title: Zdolność diety o wysokiej całkowitej zdolności antyoksydacyjnej do zwiększenia masy stolca i statusu antyoksydacyjnego jelit u ludzi.

text: Istnieje ograniczona wiedza na temat możliwego wpływu niewchłoniętych w diecie przeciwutleniaczy, które docierają do jelita grubego, na zachowanie jelit. Celem niniejszego badania było zbadanie, czy zalecenia dietetyczne ukierunkowane na zwiększenie całkowitej zdolności antyoksydacyjnej diety (TAC) mogą wpływać na czynność jelit u ludzi. W tej krzyżowej interwencji dziewiętnastu pacjentów stosowało dietę o wysokim TAC (HT) i niską (LT) przez 2 tygodnie, które były porównywalne pod względem energii, makroskładników odżywczych, całkowitej zawartości błonnika pokarmowego i alkoholu. Na koniec każdego okresu interwencji rejestrowano 48-godzinną produkcję stolca. W próbkach kału pobranych od podgrupy dziewięciu osób mierzono wilgotność, pH, zawartość amoniaku, liczbę Lactobacillus i Bifidobacterium, przeciwutleniacze w wodzie kałowej i genotoksyczność. Do oceny składu diety podczas przyjmowania diety HT i LT zastosowano zapis ważonego pokarmu z 3 dni. Podczas stosowania diety HT zaobserwowano znaczny wzrost spożycia TAC, witamin E i C oraz związków fenolowych. Większe spożycie przeciwutleniaczy doprowadziło do zwiększenia 48-godzinnego wydalania stolca (324 (SD 38) gw HT v. 218 (SD 22) g w LT) oraz do wyższych TAC i całkowitego stężenia fenoli w wodzie kałowej. Pomiędzy dietami nie zaobserwowano znaczących różnic w innych mierzonych parametrach. Podsumowując, dieta dobrana w celu zwiększenia spożycia antyoksydantów w diecie jest w stanie zwiększyć masę stolca i zawartość antyoksydantów w kale.


title: Masa kału, ryzyko raka okrężnicy i spożycie polisacharydów nieskrobiowych (błonnik pokarmowy)

text: Uważa się, że niska waga kału i powolny czas pasażu jelitowego są związane z ryzykiem raka jelita, ale istnieje niewiele opublikowanych danych definiujących nawyki jelit w różnych społecznościach. Dlatego zebrano dane dotyczące masy kału od 20 populacji w 12 krajach, aby dokładniej zdefiniować to ryzyko, a związek między masą kału a spożyciem w diecie polisacharydów nieskrobiowych (NSP) (błonnik pokarmowy) został określony ilościowo. U 220 zdrowych dorosłych z Wielkiej Brytanii, którzy starali się zebrać kał, mediana dobowej masy stolca wyniosła 106 g/dzień (mężczyźni 104 g/dzień; kobiety 99 g/dzień; P = 0,02), a czas przejścia przez całe jelito 60 godzin (mężczyźni, 55 godzin, kobiety 72 godziny, p = 0,05); 17% kobiet, ale tylko 1% mężczyzn wydalało < 50 g stolca/dzień. Dane z innych populacji na świecie pokazują, że średnia masa stolca waha się od 72 do 470 g/dzień i jest odwrotnie proporcjonalna do ryzyka raka okrężnicy (r = -0,78). Metaanaliza 11 badań, w których dobowa masa kału była dokładnie mierzona w 26 grupach osób (n = 206) na kontrolowanych dietach o znanej zawartości NSP, pokazuje istotną korelację między spożyciem błonnika a średnią dzienną masą stolca (r = 0,84). Masa stolca w wielu populacjach zachodnich jest niska (80-120 g/dzień), co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka okrężnicy. Wydalanie kału jest zwiększane przez dietetyczne NSP. Diety charakteryzujące się wysokim spożyciem NSP (około 18 g/dzień) wiążą się z masą kału 150 g/dzień i powinny zmniejszać ryzyko raka jelita.


title: Działanie przeciwutleniające w ludzkim kale.

text: Słabo przyswajalne przeciwutleniacze mogą docierać do jelita grubego i wykazywać aktywność przeciwutleniającą, przeciwdziałając działaniu reaktywnych form O przez metabolizm bakteryjny i komórkowy, przyczyniając się w ten sposób do ochrony przed chorobami przewodu pokarmowego wywołanymi uszkodzeniami oksydacyjnymi. Niniejsze badanie przeprowadzono w celu oceny aktywności antyoksydacyjnej w kale grupy zdrowych osób na dowolnie dobranej diecie oraz w poszukiwaniu możliwych powiązań ze spożyciem niektórych makro- i mikroelementów oraz grup pokarmowych. Czternastu badanych rejestrowało spożycie pokarmu trzy razy przez okres 2 dni, za każdym razem zbierając wszystkie odchody wydalone w ciągu następnych 24 godzin. Całkowitą aktywność przeciwutleniającą (TAA; mmol kwasu 6-hydroksy-2,5,7,8 tetrametylochromano-2-karboksylowego (Trolox)/kg) zawiesin kałowych mierzono przy użyciu 2,2'-azynobis-(3-etylobenzotiazoliny-6). Test odbarwiania kationu rodnikowego kwasu sulfonowego (ABTS(.+)) Średnia wartość TAA w kale wyniosła 26,6 (sd 10,2) mmol Trolox/kg mokrego kału (zakres 7,5-50,5) Całkowita ilość ekwiwalentów przeciwutleniaczy wydalonych w ciągu 24 godzin , uzyskany przez pomnożenie TAA przez ilość kału wydalanego w ciągu 24 godzin, wynosił 3,24 (sd 1,51) mmol Troloxu (zakres 0,92-5,82) i było to istotnie skorelowane ze średnim spożyciem kawowego czerwonego wina w ciągu 24 godzin, a zwłaszcza z sumą kawy i czerwonego wina Podsumowując, kał zdrowych osób wykazuje wykrywalną zdolność wymiatania kationów rodnikowych, co sugeruje, że w świetle okrężnicy występuje aktywność antyoksydacyjna, która przynajmniej częściowo wydaje się być związana z nawykami żywieniowymi.


