title: Brak somatyzacji w przypadku nadwrażliwości na gluten bez celiakii.

text: CEL: W przeciwieństwie do celiakii (CD), mechanizm nadwrażliwości na gluten bez celiakii (NCGS) jest niejasny. Celem badania było zmierzenie obecności somatyzacji, cech osobowości, lęku, depresji i związanej ze zdrowiem jakości życia u osób z NCGS w porównaniu z pacjentami z CD i zdrowymi osobami z grupy kontrolnej oraz porównanie odpowiedzi na prowokację glutenem między NCGS i CD pacjentów. MATERIAŁ I METODY: Przebadaliśmy 22 pacjentów z CD i 31 pacjentów HLA-DQ2+ NCGS bez CD, wszyscy na diecie bezglutenowej. Wszystkich oprócz pięciu pacjentów z CD poddawano doustnej prowokacji glutenem przez 3 dni; rejestrację objawów przeprowadzono podczas prowokacji. Włączono grupę porównawczą 40 zdrowych osób kontrolnych. Pacjenci i zdrowi kontrolni wypełniali kwestionariusze dotyczące lęku, depresji, neurotyzmu i kłamstwa, wrogości i agresji, aleksytymii i umiejscowienia kontroli w zdrowiu, dolegliwości fizycznych oraz związanej ze zdrowiem jakości życia. WYNIKI: Pacjenci NCGS zgłaszali więcej objawów brzusznych (p = 0,01) i pozabrzusznych (p < 0,01) po prowokacji glutenem niż pacjenci z CD. Nie było istotnych różnic między pacjentami z CD i NCGS pod względem cech osobowości, poziomu somatyzacji, jakości życia, lęku i objawów depresyjnych. Poziom somatyzacji był niski w grupach CD i NCGS. Nasilenie objawów po prowokacji glutenem nie było związane z osobowością u pacjentów z NCGS. WNIOSKI: Pacjenci z NCGS nie wykazywali tendencji do ogólnej somatyzacji. Osobowość i jakość życia nie różniły się między pacjentami z NCGS i CD i były w większości na tym samym poziomie, co u zdrowych osób z grupy kontrolnej. Pacjenci z NCGS zgłaszali więcej objawów niż pacjenci z CD po prowokacji glutenem.


title: Randomizowane badanie kliniczne: gluten może powodować depresję u osób z nadwrażliwością na gluten bez celiakii – rozpoznawcze badanie kliniczne.

text: TŁO: Aktualne dowody sugerują, że wielu pacjentów z nadwrażliwością na gluten bez celiakii (NCGS) utrzymuje objawy żołądkowo-jelitowe na diecie bezglutenowej (GFD), ale nadal ogranicza gluten, ponieważ zgłaszają „lepsze samopoczucie”. CEL: Zbadanie poglądu, że główny wpływ glutenu u osób z NCGS ma wpływ na stan psychiczny, a niekoniecznie na objawy żołądkowo-jelitowe. METODY: Dwudziestu dwóch pacjentów (24-62 lata, pięciu mężczyzn) z zespołem jelita drażliwego, u których wykluczono celiakię, ale u których objawy były kontrolowane za pomocą GFD, podjęło się podwójnie ślepego badania krzyżowego. Uczestnicy losowo otrzymywali jedno z trzech wyzwań dietetycznych przez 3 dni, po których następowało co najmniej 3-dniowe wypłukanie przed przejściem na następną dietę. Żywność bezglutenowa Challenge została uzupełniona glutenem (16 g/dzień), serwatką (16 g/dzień) lub niesuplementowana (placebo). Punkty końcowe obejmowały stan psychiczny oceniany przez Spielberger State Trait Personality Inventory (STPI), wydzielanie kortyzolu i objawy żołądkowo-jelitowe. WYNIKI: Spożycie glutenu było związane z wyższymi ogólnymi wynikami depresji stanu STPI w porównaniu z placebo [M = 2,03, 95% CI (0,55-3,51), P = 0,010], ale nie serwatką [M = 1,48, 95% CI (-0,14 do 3,10) ), P = 0,07]. Nie znaleziono różnic dla innych wskaźników stanu STPI lub dla jakichkolwiek miar cech STPI. Nie stwierdzono różnic w wydzielaniu kortyzolu między prowokacjami. Objawy żołądkowo-jelitowe były wywoływane podobnie we wszystkich prowokacjach żywieniowych. WNIOSKI: Krótkotrwałe narażenie na gluten wywoływało konkretnie obecne uczucia depresji bez wpływu na inne wskaźniki lub usposobienie emocjonalne. Nie zidentyfikowano wywołania objawów żołądkowo-jelitowych specyficznych dla glutenu. Takie odkrycia mogą wyjaśniać, dlaczego pacjenci z nadwrażliwością na gluten bez celiakii czują się lepiej na diecie bezglutenowej pomimo utrzymywania się objawów żołądkowo-jelitowych. © 2014 John Wiley & Sons Ltd.


title: Gluten powoduje objawy żołądkowo-jelitowe u osób bez celiakii: podwójnie ślepa, randomizowana, kontrolowana placebo próba.

text: CELE: Pomimo zwiększonego przepisywania diety bezglutenowej na objawy żołądkowo-jelitowe u osób bez celiakii, istnieje niewiele dowodów sugerujących, że gluten jest wyzwalaczem. Celem tego badania było ustalenie, czy spożycie glutenu może wywoływać objawy u osób bez celiakii oraz zbadanie mechanizmu. METODY: Przeprowadzono podwójnie ślepą, randomizowaną, kontrolowaną placebo próbę ponownego prowokacji pacjentów z zespołem jelita drażliwego, u których wykluczono celiakię i którzy byli objawowo kontrolowani na diecie bezglutenowej. Uczestnicy otrzymywali albo gluten, albo placebo w postaci dwóch kromek chleba i jednej muffinki dziennie z dietą bezglutenową przez okres do 6 tygodni. Objawy oceniano za pomocą wizualnej skali analogowej i monitorowano markery zapalenia jelit, urazów i aktywacji immunologicznej. WYNIKI: Łącznie 34 pacjentów (w wieku 29-59 lat, 4 mężczyzn) ukończyło badanie zgodnie z protokołem. Ogólnie 56% miało ludzki antygen leukocytowy (HLA)-DQ2 i/lub HLA-DQ8. Przestrzeganie diety i suplementów było bardzo wysokie. Spośród 19 pacjentów (68%) w grupie glutenu, 13 zgłosiło, że objawy nie były odpowiednio kontrolowane w porównaniu z 6 z 15 (40%) w grupie placebo (P=0,0001; uogólnione równanie szacunkowe). W wizualnej skali analogowej pacjenci byli znacznie gorsi z glutenem w ciągu 1 tygodnia pod względem objawów ogólnych (P=0,047), bólu (P=0,016), wzdęć (P=0,031), zadowolenia z konsystencji stolca (P=0,024) i zmęczenia (P=0,001). Nie indukowano przeciwciał przeciw gliadynie. Nie stwierdzono istotnych zmian w laktoferynie w kale, poziomach przeciwciał przeciwko celiakii, wysoce wrażliwym białku C-reaktywnym ani przepuszczalności jelitowej. Nie było różnic w żadnym punkcie końcowym u osób z lub bez DQ2/DQ8. WNIOSKI: „Nietolerancja glutenu bez celiakii” może istnieć, ale nie wyjaśniono mechanizmu.


title: Celiakia – nowe odkrycia patofizjologiczne i ich implikacje w terapii.

text: w języku angielskim, niemieckim Die Zöliakie ist weltweit eine der häufigsten Erkrankungen, die aus einer Kombination von Umwelt-(Gluten) und genetischen (humanes Leukozyten-Antigen (HLA) und Nicht-HLA-Gene) Faktoren resultiert. Abhängig von der geographischen Lage, wird die Prävalenz der Zöliakie auf etwa 0,5-1% der Bevölkerung geschätzt. Die einzige Behandlung, die derzeit bei Zöliakie verfügbar ist, besteht in einer glutenfreien Diät (GFD), die glutenhaltige Getreide wie Weizen, Roggen und Gerste sowie andere Lebensmittel mit natürlichem oder zugesetztem Gluten ausschli Die Complianceraten und die Akzeptanz durch die Patienten sind jedoch oft schlecht. Weiterhin kann die Diät selbst bei Patienten, die diese vollständig einhalten, möglicherweise nicht zu einer klinischen oder histologischen Verbesserung führen. Daher ist es nicht verwunderlich, dass Studien zeigen, dass Zöliakie-Patienten sehr an nichtdiätetischen Alternativen interessiert sind. Die folgende Übersicht konzentriert sich auf aktuelle pathophysiologische Konzepte der Zöliakie, bei denen jene Signalwege herausgestellt werden, die als mögliche neue, nichtdiätetische therapeutische Ansatzpunkte in der Behändung der. Celiakia (CD) jest jedną z najczęstszych chorób na świecie, wynikającą z połączenia czynników środowiskowych (gluten) i genetycznych (ludzki antygen leukocytarny (HLA) i geny inne niż HLA). W zależności od położenia geograficznego częstość występowania CD szacuje się na około 0,5-1%. Jedyną terapią dostępną obecnie dla CD jest dieta bezglutenowa (GFD) z wyłączeniem zbóż zawierających gluten, takich jak pszenica, żyto i jęczmień oraz innych produktów spożywczych z naturalnym lub dodanym glutenem. Jednak wskaźniki przestrzegania zaleceń i akceptacja pacjentów są często niskie. Co więcej, nawet u pacjentów całkowicie przylegających dieta może nie wywołać poprawy klinicznej lub histologicznej. Dlatego nie jest zaskakujące, że badania pokazują, że pacjenci z CD są bardzo zainteresowani alternatywami nieżywieniowymi. Poniższy przegląd skupia się na aktualnych koncepcjach patofizjologicznych CD, zwracając uwagę na te szlaki, które mogą służyć jako nowe możliwe, nieżywieniowe cele terapeutyczne w leczeniu CD.


title: Oświadczenie o stanowisku. Część pierwsza: funkcja odpornościowa i ćwiczenia.

text: Stale rosnąca liczba recenzowanych publikacji świadczy o niedawnym i szybkim rozwoju zarówno zakresu, jak i zrozumienia immunologii wysiłkowej. Rzeczywiście, ponad 95% wszystkich recenzowanych publikacji z dziedziny immunologii wysiłkowej (obecnie ponad 2 200 publikacji z wyszukiwanymi terminami „ćwiczenie” i „odporność”) zostało opublikowanych od czasu utworzenia Międzynarodowego Towarzystwa Ćwiczeń i Immunologii (ISEI) w 1989 (ISI Web of Knowledge). Uznajemy epidemiologiczne rozróżnienie między ogólnym terminem „aktywność fizyczna” a szczególną kategorią „ćwiczenia”, która oznacza aktywność w określonym celu, takim jak poprawa kondycji fizycznej lub współzawodnictwo. Ekstremalna aktywność fizyczna dowolnego typu może mieć wpływ na układ odpornościowy. Jednak ze względu na swój komponent emocjonalny ćwiczenia mogą mieć większy wpływ i do tej pory zdecydowana większość naszej wiedzy na ten temat pochodzi z badań nad ćwiczeniami.


title: Aktywność komórek NK we krwi obwodowej osób wysoko wyszkolonych i niewytrenowanych.

text: Aktywność komórek naturalnych zabójców (NK) i stężenie komórek CD16+ (komórki NK) i komórek CD20+ (monocyty) we krwi obwodowej mierzono u wysoko wytrenowanych kolarzy wyścigowych oraz u nietrenowanych osób kontrolnych, dopasowanych pod względem wieku i płci. Mediana aktywności komórek NK wyniosła 38,1% (zakres 20,0%-57,1%) u osób przeszkolonych w porównaniu z 30,3% (zakres 19,7%-43,1%) u osób nietrenujących (p = 0,008). Mediana % komórek CD16+ wyniosła 17% (zakres 7%-33%) u wytrenowanych w porównaniu z 11% (3%-29%) u nietrenowanych (p = 0,007). Indometacyna in vitro wzmagała aktywność komórek NK w obu grupach. Nie było jednak znaczącej różnicy między aktywnością komórek NK u wytrenowanych i nietrenowanych po ekspozycji na indometacynę in vitro. Aktywność komórek NK wzmocniona indometacyną wynosiła 45,9% (zakres 24,4%-67,5%) u osób przeszkolonych i 40,0% (zakres 23,9%-68,5%) u osób nietrenowanych (p = 0,138). Średni % komórek CD14+ wynosił 8,3% (zakres 2%-15%) u wytrenowanych w porównaniu z 3,8% (2%-8%) u nietrenowanych (p < 0,0001). Zwiększona funkcja komórek NK wykazana w ten sposób u wysoko wyszkolonych osób może skutkować lepszą odpornością na choroby zakaźne.


title: Czy poprawa odporności związana z wysiłkiem fizycznym może wpływać na profilaktykę raka i rokowanie u osób starszych?

text: Zapadalność na raka wzrasta wraz z wiekiem. Ponad 60% nowych nowotworów i 70% zgonów z powodu nowotworów występuje u osób w wieku 65 lat lub starszych. Jednym z czynników, które mogą się do tego przyczyniać, jest immunostarzenie się – termin baldachimowy używany do opisywania związanych z wiekiem spadków normalnego funkcjonowania układu odpornościowego. Istnieje wiele niedoborów związanych z wiekiem, zarówno w układzie wrodzonym, jak i adaptacyjnym, które mogą odgrywać rolę w zwiększonej zachorowalności na raka. Obejmują one zmniejszoną funkcję komórek NK, upośledzony wychwyt i prezentację antygenu przez monocyty i komórki dendrytyczne, wzrost „stanu zapalnego”, spadek liczby naiwnych komórek T zdolnych do odpowiedzi na ewoluujące komórki nowotworowe oraz wzrost wyczerpania funkcjonalnego starzejące się komórki. Panuje zgoda, że nawykowe ćwiczenia fizyczne mogą zapewnić ochronę przed niektórymi rodzajami raka; jednak dowody łączące mechanizmy immunologiczne, ćwiczenia i zmniejszone ryzyko zachorowania na raka pozostają niepewne. Wiele badań opublikowanych w ciągu ostatnich dwóch dekad sugeruje, że ćwiczenia fizyczne mogą łagodzić szkodliwy wpływ wieku na funkcje odpornościowe, zwiększając w ten sposób odporność przeciwnowotworową. Potencjalny łagodzący wpływ ćwiczeń na te mechanizmy obejmuje dowody, że aktywność fizyczna jest w stanie stymulować większą aktywność komórek NK, wzmacniać prezentację antygenu, zmniejszać stan zapalny i zapobiegać gromadzeniu się starzejących się komórek u osób starszych. Tutaj omawiamy rolę odgrywaną przez układ odpornościowy w zapobieganiu i kontrolowaniu raka oraz o tym, jak starzenie się może opóźnić te mechanizmy przeciwnowotworowe. Proponujemy również ścieżkę, dzięki której zmiany immunostarzenia wywołane wysiłkiem fizycznym mogą zmniejszyć zachorowalność na raka i pomóc w poprawie rokowania u pacjentów z rakiem. Copyright © 2013 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Starzenie się osób zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) w Stanach Zjednoczonych: wielokohortowy model występowania HCV i progresji choroby.

