'दीपकले आफूलाई चिन्न सकेन' 
'तिमी आउँदा मेरो अनुहार देख्न पाउँदैनौं । चाँडै आउ है, होइन भने मलाई भेट्न पाउँदैनौं । कुन्नी किन हो, त्यस दिन दीपकले यस्तै भनेको थियो । सास जाने बेलामा त सम्झ्यो होला है मलाई । बोलायो पनि होला ।'
काठमाडौँ — 'तिमी आउँदा मेरो अनुहार देख्न पाउँदैनौं । चाँडै आउ है, होइन भने मलाई भेट्न पाउँदैनौं । कुन्नी किन हो, त्यस दिन दीपकले यस्तै भनेको थियो । सास जाने बेलामा त सम्झ्यो होला है मलाई । बोलायो पनि होला ।'मंगलबार पशुपति आर्यघाट छेउको किरियापुत्री भवनमा विपना बस्नेत दीपकलाई सम्झिइरहेकी थिइन्- 'दीपकले भनेजस्तै भयो । मैले दीपकलाई भेट्न पाइँन,' बोल्दा बोल्दै उनी भक्कानिइन् । धेरैबेर माहोल सुनसान भयो । उनलाई सान्त्वना दिन किरियापुत्री भवन पुगेकी एक आफन्त भन्दै थिइन् 'यस्तै हो जीवन भनेको, ढिलो चाँडो सबै जाने हो' । विपनालाई भने दीपकको जाने बेला भएको थियो भन्ने लाग्दैन । उनले दीपकसँग बोलेको अन्तिम कुरा सम्झिन्, 'म चाँडै आउँछु । तिमी भात खाउ है भनेर ग'को थिएँ । म आएपछि बोल्छ होला भनेर कत्ति सोचेको थिएँ । तर दीपक बोलेन ।' नक्कली हिसिला यामी बनेर टेलिश्रृङ्खला 'तितोसत्य' मार्फत दर्शक हसाउँदै आएकी विपनाको आँखाबाट अविरल आँशु बगिरहेको छ । लामो समय हेयर ड्रेसरको रुपमा काम गरेकी विपनाको अनुहार फुङ्ग उडेको थियो । आँखाहरु सुन्नेका थिए । छेउमै सेते लुगामा छोरा रिनेस पनि थिए । उनी दुईलाई भेट्न आफन्त आउनेक्रम जारी थियो । दीपकले संसार छोडिसकेको सत्य पत्याउनै गाह्रो परिरहेको छ उनलाई । त्यसैलै अन्तिम दिन दीपकसँग छुटिँदाको त्यो पल विपना हरेक आफन्त आउँदा दोहोर्‍याउँथिन् । दीपकले संसार छोडेको त्यो दिन…दीपकले संसार छोड्नु १७ दिनअघि (नोभेम्बर २९) मा विपना आफ्नी छोरी कलाकार रिस्ता बस्नेतलाई लिएर साँस्कृतिक कार्यक्रम गर्न मलेसिया उडेकी थिइन् । कार्यक्रमको लागि सुरुमा उनले दीपकलाई पनि लाने सोचेकी थिइन् । तर दीपकको पासपोर्ट थिएन । छोरा रिनेसलाई पनि सोधिन् । छोरा पनि नयाँ फिल्म 'चिसो एस्ट्रे'कै काममा व्यस्त थिए ।त्यसैले छोरा र दीपकलाई डिल्लीबजारको डेरामै छाडेर आमाछोरी मात्रै मलेसिया गए । बावु छोरालाई खाना पकाएर खुवाउने जिम्मा भने शिव सिग्देललाई दिएकी थिइन् । विपना मलेसिया गएदेखि शिव पनि त्यही डेरामा बस्दै आएका थिए । शिव पेसाले फिल्मका स्पट ब्वाइ हुन् । उनी दीपकको मिल्ने साथी मध्यकै एक हुन् । मलेसिया पुगेर दीपकलाई मेसेन्जर, भाइवर अनि मोबाइलमा लगातार फोन गरिरहन्थिन् विपना । 'चिन्ता त हुन्छ नि होइन । जतिखेर पनि फोन गरिरहन्थें म । फोन नउठ्दाखेरि आफूलाई डर लाग्थ्यो,' उनले सुनाइन् । मलेसिया हुँदा दीपकसँग उनको दैनिक कुरा हुन्थ्यो । शनिबारको दिन भने बिहानै फोन गर्दा दीपकले फोन उठाएनन् । अरुबेला २/४ पटकमा फोन उठेन भने खाना पकाइदिने शिवलाई विपना फोन गरिहाल्थिन् । पुषको जाडो । त्यसमाथि मलेसियामा ९:१५ बज्दा नेपालमा ७ बजेको हुन्थ्यो । 'ओच्छ्यानमै होला भनेर' पहिलो कल काटिदिइन् । मन मानेन । फोन राखेको २ मिनेटमै फोन गरिहाल्थिन् । छोरालाई पनि फोन गरिन् । फोन उठेन । छोराको साथी पनि डेरामै थिए। उनले छोराको साथीलाई फोन गरिन् । 