाट आफन्तहरु सहयोगको लागि आएका रहेछन् । सबै सुरक्षित पाएपछि हामी सगै बस्यौं । रातभर बाढिको अशान्त आवाज सुनेर नै रात कट्यो । बिहानसम्म अवस्था सामान्य भइसकेको थियो । तर वरिपरी चारैतिर क्षतविक्षत मात्र देखिन्थ्यो ।यो पनि पढ्नुस्: चीनतर्फ भारी वर्षा हुँदा भोटेकोशीमा बाढी, मध्य भोटेकोशी आयोजनामा क्षति, नदी किनारका २५ घर डुबानमा(म‌ंगलबार राति भोटेकोशीको बाढीले लिपिञ बजारका अधिकांश घरहरु बगाएको प्रत्यक्षदर्शी स्थानीय घताली र मगरले भोगेको देखेको अनुभव कान्तिपुरका अनिश तिवारीसंगको कुराकानीमा आधारित )