title: Ocena miażdżycy: rola dylatacji zależnej od przepływu.

text: Dowody sugerują, że dysfunkcja śródbłonka znajduje się na szlaku przyczynowym zarówno dla miażdżycy, jak i destabilizacji utworzonych blaszek. W niniejszym artykule omówiono rolę dylatacji zależnej od przepływu (FMD) jako nieinwazyjnej metody oceny funkcji śródbłonka. Modyfikacje techniczne i rozwój oprogramowania analitycznego znacznie poprawiły zmienność metody. Przestrzeganie ściśle znormalizowanego protokołu umożliwia uzyskanie powtarzalnych pomiarów i eksport techniki z wyspecjalizowanych laboratoriów do badań populacyjnych i ustawień wieloośrodkowych. Wykazano, że na funkcję śródbłonka ocenianą za pomocą FMD mają wpływ czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, które są powiązane ze strukturalną chorobą tętnic i wynikami sercowo-naczyniowymi, co potwierdza jego zastosowanie do badania patofizjologii choroby tętnic. Liczne badania wykazały również, że reaguje on na interwencje fizjologiczne i farmakologiczne. Rozszerzenie zależne od przepływu zapewnia wyjątkowe możliwości w programach opracowywania leków do oceny wczesnego, szybko reagującego sygnału ryzyka lub korzyści, uzupełniając punkty końcowe strukturalnej choroby tętnic i wyników sercowo-naczyniowych, które trwają znacznie dłużej i są droższe.


title: Wybór pokarmu oparty na wysokiej całkowitej zdolności antyoksydacyjnej poprawia funkcję śródbłonka w populacji o niskim ryzyku sercowo-naczyniowym.

text: TŁO I CELE: Stres oksydacyjny jest zalecany jako główna przyczyna chorób sercowo-naczyniowych (CVD), a niskie stężenia antyoksydantów w osoczu są związane z dysfunkcją śródbłonka, pierwszym krokiem w kierunku miażdżycy. Jednak chociaż zawartość przeciwutleniaczy w owocach i warzywach może przynajmniej częściowo wyjaśniać ich działanie ochronne przed CVD, suplementacja witaminami antyoksydacyjnymi nie poprawia funkcji śródbłonka i nie zmniejsza ryzyka CVD. Celem tego badania było zbadanie wpływu diety bogatej w przeciwutleniacze na funkcję śródbłonka mierzoną za pomocą rozszerzenia za pośrednictwem przepływu (FMD) u ochotników z niskim ryzykiem sercowo-naczyniowym. METODY I WYNIKI: W badaniu krzyżowym 24 pacjentów (13 kobiet, średni wiek 61 ± 3 lata), otrzymało, w losowej kolejności, 14-dniową dietę o wysokiej (HT) i 14-dniową niską (LT) dietę antyoksydacyjną, z 2-tygodniowym wymywaniem (WO) pomiędzy nimi. Obie diety były porównywalne pod względem dziennych porcji owoców i warzyw oraz spożycia alkoholu, błonnika i makroelementów, ale różniły się całkowitą zdolnością antyoksydacyjną. Przed i po każdej diecie oceniano antropometrię, ciśnienie krwi, glikemię na czczo, profil lipidowy, enzymy wątrobowe, stężenie krążących antyoksydantów, białko C-reaktywne o wysokiej wrażliwości (hs-CRP) i FMD. FMD znacznie wzrosło podczas diety HT w porównaniu z LT (p < 0,000). Wartości FMD były o 2,3% wyższe po HT w porównaniu z LT (p < 0,001) po dostosowaniu do wieku, płci i kolejności diety. α-tokoferol znacząco wzrósł (p < 0,05), a hs-CRP i γ-glutamylotranspeptydazy znacznie spadły (odpowiednio p < 0,05 i p < 0,01) podczas diety HT w porównaniu z dietą LT. WNIOSKI: Krótkoterminowa dieta HT poprawia funkcję śródbłonka u ochotników z niskim ryzykiem sercowo-naczyniowym, co może jeszcze bardziej zmniejszyć ryzyko CVD. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Lipofilowe i hydrofilowe zdolności antyoksydacyjne popularnych produktów spożywczych w Stanach Zjednoczonych.