text: Wstęp i cele: Częstość występowania przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (CH-C) pozostaje wysoka, a powikłania zakażenia są częste. Naszym celem było przewidzenie przyszłej częstości występowania CH-C i jej powikłań. METODY: Opracowaliśmy wielokohortowy model historii naturalnej, aby przezwyciężyć ograniczenia poprzednich modeli przewidywania wyników choroby i korzyści z terapii. WYNIKI: Częstość występowania CH-C osiągnęła najwyższy poziom w 2001 r. i wyniosła 3,6 miliona. Progresja zwłóknienia była odwrotnie proporcjonalna do wieku w momencie zakażenia, dlatego marskość wątroby i jej powikłania występowały najczęściej po 60. roku życia, niezależnie od tego, kiedy doszło do zakażenia. Przewiduje się, że odsetek CH-C z marskością osiągnie 25% w 2010 r. i 45% w 2030 r., chociaż całkowita liczba z marskością osiągnie szczytowy poziom 1,0 miliona (30,5% wyższy niż obecny poziom) w 2020 r., a następnie spadnie. Dekompensacja i rak wątroby będą się nasilać przez kolejne 10 do 13 lat. Leczenie wszystkich zakażonych pacjentów w 2010 roku może zmniejszyć ryzyko marskości wątroby, dekompensacji, raka i zgonów związanych z wątrobą o 16%, 42%, 31% i 36% do 2020 roku, biorąc pod uwagę obecne wskaźniki odpowiedzi na terapię przeciwwirusową. WNIOSKI: Częstość występowania marskości wątroby typu C i jej powikłań będzie rosła w ciągu następnej dekady i dotyczyć będzie głównie osób powyżej 60. roku życia. Obecne schematy leczenia będą miały niewielki wpływ na te powikłania, ale szersze zastosowanie leczenia przeciwwirusowego i lepsze odpowiedzi z nowymi lekami mogą znacznie zmniejszyć wpływ tej choroby w nadchodzących latach.


title: Skuteczność i bezpieczeństwo suplementacji Chlorellą u osób dorosłych z przewlekłym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C

text: CEL: Ocena bezpieczeństwa i skuteczności Chlorelli u 18 pacjentów przewlekle zakażonych wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) o genotypie 1. METODY: Osiemnastu dorosłych z przewlekłą infekcją genotypem 1 HCV otrzymywało codzienną doustną suplementację Chlorelli przez 12 tygodni. Po tym okresie leczenia oceniano zmiany w poziomach RNA HCV, jak również w poziomach aminotransferazy asparaginianowej (AST) i aminotransferazy alaninowej (ALT). Przeprowadzono sparowane testy t w celu porównania średnich różnych zmiennych na początku i na końcu badania. Skutki uboczne i aspekty jakości życia zostały również porównane między tygodniem 0 a 12 okresu badania. WYNIKI: Większość 84,61% pacjentów miało znaczny spadek poziomu ALT od tygodnia 0 do tygodnia 12. Ocena działań niepożądanych wykazała, że Chlorella była dobrze tolerowana. Ocena jakości życia wykazała, że 76,9 uczestników zgłosiło poprawę swojego poziomu energii, a 46,1% zgłosiło poprawę w postrzeganiu ogólnego stanu zdrowia. Chociaż 69,23% również wykazało spadek poziomu AST, nie było to statystycznie istotne. Większość pacjentów, którzy wykazali poprawę poziomu ALT i AST, wykazywała również tendencję do zmniejszania miana wirusa HCV. Stężenie HCV RNA wykazało spadek u 69,23% pacjentów, co wraz ze zmianami stosunków AspAT/AlAT od tygodnia 0 do tygodnia 12 nie było istotne statystycznie. WNIOSEK: Suplementacja chlorelli była dobrze tolerowana u pacjentów z przewlekłym HCV i wiązała się ze znacznym spadkiem poziomu enzymów wątrobowych ALT.


title: Aktywność fizyczna i funkcja odpornościowa u starszych kobiet.

text: Związek między ćwiczeniami sercowo-oddechowymi, funkcją odpornościową i infekcją górnych dróg oddechowych (URTI) badano u starszych kobiet przy użyciu randomizowanego, kontrolowanego projektu eksperymentalnego z obserwacją przez 12 tygodni. Trzydzieści dwie siedzące, starsze kobiety rasy białej w wieku 67-85 lat, które spełniały określone kryteria selekcji, zostały losowo przydzielone do grupy spacerowej lub gimnastycznej; 30 ukończyło badanie. Dwanaście wysoce kondycjonowanych starszych kobiet w wieku 65-84 lat, które brały udział w zawodach wytrzymałościowych, zostało zwerbowanych na początku badania do porównań przekrojowych. Grupy interwencyjne ćwiczyły 30-40 minut, 5 d.wk-1, przez 12 tygodni, przy czym grupa chodzona trenowała z 60% rezerwą tętna, a grupa kalisteniczna angażowała się w łagodne ruchy w zakresie ruchu i elastyczności, które utrzymywały tętno blisko poziomów spoczynkowych. Wyjściowo silnie kondycjonowani pacjenci wykazywali lepszą NK (119 +/- 13 vs 77 +/- 8 jednostek litycznych, P < 0,01) i T (33,3 +/- 4,9 vs 21,4 +/- 2,1 cpm x 10 (-3) z wykorzystaniem PHA, P < 0,05) funkcji komórek, pomimo braku różnic w poziomach krążących subpopulacji limfocytów. Dwanaście tygodni umiarkowanych ćwiczeń krążeniowo-oddechowych poprawiło VO2max u osób prowadzących siedzący tryb życia o 12,6%, ale nie spowodowało żadnej poprawy aktywności komórek NK ani funkcji komórek T. Częstość występowania URTI była najniższa w grupie wysoko kondycjonowanej i najwyższa w grupie kontrolnej kalisteniki podczas 12-tygodniowego badania, z spacerowiczami w pozycji pośredniej (chi-kwadrat = 6,36, p = 0,042). Podsumowując, wysoce wykształcone starsze kobiety w tym badaniu miały lepszą funkcję komórek NK i T w porównaniu z ich siedzącymi odpowiednikami. (ABSTRACT TRUNCATED AT 250 WORDS)


title: Wydzielanie śliny Wydzielanie immunoglobuliny a zwiększa się po 4-tygodniowym spożyciu wieloskładnikowego suplementu pochodzącego z chlorelli u ludzi: randomizowane badanie krzyżowe

text: Tło Chlorella, jednokomórkowa zielona alga, która rośnie w słodkiej wodzie, zawiera wysoki poziom białka, witamin, minerałów i błonnika pokarmowego. Niektóre badania wykazały korzystny wpływ funkcji immunologicznych na wydzieliny biologiczne, takie jak krew i mleko matki, u ludzi, którzy przyjęli wieloskładnikowy suplement chlorelli. Jednak wpływ suplementu pochodzącego z chlorelli na funkcje odpornościowe błony śluzowej pozostaje niejasny. Celem tego badania było zbadanie, czy przyjmowanie chlorelli zwiększa wydzielanie wydzielniczej immunoglobuliny A (SIgA) w ślinie u ludzi przy użyciu ślepego, randomizowanego, krzyżowego projektu badania. Metody Piętnastu mężczyzn przyjmowało 30 tabletek placebo i 30 tabletek chlorelli dziennie przez 4 tygodnie oddzielone 12-tygodniowym okresem wypłukiwania. Przed i po każdej próbie pobierano próbki śliny ze sterylnej bawełnianej kulki, którą żuto po całonocnym poście. Stężenia SIgA w ślinie mierzono metodą ELISA. Wyniki Wskaźniki zgodności dla spożycia placebo i chlorelli wynosiły odpowiednio 97,0 ± 1,0% i 95,3 ± 1,6%. Nie zaobserwowano różnicy w stężeniach SIgA w ślinie przed i po przyjęciu placebo (p = 0,38). Jednak stężenia SIgA w ślinie były znacząco podwyższone po spożyciu chlorelli w porównaniu do wartości wyjściowych (P < 0,01). Dla szybkości wypływu śliny nie zidentyfikowano interakcji próba × okres. Chociaż spożycie placebo nie miało wpływu na tempo wydzielania SIgA (P = 0,36), to znacząco wzrosło po 4-tygodniowym spożyciu chlorelli niż przed spożyciem (P < 0,01). Wnioski Wyniki te sugerują, że 4-tygodniowe przyjmowanie wieloskładnikowego suplementu pochodzącego z chlorelli zwiększa wydzielanie śliny SIgA i prawdopodobnie poprawia funkcję immunologiczną śluzówki u ludzi.


title: Korzystny efekt immunostymulujący krótkotrwałej suplementacji Chlorelli: wzmocnienie aktywności komórek Natural Killer i wczesnej odpowiedzi zapalnej (randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie)

text: Wprowadzenie Badania in vitro i na zwierzętach wykazały, że Chlorella jest silnym modyfikatorem odpowiedzi biologicznej na odporność. Jednak nie było bezpośrednich dowodów na wpływ suplementacji chlorelli na odpowiedź immunologiczną / zapalną u zdrowych ludzi. Metody To badanie zostało zaprojektowane dla 8-tygodniowej randomizowanej, podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próby: 5g Chlorelli (n=23) lub Placebo (n=28) w postaci tabletek. Zmierzono głównie aktywność cytotoksyczną komórek naturalnych zabójców (NK) oraz stężenia w surowicy interferonu-γ, interleukiny-1β i interleukiny-12. Wyniki Po 8 tygodniach stężenia w surowicy interferonu-γ (p<0,05) i interleukiny-1β (p<0,001) znacznie wzrosły, a interleukiny-12 (p<0,1) wykazywały tendencję do wzrostu w grupie Chlorelli. Przyrosty tych cytokin po interwencji były znacznie większe w grupie Chlorelli niż w grupie placebo. Ponadto aktywność komórek NK (%) była znacząco zwiększona w grupie Chlorella, ale nie w grupie Placebo. Przyrosty aktywności komórek NK (%) były również znacznie większe w grupie Chlorelli niż w grupie placebo. Dodatkowo zmienione poziomy aktywności komórek NK były dodatnio skorelowane z poziomami interleukiny-1β w surowicy (r=0,280, p=0,047) i interferonu-γ (r=0,271, p<0,005). Istotnie dodatnie korelacje zaobserwowano również wśród zmienionych poziomów cytokin w surowicy; między interferonem-γ a interleukiną-1β (r=0,448, p<0,001), między interleukiną-12 a interleukiną-1β (r=0,416, p=0,003) oraz między interleukiną-12 a interferonem-γ (r=0,570, p <001). Wnioski Wyniki te mogą sugerować korzystny efekt immunostymulujący krótkotrwałej suplementacji Chlorelli, która zwiększa aktywność komórek NK i wytwarza u zdrowych ludzi interferon-γ i interleukinę-12 oraz interleukinę-1β, cytokiny indukowane przez komórki Th-1.


title: Wpływ umiarkowanego treningu na komórki NK i ostre infekcje górnych dróg oddechowych.

text: Przeprowadzono losowo kontrolowane badanie 15-tygodniowego treningu wysiłkowego (ET) (pięć 45-minutowych sesji/tydzień, szybki marsz z 60% rezerwą tętna) z grupą 36 lekko otyłych, siedzących kobiet w celu zbadania związku między poprawą czynności sercowo-oddechowych sprawności, zmiany liczby i aktywności komórek NK (natural killer) oraz symptomatologii ostrej infekcji górnych dróg oddechowych (URI). Badanie przeprowadzono przy użyciu układu czynnikowego 2 (grupy ćwiczące i niećwiczące) x 3 (bazowe, 6- i 15-tygodniowe sesje testowe), z danymi analizowanymi przy użyciu ANOVA z powtarzanymi pomiarami. Nie wystąpiła żadna znacząca zmiana w liczbie komórek NK w wyniku ET mierzonej przez przeciwciała monoklonalne CD16 i Leu-19. ET miało istotny wpływ na aktywność komórek NK (E:T 50:1), zwłaszcza w początkowym okresie 6 tygodni [F(2,68) = 12,34, p mniej niż 0,001]. Korzystając z danych z dzienników dziennych przechowywanych przez każdego pacjenta, stwierdzono, że grupa ćwicząca miała znacznie mniej dni/incydentów z objawami URI niż grupa niećwicząca (odpowiednio 3,6 +/- 0,7 vs 7,0 +/- 1,4 dnia, p = 0,049). Poprawa wydolności krążeniowo-oddechowej była istotnie skorelowana ze zmniejszeniem liczby dni/incydentów z objawami URI (r = 0,37, p = 0,025) i zmianą aktywności komórek NK od wartości wyjściowej do sześciu, ale nie 15 tygodni (r = 0,35, p = 0,036). Podsumowując, umiarkowana ET jest związana z podwyższoną aktywnością komórek NK po sześciu, ale nie po 15 tygodniach, oraz zmniejszoną symptomatologią URI w porównaniu z randomizowaną, siedzącą grupą kontrolną.


title: Ocena ekonomiczna bezpośredniej terapii przeciwwirusowej w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu C.

text: W 2011 roku inhibitory proteazy boceprevir i telaprevir zostały zatwierdzone w Stanach Zjednoczonych i Unii Europejskiej do leczenia zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C. Chociaż są niezwykle skuteczne, nowo zatwierdzonym terapiom towarzyszą również dodatkowe skutki uboczne i znaczne koszty. Zrozumienie równowagi między kosztami a efektywnością ma kluczowe znaczenie dla podejmowania decyzji o optymalnym wykorzystaniu tych nowych środków, zwłaszcza w systemach opieki zdrowotnej ograniczonych rosnącymi kosztami. Naszym celem w tym przeglądzie jest ułatwienie zrozumienia znaczenia analiz opłacalności w podejmowaniu decyzji politycznych dotyczących stosowania nowo zatwierdzonych leków, a także przyszłych terapii wirusowego zapalenia wątroby typu C.


