title: PCB wzmacniają ekspresję kolagenu I z ludzkich fibroblastów otrzewnej

text: Cel Badanie wpływu czterech kongenerów polichlorowanych bifenyli (PCB-77, PCB-105, PCB 153 i PCB 180) na ekspresję trzech markerów adhezji, TGF-β1, VEGF i kolagenu typu I w normalnych ludzkich fibroblastach otrzewnej i adhezji Badanie hodowli komórkowej Ustawienia Uniwersyteckie laboratorium badawcze Pacjenci Pierwotne hodowle prawidłowych fibroblastów otrzewnej i adhezyjnych uzyskano od trzech pacjentów. Interwencje Fibroblasty poddano działaniu PCB-77, PCB-105, PCB-153 lub PCB-180, 20 ppm przez 24 godziny. Z każdego traktowania wyekstrahowano całkowity RNA i poddano RT/PCR w czasie rzeczywistym. Główny wynik i pomiary poziomów mRNA kolagenu typu I, VEGF i TGF-β1. Wyniki Prawidłowe ludzkie fibroblasty otrzewnej eksprymowały kolagen typu I, VEGF i TGF-β1. Ekspozycja normalnych ludzkich fibroblastów na PCB-77, PCB-105, PCB-153 lub PCB-180 nie wpłynęła na poziomy mRNA β-aktyny, genu przechowującego komórki używanego do normalizacji poziomów RNA dla RT/PCR w czasie rzeczywistym, ani czy wpłynęło to na żywotność komórek ocenianą przez wykluczenie błękitu trypanu. Traktowanie PCB, w porównaniu z kontrolą, nie spowodowało znaczących zmian w poziomach mRNA TGF-β1 lub VEGF w normalnych fibroblastach otrzewnej i adhezyjnych. W wyraźnym kontraście, poziomy mRNA kolagenu typu I znacznie wzrosły w odpowiedzi na krótką 24-godzinną ekspozycję na każdą PCB, traktowanie każdego (P<0,0001) w obu typach komórek. Wnioski Stwierdzenie, że PCB-77, PCB-105, PCB-153 lub PCB-180 zwiększyły ekspresję kolagenu typu I w normalnych ludzkich fibroblastach otrzewnej i adhezyjnych jest pierwszym dowodem na udział związków chloroorganicznych w patogenezie zwłóknienia tkanek. Może to sugerować ekspozycję na chloroorganiczny czynnik jako czynnik etiologiczny w wielu różnych wcześniej niezwiązanych ludzkich dolegliwościach charakteryzujących się zwłóknieniem.


title: Neurotoksyczność wywołana dieldryną: znaczenie dla patogenezy choroby Parkinsona.

text: Choroba Parkinsona (PD) jest coraz częściej uznawana za zaburzenie neurodegeneracyjne silnie związane z ekspozycją na chemikalia środowiskowe. Najnowsze dane epidemiologiczne wskazują, że środowiskowe czynniki ryzyka mogą odgrywać dominującą rolę w porównaniu z czynnikami genetycznymi w etiopatogenezie idiopatycznej choroby Parkinsona. Identyfikacja kluczowych defektów genetycznych, takich jak mutacje alfa-synukleiny i parkin w chP, również podkreśla ważną rolę czynników genetycznych w chorobie. Dlatego zrozumienie wzajemnych zależności między genami a środowiskiem w chP może mieć kluczowe znaczenie dla odkrycia tajemnic tej 200-letniej choroby neurodegeneracyjnej. Pestycydy i metale to najczęstsze klasy środowiskowych substancji chemicznych, które sprzyjają degeneracji dopaminergicznej. Dieldryna, będąca pestycydem chloroorganicznym, została znaleziona w ludzkich tkankach mózgu pośmiertnych z chorobą Parkinsona, co sugeruje, że pestycyd ten może sprzyjać śmierci komórek czarnuchów. Chociaż dieldryna została zakazana, ludzie nadal są narażeni na działanie pestycydu poprzez skażone produkty mleczne i mięso z powodu ciągłego gromadzenia się pestycydu w środowisku. Niniejszy przegląd podsumowuje różne badania neurotoksyczne przeprowadzone zarówno w kulturach komórkowych, jak i modelach zwierzęcych po ekspozycji na dieldrynę i omawia ich znaczenie dla kluczowych mechanizmów patologicznych związanych z degeneracją dopaminergiczną ciała czarnego, w tym stresem oksydacyjnym, dysfunkcją mitochondriów, agregacją białek i apoptozą.


title: 2,3,7,8-Tetrachlorodibenzo-p-dioksyna w mleku matki i obwodzie głowy noworodka.

text: Wiadomo, że dioksyny wpływają na wzrost i rozwój układu nerwowego niemowląt zarówno u ludzi, jak iu zwierząt. W tym badaniu zbadaliśmy związek między obwodem głowy noworodka, który jest związany z rozwojem mózgu płodu, a stężeniem dioksyn w mleku matki jako wskaźnikiem narażenia matki. W sumie 42 próbki mleka pobrano w piątym do ósmego dnia po porodzie od matek w Japonii narażonych na dioksyny w środowisku. Poziomy siedmiu dioksyn i 10 izomerów furanu zmierzono w każdej próbce mleka przy użyciu systemu HR-GC/MS. Zależności między stężeniem każdego izomeru dioksyn a wielkością noworodka, w tym obwód głowy, zostały następnie zbadane po uwzględnieniu czynników zakłócających. Stężenie 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyny (TCDD), najbardziej toksycznego izomeru dioksyn, ujemnie korelowało z obwodem głowy noworodka, nawet po uwzględnieniu wieku ciążowego, płci niemowlęcia, liczby porodów i innych czynników zakłócających. Nie stwierdzono jednak istotnych zależności między stężeniem innych izomerów dioksyn i furanu w mleku matki a wzrostem, masą ciała i obwodem klatki piersiowej noworodka po urodzeniu. Fakty te sugerowały, że na rozwój mózgu płodu może wpływać ekspozycja matki na TCDD w środowisku.


title: Dioksyny mogą promować rozwój endometriozy związany z zapaleniem

text: Badania laboratoryjne i populacyjne sugerują, że narażenie na toksyny środowiskowe może być jednym z kilku czynników wyzwalających rozwój endometriozy. Omawiamy dowody na to, że modulacja interfejsu endokrynno-immunologicznego endometrium może mechanistycznie powiązać ekspozycję na toksyny z rozwojem tej choroby. Podsumowanie kapsułek: Narażenie na toksyny środowiskowe indukuje zapalną odpowiedź endometrium, która może sprzyjać rozwojowi endometriozy.


title: Związek polichlorowanych bifenyli z nadciśnieniem w badaniu National Health and Nutrition Examination Survey z lat 1999-2002.

text: Związek 11 polichlorowanych bifenyli (PCB) z nadciśnieniem zbadano za pomocą National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES), 1999-2002. Nieważona liczba uczestników ocenianych pod kątem nadciśnienia wahała się od 2074 do 2556 w zależności od analizowanej substancji chemicznej. W nieskorygowanych regresjach logistycznych wszystkie 11 PCB wiązało się z nadciśnieniem. Po uwzględnieniu wieku, płci, rasy, palenia tytoniu, wskaźnika masy ciała, wysiłku fizycznego, całkowitego cholesterolu i rodzinnej choroby wieńcowej serca, siedem z 11 PCB (PCB 126, 74, 118, 99, 138/158, 170, i 187) były istotnie związane z nadciśnieniem. Najsilniejsze skorygowane powiązania z nadciśnieniem stwierdzono dla dioksynopodobnych PCB 126 i 118. PCB 126>59,1 pg/g skorygowane o lipidy miały iloraz szans 2,45 (95% CI 1,48-4,04) w porównaniu do PCB 126<lub=26,1 pg/ g dostosowano lipidów. PCB 118>27,5 ng/g skorygowane o lipidy miały iloraz szans 2,30 (95% CI 1,29-4,08) w porównaniu do PCB 118 < lub = 12,5 ng/g skorygowanego lipidu. Co więcej, uczestnicy z jednym lub więcej podwyższonymi PCB mieli iloraz szans 1,84 (95% CI 1,25-2,70) w porównaniu z brakiem PCB podwyższonych w skorygowanej regresji logistycznej. Częstość występowania jednego lub więcej podwyższonych PCB wynosiła 22,76% lub 32 miliony ze 142 milionów osób w wieku >20 lat w nieinstytucjonalizowanej populacji Stanów Zjednoczonych. Postawiliśmy hipotezę, że powiązanie siedmiu PCB z nadciśnieniem wskazuje, że podwyższone PCB są czynnikiem ryzyka nadciśnienia. To, co klinicyści mogą zrobić, biorąc pod uwagę wyniki tego badania, jest ograniczone, chyba że odpowiednie metody laboratoryjne będą szerzej dostępne do badania pacjentów.


title: Trwałe zanieczyszczenia organiczne w suplementach oleju rybnego na rynku kanadyjskim: polichlorowane bifenyle i insektycydy chloroorganiczne.

text: Suplementy diety z rybami i fokami, sprzedawane jako bogate w kwasy tłuszczowe omega-3, są często spożywane przez Kanadyjczyków. Próbki tych suplementów (n = 30) zebrano w Vancouver w Kanadzie w latach 2005-2007. Wszystkie suplementy olejowe przeanalizowano pod kątem polichlorowanych bifenyli (PCB) i insektycydów chloroorganicznych (OC) i stwierdzono, że każda próbka zawiera wykrywalne pozostałości. Najwyższe stężenia SigmaPCB i SigmaDDT (1,1,1-trichloro-di-(4-chlorofenylo)etanu) (odpowiednio 10400 ng/gi 3310 ng/g) stwierdzono w próbce oleju z rekina, podczas gdy najniższe stężenia stwierdzono w próbce oleju z rekina. suplementy przygotowane przy użyciu mieszanych olejów rybnych (sardele, makrela i sardynki) (0,711 ng SigmaPCB/g i 0,189 ng SigmaDDT/g). Średnie stężenia SigmaPCB w suplementach oleistych wynosiły 34,5, 24,2, 25,1, 95,3, 12,0, 5260, 321 i 519 ng/g u ryb niezidentyfikowanych, ryb mieszanych bez łososia, ryb mieszanych z łososiem, łososia, warzyw z mieszanką ryb, rekinów, menhaden (n = 1) i foka (n = 1), odpowiednio. Maksymalne stężenia pozostałych OC były generalnie obserwowane w oleju uszczelniającym. Kongenery heksachlorowanych PCB były dominującymi czynnikami wpływającymi na poziomy SigmaPCB, podczas gdy SigmaDDT był największym czynnikiem przyczyniającym się do poziomów chloroorganicznych. Oszacowania spożycia dokonano przy użyciu maksymalnych dawek na etykietach producentów, a wyniki znacznie się różniły ze względu na dużą różnicę w uzyskanych stężeniach pozostałości. Obliczono, że średnie spożycie SigmaPCB i SigmaDDT wynosi odpowiednio 736 +/- 2840 ng/d i 304 +/- 948 ng/d.


title: Badania spożycia ryb jako źródła metylortęci powinny uwzględniać ryby hodowlane karmione mączką rybną i inne pokarmy zwierzęce.

text: Współwystępowanie rybich kwasów tłuszczowych MeHg i omega-3 u dzikich gatunków można rzeczywiście zoptymalizować, wybierając określone gatunki. Ryby hodowlane i skorupiaki karmione mączką rybną mogą jednak biokoncentrować zarówno MeHg (w mięśniach), jak i zanieczyszczenia organohalogenowe przekazywane w składnikach tłuszczowych [Dorea, J.G., 2006. Substancje. J. Żywność Prot. 69, 2777-2785); Kiedy mączka rybna jest używana do karmienia zwierząt gospodarskich, może oferować najgorsze z obu światów: tłuszcze nasycone (z zanieczyszczeniami organohalogenowymi) i MeHg. Nadszedł czas, aby zająć się źródłami żywieniowymi Hg pochodzącymi od zwierząt hodowanych na mączce rybnej, które mogą przyczyniać się do zwiększenia stężenia Hg w tkankach.


title: Subkliniczne nieprawidłowości neurobehawioralne związane z niskim poziomem narażenia na rtęć poprzez spożywanie ryb.

text: W celu oceny wczesnych efektów neurotoksycznych związanych ze stosunkowo niskim poziomem rtęci wchłanianej przez jedzenie ryb, przebadano dwie grupy 22 dorosłych mężczyzn, nałogowych konsumentów tuńczyka i 22 grupy kontrolne, stosując przekrojowe badanie terenowe. Ocena obejmowała neurobehawioralne testy czujności i funkcji psychomotorycznej, pomiary drżenia rąk oraz ocenę stężenia prolaktyny w surowicy. Rtęć w moczu (U-Hg) i prolaktynę w surowicy (sPRL) zmierzono u wszystkich narażonych osobników i kontroli, podczas gdy pomiary organicznego składnika rtęci we krwi (O-Hg) były dostępne tylko dla 10 narażonych i sześciu kontrolnych. U-Hg był znacząco wyższy wśród narażonych osobników (mediana 6,5 μg/g kreatyniny, zakres 1,8-21,5) niż w grupie kontrolnej (mediana 1,5 μg/g kreatyniny, zakres 0,5-5,3). Mediana wartości O-Hg wyniosła 41,5 mikrog/l wśród zjadaczy tuńczyka i 2,6 mikrog/l w grupie kontrolnej. Zarówno U-Hg, jak i O-Hg były istotnie skorelowane z ilością spożywanych tygodniowo ryb. Znaczące różnice w sPRL stwierdzono między eksponowanymi (12,6 ng/ml) a kontrolami (9,1 ng/ml). Indywidualne sPRL były istotnie skorelowane z poziomami zarówno U-Hg, jak i O-Hg. Wydajność neurobehawioralna osób, które regularnie spożywały tuńczyka, była znacznie gorsza pod względem czasu reakcji na kolorowe słowa, czasu reakcji na symbole cyfrowe i szybkości stukania palcami (FT). Po rozważeniu poziomu wykształcenia i innych zmiennych towarzyszących, analiza wielokrotnej regresji krokowej wykazała, że stężenie O-Hg było najbardziej istotnie związane z indywidualnymi wynikami w tych testach, stanowiąc około 65% wariancji w wynikach testów.


title: Niepłodność mężczyzn w Hongkongu wiąże się z zawartością rtęci w ludzkich włosach i rybach.

