क्रिकेटर जन्माउने भैरहवा
प्रशिक्षक ६२ वर्षीय जंगबहादुर थापाले क्रिकेट सिक्दा भैरहवा र आसपासमा व्यवस्थित मैदान थिएनन् । रूपन्देहीको सिद्धार्थनगर–१ भैरहवाका उनले घाँसे मैदानमा क्रिकेट सिकेका हुन् । त्यतिबेला ब्याट र बल हुनेको बेग्लै सान थियो । ब्याट र बल हुनेको पछाडि पूरै टिमजस्तो हुन्थ्यो । 
लुम्बिनी — प्रशिक्षक ६२ वर्षीय जंगबहादुर थापाले क्रिकेट सिक्दा भैरहवा र आसपासमा व्यवस्थित मैदान थिएनन् । रूपन्देहीको सिद्धार्थनगर–१ भैरहवाका उनले घाँसे मैदानमा क्रिकेट सिकेका हुन् । त्यतिबेला ब्याट र बल हुनेको बेग्लै सान थियो । ब्याट र बल हुनेको पछाडि पूरै टिमजस्तो हुन्थ्यो । ‘खुर्पा र कुटोले घाँस उखेल्दै गोबर–माटोले लिपेर पिच बनाएर खेल्थ्यौं,’ उनले सुनाए, ‘चौर खोज्दै घाँस उखेलेर क्रिकेट सिकेका थियौं ।’ क्रिकेट सिक्ने धोकोसामु परिवारको कमजोर आर्थिक अवस्था उनलाई बाधक बन्यो । त्यसैले २०३३ सालमा १४ वर्षको उमेरमा रोजगारीका लागि उनी भारत गए । उनको मनमा क्रिकेटको ‘भूत’ सवार थियो । भारतमा उनले काम गर्ने घरधनीका छोरा क्रिकेट खेल्थे । साहुका छोरासित मित्रता बढाएर उनले फुर्सद भयो कि ब्याट र बल मागेर क्रिकेट खेल्न थाले । डेढ वर्ष भारतमा रोजगारी गरेर भैरहवा फर्किएका उनले बेलहियास्थित खुकुरी क्लबद्वारा आयोजना हुने खेल हेर्न छुटाएनन् । मैदानमा पुगेका बेला साथीको ब्याट मागेर ब्याटिङ गर्थे । उनको प्रदर्शन देखेपछि स्थानीय नरबहादुर शाही, विजय शर्मा, प्रितम प्रधानले ०३५ मा स्थानीय खुकुरी क्लबमा आबद्ध गराए । ‘भैरहवा भन्सार कार्यालयपछाडि ठूलो चौर थियो । हामी त्यहीं खेल्थ्यौं,’ उनले भने, ‘हरेक शनिबार मैदान सफाइ गरिन्थ्यो । गोबर र पानीले पिच लिप्ने काम हुन्थ्यो । पिच बनाएपछि खेल्न पाइन्थ्यो ।’ प्रशिक्षक जंगबहादुर थापा खेलाडीहरूसँग । थापाले खुकुरी क्लबबाट जिल्ला, क्षेत्र, अञ्चल हुँदै राष्ट्रिय प्रतियोगिता खेले । ०४० मा पोखरामा भएको दोस्रो राष्ट्रिय खेलकुदबाट जमेका उनी ०४२ मा वीरगन्जमा भएको दोस्रो राष्ट्रिय खेलकुदमा तत्कालीन लुम्बिनी अञ्चलको टिमबाट सहभागी थिए । दोस्रो राष्ट्रिय खेलकुदका क्रममा पटक–पटक अम्पायरले ‘गलत निर्णय’ लिएपछि आफ्ना टिम कप्तान र व्यवस्थापकले नखेल्ने निर्णय लिएको उनी सुनाउँछन् । ‘करियरको सुरुवात भएकाले हामीले खेलौं भन्यौं,’ उनले भने, ‘सिनियर खेलाडी पछि हटेपछि अन्ततः हामीले पनि मैदान छाड्यौं ।’ अम्पायरको निर्णय नमानेको भन्दै अर्को दिन गोरखापत्र दैनिकमा दुई वर्षसम्म लुम्बिनी अञ्चललाई प्रतियोगितामा सहभागी हुन प्रतिबन्ध लगाएको सूचना प्रकाशित भएको थियो । तर, ०४६ मा रूपन्देहीमा भएको राष्ट्रिय क्रिकेटमा थापाको कप्तानीमा लुम्बिनी अञ्चलले कांस्य पदक जितेयता पछाडि फर्कनुपरेन । ०५४ मा राष्ट्रिय खेलकुद परिषद्को प्रशिक्षकमा नाम निस्केपछि ०६० सम्म विभिन्न जिल्लामा पुगेर खेलाडीलाई प्रशिक्षण दिन लागे । त्यसयता उनी सबैका ‘गुरु’ बने ।उनकै प्रशिक्षणमा नेपाली महिला राष्ट्रिय टोली पहिलो पटक अन्तर्राष्ट्रिय क्रिकेटमा ओर्लिएको थियो । २००७ मा मलेसियामा यो अवसरमा महिला टोलीले एसीसी वुमन्स प्रतियोगिताको फाइनलमा पुग्दै इतिहास बनायो । सन् २००४ देखि २०१७ सम्म विभिन्न चरणमा राष्ट्रिय महिला र पुरुष टिम उनीबाटै प्रशिक्षित भयो । ०७६ मा अवकाश पाएपछि ६२ वर्षीय थापा सहायक पिच क्युरेटरका रूपमा भैरहवास्थित सिद्धार्थ रंगशालामै खटिएका छन् । उनको दोस्रो पुस्ता पनि क्रिकेटमै छ । छोरा अन्तिम थापा क्रिकेट खेलाडी बने । पिता प्रशिक्षक भएकाले अन्तिमले ब्याट–बलका लागि भौंतारिनुपरेन । पहिलेजस्तो घाँसे मैदानमा खेल्नुपरेन । नेपाली टोली लिएर विदेश गएर फर्किंदा पिताले ल्याइदिने बल, ब्याटले खेल निखार्न पाए । बुबाकै प्रशिक्षणमा खेले । नेपालका तर्फबाट १५, १७ र १९ वर्षमुनिका अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिता खेलेका अन्तिमले अहिले प्रशिक्षक लेभल–१ को कोर्स पूरा गरेका छन् । ‘अन्तिमलाई मजस्तै प्रशिक्षककै रूपमा देख्न चाहन्छु,’ जंगबहादुरले भने, ‘बुबाछोराको जीवन क्रिकेटमै बितिरहेको छ ।’ सिद्धार्थनगर–३ का ७६ वर्षीय तिलक कोइरालाको क्रिकेटमा थापाको जस्तै लगाव थियो । विद्यालय तहबाटै भारतमा अध्ययन गरेका कोइरालाले त्यहीँ क्रिकेट सिक्ने अवसर पाए । बिदामा भैरहवा आएका बेला साथीभाइसित खेल्थे । ‘भारतमा क्रिकेटको चहलपहल बढी थियो,’ उनले भने, ‘भारतमा सिकेकाले नेपालमा राम्रो प्रदर्शन गर्न सक्यौं ।’ ०३५ मा मुलुक फर्किएका उनी ०३७ मा लुम्बिनी अञ्चल टिमका कप्तान बने । ०३९ पछि क्रिकेटमा भविष्य नदेखेपछि ब्याडमिन्टनमा होमिए । ‘अहिले त खेलाडीका लागि सेवासुविधा र तालिम छ । हामीले त आफैं सिक्यौं, खेल्यौं र महत्त्व नपाएपछि छाड्यौं,’ उनले भने, ‘त्यतिबेला नयाँ ब्याट र ड्युज बल हुन्थेन, टेनिस बल खेल्थ्यौं ।’ आफैं पैसा जम्मा गरेर प्रतियोगिता खेल्न गएको सम्झँदै खेलाडीलाई प्रोत्साहन नहुँदा पलायन हुने क्रम नरोकिएको उनले बताए । सिद्धार्थनगर–३ का ५६ वर्षीय अनुप थापा १४ वर्षको उमेरसम्म भैरहवाका विभिन्न चौरमा साथीसित फुटबल र क्रिकेट खेल्थे । ०४० मा पोखरामा आयोजित राष्ट्रिय खेलकुदमा लुम्बिनीबाट सहभागी भएका उनको क्रिकेटमा लगन बढ्यो । बेलहियास्थित खुकुरी क्लबबाट खेल्न थालेका उनले क्रिकेटमा ‘अल राउन्ड’ प्रदर्शन गर्न थाले । ०४२ मा वीरगन्जमा दोस्रो राष्ट्रिय खेलकुदमा भाग लिने क्रममा मैदान छाडेको अभियोगमा उनी पनि दुईवर्षे प्रतिबन्धमा परे । ‘प्रतिबन्धपछि बल्ल खेल्न नपाउँदाको पीडा बुझें,’ उनले भने, ‘त्यही अवधिमा अभ्यासमा जोड दिएँ ।’ ०४६ मा भैरहवामै राष्ट्रिय खेलमा सहभागी हुँदा चार खेलमा ८ विकेट लिएर उनी उत्कृष्ट बलर घोषित भए । त्यसै वर्ष राष्ट्रिय टिममा छनोट भएपछि उनलाई भैरहवाको पहिलो अन्तर्राष्ट्रिय खेलाडी बनायो । नेपाल र भारतको टोलीबीचको खेलमा अन्तर्राष्ट्रिय डेब्युको अवसर पाए । लामो समय खेले पनि आर्थिक अवस्थामा परिवर्तन नआएपछि खेलेर मात्र जीवन चल्दैन भन्ने सोचले बिदेसिन पुगेको उनी सुनाउँछन् । उनका दाइको म्यानपावर कम्पनी थियो । दाइले धेरै जनालाई विदेश पठाएको देखेपछि परिवारबाट अनुपलाई दबाब पर्‍यो । ०५० मा दक्षिण कोरिया गए । कोरियाबाट पाँच वर्षपछि फर्किएका उनमा क्रिकेट मोह कायमै थियो । भैरहवा आएपछि बेलहियास्थित एक विद्यालयमा सञ्चालन भएको क्लोज क्याम्पमा खेल देखाउने मौका पाए । ‘सँगै खेल्ने दाइ, साथीभाइ थिए, उनीहरूले खेलमा फर्किन सुझाव दिए,’ उनले भने, ‘मेरो प्रदर्शन देखेपछि पुनः टिममा परें ।’ भर्खर विदेशबाट फर्किएको खेलाडीलाई छनोट गरियो भनेर आफ्नो चर्को विरोध भएको उनी सम्झिन्छन् । ०५४ मा नेपालगन्जमा भएको राष्ट्रिय खेलकुदबाट क्रिकेटमा उनले पुनरागमन गरे । ३५ वर्षमा खेलाडीको रूपमा संन्यास लिएपछि दुई कार्यकाल क्रिकेट संघको केन्द्रीय सदस्य पनि भए । त्यस्तै भारतमै क्रिकेट सिकेर फर्किएका रूपन्देहीको ओमसतिया–१ का ५३ वर्षीय सञ्जय गुरुङ र सत्यजित सरकार अहिले क्रिकेटका अन्तर्राष्ट्रिय अम्पायर छन् । अध्ययनका लागि भारत पुगेका बेला त्यहाँ क्रिकेट खेल्न थाले । भारतमा अन्तरकलेज, ए डिभिजन लिग प्रतियोगितामा भाग लिए । फर्किएपछि ०४६ मा भैरहवास्थित तिरुपति क्रिकेट क्लबमा आबद्ध भए । ०५३ बाट रूपन्देही क्रिकेट संघमा आबद्ध उनी अहिले जिल्ला र प्रदेश क्रिकेट संघका पनि सचिव छन् । गुरुङ ०५१ मा धनगढी, ०५३ मा वीरगन्जमा भएको राष्ट्रिय खेलमा सहभागी भएका थिए । ०५३ मा मलेसियामा भएको एसीसी ट्रफीमा खेल्दा उनीसँगै जिल्लाका वसन्त शाही, राजु खड्का र जगत टमाटा पनि थिए ।