title: Zarządzanie działaniami niepożądanymi i powikłaniami w zakończeniu leczenia zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu C.

text: Dodanie bezpośrednio działających leków przeciwwirusowych (DAA) do schematów leczenia wirusa zapalenia wątroby typu C (HCV) sprawiło, że leczenie stało się skuteczniejsze, a postępowanie z pacjentem bardziej złożone. Przeprowadzenie pacjentów przez pełny cykl terapii HCV wymaga motywacji i zaangażowania ze strony pacjenta i lekarza. Rzeczywiście, brak doświadczenia lekarza i brak zaufania do prowadzenia pacjentów przez wyzwania związane z leczeniem wydaje się być głównym powodem wczesnego przerwania terapii. Wśród wielu powikłań leczenia HCV, które należy skutecznie i skutecznie leczyć, są depresja i inne zaburzenia psychiczne; nieprawidłowości hematologiczne obejmujące niedokrwistość związaną z DAA i rybawiryną oraz neutropenię i małopłytkowość związaną z peginterferonem alfa; wysypka i wysypki polekowe, w tym wysypka związana z telaprewirem; i utrata wagi. Przedstawiono praktyczne rozważania dotyczące postępowania z tymi częstymi powikłaniami. Ten artykuł podsumowuje prezentację dr n. med. Kennetha E. Shermana na kursie ustawicznego kształcenia medycznego IAS-USA, który odbył się w Nowym Jorku w czerwcu 2012 roku.


title: Dieta bez mleka krowiego jako opcja terapeutyczna w przewlekłych zaparciach u dzieci.

text: CELE: Doniesiono, że wiele dzieci z zaparciami reaguje na dietę wolną od białek mleka krowiego (CM), chociaż brakuje dowodów na poparcie mechanizmu, w którym pośredniczy immunoglobulina E. PACJENCI I METODY: Przeprowadziliśmy otwarte badanie krzyżowe porównujące CM i mleko ryżowe u 69 dzieci, które spełniły kryteria Rzymian III dotyczące przewlekłych zaparć. Porównano parametry kliniczne, fizyczne i immunologiczne pacjentów, którzy odpowiedzieli (R) i którzy nie odpowiedzieli (NR) na dietę bez CM. Wyniki: Trzydzieści pięć z 69 dzieci (51%) poprawiło się podczas pierwszej fazy diety bez CM, 8 z nich nie rozwinęło zaparć po ponownym wprowadzeniu CM, a 27 dzieci (39%) rozwinęło zaparcia podczas prowokacji CM i poprawiło się podczas drugiej fazy diety bez CM (grupa R). Trzydzieści cztery dzieci (49%) nie poprawiło się podczas pierwszej fazy diety bez CM (grupa NR). Ruchy jelit na tydzień wśród dzieci R znacznie wzrosły w porównaniu z dziećmi NR (R: 2,8-7,7 vs NR: 2,6-2,7) (P < 0,001). Siedemdziesiąt osiem procent dzieci z opóźnieniem rozwojowym odpowiedziało na dietę wolną od CM (p = 0,007). Nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy między dziećmi R i NR pod względem spożycia błonnika i mleka; historia atopowa lub alergiczna; liczba i odsetek eozynofili w pełnej krwi oraz populacje limfocytów; immunoglobuliny, podklasy immunoglobulin (Ig)G, całkowite IgE; i swoista dla surowicy immunoglobulina E dla białek CM. WNIOSKI: Wyraźny związek między spożywaniem CM a zaparciami stwierdzono u ponad jednej trzeciej dzieci. Jednak parametry analityczne nie wykazują mechanizmu immunologicznego, w którym pośredniczy immunoglobulina E.


title: Częstość występowania, objawy i skutki zaparć u niemowląt i małych dzieci.

text: CEL: Aby określić częstość występowania zaparć u dzieci w wieku <2 lat, opisać objawy zaparć i sprawdzić, jak często konkretne interwencje były skuteczne. PROJEKT BADANIA: Retrospektywny przegląd wykresów. WYNIKI: Spośród 4157 dzieci w wieku poniżej 2 lat 185 miało zaparcia. Częstość występowania zaparć w pierwszym roku życia wynosiła 2,9%, aw drugim roku 10,1%. Zaparcie czynnościowe było przyczyną 97% dzieci. Chłopcy i dziewczęta chorowali z jednakową częstotliwością. W 1,6% przypadków zaparcia były spowodowane chorobą organiczną, a 97% dzieci miało funkcjonalne zaparcia. Zmiany w diecie i syrop kukurydziany były wstępnymi propozycjami leczenia dla 116 dzieci; 93% z tych dzieci zostało poddanych badaniom kontrolnym, a zaparcia ustąpiły u 25% dzieci. Spośród 100 dzieci leczonych mlekiem magnezowym lub glikolem polietylenowym 3350 bez elektrolitów, 93 dzieci poddano badaniom kontrolnym, a zaparcia ustąpiły leczeniem u 92% dzieci. WNIOSKI: Zmiany w diecie, syrop kukurydziany lub oba te składniki rozwiązały zaparcia u 25% dzieci, a środki przeczyszczające u 92% dzieci. Zarówno mleko magnezowe, jak i glikol polietylenowy były skuteczne i bezpieczne u niemowląt i małych dzieci.


title: Nietolerancja mleka krowiego i przewlekłe zaparcia u dzieci.

text: Wstęp: Przewlekła biegunka jest najczęstszym objawem żołądkowo-jelitowym nietolerancji mleka krowiego u dzieci. Na podstawie wcześniejszego otwartego badania postawiliśmy hipotezę, że nietolerancja mleka krowiego może również powodować ciężkie zmiany okołoodbytowe z bólem przy wypróżnianiu i w konsekwencji zaparciami u małych dzieci. METODY: Przeprowadziliśmy badanie krzyżowe z podwójnie ślepą próbą porównujące mleko krowie z mlekiem sojowym u 65 dzieci (w wieku od 11 do 72 miesięcy) z przewlekłymi zaparciami (definiowanymi jako wypróżnienie co 3 do 15 dni). Wszyscy zostali skierowani do poradni gastroenterologii dziecięcej i wcześniej bez powodzenia byli leczeni środkami przeczyszczającymi; 49 miało szczeliny odbytu i rumień lub obrzęk okołoodbytniczy. Po 15 dniach obserwacji chorzy otrzymywali przez dwa tygodnie mleko krowie lub mleko sojowe. Po tygodniowym okresie wypłukiwania, karmienie zostało odwrócone. Odpowiedź zdefiniowano jako osiem lub więcej wypróżnień podczas okresu leczenia. WYNIKI: Czterdzieści cztery z 65 dzieci (68 procent) miało odpowiedź podczas otrzymywania mleka sojowego. Ustąpiły szczeliny odbytu i ból przy defekacji. Żadne z dzieci, które otrzymały krowie mleko, nie otrzymało odpowiedzi. U wszystkich 44 dzieci z odpowiedzią odpowiedź została potwierdzona podwójnie ślepą próbą prowokacji mlekiem krowim. Dzieci z odpowiedzią miały większą częstość współistnienia nieżytu nosa, zapalenia skóry lub skurczu oskrzeli niż dzieci bez odpowiedzi (11 z 44 dzieci vs. 1 z 21, p=0,05); były również bardziej narażone na szczeliny odbytu i rumień lub obrzęk na początku badania (40 z 44 vs. 9 z 21, p<0,001), dowody zapalenia błony śluzowej odbytnicy w biopsji (26 z 44 vs. 5 z 21, P=0,008 i oznaki nadwrażliwości, takie jak swoiste przeciwciała IgE na antygeny mleka krowiego (31 z 44 vs. 4 z 21, P<0,001). WNIOSKI: U małych dzieci przewlekłe zaparcia mogą być przejawem nietolerancji mleka krowiego.


title: Alergia na mleko krowie jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do nawracającego zapalenia skóry okołoodbytowej u niemowląt

text: Tło. Nawracające zapalenie okołoodbytnicze ma duże zróżnicowanie etiologiczne. Możliwą przyczyną jest alergia na mleko krowie (CMA). Celem była ocena skali tej przyczyny. Tematy i metody. To kontrolne badanie kliniczne przeprowadzono na 63 niemowlętach z około 3 tygodniowym zapaleniem skóry z wywiadem nawrotu. Ostateczną diagnozę postawiono dla każdego niemowlęcia na podstawie wywiadu medycznego, badania klinicznego i badań, w tym analizy i hodowli kału, pH kału i substancji redukujących, wymazu z okolic odbytu dla różnych kultur i barwienia na Candida albicans. U wszystkich pacjentów wykonano morfologię krwi oraz ilościowe oznaczenie stężenia IgE w surowicy krwi krowiego. CMA potwierdzono w otwartej procedurze ponownego wycofania. U niektórych pacjentów wykonano surowicze immunoglobuliny i markery CD oraz endoskopie przewodu pokarmowego. Wyniki. Przyczyny zapalenia skóry okołoodbytowej obejmowały CMA (47,6%), bakteryjne zapalenie skóry (17,46%), drożdżycę (15,87%), enterobiazę (9,52%) i nietolerancję laktozy (9,5%). Predyktorami CMA były obecność krwawego i/lub śluzowatego stolca, inne objawy atopowe, szczeliny odbytu lub nawracające wymioty. Wniosek. Można stwierdzić, że alergia na mleko krowie jest częstą przyczyną nawracającego zapalenia skóry okołoodbytowej. Śluzowy lub krwawy stolec, szczeliny lub owrzodzenia odbytu, wymioty i objawy atopowe mogą przewidzieć tę etiologię.


title: Rola alergii na mleko krowie w przewlekłych zaparciach u dzieci: randomizowane badanie kliniczne

text: Cel Alergia na mleko krowie ma różne objawy u dzieci i może powodować czynnościowe objawy jelitowe, takie jak przewlekłe zaparcia. Celem pracy było zbadanie roli alergii na mleko krowie jako przyczyny przewlekłych zaparć oraz wpływu diety bez mleka krowiego (CMFD) na jej leczenie u dzieci. Metody Przeprowadziliśmy randomizowane badanie kliniczne porównujące CMFD z dietą z mleka krowiego (CMD) w dwóch grupach, z których każda składała się z 70 pacjentów (zakres wieku 1-13 lat) z przewlekłym funkcjonalnym zaparciami (zdefiniowanymi jako kryteria rzymskie III). Wszyscy pacjenci zostali skierowani do poradni gastroenterologii dziecięcej i byli wcześniej leczeni środkami przeczyszczającymi przez co najmniej 3 miesiące bez powodzenia; również wszystkich 140 pacjentów wykonało punktowe testy skórne. Grupa przypadków otrzymywała CMFD przez 4 tygodnie. Następnie otrzymali CMD na 2 dodatkowe tygodnie. Grupa kontrolna otrzymywała CMD przez całe 6 tygodni. Odpowiedź zdefiniowano jako zmniejszenie oznak i objawów, które nie spełniały kryteriów rzymskich III po 4 tygodniach CMFD i powróciły do kryteriów rzymskich III po 2 tygodniach prowokacji CMD. Wyniki Po 4 tygodniach odpowiedziało 56 (80%) pacjentów z grupy przypadków w porównaniu do 33 (47,1%) pacjentów z grupy kontrolnej (p=0,0001). W grupie przypadków po 2 tygodniach prowokacji 24 z 56 (42,8%) respondentów rozwinęło zaparcie według kryteriów rzymskich III. Innymi słowy, częstość alergii na mleko krowie wśród pacjentów z zaparciami wynosiła 80%. Tylko jeden pacjent miał dodatnie testy skórne. Wnioski U dzieci przewlekłe zaparcia mogą być przejawem alergii na mleko krowie. Obecnie, chociaż kilka aspektów wymaga dalszych badań, próba terapeutyczna z dietą eliminacyjną jest wskazana u wszystkich dzieci z zaparciami, które nie odpowiadają na prawidłowe leczenie przeczyszczające.


title: Spożywanie mleka krowiego w zaparciach i szczelinie odbytu u niemowląt i małych dzieci.

text: CEL: Zbadanie dziennego spożycia mleka przez krowy i czasu karmienia piersią u niemowląt i małych dzieci ze szczeliną odbytu i zaparciami. Metody: Retrospektywnie oceniono dwie grupy po 30 kolejnych dzieci w wieku od 4 miesięcy do 3 lat. Do grupy I należały dzieci z przewlekłymi zaparciami i szczeliną odbytu, u których wykluczono przyczyny chirurgiczne, a do grupy II dzieci zdrowe. Zbadano dobowe spożycie mleka krowiego, czas karmienia piersią oraz inne cechy kliniczne dzieci WYNIKI: Średnie dzienne spożycie mleka krowiego było istotnie wyższe w grupie I (756 ml, zakres 200-1500 ml) niż w grupie II (253 ml , zakres 0-1000 ml) (P < 0,001). Dzieci z grupy I były karmione piersią znacznie krócej (5,8 miesiąca, przedział 0-18 miesięcy) niż grupa II (10,1 miesiąca, przedział 2-24 miesięcy) (p < 0,006). Iloraz szans dla dwóch czynników - dzieci spożywających powyżej 200 ml mleka krowiego dziennie (25 dzieci w grupie I, 11 dzieci w grupie II) oraz karmiących piersią krócej niż 4 miesiące (16 dzieci w grupie I, 5 dzieci w grupie II) - obliczono odpowiednio na 8,6 (95% przedział ufności [CI]: 0,23-0,74, p = 0,0005) i 5,7 (95% CI: 0,37-0,66, p = 0,007). WNIOSKI: Niemowlęta i małe dzieci z przewlekłymi zaparciami i szczeliną odbytu mogą spożywać większe ilości mleka krowiego niż dzieci z normalną czynnością jelit. Dodatkowo krótszy czas karmienia piersią i wczesne karmienie butelką mlekiem krowim może odgrywać rolę w rozwoju zaparć i szczeliny odbytu u niemowląt i małych dzieci.


title: Artykuł poglądowy: Przewlekłe zaparcia i nadwrażliwość pokarmowa – intrygujący związek.

