भलिबलमा भविष्य खोज्दै
दाङकी यमकली कुँवर मगरले भर्खरै कक्षा ११ को परीक्षा दिइन् । ५ फिट अग्ली उनको पढाइसँगै भलिबल रुचिको विषय हो । यहाँ आयोजित विद्यालयस्तरीय भलिबलमा उनको पोजिसन ‘लिबेरो’ थियो । आक्रामकभन्दा रक्षक भूमिकामा जम्ने गरेको उनले सुनाइन् । उनी ६ वर्षयता भलिबल खेलिरहेकी छन् । 
रूपन्देही — दाङकी यमकली कुँवर मगरले भर्खरै कक्षा ११ को परीक्षा दिइन् । ५ फिट अग्ली उनको पढाइसँगै भलिबल रुचिको विषय हो । यहाँ आयोजित विद्यालयस्तरीय भलिबलमा उनको पोजिसन ‘लिबेरो’ थियो । आक्रामकभन्दा रक्षक भूमिकामा जम्ने गरेको उनले सुनाइन् । उनी ६ वर्षयता भलिबल खेलिरहेकी छन् । विद्यालयमा हुने दौड, लङजम्पका प्रतिस्पर्धामा विजेता हुन्थिन् । त्यतिले चित्त बुझेन । आफूभन्दा ठूलाले भलिबल खेलिरहेको देखेपछि उनले इच्छा त्यसमै जाग्यो । सिक्न थालिन् । अहिले भलिबल ‘प्यासन’ बनिसक्यो । अहिलेसम्म १ सय ५० भन्दा बढी खेल खेलिन् । जिल्लामा छँदै उनले साबिक मध्यपश्चिमाञ्चलबाट र स्थानीय प्रतियोगिताहरू खेलिसकिन् । यमकलीको प्रतिभा देखेपछि आवासीय सुविधासहित अध्यापन गराउने र खेलमा अघि बढाउन एभरेस्ट बोर्डिङ स्कुलका प्रशिक्षक अर्जुन घिमिरेले बुटवल आउन प्रस्ताव गरे । गाउँघरभन्दा सहरमा राम्रो गर्न सकिने विचारले यहाँ आएर पढ्न र खेल्न थालिन् । ‘सुरु–सुरुमा हात सुन्निएर दुखाइले पीडा हुन्थ्यो,’ उनले सुनाइन्, ‘खेलमा मन बसेपछि छाड्न सकिएन ।’ आठौं राष्ट्रिय खेलकुदमा उनले प्रदेश ५ बाट खेलेकी थिइन् । त्यसअघि सातौं राष्ट्रिय खेलकुद, आदिअवाधि भलिबल लिग, राष्ट्रपति रनिङ सिल्ड, पश्चिमाञ्चल क्षेत्रीय भलिबलमा उनले आफ्नो क्षमता प्रदर्शन गरिसकेकी छन् । ‘स्वस्थ रहन र आफ्नो चाहना पूरा गर्न खेल्छु,’ उनले भनिन्, ‘यसैमा भविष्य कस्तो हुने हो अन्योल छ ।’ उनलाई दुई दिदी, दुई बहिनी र एउटा भाइले हौस्याउने गरेका छन् । ‘गाउँ जाँदा राम्रो गरेकी छौं, अघि बढ भन्ने धेरै हुन्छन्,’ उनले सुनाइन्, ‘त्यही सन्तुष्टिले खेलिरहेकी छु ।’ खेलमा महिला सहभागिता बढ्दै गए पनि उचित पारिश्रमिक अभावमा खेलमै टिकिरहन समस्या हुने उनको बुझाइ छ । त्यस्तै, धनगढीकी समीक्षा दाहालले निरन्तर भलिबल खेल्न थालेको तीन वर्ष भयो । उनले आठौं राष्ट्रिय खेलकुद पनि खेलिन् । यसअघि आधिअवाधि, राष्ट्रपति रनिङ सिल्डका साथै स्थानीय स्तरमा हुने थुप्रै प्रतियोगितामा भाग लिइसकिन् । उनले ५० भन्दा बढी खेलमा आफ्नो प्रतिभा देखाइसकेकी छन् । साढे ५ फिट उचाइले पनि उनलाई खेलमा प्रवेश गर्न सजिलो भयो । सानैबाट आमाले विभिन्न खेल सिकाएको उनले बताइन् । उनका पाँच दिदीबहिनी र एउटा भाइ छन् । ‘सुरुमा सोचेजस्तो खेलमा अवसर रहेनछ,’ उनले भनिन्, ‘मैदान अभावले प्रतियोगिता कम हुने र खेलाडीलाई सम्मान पनि छैन ।’ टिमकी सेटर उनलाई राष्ट्रिय स्तरका विभागीय टिममा स्थान बनाउने धोको छ । ‘त्यसकै लागि निरन्तर खेल्ने छु,’ उनले भनिन्, ‘भलिबल जीवनको एक पाटो भइसक्यो, यसमै अघि बढ्नेछु ।’महेन्द्रनगरकी सरस्वती कट्टेल पनि बुटवल आएको तीन वर्ष भयो । उनी कक्षा १० मा अध्ययनरत छन् । प्रत्येक साँझमा दुई घण्टाजति अभ्यासमा बिताउँछिन् । खेल्ने क्रममा उनको कुर्कुच्चामा चोट लाग्यो । उनी खेल्न सक्दिनँ कि भनेर निराश भइन् । ‘खेल्ने मोहले पीडा भुलायो,’ उनले भनिन्, ‘देशमा मात्र नभई अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा पहिचान बनाउन खेल्नेछु ।’ चार दिदीकी कान्छी उनलाई सुरुमा यहाँ आउँदा घरको यादले खुबै सताउँथ्यो । विस्तारै बानी पर्दै गयो । खेल्नका लागि सुविधा भएको ठाउँमा बस्नुपर्छ भन्ने सोचले अड्यायो । सरस्वतीलाई सबै खेलमा राम्रो प्रदर्शन गरेर देशव्यापी परिचित बन्न रहर छ । उनी लिफ्टर हुन् ।एभरेस्ट माविका प्रशिक्षक घिमिरेले प्रतियोगिताका क्रममा घुम्दै जाँदा यी खेलाडी भेट्टाएको सुनाए । उनीहरूको प्रतिभा प्रस्फुटन गराउन आवासीय सुविधा दिएर खेल्न प्रोत्साहन गरिरहेको उनले बताए । 