text: Zarówno lipofilowe, jak i hydrofilowe zdolności antyoksydacyjne określono za pomocą testu zdolności absorpcji rodników tlenowych (ORAC(FL)) z fluoresceiną jako sondą fluorescencyjną i dichlorowodorkiem 2,2'-azobis(2-amidynopropanu) jako generatorem rodników nadtlenowych na ponad 100 różnych rodzajach żywności, w tym owoców, warzyw, orzechów, suszonych owoców, przypraw, zbóż, niemowląt i innych produktów spożywczych. Większość żywności została zebrana z czterech różnych regionów i podczas dwóch różnych pór roku na rynkach USA. Całkowitą zawartość fenoli w każdej próbce zmierzono również przy użyciu odczynnika Folina-Ciocalteu. Wartości hydrofilowych ORAC(FL) (H-ORAC(FL)) wahały się od 0,87 do 2641 mikromoli ekwiwalentów Trolox (TE)/g wśród wszystkich produktów spożywczych, podczas gdy wartości lipofilowych ORAC(FL) (L-ORAC(FL)) wahały się od 0,07 do 1611 mikromoli TE/g. Ogólnie wartości L-ORAC(FL) były <10% wartości H-ORAC(FL), z wyjątkiem bardzo nielicznych próbek. Całkowitą pojemność antyoksydacyjną obliczono łącząc L-ORAC(FL) i H-ORAC(FL). Różnice wartości ORAC(FL) w owocach i warzywach z różnych pór roku i regionów były stosunkowo duże w przypadku niektórych produktów spożywczych, ale nie można było ich szczegółowo przeanalizować ze względu na schemat pobierania próbek. W celu oceny wpływu przetwarzania na ORAC(FL) w przypadku wybranych produktów spożywczych zastosowano dwie różne metody przetwarzania, gotowanie i obieranie. Dane wykazały, że przetwarzanie może mieć znaczący wpływ na ORAC(FL). Biorąc pod uwagę wszystkie analizowane pokarmy, związek między TP a H-ORAC(FL) wykazywał bardzo słabą korelację. Całkowitą hydrofilową i lipofilową zdolność antyoksydacyjną obliczono na odpowiednio 5558 i 166 mikromoli TE/dzień, na podstawie danych z USDA Continuing Survey of Food Intakes by Individuals (1994-1996).


title: Chemia kryjąca się za testami zdolności antyoksydacyjnych.

text: Niniejszy przegląd podsumowuje wieloaspektowe aspekty przeciwutleniaczy i podstawowe modele kinetyczne hamowanego autooksydacji oraz analizuje zasady chemiczne testów zdolności antyoksydacyjnej. W zależności od zachodzących reakcji, testy te można z grubsza podzielić na dwa typy: testy oparte na reakcjach z przeniesieniem atomu wodoru (HAT) i testy oparte na przeniesieniu elektronu (ET). Większość testów opartych na HAT wykorzystuje konkurencyjny schemat reakcji, w którym przeciwutleniacz i substrat konkurują o termicznie generowane rodniki nadtlenkowe poprzez rozkład związków azowych. Testy te obejmują hamowanie indukowanej autooksydacji lipoprotein o małej gęstości, zdolność absorpcji rodników tlenowych (ORAC), parametry antyoksydacyjne całkowitego wychwytywania rodników (TRAP) i testy wybielania krocyną. Testy oparte na ET mierzą zdolność przeciwutleniacza do redukcji utleniacza, który po redukcji zmienia kolor. Stopień zmiany koloru jest skorelowany ze stężeniem przeciwutleniaczy w próbce. Testy oparte na ET obejmują test całkowitych fenoli za pomocą odczynnika Folin-Ciocalteu (FCR), zdolność antyoksydacyjną równoważności Trolox (TEAC), moc antyoksydacyjną redukującą jony żelaza (FRAP), test „całkowitego potencjału antyoksydacyjnego” z zastosowaniem kompleksu Cu(II) jako utleniacz i DPPH. Ponadto podsumowano również inne testy przeznaczone do pomiaru zdolności wychwytywania przez próbkę biologicznie istotnych utleniaczy, takich jak tlen singletowy, anion ponadtlenkowy, peroksyazotyn i rodnik hydroksylowy. Na podstawie tej analizy sugeruje się, aby do ilościowego określenia zdolności redukującej przeciwutleniacza i testu ORAC do ilościowego określenia zdolności zmiatania rodników nadtlenowych zastosować test FCR dla całkowitych fenoli. Aby kompleksowo zbadać różne aspekty przeciwutleniaczy, oprócz tych dwóch powszechnie akceptowanych testów, potrzebne są zwalidowane i specyficzne testy.


title: Badania nad przeciwbiegunkowym działaniem smoczej krwi z Croton urucurana.

text: Czerwony sok uzyskany przez cięcie kory Croton urucurana Baill. (Euphorbiaceae), znany również jako smocza krew, został zbadany pod kątem możliwego działania przeciwbiegunkowego na biegunkę wywołaną olejem rycynowym u szczurów, wydzielanie jelitowe wywołane toksyną cholery u myszy i pasaż jelitowy u myszy. Smocza krew w doustnej dawce 600 mg/kg powodowała wyraźne zahamowanie reakcji biegunkowej po podaniu oleju rycynowego, jak również gromadzenie się płynu jelitowego, promowane przez toksynę cholery. W podobnej dawce czerwony sok znacząco hamował pasaż w jelicie cienkim, który jednak okazał się niezależny od mechanizmu opioidowego. Wyniki te sugerują potencjalną przydatność czerwonego soku z Croton urucurana Baill. w kontroli patologii związanych z biegunką sekrecyjną. Prawa autorskie 2001 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Działanie mutagenne i antyoksydacyjne soku Croton lechleri w układach biologicznych.