text: Wstęp: Przewlekłe zaparcia są powszechne w populacji ogólnej. Niektóre badania wykazały, że nadwrażliwość białek mleka krowiego u dzieci może powodować przewlekłe zaparcia nie reagujące na leczenie przeczyszczające. CELE: Przegląd literatury i podsumowanie danych wskazujących na związek między opornymi na leczenie przewlekłymi zaparciami a nadwrażliwością pokarmową oraz przedyskutowanie hipotezy mówiącej o patogenezie zaparć spowodowanych nadwrażliwością pokarmową. METODY: Przeprowadzono wyszukiwanie w Narodowej Bibliotece Medycznej USA, dopasowując słowa kluczowe „przewlekłe zaparcia, nietolerancja pokarmowa i alergia”. WYNIKI: Odnaleziono 33 prace, ale tylko 19 z nich dotyczyło tematu tego przeglądu. Większość danych wskazuje na związek między zaparciami a alergią pokarmową w podgrupie pacjentów pediatrycznych z „idiopatycznym” zaparciami nieodpowiadającymi na leczenie przeczyszczające. Przeprowadzono tylko jedno badanie z udziałem dorosłych, które wykazało ustąpienie przewlekłego zaparcia na diecie hipoalergicznej u czterech pacjentów. WNIOSKI: Coraz więcej doniesień sugeruje związek między opornymi na leczenie przewlekłymi zaparciami a alergią pokarmową u dzieci. Podobne dane u dorosłych są skąpe i wymagają potwierdzenia. Należy przeprowadzić dalsze badania, aby uzyskać mocniejsze dowody na rolę alergii w zaparciach i wyjaśnić zaangażowane mechanizmy patogenetyczne.


title: Nietolerancja białek mleka krowiego i przewlekłe zaparcia u dzieci.

text: Alergia na białko mleka krowiego (CMP) była badana u 25 dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 11 lat) z przewlekłymi zaparciami. Rozpoznanie zaparć postawiono na podstawie historii bolesnej eliminacji twardych stolców przez co najmniej 1 miesiąc, niezależnie od tego, czy była ona związana ze zmniejszoną częstością stolców lub zabrudzeniami. Dzieci oceniano za pomocą parametrów klinicznych i następujących badań laboratoryjnych: całkowita immunoglobulina E (IgE) w surowicy; swoiste IgE (test radioalergosorbentu [RAST]) dla pełnego mleka krowiego, alfa-laktoalbuminy, beta-laktoglobuliny i grupy żywności; oraz punktowe testy skórne z użyciem pełnego mleka, alfa-laktoalbuminy, beta-laktoglobuliny i kazeiny. Po ocenie dzieci poddano diecie wolnej od CMP przez okres 4 tygodni. U siedmiu pacjentów (28%), zaparcia zniknęły podczas diety wolnej od CMP i pojawiły się ponownie w ciągu 48-72 godzin po prowokacji mlekiem krowim. U dwojga niemowląt biopsja odbytnicy wykazała alergiczne zapalenie jelita grubego i dlatego nie zostały one poddane prowokacji. Wysokie poziomy całkowitego IgE w surowicy zaobserwowano u pięciorga dzieci, które wykazały poprawę kliniczną (71%), dodatni wynik testu skórnego u dwojga (29%), a wykrywalne swoiste IgE u dwojga (29%). Wyniki te sugerują, że alergię lub nietolerancję CMP należy uważać za przyczynę przewlekłych, opornych na leczenie zaparć u dzieci, chociaż mechanizm leżący u ich podstaw nadal wymaga dalszych badań.


title: Przewlekłe zaparcia jako objaw alergii na mleko krowie.

text: Dwadzieścia siedem kolejnych niemowląt (średni wiek 20,6 miesiąca) z przewlekłymi „idiopatycznymi” zaparciami zostało przebadanych w celu zbadania możliwego związku między zaparciami a alergią na białko mleka krowiego (CMPA). Niemowlęta początkowo były obserwowane na diecie nieograniczonej i rejestrowano liczbę stolców na dzień. Następnie niemowlęta poddano diecie wolnej od białka mleka krowiego (CMP) przez dwa okresy po 1 miesiącu każdy, oddzielone dwoma prowokacjami CMP. Podczas diety wolnej od CMP objawy ustąpiły u 21 pacjentów; podczas dwóch kolejnych prowokacji zaparcia pojawiły się ponownie w ciągu 48 do 72 godzin. U kolejnych sześciu pacjentów dieta bez CMP nie doprowadziła do złagodzenia zaparć. Tylko u czterech pacjentów, u których nastąpiła poprawa na diecie wolnej od CMP, współistniały objawy podejrzenia CMPA, ale historię medyczną CMPA stwierdzono u 15 z 21 pacjentów wyleczonych i tylko u jednego z sześciu pacjentów, których stan nie uległ poprawie (p < 0,05); ponadto u 15 z 21 wyleczonych pacjentów wyniki jednego lub więcej badań laboratoryjnych (swoiste IgE, IgG, anty-beta-laktoglobulina, krążące eozynofile) były dodatnie w momencie rozpoznania, co wskazuje na nadwrażliwość, w porównaniu z jednym z sześciu pacjenci, których stan nie uległ poprawie (p < 0,05). Wyniki endoskopowe i histologiczne w momencie rozpoznania wykazały zapalenie odbytnicy z naciekiem monocytowym u dwóch pacjentów wyleczonych dietą wolną od CMP; po miesiącu na tej diecie byli całkowicie normalni. Wnioskujemy, że zaparcia u niemowląt mogą mieć patogenezę alergiczną.


title: Dieta oligoantygenowa w leczeniu przewlekłych szczelin odbytu. Dowody na związek między nadwrażliwością pokarmową a szczelinami odbytu.

text: CELE: Pacjenci z przewlekłymi zaparciami spowodowanymi nadwrażliwością pokarmową (FH) mieli podwyższone ciśnienie spoczynkowe zwieracza odbytu. W żadnych badaniach nie badano możliwej roli FH w szczelinach odbytu (AF). Naszym celem była ocena (1) skuteczności diety w leczeniu AF oraz ocena (2) efektów klinicznych podwójnie ślepej próby kontrolowanej placebo (DBPC), przy użyciu białka mleka krowiego lub pszenicy. METODY: Stu sześćdziesięciu jeden pacjentów z AF zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej „dietę prawdziwej eliminacji” lub „diet pozorowanej eliminacji” przez 8 tygodni; obie grupy otrzymywały również miejscowo nifedypinę i lidokainę. Sześćdziesięciu pacjentów, którzy zostali wyleczeni „dietą prawdziwej eliminacji” poddano prowokacji DBPC, w której zastosowano mleko krowie i pszenicę. WYNIKI: Pod koniec badania 69% „grupy prawdziwej diety” i 45% „grupy pozorowanej diety” wykazało całkowite wyleczenie AF (P<0,0002). Trzynastu z 60 pacjentów miało nawrót AF podczas 2-tygodniowej prowokacji DBPC mleka krowiego, a 7 pacjentów miało nawrót AF po prowokacji pszenicą. Pod koniec prowokacji ciśnienie spoczynkowe zwieracza odbytu znacznie wzrosło u pacjentów, u których wystąpił nawrót AF (P<0,0001), w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Pacjenci, którzy reagowali na prowokacje, mieli istotnie większą liczbę eozynofilów w blaszce właściwej i limfocytach śródnabłonkowych niż ci, którzy nie reagowali na prowokacje. WNIOSKI: Dieta oligo-antygenowa połączona z leczeniem poprawiła tempo gojenia przewlekłego AF. U ponad 20% pacjentów otrzymujących leczenie medyczne i dietetyczne migotanie przedsionków nawracało po prowokacji pokarmowej DBPC.


title: Nietolerancja pokarmowa i przewlekłe zaparcia: badanie manometryczne i histologiczne.

text: Wstęp: Przewlekłe zaparcia u dzieci mogą być spowodowane nietolerancją mleka krowiego (CMI), ale ich patogeneza jest nieznana. CELE: Ocena histologii i wzorca manometrycznego u pacjentów z zaparciami związanymi z nietolerancją pokarmową. PACJENCI I METODY: Do badania włączono 36 kolejnych dzieci z przewlekłymi zaparciami. Wszyscy przeszli dietę eliminacyjną i kolejne, podwójnie ślepe wyzwanie żywieniowe. U wszystkich wykonano biopsję odbytnicy i manometrię anorektalną. WYNIKI: W sumie 14 pacjentów cierpiało na CMI, a trzech na nietolerancję pokarmową. Mieli normalną częstotliwość stolca na diecie eliminacyjnej, podczas gdy zaparcia powracały po prowokacji pokarmowej. Pacjenci z nietolerancją pokarmową wykazywali istotnie większą częstość nadżerek błony śluzowej oraz liczbę wewnątrznabłonkowych limfocytów i eozynofili. Warstwa żelu śluzowego odbytu wykazała, że pacjenci z nietolerancją pokarmową mieli znacznie mniejszą grubość śluzu niż inni badani pacjenci. Manometria wykazała wyższe ciśnienie spoczynkowe zwieracza odbytu i niższą objętość krytyczną u pacjentów z nietolerancją pokarmową niż u pozostałych cierpiących na zaparcia niezwiązane z nietolerancją pokarmową. Na diecie eliminacyjnej zniknęły zarówno nieprawidłowości histologiczne, jak i manometryczne. WNIOSKI: Zaparcia związane z nietolerancją pokarmową charakteryzują się zapaleniem odbytnicy. Zwiększone ciśnienie spoczynkowe odbytu i zmniejszona warstwa żelu śluzowego można uznać za czynniki sprzyjające patogenezie zaparć.


title: Aktywność antyproliferacyjna i działanie chemoprotekcyjne wobec oksydacyjnego uszkodzenia DNA świeżych i gotowanych Brassicaceae.

text: Dowody epidemiologiczne wskazują, że regularne spożywanie Brassicaceae wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem raka i chorób serca. Gatunki krzyżowe są zwykle przetwarzane przed spożyciem, a rzeczywisty wpływ praktyk kulinarnych na ich właściwości bioaktywne nie jest w pełni poznany. Oceniliśmy wpływ powszechnych praktyk kulinarnych (gotowanie, gotowanie w kuchence mikrofalowej i gotowanie na parze) na aktywność biologiczną brokułów, kalafiora i brukselki. Efekty antyproliferacyjne i chemoprotekcyjne wobec oksydacyjnego uszkodzenia DNA świeżych i gotowanych ekstraktów warzywnych oceniano za pomocą 3-(4,5-dimetylotiazol-2-ilo)-5-(3-karboksymetoksyfenylo)-2-(4-sulfofenylo)-2H -testy tetrazolium i komety na ludzkich komórkach raka okrężnicy HT-29. Ekstrakty ze świeżych warzyw wykazały najwyższe działanie antyproliferacyjne i antyoksydacyjne na komórki HT-29 (brokuły>kalafior = brukselka). W żadnej z badanych próbek nie wykryto aktywności genotoksycznej. Zastosowane metody gotowania wpłynęły na działanie antyproliferacyjne ekstraktów Brassica, ale nie zmieniły znacząco aktywności antyoksydacyjnej surowych warzyw. Surowe, mikrofalowe, gotowane (z wyjątkiem brokułów) i gotowane na parze ekstrakty warzywne, w różnych stężeniach, wykazywały ochronne działanie antyoksydacyjne porównywalne z witaminą C (1 mm). Dane te dostarczają nowych informacji na temat wpływu leczenia domowego na jakość żywności, co może wspierać niedawne badania epidemiologiczne sugerujące, że spożywanie warzyw kapustnych, głównie gotowanych, może wiązać się ze zmniejszonym ryzykiem zachorowania na raka.


title: Ochronne działanie sulforafanu przed stresem oksydacyjnym: ostatnie postępy.

text: Sulforafan [1-izotiocyjanian-(4R)-(metylosulfinylo)butan] to naturalny dietetyczny izotiocyjanian wytwarzany w wyniku enzymatycznego działania mirozynazy na glukofaraninę, 4-metylosulfinyloglukozynolan zawarty w warzywach kapustnych z rodzaju Brassica, takich jak brokuł, brukselka i kapusta. Wzrasta liczba badań nad tym związkiem, ponieważ jego antyrakotwórcze i cytoprotekcyjne właściwości w kilku eksperymentalnych paradygmatach in vivo związanych ze stresem oksydacyjnym, takich jak ogniskowe niedokrwienie mózgu, zapalenie mózgu, krwotok śródmózgowy, ostra niewydolność nerek wywołana niedokrwieniem i reperfuzją, nefrotoksyczność wywołana cisplatyną, wywołana streptozotocyną cukrzyca, hepatotoksyczność wywołana czterochlorkiem węgla oraz niedokrwienie i reperfuzja serca. Ten ochronny efekt zaobserwowano również w badaniach in vitro na różnych liniach komórkowych, takich jak ludzki nerwiak niedojrzały SH-SY5Y, komórki nabłonka proksymalnego kanalika nerkowego LLC-PK1 i komórki mięśni gładkich aorty A10. Sulforafan jest uważany za pośredni przeciwutleniacz; związek ten jest w stanie indukować wiele białek cytoprotekcyjnych, w tym enzymy antyoksydacyjne, poprzez szlak elementu odpowiedzi antyoksydacyjnej Nrf2. Oksygenaza hemowa-1, NAD(P)H: oksydoreduktaza chinonowa, transferaza S-glutationowa, ligaza gamma-glutamylocysteinowa i reduktaza glutationowa należą do białek cytoochronnych indukowanych przez sulforafan. Podsumowując, sulforafan jest obiecującym środkiem przeciwutleniającym, który skutecznie łagodzi stres oksydacyjny oraz uszkodzenia tkanek/komórek w różnych paradygmatach doświadczalnych in vivo i in vitro. Prawa autorskie © 2010 Elsevier GmbH. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Glukozynolany w warzywach Brassica: wpływ łańcucha dostaw żywności na spożycie, biodostępność i zdrowie człowieka.

text: Glukozynolany (GLS) znajdują się w warzywach Brassica. Przykładami takich źródeł są kapusta, brukselka, brokuły, kalafior i różne warzywa korzeniowe (np. rzodkiewka i rzepa). Wiele badań epidemiologicznych wykazało odwrotną zależność między spożywaniem tych warzyw a ryzykiem raka okrężnicy i odbytnicy. Badania na zwierzętach wykazały zmiany w aktywności enzymów i uszkodzenia DNA wynikające ze spożycia warzyw Brassica lub izotiocyjanianów, produktów rozpadu (BDP) GLS w organizmie. Badania mechanistyczne rozpoczęły identyfikację sposobów, w jakie związki mogą wywierać swoje działanie ochronne, ale znaczenie tych badań dla efektów ochronnych w ludzkim przewodzie pokarmowym nie zostało jeszcze udowodnione. Badania in vitro z wieloma specyficznymi izotiocyjanianami zasugerowały mechanizmy, które mogą być podstawą ich działania chemoprotekcyjnego. Stężenie i skład GLS w różnych roślinach, ale także w obrębie rośliny (np. w nasionach, korzeniach lub liściach), może się znacznie różnić, a także zmieniać się podczas rozwoju rośliny. Ponadto w niniejszym artykule szeroko omówiono wpływ różnych czynników w łańcuchu dostaw warzyw Brassica, w tym hodowli, uprawy, przechowywania i przetwarzania na spożycie i biodostępność GLS.