text: W niniejszym badaniu skupiono się na związku między obniżoną płodnością mężczyzn w Hongkongu a spożyciem ryb. Stężenia rtęci stwierdzone we włosach 159 mężczyzn z Hongkongu w wieku 25-72 (średnia wieku = 37 lat) były dodatnio skorelowane z wiekiem i były znacznie wyższe u osób z Hongkongu niż u Europejczyków i Finów (odpowiednio 1,2 i 2,1 ppm). Rtęć we włosach 117 niepłodnych samców z Hongkongu (4,5 ppm, P < 0,05) była znacznie wyższa niż poziomy rtęci we włosach 42 płodnych samców z Hongkongu (3,9 ppm). Niepłodne samce miały około. 40% więcej rtęci we włosach niż płodne samce w podobnym wieku. Chociaż było tylko 35 kobiet, miały one znacznie niższy poziom rtęci we włosach niż mężczyźni w podobnych grupach wiekowych. Ogólnie rzecz biorąc, mężczyźni mieli poziom rtęci o 60% wyższy niż kobiety. Próbki włosów pobrane od 16 wegetarian mieszkających w Hongkongu (wegan, którzy nie spożywali ryb, skorupiaków ani mięsa przez co najmniej 5 lat) miały bardzo niski poziom rtęci. Ich średnie stężenie rtęci we włosach wynosiło zaledwie 0,38 ppm.


title: Poziomy rtęci i praktyki spożywania ryb u kobiet w wieku rozrodczym na Florydzie Zachodniej.

text: Południowo-wschodnie Stany Zjednoczone, aw szczególności obszary przybrzeżne wzdłuż Zatoki Meksykańskiej (Gulf Coast) na Florydzie, doświadczają jednego z najwyższych poziomów osadzania się rtęci w kraju. Chociaż granica przybrzeżna stanu Floryda jest jedną z najdłuższych w Stanach Zjednoczonych, a stan wydał zalecenia dotyczące spożycia ryb z powodu rtęci w wielu gatunkach ryb, niewiele danych zostało systematycznie gromadzonych w celu oceny poziomu rtęci w populacji ludzkiej stanu lub ocena skuteczności porad dotyczących konsumpcji. Ze względu na ogólnie wysoki wskaźnik spożycia owoców morza wśród populacji przybrzeżnych, ludzka populacja na Florydzie Zachodniej, niedaleko Pensacola, FL jest potencjalnie narażona na podwyższony poziom rtęci. W niniejszym badaniu przeanalizowaliśmy poziom rtęci we włosach kobiet w wieku rozrodczym (16-49 lat), które mieszkały w pobliżu Pensacola, FL przez co najmniej 1 rok. Przebadaliśmy również praktyki spożycia ryb w kohorcie i oceniliśmy świadomość zaleceń dotyczących spożycia ryb na Florydzie. Poziom rtęci we włosach był znacznie wyższy u kobiet, które spożywały ryby w ciągu 30 dni przed pobraniem próbki (p<0,05) oraz u kobiet, które nie wiedziały o zaleceniach dotyczących spożycia (p<0,05). Tylko 31% kobiet zgłosiło znajomość porad dotyczących konsumpcji, a kobiety w ciąży wykazywały niższą świadomość poradnictwa niż kobiety niebędące w ciąży. Dane sugerują, że interwencje w zakresie zdrowia publicznego, takie jak edukacja i porady dotyczące ryb, nie dotarły do większości kobiet w hrabstwach otaczających Pensacola, które są najbardziej narażone na spożycie ryb o wysokim poziomie rtęci.


title: Zdrowie publiczne i ekonomiczne konsekwencje toksyczności rtęci metylowej dla rozwijającego się mózgu

text: Rtęć metylowa jest neurotoksyną rozwojową. Narażenie wynika głównie ze spożywania przez kobiety w ciąży owoców morza skażonych rtęcią ze źródeł antropogenicznych (70%) i naturalnych (30%). W latach 90. amerykańska Agencja Ochrony Środowiska (EPA) poczyniła stałe postępy w zmniejszaniu emisji rtęci ze źródeł antropogenicznych, zwłaszcza z elektrowni, które odpowiadają za 41% emisji antropogenicznych. Jednak amerykańska EPA niedawno zaproponowała spowolnienie tego postępu, powołując się na wysokie koszty redukcji zanieczyszczeń. Aby spojrzeć z odpowiedniej perspektywy na koszty kontrolowania emisji z amerykańskich elektrowni, oszacowaliśmy ekonomiczne koszty toksyczności metylortęci przypisywanej rtęci z tych elektrowni. Wykorzystaliśmy model frakcji, który można przypisać do środowiska, i ograniczyliśmy naszą analizę do wpływu neurorozwojowego — w szczególności utraty inteligencji. Korzystając z krajowych danych dotyczących rozpowszechnienia rtęci we krwi z Centers for Disease Control and Prevention, odkryliśmy, że od 316 588 do 637 233 dzieci każdego roku ma poziom rtęci we krwi pępowinowej > 5,8 μg/l, poziom związany z utratą IQ. Wynikająca z tego utrata inteligencji powoduje zmniejszoną produktywność ekonomiczną, która utrzymuje się przez całe życie tych dzieci. Ta utracona produktywność jest głównym kosztem zatrucia metylortęcią i wynosi 8,7 miliarda dolarów rocznie (zakres 2,2-43,8 miliarda dolarów; wszystkie koszty w 2000 roku). Z tej sumy 1,3 miliarda dolarów (zakres 0,1-6,5 miliarda dolarów) każdego roku przypada na emisje rtęci z amerykańskich elektrowni. To znaczące żniwo zagraża zdrowiu gospodarczemu i bezpieczeństwu Stanów Zjednoczonych i powinno być wzięte pod uwagę w debacie na temat kontroli zanieczyszczenia rtęcią.


title: Kontrowersje dotyczące czasu dojrzewania w USA oraz przegląd możliwych czynników sprawczych w zakresie czasu rozpoczęcia dojrzewania.

text: Wcześniej stosowane standardy diagnozowania przedwczesnego dojrzewania płciowego u dziewcząt nie wydają się już odpowiednie w USA, ponieważ znaczna liczba dziewcząt jest zgłaszana do gabinetów pediatrów z pączkami piersi przed 8 rokiem życia. Jednak moment wystąpienia pierwszej miesiączki niewiele się zmienił w ciągu ostatnich kilku dekad. Wcześnie dojrzewające dziewczęta częściej stają się otyłe w okresie dojrzewania i dorosłości niż normalne lub późno dojrzewające dziewczęta. Wcześnie dojrzewające białe dziewczęta są cięższe na początku dojrzewania, ale nie dotyczy to afroamerykańskich dziewcząt lub chłopców obu ras. Chłopcy i dziewczęta z przedwczesnym pubarche mogą mieć większą hiperinsulinemię niż normalne dzieci, a dziewczynki z przedwczesnym pubarche mogą częściej rozwijać funkcjonalny hiperandrogenizm jajników i nadnerczy. Wczesna miesiączka poprzedzona jest hiperinsulinemią przedpokwitaniową. Sugeruje się, że na początek dojrzewania, choć niekoniecznie na tempo dojrzewania, ma wpływ hiperinsulinemia i insulinooporność. Jeśli ta hipoteza jest słuszna, insulinooporność może być częstsza u dzieci w USA niż wcześniej sądzono. W innych krajach nie odnotowano postępu w czasie dojrzewania, chociaż jest prawdopodobne, że zjawisko to może stać się bardziej rozpowszechnione, gdy inne kraje przyjmą bardziej amerykański styl życia i dietę.


title: Rola estrogenów środowiskowych w pogorszeniu płodności czynnika męskiego.

text: CEL: Ocena roli estrogenów polichlorowanych bifenyli (PCB) i estrów ftalanów (PE) jako potencjalnych zagrożeń środowiskowych w pogorszeniu parametrów nasienia u niepłodnych mężczyzn bez oczywistej etiologii. PROJEKT: Randomizowane badanie kontrolowane. USTAWIENIE: Klinika leczenia niepłodności III stopnia i ośrodek naukowo-badawczy. PACJENT(Y): Dwudziestu jeden niepłodnych mężczyzn z liczbą plemników <20 milionów/ml i/lub szybką ruchliwością postępującą <25% i/lub <30% normalnych postaci bez dowodów oczywistej etiologii i 32 mężczyzn z grupy kontrolnej z prawidłowymi badaniami nasienia i dowód poczęcia. W ramach protokołu leczenia pobrano próbki nasienia i krwi. GŁÓWNE MIARY WYNIKOWE: Ocena parametrów nasienia, takich jak objętość ejakulatu, liczba plemników, ruchliwość, morfologia, witalność, zdolność osmoregulacyjna, stabilność chromatyny plemników i integralność jądrowego DNA plemników. WYNIK(S): PCB wykryto w osoczu nasienia niepłodnych mężczyzn, ale nie w grupie kontrolnej, a stężenie PE było znacznie wyższe u niepłodnych mężczyzn w porównaniu z grupą kontrolną. Objętość ejakulatu, liczba plemników, ruchliwość progresywna, normalna morfologia i zdolność do zapłodnienia były znacznie niższe u niepłodnych mężczyzn w porównaniu z grupą kontrolną. Najwyższe średnie stężenia PCB i PE stwierdzono u jedzących ryby w miastach, a następnie wśród jedzących ryby na obszarach wiejskich, miejskich wegetarian i wiejskich wegetarian. Całkowita liczba ruchliwych plemników u niepłodnych mężczyzn była odwrotnie proporcjonalna do stężenia ksenoestrogenów i była znacznie niższa niż w odpowiednich kontrolach. WNIOSKI: PCB i PE mogą odgrywać kluczową rolę w pogorszeniu jakości nasienia u niepłodnych mężczyzn bez oczywistej etiologii.


title: Stan odżywienia cynkiem i selenem u wegetarian.

text: Dieta wegetariańska może mieć korzystny wpływ na zdrowie człowieka, jednak gdy nie jest dobrze zbilansowana, może brakować niektórych składników odżywczych, np. minerałów. Celem niniejszego badania była ocena stanu odżywienia cynkiem i selenem u wegetarian w mieście São Paulo. Przeprowadzono badanie przekrojowe, a kryteriami włączenia były wiek > lub = 18 lat, obie płci, niestosowanie suplementów diety lub farmaceutyków. Badanie przeprowadziło trzydziestu wegetarian, obu płci, w średnim wieku 27 lat i 4,5 roku wegetarianizmu, a ich średni BMI wyniósł 21,5. Stężenie cynku w osoczu wynosiło 71 i 62,5 μg/dl dla mężczyzn i kobiet, a stężenie erytrocytów 37 μg/gHb dla obu płci. Stężenie selenu wynosiło 73,5 i 77,3 mikrog/lw osoczu oraz 51,4 i 66,9 mikrog/lw erytrocytach odpowiednio dla mężczyzn i kobiet. Te wartości biochemiczne wskazują, że zgodnie z literaturą poziom selenu we krwi jest odpowiedni, a stężenie cynku w erytrocytach w badanej populacji jest niedoborowe. Z tego powodu wegetarianie powinni być stale oceniani i otrzymywać wsparcie żywieniowe, aby zmniejszyć skutki niedostatecznego poziomu cynku.


title: Spożycie białka a niepłodność owulacyjna

text: Cel Ocena, czy spożycie białka pochodzenia zwierzęcego i roślinnego ma związek z niepłodnością owulacyjną. Projekt badania Obserwowano 18 555 zamężnych kobiet bez historii niepłodności, które próbowały zajść w ciążę lub zaszły w ciążę w ciągu ośmiu lat. Oceny dietetyczne były związane z występowaniem niepłodności owulacyjnej. Wyniki Podczas obserwacji 438 kobiet zgłosiło niepłodność owulacyjną. Skorygowane na wiele zmiennych ryzyko względne [RR] (95% CI; P, trend) niepłodności owulacyjnej przy porównaniu najwyższego i najniższego kwintyla spożycia białka zwierzęcego wyniosło 1,39 (1,01 – 1,90; 0,03). Odpowiedni RR (95% CI; P, trend) dla spożycia białka roślinnego wyniósł 0,78 (0,54 – 1,12; 0,07). Co więcej, spożywanie 5% całkowitego spożycia energii w postaci białka roślinnego, a nie zwierzęcego wiązało się z ponad 50% niższym ryzykiem niepłodności owulacyjnej (P = 0,007). Wnioski Zastąpienie zwierzęcych źródeł białka roślinnymi źródłami białka może zmniejszyć ryzyko niepłodności owulacyjnej.


title: Jakość nasienia płodnych samców z USA w stosunku do spożycia wołowiny przez ich matki w czasie ciąży.

text: TŁO Aby przyjrzeć się możliwym długoterminowym zagrożeniom związanym ze sterydami anabolicznymi i innymi ksenobiotykami w wołowinie, zbadaliśmy jakość nasienia mężczyzn w odniesieniu do spożycia wołowiny przez ich matki w czasie ciąży. METODY: Badanie przeprowadzono w pięciu miastach USA w latach 1999-2005. Za pomocą analizy regresji zbadano parametry nasienia 387 partnerek kobiet w ciąży w odniesieniu do ilości wołowiny, którą matka spożywała w czasie ciąży. Spożycie wołowiny przez matki przeanalizowano również w odniesieniu do historii wcześniejszej niepłodności syna. WYNIKI Stężenie plemników było odwrotnie proporcjonalne do tygodniowych posiłków wołowych matek (p = 0,041). U synów „wysokich konsumentów wołowiny” (>7 posiłków wołowych/tydzień) koncentracja plemników była o 24,3% niższa (P = 0,014), a odsetek mężczyzn ze koncentracją plemników poniżej 20 x 10(6)/ml był trzykrotnie wyższy ( 17,7 wobec 5,7%, p = 0,002) niż u mężczyzn, których matki jadły mniej wołowiny. Historia wcześniejszej niepłodności była również częstsza wśród synów „konsumentów wysokiej wołowiny” (p = 0,015). Koncentracja plemników nie była istotnie związana ze spożyciem innego mięsa przez matkę ani ze spożyciem jakiegokolwiek mięsa przez mężczyznę. WNIOSKI Dane te sugerują, że spożywanie wołowiny przez matkę i ewentualnie ksenobiotyki zawarte w wołowinie może zmienić rozwój jąder mężczyzny w macicy i niekorzystnie wpłynąć na jego zdolności reprodukcyjne.


title: Toksoplazma i schizofrenia.

text: Badania nad czynnikami zakaźnymi jako możliwą przyczyną schizofrenii zyskały na znaczeniu w ciągu ostatniej dekady. Toxoplasma gondii stała się głównym kandydatem z różnych powodów; (i) wiele badań wykazało, że osoby chore na schizofrenię, w porównaniu z grupą kontrolną, mają większą częstość występowania przeciwciał przeciwko T. gondii, (ii) niektóre osoby z toksoplazmozą dorosłych rozwijają objawy psychotyczne podobne do tych ze schizofrenii, (iii) epidemiologicznie istnieje wiele podobieństw między toksoplazmozą a schizofrenią, (iv) leki przeciwpsychotyczne, o których wiadomo, że są skuteczne w schizofrenii, hamują również niektóre pasożyty, w tym T. gondii, (v) Wykazano, że Toxoplasma indukuje podwyższone poziomy dopaminy u eksperymentalnie zakażonych zwierząt (podwyższony poziom dopaminy jest powszechnie obserwowane u osób ze schizofrenią) i (vi) badania wykazały, że osoby ze schizofrenią w porównaniu z grupą kontrolną miały większą ekspozycję na koty w dzieciństwie. Pozostaje wiele pytań dotyczących roli Toxoplasma w etiologii schizofrenii, w tym roli zmienności szczepów, czasu i źródła infekcji oraz roli genów gospodarza w określaniu podatności na chorobę. Ustanowienie silnego związku między Toxoplasma a etiologią schizofrenii i pokrewnych zaburzeń stanowiłoby wielki przełom w zrozumieniu tych zaburzeń i doprowadziłoby do nowych metod ich leczenia i zapobiegania.


