 अझै बाक्लो सम्झना 
उनी आफ्नो समयमा काठमाडौंको समाजमा चर्चित थिए, दन्त्य कथाका नायक जस्तै । उनलाई लिएर खुबै चाखलाग्दा उडन्ते किस्साहरू सुन्न पाइन्थ्यो । प्रहरीका रूपमा उनले यस्तो गरे, उस्तो गरे । उनी चर्चित छँदाको पञ्चायती राजनीति व्यवस्था र शासन पद्धतिप्रति जनताको तीतो गुनासो त थियो नै । 
काठमाडौं — उनी आफ्नो समयमा काठमाडौंको समाजमा चर्चित थिए, दन्त्य कथाका नायक जस्तै । उनलाई लिएर खुबै चाखलाग्दा उडन्ते किस्साहरू सुन्न पाइन्थ्यो । प्रहरीका रूपमा उनले यस्तो गरे, उस्तो गरे । उनी चर्चित छँदाको पञ्चायती राजनीति व्यवस्था र शासन पद्धतिप्रति जनताको तीतो गुनासो त थियो नै । तर त्यो गुपचुप समाज थियो । भित्ताको पनि कान हुन्थ्यो भनिन्थ्यो, त्यसैले कोही केही बोल्न निकै डराउँथे । राजपरिवारका कोही खास सदस्यले यस्तो गरे, त्यस्तो गरे भन्ने हल्ला व्यापक चल्थ्यो । यही समाजले उनलाई नायकका रूपमा चित्रण गरेको थियो ।उनले मृत्युलाई यति चाँडै र अस्वाभाविक रूप आत्मसात् नगरेको भए, नेपाली फुटबल बेग्लै हुने थियो । सायद उनी नेपाली फुटबलको नेतृत्व गरिरहेका हुन्थे वा नेतृत्व नेपाल प्रहरीको पनि । दुवै अवसरमा नेपाली फुटबलले तय गर्ने बाटो बेग्लै हुने थियो, त्यो निश्चित छ । कोही ठूलो व्यक्तित्वलाई गुमाइसकेपछि सबै यस्तै भन्ने गर्छन् । यस्तो नभएको भए, यस्तो हुने थिएन । तर जीवनमा ‘यदि र तर’ नहुने रहेछ । इतिहास के हो भने हामीले नेपाली फुटबलले पाएको अहिलेसम्मकै सबैभन्दा प्रभावशाली व्यक्तित्व रूपकराज शर्मालाई गुमाएको २५ वर्ष पुग्नेछ, अर्को साता । उनी चढेको पीआईएको एयरबस कराँचीबाट उडेर काठमाडौं झर्नेक्रममा दुर्घटनाग्रस्त भएको थियो । दिन थियो, सन् १९९२ सेप्टेम्बर २८ । त्यो दिन यसपल्ट असोज १२ मा परेको छ । उनका नजिकका सबैलाई लाग्दो हो– दिन कति चाँडै बित्दो हो, थाहै हुन्न, २५ वर्ष भइसकेको छ । निश्चित छ, उनीहरू सबैका लागि रूपकराजको अनुपस्थिति अझै खटकरहेको छ । नेपाली फुटबलले अहिलेसम्म सबैभन्दा बढी कसैलाई गुमाएर दु:ख मानेको छ भने ती हुन्, यिनै रूपकराज । धेरैको के भन्ने गर्छन् भने सायद, रूपक दाइ भएको भए नेपाली फुटबललाई अझ राम्रो हुने थियो । धेरै सजिलो हुने थियो । त्यो भन्दा पनि ठूलो नेपाली फुटबलको पक्ष लिएर कसैसँग झगडा गर्नुपरेको भए, अगाडि उनी नै हुने थिए । नेपाली फुटबलका उनी हदै ‘प्रो–सपोर्टर’ थिए । यसविरुद्ध केही सुन्न चाहँदैन थिए । उनलाई धेरैले रूपक दाइ नै भन्थे । उनी लामो समय नेपाली राष्ट्रिय टिमका कप्तान रहे । एक अर्थमा उनी सबैका कप्तान थिए । उनको उपस्थितिले नेपाली फुटबललाई धेरै राहत हुन्थ्यो । राम्रो हुन्थ्यो । जे पनि हुन्थ्यो, खराब केही पनि हुने थिएन । उनका दुई व्यक्तित्व थिए । फुटबल र प्रहरी सेवा । फुटबलमा पनि उनका दुई व्यक्तित्व तयार भए । खेलाडी र रेफ्री । प्रहरी सेवा पनि फुटबलकै देन त हो ।