title: Sulforafan jako obiecująca cząsteczka do walki z rakiem.

text: W naszej diecie zidentyfikowano szereg naturalnych związków o hamującym wpływie na onkogenezę. Kilka badań udokumentowało działanie przeciwnowotworowe znacznej liczby izotiocyjanianów (ITC), z których większość występuje w roślinach, zwłaszcza w warzywach krzyżowych. Najbardziej scharakteryzowanym ITC jest sulforafan (SFN). SFN zyskała wiele uwagi ze względu na jej zdolność do jednoczesnego modulowania wielu celów komórkowych zaangażowanych w rozwój raka, w tym: (i) ochronę DNA poprzez modulowanie enzymów metabolizujących kancerogeny i blokowanie działania mutagenów; (ii) hamowanie proliferacji komórek i indukowanie apoptozy, tym samym opóźniając lub eliminując ekspansję klonalną zainicjowanych, transformowanych i/lub nowotworowych komórek; (iii) hamowanie neoangiogenezy, progresja guzów łagodnych do guzów złośliwych i tworzenie przerzutów. SFN jest zatem w stanie zapobiegać, opóźniać lub odwracać zmiany przednowotworowe, a także działać na komórki rakowe jako środek terapeutyczny. Biorąc pod uwagę te dowody i korzystny profil toksykologiczny, SFN można postrzegać jako koncepcyjnie obiecujący środek w profilaktyce i/lub terapii raka.


title: Stężenia izotiocyjanianów i interkonwersja sulforafanu do erucyny u ludzi po spożyciu komercyjnych mrożonych brokułów

text: ZAKRES: Sulforafan (silny przeciwnowotworowy izotiocyjanian pochodzący z glukorafaniny) jest powszechnie uważany za odpowiedzialny za ochronne działanie spożywania brokułów. Brokuły są zazwyczaj kupowane świeże lub mrożone i gotowane przed spożyciem. Porównaliśmy biodostępność i metabolizm sulforafanu z porcji lekko ugotowanych świeżych lub mrożonych brokułów i zbadaliśmy biokonwersję sulforafanu do erucyny. METODY I WYNIKI: Osiemnastu zdrowych ochotników spożywało zupy brokułowe wyprodukowane ze świeżych lub mrożonych różyczek brokułów, które zostały lekko ugotowane i tiokoniugaty sulforafanu oznaczane ilościowo w osoczu i moczu. Biodostępność sulforafanu była około dziesięciokrotnie wyższa w przypadku zup przyrządzanych ze świeżych brokułów w porównaniu z brokułami mrożonymi, a zmniejszenie było spowodowane zniszczeniem aktywności mirozynazy przez komercyjny proces blanszowania-mrożenia. Sulforafan pojawił się w osoczu i moczu w postaci wolnej oraz w kilku postaciach tiokoniugatów. Koniugat erucyny z N-acetylocysteiną był znaczącym metabolitem w moczu i wykazano, że mikroflora jelitowa człowieka może wytwarzać sulforafan, erucynę i ich nitryle z glukorafaniny. WNIOSEK: Krótki okres blanszowania stosowany do produkcji komercyjnych mrożonych brokułów niszczy mirozynazę i znacznie zmniejsza biodostępność sulforafanu. Sulforafan został przekształcony w erucynę i wydalony z moczem, i wykazano, że ludzka flora okrężnicy była zdolna do tej konwersji. © 2012 WILEY-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, Weinheim.


title: Sulforafan może chronić komórki soczewki przed stresem oksydacyjnym: implikacje dla zapobiegania zaćmie.

text: CEL: Ochrona soczewki przed stresem oksydacyjnym ma ogromne znaczenie w opóźnianiu wystąpienia zaćmy. Proponuje się, że izotiocyjaniany, takie jak sulforafan (SFN), zapewniają cytoochronę przed stresem oksydacyjnym. Dlatego przetestowaliśmy zdolność SFN do pełnienia tej roli w komórkach soczewki i ustaliliśmy jej zdolność do opóźniania wystąpienia zaćmy. METODY: Użyto linii komórek nabłonka soczewki ludzkiej FHL124 oraz systemów hodowli całych soczewek wieprzowych. Do oceny przeżycia, cytotoksyczności i apoptozy komórek FHL124 zastosowano test ApoTox-Glo Triplex. Do oceny populacji komórek zastosowano test MTS. Aby określić poziomy pęknięć nici DNA, przeprowadzono i skwantyfikowano alkaliczny test kometowy. Oceniono poziomy dehydrogenazy mleczanowej w pożywce, aby odzwierciedlić uszkodzenie/śmierć komórek. Do oceny poziomu ekspresji genów wykorzystano cały genomowy chip Illumina HT-12 v4. Ekspresję białka określono metodą Western blot i immunocytochemii. WYNIKI: Ekspozycja 30 μM H2O2 na komórki FHL124 spowodowała zmniejszenie żywotności komórek i zwiększoną cytotoksyczność/apoptozę; efekty te zostały znacząco zahamowane przez 24-godzinne wstępne traktowanie 1 μM SFN. Ponadto 1 μM SFN znacząco zmniejszał pęknięcia nici DNA indukowane przez H2O2. Po nałożeniu na hodowane soczewki świńskie, SFN chronił przed zmętnieniem wywołanym przez H2O2. Dane z mikromacierzy kulkowych całego genomu HT-12 v4 firmy Illumina ujawniły, że po 24-godzinnej ekspozycji na 1 i 2 μM SFN, osiem genów uległo regulacji w górę, w tym NQO1 i TXNRD1. Ten wzór został potwierdzony na poziomie białka. Nrf2 translokowany do jądra w odpowiedzi na ekspozycję na SFN od 0,5 do 2,0 μM WNIOSKI: Składnik pokarmowy SFN wykazuje zdolność do ochrony ludzkich komórek soczewki przed stresem oksydacyjnym, a zatem może potencjalnie opóźnić wystąpienie zaćmy.


title: Kiełki brokułów: wyjątkowo bogate źródło induktorów enzymów chroniących przed chemicznymi czynnikami rakotwórczymi

text: Indukcja enzymów detoksykacji fazy 2 [np. transferazy glutationowej, hydrolazy epoksydowej, NAD(P)H: reduktazy chinonowej i glukuronozylotransferazy] jest potężną strategią uzyskania ochrony przed karcynogenezą, mutagenezą i innymi formami toksyczności elektrofili i reaktywnych form tlen. Ponieważ spożywanie dużych ilości owoców i warzyw wiąże się z uderzającym zmniejszeniem ryzyka rozwoju różnych nowotworów złośliwych, interesujące jest, że wiele roślin jadalnych zawiera znaczne ilości związków regulujących enzymy metabolizmu ksenobiotyków u ssaków. Tak więc rośliny jadalne należące do rodziny Cruciferae i rodzaju Brassica (np. brokuły i kalafior) zawierają znaczne ilości izotiocyjanianów (głównie w postaci ich prekursorów glukozynolanów), z których niektóre (np. sulforafan lub izotiocyjanian 4-metylosulfinylobutylu) są bardzo induktory enzymów fazy 2. Nieoczekiwanie, 3-dniowe kiełki odmian niektórych roślin krzyżowych, w tym brokułów i kalafiorów, zawierają 10–100 razy wyższy poziom glukorafaniny (glukozynolanu sulforafanu) niż odpowiadające im dojrzałe rośliny. Glukozynolany i izotiocyjaniany można skutecznie wyekstrahować z roślin, bez hydrolizy glukozynolanów przez mirozynazę, przez homogenizację w mieszaninie równych objętości dimetylosulfotlenku, dimetyloformamidu i acetonitrylu w -50°C. Ekstrakty z 3-dniowych kiełków brokułów (zawierające glukorafaninę lub sulforafan jako główny induktor enzymów) były wysoce skuteczne w zmniejszaniu częstości występowania, wielokrotności i tempa rozwoju guzów sutka u szczurów leczonych dimetylobenz(a)antracenem. Warto zauważyć, że kiełki wielu odmian brokułów zawierają znikome ilości glukozynolanów indolu, które dominują w dojrzałych warzywach i mogą powodować powstawanie produktów degradacji (np. indolo-3-karbinolu), które mogą nasilać nowotworzenie. Stąd małe ilości kiełków krzyżowych mogą chronić przed ryzykiem raka równie skutecznie, jak dużo większe ilości dojrzałych warzyw tej samej odmiany.


title: Potencjał intensyfikacji tworzenia sulforafanu w gotowanych brokułach (Brassica oleracea var. italica) przy użyciu nasion gorczycy (Sinapis alba).

text: Sulforafan, naturalnie występujący chemoprewencja raka, jest produktem hydrolizy glukorafaniny, głównego glukozynolanu w brokułach. Hydroliza wymaga obecności izoenzymu mirozynazy o wystarczającej aktywności; jednak przetwarzanie prowadzi do jego denaturacji, a tym samym do zmniejszonej hydrolizy. W pracy badano wpływ dodawania do przetworzonych brokułów nasion gorczycy, które zawierają bardziej odporną izoformę mirozynazy, w celu intensyfikacji powstawania sulforafanu. Badano inaktywację termiczną mirozynazy z nasion brokułów i gorczycy. Oprócz wpływu obróbki termicznej na powstawanie sulforafanu i nitrylu sulforafanu zbadano degradację termiczną brokułów glukorafaniny. Ograniczoną degradację termiczną glukorafaniny (mniej niż 12%) zaobserwowano, gdy brokuły umieszczono w szczelnie zamkniętym worku próżniowym (sous vide) i gotowano w łaźni wodnej w 100°C przez 8 i 12 min. Gotowanie brokułów w wodzie zapobiegało tworzeniu się jakichkolwiek znaczących poziomów sulforafanu z powodu inaktywowanej mirozynazy. Jednak dodatek sproszkowanych nasion gorczycy do brokułów poddanych obróbce termicznej znacznie zwiększył powstawanie sulforafanu. Crown Copyright © 2012. Wydane przez Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Działanie antyproliferacyjne świeżych i poddanych obróbce termicznej zielonych i czerwonych odmian jarmużu kędzierzawego (Brassica oleracea L. convar. acephala var. sabellica).

text: Warzywa Brassica zawierają różnorodną gamę fitochemikaliów o właściwościach biologicznych, takich jak działanie przeciwutleniające i przeciwnowotworowe. Brakuje jednak wiedzy na temat wpływu przetwarzania na czynności biologiczne. Odmiana zielona i odmiana czerwona jarmużu kędzierzawego były oceniane pod kątem fitochemikaliów rozpuszczalnych w wodzie/metanolu przed i po obróbce obejmującej blanszowanie, zamrażanie i obróbkę cieplną w workach. W obu odmianach jarmużu przetwarzanie spowodowało znaczny spadek całkowitej zawartości fenoli, zdolności przeciwutleniającej oraz zawartości i dystrybucji flawonoli, antocyjanów, kwasów hydroksycynamonowych, glukozynolanów i witaminy C. Co ciekawe, odmiana jarmużu kędzierzawego miała wyższą odporność na temperaturę utrata fitochemikaliów. Ekstrakty z zielonego i czerwonego jarmużu kędzierzawego hamowały proliferację komórek trzech ludzkich linii komórkowych raka okrężnicy (Caco-2, HT-29 i HCT 116). Jednak ekstrakty ze świeżego materiału roślinnego miały znacznie silniejsze działanie antyproliferacyjne niż ekstrakty z przetworzonego materiału roślinnego.


title: Modyfikacja przetwarzania i obchodzenia się z mrożonymi brokułami w celu zwiększenia tworzenia sulforafanu.

text: Brokuły mrożone mogą stanowić tańszy produkt, o dłuższym okresie przydatności do spożycia i krótszym czasie przygotowania niż brokuły świeże. Wcześniej wykazaliśmy, że kilka dostępnych na rynku mrożonych produktów brokułowych nie zachowuje zdolności do wytwarzania sulforafanu jako środka zapobiegającego nowotworom. Postawiliśmy hipotezę, że dzieje się tak, ponieważ niezbędny enzym hydrolizujący mirozynazę został zniszczony podczas blanszowania, w ramach przetwarzania, jakiemu poddawane są zamrożone brokuły. Niniejsze badanie przeprowadzono w celu określenia sposobu przezwyciężenia utraty aktywności hydrolizującej. Blanszowanie przemysłowe zwykle ma na celu inaktywację peroksydazy, chociaż lipooksygenaza odgrywa większą rolę w degradacji produktu podczas zamrażania brokułów. Blanszowanie w temperaturze 86 °C lub wyższej inaktywowana peroksydaza, lipooksygenaza i mirozynaza. Blanszowanie w temperaturze 76 °C inaktywowało 92% aktywności lipooksygenazy, podczas gdy nastąpiła tylko 18% utrata tworzenia sulforafanu zależnego od mirozynazy. Uznaliśmy, że rozmrażanie zamrożonych brokułów może zakłócić integralność błony, umożliwiając kontakt mirozynazy i glukorafaniny. Rozmrażanie zamrożonych brokułów przez 9 godzin nie wspierało tworzenia sulforafanu, chyba że dodano egzogenne źródło mirozynazy. Badania stabilności termicznej wykazały, że korzeń brokuła, jako źródło mirozynazy, nie był bardziej stabilny termicznie niż różyczka brokuła. Korzeń rzodkiewki Daikon wspierał tworzenie się sulforafanu nawet po podgrzaniu w temperaturze 125°C przez 10 minut, w czasie i temperaturze porównywalnej lub wyższej niż gotowanie mikrofalowe. Rzodkiew Daikon (0,25%) dodana do zamrożonych brokułów, które następnie pozostawiono do rozmrożenia podtrzymywanego tworzenia sulforafanu bez żadnych zmian wizualnych w porównaniu z brokułami nietraktowanymi. © 2013 Instytut Technologii Żywności®


title: Wielocelowa profilaktyka raka za pomocą sulforafanu

text: Izotiocyjaniany znajdują się w warzywach kapustnych, takich jak brokuły, brukselka, kalafior i kapusta. Badania epidemiologiczne sugerują, że spożycie warzyw krzyżowych może obniżyć ogólne ryzyko zachorowania na raka, w tym raka okrężnicy i prostaty. Sulforafan (SFN) to izotiocyjanian występujący w warzywach kapustnych, szczególnie bogaty w brokuły i kiełki brokułów. SFN okazał się skutecznym środkiem chemoprotekcyjnym w kulturach komórkowych, zwierzęcych modelach raka indukowanego przez czynniki rakotwórcze i genetyczne, a także w modelach ksenoprzeszczepów raka. Wczesne badania koncentrowały się na „aktywności blokującej” SFN poprzez indukcję enzymów fazy 2, a także hamowanie enzymów zaangażowanych w aktywację kancerogenów, ale rośnie zainteresowanie innymi mechanizmami chemoprotekcji przez SFN. Ostatnie badania sugerują, że SFN zapewnia ochronę przed rozwojem nowotworu w fazie „po inicjacji”, a szczególnie interesujące są mechanizmy tłumienia skutków SFN, w tym zatrzymanie cyklu komórkowego i indukcja apoptozy. U ludzi kluczowym czynnikiem w określaniu skuteczności SFN jako środka chemoprewencji jest zrozumienie metabolizmu, dystrybucji i biodostępności SFN oraz czynników, które zmieniają te parametry. W niniejszym przeglądzie omówiono ustalone właściwości przeciwnowotworowe SFN, z naciskiem na możliwe mechanizmy chemoprewencji. Uwzględniono również aktualny stan SFN w badaniach klinicznych na ludziach, z uwzględnieniem chemii, metabolizmu, wchłaniania i czynników wpływających na biodostępność SFN.


