'भूकम्पले घर भत्काएसँगै लेखिरहने कलमकाे बिर्काे बन्द भयाे'
राजमती फिल्मका पटकथाकार रामशेखर नकर्मीका दैनिकी भने यतिबेला वृद्धाश्रममा बितिरहेका छन् । भक्तपुर इनाचोस्थित पुर्ख्यौली घर भत्किएपछि परिवारको साथ त छुट्यो नै प्रहसन, नाटक, कथासंग्रह, उपन्यास लेखिरहने उनको कलम पनि बन्दै भएको छ । 
भक्तपुर — राजमती फिल्मका पटकथाकार रामशेखर नकर्मीका दैनिकी भने यतिबेला वृद्धाश्रममा बितिरहेका छन् । भक्तपुर इनाचोस्थित पुर्ख्यौली घर भत्किएपछि परिवारको साथ त छुट्यो नै प्रहसन, नाटक, कथासंग्रह, उपन्यास लेखिरहने उनको कलम पनि बन्दै भएको छ । कुनै बेला राजधानीका हरेक घरमा चर्चा हुन्थ्यो– राजमतीको । नेवार समुदायको एउटा सिंगो पुस्ता चर्चित नेवारी फिल्म ‘राजमती’ हेर्दै हुर्क्याे । अहिले पनि घरघरमा यो फिल्मको चर्चा हुन्छ, संगीतको धुनमा समेत यो गीत पसेको छ । तर यही फिल्मका पटकथाकार रामशेखर नकर्मीका दैनिकी भने यतिबेला वृद्धाश्रममा बितिरहेका छन् । भक्तपुर इनाचोस्थित पुर्ख्यौली घर भत्किएपछि परिवारको साथ त छुट्यो नै प्रहसन, नाटक, कथासंग्रह, उपन्यास लेखिरहने उनको कलम पनि बन्दै भएको छ । मह जोडी (मदनकृष्ण श्रेष्ठ र हरिवंश आचार्य) निर्मित ‘१५ गते’ टेलिफिल्ममा समेत शर्मिला मल्लको बुवाको भूमिकामा अभिनय गरेका उनीमाथि परेको बज्रपातले उनलाई दिल खोलेर हाँस्न दिएको छैन । आफू बस्दै आइरहेको पुर्ख्यौली घर भूकम्पले भत्काएपछि भक्तपुरकै महेश्वरी खेलमैदानमा आफ्ना छोराछोरीसँग निकै कष्टकर अवस्थामा बस्दै आएका थिए उनी । पालमा बस्दा सुगर, दमका साथै हिँड्न समेत मुस्किल पर्ने उनको स्वास्थ्य अवस्था झनै नाजुक बन्दै गयो । आफ्नो गुरुको नाजुक अवस्था देख्न नसकेर उनका विद्यार्थीद्वय राजेन्द्र श्रेष्ठ र श्यामसुन्दर शिल्पकारले उनलाई भक्तपुरको सिद्धि शालिग्राम ज्येष्ठ नागरिक आश्रममा नि:शुल्क राख्ने व्यवस्था मिलाए ।वृद्धाश्रममा बस्दा छोराछोरीको इज्जतमा धक्का पुग्ने डरले सुरुमा उनी र उनका छोराछोरीले मानेनन् । ‘आश्रममा लान निकै फकाउनुपर्‍यो,’ राजेन्द्रले भने । निकै सम्झाएपछि बल्ल आश्रम पुगेका उनको मन भने त्यहाँ बस्न मानेकै छैन । हाल क्षतिग्रस्त घरमा नै बस्दै आएका छोरा जीवन भन्छन्, ‘रहरले आफ्नो बुवालाई वृद्धाश्रममा लगेर राखेको हैन । बुवाको खस्कँदो स्वास्थ्य अवस्था देखेर आश्रममा राख्न तयार भयौं । घर बनाएपछि बुवालाई आफूसँगै राख्छौँ भन्ने सोच छ तर कहिले पाउने राहत, कहिले बन्ने घर ?’ लेखिरहने बानी परेका उनले आश्रममा आएदेखि लेख्नै पाएनन् । आश्रममा उनको कोठामा सँगै अन्य चारजना वृद्धहरू बस्ने गरेका छन् । कोही टीभी हेरिरहन्छन् भने कोही रेडियो सुनिरहन्छन्, लेख्ने वातावरण नै छैन । सम्झना शक्ति पनि कमजोर हुँदै गएको भन्दै उनले पछिपछि लेख्दा धेरै कुराहरू छुट्ने हो कि भन्ने पीर पोखे । अहिलेको उनको हालत महाभारतमा द्रोणाचार्यलाई आफ्नो बूढीऔंला दिएपछि धनुष चलाउन नपाएको एकलव्यको पीडाजस्तै बनेको छ । मुलुकमा राणाविरोधी आन्दोलन भित्रभित्रै चलिरहेको बेला विसं १९९४ माघमा भक्तपुरको इनाचोमा जन्मेका थिए रामशेखर । आमा मोहनमाया सानैमा बितेकोले बुवा शेरबहादुरले आमाको माया दिएरै उनलाई हुर्काए । कोट सिउने काम गर्ने उनको बुवाआमाको इच्छा छोरालाई जागिर खुवाउने थियो, त्यही उद्देश्यले उनलाई विद्यालयमा पठाइयो पनि । तर टोलमा सामाजिक नाटक, डबली हेर्ने क्रममा उनी भने बिस्तारै कलाकारितातिर लहसिए ।कलाकारहरूले दर्शकबाट पाएको माया, आदर, सम्मान देखेर उनलाई यतातिरको प्रेरणा मिलेको थियो । ‘केही समय टेलिकममा जागिरे पनि भएँ, तर जागिरभन्दा पनि दर्शक र श्रोतातिर ध्यान जान्थ्यो,’ उनले भने । अन्तत: उनी जागिर नै छोडेर यता लागे । काजीभाइ र विवेकमानको सहयोगमा उनले विसं २०११ मा पहिलोपटक नाटक खेले, वाहवाही कमाए, तैपनि बुबा भने खुसी थिएनन् । ‘रंगमञ्चमा ख्याति पाएको देख्नुभएपछि विस्तारै बुवा पनि चुप रहनुभयो,’ उनले भने । उनले नेवारी भाषामा ‘भजगोविन्द’, ‘जनताजनार्दन’ लगायत दुई दर्जन जति नाटक लेखेका छन् । ‘नसङ्फागु चाँ’ (सुत्न नपाएको रात), नामक उपन्यास र ‘सिमात: फ: फ: स्व’, ‘सोतिपाँय्’ नामक कथासंग्रह लेखेका छन् । ‘नसङ्फागु चाँ’ ले गंकी–वसुन्धरा पुरस्कार नै पायो । मह जोडीको ‘१५ गते’ मा अभिनय गरेका उनले नेवारी फिल्म ‘१२ बजे’, ‘झोकमनिम्हा:’, ‘न्हीसुतु’ नामक टेलिफिल्मको लेखन तथा निर्देशन पनि गरेका छन् ।‘उनको लेखनमा सामाजिक र राजनीतिक व्यंग्य गरेको पाइन्छ,’ रामशेखरका नाटकहरूमा अभिनय गरेका राजेन्द्र श्रेष्ठले भने । रामशेखरचाहिँ ‘प्रेमसम्बन्धी अरू थुप्रैले लेखिसकेका कारण आफूले फरकपन देखाउन सामाजिक/राजनीतिक पक्षतिर लागेको’ बताउँछन् । उनले ‘धिन्ताल’ जस्ता तीन दर्जन प्रहसन (ख्याल)हरू लेखेका छन्, जुन गाईजात्राको अवसरमा मञ्चन भइसकेका छन् । ‘राजमती’ को पटकथा भने खोजी अनुसन्धानका साथ कवि दुर्गालाल श्रेष्ठसँग मिलेर लेखेका थिए । जागिरै छोडेर यो क्षेत्रमा लागेको क्षण सम्झिँदा भने उनको मन कहिलेकाहीँ अमिलो हुन्छ । बुवा भएर छोराछोरीको भविष्य सपार्न नपाएकोप्रति उनको पिरलो रहेछ । वृद्धाश्रमकै बास भए पनि उनी महिनाको एकपटक आफ्नो भत्किएको घर र तौमढीतिर जाने गर्छन् टहलिन ।‘घरमा एक्लै बस्दा पनि एक्लो महसुस हुँदैनथ्यो तर आश्रममा सबैजना भए पनि एक्लो महसुस हुन्छ,’ उनले भने, ‘परिवारसँग बसेर एउटा खुर्सानी मात्र खाए पनि मिठो लाग्छ । तर यहाँ मासुभात नै दिए पनि अलिनो छ ।’ जीवन सोच्दा सुखमय, आनन्दमयजस्तो लाग्छ तर भोगाइमा भने ज्यादै दु:ख, कष्टकर भरिएको उनले निचोड छ ।भूकम्पले भत्काउनुअघि उनको घरमा टन्नै सम्मान पत्रहरू थिए । ती अहिले भग्नावशेषभित्र पुरिएका छन् । अब उनका मात्र दुई सपना छन्– केही गरी घर बन्यो भने कोठामा पहिलेजस्तै सम्मान पत्र र आफ्ना कृतिहरू सजाएर राख्ने अनि आत्मकथा लेख्ने । ‘घर भनेको घर नै रहेछ,’ उनी भावुक भए, ‘सधैं लेखिरहन हुन्छ तर घरको यादले सताउँछ, लेख्नै सक्दिनँ ।’