title: Wysoka prewalencja i obfitość atypowych genotypów Toxoplasma gondii izolowanych od jagniąt przeznaczonych do spożycia przez ludzi w USA.

text: Niewiele jest informacji na temat obecności żywotnych Toxoplasma gondii w tkankach jagniąt na całym świecie. Częstość występowania T. gondii określono u 383 jagniąt (<1 roku) z Maryland, Virginia i West Virginia, USA. W dniu uboju z rzeźni pobrano serca 383 jagniąt. Krew pobrana z każdego serca została przebadana na obecność przeciwciał przeciwko T. gondii za pomocą zmodyfikowanego testu aglutynacji (MAT). Surowice najpierw przebadano przy użyciu rozcieńczeń 1:25, 1:50, 1:100 i 1:200, a serca wybrano do testu biologicznego na T. gondii. Przeciwciała (MAT, 1:25 lub wyższe) przeciwko T. gondii znaleziono u 104 (27,1%) z 383 jagniąt. Serca 68 seropozytywnych jagniąt użyto do izolacji żywotnych T. gondii za pomocą testu biologicznego u kotów, myszy lub obu. W przypadku testów biologicznych u kotów, cały mięsień sercowy lub 500 g pocięto i podawano kotom, jeden kot na serce i kał kotów biorców badano pod kątem wydalania oocyst T. gondii. Do testów biologicznych na myszach, 50 g mięśnia sercowego trawiono w roztworze pepsyny kwasowej i zaszczepiono myszom trawienie; myszy-biorcy badano pod kątem infekcji T. gondii. W sumie od 68 seropozytywnych jagniąt uzyskano 53 izolaty T. gondii. Genotypowanie 53 izolatów T. gondii przy użyciu 10 markerów polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych PCR (SAG1, SAG2, SAG3, BTUB, GRA6, c22-8, c29-2, L358, PK1 i Apico) ujawniło 57 szczepów z 15 genotypami. Cztery jagnięta miały infekcję dwoma genotypami T. gondii. Dwadzieścia sześć (45,6%) szczepów należy do linii klonalnej typu II (szczepy te można dalej podzielić na dwie grupy na podstawie alleli w locus Apico). Osiem (15,7%) szczepów należy do linii typu III. Pozostałe 22 szczepy podzielono na 11 nietypowych genotypów. Wyniki te wskazują na wysoką częstość występowania pasożytów i dużą różnorodność genetyczną T. gondii u jagniąt, co ma istotne implikacje dla zdrowia publicznego. Uważamy, że jest to pierwsza dogłębna analiza genetyczna izolatów T. gondii z owiec w USA.


title: Wykrywanie pasożytów Sarcocystis w wołowinie detalicznej: badanie regionalne łączące histologiczne i genetyczne metody wykrywania.

text: Sarcocystis spp. są pasożytniczymi protistami nabytymi po spożyciu niedogotowanego, wypełnionego cystami mięsa. Podczas gdy zarówno Sarcocystis hominis, jak i S. cruzi encyst w wołowinie, tylko S. hominis jest patogenny dla ludzi. W tym badaniu zastosowaliśmy metody histologiczne i nowe techniki molekularne w celu określenia regionalnej częstości występowania i tożsamości Sarcocystis spp. w sprzedaży detalicznej wołowiny. Spośród 110 próbek 60 wspierało amplifikację rRNA pasożyta metodą PCR. Wszystkich 41 zsekwencjonowanych przedstawicieli zidentyfikowano jako S. cruzi. Aby porównać metody wykrywania, 48 próbek zbadano równolegle za pomocą histologii i PCR, a odpowiednio 16 i 26 próbek było dodatnich. Pięć próbek pozytywnych w początkowych przekrojach histologicznych nie uległo amplifikacji metodą PCR. Piętnaście próbek z pozytywnym wynikiem PCR nie zawierało sarkocyst w początkowym skrawku histologicznym, ale dodatkowe skrawki z tych próbek ujawniły sarkocysty w dodatkowych 12 próbkach. Po połączeniu, histologia z dodatkowymi skrawkami i PCR wykryły 31 próbek dodatnich z 48 próbek ogółem. Nie znaleźliśmy dowodów na obecność patogenu ludzkiego S. hominis i potwierdziliśmy, że patogen bydła S. cruzi jest wysoce rozpowszechniony w tej próbce regionalnej. Testy PCR mogą zwiększyć czułość wykrywania Sarcocystis spp. i przyczynić się do precyzji diagnostycznej.


title: Aminy biogenne w rybach: role w zatruciu, psuciu się i tworzeniu nitrozoamin – przegląd.

text: Aminy biogenne to aminy nielotne powstające w wyniku dekarboksylacji aminokwasów. Chociaż w rybach znaleziono wiele amin biogennych, tylko histamina, kadaweryna i putrescyna okazały się mieć znaczenie w określaniu bezpieczeństwa i jakości ryb. Pomimo szeroko opisywanego związku między histaminą a scombroidem zatruciem pokarmowym, sama histamina wydaje się być niewystarczająca do wywołania toksyczności pokarmowej. Sugeruje się, że putrescyna i kadaweryna nasilają toksyczność histaminy. Natomiast w odniesieniu do psucia się, tylko kadaweryna okazała się użytecznym wskaźnikiem początkowego etapu rozkładu ryb. Na związek między aminami biogennymi, oceną sensoryczną i trimetyloaminą podczas psucia ma wpływ skład bakteryjny i zawartość wolnych aminokwasów. Stwierdzono, że liczba bakterii mezofilnych wynosząca log 6-7 jtk/g jest związana z 5 mg histaminy/100 g ryby, maksymalnym dopuszczalnym poziomem histaminy według Agencji ds. Żywności i Leków (FDA). Badania in vitro wykazały udział kadaweryny i putrescyny w tworzeniu odpowiednio nitrozoamin, nitrozopiperydyny (NPIP) i nitrozopirolidyny (NPYR). Ponadto zanieczyszczona sól, wysoka temperatura i niskie pH sprzyjają powstawaniu nitrozoamin, podczas gdy czysty chlorek sodu hamuje ich powstawanie. Zrozumienie zależności między aminami biogennymi i ich udziałem w tworzeniu nitrozoamin może wyjaśnić mechanizm zatrucia scombroidem i zapewnić bezpieczeństwo wielu produktów rybnych.


title: Reakcja zdrowia publicznego na zatrucie rybą rozdymkowatą (tetrodotoksyną) przez błędnie oznakowany produkt.

text: Tetrodotoksyna jest neurotoksyną występującą u wybranych gatunków z rodziny Tetraodontidae (ryba rozdymkowata). Spożywany w wystarczających ilościach powoduje paraliż i potencjalnie śmierć. W 2007 roku u dwóch osób wystąpiły objawy odpowiadające zatruciu tetrodotoksyną po spożyciu domowej roboty rozdymki zakupionej w Chicago. Zarówno detalista z Chicago, jak i dostawca z Kalifornii zaprzeczyli, że sprzedawali lub importowali ryby rozdymka, ale twierdzili, że produkt to żabnica. Jednak analiza genetyczna i oględziny wykazały, że połknięte ryby i inne ryby z powiązanej partii odzyskanej od dostawcy należały do rodziny Tetraodontidae. Wysoki poziom tetrodotoksyny wykryto zarówno w resztkach spożytego mączki, jak iw rybach pobranych z powiązanej partii. Dochodzenie doprowadziło do dobrowolnego wycofania żabnic rozprowadzanych przez dostawcę w trzech stanach i umieszczenia dostawcy w Alarmie Importowym Amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków w związku z niewłaściwym markowaniem gatunków. Ten przypadek zatrucia tetrodotoksyną podkreśla potrzebę ciągłej rygorystycznej regulacji importu ryb rozdymkowatych przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków, edukacji opinii publicznej na temat niebezpieczeństw związanych ze spożywaniem ryb rozdymkowatych oraz podnoszenia świadomości wśród dostawców usług medycznych w zakresie diagnozowania i postępowania z toksynami przenoszonymi przez żywność spożycie i konieczność zgłaszania do agencji zdrowia publicznego.


title: Podejrzana przyczyna nagłego, prawie śmiertelnego niedociśnienia.

text: Choroby przenoszone przez owoce morza są powszechnym, ale niedocenianym źródłem zachorowalności. Przedstawiamy przypadek 80-letniej kobiety, która zgłosiła się do szpitala po zawaleniu się w restauracji po obiedzie składającym się z makreli. Szczegółowa historia żywności i wykluczenie kliniczne pomogły zdiagnozować stan jako zatrucie scombroid. Pacjentka całkowicie wyzdrowiała po terapii przeciwhistaminowej.


title: Choroba Haffa po zjedzeniu łososia.

text: Chociaż spożywanie ryb jest uważane za składnik zdrowej dla serca diety, z jedzeniem skażonych ryb wiąże się wiele chorób. Autorzy opisują dwa przypadki osłabienia mięśni i rabdomiolizy, które wystąpiły po zjedzeniu łososia. Przypadki rabdomiolizy i osłabienia mięśni po spożyciu ryb słodkowodnych były rzadko zgłaszane w Stanach Zjednoczonych, ale często zgłaszane w regionie Morza Bałtyckiego. Ta choroba jest znana jako choroba Haffa. Chociaż etiologia jest nieznana, uważa się, że jest toksyna. Palytoksyna, znaleziona w rybach morskich, została powiązana z rabdomiolizą i może służyć jako model do dalszych badań przypuszczalnej toksyny odpowiedzialnej za rabdomiolizę po spożyciu ryb słodkowodnych. W przypadku podejrzenia choroby Haffa należy skontaktować się z Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom i zebrać wszelkie niezjedzone ryby, które mogą zostać wysłane do analizy laboratoryjnej.


title: Martwicze infekcje tkanek miękkich i pierwotna posocznica wywołana przez Vibrio vulnificus i Vibrio cholerae non-O1.

text: TŁO: Gatunki Vibrio są rzadką przyczyną martwiczych infekcji tkanek miękkich i pierwotnej posocznicy, które mogą wystąpić u pacjentów z chorobami wątroby, cukrzycą, niewydolnością nadnerczy i stanami z obniżoną odpornością. Organizmy te rozwijają się w ciepłej wodzie morskiej i często występują w surowych ostrygach, skorupiakach i innych owocach morza. W badaniu tym zbadano piorunującą charakterystykę kliniczną infekcji tkanek miękkich Vibrio vulnificus i Vibrio cholerae non-O1 i zidentyfikowano czynniki prognostyczne. MATERIAŁY: Retrospektywnie przeanalizowano trzydziestu pacjentów z martwiczym zapaleniem powięzi i sepsą wywołaną przez gatunki Vibrio. Dwudziestu ośmiu pacjentów miało w wywiadzie kontakt z wodą morską lub surowymi owocami morza. Ośmiu pacjentów miało chorobę wątroby, taką jak zapalenie wątroby lub marskość wątroby, a siedmiu pacjentów miało cukrzycę. Dziewięciu pacjentów miało zaburzenia czynności wątroby połączone z cukrzycą. Mikrobiologiczne badania laboratoryjne posiewów potwierdziły obecność V. vulnificus u 23 pacjentów i V. cholerae non-O1 u siedmiu pacjentów. Wyniki: Oczyszczenie chirurgiczne lub natychmiastową amputację kończyny przeprowadzono początkowo u wszystkich pacjentów z martwiczymi infekcjami tkanek miękkich. Jedenastu pacjentów (37%) zmarło w ciągu kilku dni od przyjęcia, a 19 przeżyło. Śmiertelność grupy V. cholerae non-O1 (57%) jest wyższa niż grupy V. vulnificus (30%). Istotnie wyższą śmiertelność odnotowano u pacjentów z początkowymi objawami skurczowego ciśnienia tętniczego < lub = 90 mm Hg, leukopenii, zmniejszonej liczby płytek krwi oraz połączenia zaburzeń czynności wątroby z cukrzycą. WNIOSKI: U pacjentów z odpowiednimi objawami klinicznymi i historią kontaktu z wodą morską lub owocami morza należy podejrzewać martwicze wibracyjne infekcje tkanek miękkich. V. cholerae non-O1 może powodować bakteriemię częściej niż V. vulnificus u pacjentów z marskością wątroby. U pacjentów ze wstrząsem hipotensyjnym, leukopenią, postaciami białych krwinek z wysokim pasmem, zmniejszoną liczbą płytek krwi, ciężką hipoalbuminemią i współistniejącymi chorobami przewlekłymi, takimi jak zaburzenia czynności wątroby i cukrzyca, zdecydowanie zaleca się wczesną fasciotomię i terapię przeciwdrobnoustrojową ukierunkowaną na hodowlę.


title: Przysmaki sushi i pasożyty: ryzyko chorób odzwierzęcych przenoszonych przez ryby i żywność w Azji.

text: Ze względu na popularyzację kuchni japońskiej na całym świecie podejrzewa się, że tradycyjne japońskie dania rybne sushi i sashimi serwowane w japońskich restauracjach i barach sushi są podejrzewane o powodowanie chorób odzwierzęcych przenoszonych przez ryby, zwłaszcza anisakiozy. Ponadto na obszarach wiejskich Japonii jako sushi i sashimi podaje się szereg ryb słodkowodnych i słonawych oraz mięso dzikich zwierząt, które są ważnymi źródłami infekcji pasożytami odzwierzęcymi. Takie odzwierzęce pasożyty przenoszone przez ryby i żywność są również endemiczne w wielu krajach azjatyckich, które mają podobne tradycyjne style gotowania. Pomimo niedawnego wzrostu liczby podróżnych na tereny, na których te choroby odzwierzęce są endemiczne, podróżnicy, a nawet specjaliści od chorób zakaźnych, nie są świadomi ryzyka zakażenia związanego ze spożywaniem egzotycznych potraw etnicznych. Celem tego przeglądu jest dostarczenie praktycznych informacji ogólnych dotyczących reprezentatywnych pasożytniczych chorób odzwierzęcych przenoszonych przez ryby i żywność, które są endemiczne w krajach azjatyckich.


title: Jakość mikrobiologiczna surowych filetów z ryb akwakultury pozyskiwanych z Internetu i lokalnych rynków detalicznych.

