च्याम्पियनको दौड
हिमेश पन्त युट्युबमा हल्काफुल्का हिट थिए । स्ट्यान्डप–कमेडी गर्थे, आफैं छोटा हास्यफिल्म बनाउँथे । तर, युट्युबको दुनियाँ उनलाई साँघुरो लाग्न थालेको थियो । त्यहीबेला रियालिटी सो आयो, कमेडी च्याम्पियन । उनलाई लाग्यो, ठूलो र फरक दर्शकसम्म पुग्ने माध्यम हो यो । आफ्नो क्षमता देखाउन मात्र होइन, नयाँ ज्ञान सिक्न पाइन्छ, जनसम्पर्क पनि बढ्छ ।
काठमाडौँ — हिमेश पन्त युट्युबमा हल्काफुल्का हिट थिए । स्ट्यान्डप–कमेडी गर्थे, आफैं छोटा हास्यफिल्म बनाउँथे । तर, युट्युबको दुनियाँ उनलाई साँघुरो लाग्न थालेको थियो । त्यहीबेला रियालिटी सो आयो, कमेडी च्याम्पियन । उनलाई लाग्यो, ठूलो र फरक दर्शकसम्म पुग्ने माध्यम हो यो । आफ्नो क्षमता देखाउन मात्र होइन, नयाँ ज्ञान सिक्न पाइन्छ, जनसम्पर्क पनि बढ्छ ।यत्तिबिघ्न फाइदा देखेपछि सोको प्रतियोगी बन्ने निर्क्योल गरे । उत्साही हुँदै साथीहरूलाई सुनाए तर प्रतिक्रिया उनले सोचेभन्दा ठ्याम्मै विपरीत । ‘यति हिट छस्, सुरुमै आउट भयो भने लाजमर्नु हुन्छ । नजा’ साथीहरूले डर मिसाएको प्रेम दर्साए । हिमेश पनि दोधारमा परे, डराए ।तर, यो डरलाई उनको आत्मविश्वासले जित्यो । अहिले, सोको उत्कृष्ट तीनसम्म पुगेका छन् । भोट माग्न गृहजिल्ला धादिङ पुगेका हिमेशले बुधबारमा फोनमा भने, ‘अब रिजल्टजस्तो आए पनि मलाई हारेको महसुस हुन्न । सोले मलाई धेरै कुरा दिइसकेको छ ।’कमेडी च्याम्पियनको फाइनल आउँदो शनिबार राजधानीमा हुँदै छ । जहाँ हिमेशसँगै अन्य दुई फाइलनिस्ट सुमन कोइराला र खड्गबहादुर पुनमगरको क्षमताको परीक्षा हुने छ । सोका निर्देशक/निर्माता विशाल भण्डारीका अनुसार विजेताले २५ लाख नगद र एउटा कार पाउने छन् । दोस्रो र तेस्रो हुनेलाई विश्वका विभिन्न देशमा प्रस्तुति दिने अवसर मिल्ने छ ।रमाइलो त के भने सुमन र खड्ग दुवै च्याम्पियनबाट बाहिरिसकेका प्रतियोगी हुन् । धन्न ! ‘वाइल्ड कार्ड इन्ट्री’ को प्रावधान थियो । यो राउन्डमा उनीहरूको प्रस्तुति यति भव्य रह्यो कि पुनरागमन हुनबाट कसैले छेक्न सकेन । दुवै हाँस्दै भन्छन्, ‘यहाँसम्म आइपुग्नु नै हाम्रो लागि जित हो ।’सुमनले ‘दल दाइ’ बनेर प्रस्तुति दिएपछि उनीमात्र चर्चित भएनन्, कमेडी च्याम्पियनले नै नयाँ उचाइ पायो । ‘..हुँदैन म बाहिरका दलाली हायर गर्दिनँ । मेरो काम त विष्णु भाइले नै हेर्छ...’ भनेर प्रधानमन्त्री केपी ओलीमाथिको व्यंग्य भाइरल भयो । इटहरीमा भोट मागेर राजधानी फर्किएका सुमनले बुधबार कान्तिपुरसँग भने, ‘एकोहोरो हसाउनभन्दा त्यसमा सामाजिक–राजनीतिक बेथितिमाथिको व्यंग्य मिसाउने प्रयास गर्छु ।’ भोट माग्ने दौडधुपमा उनी बिरामी नै भएछन् ।