title: Korzystny wpływ spożycia jagód na czynność płytek krwi, ciśnienie krwi i poziom cholesterolu HDL.

text: TŁO: Jagody są szczególnie bogatym źródłem polifenoli. Zawierają również inne substancje bioaktywne, takie jak witamina C. Wcześniejsze badania wykazały, że spożywanie pokarmów bogatych w polifenole (np. kakao, herbata i czerwone wino) może wywoływać korzystne zmiany w szlakach związanych ze zdrowiem układu krążenia. Nie wiadomo, czy spożywanie jagód ma podobne skutki. CEL: Naszym celem było zbadanie wpływu spożycia jagód na funkcję hemostatyczną, poziom lipidów w surowicy i ciśnienie krwi (BP). PROJEKT: Nieleczeni pacjenci w średnim wieku (n = 72) z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego spożywali umiarkowane ilości jagód lub produktów kontrolnych przez 8 tygodni w randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu interwencyjnym z pojedynczą ślepą próbą. WYNIKI: Spożywanie jagód hamowało czynność płytek krwi, mierzoną analizatorem czynności płytek (z użyciem kolagenu i ADP jako aktywatora płytek) [zmiany: odpowiednio 11% i -1,4% w grupie jagodowej i kontrolnej; P = 0,018, analiza kowariancji (ANCOVA)]. Biomarkery osocza aktywacji płytek krwi, koagulacji i fibrynolizy nie zmieniły się podczas interwencji. Stężenia cholesterolu HDL w surowicy wzrosły znacznie bardziej (P = 0,006, ANCOVA) w jagodach niż w grupie kontrolnej (odpowiednio 5,2% i 0,6%), ale całkowity cholesterol i triacyloglicerol pozostały niezmienione. Skurczowe BP znacznie się zmniejszyło (P = 0,050, ANCOVA); spadek występował głównie u osób z wysokim wyjściowym BP (7,3 mm Hg w najwyższym tercylu; p = 0,024, ANCOVA). Stężenie polifenolu i witaminy C w osoczu wzrosło, podczas gdy inne biomarkery żywieniowe (tj. kwas foliowy, tokoferole, sód i potas) pozostały bez zmian. WNIOSEK: Spożywanie umiarkowanych ilości jagód spowodowało korzystne zmiany w funkcji płytek krwi, cholesterolu HDL i BP. Wyniki wskazują, że regularne spożywanie jagód może odgrywać rolę w zapobieganiu chorobom układu krążenia.


title: Dysfunkcja płytek krwi w patologiach naczyniowych i jak można je leczyć.

text: Choroby sercowo-naczyniowe są jedną z głównych przyczyn zachorowalności i śmiertelności w krajach uprzemysłowionych i chociaż wiele procesów odgrywa rolę w rozwoju chorób naczyniowych, zakrzepica jest głównym zdarzeniem przyspieszającym udar i ostre zespoły wieńcowe. Płytki krwi mają duże znaczenie w medycynie. Komórki te biorą udział w wielu procesach fizjologicznych, w szczególności w hemostazie, dzięki zdolności do agregacji i tworzenia skrzepów w odpowiedzi na aktywację. Ponadto te dynamiczne komórki wykazują aktywność wykraczającą poza zakrzepicę, w tym ważną rolę w inicjowaniu i utrzymywaniu stanu zapalnego naczyń. Poszerzenie wiedzy z badań podstawowych i klinicznych uwypukliło krytyczną pozycję płytek krwi w kilku chorobach zapalnych, takich jak zapalenie stawów i miażdżyca. Płytki krwi stają się ważnymi mediatorami stanu zapalnego i dostarczają ważnych sygnałów do pośredniczenia w fenotypie innych komórek krwi i naczyń. Ważna rola płytek krwi w zakrzepicy tętniczej i wystąpieniu ostrego zawału mięśnia sercowego po pęknięciu blaszki miażdżycowej sprawia, że hamowanie agregacji płytek krwi jest krytycznym krokiem w zapobieganiu incydentom zakrzepowym związanym z udarem, zawałem serca i zakrzepicą tętnic obwodowych. Jednak stosowanie inhibitorów płytek krwi w zapobieganiu zakrzepicy musi dążyć do uzyskania delikatnej równowagi między hamowaniem aktywacji płytek i związanym z tym zwiększonym ryzykiem krwawienia. Celem niniejszego przeglądu jest aktualizacja wiedzy na temat fizjologii i dysfunkcji płytek krwi w patologiach, takich jak cukrzyca, hipercholesterolemia i nadciśnienie, z podkreśleniem związku między płytkami a miażdżycą związaną z zapaleniem. W przeglądzie dokonano oceny możliwości, jakie oferują nowe inhibitory płytek krwi w zakresie skutecznego łagodzenia zdarzeń zakrzepowych. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Składniki diety a aktywność płytek krwi człowieka.

text: Nadpobudliwość płytek krwi jest jednym z najważniejszych czynników odpowiedzialnych za występowanie chorób układu krążenia. W diecie występuje wiele składników odżywczych i nieodżywczych, które mogą w różny sposób wpływać na czynność płytek krwi. Niedawne odkrycie czynników przeciwpłytkowych w roślinach, warzywach i owocach dostarcza nowych środków żywieniowych dla długoterminowej strategii korzystnej modyfikacji aktywności płytek krwi u ludzi. Niniejszy przegląd podsumowuje wpływ tych składników diety na czynność płytek krwi zarówno in vitro, jak i in vivo.


title: Miesięczna suplementacja antocyjanów bogatych w truskawki łagodzi ryzyko sercowo-naczyniowe, markery stresu oksydacyjnego i aktywację płytek krwi u ludzi.

text: Truskawki są ważnym owocem w diecie śródziemnomorskiej ze względu na wysoką zawartość niezbędnych składników odżywczych i korzystnych fitochemikaliów, które wydają się mieć korzystny wpływ na zdrowie człowieka. Zdrowi ochotnicy otrzymywali codziennie 500 g truskawek przez 1 miesiąc. Profil lipidowy osocza, krążące i komórkowe markery stanu antyoksydacyjnego, stresu oksydacyjnego i czynności płytek krwi były oceniane na początku badania, po 30 dniach spożywania truskawek i 15 dni po zakończeniu badania. W owocach stwierdzono wysokie stężenie witaminy C i antocyjanów. Spożywanie truskawek korzystnie wpłynęło na profil lipidowy, znacznie obniżając poziom cholesterolu całkowitego, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości i trójglicerydów (odpowiednio -8,78%, -13,72% i -20,80%; P<0,05) w porównaniu z okresem początkowym, podczas gdy wysoka gęstość Cholesterol lipoproteinowy pozostał niezmieniony. Suplementacja truskawkami również znacząco obniżyła poziom dialdehydu malonowego w surowicy, 8-OHdG w moczu i izoprostanów (odpowiednio -31,40%, -29,67%, -27,90%; P<0,05). Wszystkie parametry powróciły do wartości podstawowych po okresie wymywania. Po truskawce zaobserwowano znaczny wzrost całkowitej zdolności antyoksydacyjnej osocza mierzonej zarówno zdolnością redukcji żelaza w osoczu, jak i testami zdolności absorpcji rodników tlenowych oraz poziomem witaminy C (odpowiednio +24,97%, +41,18%, +41,36%; P<0,05) konsumpcja. Ponadto hemoliza spontaniczna i oksydacyjna były istotnie zmniejszone (odpowiednio -31,7% i -39,03%; P<0,05) w porównaniu z punktem wyjściowym, który pozostał stabilny po okresie wypłukiwania. Wreszcie, spożycie truskawek znacząco zmniejszyło (P<0,05) liczbę aktywowanych płytek krwi, w porównaniu zarówno z wartościami wyjściowymi, jak i wymywaniem. Spożywanie truskawek poprawia profil lipidowy osocza, biomarkery statusu antyoksydacyjnego, antyhemolityczne mechanizmy obronne i czynność płytek krwi u zdrowych osób, zachęcając do dalszej oceny populacji o wyższym ryzyku chorób sercowo-naczyniowych. Copyright © 2014 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Płytki krwi w miażdżycy.

text: Poza oczywistymi funkcjami w hemostazie i zakrzepicy, uważa się, że płytki krwi są niezbędne w środowisku prozapalnym, takim jak miażdżyca, alergia, reumatoidalne zapalenie stawów, a nawet rak. W miażdżycy płytki krwi ułatwiają rekrutację komórek zapalnych w kierunku zmian i uwalniają mnóstwo mediatorów stanu zapalnego, tym samym wzbogacając i wzmacniając środowisko zapalne. Płytki krwi robią to poprzez interakcję z komórkami śródbłonka, krążącymi leukocytami (monocytami, neutrofilami, komórkami dendrytycznymi, komórkami T) i komórkami progenitorowymi. Ta rozmowa krzyżowa wymusza aktywację, adhezję i transmigrację leukocytów. Ponadto wiadomo, że płytki krwi działają we wrodzonej obronie gospodarza poprzez uwalnianie peptydów przeciwdrobnoustrojowych i ekspresję receptorów rozpoznających wzorce. W ciężkiej sepsie płytki krwi są w stanie wywołać powstawanie pozakomórkowych pułapek neutrofili (NET), które wiążą i usuwają patogeny. Obecne terapie przeciwpłytkowe ukierunkowane na kluczowe szlaki aktywacji i agregacji płytek krwi mają zatem potencjał do modulowania funkcji immunologicznych pochodzenia płytkowego poprzez zmniejszenie interakcji komórkowych płytek krwi z innymi składnikami układu odpornościowego oraz poprzez zmniejszenie wydzielania białek zapalnych do środowiska. Celem tego przeglądu jest aktualizacja i omówienie obecnego postrzegania płytkowych składników odpornościowych i ich perspektyw jako celów terapeutycznych w warunkach miażdżycowych.


title: Globalna i regionalna śmiertelność z 235 przyczyn zgonów w 20 grupach wiekowych w 1990 i 2010 roku: systematyczna analiza globalnego obciążenia chorobami S ...