text: Oceniono jakość mikrobiologiczną surowych filetów z akwakultury suma, łososia, tilapii i pstrąga. Przetestowano łącznie 272 filety z dziewięciu lokalnych i dziewięciu internetowych rynków detalicznych. Średnie wartości wynosiły 5,7 log CFU/g dla wszystkich tlenowych mezofilów, 6,3 log CFU/g dla psychrotrofów i 1,9 log najbardziej prawdopodobnej liczby (MPN) na gram dla bakterii z grupy coli. Różnice w tych poziomach drobnoustrojów między dwoma rodzajami rynków i między czterema rodzajami ryb nie były znaczące (P > 0,05), z wyjątkiem tego, że filety z pstrąga internetowego miały około 0,8 log więcej mezofilów tlenowych niż filety z pstrąga kupowane lokalnie. Chociaż Escherichia coli wykryto odpowiednio w 1,4, 1,5 i 5,9% pstrąga, łososia i tilapii, żadna próbka nie miała > lub = 1,0 log MPN/g. Jednak E. coli stwierdzono u 13,2% sumów, ze średnią 1,7 log MPN/g. Około 27% wszystkich filetów miało Listeria spp. i dodatnią korelację między występowaniem Listeria spp. oraz Listeria monocytogenes. Filety internetowe miały większą częstość występowania obu Listeria spp. i L. monocytogenes niż filety kupowane lokalnie. L. monocytogenes była obecna u 23,5% sumów, ale odpowiednio u 5,7, 10,3 i 10,6% pstrąga, tilapii i łososia. W żadnej próbce nie znaleziono Salmonelli i E. coli O157. Dalsze dochodzenie z wykorzystaniem operacji suma jako modelu ujawniło, że odpady jelitowe odsłonięte podczas patroszenia są potencjalnym źródłem bakterii z grupy coli i Listeria spp.


title: Klaster zatruć rybami ciguatera – Karolina Północna, 2007.

text: Zatrucie ryb Ciguatera (CFP) jest charakterystycznym rodzajem choroby przenoszonej przez żywność, która wynika z jedzenia drapieżnych ryb oceanicznych zanieczyszczonych ciguatoksynami. Aż 50 000 przypadków jest zgłaszanych rocznie na całym świecie, a stan jest endemiczny w tropikalnych i subtropikalnych regionach basenu Pacyfiku, Oceanu Indyjskiego i Karaibów. Szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych 5-70 przypadków na 10 000 osób występuje rocznie w stanach i terytoriach, na których występują ciguatera. CFP może powodować objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, skurcze brzucha lub biegunkę) w ciągu kilku godzin po zjedzeniu skażonej ryby. Objawy neurologiczne, z zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi lub bez, mogą obejmować zmęczenie, ból mięśni, swędzenie, mrowienie i (najbardziej charakterystyczne) odwrócenie uczucia gorąca i zimna. Ten raport opisuje grupę dziewięciu przypadków CFP, które wystąpiły w Północnej Karolinie w czerwcu 2007 roku. Spośród dziewięciu pacjentów sześciu doświadczyło odwrócenia odczuć gorąca i zimna, pięciu miało tylko objawy neurologiczne, a ogólne objawy utrzymywały się przez ponad 6 miesięcy u trzech pacjentów. Wśród siedmiu pacjentów aktywnych seksualnie sześciu pacjentów skarżyło się również na bolesny stosunek. Raport ten zwraca uwagę na potencjalne zagrożenia związane ze spożywaniem skażonych ryb oceanicznych. Lokalne i stanowe wydziały zdrowia mogą szkolić lekarzy pogotowia ratunkowego w zakresie rozpoznawania CFP i uświadamiać im, że objawy mogą utrzymywać się przez miesiące, a nawet lata.


title: Ciężka biegunka wywołana przez zakażenia wirusem vibrio cholerae serogrupy O75 wytwarzające toksynę cholery, nabyte w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych.

text: TŁO: Od 2003 do 2007 roku szczepy Vibrio cholerae serogrupy O75 posiadające gen toksyny cholery wyizolowano od 6 pacjentów z ciężką biegunką, w tym 3 w Georgii, 2 w Alabamie i 1 w Południowej Karolinie. Raporty te stanowią pierwszą identyfikację V. cholerae O75 jako przyczyny choroby w Stanach Zjednoczonych. V. cholerae O75 wyizolowano z próbki wody pobranej ze stawu w Luizjanie w 2004 r. Następnie 3 izolaty V. cholerae z Luizjany (2 od pacjentów z biegunką w 2000 r. i 1 z próbki wody pobranej w 1978 r.), które zostały wcześniej zgłoszona jako serogrupa O141 została również odkryta jako serogrupa O75. WYNIKI: Wszystkich 8 pacjentów zakażonych V. cholerae O75 to osoby dorosłe, które zachorowały po spożyciu owoców morza; 2 jadłem surowe ostrygi pochodzące z Zatoki Meksykańskiej w Stanach Zjednoczonych. Wszystkie 10 izolatów posiadało gen toksyny cholery i było wrażliwe na 10 środków przeciwdrobnoustrojowych. Jeden izolat kliniczny i 1 izolat środowiskowy (wodny) miały ten sam wzór elektroforezy żelowej w polu pulsacyjnym; 4 izolaty kliniczne miały wspólny wzór elektroforezy żelowej w polu pulsacyjnym. WNIOSKI: Występowanie tych przypadków przez wiele lat i jednoczesna identyfikacja V. cholerae O75 w wodzie ze stanu Gulf Coast sugeruje, że szczepy te mogą przetrwać przez długi czas w tym środowisku. Historie narażenia pacjentów sugerują, że infekcję można nabyć poprzez spożycie surowych ostryg z wybrzeża Zatoki Perskiej. Lekarze klinicyści i organy zdrowia publicznego powinni zwracać uwagę na występowanie nowych toksynogennych grup serologicznych V. cholerae, które mogą powodować ciężką biegunkę.


title: Cholera i inne rodzaje wibriozy: historia ludzkich pandemii i ostryg na półskorupie.

text: Wibratory są wszechobecne w środowisku wodnym i są powszechnie obecne w lub na skorupiakach i innych owocach morza. Niewielki podzbiór szczepów/gatunków może wywołać chorobę u ludzi, w tym szczepy Vibrio cholerae wytwarzające toksynę cholery, które są odpowiedzialne za epidemię/pandemię cholery; termostabilne szczepy Vibrio parahaemolyticus wytwarzające bezpośrednio hemolizynę; i Vibrio vulnificus, który może powodować piorunującą sepsę. Wybuchy cholery można inicjować poprzez przeniesienie „epidemiicznych” szczepów V. cholerae z ich rezerwuaru środowiskowego na ludzi poprzez owoce morza lub inne źródła żywności lub wody związane ze środowiskiem. „Nieepidemiczne” szczepy V. cholerae i szczepy innych gatunków Vibrio, w tym V. parahaemolyticus i V. vulnificus, są na ogół nabywane przez spożywanie owoców morza (szczególnie surowych ostryg/ostryg w połowie skorupy). Chociaż głównym objawem klinicznym zakażenia tymi szczepami jest zapalenie żołądka i jelit, mogą one również powodować zakażenia ran i (szczególnie w przypadku V. vulnificus) posocznicę u osób z chorobą wątroby lub z obniżoną odpornością.


title: Częstotliwości i procedury mycia rąk stosowane w detalicznych usługach spożywczych.

text: Przenoszenie wirusów, bakterii i pasożytów do żywności przez niewłaściwie umyte ręce jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do rozprzestrzeniania się chorób przenoszonych przez żywność. Obserwatorzy terenowi ocenili zgodność z przepisami dotyczącymi mycia rąk, jednak w niewielu badaniach uwzględniono częstotliwość i metody stosowane w sektorach przemysłu spożywczego lub uwzględniono punkty odniesienia dla mycia rąk. Pięć 3-godzinnych okresów obserwacji zachowań pracowników (n = 80) związanych z myciem rąk podczas produkcji menu, obsługi i sprzątania przeprowadzono w 16 punktach gastronomicznych, łącznie 240 godzin obserwacji bezpośredniej. W badaniu wzięły udział cztery podmioty z każdego z czterech sektorów handlu detalicznego w branży gastronomicznej: wspomagane życie osób starszych, opieka nad dziećmi, restauracje i szkoły. Zwalidowany formularz obserwacji, oparty na wytycznych Kodeksu Żywności z 2005 r., został wykorzystany przez dwóch przeszkolonych badaczy. Naukowcy zauważyli, kiedy należy umyć ręce, kiedy ręce zostały umyte i jak ręce zostały umyte. Ogólna zgodność z zaleceniami Kodeksu Żywności w zakresie częstotliwości w fazach produkcji, obsługi i czyszczenia wahała się od 5% w restauracjach do 33% w placówkach opieki. Wskaźniki zgodności proceduralnej również były niskie. Proponowane wartości odniesienia dla tego, ile razy mycie rąk powinno być wykonywane przez każdego pracownika w każdym sektorze usług gastronomicznych w każdej fazie działania, to siedem razy na godzinę w przypadku życia wspomaganego, dziewięć razy na godzinę w przypadku opieki nad dziećmi, 29 razy na godzinę w przypadku restauracji i 11 razy na godzinę dla szkół. Te poziomy odniesienia są wysokie, szczególnie dla pracowników restauracji. Wdrożenie oznaczałoby utratę produktywności i możliwość wystąpienia zapalenia skóry; w związku z tym potrzebna jest aktywna kontrola menedżerska nad przydziałami pracy. Te wzorce mogą być wykorzystywane do szkolenia i kierowania zachowaniami pracowników w zakresie mycia rąk.


title: Wykrywanie PhIP w grillowanych przystawkach z kurczaka w popularnych sieciowych restauracjach w całej Kalifornii.

text: Aminy heterocykliczne (HCA), związki powstające podczas gotowania mięsa w wysokich temperaturach, szczególnie poprzez smażenie na patelni, grillowanie lub grillowanie, stanowią potencjalne zagrożenie rakotwórcze dla społeczeństwa. Nie jest jasne, czy istnieje jakikolwiek poziom, na którym spożycie HCA można uznać za bezpieczne. Wysiłki zmierzające do pomiaru tych związków obejmują głównie badania gotowania w warunkach laboratoryjnych i pewne pomiary żywności gotowanej w domu, ale analiza żywności gotowanej komercyjnie była minimalna. Próby oszacowania narażenia społeczeństwa na te związki muszą uwzględniać spożywanie posiłków poza domem, co może skutkować znacznym narażeniem niektórych osób. Przebadaliśmy co najmniej 9 lokalizacji z 7 popularnych sieci restauracji (McDonald's, Burger King, Chick-fil-A, Chili's, TGI Friday's, Outback Steakhouse i Applebee's) w Kalifornii, zbierając jedno lub dwa przystawki z każdej lokalizacji. Przystawki analizowano pod kątem 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyny (PhIP) stosując wysokosprawną chromatografię cieczową tandemową spektrometrię mas. Wszystkie 100 próbek zawierało PhIP. Stężenia były zmienne w obrębie i między przystawkami i wahały się od 0,08 do 43,2 ng/g. Uwzględniając wagę przystawek, bezwzględne poziomy PhIP osiągnęły dla niektórych przystawek ponad 1000 ng. Potencjalne strategie ograniczania narażenia obejmują unikanie mięsa gotowanego przy użyciu metod, o których wiadomo, że tworzą PhIP.


title: Stężenie i profil 22 metabolitów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w moczu w populacji USA.

text: Monohydroksypolicykliczne węglowodory aromatyczne w moczu (OH-PAH) to klasa metabolitów WWA stosowanych jako biomarkery do oceny narażenia ludzi na WWA. National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) Centrum Kontroli i Prewencji Chorób (Centers for Disease Control and Prevention) wykorzystuje OH-WWA do ustalenia zakresu stężeń referencyjnych dla populacji USA oraz do ustalenia punktów odniesienia dla przyszłych badań epidemiologicznych i biomonitoringu. W latach 2001 i 2002 zmierzono 22 metabolity OH-PAH w próbkach moczu od 2748 uczestników NHANES. Odsetki próbek z wykrywalnymi poziomami wahały się od prawie 100% dla metabolitów naftalenu, fluorenu, fenantrenu i pirenu do mniej niż 5% dla metabolitów związków macierzystych o wyższej masie cząsteczkowej, takich jak chryzen, benzo[c]fenantren i benz[ antracen. Średnia geometryczna dla 1-hydroksypirenu (1-PYR) – najczęściej stosowanego biomarkera ekspozycji na PAH – wynosiła 49,6 ng/l moczu lub 46,4 ng/g kreatyniny. Dzieci (w wieku 6-11 lat) generalnie miały wyższy poziom niż młodzież (w wieku 12-19) lub dorośli (w wieku 20 lat i starsi). Skorygowane modelem średnie geometryczne najmniejszych kwadratów dla 1-PYR wynosiły 87, 53 i 43 ng/l odpowiednio dla dzieci, młodzieży (w wieku 12-19) i dorosłych (w wieku 20 lat i starszych). Przekształcone logarytmicznie stężenia głównych wykrywalnych OH-WWA były ze sobą istotnie skorelowane. Współczynniki korelacji między 1-PYR a innymi metabolitami w zakresie od 0,17 do 0,63 potwierdzają zastosowanie 1-PYR jako użytecznego substytutu reprezentującego ekspozycję na PAH.


title: Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) w próbkach naparów kawowych: metoda analityczna GC-MS, profil, poziomy i źródła.

text: Prażenie jest kluczowym etapem w produkcji kawy, ponieważ umożliwia rozwój koloru, aromatu i smaku, które są niezbędne do scharakteryzowania jakości kawy. Jednocześnie prażenie może prowadzić do powstania niepożądanych związków, takich jak wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA). W artykule przedstawiamy metodę oznaczania WWA w naparze kawowym, opartą na zmydleniu i ekstrakcji ciecz-ciecz małymi objętościami heksanu, z wyłączeniem dalszych procesów oczyszczania, ponieważ ekstrakt analizujemy metodą chromatografii gazowej z detektorami spektrometrii masowej w tryb monitorowania pojedynczego jonu (SIM). Całkowite stężenie 28 badanych związków, wyrażone jako suma stężeń (SigmaPAH), w naparze kawowym waha się od 0,52 do 1,8 mikrog/l. Kancerogenne WWA wyrażone jako B[a]Peq wahały się od 0,008 do 0,060 mikrog/l. Wyniki wskazują, że kawa przyczynia się w bardzo znikomych ilościach do dziennego spożycia rakotwórczych WWA przez człowieka. Wartości wyliczonych stosunków izomerycznych potwierdzają, że WWA identyfikowane w większości próbek kawy pochodzą z procesów wysokotemperaturowych.


title: Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne w surowicy u dzieci z astmą i bez astmy: korelacja z czynnikami środowiskowymi i dietetycznymi.