सुमन भोजपुरमा जन्मिए, ७ कक्षा पढेपछि उनको परिवार इटहरी झर्‍यो । घरबाट स्कुल तीन किलोमिटर टाढा थियो । जाँदा एक्लै, फर्कंदा पनि एक्लै । हिँडिरहँदा मनमा अनेक कुरा खेल्थे, फिल्ममा देखेका कलाकारको क्यारिकेचर गर्थे तर कसैलाई देखाउँदैन्थे । ती दिन सम्झँदै सुमन भन्छन्, ‘म लजालु र अन्तरमुखी थिएँ । बाहिरफेर होइन, घरकै मान्छेसँग पनि खुलेर बोल्न सक्दैनथें ।’ तिनताका उनलाई सीताराम कट्टेल ‘धुर्मुस’ अचाक्ली मन पर्थ्यो । मनमनै सपना बुने, ‘१२ कक्षा पास गरेर काठमाडौं जान्छु, धुर्मुसलाई भेट्छु, क्यारिकेचर गरेर देखाउँछु, धुर्मुसले सिरियल खेलाइहाल्छन् अनि म कलाकार भइहाल्छु ।’ नभन्दै प्लसटुपछि काठमाडौं आए तर यो सपनाको सहरमा उनको सपना त्यत्तिकै तुहियो । धुर्मुसलाई भेट्ने मलोमेसै मिलेन । दुई/चार महिना राजधानीका गल्लीहरू चहारे । त्यसपछि इटहरी फर्कनुको विकल्प बचेन । भन्छन्, ‘त्यतिबेला खुब हीनताबोध भएको थियो तर मैले गर्न सक्ने केही थिएन ।’इटहरी फर्किएपछि एफएममा कमेडी कार्यक्रम गर्न थाले । रिपोर्टिङ गर्थे, समाचार पढ्थे । स्टेसन म्यानेजरसम्म भए, स्नातक पनि सकियो । त्यसपछि उनलाई लाग्न थाल्यो, यहाँ गर्न सकिने यत्ति हो, अब काठमाडौं जानुपर्छ । पुरानै सपना लिएर फेरि राजधानी आए, दुई वर्षअगाडि । यसबीच अनलाइनमा रिपोर्टर बने, हास्य–सिरियल ‘भद्रगोल’ र ‘उल्टो–सुल्टो’ मा अभिनय गरे । अभिनय प्रशिक्षण लिए । सुमन भन्छन्, ‘अवसरको खोजीमा भौंतारिरहेको बेला कमेडी च्याम्पियनमा भाग लिएँ । जित्ने होइन, सिक्ने उद्देश्य थियो ।’सोबाटै सुमनले हजारौं फ्यान कमाए, उनका हरेक प्रस्तुतिले युट्युबमा लाखौं भ्युज पाएका छन् तर उनलाई यसले खास फरक पर्दैन रे । किन ? भन्छन्, ‘म बल्ल शून्यबाट एकतिर बढ्दै छु । यो मेरो सिक्ने समय हो, प्रशंसामा रमाउने होइन ।’खड्गको कथा अझ रोचक छ । यसमाने कि, उनी जित्न त पर जाओस्, सिक्न पनि होइन, बुझ्नका लागि मात्र कमेडी च्याम्पियनमा पुगेका थिए । उनलाई कमेडी कसरी गर्ने, थाहै थिएन रे ! तर, अहिले उपाधिको नजिक पुगेका छन् । प्रतिभाको सामर्थ्य यस्तै हुन्छ ।रोल्पाको जेलवाङबाट खड्ग काठमाडौं आएको तीन वर्ष बित्दै छ । त्यहाँ सडक नाटक गर्थे । यहाँ आएपछि दोहोरी साँझमा नाच्न र गाउन थाले । कमाइ थोरै हुन्थ्यो । त्यसैले आधा दर्जन स्कुलमा नृत्य सिकाउन थाले । यो पैसाले राष्ट्रिय नाचघरमा ६ महिना अभिनय सिके । त्यहाँका साथीमाझ कुनै पात्र बनेर हसिमजाक गर्थे । त्यहीं कसैले सुझाइदियो, कमेडी च्याम्पियनमा जाउ । खड्ग मुस्कुराउँछन्, ‘कमेडी कस्तो हुँदो रहेछ, ठूला–ठूला कलाकारले कसरी गर्दा रहेछन्, हेर्न पाइन्छ भनेर सोमा सम्पर्क गरें । अडिसन देऊ भने, दिएँ, म त छानिएछु ।’ माओवादी सशस्त्र द्वन्द्वको जन्मथलो रोल्पामा सर्वसाधारणले खुब हैरानी खेप्नुपर्‍यो । बोल्न नजानेकै कारण कहिले सरकारी फौज त कहिले विद्रोहीबाट पिटाइ खानुपर्‍यो । यही पीडालाई खड्गले हास्यशैलीमा सोमा पस्किए, खुब रुचाइयो ।