text: Sok z Croton lechleri Muell.-Arg (Euphorbiaceae), zwany smoczą krwią, stosowany jest w medycynie ludowej jako środek zabliźniający, przeciwzapalny i przeciwnowotworowy. W tych badaniach oceniano aktywność przeciwutleniającą soku Croton lechleri wobec drożdży Saccharomyces cerevisiae oraz wobec sadzonek kukurydzy traktowanych środkami utleniającymi apomorfiną i nadtlenkiem wodoru. Aktywność mutagenną soku analizowano również w teście Salmonella/mikrosom (Salmonella typhimurium TA97a, TA98, TA100, TA102, TA1535) oraz w komórkach drożdży Saccharomyces cerevisiae. Wyniki wykazały, że sok Croton lechleri wykazuje znaczną aktywność przeciwutleniającą przeciwko uszkodzeniom oksydacyjnym wywoływanym przez apomorfinę w Saccharomyces cerevisiae we wszystkich badanych warunkach. Natomiast w przypadku nadtlenku wodoru aktywność antyoksydacyjną soku wykryto jedynie w komórkach w stacjonarnej fazie wzrostu. Sok był również w stanie chronić komórki sadzonek kukurydzy przed toksycznym działaniem apomorfiny. Ten sok wykazywał aktywność mutagenną dla szczepu TA1535 Salmonella typhimurium w obecności aktywacji metabolicznej i słabą aktywność mutagenną dla szczepu TA98. Te szczepy wykrywają odpowiednio podstawienia par zasad i mutacje przesunięcia ramki odczytu. Mutagenność zaobserwowano również w haploidalnym szczepie Saccharomyces cerevisiae XV185-14c pod względem rewersji specyficznej dla locus lys1-1, his1-7 i przesunięcia ramki odczytu hom3-10.


title: Sangre de grado Croton palanostigma indukuje apoptozę w ludzkich komórkach raka przewodu pokarmowego.

text: Sangre de grado to etnomedyczny sok z czerwonego drzewa otrzymywany z Croton spp. który jest stosowany w leczeniu wrzodów żołądkowo-jelitowych, raka i przyspieszaniu gojenia się ran. Aby ocenić potencjalną rolę sangre de grado (SdG) w raku, zbadaliśmy jego wpływ na ludzkie komórki rakowe, AGS (żołądek), HT29 i T84 (okrężnica). Żywotność komórek traktowanych SdG (10-200 μg/ml) zmniejszyła się (P<0,01) w sposób zależny od dawki, mierzony w okresie 24 godzin. Proliferacja komórek po 48 godzinach zmniejszyła się (P<0,01) we wszystkich komórkach traktowanych SdG (>100 μg/ml). Gdy komórki w zawiesinie potraktowano SdG (100 μg/ml), przyleganie komórek było poważnie upośledzone (>85%). Komórki potraktowane SdG (100 μg/ml) przeszły apoptozę, co wykryto przez kondensację jądra i fragmentację DNA określoną przez ELISA i cytometrię przepływową. Zmiany morfologiczne oceniane przez oranż akrydynowy. Efekty te były podobne do obserwowanych dla Taxolu (30 mikroM). Istotną zmianę architektury mikrotubularnej obserwowano w równym stopniu w komórkach raka żołądka i okrężnicy wystawionych na działanie SdG (100 μg/ml). Indukcja apoptozy i uszkodzenia mikrotubul w komórkach AGS, HT29 i T84 sugeruje, że sangre de grado powinno być dalej oceniane jako potencjalne źródło środków przeciwnowotworowych.


title: Ołów, rtęć i arsen w produkowanych w Stanach Zjednoczonych i Indiach lekach ajurwedyjskich sprzedawanych przez Internet

text: Kontekst Ołów, rtęć i arsen wykryto w znacznej części tradycyjnych leków ajurwedyjskich wytwarzanych w Indiach. Metale mogą być obecne dzięki praktyce rasa shastra (łączenie ziół z metalami, minerałami i klejnotami). Nie wiadomo, czy metale toksyczne są obecne zarówno w amerykańskich, jak i indyjskich lekach ajurwedyjskich. Cele Określenie częstości występowania leków ajurwedyjskich dostępnych w Internecie zawierających wykrywalny ołów, rtęć lub arsen oraz porównanie częstości występowania metali toksycznych w lekach produkowanych w USA i Indiach oraz między lekami rasa shastra i innymi niż rasa shastra. Projekt Wyszukiwarka wykorzystująca 5 wyszukiwarek internetowych i wyszukiwane terminy Ajurweda i medycyna ajurwedyjska pozwoliła zidentyfikować 25 stron internetowych oferujących tradycyjne zioła, formuły lub składniki ajurwedyjskie, powszechnie stosowane w ajurwedzie, przeznaczone do stosowania doustnego i dostępne w sprzedaży. Spośród 673 zidentyfikowanych produktów, 230 leków ajurwedyjskich zostało losowo wybranych do zakupu w okresie od sierpnia do października 2005 r. Kraj producenta/dostawcy strony internetowej, status rasa shastra i oświadczenia dotyczące Dobrych Praktyk Wytwarzania. Stężenia metali mierzono za pomocą rentgenowskiej spektroskopii fluorescencyjnej. Główne mierniki wyników Rozpowszechnienie leków z wykrywalnymi metalami toksycznymi w całej próbce i stratyfikowane według kraju produkcji i statusu rasa shastra. Wyniki Sto dziewięćdziesiąt trzy z 230 żądanych leków otrzymano i przeanalizowano. Częstość występowania produktów zawierających metal wynosiła 20,7% (95% przedział ufności [CI], 15,2%–27,1%). Częstość występowania metali w produktach wytwarzanych w USA wynosiła 21,7% (95% CI, 14,6%–30,4%) w porównaniu z 19,5% (95% CI, 11,3%–30,1%) w produktach indyjskich (p=.86). Rasa shastra w porównaniu z lekami innymi niż rasa shastra charakteryzował się większą częstością występowania metali (40,6% w porównaniu z 17,1%; p=0,007) i wyższymi medianami stężeń ołowiu (11,5 μg/g wobec 7,0 μg/g; p=0,03) oraz rtęć (20 800 μg/g vs 34,5 μg/g; P=0,04). Wśród produktów zawierających metal 95% sprzedawanych było przez strony internetowe w Stanach Zjednoczonych, a 75% twierdziło, że są zgodne z Dobrymi Praktykami Produkcyjnymi. Wszystkie produkty zawierające metale przekroczyły 1 lub więcej norm dopuszczalnego dziennego spożycia metali toksycznych. Wniosek Jedna piąta leków ajurwedyjskich zarówno wyprodukowanych w Stanach Zjednoczonych, jak i w Indiach, zakupionych przez Internet, zawiera wykrywalny ołów, rtęć lub arszenik.