text: TŁO: Wiarygodne i aktualne informacje o głównych przyczynach zgonów w populacjach oraz o tym, jak się one zmieniają, stanowią kluczowy wkład w debaty na temat polityki zdrowotnej. W badaniu Global Burden of Diseases, Injuries, and Risk Factors Study 2010 (GBD 2010) mieliśmy na celu oszacowanie rocznych zgonów dla świata i 21 regionów w latach 1980-2010 dla 235 przyczyn, z przedziałami niepewności (UI), oddzielnie według wieku i seks. METODY: Próbowaliśmy zidentyfikować wszystkie dostępne dane dotyczące przyczyn zgonów w 187 krajach w latach 1980-2010, począwszy od rejestracji stanu cywilnego, sekcji zwłok, nadzoru śmiertelności, spisów ludności, ankiet, szpitali, rejestrów policyjnych i kostnic. Oceniliśmy jakość danych pod kątem kompletności, dokładności diagnostycznej, brakujących danych, zmienności stochastycznej i prawdopodobnych przyczyn zgonu. Zastosowaliśmy sześć różnych strategii modelowania, aby oszacować trendy umieralności związane z przyczynami, w zależności od siły danych. W przypadku 133 przyczyn i trzech specjalnych agregatów zastosowaliśmy podejście modelu Cause of Death Ensemble (CODEm), które wykorzystuje cztery rodziny modeli statystycznych testujących duży zestaw różnych modeli przy użyciu różnych permutacji współzmiennych. Z tych modeli składowych zostały opracowane zestawy modeli. Oceniliśmy wydajność modelu za pomocą rygorystycznych testów błędów predykcji poza próbą i trafności 95% UI. Dla 13 przyczyn z niską obserwowaną liczbą zgonów opracowaliśmy negatywne modele dwumianowe z prawdopodobnymi współzmiennymi. W przypadku 27 przyczyn, dla których zgon jest rzadki, opracowaliśmy model przyczyny wyższego poziomu w hierarchii przyczyn GBD 2010, a następnie proporcjonalnie przydzieliliśmy zgony do przyczyn składowych, oszacowanych na podstawie wszystkich dostępnych danych w bazie danych. W przypadku wybranych przyczyn (trypanosomatoza afrykańska, kiła wrodzona, krztusiec, odra, dur brzuszny i przytarczyce, leiszmanioza, ostre zapalenie wątroby typu E oraz HIV/AIDS) wykorzystaliśmy modele historii naturalnej oparte na informacjach o zachorowalności, chorobowości i śmiertelności przypadków. Oddzielnie oszacowaliśmy frakcje przyczynowe według etiologii biegunki, infekcji dolnych dróg oddechowych i zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, a także podziały według podprzyczyny przewlekłej choroby nerek, zaburzeń matek, marskości i raka wątroby. W przypadku zgonów spowodowanych zbiorową przemocą i klęskami żywiołowymi użyliśmy regresji szoku śmiertelności. Dla każdej przyczyny oszacowaliśmy 95% interfejsów użytkownika, które uchwyciły zarówno niepewność oszacowania parametrów, jak i niepewność ze względu na specyfikację modelu, w którym zastosowano CODEm. Ograniczyliśmy frakcje przyczynowo-skutkowe w każdej grupie wiekowo-płciowej, aby zsumować całkowitą śmiertelność na podstawie losów z rozkładów niepewności. USTALENIA: W 2010 r. na całym świecie zginęło 52,8 miliona osób. Na najbardziej zbiorczym poziomie przyczyny zakaźne, matczyne, noworodkowe i żywieniowe stanowiły 24,9% zgonów na całym świecie w 2010 r., w porównaniu z 15,9 mln (34,1%) z 46,5 mln w 1990 r. Spadek ten był w dużej mierze ze względu na zmniejszenie śmiertelności z powodu biegunek (z 2,5 do 1,4 mln), infekcji dolnych dróg oddechowych (z 3,4 do 2,8 mln), chorób noworodków (z 3,1 do 2,2 mln), odry (od 0,63 do 0,13 miliona) i tężca (od 0,27 do 0,06 miliona). Zgony z powodu HIV/AIDS wzrosły z 0,30 mln w 1990 r. do 1,5 mln w 2010 r., osiągając szczyt 1,7 mln w 2006 r. Śmiertelność z powodu malarii również wzrosła o 19,9% od 1990 r. do 1,17 mln zgonów w 2010 r. W 2010 r. gruźlica zabiła 1,2 mln ludzi. W latach 1990–2010 liczba zgonów z powodu chorób niezakaźnych wzrosła o prawie 8 mln, co odpowiada za dwa na trzy zgony (34,5 mln) na całym świecie do 2010 r. 8 mln ludzie umierali na raka w 2010 roku, o 38% więcej niż dwie dekady temu; z nich 1,5 miliona (19%) pochodziło z raka tchawicy, oskrzeli i płuc. Choroba niedokrwienna serca i udar mózgu zabiły łącznie 12,9 miliona ludzi w 2010 roku, czyli co czwarty zgon na całym świecie, w porównaniu z co piątym w 1990 roku; 1,3 miliona zgonów było spowodowanych cukrzycą, dwa razy więcej niż w 1990 roku. Udział globalnych zgonów z powodu urazów (5,1 miliona zgonów) był nieznacznie wyższy w 2010 roku (9,6%) w porównaniu z dwoma dekadami wcześniej (8 ·8%). Było to spowodowane 46% wzrostem liczby zgonów na całym świecie z powodu wypadków drogowych (1,3 mln w 2010 r.) oraz wzrostem liczby zgonów spowodowanych upadkami. Choroba niedokrwienna serca, udar, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), infekcje dolnych dróg oddechowych, rak płuc i HIV/AIDS były głównymi przyczynami zgonów w 2010 roku. Choroba niedokrwienna serca, infekcje dolnych dróg oddechowych, udar, biegunka, malaria i HIV/AIDS były głównymi przyczynami utraty lat życia z powodu przedwczesnej śmiertelności (YLL) w 2010 r., podobnie jak szacowano na rok 1990, z wyjątkiem HIV/AIDS i powikłań porodowych przedwczesnych. YLLs z infekcji dolnych dróg oddechowych i biegunki zmniejszyły się o 45-54% od 1990 roku; choroba niedokrwienna serca i udar YLL wzrosły o 17-28%. Różnice regionalne w głównych przyczynach zgonów były znaczne. Przyczyny zakaźne, matczyne, noworodkowe i żywieniowe nadal stanowiły 76% przedwczesnej umieralności w Afryce Subsaharyjskiej w 2010 roku. Wzrósł standaryzowany wskaźnik zgonów z powodu niektórych kluczowych chorób (HIV/AIDS, choroba Alzheimera, cukrzyca i przewlekła choroba nerek w w szczególności), ale w przypadku większości chorób śmiertelność spadła w ciągu ostatnich dwóch dekad; w tym poważne choroby naczyniowe, POChP, większość postaci raka, marskość wątroby i zaburzenia matek. W przypadku innych schorzeń, zwłaszcza malarii, raka prostaty i urazów, odnotowano niewielkie zmiany. INTERPRETACJA: Wzrost liczby ludności, podwyższony średni wiek światowej populacji i znaczne zmniejszenie wskaźników zgonów związanych z wiekiem, płcią i przyczyną prowadzą do szerokiego przejścia z przyczyn zakaźnych, matczynych, noworodkowych i żywieniowych na niezakaźne. choroby. Niemniej jednak przyczyny zakaźne, matczyne, noworodkowe i żywieniowe pozostają dominującymi przyczynami YLL w Afryce Subsaharyjskiej. Na ten ogólny wzorzec przejścia epidemiologicznego nakłada się znaczna zmienność regionalna z wielu przyczyn, takich jak przemoc interpersonalna, samobójstwa, rak wątroby, cukrzyca, marskość wątroby, choroba Chagasa, trypanosomatoza afrykańska, czerniak i inne. Regionalna heterogeniczność podkreśla znaczenie regularnych rzetelnych ocen epidemiologicznych przyczyn zgonów. FINANSOWANIE: Fundacja Billa i Melindy Gatesów. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Sok winogronowy, ale nie sok pomarańczowy lub sok grejpfrutowy, hamuje agregację płytek krwi u ludzi.

text: Choroba wieńcowa jest odpowiedzialna za dużą śmiertelność i zachorowalność na całym świecie. Płytki krwi biorą udział w rozwoju miażdżycy, a zmniejszenie aktywności płytek za pomocą leków zmniejsza częstość występowania i ciężkość choroby. Czerwone wino i winogrona zawierają związki polifenolowe, w tym flawonoidy, które mogą zmniejszać agregację płytek krwi i są związane z niższymi wskaźnikami chorób układu krążenia. Owoce cytrusowe zawierają różne klasy polifenoli, które mogą nie mieć tych samych właściwości. W badaniu tym oceniono, czy komercyjne soki winogronowe, pomarańczowe i grejpfrutowe, przyjmowane codziennie, zmniejszają aktywność płytek krwi ex vivo. W randomizowanym badaniu krzyżowym dziesięciu zdrowych ludzi (w wieku 26-58 lat, po pięć osób każdej płci) wypiło 5-7,5 ml/(kg.d) soku z fioletowych winogron, soku pomarańczowego lub soku grejpfrutowego przez 7-10 dni każdy. Agregację płytek krwi (agregometria impedancji krwi pełnej, Chronolog Model #590) na początku porównano z wynikami po spożyciu każdego soku. Picie soku z fioletowych winogron przez tydzień zmniejszyło odpowiedź agregacji płytek krwi pełnej do 1 mg/l kolagenu o 77% (z 17,9 +/- 2,3 do 4,0 +/- 6,8 omów, P = 0,0002). Sok pomarańczowy i grejpfrutowy nie miały wpływu na agregację płytek krwi. Sok z fioletowych winogron miał około trzy razy większe stężenie polifenoli niż soki cytrusowe i był silnym inhibitorem płytek krwi u zdrowych osób, podczas gdy soki cytrusowe nie wykazywały żadnego działania. Hamujące płytki krwi działanie flawonoidów zawartych w soku winogronowym może zmniejszać ryzyko zakrzepicy wieńcowej i zawału mięśnia sercowego.


title: Aktywność przeciwpłytkowa, przeciwzakrzepowa i fibrynolityczna ekstraktów z wybranych owoców i warzyw in vitro.

text: Wiadomo, że dieta bogata w owoce i warzywa zmniejsza ryzyko chorób układu krążenia. Jednak informacje dotyczące działania przeciwzakrzepowego (przeciwpłytkowego, przeciwzakrzepowego i fibrynolitycznego) owoców i warzyw są skąpe. Celem pracy była ocena przeciwzakrzepowego działania ekstraktów z owoców i warzyw powszechnie spożywanych w środkowym Chile. Badaniami objęto próbki 19 owoców i 26 warzyw, reprezentatywnych dla lokalnej diety. Ekstrakty przygotowane z każdej próbki zawierały frakcję wodną (sok lub prasowane substancje rozpuszczalne) i/lub frakcję rozpuszczalną w metanolu. Ekstrakty oceniano pod kątem aktywności przeciwpłytkowej, przeciwzakrzepowej i fibrynolitycznej in vitro w stężeniu końcowym 1 mg/ml. Aktywność przeciwpłytkową oceniano na podstawie hamowania agregacji płytek; Aktywność antykoagulacyjną mierzono za pomocą czasu protrombinowego (PT), czasu rozcieńczenia protrombinowego (dPT), czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), czasu krzepnięcia kaolinowego (KCT) i czasu trombinowego. Efekt fibrynolityczny określono za pomocą czasu lizy skrzepu euglobiny i metody płytek fibrynowych. Ekstrakty z fasoli szparagowej i pomidorów hamowały agregację płytek krwi indukowaną przez ADP i kwas arachidonowy w sposób zależny od stężenia. Ekstrakty metanolowe z winogron przedłużały PT i dPT. Wreszcie ekstrakty z malin przedłużały APTT, a także wykazywały aktywność fibrynolityczną. Podsumowując, na podstawie badań przesiewowych obejmujących różne owoce i warzywa stwierdziliśmy aktywność przeciwpłytkową w zielonej fasoli i pomidorach, przeciwzakrzepową w winogronach i malinach, podczas gdy aktywność fibrynolityczną zaobserwowano tylko w malinach. Konieczne są dalsze badania, aby pogłębić wiedzę na temat aktywnych związków tych owoców i warzyw oraz mechanizmów ich działania.


title: Medykalizacja „wysokich” dziewcząt: analiza dyskursu literatury medycznej na temat stosowania syntetycznego estrogenu w celu zmniejszenia wzrostu kobiet.

text: Badania endokrynologiczne w latach 30. XX wieku zwiększyły i rozszerzyły stosowanie hormonów płciowych jako terapii medycznych w bezprecedensowy sposób, zwłaszcza w przypadku dolegliwości kobiecych. W latach 50. terapeutyczne zastosowanie hormonów płciowych rozszerzyło się na leczenie „wysokich” dziewcząt. Niejednoznaczność definicji „wysokiej” dziewczynki, arbitralność decyzji o leczeniu oraz różnorodność reżimów terapeutycznych podkreślają problematyczny charakter tej praktyki medycznej. Wykorzystując repertuary lingwistyczne do badania politycznych i ideologicznych implikacji występujących we wzorcowym użyciu języka, niniejszy artykuł przedstawia analizę dyskursu literatury medycznej na temat leczenia wysokich dziewcząt w latach 50. i 90., kiedy to leczenie było u szczytu. Pojawiły się trzy repertuary językowe: instytucjonalny autorytet medycyny do określania „nienormalności” wysokiego wzrostu kobiet; wiedza kliniczna i doświadczenie w diagnostyce ryzyka medycznego związanego z wysokim wzrostem u kobiet; oraz stosowanie hormonów jako terapii kosmetycznej w celu (od)tworzenia kobiecości u wysokich dziewcząt. Wszystkie trzy dotyczyły zachowania kulturowych reprezentacji i społecznych oczekiwań kobiecości. Bez dowodów na psychologiczne szkody związane z wysokim wzrostem u kobiet i bez długoterminowych badań skuteczności lub korzyści, przez ponad pięć dekad klinicyści przekonywali siebie i swoich pacjentów, że wysoki wzrost wymaga interwencji terapeutycznej. Leczenie wysokich dziewcząt wysokimi dawkami estrogenu musi być postrzegane jako medykalizacja normalnego atrybutu fizycznego, niekorzystnie związanego ze społeczną konstrukcją płci. Copyright 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Dietylostilboestrol – wieloletnia spuścizna.

text: Dietylostilboestrol (DES) jest substancją zaburzającą gospodarkę hormonalną, która powoduje raka u gryzoni. Został przepisany w dużych ilościach, aby leczyć kobiety z problemami ginekologicznymi; u niektórych córek tych kobiet rozwinął się później rzadki nowotwór (gruczolakorak pochwy jasnokomórkowy), podczas gdy u niektórych synów stwierdzono nieprawidłowości narządów płciowych. Był używany przez dziesięciolecia w paszach dla zwierząt gospodarskich, co mogło zanieczyścić łańcuch pokarmowy, prowadząc do narażenia bardziej ogólnej populacji. Wydaje się, że DES powoduje efekty epigenetyczne u zwierząt i istnieją pewne dowody na to, że występuje to również u ludzi. Mechanizmy kancerogenezy są złożone, a efekty trudne do udowodnienia ze względu na tło fito- i ksenoestrogenów dietetycznych i środowiskowych. Sugerowano, że podobnie jak inne substancje zaburzające gospodarkę hormonalną, DES mógł działać jako czynnik otyły w populacji ludzkiej. Copyright © 2012 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Gatunki arsenu w mączce z piór drobiowych.

text: W Stanach Zjednoczonych w produkcji kurcząt brojlerów szeroko stosowane są leki organoarsenowe. Pióra tych kurczaków są przetwarzane na mączkę, która jest stosowana jako dodatek do pasz dla zwierząt oraz jako nawóz organiczny. Przeprowadzone dotychczas badania sugerują, że leki zawierające arsen, a konkretnie roxarsone, stosowane w produkcji drobiu, powodują akumulację arsenu w materiale keratynowym piór drobiu. Stosowanie produktu z mączki z pierza w systemie pokarmowym człowieka oraz w innych warunkach może spowodować narażenie ludzi na arsen. W konsekwencji zbadano obecność i charakter arsenu w dwunastu próbkach produktu z mączki z piór z sześciu stanów USA i Chin. Ponieważ toksyczność arsenu w dużym stopniu zależy od gatunku, przeprowadzono analizę specjacyjną przy użyciu HPLC/ICPMS w celu określenia znaczenia biologicznego wykrytego arsenu. Arsen wykryto we wszystkich próbkach (44-4100 μg kg(-1)), a analizy specjacyjne wykazały, że dominowały nieorganiczne formy arsenu, stanowiące 37 - 83% całkowitego arsenu. W próbkach nie wykryto roksarsonu (<20 μg As kg(-1)). Produkty z mączki z piór stanowią wcześniej nierozpoznane źródło arsenu w systemie żywnościowym i mogą stanowić dodatkowe zagrożenie dla ludzi w wyniku ich stosowania jako nawozu organicznego oraz w przypadku gospodarowania odpadami zwierzęcymi. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Genotoksyczność dwóch produktów do płukania jamy ustnej w teście Wing-Spot Drosophila.

