 गृहजिल्लामा खेलाडी हुर्काउँदै विवेक
ब्याडमिन्टन राष्ट्रिय खेलाडी विवेक श्रेष्ठ यतिखेर गृहजिल्लाका जुनियर खेलाडीको प्रशिक्षणमा व्यस्त भेटिन्छन् । बिहानै र्‍याकेट र सटल बोकेर ब्याडमिन्टन कोर्टमा पुग्नु तथा जुनियर खेलाडीलाई सिकाउनु उनको दैनिकी हो । त्यसवापत न त उनले तलबभत्ता नै बुझ्छन्, न त लाभोपार्जन नै लिन्छन् । 
भोजपुर — ब्याडमिन्टन राष्ट्रिय खेलाडी विवेक श्रेष्ठ यतिखेर गृहजिल्लाका जुनियर खेलाडीको प्रशिक्षणमा व्यस्त भेटिन्छन् । बिहानै र्‍याकेट र सटल बोकेर ब्याडमिन्टन कोर्टमा पुग्नु तथा जुनियर खेलाडीलाई सिकाउनु उनको दैनिकी हो । त्यसवापत न त उनले तलबभत्ता नै बुझ्छन्, न त लाभोपार्जन नै लिन्छन् ।  ‘आफूजस्तै, आफूभन्दा पनि राम्रा खेलाडी उत्पादन गर्न सेवाभावले सिकाउँछु,’ उनले भने । सानैदेखि ब्याडमिन्टनमा रुचि राख्ने उनी ०६२ मा धनगढीमा भएको राष्ट्रिय स्तरको प्रतिस्पर्धामा च्याम्पियन भएपछि पूर्ण रूपमा खेलजीवनमा छिरेको सुनाउँछन् । त्यसपछि विवेक गृहजिल्ला छाडेर ब्याडमिन्टन खेल्न राजधानी छिरे । जतिबेला गृहजिल्लामै रहेर ब्याडमिन्टनका प्रशिक्षण गर्ने वातावरण नै थिएन । उनले अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा नेपालको प्रतिनिधित्व गरिसकेका छन् । गृहजिल्लाबाट बाहिरिएर करिब ६ वर्षसम्म ब्याटमिन्टन खेलेपछि उनले ०६९ सालयता जुनियर खेलाडीलाई पनि समय दिन थालेका छन् । त्यसबेलासम्म यहाँबाट विवेकसहित सरादेवी तामाङ, विकास श्रेष्ठ, नङसलदेवी तामाङ, रत्नजित तामाङले अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा प्रतिस्पर्धा गर्ने र देशकै नेतृत्व दिने हस्ती उत्पादन भइसकेका थिए । तर उनीहरूको बिँडो थाम्ने पुस्ता उत्पादन हुन सकेका छैनन् । यसकारण उनी गृहजिल्ला नै फर्किए अनि स्वयंसेवक प्रशिक्षण जुटे । उनले यहीं बसेर प्रशिक्षण थालेको हाल ६ वर्ष पुग्दै छ । नवीन श्रेष्ठ, सुवास तामाङ, लोकमाता राई लगायत च्याम्पियनहरू उनैले उत्पादन गरे । नवीन जुनियर राष्ट्रिय च्याम्पियन मात्र भएनन्, अन्तर्राष्ट्रिय खेलाडीका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिरहेका छन् । सुवास क्षेत्रीयस्तरको यू–१४ च्याम्पियन हुन् । विवेक आफूले ब्याडमिन्टन सिक्दा जुन वातावरण थियो, स्वयंसेवा प्रशिक्षणमा लाग्दासम्म उही हालत छ । ब्याडमिन्टन कभर्डहल नभएपछि खुला आकाशमुनिको कोर्टमा नै सिकाउँथे । तीन वर्षयता उनकै पहलमा सदरमुकामको डाडाँगाउँस्थित तीन कोर्ट निर्माण भएको छ । उक्त कोर्ट जिल्ला ब्याडमिन्टन संघ, तत्कालीन जिल्ला विकास समिति, देश तथा विदेशको आर्थिक सहयोगबाट निर्माण गरिएको हो । आर्थिक अभावले गर्दा पूर्ण रूपमा फिनिसिङ गर्न बाँकी रहेको जनाइएको छ । यद्यपि खेल्न मिल्ने ठाउँ भने पर्याप्त छ । कभर्डहल बनाउने क्रममा उनको पहल भरपूर रह्यो । खेलपछिको समय उनी जिल्लामा बसेर व्यवस्थापन गर्थे, उनका दाजु विकास राजधानीबाट व्यवस्थापन गर्थे । विकास र विवेक एकाघरका दाजुभाइ हुन् । अन्तर्राष्ट्रिय तहसम्म पुगेका खेलाडीमध्ये विवेक गृहजिल्लाको ब्याडमिन्टनमा मलजल गर्न लागेका छन् । बिहानी समय खेलाडी उत्पादनमा र्‍याकेट र सटल लिएर कोर्टमै पुग्छन् उनी । आर्थिक अवस्था कमजोर भएका तर सम्भावना बोकेका ९ खेलाडीलाई नि:शुल्क जर्सी उपलब्ध गराइदिएका छन् । समय समयमा सबैलाई सटल बाँड्छन् । उनीसँग दैनिकजसो १५ देखि २० जुनियर खेलाडी सिक्न आउँछन् । सिकाउन पाउँदा आफ्नो मनलाई सन्तुष्टि मिल्ने विवेक सुनाउँछन् । ‘मेरो पालामा अहिले जस्तो सिकाउने गुरु पाउन गाह्रो थियो, वातावरण नै थिएन । न कभर्डहल थिएन । काठमाडौंमा भाडामा बसेर तालिम लिँदाको संघर्ष छुट्टै थियो, जागिर थिएन,’ उनले भने, ‘भावी पिँढीले मैले जस्तो दु:ख गर्नु नपरोस् । आफ्नै ठाउँमै बसेर खेल्न पाओस् भन्ने मनसायले स्वयंसेवा प्रशिक्षण दिलाइरहेको छु ।’ उनी आफ्नो जिल्लामा मात्र प्रशिक्षण गर्दैनन् । राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय प्रतिस्पर्धामा पनि सहभागी भइरहेका हुन्छन् । उनीसँग ब्याडमिन्टन सिक्न पाउँदा जुनियर खेलाडी उत्साही छन् । ‘आफ्नो गाउँघर छोडेपछि सबैले बिर्सन्छन्, विवेक दाइ अन्तराष्ट्रियस्तर खेलाडी भएर पनि यहीं फर्केर हामीजस्ता जुनियरलाई सिकाएर बस्नुभएको छ,’ प्रशिक्षण लिइरहेकी खेलाडी शुभलक्ष्मी श्रेष्ठले खुसी हुँदै भनिन् । भोजपुरको माटोमा उत्पादित खेलाडीले अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा राष्ट्रको एकछत्र प्रतिनिधित्व गरिरहँदा ब्याडमिन्टन विकास सरकारको नजर नपरे पनि विवेक लगायतका खेलाडीको आफ्नै प्रयास सराहनीय रहेको भूपू खेलाडी दानबहादुर तामाङको ठम्याइ छ । तामाङको पनि पूरै परिवार ब्याडमिन्टन खेलाडीमय छ । उनी सरा, नङसल र रत्नजितका बुवा हुन् ।