तर, विस्तारै कन्टेन्टको अभाव हुन थाल्यो । लेख्न उस्तै मुस्किल पर्थ्यो । यही कारण उत्कृष्ट २४ बाट आफू बाहिरिनुपरेको विश्लेषण छ उनको । तर दु:ख लागेनछ किनभने त्यहाँसम्म पुग्ने सपना पनि देखेका थिएनन् । ‘वाइल्ड कार्डमार्फत पुन:प्रवेश भएपछिचाहिँ कमेडीको लय पकड्न सकें भन्ने लाग्छ,’ उनले भने । ग्रामीण भेगको मौलिक शैली टपक्कै टिपेर कथाअनुकूल कमेडी गर्न माहिर छन् उनी । राजधानी आएपछि रोल्पा फर्किएका थिएनन् । सोबाट चर्चा कमाएपछि भोट माग्न पुगे । गुमनाम काठमाडौं छिरेका उनको फर्कंदा भव्य स्वागत भयो । धेरैले भने– ‘हाम्रो सान राख्यौं ।’ खड्गलाई सपनाझैं लागेछ । भन्छन्, ‘कमेडीमा यत्रो तागत हुँदो रहेछ । अब थप जिम्मेवार भएर हास्य कलाकारिता गर्छु ।’हिमेशको हास्य–यात्राचाहिँ स्कुलबाटै सुरु भएको हो । कलेज पढ्न थालेपछि युट्युबतिर आकर्षित भए । भिडियो खिच्न, कमेडी लेख्न अनि अरूलाई खेलाउन पनि चाह बढ्यो । त्यसैले छोटा–छोटा रमाइला भिडियो बनाउँदै युट्युबमा अपलोड गर्न थाले । कमाइ हुन्थेन तर कहिल्यै थाकेनन् । उनको खास रुचिचाहिँ स्ट्यान्ड–अपमा थियो । मौका मिलिरहेको थिएन । अलिपछि कमेडी सर्कल नामक स्ट्यान्ड–अप कमेडीमै केन्द्रित युट्युब च्यानल खुल्यो । त्यहाँ अडिसन दिएर छानिए हिमेश । भन्छन्, ‘६ महिनासम्म पैसा आएन । तैपनि निरन्तर गरियो । पछिचाहिँ भिडियोअनुसार पैसा आउन थाल्यो ।’ डेड वर्ष युट्युबमा बिताएपछि उनी च्याम्पियनको दौडमा सामेल भएका थिए ।सोले कति लोकप्रिय बनायो, हिमेशले ध्यान दिएका छैनन् । उनकै शब्दमा, सो सिकाइ थलो भएको छ । पहिले एक्लैएक्लै काम गर्थे, सोले समूहमा मिलेर सिर्जना गर्न सिकायो । विषयवस्तु चयन, त्यसको लेखन अनि पफर्मेन्सका नयाँ–नयाँ ‘टेक्निक’ जाने । आत्मविश्वास बढ्यो । हिमेश भन्छन्, ‘मुख्य कुरा त कमेडीका लागि सिक्नुपर्ने धेरै कुरा हुँदो रहेछ भन्ने सिकियो ।’ उनलाई पुरानो पुस्तामा हरिवंश आचार्य खुब मन पर्छ, समकक्षीहरूमा चाहिँ अपूर्व क्षितिज, लेखमणि त्रिताल, आर्दश मिश्रा र सुमन कार्कीका फ्यान हुन् ।खड्गको स्टोरी टेलिङ अनि सुमनको पात्रप्रधान कमेडीबाट प्रभावित छन् हिमेश । दुवैको पञ्चलाइनले तान्छ । सुमनलाई पनि खड्गको स्टोरी टेलिङ नै मन पर्छ, हिमेशको चाहिँ ‘टाइमिङ’ । दुवैले सामान्य जोक्सलाई पनि रोचक तरिकाले भन्न सक्छन् । त्यस्तै, खड्गको नजरमा हिमेशले सामाजिक–राजनीतिक विषयमाथि तीखो व्यंग्य गर्न अनि सुमनले पात्रको परिधिभित्र रहेर मज्जाले हसाउन सक्छन् । सुमनको जोक्स बनाउने र भन्ने शैली पनि मन पर्छ उनलाई ।फाइनलको तयारीमा रहेका तीनै प्रतिस्पर्धीलाई एउटा प्रश्न सोधियो– ‘च्याम्पियन बन्यो भने के हुन्छ, बनेन भने के हुन्छ ?’ सुमनको जवाफ थियो, ‘च्याम्पियन भइयो भने २५ लाख र कार हुन्छ । करिअरका हिसाबले तेस्रो र पहिलो हुनुमा खासै अन्तर हुन्न । जे भए पनि कमेडी सिक्न र गर्न छोडिन्न ।’ हिमेश र खड्गको भनाइ पनि सारमा यही थियो । 