text: TŁO: Dzieci z rodzin o niskich dochodach mogą być narażone na wysokie narażenie na wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA), które mogą prowadzić do zaburzeń oddechowych. Niniejsze badanie ma na celu ustalenie metod oceny całkowitego narażenia na PAH dzieci z astmą i bez astmy z rodzin o niskich dochodach; w celu oszacowania stężeń PAH w surowicy tych dzieci oraz oszacowania względnego znaczenia szlaków środowiskowych dla ekspozycji na PAH. MATERIAŁ I METODY: Do tego badania przekrojowego włączono w sumie 75 (61 chorych na astmę, 14 bez astmy) saudyjskich dzieci w wieku 15 lat i młodszych. Każdy uczestnik odpowiedział na uogólniony kwestionariusz z pytaniami żywieniowymi. WWA w surowicy mierzono metodą HPLC z detekcją UV. WYNIKI: Naftalen i piren w surowicy były istotnie podwyższone wśród dzieci chorych na astmę (p-wartości odpowiednio 0,007 i 0,01). Z kolei acenaftylen w surowicy, fluor i 1,2-benzantracen były istotnie wyższe u osób nie astmatyków (odpowiednio p = 0,001, 0,04 i 0,03). Stwierdzono istotną korelację między obecnością palacza w rodzinie a stężeniami w surowicy karbazolu, pirenu, 1,2-benzantracenu i benzacefenantrylenu (R = 0,37, 0,45, 0,43, 0,33; wartości p = 0,01, 0,0002, 0,003 i 0,025). Wykazano istotne korelacje między dziennym spożyciem mięsa a poziomem acenaftylenu, benzopirenu i 1,2-benzantracenu w surowicy (odpowiednio R = 0,27, 0,27, 0,33; wartości p = 0,02 i < 0,001). WNIOSEK: Wśród dzieci WWA w surowicy były istotnie skorelowane ze spożyciem mięsa oraz obecnością palaczy w domu. Świadomość zdrowia publicznego powinna być podnoszona poprzez edukowanie rodziców w zakresie stosowania pewnych środków ostrożności w domu, takich jak zapobieganie paleniu w pomieszczeniach oraz ograniczenie spożycia grillowanego i wędzonego mięsa przez dzieci, aby zmniejszyć ich narażenie na rakotwórcze WWA.


title: Mutageny przenoszone drogą powietrzną wytwarzane przez smażenie wołowiny, wieprzowiny i żywności na bazie soi.

text: Zebrano, wyekstrahowano, przetestowano pod kątem mutagenności i poddano analizie chemicznej produkty uboczne gotowania w powietrzu ze smażenia wołowiny (hamburgery), wieprzowiny (paski bekonu) i żywności na bazie soi (burgery tempeh). Opary generowane przez smażenie wieprzowiny i wołowiny były mutagenne, odpowiednio 4900 i 1300 rewertantów/g gotowanej żywności. Nie wykryto mutagenności w oparach ze smażenia hamburgerów tempeh. Boczek smażony do dobrze wysmażonego, ale nie zwęglonego stanu był ośmiokrotnie bardziej mutagenny w teście mikrozawiesiny Ames/Salmonella (TA98 z S-9) niż hamburgery i około 350 razy bardziej mutagenny niż hamburgery tempeh. Wśród próbek żywności ugotowanych do dobrze wysmażonego, niezwęglonego stanu paski bekonu miały prawie 15-krotnie większą masę (109,5 ng/g) niż wołowina, podczas gdy w smażonych burgerach tempeh nie wykryto aminy heterocyklicznej (HCA). . Najliczniejszym HCA była 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna (PhIP), a następnie 2-amino-3,8-dimetyloimidazo[4,5-f]chinoksalina (MeIQx) i 2-amino-3,4,8-trimetyloimidazo[4,5-f]chinoksalina (DiMeIQx). W próbkach żywności smażonej w temperaturze około 200 stopni C nie wykryto 2-amino-9H-pirydo[2,3-b]indolu (A alfa C), chociaż był on obecny w zebranych produktach w powietrzu. Całkowite ilości HCA w kondensatach dymu wynosiły 3 ng/g ze smażonego boczku, 0,37 ng/g ze smażonej wołowiny i 0,177 ng/g ze smażonej żywności na bazie soi. Badanie to wskazuje, że kucharze są potencjalnie narażeni na stosunkowo wysoki poziom mutagenów i substancji rakotwórczych przenoszonych w powietrzu oraz że długotrwałe pobieranie próbek w restauracjach i kuchniach może być uzasadnione w celu oceny potencjalnego ryzyka przedłużonej ekspozycji.


title: Dietetyczna epidemiologia drżenia samoistnego: spożywanie mięsa i praktyki gotowania mięsa

text: Tło/Cel Harmane [1-metylo-9H-pirydo(3,4-b)indol] jest neurotoksyną wywołującą drżenie. Stężenia harman we krwi są podwyższone u pacjentów z drżeniem samoistnym (ET) z niejasnych przyczyn. Potencjalne mechanizmy obejmują zwiększone spożycie harman w diecie (szczególnie poprzez dobrze ugotowane mięso) lub czynniki genetyczno-metaboliczne. Przetestowaliśmy hipotezę, że spożycie mięsa i poziom wysmażenia mięsa są wyższe w przypadkach ET niż w grupie kontrolnej. Metody Szczegółowe dane zebrano przy użyciu kwestionariusza Lawrence Livermore National Laboratory Meat Questionnaire. Wyniki Całkowite aktualne spożycie mięsa było większe u mężczyzn z ET niż bez (135,3 ± 71,1 vs 110,6 ± 80,4 g/dzień, p = 0,03), ale nie u kobiet z ET w porównaniu z bez (80,6 ± 50,0 vs 79,3 ± 51,0 g/dzień , p = 0,76). W skorygowanej analizie regresji logistycznej u samców wyższe całkowite bieżące spożycie mięsa było związane z ET (OR = 1,006, p = 0,04, tj. przy 10 dodatkowych g mięsa dziennie, szansa na ET wzrosła o 6%). Mężczyźni mieli większe szanse na znalezienie się w najwyższym niż najniższym kwartylu całkowitego aktualnego spożycia mięsa (skorygowany OR = 21,36, p = 0,001). Stopień wysmażenia mięsa był podobny w przypadkach i kontrolach. Wnioski Badanie to dostarcza dowodów na różnicę w diecie między przypadkami ET u mężczyzn a mężczyznami w grupie kontrolnej. Etiologiczne konsekwencje tych wyników wymagają dodatkowych badań. Copyright © 2008 S. Karger AG, Bazylea


title: Biomonitorowanie wydalanych w moczu metabolitów 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyny (PhIP) po spożyciu przez ludzi gotowanego kurczaka.

text: Ocenę ryzyka narażenia ludzi na 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydynę (PhIP) z dietą można poprawić, przeprowadzając badania biomonitoringu porównujące metabolizm u ludzi i gryzoni. Jedenastu ochotników spożyło posiłek z gotowanego kurczaka zawierający 4-OH-PhIP i PhIP w ilości odpowiednio 0,6 i 0,8 mikrograma/kg, a mocz zbierano przez następne 16 godzin. Duża liczba metabolitów PhIP została uzyskana poprzez traktowanie próbek moczu wodzianem hydrazyny i enzymami hydrolitycznymi zredukowanymi do trzech substancji, 4'-OH-PhIP, PhIP i 5-OH-PhIP, z których pierwsza jest biomarkerem do detoksykacji, a ostatnia biomarker do aktywacji. Jedenastu ochotników usunęło duże ilości 4'-OH-PhIP z moczem. Większość z nich można przypisać obecności 4'-OH-PhIP w smażonym kurczaku, co pokazuje, że PhIP tylko w niewielkim stopniu (11%) było metabolizowane do 4'-OH-PhIP. Większa część ekspozycji na PhIP, 38%, została odzyskana jako PhIP, a największa frakcja (51%) została odzyskana jako 5-OH-PhIP, co sugeruje, że PhIP u ludzi w dużym stopniu jest metabolizowany do substancji reaktywnych. U szczurów mniej niż 1% dawki PhIP zostało wyeliminowane jako 5-OH-PhIP, co sugeruje, że ryzyko raka u ludzi w wyniku ekspozycji na PhIP jest znacznie wyższe niż oszacowanie ryzyka oparte na ekstrapolacji z testów biologicznych na gryzoniach.


title: Wykrywanie pozostałości kału na tuszach drobiowych za pomocą obrazowania fluorescencyjnego indukowanego laserem.

text: Zbadano możliwość zastosowania techniki obrazowania fluorescencyjnego do wykrywania rozcieńczonych odchodów z różnych części przewodu pokarmowego, w tym okrężnicy, kątnicy, jelita cienkiego i dwunastnicy, na tuszach drobiowych. Jednym z wyzwań związanych z wykorzystaniem obrazowania fluorescencyjnego do kontroli materiału rolniczego jest niska wydajność fluorescencji polegająca na tym, że fluorescencję można maskować światłem otoczenia. Opracowany przez naszą grupę laserowy system obrazowania fluorescencyjnego (LIFIS) umożliwił pozyskiwanie fluorescencji z tusz drobiowych skażonych odchodami w świetle otoczenia. Obrazy emisji fluorescencji przy 630 nm rejestrowano za pomocą wzbudzenia laserem 415 nm. Algorytmy przetwarzania obrazu obejmujące próg i erozję obrazu zastosowano do identyfikacji plam kałowych rozcieńczonych do 1:10 wagowo wodą podwójnie destylowaną. Plamy kału na tuszach, bez rozcieńczenia i do rozcieńczeń 1:5, można było wykryć ze 100% dokładnością, niezależnie od rodzaju kału. Dokładność wykrywania substancji kałowych rozcieńczonych do 1:10 wynosiła 96,6%. Wyniki wykazały duży potencjał LIFIS w wykrywaniu rozcieńczonych odchodów drobiu, które mogą zawierać patogeny, na tuszach drobiowych.


title: Roczne badanie zmienności karotenoidowych substancji przeciwutleniających w żywej skórze człowieka: wpływ suplementacji diety i czynniki stresowe.

text: Zmienność poziomu karotenoidowych substancji antyoksydacyjnych beta-karotenu i likopenu w ludzkiej skórze dziesięciu zdrowych ochotników mierzono metodą rezonansowej spektroskopii Ramana w eksperymencie in vivo w ciągu 12 miesięcy. Informacje o stylu życia ochotników dotyczące suplementacji diety i czynników stresowych pozyskiwano codziennie poprzez wypełnianie ankiet. Wyniki wykazały indywidualne różnice w poziomach karotenoidowych substancji przeciwutleniających w skórze ochotników, które silnie korelowały z określonym stylem życia, takim jak przyjmowanie suplementów diety bogatych w karotenoidy oraz wpływ czynników stresowych. Odżywianie bogate w karotenoidy, oparte na dużych ilościach owoców i warzyw, zwiększało zmierzony poziom karotenoidów w skórze, podczas gdy czynniki stresowe, takie jak zmęczenie, choroba, palenie i spożywanie alkoholu, powodowały spadek poziomu karotenoidów w skórze. Spadki te następowały stosunkowo szybko w ciągu jednego dnia, natomiast kolejne wzrosty trwały do 3 dni. W miesiącach letnich i jesiennych u wszystkich ochotników mierzono wzrost poziomu karotenoidów w skórze. Stwierdzono, że średni „sezonowy wzrost” zawartości karotenoidów w skórze był 1,26-krotny.


title: Spożycie mięsa i śmiertelność: prospektywne badanie ponad pół miliona osób

text: Kontekst Wysokie spożycie czerwonego lub przetworzonego mięsa może zwiększać ryzyko śmiertelności. Cel Określenie relacji spożycia mięsa czerwonego, białego i przetworzonego do ryzyka śmiertelności całkowitej i przyczynowej. Projekt, otoczenie i uczestnicy Badanie NIH-AARP Diet and Health Study obejmujące pół miliona osób w wieku 50-71 lat na początku badania. Spożycie mięsa oszacowano na podstawie kwestionariusza częstotliwości jedzenia podanego na początku. Regresja proporcjonalnych hazardów Coxa oszacowała współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) w kwintylach spożycia mięsa. Współzmiennymi uwzględnionymi w modelach były: wiek; Edukacja; stan cywilny; wywiad rodzinny dotyczący raka (tak/nie) (tylko śmiertelność z powodu raka); Wyścig; wskaźnik masy ciała; 31-poziomowa historia palenia; aktywność fizyczna; pobór energii; spożycie alkoholu; stosowanie suplementów witaminowych; spożycie owoców; spożycie warzyw; i hormonalna terapia menopauzalna u kobiet. Główny wynik pomiaru Całkowita śmiertelność, zgony z powodu raka, CVD, wypadków i innych przyczyn. Wyniki W ciągu 10 lat obserwacji odnotowano 47 976 zgonów mężczyzn i 23 276 kobiet. Mężczyźni i kobiety w najwyższym i najniższym kwintylu czerwieni (odpowiednio HR 1,31, 95% CI 1,27-1,35; HR 1,36, 95% CI 1,30-1,43) i spożycie przetworzonego mięsa (HR 1,16, 95% CI 1,12-1,20; HR 1,25, 95%, odpowiednio 1,20-1,31) miało podwyższone ryzyko całkowitej śmiertelności. Jeśli chodzi o umieralność z przyczyn zależnych od przyczyny, mężczyźni i kobiety mieli podwyższone ryzyko zgonu z powodu raka w przypadku czerwonego (odpowiednio HR 1,22, 95% CI 1,16-1,29; HR 1,20, 95% CI 1,12-1,30) i przetworów mięsnych (HR 1,12, 95% CI 1,06-1,19; HR 1,11, 95% CI odpowiednio 1,04-1,19). Ponadto ryzyko CVD było podwyższone u mężczyzn i kobiet w najwyższym kwintylu czerwieni (odpowiednio HR 1,27, 95% CI 1,20-1,35; HR 1,50, 95% CI 1,37-1,65) i przetworzonego mięsa (HR 1,09, 95% CI 1,03). -1,15; HR 1,38, 95% CI odpowiednio 1,26-1,51). Porównując najwyższy z najniższym kwintylem spożycia białego mięsa, istniała odwrotna zależność dla całkowitej śmiertelności i śmiertelności z powodu raka, a także wszystkich innych zgonów zarówno wśród mężczyzn, jak i kobiet. Wnioski Spożycie czerwonego i przetworzonego mięsa wiązało się z umiarkowanym wzrostem śmiertelności całkowitej, śmiertelności z powodu raka i śmiertelności z powodu CVD.


title: Diety wegetariańskie i wegańskie w leczeniu cukrzycy typu 2.