title: Monitoring rtęci, arsenu i ołowiu w tradycyjnych azjatyckich preparatach ziołowych na rynku holenderskim oraz szacowanie związanego z tym ryzyka.

text: Tradycyjne preparaty ziołowe stosowane w ajurwedzie, tradycyjnej medycynie chińskiej, tradycyjnej medycynie tybetańskiej i innych systemach tradycyjnej medycyny azjatyckiej mogą zawierać znaczne ilości rtęci, arsenu lub ołowiu. Chociaż celowo włączone do tradycyjnych azjatyckich preparatów ziołowych w celach terapeutycznych, składniki te spowodowały zatrucie na całym świecie. Celem tego badania było zatem określenie poziomów rtęci, arsenu i ołowiu w tradycyjnych azjatyckich preparatach ziołowych na rynku holenderskim. W latach 2004-2007 pobrano próbki z 292 tradycyjnych preparatów ziołowych stosowanych w ajurwedzie, tradycyjnej medycynie chińskiej i tradycyjnej medycynie tybetańskiej. Próbki były w większości wieloskładnikowymi tradycyjnymi preparatami ziołowymi zawierającymi zioła i minerały. Oznakowanie mniej niż 20% tradycyjnych preparatów ziołowych sugerowało obecność rtęci, arsenu lub ołowiu. Elementy te zostały wykazane za pomocą spektrometrii masowej sprzężonej indukcyjnie (ICP-MS) w 186 (64%) z 292 tradycyjnych preparatów ziołowych. Szacowane tygodniowe poziomy spożycia rtęci, arsenu i ołowiu obliczono dla każdego tradycyjnego preparatu ziołowego na podstawie analitycznie określonych stężeń i zalecanej dawki. W sumie 59 tradycyjnych preparatów ziołowych (20%) mogło spowodować, że spożycie tych pierwiastków znacznie przekroczyło limity bezpieczeństwa. Spośród tych 59 tradycyjnych preparatów ziołowych szacunkowe spożycie dla 50 tradycyjnych preparatów ziołowych znacznie przekroczyło granicę bezpieczeństwa dla rtęci (zakres = 1,4-1747 mg tydzień(-1)); szacunkowe spożycie dla 26 tradycyjnych preparatów ziołowych znacznie przekroczyło granicę bezpieczeństwa dla arsenu (zakres = 0,53-427 mg tydzień(-1)), a szacunkowe spożycie dla ośmiu tradycyjnych preparatów ziołowych znacznie przekroczyło granicę bezpieczeństwa dla ołowiu (zakres = 2,6-192 mg tydzień 1)). Stwierdzono, że zawartość rtęci, arsenu i ołowiu w tradycyjnych preparatach ziołowych stosowanych w ajurwedzie, tradycyjnej medycynie chińskiej i tradycyjnej medycynie tybetańskiej pozostaje powodem do niepokoju i wymaga ścisłej kontroli.


title: Odpowiedź cytotoksyczna linii komórkowych raka piersi, MCF 7 i T 47 D na triphala i jej modyfikacja przez antyoksydanty.