'उसले सुतिरहनु भएको होला एक छिनमा उठाउँ ? भन्यो । मैले म कानमा फोन राखिरहन्छु तिमी ढोका ढकढक्याउ भने । उसले ढ्याङढ्याङ गर्दा दीपकले ढोका खोलेन । अलि बेस्सरी ढ्याङढ्याङ गर न भनें, जाडोमा निदाइरहेको होला,' विपनाले सुनाइन्, 'फोन गरें, फेरि गरें, उठेन । जति फोन गर्दा पनि उठेन । त्यसपछि मेरो मन चिसो भयो ।' त्यसपछि उनले प्राविधिक संघको अध्यक्ष पुस्कर लामालाई फोन गरिन् । पुस्करले पनि दीपकलाई फोन गरे । दीपकको फोनमा रिङ गइरह्यो तर उठेन । शिव फिल्मको कार्यक्रमले बाहिर रहेछन् । उनीहरुको कुकुर सँधै दीपक सँधै सुत्थ्यो । त्यसदिन भने कुकुर पनि छोरासँगै सुतेको थियो । कसैगरी पनि दीपकको फोन नउठेपछि उनले फेरि छोरालाई फोन गरिन् ।छोरा र उनका साथीले धेरैपटक ढोका ढक्ढक्याए । नखुलेपछि उनले ढोकाबाट चियाएर भित्र हेर्न भनिन् । रिनेसले आमाले भनेजस्तै भित्र चियाउँदा बुबाको शरीर हलचल नगरी खाटमा सुतिरहेको देखे । फोनमा छोराले सुनाएको सुचनाले विपनाले अनिष्टको संकेत पाइसकेकी थिइन् । उनलाई औडाहा भइसकेको थियो । छोराले घरबेटीलाई बोलाए । ढोका फोरेर हेर्दा दीपक मृत अवस्थामा भेटिए । उनको एउटा खुट्टा खाटबाट तल झरेर लत्रिएको थियो । दुवै हात मुट्ठी कसेको अवस्थामा थिए । 'जे नहोस् भन्थें सोच्यो त्यही हुँदो रैछ' विपना सम्झिन्छिन् । ..............पुस्करलगायत केही फिल्मकर्मी दीपकको डेरा पुगिसकेका थिए । छोरा रिनेसले पुलिसलाई खबर गरे । पुलिसले शव पोस्टमार्टमका लागि त्रिवि शिक्षण अस्पताल लैजाने तयार गर्‍यो । विपना यसका लागि तयार भइनन् । उनले छोराको फोनमा पुलिससँग कुरा गरिन् । 'दीपक अटेरी छ, मैले नै आएर नकराइ उ खाटबाट उठ्दैन । उसलाई पलङमै छोडिदिनु म आएर उठाउँछु,' उनले भनिन् । 'मलाई ऊ अब यो संसारमा छैन भनेर पत्यारै लागिरहेको थिएन,' उनी भावुक भइन्, 'तिमी मेरो अगाडि मर्न हुन्न भन्थें, मैले नदेख्ने गरी नै गयो ।'मलेसियाका कार्यक्रम आयोजकले दीपकको समाचार यतिञ्जेलमा पाइसकेका थिए । उनीहरुले नेपाल दूतावाससँग सम्पर्क गरी विपनाको राति ३ बजेकै टिकट मिलाइदिए । शनिबार बिहान दीपक मृत फेला परे, आइतबार बिहान विपना काठमाडौं आइपुगिन् । खासमा उनको फर्किने टिकट बिहीबारको थियो । दीपकका लागि जुत्ता किनेर ल्याउने योजना उनको थियो । 'दीपक जुत्ताको सौखिन थियो,' उनले भनिन् । उनी हलचल नगर्ने शरीर नजिक पुगिन् । 'दीपक म आएँ, तिमी उठ,' तर, दीपक उठेनन् । दार्जिलिङबाट दीपकका आफन्त आइपुगे । अनि बल्ल मंसिर ३० गते दीपकको शवको पोस्टमार्टम गरियो । त्यसैबीच मंसिर २९ गते कलाकार तथा चलचित्र विकास बोर्डका अध्यक्ष केशव भट्टराईको निधन भयो । भोलीपल्ट ३० राष्ट्रिय सम्मानका साथ दुवै कलाकारको एकैसाथ शव यात्रा गरियो । र, आर्यघाटमा अन्त्येष्टि गरियो । दीपकको शरीर धुँवासँगै उडेर गइसक्यो । अझै पनि विपनलाई भने दीपक यतैकतै भएँझैं लाग्छ । 