text: Diety wegetariańskie i wegańskie oferują znaczące korzyści w leczeniu cukrzycy. W badaniach obserwacyjnych osoby stosujące dietę wegetariańską są o połowę mniej narażone na cukrzycę w porównaniu z nie-wegetarianami. W badaniach klinicznych u osób z cukrzycą typu 2 niskotłuszczowe diety wegańskie poprawiają kontrolę glikemii w większym stopniu niż konwencjonalne diety cukrzycowe. Chociaż efekt ten można przypisać przede wszystkim większej utracie masy ciała, dowody sugerują również, że zmniejszone spożycie tłuszczów nasyconych i pokarmów o wysokim indeksie glikemicznym, zwiększone spożycie błonnika pokarmowego i białka roślinnego, zmniejszone stężenie lipidów wewnątrzkomórkowych oraz zmniejszone zapasy żelaza pośredniczą w oddziaływaniu diety roślinne na glikemię. Diety wegetariańskie i wegańskie również poprawiają stężenie lipidów w osoczu i wykazano, że odwracają progresję miażdżycy. W badaniach klinicznych zgłaszana akceptowalność diet wegetariańskich i wegańskich jest porównywalna z innymi schematami terapeutycznymi. Obecnie dostępna literatura wskazuje, że diety wegetariańskie i wegańskie mają potencjalne korzyści w leczeniu cukrzycy typu 2.


title: Niskotłuszczowa dieta wegańska i konwencjonalna dieta cukrzycowa w leczeniu cukrzycy typu 2: randomizowane, kontrolowane, 74-tygodniowe badanie kliniczne

text: Wstęp: Diety wegetariańskie i wegańskie o niskiej zawartości tłuszczu wiążą się z utratą masy ciała, zwiększoną wrażliwością na insulinę i poprawą zdrowia układu krążenia. Cel: Porównaliśmy wpływ niskotłuszczowej diety wegańskiej z zaleceniami konwencjonalnej diety cukrzycowej na glikemię, wagę i stężenie lipidów w osoczu. Projekt: Osoby żyjące na wolności z cukrzycą typu 2 zostały losowo przydzielone do niskotłuszczowej diety wegańskiej (n = 49) lub diety zgodnej z wytycznymi American Diabetes Association z 2003 r. (konwencjonalna, n = 50) przez 74 tygodnie. Hemoglobina glikowana (Hb A1c) i lipidy osocza były oceniane w tygodniach 0, 11, 22, 35, 48, 61 i 74. Masę ciała mierzono w tygodniach 0, 22 i 74. Wyniki: Utrata masy ciała była istotna w każdej grupie dietetycznej ale nie różniły się istotnie między grupami (-4,4 kg w grupie wegan i -3,0 kg w grupie z dietą konwencjonalną, p = 0,25) i miały istotny związek ze zmianami Hb A1c (r = 0,50, p = 0,001). Zmiany Hb A1c od wartości wyjściowej do 74 tygodni lub ostatnich dostępnych wartości wynosiły odpowiednio -0,34 i -0,14 dla diety wegańskiej i konwencjonalnej (p = 0,43). Zmiany Hb A1c od wartości wyjściowej do ostatniej dostępnej wartości lub ostatniej wartości przed jakąkolwiek modyfikacją leczenia wyniosły odpowiednio -0,40 i 0,01 dla diety wegańskiej i konwencjonalnej (p = 0,03). W analizach przed zmianami w lekach obniżających stężenie lipidów całkowity cholesterol zmniejszył się o 20,4 i 6,8 mg/dl odpowiednio w grupach wegańskich i konwencjonalnych (p = 0,01); Cholesterol LDL zmniejszył się o 13,5 i 3,4 mg/dl odpowiednio w grupie wegańskiej i konwencjonalnej (p = 0,03). Wnioski: Obie diety wiązały się z trwałą redukcją masy ciała i stężenia lipidów w osoczu. W analizie kontrolującej zmiany leków, niskotłuszczowa dieta wegańska wydawała się poprawiać glikemię i poziom lipidów w osoczu bardziej niż konwencjonalne zalecenia dietetyczne dla diabetyków. Nie wiadomo, czy zaobserwowane różnice przynoszą korzyści kliniczne w przypadku powikłań makro- lub mikronaczyniowych cukrzycy. To badanie zostało zarejestrowane na stronie clinicaltrials.gov pod numerem NCT00276939.


title: Bezpieczeństwo rozyglitazonu w leczeniu cukrzycy typu 2.

text: Wstęp: Choroby sercowo-naczyniowe są główną przyczyną śmiertelności wśród osób dorosłych z cukrzycą typu 2. Tiazolidynodiony, w tym rozyglitazon, są zatwierdzone do leczenia cukrzycy typu 2 na podstawie ich zdolności do obniżania poziomu cukru we krwi i zastępczych markerów chorób sercowo-naczyniowych. CELE: Ustalenie profilu bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego, kostnego i hematologicznego rozyglitazonu. METODY: Synteza dowodów z ostatnich badań, przeglądów systematycznych, metaanaliz, dokumentów regulacyjnych i rejestrów badań klinicznych producentów. WNIOSEK: Rozyglitazon zwiększa ryzyko niewydolności serca, zawału mięśnia sercowego i złamań (u kobiet) z cukrzycą typu 2.


title: Rodzaj diety wegetariańskiej, masa ciała i częstość występowania cukrzycy typu 2

text: CEL Oceniliśmy częstość występowania cukrzycy typu 2 u osób stosujących różne rodzaje diet wegetariańskich w porównaniu z niewegetarianami. MATERIAŁ I METODY Badana populacja obejmowała 22 434 mężczyzn i 38 469 kobiet, którzy wzięli udział w Adventist Health Study-2 przeprowadzonym w latach 2002–2006. Zebraliśmy samodzielnie zgłoszone dane demograficzne, antropometryczne, historię medyczną i styl życia członków Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Ameryce Północnej. Rodzaj diety wegetariańskiej został skategoryzowany na podstawie kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Obliczyliśmy ilorazy szans (OR) i 95% CI przy użyciu regresji logistycznej z uwzględnieniem wielu zmiennych. WYNIKI Średni BMI był najniższy u wegan (23,6 kg/m2) i stopniowo wyższy u laktoowowegetarian (25,7 kg/m2), pesowegetarian (26,3 kg/m2), semiwegetarian (27,3 kg/m2) i niewegetarian (28,8 kg/m2). Częstość występowania cukrzycy typu 2 wzrosła z 2,9% u wegan do 7,6% u niewegetarian; rozpowszechnienie było pośrednie u uczestników stosujących diety laktoowo (3,2%), pesco (4,8%) lub półwegetariańskie (6,1%). Po uwzględnieniu wieku, płci, pochodzenia etnicznego, wykształcenia, dochodów, aktywności fizycznej, oglądania telewizji, nawyków związanych ze snem, spożywania alkoholu i BMI, weganie (OR 0,51 [95% CI 0,40–0,66]), laktoowowegetarianie (0,54 [0,49 –0,60]), pescowegetarianie (0,70 [0,61–0,80]) i semiwegetarianie (0,76 [0,65–0,90]) mieli mniejsze ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 niż niewegetarianie. WNIOSKI 5-jednostkowa różnica BMI między weganami a niewegetarianami wskazuje na znaczny potencjał wegetarianizmu w ochronie przed otyłością. Wzrosła zgodność z dietami wegetariańskimi chroniącymi przed ryzykiem cukrzycy typu 2 po uwzględnieniu cech stylu życia i BMI. Dieta Pesco- i semiwegetariańska zapewniała pośrednią ochronę.


title: Wpływ diety o wysokiej gęstości składników odżywczych na długoterminową utratę wagi: retrospektywny przegląd wykresu.

text: TŁO: Dieta warzywna o wysokiej gęstości składników odżywczych (HND) oferuje model diety o wyjątkowo niskiej zawartości tłuszczów nasyconych, a także rafinowanych węglowodanów i kładzie nacisk na obfite spożycie świeżych owoców, warzyw, fasoli i orzechów. Przeprowadziliśmy retrospektywny przegląd wykresów pacjentów, którzy przybyli do gabinetu rodzinnego w celu uzyskania porady żywieniowej w celu utraty wagi. Wszystkim tym pacjentom przepisano dietę HND podczas rozszerzonej sesji doradczej z lekarzem rodzinnym. METODY: Wygodna próba (N = 56) wszystkich pacjentów szukających porady dietetycznej w celu utraty wagi u lekarza rodzinnego w okresie 3 lat została uwzględniona w przeglądzie wykresu. Nie zarejestrowano żadnych osobistych danych identyfikacyjnych. Początkowe sesje doradcze trwały średnio 1 godzinę. Pacjenci otrzymali przykładowy dzienny plan posiłków i przepisy HND oraz ustną i pisemną informację o uzasadnieniu diety. Dane rejestrowane z kart pacjentów w odstępach 6-miesięcznych przez okres do 2 lat obserwacji (jeśli są dostępne) obejmowały wagę, ciśnienie krwi, cholesterol całkowity, cholesterol w postaci lipoprotein o dużej gęstości (HDL), cholesterol w postaci lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) , triglicerydy i stosunek cholesterolu do HDL. Przeprowadzono nieparametryczne testy statystyczne przy użyciu testu rang Friedmana (dokładnego) dla prób związanych z k. Ankietę kontrolną dotyczącą przestrzegania zaleceń i stosowania leków wypełniło 38 pacjentów. WYNIKI: Spośród 33 pacjentów, którzy wrócili na wizytę kontrolną po 1 roku, średnia utrata masy ciała wyniosła 31 funtów (P = .000). Spośród 19 pacjentów, którzy powrócili po 2 latach, średnia utrata masy ciała wyniosła 53 funty (P = 0,000), średni poziom cholesterolu spadł o 13 punktów, LDL o 15 punktów, triglicerydy o 17 punktów, a wskaźnik ryzyka sercowego spadł z 4,5 do 3,8 . Zmiany w skurczowym i rozkurczowym ciśnieniu krwi były wysoce istotne we wszystkich odstępach czasu obserwacji (p < lub = 0,001). Istniała istotna korelacja między przyleganiem a stopniem utraty wagi (P = 0,011). WNIOSKI: Utrata masy ciała utrzymywała się u pacjentów, którzy wrócili na wizytę kontrolną i była bardziej znacząca u tych, którzy zgłosili dobre przestrzeganie zaleceń. Jednak wielu pacjentów zostało utraconych z obserwacji. Odnotowano korzystne zmiany profilu lipidowego i ciśnienia tętniczego. Dieta HND może zapewnić trwałą, znaczącą, długotrwałą utratę wagi i może zapewnić znaczne obniżenie ryzyka kardiologicznego u pacjentów, którzy są zmotywowani i otrzymują przedłużoną indywidualną poradę i wizyty kontrolne. Rozwój narzędzi wspomagających zatrzymanie pacjentów to obszar do dalszych badań. Potrzebne są badania kliniczne z długoterminową obserwacją w celu dalszego przetestowania potencjału terapeutycznego oraz zbadania przestrzegania zaleceń i obserwacji związanych z tym podejściem żywieniowym. Dieta HND, jak wykazano w tej grupie, może być najbardziej korzystnym dla zdrowia i skutecznym sposobem na odchudzanie dla odpowiednio zmotywowanych pacjentów.


title: Spożycie fasoli wiąże się z większym spożyciem składników odżywczych, zmniejszonym skurczowym ciśnieniem krwi, niższą masą ciała i mniejszym obwodem talii ...

text: TŁO: Badania epidemiologiczne wykazały pozytywne wyniki związane ze spożywaniem roślin strączkowych oraz miarami chorób układu krążenia i otyłości. Jednak niewiele badań obserwacyjnych badało fasolę jako oddzielną zmienną pokarmową przy określaniu powiązań z parametrami zdrowotnymi. CEL: Ustalenie związku spożywania fasoli ze spożyciem składników odżywczych i parametrami fizjologicznymi za pomocą National Health and Examination Survey (NHANES) 1999-2002. METODY: Wykorzystując dane z NHANES 1999-2002, przeprowadzono analizę drugorzędową z wiarygodnym 24-godzinnym przypomnieniem diety, w której zidentyfikowano trzy grupy konsumentów fasoli (N = 1,475). Określiliśmy średnie spożycie składników odżywczych i wartości fizjologiczne pomiędzy konsumentami fasoli a osobami niebędącymi konsumentami. Średnie najmniejszych kwadratów, błędy standardowe i ANOVA obliczono stosując odpowiednie wagi próbek po dostosowaniu ze względu na wiek, płeć, pochodzenie etniczne i energię. WYNIKI: W porównaniu do osób niebędących konsumentami, konsumenci fasoli mieli wyższe spożycie błonnika pokarmowego, potasu, magnezu, żelaza i miedzi (p < 0,05). Osoby spożywające fasolę miały niższą masę ciała (p = 0,008) i mniejszy obwód talii (p = 0,043) w stosunku do niekonsumentów. Dodatkowo konsumenci fasoli mieli 23% mniejsze ryzyko zwiększenia obwodu talii (p = 0,018) i 22% mniejsze ryzyko otyłości (p = 0,026). Spożywanie fasoli po bretońsku wiązało się również z niższym skurczowym ciśnieniem krwi. WNIOSKI: Konsumenci fasoli mieli lepszy ogólny poziom spożycia składników odżywczych, lepszą masę ciała i obwód talii oraz niższe skurczowe ciśnienie krwi w porównaniu z osobami, które nie były konsumentami. Dane te potwierdzają korzyści płynące ze spożycia fasoli w zakresie poprawy spożycia składników odżywczych i parametrów zdrowotnych.


title: Oznaczanie pozostałości bisfenolu a i bisfenolu B w obranych pomidorach w puszkach metodą chromatografii cieczowej w układzie faz odwróconych.

text: Stężenia bisfenolu A (BPA) i bisfenolu B (BPB) oznaczono w obranych pomidorach różnych marek kupowanych we włoskich supermarketach. Analizowane próbki pomidorów były pakowane w puszki pokryte lakierem epoksyfenolowym lub emalią typu low BADGE. Ekstrakcję do fazy stałej (SPE) przeprowadzono na wkładzie C-18 Strata E, a następnie na wkładzie Florisil. Wykrywanie i oznaczanie ilościowe przeprowadzono metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej z odwróconymi fazami (RP-HPLC) z detekcją UV i fluorescencyjną (FD). Spośród 42 badanych próbek pomidorów BPA wykryto w 22 próbkach (52,4%), a BPB w 9 próbkach (21,4%). BPA i BPB były jednocześnie obecne w 8 z analizowanych próbek. Poziomy BPA stwierdzone w tym badaniu są znacznie niższe niż limity migracji Unii Europejskiej wynoszące 3 mg/kg żywności i nie są w stanie zapewnić dziennego spożycia przekraczającego limit 0,05 mg/kg masy ciała, ustanowiony przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności.


title: Wpływ diety o niskiej zawartości soli na mediowane przepływem rozszerzenie u ludzi.