text: W tym badaniu zbadano genotoksyczność dwóch produktów do płukania jamy ustnej (chloreksydyna, benzydamina-HCl) w teście Wing-Spot Drosophila, w którym wykorzystuje się markery komórek skrzydełkowych (mwh) i flare (flr) oraz wykrywa zarówno rekombinację mitotyczną, jak i różne rodzaje zdarzeń mutacyjnych. Mutacje indukowane są wykrywane jako pojedyncze mozaikowe plamy na blaszce skrzydła ocalałych dorosłych, które wykazują albo wiele włosków na skrzydłach, albo fenotyp flary. Indukowana rekombinacja prowadzi do podwójnych plamek mwh i flr, a także, do pewnego stopnia, do pojedynczych plamek mwh. Rejestracja częstotliwości i wielkości różnych plamek pozwala na ilościowe określenie skutków mutagennych i rekombinogennych. Transheterozygotyczne larwy trzeciego stadium poddano działaniu różnych stężeń produktów do płukania jamy ustnej. Stężenia ekspozycji na chloreksydynę wynosiły 0,5, 1 i 2 mg/ml. Stężenia ekspozycji na benzydaminę-HCl wynosiły 0,38, 0,75 i 1,5 mg/ml. Ponadto obserwowane mutacje sklasyfikowano według wielkości i typu mutacji na skrzydło. Zarówno chloreksydyna, jak i benzydamina-HCl były genotoksyczne pod względem całkowitej liczby mutacji na skrzydło przy najwyższych dawkach. Wskaźniki przeżycia much użytych w eksperymentach były znacznie niższe niż w grupie kontrolnej, przy czym oba produkty do płukania jamy ustnej wykazywały toksyczny wpływ na larwy Drosophila melanogaster. Prawa autorskie (c) 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Czy związki endodontyczne wywołują uszkodzenia genetyczne? Kompleksowy przegląd.

text: Biorąc pod uwagę, że uszkodzenia genetyczne odgrywają ważną rolę w karcynogenezie, celem niniejszej pracy jest przedstawienie przeglądu potencjału genotoksycznego niektórych związków endodontycznych stosowanych obecnie w stomatologii, takich jak formokrezol, paramonochlorofenol, wodorotlenek wapnia, uszczelniacze na bazie żywicy, związki fenolowe związki, chlorheksydyna, mineralne agregaty trójtlenkowe i inne. Niektóre z tych związków wydają się być zdolne do wywierania szkodliwego działania na materiał genetyczny. Omówiono mechanizmy działania. Dlatego jest to obszar, który zasługuje na zbadanie, ponieważ oszacowanie ryzyka tych substancji w odniesieniu do genotoksyczności zostanie dodane do tych wykorzystywanych do celów regulacyjnych w zakresie poprawy zdrowia jamy ustnej i zapobiegania kancerogenezy jamy ustnej.


title: Porównanie skuteczności płynów do płukania jamy ustnej 0,5% herbaty, 2% neem i 0,2% chlorheksydyny na zdrowie jamy ustnej: randomizowane badanie kontrolne.

text: Wstęp: Celem tego badania była ocena i porównanie skuteczności płynów do płukania jamy ustnej 0,5% herbaty, 2% neem i 0,2% chlorheksydyny na zdrowie jamy ustnej. MATERIAŁY I METODY: Przeprowadzono randomizowane, ślepe, kontrolowane badanie z udziałem 30 zdrowych ochotników w wieku 18-25 lat. Badani zostali losowo przydzieleni do 3 grup, tj. grupa A - 0,2% glukonianu chlorheksydyny (kontrola wzorcowa), grupa B - 2% neem i grupa C - 0,5% herbata po 10 osób na grupę. Akumulację płytki nazębnej i stan dziąseł rejestrowano za pomocą wskaźnika płytki nazębnej i wskaźnika dziąseł. Higienę jamy ustnej oceniano za pomocą uproszczonego wskaźnika higieny jamy ustnej (OHIS). pH śliny oceniano za pomocą pasków indikromowych. Wyniki oceny płytki nazębnej, dziąseł i uproszczonego OHI, a także pH śliny rejestrowano na początku badania, bezpośrednio po pierwszym płukaniu, po 1 tygodniu, 2 tygodniu i 3 tygodniu. Trzeci tydzień został pominięty w grupie A. WYNIKI: Średnia ocena płytki i dziąseł została zmniejszona w ciągu 3 tygodniowego okresu próbnego dla grup eksperymentalnych i kontrolnych. Skuteczność przeciwpłytkową zaobserwowano we wszystkich grupach, a najwyższą w grupie C (p < 0,05). Neem i herbata wykazały porównywalną skuteczność na dziąsłach lepszą niż chlorheksydyna (P < 0,05). Wzrost pH śliny utrzymał się i był znaczący w grupie B i C w porównaniu z grupą A. Poprawa higieny jamy ustnej została lepiej doceniona w grupie B i grupie C. WNIOSEK: skuteczność 0,5% herbaty była większa w porównaniu z 2% neem i 0,2% chlorheksydyną płukanie ust.


title: Cytotoksyczność płynów do jamy ustnej na komórkach nabłonka w teście mikrojądrowym

text: Cele Określenie cytotoksyczności trzech dostępnych na rynku płynów do płukania jamy ustnej Klorhex, Andorex i Tanflex na komórki nabłonka policzka za pomocą testu mikrojądrowego (MN). Materiał i metody Analizie poddano 28 pacjentów w wieku 16–24 lat, u których zastosowano trzy płukanki do ust przed i po tygodniu ekspozycji. W grupie kontrolnej zastosowano sól fizjologiczną. Częstość występowania MN była oceniana w nabłonku policzkowym każdego uczestnika. Różnice w częstości występowania MN i płytki nazębnej (PI) oraz wskaźników dziąseł (GI) przed i po leczeniu po tygodniu porównano za pomocą nieparametrycznych testów statystycznych. Wyniki Częstość występowania mikrojąder wzrosła w grupach Klorhex, Tanflex i Andorex po ekspozycji na płukanie jamy ustnej (P<0,05). Ale w porównaniu z grupą kontrolną nie było żadnej różnicy między Andoreksem a grupą kontrolną (P>0,05). W pozostałych grupach badawczych częstość występowania MN była istotnie zwiększona po 7 dniach leczenia (P<0,05). Wyniki GI wszystkich grup uległy znacznemu obniżeniu (P<0,05). Wyniki PI były obniżone tylko w grupie Klorhex (P<0,05). Wnioski Nasze główne odkrycia potwierdzają obecność możliwych cytotoksycznych efektów płynów do płukania jamy ustnej na komórki nabłonka dziąseł.


title: Chlorheksydyna (CHX) w stomatologii: stan wiedzy.

text: Chlorheksydyna (CHX) jest jednym z najczęściej przepisywanych środków antyseptycznych w stomatologii. Ma długotrwałe działanie przeciwbakteryjne o szerokim spektrum działania i wykazano, że zmniejsza płytkę nazębną, stan zapalny dziąseł i krwawienie. Jego stosowanie jest uważane za silny środek wspomagający mechanicznej higieny jamy ustnej (szczotkowanie i nitkowanie), zwłaszcza w tych przypadkach, w których nie można go prawidłowo wykonać. Dostępny w postaci płynu do płukania jamy ustnej, żelu, aerozolu, sprayu i krążków, CHX jest uważany za bezpieczny związek z minimalnymi i przejściowymi lokalnymi i ogólnoustrojowymi skutkami ubocznymi. Dane potwierdzają jego okresowe stosowanie jako środka wspomagającego normalne szczotkowanie i nitkowanie zębów u osób niezdolnych do utrzymania właściwej higieny jamy ustnej z powodu upośledzenia fizycznego i/lub psychicznego, braku motywacji lub zmniejszonego wydzielania śliny. CHX jest również przydatną alternatywą dla zabiegów mechanicznej higieny jamy ustnej w przypadkach, w których są przeciwwskazane, m.in. po zabiegu chirurgicznym lub jako płukanie przedoperacyjne przed zabiegami, w których użycie koferdamu nie jest możliwe. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie pełnego przeglądu literatury dotyczącej charakterystyki, zastosowań i problemów związanych ze stosowaniem chlorheksydyny w stomatologii.


title: Pilotażowe badanie roli spożywania zielonej herbaty na zdrowie jamy ustnej.

text: WSTĘP: Coraz więcej ludzi na całym świecie zwraca się do natury, wykorzystując naturalne produkty ziołowe zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu różnych chorób. Zielona herbata z aktywnymi składnikami chemicznymi posiada różnorodne właściwości farmakologiczne, w tym działanie przeciwzapalne, przeciwpróchnicowe, antyoksydacyjne i przeciwbakteryjne. CELE: Ocena możliwych właściwości ochronnych zielonej herbaty na zdrowie jamy ustnej. METODY: Naukowcy wykorzystali następujące pomiary: liczba Streptococcus mutans w ślinie i płytce nazębnej, wartości pH śliny i płytki nazębnej, wskaźnik krwawienia dziąseł (GBI). Wyżej wymienione pomiary zostały zastosowane na próbie składającej się z 25 osób przed i po płukaniu zieloną herbatą przez 5 min (badanie krótkoterminowe). Podczas gdy S. mutans liczą pomiary śliny i płytki nazębnej oraz GBI, to eksperymentalne badanie interwencyjne zostało przeprowadzone w klinice dentystycznej El-Azhar University. Wyniki: Wyniki tego badania wykazały, że istniała statystycznie istotna różnica między badanymi przed i po spłukiwaniu 2% zieloną herbatą przez 5 min w odniesieniu do liczby S. mutans w ślinie i płytce nazębnej, wartości pH śliny i płytki nazębnej oraz GBI. WNIOSEK: Badanie to potwierdza skuteczność miejscowego stosowania zielonej herbaty jako materiału przeciwbakteryjnego i przeciwpróchnicowego, ponieważ zmniejsza kwasowość śliny i płytki nazębnej, dzięki czemu jest opłacalnym środkiem zapobiegającym próchnicy, zwłaszcza w krajach rozwijających się. © 2009 John Wiley & Sons A/S.


title: Monitorowanie komórek nabłonka policzka metodą alkalicznego testu kometowego (technika elektroforezy w żelu jednokomórkowym) w cytogenetycznej ocenie chlorheksydyny.

text: W ciągu ostatnich kilku lat wzrasta zainteresowanie komórkami nabłonka policzka do oceny cytogenetycznej różnych materiałów. W niniejszym badaniu opisano zastosowanie tych komórek i limfocytów obwodowych do oceny cytogenetycznej diglukonianu chlorheksydyny (CHX) za pomocą testu kometowego (elektroforeza w żelu jednokomórkowym lub SCGE). Ta technika wykrywa pęknięcia nici DNA w poszczególnych komórkach w warunkach zasadowych. Trzynastu ochotników poproszono o płukanie ust 0,12% roztworem CHX przez 18 dni. Komórki nabłonka policzka i limfocyty krwi obwodowej pobrano od wszystkich uczestników na początku i na końcu okresu doświadczalnego. Sto komórek na osobę analizowano pod kątem uszkodzeń DNA. Po aplikacji CHX zaobserwowano statystyczny wzrost uszkodzonych komórek policzkowych i krwinek. Średni stopień uszkodzenia komórek policzkowych różnił się statystycznie od uszkodzenia komórek krwi. Ze względu na minimalne wchłanianie chlorheksydyny do tkanek i niskie stężenia wolnej chlorheksydyny w jamie ustnej uszkodzenia DNA powodowane przez chlorheksydynę w limfocytach były mniejsze niż w komórkach nabłonka policzka. Ponieważ chlorheksydyna nie kumuluje się w organizmie, częstość uszkodzeń DNA może być przejściowa. Wykryte uszkodzenie DNA po zastosowaniu CHX może wskazywać na wcześniejszy efekt, zanim rozpocznie się naprawa DNA i może być odwracalne.


title: Nowa nauka w kontroli żywienia i profilaktyce próchnicy zębów.

text: Kluczowym czynnikiem środowiskowym biorącym udział w zachorowalności na próchnicę są węglowodany ulegające fermentacji. Ze względu na wysokie koszty leczenia próchnicy naukowcy nadal badają kontrolę diety jako obiecującą metodę profilaktyki. Chociaż wykazano, że zmiana diety zmniejsza liczbę Streptococcus mutans, oczekuje się, że „żywność funkcjonalna” i zmiany nawyków żywieniowych będą odgrywać rolę prewencyjną. Autorzy rozważają, jak ostatnie postępy w zrozumieniu patologii próchnicy mogą ujawnić kontrolę diety jako cenną metodę w promowaniu zdrowego uzębienia.


title: Interwencja żywieniowa u pacjentów z chorobami przyzębia: zmienne kliniczne, immunologiczne i mikrobiologiczne w okresie 12 miesięcy.

text: Rola żywienia w wystąpieniu, progresji i leczeniu zapalenia przyzębia nie została dokładnie zbadana. W niniejszym prospektywnym badaniu klinicznym badano wpływ interwencji żywieniowej na zmiany klinicznych, mikrobiologicznych i immunologicznych zmiennych przyzębia w okresie 12 miesięcy u pacjentów z zespołem metabolicznym i przewlekłym zapaleniem przyzębia. Dwadzieścia kobiet z zespołem metabolicznym i łagodnym lub umiarkowanym przewlekłym zapaleniem przyzębia wzięło udział w prowadzonym programie interwencji żywieniowej. Badania oceniano przed i po 2 tygodniach, 3, 6 i 12 miesiącach od interwencji. Pomiary kliniczne obejmowały głębokość sondowania, wskaźnik dziąseł Löe i Silness oraz wskaźnik płytki Quigley-Hein. W płynie dziąsłowym oznaczono paradontopatogeny, poziom IL-1beta i IL-6 oraz aktywność elastazy granulocytów. W ślinie stymulowanej mierzono zmienne antyoksydacyjne i oksydacyjne. Po 12 miesiącach można było zaobserwować następujące istotne zmiany: zmniejszenie klinicznej głębokości sondowania (2,40 v. 2,20 mm; P < 0,001), zmniejszenie stanu zapalnego dziąseł (indeks dziąsłowy 1,13 v. 0,9; P < 0,001), zmniejszenie stężenia IL- 1beta (4,63 v. 1,10 pg/ml na miejsce; P < 0,001) oraz IL-6 (1,85 v. 0,34 pg/ml na miejsce; P = 0,022) w płynie dziąsłowym. Liczba bakterii w płynie dziąsłowym oraz zmienne oksydacyjne i antyoksydacyjne w ślinie nie wykazały istotnych zmian. Jedynie katalaza ślinowa wykazywała tendencję do obniżania wartości. Wyniki te wskazują, że u pacjentów z zespołem metabolicznym zdrowe żywienie może zmniejszać czynniki zapalne choroby przyzębia i sprzyjać zdrowiu przyzębia.