क्रिकेट अम्पायर सञ्जय गुरुङ ।मलेसियामा बंगलादेश, ब्रुनाई र जापानविरुद्ध मैदानमा उत्रेका थिए । ०५४ मा मोटरसाइकल दुर्घटनामा परेर घुँडामा चोट लागेपछि चिकित्सकले नखेल्न सुझाव दिए । त्यसलगत्तै अम्पायरिङ अभ्यास थालेको गुरुङले बताए । २००५ मा अम्पायरिङ कोर्स गरेका उनले २००८ मा अम्पायरको लेभल–२ कोर्स पास गरेका थिए । २००९ मा सिंगापुरमा आईसीसी डिभिजन लिग र यूएईमा एसीसी ट्रफी, २०११ मा थाइल्यान्डमा एसीसी यू–१९ ट्रफी, २०१९ मा थाइल्यान्डमै आईसीसी एसिया क्वालिफायर र यसै वर्ष उनले यूएई र ओमानबीचको एकदिवसीय खेल सञ्चालन गर्ने मौका पाए । ‘नेपाल पहिलोपल्ट अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा भाग लिन जाँदा रूपन्देहीका ४ खेलाडी टिममा थिए,’ उनले भने, ‘त्यो सिलसिला अहिलेसम्म जारी नै छ ।’ उमेर समूह वा सिनियर–जुनियर अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा जिल्लाबाट निरन्तर प्रतिनिधित्व देख्न पाउनु खुसीको विषय भएको उनले बताए । संयोग के छ भने यही भदौ १३ गतेदेखि सुरु हुने एसिया कप खेल्न पाकिस्तानको कराँची पुगेको नेपाली टोलीमा पनि भैरहवा क्षेत्रका रोहित पौडेल, कुशल भुर्तेल, कुशल मल्ल र श्याम ढकाल छन् । रोहित नवलपरासी बर्दघाटका हुन् भने अन्य भैरहवाकै रहेका छन् । एक समय नेपाली टोलीको बलिङ लाइनअपका प्रमुख आधार रहेका चार स्पिनर शक्ति गौचन, वसन्त रेग्मी, राहुल विक र सागर पुन सबै यही क्षेत्रका हुन् । यसरी हेर्दा रूपन्देही र भैरहवा तीन दशकयता नेपाली क्रिकेटको उर्वर भूमिका रूपमा रहँदै आएको छ । त्यस्तै रूपन्देहीबाट खेलेका खेलाडीको लामो सूचीमा प्रशान्तविक्रम मल्लको नाम अग्रपंक्तिमा आउँछ । क्यानका केन्द्रीय सदस्य रहेका मल्ल ०५१ बाट जिल्ला टिममै छनोट भएर खेल्न थालेका हुन् । उनले मामाले क्रिकेट खेलेको देखेर आफूले पनि सिकेको बताए । २० वर्षको उमेरमा ०५३ सालमा भैरहवामा मेलबर्न क्रिकेट क्लब (एमसीसी) गठन गरेर खेल्न थाले । ‘युवाको जमात थियो, अस्ट्रेलियाको मेलबर्न रंगशाला हाम्रा लागि ठूलो महत्त्वको थियो,’ उनले भने, ‘मेलबर्न नाम सुनेको र टीभीमा हेरेका आधारमा क्लबको नाम पनि त्यही राख्यौं ।’ ०५३ मा क्रिकेट संघको तदर्थ समिति गठन हुँदा मल्ल संस्थापक सहसचिव बने । समिति दर्ता भएपछि राजीनामा दिएर मल्ल पुनः खेल्न थाले । ०५९ मा क्रिकेटबाट संन्यास लिएपछि मल्ल जिल्ला संघमा सक्रिय भएका हुन् । ०६१ देखि चार कार्यकाल संघको जिल्ला अध्यक्ष बनेका उनले जिल्लामा ५० ओभरको लिग खेलाउन सुरु गरेका थिए । नेपाली क्रिकेटले बिर्सनै नसक्ने र गर्व गर्न लायक खेलाडी हुन्, रूपन्देहीका शक्ति गौचन । गौचनका बुबा भारतीय सेनामा कार्यरत थिए । शक्तिको बाल्यकाल पनि भारतमै बित्यो ।स्टार क्रिकेट एकेडमीका खेलाडीलाई सिकाउँदै शक्ति गौचन ।‘भारत क्रिकेटको खानी भएको देश हो,’ शक्तिले भने, ‘६/७ वर्षको उमेरदेखि नै खेल्न थालेको हुँ ।’ त्यसबेला आमाले लुगा धुन बनाएको कपडा पिट्ने मुङ्ग्रोलाई ब्याट बनाएर खेलेको स्मृति उनले ताजा गरे । ‘लखनऊमा बस्दा ब्याट किनिदिन जिद्दी गरेपछि बुबाले परीक्षामा राम्रो अंक ल्याए किनिदिने भन्नुभएको थियो,’ उनले भने, ‘७ वर्षको हुँदा बुबासँग किताब किन्न गएका बेला जिद्दी गरेपछि ब्याट र टेनिस बल पाएँ ।’ ब्याट र बल पाएपछि बाटोभरि खेल्दै घर पुगेको क्षण अविस्मरणीय रहेको उनले सुनाए । ‘बुबालाई बलिङ गर्न लगाएर जंगलको बाटो क्रिकेट खेलेर पार गरें,’ उनले भने, ‘धेरै खुसी भएँ, ब्याट छोड्दै नछोडी सँगै राख्ने, हेरिरहने गर्थें ।’ उनले ३ कक्षासम्म भारतीय सैनिक विद्यालय गोरखपुरमै पढे । त्यसपछि उनको क्रिकेट यात्रा सुरु भयो ।नेपाल आएपछि राष्ट्रिय टिमबाट खेल्ने अवसर पाएका गौचनले सन् २००१ मा १७ वर्षमुनिको विश्वकप र सन् २००२ मा १९ वर्षमुनिको विश्वकप खेलेका थिए । सन् २००२ मा सिनियर टिममा स्थान बनाएका गौचनले २०१८ मा नेपालको पहिलो एकदिवसीय अन्तर्राष्ट्रिय खेलसँग नेदरल्यान्ड्सको एमस्ट्राडमबाट राष्ट्रिय टोलीको यात्रा टुंग्याए । अवकाशपछि अहिले ओमसतिया–२ स्थित घरमा स्टार क्रिकेट एकेडेमी चलाएका छन् । बुटवलको न्यु होराइजन विद्यालयमा प्रशिक्षक छन् । ‘विद्यालयले प्रशिक्षक नराखेको भए म विदेशमा हुन्थें,’ उनले भने, ‘क्रिकेटमा योगदान दिनकै लागि म छु जस्तो लाग्छ ।’ उनले क्रिकेट सिकाएका सुशान्त भारी, निर्मल थापा, सौरभ खनाल, सन्दीप सुनार, प्रकाश केसी, नूरध्वज सेनले अन्तर्राष्ट्रिय स्तरका क्रिकेट प्रतियोगितामा नेपालका तर्फबाट प्रतिनिधित्व गरिसकेका छन् । हाल राष्ट्रिय टिमका प्रभावशाली खेलाडी कुशल मल्ल उनकै प्रशिक्षणमा हुर्केका हुन् । ‘ग्रासरुट’ बाट पर्याप्त तालिम पाएमा खेलाडीको जीवन सफल हुने उनको भनाइ छ । ‘हाम्रो पालामा पर्सि म्याच हुँदा आज टिम छानिन्थ्यो,’ उनले भने, ‘त्यो अवस्थामा अहिले पनि खासै परिवर्तन आएको छैन ।’ यतिबेला रूपन्देही र त्यस आसपासका जिल्लामा क्रिकेटमय माहोल छ । टोलटोलदेखि विद्यालयहरूका पनि आ–आफ्नै टिम छन् । रूपन्देहीका केही निजी विद्यालयले क्रिकेट टिम नै बनाएर खेलाइरहेका छन् । प्रशिक्षकसमेत राखेर उनीहरूले छात्रछात्रालाई क्रिकेट सिकाइरहेका छन् । जिल्लामा प्रत्येक वर्ष विद्यालयस्तरीय प्रतियोगिता हुन्छन् । जिल्ला लिगमा विद्यालयका टिम सहभागी हुन्छन् । विद्यालयको यस्तै क्रिकेट वातावरणले तिलोत्तमा–५ का २६ वर्षीय कुशल भुर्तेललाई क्रिकेटर बनायो । जिल्लास्तरीय छनोट पार गरेर खेल्न सुरु गरेका उनी नेपाललाई विश्वकप छनोट र एसिया कपसम्म पुर्‍याउने महत्त्वपूर्ण खेलाडी हुन् । २०१४ तिर राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा सहभागी भएर जिल्ला फर्किरहेका स्टार क्रिकेटर शक्ति गौचन, सागर पुनलगायतलाई स्वागत गर्न भैरहवा विमानस्थल पुगेको सम्झनाले उनी रोमाञ्चित हुन्छन् । ‘मैले खेलेर फर्केपछि पनि स्वागत गर्नेको यस्तै लर्को होस् भन्ने चाहन्थें,’ उनले भने, ‘अहिले मेरो चाहना पूरा भइरहेको छ ।’ भुर्तेल क्रिकेटमा विद्यालय तहमै सिकाइ जरुरी रहेको बताउँछन् ।रूपन्देही क्रिकेट संघका अनुसार जिल्लामा अहिले पुराना र नयाँ गरेर ६६ जना राष्ट्रिय खेलाडी छन् । चार जना क्रिकेट प्रशिक्षक र चार जना अम्पायर रहेका छन् । रूपन्देही क्रिकेट संघका पूर्वअध्यक्ष प्रेमकुमार सेन्चुरीका अनुसार सुरुमा भैरहवामा क्रिकेट खेलेको देखेर स्थानीय छक्क पर्थे । ‘केही वर्ष हिलो, धूलोमा सिक्यौं,’ सेन्चुरीले भने, ‘०४० बाट छपियामा प्रतियोगिता आयोजना हुन थाल्यो ।’ उक्त खेल हेरेपछि क्रिकेटप्रेमी सेन्चुरी, ऋषिकेश अग्रवाल र विजय शर्माले भैरहवामा क्रिकेट विकासको योजना बनाए । सुनचाँदी व्यवसायी सेन्चुरीले साथीहरूसित मिलेर भैरहवामा ०४८ देखि ‘स्वर्णकार कप’ सुरुवात गरे । शान्तिनगरस्थित तत्कालीन क्षेत्रीय प्रहरी कार्यालयको मैदानमा उक्त प्रतियोगिता लगातार ५ वर्षसम्म चल्यो । ‘भैरहवा क्षेत्रका खेलाडीलाई भाग लिन बोलाइन्थ्यो,’ सेन्चुरीले भने, ‘त्यसबेला स्थानीय तारानन्द बर्माले चाँदीको कप पुरस्कार सौजन्य गरेका थिए ।’ सेन्चुरी आफैं खेलाडी थिएनन् तर छोरा सुनीललाई क्रिकेट खेल्न प्रेरणा दिए ।महिला क्रिकेटर पनि उत्तिकैरूपन्देहीका विद्यालय र विभिन्न एकेडेमीमा अहिले पुरुषसरह महिला क्रिकेटर पनि अभ्यासमा सक्रिय देखिन्छन् । पछिल्लो समय राष्ट्रिय महिला टिममा जिल्लाका खेलाडीको उपस्थिति बाक्लो बनेको छ । क्रिकेटको ‘जग’ भैरहवाकी ४२ वर्षीया नीतु थापा नेपाली महिला राष्ट्रिय क्रिकेट टोलीको पहिलो पुस्ताकी खेलाडी हुन् । २००७ मा नेपाली महिला क्रिकेट टोलीलाई मलेसियामा खेल्न पठाउने निर्णय भयो । काठमाडौंमा भएको छनोट प्रतियोगितामा सिद्धार्थनगर–१ की नीतुले पनि सहभागी भएर राष्ट्रिय टोलीको ढोका खोलिन् । दोस्रो पटक २००९ मा उपकप्तान बनेर उनी मलेसियामै एसीसी वुमन्स कप खेल्न पुगिन् । क्रिकेट खेल्न छोडेपछि लामो समय अमेरिका बसेर फर्किएकी उनी १० महिनादेखि भैरहवामै छिन् । ‘नेपाली क्रिकेटको भविष्य यत्तिको होला भन्ने सोचेकी थिइनँ,’ उनले भनिन्, ‘म बिदेसिएँ, नेपालमा क्रिकेट फस्टायो ।’ भैरहवाकी नीतु थापा ।भारतीय सेनामा कार्यरत बुबासित उनले भारतका विभिन्न स्थान पुग्ने क्रममा सिलोङमा पहिलो पटक क्रिकेट खेलेको बताइन् । त्यहाँ खेल्न सिकेकी उनी भैरहवा आएलगत्तै राष्ट्रिय टिममा छनोट भएको बताइन् । नेपाली महिला टिममा उनी अलराउन्डर भूमिकामा थिइन् । ‘अहिले पनि रूपन्देही क्रिकेट संघलाई सल्लाह लिन्छु,’ उनले भनिन्, ‘रगतमा क्रिकेट छ, आफूले खेल्न छाडे पनि नयाँ पुस्तालाई सिकाउने धोको छ ।’ पछिल्लो समय जिल्लाबाट राष्ट्रियस्तरमा पुगेका नयाँ खेलाडीले उत्कृष्ट प्रदर्शन गरिरहेका छन् । यहीँ क्रिकेट सिकेकी बुटवल उपमहानगर–३ की कृतिका मरासिनी राष्ट्रिय महिला टिमकी सदस्य छिन् । उनले २०२२ मा नेपाली यू–१९ टिमको कप्तानी सम्हालेकी थिइन् । यसै वर्ष उनलाई राष्ट्रिय टोलीबाट मलेसिया र हङकङमा आयोजना भएका वुमन्स इमर्जिङ टिम र एसिया कपमा खेल्ने मौका मिल्यो । ‘मैले रुचिले क्रिकेट खेलेकी थिइनँ, अवसर पाएपछि राम्रो प्रदर्शन गरें,’ उनले भनिन्, ‘अहिले खेलाडी बढिरहेको देख्दा खुसी लागेको छ ।’ नयाँ खेलाडीले धेरै सिक्ने अवसर पाएकाले स्तरीय प्रदर्शन गरिरहेको उनले बताइन् । रूपन्देही क्रिकेट संघका अनुसार जिल्लाबाट ११ जनाले राष्ट्रिय टिमबाट खेलिसकेका छन् ।