प्रहरीलाई लिएर उनको प्रसङ्ग उठाउने हो भने उनी आफ्नो समयमा काठमाडौंको समाजमा चर्चित थिए, दन्त्य कथाका नायकजस्तै । उनलाई लिएर खुबै चाखलाग्दा उडन्ते किस्साहरू सुन्न पाइन्थ्यो । प्रहरीका रूपमा उनले यस्तो गरे, उस्तो गरे । उनी चर्चित छँदाको पञ्चायती राजनीति व्यवस्था र शासन पद्धतिप्रति जनताको तीतो गुनासो त थियो नै । तर, त्यो गुपचुप समाज थियो । भित्ताको पनि काम हुन्थ्यो भनिन्थ्यो, त्यसैले कोही केही बोल्न निकै डराउँथे । राजपरिवारका कोही खास सदस्यले यस्तो गरे, त्यस्तो गरे भन्ने हल्ला ब्यापक चल्थ्यो । यही समाजले उनलाई नायकका रूपमा चित्रण गरेको थियो । यी नायक त्यही राजनीतिक व्यवस्था र शासन पद्धतिविरुद्ध तहल्का मच्चाउँथे । उनले २३ वर्ष पुलिस सेवामा बिताए र सेवाको अन्तिम पद थियो, एसपी । पुलिसमा छँदा किस्सा जस्ता थिए, फुटबलको मैदानमा रूपकराजको व्यक्तित्व त्यस्तै थियो । उनले लगभग १३ वर्ष कप्तानी चलाए । उनको व्यक्तित्व वास्तवमै निकै ‘स्मार्ट’ र ‘डयासिङ’ थियो । सन् १९८२ मा नयाँ दिल्लीमा भएको नवौं एसियाली खेलकुद नेपाल सहभागी पहिलो औपचािरक फुटबल प्रतियोगिता हो । उनी त्यही टिमका कप्तान थिए । सन् १९८६ को विश्वकप छनोटका सुरुआती दुई खेल खेले र त्यसपछि सक्रिय खेलाडी जीवनबाट टाढा रहे । त्यसैयता उनको रेफ्री खेलजीवन सुरु भएको हो । खेलाडी छँदा उनी क्रिएटिभ मिडफिल्डरका रूपमा खेल्थे । खेल्ने बेला ज्यान दुब्लो थियो, राम्रो ड्रिब्लिङ गर्थे । त्यो समयको अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलमा ‘टाइम किलिङ’ चल्ने गथ्र्यो, त्यसमा पनि उनी सिपालु थिए । उनको नेतृत्वमा प्रहरी टिम घरेलु फुटबलमा कमजोर हुने प्रश्नै थिएन । खेल्ने प्रवृत्ति लडाकु स्वभावको थियो नै । ‘रफ एन्ड टफ’ उनको खेलको विशेषता थियो, उनी यस्तै खेल्न रूचाउँथे । रुदी गुटेनडफ आउनुअगाडि नेपालले केही समय शर्माकै शैलीमा फुटबल खेल्यो र उनको शैली थियो, ‘गोर्खाली ।’ उनी भन्ने गर्थे रे, ‘हामी नेपालीको फुटबल खेल्ने शैली गोर्खाली हुनुपर्छ गोर्खाली ।’ सबै उनलाई पछयाइहाल्थे । अनुशासनमा पनि राम्रै थिए, उनी । ट्ेरनिङ चल्दा उनी ठीक समयमा पुग्थे । नतिजा, अरुलाई पनि समयमै पुग्न कर लाथ्यो । खेलाडी छँदाको स्वभावका कारण उनी जति बेला रेफ्री बने, मैदानमा हुने सानातिना घटनालाई ठूलो मान्दैनथे । रेफ्री पनि उनी गजब निस्के । चाँडै फिफा रेफ्री बने । र, रेफ्रीकै रूपमा मृत्युलाई पनि आत्मसात् गरे । दशरथ रंगशाला नजिकै त्रिपुरेश्वरमा जन्मेका थिए, उनी २०१० सालमा । घरेलु फुटबलमा उनको प्रवेश नजिकैको ब्वाइज युनियन क्लबबाट भएको थियो । पछि पुलिस क्लबबाट पनि खेले । धेरैका लागि २०४९ असोज १२ कालो दन साबित भयो । नेपाली फुटबल पनि अछुतो रहेन । उनी पाकिस्तानमा ‘गेम’ खेलाएर पीआईए एयरबसबाट काठमाडौं फर्किरहेका थिए । फ्लाइट नम्बर थियो, पीके २६८ । यो विमानले काठमाडौं छुनै लागेको थियो, ललितपुरको भट्टेडाँडा–३ मा दुर्घटना भयो । सबै यात्रु र क्रु–मेम्बरले ज्यान गुमाए । नेपाली इतिहासमै त्यो ठूलो विमान दुर्घटना थियो । पूरा देशमा तहल्का मच्चिनु स्वाभाविक थियो । त्यसै दुर्घटनामा परेर रूपकराजको पनि निधन भएको समाचारले अझ धेरैको मन दुखेको थियो । उनी जीवित छँदा जर्मन प्रशिक्षक होल्गर ओभरमन उनीसँग नजिक भइसकेका थिए । ओभरमनलाई रूपकराजको असामयिक निधनले चोट पुर्‍याएको रहेछ । उनले भनेका छन्, ‘मेरा लागि सन् १९९३ मा स्वर्ण जित्नु सबैभन्दा ठूलो खुसीको क्षण हो भने सबैभन्दा खराव क्षण– रूपकराजसहित अरु दुईलाई हवाई दुर्घटनामा गुमाउनु ।’ नेपालले यसअघि सन् १९८४ को दक्षिण एसियाली खेलकुदमा फुटबलतर्फ स्वर्ण जितेको थियो । त्यसका प्रशिक्षक हुन्, अर्का जर्मन जोन फिगी । पछिल्लो समय उनी नेपाल आउँदा उनले पनि सम्झन खोजेका पहिलो फुटबल व्यक्तित्व यिनै रूपकराज थिए । ‘क्या खेलाडीको व्यक्तित्व थियो उनको,’ उनको भनाइ थियो । फुटबल खेल्दा सिनियर भएर पनि उनका सहयात्री जस्तै रहेका श्याम थापाले भनेका छन्, ‘एउटा खेलाडीका रूपमा रूपकराजमा सबै थियो । उनको सबैभन्दा ठूलो गुण थियो, नेतृत्वदायी भूमिका र तुरुन्त निर्णय गर्न सक्ने क्षमता ।’ साँच्चै नेपाली फुटबलसँग उनको सम्झना सधैं बाक्लो रहनेछ । सँगै अलबिदापीआईए हवाई दुर्घटनामा जीवन गुमाउनमा रूपकराज शर्मा मात्र थिएनन् । उनीसँगै जीवनबाट बिदा लिनेमा सहायक रेफ्रीद्वय रोशनकुमार श्रेष्ठ र हीरारत्न वज्राचार्य पनि थिए । रोशन पनि आफ्नो समयका फुटबल खेलाडी त थिए, तर उनको ख्याति रेफ्रीका रूपमा थियो । ब्वाइज युनियनमा छँदा उनी गोलरक्षक थिए । हीरारत्न भने पहिलो पटक अन्तर्राष्ट्रिय खेल सञ्चालनका लागि विदेश गएका थिए । उनले एनआरटीबाट फुटबल खेले । दुई महिनाअघि अर्थात १९९२ जुलाई ३१ मा फिफा सहायक रेफ्री श्याम श्रेष्ठको पनि थाई एयरवेज दुर्घटनामा निधन भएको थियो ।