text: Cytotoksyczne działanie Triphala (TPL), indyjskiego preparatu ajurwedyjskiego o znanych właściwościach przeciwnowotworowych, zbadano na dwóch ludzkich liniach komórkowych raka piersi różniących się statusem p53. Badania in vitro wykazały, że MCF 7 z p53 typu dzikiego był bardziej wrażliwy na TPL niż T 47 D, który jest p53 ujemny. Indukowaną przez TPL utratę żywotności komórek określono za pomocą testu MTT. Po 72 godzinach inkubacji stwierdzono, że wartości IC50 dla MCF 7 wynosiły około 8 mikrogramów/ml, a dla T 47 D około 26 mikrogramów/ml. Co więcej, TPL hamował klonogenny wzrost komórek MCF 7, który został znacząco odzyskany przez pifitrynę-alfa, inhibitor p53. Jednak pifitryna-alfa nie modyfikowała cytotoksyczności indukowanej przez TPL w komórkach T47D. Egzogenny dodatek przeciwutleniaczy, glutationu (GSH) i N-acetylo-cysteiny (NAC) hamował zdolność antyproliferacyjną TPL zarówno w MCF 7, jak i T47 D. Ujawniono podwójne barwienie aneksyną-V i jodkiem propidyny komórek traktowanych TPL przez 2 godziny że TPL indukował znaczącą apoptozę w obu liniach komórkowych w sposób zależny od dawki, ale wielkość apoptozy była znacząco wyższa w MCF 7 niż w komórkach T 47-D. Stwierdzono również, że TPL indukuje zależny od dawki i czasu wzrost wewnątrzkomórkowych reaktywnych form tlenu w obu liniach komórkowych. Obecne wyniki wykazały, że komórki MCF 7 i T 47 D wykazywały zróżnicowaną wrażliwość na TPL, która wydaje się zależeć od ich statusu p53. Hamowanie zdolności antyproliferacyjnej TPL przez przeciwutleniacze sugeruje rolę ROS indukowanych przez TPL w indukcji apoptozy. Wywnioskowano, że stan p53 komórek nowotworowych stanowił ważny czynnik w przewidywaniu odpowiedzi komórek nowotworowych na leki prooksydacyjne.


title: Zawartość metali ciężkich w ajurwedyjskich produktach ziołowych.

text: KONTEKST: Zatrucie ołowiem, rtęcią i arsenem jest związane ze stosowaniem ajurwedyjskich produktów ziołowych (HMP). CELE: Określenie częstości występowania i stężenia metali ciężkich w ajurwedyjskich HMP produkowanych w Azji Południowej i sprzedawanych w sklepach w rejonie Bostonu oraz porównanie szacowanego dziennego spożycia metali z normami regulacyjnymi. PROJEKT I USTAWIENIE: Strategia systematycznego wyszukiwania w celu zidentyfikowania wszystkich sklepów 20 mil lub mniej od ratusza w Bostonie, które sprzedawały ajurwedyjskie HMP z Azji Południowej, przeszukując internetowe Yellow Pages przy użyciu kategorii rynków, supermarketów i sklepów ogólnospożywczych oraz nazw firm zawierających słowo Indie, Indyjskie miasta i indyjskie słowa. Przeszukano również ogólnokrajowy katalog internetowy indyjskich sklepów spożywczych, katalog biznesowy społeczności południowoazjatyckiej oraz gazetę. Odwiedziliśmy każdy sklep i zakupiliśmy wszystkie unikatowe ajurwedyjskie HMP między 25 kwietnia a 24 października 2003. GŁÓWNE WYNIKI: Stężenia (mikrogramy/g) ołowiu, rtęci i arsenu w każdym HMP zmierzone za pomocą rentgenowskiej spektroskopii fluorescencyjnej. Szacunkowe dzienne spożycie metali przez dorosłych i dzieci oszacowano na podstawie zaleceń producentów dotyczących dawkowania w porównaniu z normami regulacyjnymi Farmakopei Stanów Zjednoczonych i Agencji Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych. WYNIKI: Łącznie 14 (20%) z 70 HMP (95% przedział ufności, 11%-31%) zawierało metale ciężkie: ołów (n = 13; mediana stężenia 40 μg/g; zakres 5-37 000), rtęć (n = 6; mediana stężenia 20 225 μg/g; zakres 28-104 000) i/lub arsen (n = 6; mediana stężenia 430 μg/g; zakres 37-8130). Jeśli zostanie przyjęty zgodnie z zaleceniami producentów, każdy z tych 14 może skutkować spożyciem metali ciężkich powyżej opublikowanych norm regulacyjnych. WNIOSKI: Jeden z 5 ajurwedyjskich HMP produkowanych w Azji Południowej i dostępnych w południowoazjatyckich sklepach spożywczych w Bostonie zawiera potencjalnie szkodliwe poziomy ołowiu, rtęci i/lub arsenu. Użytkownicy medycyny ajurwedyjskiej mogą być narażeni na toksyczność metali ciężkich, a testowanie ajurwedyjskich HMP pod kątem toksycznych metali ciężkich powinno być obowiązkowe.


title: Triphala, ajurwedyjski preparat do leczenia i zapobiegania rakowi: przegląd.

text: TŁO: Triphala (sanskryt tri = trzy i phala = owoce), złożona z trzech owoców leczniczych Phyllanthus emblica L. lub Emblica officinalis Gaertn., Terminalia chebula Retz. i Terminalia belerica Retz. jest ważnym preparatem ziołowym w tradycyjnym indyjskim systemie medycyny, ajurwedzie. Triphala jest preparatem ziołowym bogatym w przeciwutleniacze i posiada różnorodne korzystne właściwości. Jest powszechnie przepisywanym lekiem ajurwedyjskim i jest stosowany jako środek oczyszczający okrężnicę, środek trawienny, moczopędny i przeczyszczający. Rak jest główną przyczyną śmierci i na całym świecie prowadzone są badania mające na celu zapobieganie nowotworom lub opracowywanie skutecznych nietoksycznych środków terapeutycznych. Badania eksperymentalne w ostatniej dekadzie wykazały, że Triphala jest przydatna w zapobieganiu nowotworom, a także ma działanie przeciwnowotworowe, radioochronne i chemoprotekcyjne. WNIOSKI: Ten przegląd po raz pierwszy podsumowuje te wyniki, z naciskiem na opublikowane obserwacje. Ponadto omawiane są również możliwe mechanizmy odpowiedzialne za korzystne efekty i luki w istniejącej wiedzy, które należy uzupełnić.