text: Wstęp: Wpływ redukcji soli na czynność naczyń, oceniany za pomocą dylatacji za pośrednictwem przepływu tętnicy ramiennej (FMD), jest nieznany. CEL: Naszym celem było porównanie wpływu diety o niskiej zawartości soli (LS; 50 mmol Na/d) z dietą o zwykłej zawartości soli (US; 150 mmol Na/d) na FMD. PROJEKT: Był to randomizowany krzyżowy projekt, w którym 29 mężczyzn i kobiet z nadwagą i otyłością z normotensją stosowało dietę LS i dietę amerykańską przez 2 tygodnie. Obie diety miały podobną zawartość potasu i tłuszczów nasyconych i zostały zaprojektowane tak, aby zapewnić stabilność wagi. Po każdej interwencji mierzono FMD, prędkość fali tętna, wskaźnik wzmocnienia i ciśnienie krwi. WYNIKI: FMD było znacznie większe (P = 0,001) z dietą LS (4,89 +/- 2,42%) niż z dietą amerykańską (3,37 +/- 2,10%), skurczowe ciśnienie krwi było znacznie (P = 0,02) niższe w przypadku Dieta LS (112 +/- 11 mm Hg) niż dieta amerykańska (117 +/- 13 mm Hg), a 24-godzinne wydalanie sodu było znacznie niższe (P = 0,0001) w przypadku diety LS (64,1 +/- 41,3 mmol) niż z dietą amerykańską (156,3 +/- 56,7 mmol). Nie stwierdzono korelacji między zmianą FMD a zmianą 24-godzinnego wydalania sodu lub zmianą ciśnienia krwi. Nie zaobserwowano istotnych zmian we wskaźniku wzmocnienia ani prędkości fali tętna. WNIOSKI: Redukcja soli poprawia zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń krwionośnych u osób z prawidłowym ciśnieniem tętniczym niezależnie od zmian mierzonego w klinice ciśnienia spoczynkowego. Odkrycia te sugerują dodatkowe kardioprotekcyjne działanie redukcji soli poza obniżeniem ciśnienia krwi. Badanie jest zarejestrowane w australijskim i nowozelandzkim rejestrze badań klinicznych (unikalny identyfikator: ANZCTR12607000381482; http://www.anzctr.org.au/trial_view.aspx?ID=82159).


title: Kto najbardziej korzysta na kardioprotekcyjnych właściwościach spożywania alkoholu – maniacy zdrowia czy kanapie?

text: Wstęp: Kardioprotekcyjne właściwości umiarkowanego spożycia alkoholu w porównaniu z abstynencją lub intensywnym piciem są szeroko omawiane, ale mniej wiadomo, czy korzyści są odczuwalne w równym stopniu przez wszystkich umiarkowanych pijących. CELE: Zbadanie związku między średnim spożyciem alkoholu na tydzień a częstością zawałów serca zakończonych zgonem i niezakończonych zgonem w ciągu 17 lat obserwacji 9655 mężczyzn i kobiet bez rozpowszechnionych chorób w populacji ogólnej; oraz sprawdzenie, czy poziom ochrony kardioprotekcyjnej różni się w zależności od innych zachowań zdrowotnych uczestników (zdrowe, umiarkowanie zdrowe, niezdrowe) w momencie przystąpienia do badania. METODA: Podłużne badanie kohortowe oparte na brytyjskiej służbie cywilnej, punkt odniesienia w latach 1985-8. WYNIKI: Znaczącą korzyść z umiarkowanego picia w porównaniu z abstynencją lub intensywnym piciem stwierdzono wśród osób o złych zachowaniach zdrowotnych (mała aktywność fizyczna, zła dieta i palacze). Nie stwierdzono dodatkowych korzyści z picia alkoholu wśród osób o najzdrowszym profilu zachowania (> lub = 3 godziny intensywnych ćwiczeń tygodniowo, codzienne spożywanie owoców lub warzyw oraz osoby niepalące). WNIOSEK: Korzyść kardioprotekcyjna płynąca z umiarkowanego picia nie dotyczy jednakowo wszystkich osób pijących i tę zmienność należy podkreślać w komunikatach dotyczących zdrowia publicznego.


title: Kwas salicylowy bez aspiryny u zwierząt i ludzi: trwałość na czczo i biosynteza z kwasu benzoesowego

text: Kwas salicylowy (SA), który odgrywa kluczową rolę w mechanizmach obronnych roślin i główny metabolit aspiryny, występuje naturalnie u ludzi, przy czym wyższe poziomy SA i jego metabolitu w moczu, kwasu salicylurowego (SU) u wegetarian, pokrywają się z poziomami u pacjentów przyjmujących niskie dawki schematy aspiryny. SA jest szeroko rozpowszechniony we krwi zwierzęcej. Głodzenie w przypadku poważnej operacji jelita grubego nie powodowało zniknięcia SA z osocza, nawet u pacjentów po całkowitej proktokolektomii. Obciążenie kwasem benzoesowym 13C6 spożytym przez sześciu ochotników doprowadziło w okresie od 8 do 16 godzin do mediany znakowania kwasu salicylurowego w moczu 33,9%. Całkowity udział kwasu benzoesowego (i jego soli) w obrotach SA w obiegu wymaga zatem dalszej oceny. Jednak ten SA wydaje się, przynajmniej częściowo, związkiem endogennym, powinien prowadzić do ponownej oceny jego roli w patofizjologii człowieka (i zwierząt).


title: Od okładki: Ograniczenie kalorii poprawia pamięć u starszych ludzi

text: Badania na zwierzętach sugerują, że diety niskokaloryczne i bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT) są korzystne dla funkcji poznawczych w wieku. Tutaj przetestowaliśmy w prospektywnym projekcie interwencyjnym, czy te same efekty można wywołać u ludzi. Pięćdziesięciu zdrowych osób w podeszłym wieku z prawidłową lub nadwagą (29 kobiet, średni wiek 60,5 lat, średni wskaźnik masy ciała 28 kg/m2) podzielono na 3 grupy: (i) ograniczenie kalorii (redukcja o 30%), (ii) względne zwiększenie spożycia NNKT (20% wzrost, niezmieniony tłuszcz całkowity) oraz (iii) kontrola. Przed i po 3 miesiącach interwencji oceniano wydajność pamięci w standardowych warunkach. Stwierdziliśmy istotny wzrost wyników w zakresie pamięci werbalnej po ograniczeniu kalorii (średni wzrost o 20%; p < 0,001), co korelowało ze spadkiem stężenia insuliny w osoczu na czczo i wysokowrażliwego białka C-reaktywnego, najbardziej widocznego u osób z najlepszym przestrzeganiem zaleceń dieta (wszystkie wartości r < -0,8; wszystkie wartości p < 0,05). Poziomy neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego pozostały niezmienione. W pozostałych 2 grupach nie zaobserwowano znaczących zmian pamięci. To badanie interwencyjne wykazuje korzystny wpływ ograniczenia kalorii na wydajność pamięci u zdrowych osób w podeszłym wieku. Mechanizmy leżące u podstaw tej poprawy mogą obejmować wyższą plastyczność synaptyczną i stymulację szlaków neuropomocniczych w mózgu z powodu poprawy wrażliwości na insulinę i zmniejszonej aktywności zapalnej. Nasze badanie może pomóc w opracowaniu nowych strategii profilaktycznych w celu utrzymania funkcji poznawczych do późnego wieku.


title: Kurkumina wywiera działanie antydyferencjacyjne poprzez AMPKalpha-PPAR-gamma w adipocytach 3T3-L1 oraz działanie antyproliferacyjne poprzez AMPKalpha-COX-2 i...

text: Doniesiono, że kurkumina może zapobiegać otyłości, a także nowotworom. Zbadano dalsze cele regulowane przez kinazę białkową aktywowaną przez AMP (AMPK) w celu hamowania różnicowania adipocytów lub proliferacji komórek rakowych kurkuminy. Aktywacja AMPK przez kurkuminę była kluczowa dla zahamowania różnicowania lub wzrostu zarówno adipocytów, jak i komórek nowotworowych. Stymulacja AMPK przez kurkuminę spowodowała obniżenie poziomu PPAR (receptor aktywowany przez proliferatory peroksysomów)-gamma w adipocytach 3T3-L1 i zmniejszenie COX-2 w komórkach MCF-7. Zastosowanie syntetycznego aktywatora AMPK również potwierdziło, że AMPK działa jako sygnał poprzedzający PPAR-gamma w adipocytach 3T3-L1. Stwierdzono, że w komórkach nowotworowych AMPK działa jako regulator ERK1/2, p38 i COX-2. Regulacja AMPK i jej dalszych celów, takich jak PPAR-gamma, Mapkinazy i COX-2 przez kurkuminę wydaje się być ważna w kontrolowaniu adipocytów i komórek rakowych.


title: Kurkumina, demetoksykurkumina i bisdemetoksykurkumina w różny sposób hamują inwazję komórek rakowych poprzez regulację w dół MMP i uPA.

text: Kurkumina (Cur), składnik kurkumy (Curcuma longa), wykazuje działanie przeciwprzerzutowe, ale mechanizmy pozostają niejasne. Inne kurkuminoidy obecne w kurkumie, demetoksykurkuminie (DMC) i bisdemetoksykurkuminie (BDMC) nie zostały zbadane, czy wykazują aktywność przeciwprzerzutową w takim samym stopniu jak kurkumina. Regulacja metaloproteinaz macierzy (MMP) i urokinazy aktywatora plazminogenu (uPA) odgrywają ważną rolę w inwazji komórek rakowych przez rozszczepienie macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM). W tej linii porównaliśmy wpływ Cur, DMC i BDMC na ekspresję uPA, MMP-2, MMP-9, błonowego MMP typu 1 (MT1-MMP), tkankowego inhibitora metaloproteinaz (TIMP-2) oraz inwazyjność in vitro ludzkich komórek włókniakomięsaka. Wyniki wskazują, że zróżnicowana siła hamowania inwazji komórek rakowych wynosiła BDMC> lub =DMC>Cur, podczas gdy migracja komórek nie została naruszona. Analiza zymografii wykazała, że kurkumina, DMC i BDMC istotnie zmniejszały wydzielanie uPA, aktywnego MMP-2 i MMP-9, ale nie pro-MMP-2 z komórek w sposób zależny od dawki, przy czym BDMC i DMC wykazują większą siłę działania niż kurkumina . Tłumienie aktywnego poziomu MMP-2 korelowało z hamowaniem poziomu białka MT1-MMP i TIMP-2 zaangażowanego w aktywację pro-MMP-2. Co ważne, BDMC i DMC przy 10 mikroM zmniejszyły ekspresję białka MT1-MMP i TIMP-2, ale kurkumina nieznacznie zmniejszyła tylko MT1-MMP, ale nie TIMP-2. Ponadto trzy formy kurkuminoidów znacząco hamowały aktywność kolagenazy, MMP-2 i MMP-9, ale nie aktywność uPA. Podsumowując, dane te wykazały, że DMC i BDMC wykazują wyższą siłę przeciwprzerzutową niż kurkumina dzięki zróżnicowanej regulacji w dół enzymów degradacji ECM.


title: Wpływ cynamonu i kurkumy na wydalanie szczawianu z moczem, lipidy osocza i poziom glukozy w osoczu u zdrowych osób.

text: Wstęp: Wysokie spożycie szczawianów wynikające ze spożywania dodatkowych dawek cynamonu i kurkumy może zwiększać ryzyko hiperoksalurii, istotnego czynnika ryzyka kamicy moczowej. CEL: Badanie to oceniało wydalanie szczawianu z moczem z dodatkowych dawek cynamonu i kurkumy, a także zmiany stężenia glukozy, cholesterolu i triacyloglicerolu w osoczu na czczo. PROJEKT: Jedenaście zdrowych osób w wieku 21-38 lat wzięło udział w 8-tygodniowym, losowo przydzielonym, krzyżowym badaniu, które obejmowało przyjmowanie dodatkowych dawek cynamonu i kurkumy przez okresy 4-tygodniowe, które dostarczały 55 mg szczawianu dziennie. Testy obciążenia szczawianem, które obejmowały spożycie 63 mg dawki szczawianu z badanych przypraw, przeprowadzono po każdym 4-tygodniowym okresie doświadczalnym i na początku badania z użyciem samej wody (leczenie kontrolne). W tych punktach czasowych oceniano również stężenie glukozy i lipidów w osoczu na czczo. WYNIKI: W porównaniu z leczeniem cynamonem i kontrolą, spożycie kurkumy doprowadziło do znacznie wyższego wydalania szczawianu z moczem podczas testów obciążenia szczawianem. Nie było znaczących zmian w stężeniu glukozy lub lipidów w osoczu na czczo w połączeniu z 4-tygodniowymi okresami suplementacji cynamonem lub kurkumą. WNIOSKI: Procent szczawianu rozpuszczalnego w wodzie różnił się znacznie między cynamonem (6%) a kurkumą (91%), co wydaje się być główną przyczyną większego wydalania/absorpcji szczawianu z moczem z kurkumy. Spożywanie dodatkowych dawek kurkumy, ale nie cynamonu, może znacznie zwiększyć poziom szczawianu w moczu, zwiększając w ten sposób ryzyko powstawania kamieni nerkowych u osób podatnych.


title: Kurkumina jako potencjalny związek wiodący przeciwko niezależnemu od hormonów, wielolekoopornemu rakowi piersi.

text: Badamy możliwe dowody na to, że fitochemiczna kurkumina może przezwyciężyć oporność na środki hormonalne i cytotoksyczne w raku piersi. Przedstawiamy nasze obserwacje dotyczące MCF-7R, odmiany wielolekoopornej (MDR) linii komórkowej raka piersi MCF-7. W przeciwieństwie do MCF-7, MCF-7R nie zawiera aromatazy i receptora estrogenowego alfa (ERalfa) i nadmiernie wyraża transporter wielolekowy ABCB1 oraz produkty różnych genów zaangażowanych w proliferację i przeżycie komórek, takich jak c-IAP-1, NAIP, surwiwina i COX-2. Niemniej jednak, w testach cytotoksyczności i indukcji śmierci komórkowej stwierdziliśmy, że aktywność przeciwnowotworowa kurkuminy jest istotna zarówno w MCF-7, jak i MCF-7R. Opracowaliśmy system diketonowy kurkuminy na różne analogi; benzyloksym oraz heterocykle izoksazolu i pirazolu wykazały znaczny wzrost siły działania przeciwnowotworowego zarówno w komórkach macierzystych, jak iw komórkach MDR MCF-7. Ponadto kurkumina lub, co silniej, analog izoksazolu, powodowały wczesne zmniejszenie ilości odpowiednich transkryptów genów, które były zróżnicowane (tj. były one w stosunku do Bcl-2 i Bcl-X(L) w MCF-7 i hamowały białka apoptozy i COX-2 w MCF-7R) w dwóch liniach komórkowych. Tak więc te dwa związki wykazywały niezwykłą właściwość zdolności do modyfikowania swoich aktywności molekularnych zgodnie z odmiennymi cechami komórek macierzystych i komórek MDR. Omawiamy również, w jaki sposób kurkumina może (1) wywierać działanie przeciwnowotworowe w raku piersi poprzez mechanizmy zależne i niezależne od ER; oraz (2) działać jako środek odwracający MDR, w którym pośredniczy transporter leku. Ogólnie rzecz biorąc, struktura kurkuminy może stanowić podstawę do opracowania nowych, skutecznych środków przeciwnowotworowych w hormononiezależnym raku piersi MDR.