'जिन्दगीको सहयात्री, लोग्नेस्वास्नी नै बनेर बसेका थियौं । कहिले झगडा हुन्थ्यो, कहिले माया। मेरै अगाडि त छ भन्ने हुन्थ्यो नि । अहिले पनि ऊ कतै गा' छैन यतै भएँझैं लाग्छ,' सेतो लुगाएर बसेकी बिपनाले भनिन् । बिहे नगरी श्रीमान-श्रीमती त्यो बेला चलेका कलाकारमा पर्थे दीपक । दीपक ठूलो पर्दाका स्टार नै थिए । खलनायकका रुपमा नेपाली फिल्ममा उनी स्थापित थिए । उनको अभिनयबारे निकै चर्चा हुन्थ्यो । विपना भने कलाकारको हेयर ड्रेसर थिइन् । पतिसँग छुट्टिएर बसेकी उनी छोराछोरीलाई एक्लै हुर्काउँदै थिइन् । दीपकको अभिनय रहने प्राय फिल्ममा विपना नै हेयर ड्रेसर हुन्थिन् । पर्दा पछाडि उनको काम हुन्थ्यो भने पर्दामा दीपकको । फिल्म क्षेत्रमा आउनु अगावै विपना दीपकलाई कलाकारका रुपमा चिन्थिन् । दीपकको रक्सीको लतबारे पनि उनलाई थाहा थियो । त्यतिखेर विपना दीपकलाई दाइ सम्बोधन गर्थिन् । समयक्रममा काम र फिल्मले उनीहरुलाई नजिक बनायो ।'समर्पण' फिल्मको सुटिङबाट भने यी दुईको प्रेम अंकुराउन थालेको थियो । दीपक सुटिङ नभएको समयमा विपनालाई भेट्न आउँथे । उनी कहिलेकाहीं दीपकलाई पैसा पनि दिन्थिन् । दीपकको रक्सी पिउने बानीबारे धेरैले धेरैथरि कुरा गर्थे । यस्तो सुन्दा उनको चित्त दुख्थ्यो। बिस्तारै यी दुईले एकअर्कालाई माया गर्न थालेका थिए । दीपक त्यो बेला डेरामा नै बस्थे । बिस्तारै विपनाले दीपकलाई खाना खान आफ्नो डेरमा डाक्न थालिन् । भेट्घाट अनि घर आउनेक्रम बाक्लिन थालेपछि यी दुईले सँगै बस्ने निर्णय गरे । २०५९ देखि उनीहरु सँगै बस्न थाले । विपना एक्लै थिइन् । उनले दीपकमा सहारा पाइन् । दीपकले पनि उनका दुई सन्तानलाई आफ्नो सन्तान स्वीकार्दै आए । यसरी बिहे नगरीकनै यी दुईले एकअर्कालाई श्रीमान-श्रीमती स्वीकारे । सँगै बस्नुअघिको एउटा तिहारको रमाइलो प्रसंग जोड्छिन् विपना । 'छोरो ८ वर्षको हुँदा एक दिन उसले भनेको थियो, यो तिहारअगाडिसम्म दीपक अंकल भन्छौं । तिहारपछि त बाबा भन्छौं,' पूराना दिन सम्झँदा उराठ विपनाको अनुहारमा एक्छिनलाई भए पनि खुशी देखियो । ...........मुटुमा रगत जमेर २०६२ सालमा दीपक थला परे । त्यो बेला विपनाले २१ दिन स्याहारिन् । २०६९ सालमा फेरि स्वरको नलीमा क्यान्सर देखियो । 'झोला' फिल्मको सुटिङदेखि भने दीपकको स्वर बस्दै गयो । विभिन्न संघसंस्थाबाट उठेको सहयोग रकमले उनको उपचार भइरहेको थियो । बोल्नै नसक्ने अवस्थामा विपना दीपकको स्वर भइदिन् । अब त्यो स्वर ठ्याप्पै बन्द भयो । केही समय अगाडि दीपकले 'बुलबुल' र 'छ माया छ पक्कै'मा अभिनय गरेका थिए । त्यसअघि भने उनले 'रानीमहल' भन्ने फिल्मको आफ्नो सम्पूर्ण पक्षको अभिनय गरिसकेका थिए । डबिङ मात्रै बाँकी थियो । फिल्म बीचमै रोकियो । फिल्म पूरा भयो भने दर्शकले 'रानीमहल'मा दीपकको अभिनय हेर्न पाउने छन् । देखेभेटेको वा संगत गरेको मान्छेको छाप मनमा बसेको हुन्छ । तर मनको छाप देखाउने कसरी ? १७ वर्षसँगै बसेका दीपकको भौतिक शरीर अब छैन तर उनको छाप बिपनाको मनमा छ, जो कहिल्यै मेटिने छैन ।उनलाई दीपकसँग एउटै गुनासो छ- 'दीपकले आफूलाई चिन्न सकेन । आफूलाई चिनेको भए ऊ धेरै माथि जाने मान्छे हो ।' एकछिन टोलाएर उनी भन्छिन्- 'त्यस्तो भएको भए मसँग भेटै हुन्थेन होला । सबै कुरा लेखान्तको हुँदो रैछ ।'