title: Wykrywanie toksycznych metali ciężkich i pozostałości pestycydów w roślinach zielarskich, które są powszechnie stosowane w preparatach ziołowych.

text: Preparaty ziołowe stają się popularne na całym świecie i są szeroko komercjalizowane ze względu na różne właściwości lecznicze. WHO podkreśliła potrzebę zapewnienia jakości produktów ziołowych, w tym badania pozostałości metali ciężkich i pestycydów. W świetle wytycznych WHO, pojedyncze leki ziołowe stosowane w preparatach ziołowych zostały zebrane z lokalnego rynku do testowania metali ciężkich i trwałych pozostałości pestycydów. Dlatego w tym przypadku zbadaliśmy kilka lokalnych próbek niektórych ziół, a mianowicie. Emblica officinalis, Terminalia chebula, Terminalia belerica i Withania somnifera. Prezentowane badania zostały wybrane do oceny czterech metali ciężkich: arsenu, kadmu, ołowiu i rtęci. Oprócz nich pozostałości pestycydów Viz. Pestycydy chloroorganiczne, pestycydy fosforoorganiczne i pyretroidy analizowano w czterech próbkach pojedynczych surowych leków. We wszystkich próbkach metale ciężkie i pozostałości pestycydów były poniżej granicy wykrywalności.


title: Potencjał tradycyjnego preparatu ajurwedyjskiego, Triphala, jako nowego leku przeciwnowotworowego.

text: Działanie cytotoksyczne wodnego ekstraktu Triphala, preparatu ajurwedyjskiego, badano na linii komórek ludzkiego raka piersi (MCF-7) i przeszczepialnym mysim chłoniaku grasicy (barcl-95). Stwierdzono, że żywotność traktowanych komórek spada wraz ze wzrostem stężenia Triphala. Z drugiej strony, leczenie normalnych komórek nabłonka sutka, MCF-10 F, ludzkich jednojądrzastych komórek krwi obwodowej, mysich komórek wątroby i śledziony podobnymi stężeniami Triphala nie wpłynęło znacząco na ich cytotoksyczność. Stwierdzono, że leczenie lekiem indukuje apoptozę w komórkach MCF-7 i barcl-95 in vitro, co określono za pomocą fluorescencji aneksyny-V i stwierdzono, że proporcja komórek apoptotycznych jest zależna od stężenia Triphala. Komórki MCF-7 potraktowane Triphalą podczas elektroforezy w żelu jednokomórkowym ujawniły wzór uszkodzenia DNA, charakterystyczny dla apoptozy. Badania na potraktowanych Triphala komórkach MCF-7 i barcl-95 wykazały znaczny wzrost wewnątrzkomórkowych reaktywnych form tlenu (ROS) w sposób zależny od stężenia. Stwierdzono jednak, że wzrost ROS był nieistotny w MCF-10 F, a także w prawidłowych komórkach śledziony i wątroby myszy. In vivo bezpośrednie karmienie doustne produktem Triphala myszom (40 mg/kg masy ciała), którym przeszczepiono barcl-95, powodowało znaczne zmniejszenie wzrostu guza, co oceniono na podstawie pomiaru objętości guza. Stwierdzono również, że apoptoza była znacząco wyższa w wyciętej tkance guza myszy karmionych Triphala w porównaniu z kontrolą, co sugeruje udział apoptozy w redukcji wzrostu guza. Wyniki te sugerują, że Triphala posiadał zdolność do indukowania cytotoksyczności w komórkach nowotworowych, ale oszczędzał normalne komórki. Zróżnicowany wpływ produktu Triphala na komórki zdrowe i nowotworowe wydaje się być związany z jego zdolnością do wywoływania zróżnicowanej odpowiedzi w wewnątrzkomórkowym wytwarzaniu ROS. Różnicowa odpowiedź komórek normalnych i nowotworowych na Triphala in vitro oraz znaczna regresja przeszczepionego guza u myszy karmionych Triphala wskazuje na jego potencjalne zastosowanie jako leku przeciwnowotworowego w leczeniu klinicznym.


title: Wpływ owocu Amla (Emblica officinalis Gaertn.) na poziom glukozy i profil lipidowy we krwi osób zdrowych i pacjentów z cukrzycą typu 2.

text: W niniejszym badaniu oceniano właściwości przeciwhiperglikemiczne i obniżające poziom lipidów Emblica officinalis Gaertn. owoce u zdrowych i chorych na cukrzycę ochotników. Wyniki wskazały na znaczny spadek (P < 0,05) stężenia glukozy we krwi na czczo i 2 godziny po posiłku w 21. dniu zarówno u osób zdrowych, jak i chorych na cukrzycę, otrzymujących 1, 2 lub 3 g proszku E. officinalis dziennie w porównaniu z ich wartości bazowe. Znaczący (P < 0,05) spadek stężenia cholesterolu całkowitego i triglicerydów zaobserwowano w 21 dniu zarówno u zdrowych, jak i chorych na cukrzycę ochotników, którym podawano 2 lub 3 g proszku E. officinalis dziennie. Jednak u ochotników z cukrzycą, którzy otrzymali tylko 3 g proszku E. officinalis w postaci proszku, w 21. dniu zaobserwowano znaczący (p < 0,05) spadek poziomu lipidów ogółem. -cholesterolu o gęstości lipoprotein i obniżonych poziomach lipoprotein o niskiej gęstości.