title: Wysokie spożycie tofu wiąże się z gorszą pamięcią u starszych indonezyjskich mężczyzn i kobiet.

text: TŁO/CELE: Badania kultur komórkowych sugerują, że fitoestrogeny, obfitujące w produkty sojowe, takie jak tempe i tofu, mogą chronić przed spadkiem zdolności poznawczych. Paradoksalnie, badanie Honolulu Asia Aging Study wykazało zwiększone ryzyko upośledzenia funkcji poznawczych i innych markerów demencji przy wysokim spożyciu tofu (twarogu sojowego). METODY: Przeprowadzono badanie przekrojowe na 2 obszarach wiejskich (Borobudur i Sumedang) i 1 ośrodku miejskim (Dżakarta) wśród osób starszych, głównie jawajskich i sundajskich (n = 719, 52-98 lat). Pamięć mierzono za pomocą testu uczenia się słów wrażliwego na demencję, a spożycie soi oceniano za pomocą pozycji Kwestionariusza Częstości Pokarmów. WYNIKI: Wysokie spożycie tofu wiązało się z gorszą pamięcią (beta = -0,18, p < 0,01, 95% CI = -0,34 do -0,06), podczas gdy spożycie w wysokiej temperaturze (sfermentowany produkt z całych ziaren soi) było niezależnie powiązane z lepszą pamięcią (beta = 0,12, p < 0,05, 95% CI = 0,00-0,28, szczególnie u uczestników powyżej 68 roku życia. Spożycie owoców również miało niezależne pozytywne skojarzenie. Analizy były kontrolowane pod kątem wieku, płci, wykształcenia, miejsca i spożycia innych pokarmów. WNIOSEK: Wyniki dotyczące spożycia tofu jako czynnika ryzyka dla funkcji niskiej pamięci mogą być powiązane z danymi z Honolulu Asia Aging Study. Nie jest jasne, czy te negatywne powiązania można przypisać potencjalnym toksynom, czy też poziomom fitoestrogenów. Stwierdzono, że estrogen (przez który receptory fitoestrogenów mogą wywierać wpływ) zwiększa ryzyko otępienia u kobiet powyżej 65 roku życia. Tempe zawiera wysoki poziom fitoestrogenów, ale (ze względu na fermentację) wykazuje również wysoki poziom kwasu foliowego, który może wywierać działanie ochronne. Przyszłe badania powinny potwierdzić te odkrycia i zbadać potencjalne mechanizmy. Copyright 2008 S. Karger AG, Bazylea.


title: Genisteina hamuje różnicowanie pierwotnych ludzkich adipocytów.

text: Genisteina, główny izoflawon sojowy, wykazuje działanie antyadipogenne i proapoptotyczne in vivo i in vitro. Jest to również fitoestrogen, który ma duże powinowactwo do receptora estrogenowego beta. W tym badaniu określiliśmy wpływ genisteiny na adipogenezę i ekspresję receptora estrogenowego (ER) alfa i beta podczas różnicowania w pierwotnych ludzkich preadipocytach. Genisteina hamowała akumulację lipidów w sposób zależny od dawki w stężeniach 6,25 mikroM i wyższych, przy czym genisteina 50 mikroM prawie całkowicie hamowała akumulację lipidów. Niskie stężenia genisteiny (3,25 mikroM) zwiększały żywotność komórek, a wyższe stężenia (25 i 50 mikroM) zmniejszały ją o 16,48 +/- 1,35% (P<0,0001) i 50,68 +/-1,34% (P<0,0001). W celu potwierdzenia wpływu na akumulację lipidów zastosowano barwienie Oil Red O. Zahamowanie akumulacji lipidów było związane z hamowaniem aktywności dehydrogenazy glicerolo-3-fosforanowej i zmniejszeniem ekspresji genów specyficznych dla adipocytów, w tym receptora gamma aktywowanego przez proliferatory peroksysomów, CCAAT/białko wiążące alfa, dehydrogenaza glicerolo-3-fosforanowa , adipocytowe białko wiążące kwasy tłuszczowe, syntaza kwasów tłuszczowych, białko wiążące sterolowe elementy regulacyjne 1, perilipina, leptyna, lipaza lipoproteinowa i lipaza wrażliwa na hormony. Te efekty genisteiny w okresie różnicowania były związane z obniżeniem ekspresji ERalfa i ERbeta. Badanie to przyczynia się do wyjaśnienia szlaków molekularnych zaangażowanych w hamowanie adipogenezy przez fitoestrogeny.


title: Przyrost masy ciała w ciągu 5 lat u 21 966 jedzących mięso, ryby, wegetarian i wegan mężczyzn i kobiet w EPIC-Oxford.

text: TŁO: Badania przekrojowe wykazały, że wegetarianie i weganie są szczuplejsi niż wszystkożercy. Dane podłużne dotyczące przyrostu masy ciała w tych grupach są skąpe. CEL: Zbadaliśmy zmiany wagi i wskaźnika masy ciała (BMI) w okresie 5 lat wśród jedzących mięso, ryby, wegetarian i wegan w Wielkiej Brytanii. PROJEKT: Raportowane dane antropometryczne, dietetyczne i dotyczące stylu życia zostały zebrane na początku badania w latach 1994-1999 i podczas obserwacji w latach 2000-2003; mediana czasu obserwacji wyniosła 5,3 roku. PRZEDMIOTÓW: Łącznie 21 966 mężczyzn i kobiet uczestniczących w ramieniu Oxford European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition w wieku 20-69 lat na początku badania. WYNIKI: Średni roczny przyrost masy ciała wyniósł 389 (SD 884) g u mężczyzn i 398 (SD 892) g u kobiet. Różnice między osobami jedzącymi mięso, rybami, wegetarianami i weganami w średnim BMI skorygowanym względem wieku podczas obserwacji były podobne do tych obserwowanych na początku badania. Średni przyrost masy ciała skorygowany o wiele zmiennych był nieco mniejszy u wegan (284 g u mężczyzn i 303 g u kobiet, P<0,05 dla obu płci) i ryb (338 g, tylko kobiety, P<0,001) w porównaniu z osobami jedzącymi mięso. Mężczyźni i kobiety, którzy zmienili dietę w jednym lub kilku krokach w kierunku jedzącym mięso --> jedzącym ryby --> wegetariańskim --> wegańskim, wykazali najmniejszy średni roczny przyrost masy ciała wynoszący 242 (95% CI 133-351) i 301 (95% CI 238-365) g, odpowiednio. WNIOSEK: W ciągu 5 lat obserwacji średni roczny przyrost masy ciała w kohorcie dbającej o zdrowie w Wielkiej Brytanii wynosił około 400 g. Zaobserwowano niewielkie różnice w przybieraniu na wadze między osobami jedzącymi mięso, rybami, wegetarianami i weganami. Najmniejszy przyrost masy ciała zaobserwowano wśród osób, które podczas obserwacji przeszły na dietę zawierającą mniej pokarmu zwierzęcego.


title: Zwiększoną częstość występowania zaparć u dzieci w wieku przedszkolnym można przypisać niedostatecznej konsumpcji pokarmów roślinnych: badanie społecznościowe.

text: CEL: Ocena spożycia pokarmów bogatych w błonnik pokarmowy i jego związku z występowaniem zaparć u dzieci w wieku przedszkolnym. METODY: W sumie 368 dzieci w wieku 3-5 lat zostało losowo wybranych z przedszkoli w Hongkongu. Zaparcie zostało potwierdzone przez kryteria rzymskie. Dzieci z normalnymi czynnościami jelit służyły jako grupa kontrolna bez zaparć. Spożycie warzyw, owoców, pełnoziarnistych zbóż i płynów określono na podstawie 3-dniowej ewidencji żywności. WYNIKI: W sumie 28,8% dzieci miało zaparcia. Mediana spożycia błonnika u dzieci z zaparciami była znacznie niższa niż u dzieci bez zaparć (3,4 g/d (zakres międzykwartylowy (IQR): 2,3-4,6 g/d) vs. 3,8 g/d (IQR: 2,7-4,9 g/d) d);P = 0,044) odpowiadające 40% referencyjnego spożycia błonnika pokarmowego. Dzieci z zaparciami miały również znacznie niższe spożycie witaminy C (p = 0,041), kwasu foliowego (p = 0,043) i magnezu (p = 0,002). Spożycie owoców i całkowite spożycie pokarmów roślinnych było znacznie niższe u dzieci z zaparciami niż bez zaparć: (61 g/d (IQR: 23,8-115 g/d) vs. 78 g/d (IQR: 41,7-144,6 g/d) P = 0,047) i (142,5 g/d (IQR: 73,7-214,7 g/d) vs. 161,1 g/d (IQR: 98,3-233,3 g/d); P = 0,034). Całkowite spożycie płynów nie różniło się między grupami, ale spożycie mleka wśród dzieci z zaparciami było nieznacznie wyższe niż u dzieci bez zaparć (P = 0,055) WNIOSEK: Niewystarczające spożycie błonnika pokarmowego jest powszechne u dzieci w wieku przedszkolnym w Hongkongu. Dzieci z zaparciami miały znacznie niższe spożycie błonnika pokarmowego i mikroelementów, w tym witaminy C, kwasu foliowego i magnezu niż ich odpowiedniki bez zaparć, co można było przypisać niedostatecznej konsumpcji pokarmów roślinnych. Jednak spożycie mleka było nieznacznie wyższe u dzieci z zaparciami. Potrzebna jest większa edukacja publiczna dla rodziców, aby pomóc rozwinąć zdrowe nawyki żywieniowe i nawyki jelitowe we wczesnym okresie życia, aby zapobiegać zaparciom w dzieciństwie.


title: Czy wszyscy Amerykanie będą mieć nadwagę lub otyłość? oszacowanie postępu i kosztów epidemii otyłości w USA.

text: Przewidywaliśmy przyszłe rozpowszechnienie i rozkład BMI na podstawie danych z badań krajowych (National Health and Nutrition Examination Study) zebranych w latach 1970-2004. Przyszłe koszty opieki zdrowotnej związanej z otyłością dla dorosłych oszacowano na podstawie przewidywanej częstości występowania, prognoz populacji spisu powszechnego i opublikowanych danych szacunkowych nadmiernych kosztów opieki zdrowotnej per capita związanych z otyłością/nadwagą. Celem było zilustrowanie potencjalnego obciążenia częstością występowania otyłości oraz kosztów opieki zdrowotnej związanych z otyłością i nadwagą w Stanach Zjednoczonych, które wystąpiłyby, gdyby utrzymały się obecne trendy. Częstość występowania nadwagi i otyłości stale wzrasta we wszystkich grupach populacji USA, ale z zauważalnymi różnicami między grupami w rocznych wskaźnikach wzrostu. Wzrost (w punktach procentowych) otyłości i nadwagi u dorosłych był szybszy niż u dzieci (0,77 vs 0,46-0,49), a kobiet niż u mężczyzn (0,91 vs 0,65). Jeśli te tendencje się utrzymają, do 2030 r. 86,3% dorosłych będzie miało nadwagę lub otyłość; i 51,1% otyłych. Najbardziej dotknięte byłyby czarnoskóre kobiety (96,9%) i mężczyźni pochodzenia meksykańskiego (91,1%). Do 2048 r. wszyscy dorośli Amerykanie będą mieli nadwagę lub otyłość, podczas gdy czarne kobiety osiągną ten stan do 2034 r. U dzieci częstość występowania nadwagi (BMI >/= 95. percentyl, 30%) prawie się podwoi do 2030 r. koszty związane z otyłością/nadwagą podwoiłyby się co dekadę do 860,7-956,9 miliardów dolarów do 2030 r., co stanowiłoby 16-18% całkowitych kosztów opieki zdrowotnej w USA. Wciąż odchodzimy od celów Zdrowi Ludzie 2010. Potrzebny jest terminowy, dramatyczny i skuteczny rozwój i wdrażanie programów/polityk naprawczych, aby uniknąć nieuniknionych konsekwencji zdrowotnych i społecznych wynikających z naszych prognoz .


title: Stężenia adiponektyny w osoczu są związane ze składem ciała i roślinnymi czynnikami żywieniowymi u bliźniąt płci żeńskiej.

text: Krążąca adiponektyna staje się ważnym ogniwem łączącym otyłość, cukrzycę typu 2 i chorobę sercowo-naczyniową (CVD). Jednak spektrum czynników związanych ze stylem życia, które modulują stężenie adiponektyny, pozostaje do wyjaśnienia, zwłaszcza wśród kobiet. Przeprowadziliśmy badanie przekrojowe 877 par żeńskich bliźniąt z rejestru dorosłych bliźniaków TwinsUK. Korzystając z projektu bliźniaczego, zbadaliśmy wpływ diety i składu ciała na adiponektynę, przeprowadzając dopasowane analizy w parach, aby wyeliminować pomyłki. Po dostosowaniu wielu zmiennych w parach bliźniaczych, istotny wpływ na adiponektynę (przekształcona logarytmicznie, procentowa zmiana na SD zmiennej diety/składu ciała) zaobserwowano dla polisacharydów nieskrobiowych (3,25%; 95% CI: 0,06, 6,54; P < 0,05) i spożycie magnezu (3,80%; 95% CI: 0,17, 7,57; P < 0,05), z tendencją do związku ze spożyciem owoców i warzyw (F&V) (2,55%; 95% CI: -0,26, 5,45; P = 0,08 ). Tych skromnych pozytywnych skojarzeń nie da się wytłumaczyć pomieszaniem przez inne czynniki stylu życia wspólne dla bliźniąt. Zaobserwowano również istotny związek między adiponektyną a 3 pochodnymi wzorcami żywieniowymi (owoce i warzywa, dieta, tradycyjny angielski), spożyciem węglowodanów, białek, tłuszczów trans i alkoholu. Silne odwrotne związki z adiponektyną zaobserwowano dla BMI (-10,72%; 95% CI: -13,78, -7,55), całkowitej (-6,89%: 95% CI: -10,34, -3,30; P < 0,05) oraz centralnej masy tłuszczowej (-12,50%; 95% CI: -15,82, -9,05; P < 0,05); relacje te były istotne zarówno w przypadku analizowania bliźniąt jako osobników, jak i przy przeciwstawianiu cech w parach bliźniaczych, co sugeruje bezpośredni efekt. U bliźniąt płci żeńskiej zaobserwowaliśmy skromne powiązania między czynnikami dietetycznymi a adiponektyną, niezależnie od otyłości, i odnotowaliśmy silne odwrotne powiązania ze składem ciała. Dane te podkreślają znaczenie utrzymywania masy ciała i zwiększania spożycia diet bogatych w żywność pochodzenia roślinnego w celu zapobiegania CVD i cukrzycy typu 2.