title: Produkty naturalne jako źródła nowych leków w ciągu ostatnich 25 lat.

text: Przegląd ten jest zaktualizowaną i rozszerzoną wersją dwóch wcześniejszych przeglądów, które zostały opublikowane w tym czasopiśmie w 1997 i 2003 roku. W przypadku wszystkich zatwierdzonych agentów ramy czasowe zostały rozszerzone o 251/2 lat od 01/1981 do 06/ 2006 dla wszystkich chorób na świecie i od 1950 (najwcześniejszy do tej pory zidentyfikowany) do 06/2006 dla wszystkich zatwierdzonych leków przeciwnowotworowych na całym świecie. W dalszym ciągu wykorzystujemy nasz drugorzędny podział „naśladowania produktów naturalnych” lub „NM”, aby dołączyć do pierwotnych głównych oddziałów. Z przedstawionych danych wynika, że użyteczność produktów naturalnych jako źródeł nowych struktur, ale niekoniecznie ostatecznej jednostki leku, jest wciąż żywa i ma się dobrze. Tak więc w dziedzinie raka, w okresie od około 1940 do chwili obecnej, ze 155 małych cząsteczek 73% jest innych niż „S” (syntetyczne), a 47% faktycznie jest albo produktami naturalnymi, albo bezpośrednio z nich pochodzą. W innych obszarach wpływ struktury produktów naturalnych jest dość wyraźny, przy czym, jak można się było spodziewać na podstawie wcześniejszych informacji, obszar przeciwzakaźny jest zależny od produktów naturalnych i ich struktur. Chociaż techniki chemii kombinatorycznej odniosły sukces jako metody optymalizacji struktur i zostały w rzeczywistości wykorzystane w optymalizacji wielu ostatnio zatwierdzonych środków, jesteśmy w stanie zidentyfikować tylko jeden związek kombinatoryczny de novo zatwierdzony jako lek w tym okresie ponad 25 lat . Pragniemy zwrócić uwagę czytelników na szybko rozwijające się przekonanie, że znaczna liczba leków/wskazówek produktów naturalnych jest w rzeczywistości wytwarzana przez drobnoustroje i/lub interakcje drobnoustrojów z „gospodarzem, z którego został wyizolowany”, dlatego uważamy, że obszar badań nad produktami naturalnymi powinien zostać znacznie rozszerzony.


title: Znaczna zmienność poziomów monakoliny w komercyjnych produktach z czerwonego ryżu drożdżowego: uwaga kupujących!

text: TŁO: Czerwony ryż drożdżowy (RYR) jest szeroko dostępnym suplementem diety stosowanym przez miliony pacjentów jako alternatywna terapia hiperlipidemii. Zawiera 14 aktywnych związków zwanych monakolinami, które hamują syntezę cholesterolu w wątrobie. Chociaż badania sugerowały, że niektóre preparaty RYR mogą być skuteczne i bezpieczne w obniżaniu poziomu lipidów, poziomy monakoliny nie są standaryzowane wśród produktów sprzedawanych na rynku i generalnie nie są publikowane na etykietach. Oceniliśmy poziomy monakoliny w 12 komercyjnych preparatach RYR i przetestowaliśmy pod kątem cytryniny, mikotoksyny, która jest nefrotoksyczna u zwierząt. METODY: Każdy preparat RYR oznaczono jako „600 mg/kapsułkę” aktywnego produktu. Analizy na monakoliny i cytryninę przeprowadzono w okresie od sierpnia 2006 do czerwca 2008 roku przy użyciu wysokosprawnej chromatografii cieczowej z detekcją spektroskopii masowej-spektroskopii masowej. Analizy laboratoryjne produktów RYR zostały przeprowadzone przez ConsumerLab.com, White Plains, Nowy Jork. WYNIKI: Wystąpiła znaczna zmienność w 12 produktach RYR w całkowitych monakolinach (0,31-11,15 mg/kapsułkę), monakolinie K (lowastatyna) (0,10-10,09 mg/kapsułkę) i monakolinie KA (0,00-2,30 mg/kapsułkę). Cztery produkty miały podwyższony poziom cytryniny. WNIOSKI: Znaleźliśmy uderzającą zmienność zawartości monakoliny w 12 zastrzeżonych produktach RYR oraz obecność cytryniny w jednej trzeciej testowanych preparatów. Chociaż RYR może mieć potencjał jako alternatywny środek obniżający poziom lipidów, nasze odkrycia sugerują potrzebę lepszej standaryzacji produktów RYR i etykietowania produktów. Do tego czasu lekarze powinni ostrożnie zalecać swoim pacjentom RYR w leczeniu hiperlipidemii oraz w pierwotnej i wtórnej prewencji chorób układu krążenia.


title: Porównawcze skutki sercowo-naczyniowe tiazolidynodionów: przegląd systematyczny i metaanaliza badań obserwacyjnych

text: Cel Określenie porównawczego wpływu tiazolidynodionów (rozyglitazonu i pioglitazonu) na zawał mięśnia sercowego, zastoinową niewydolność serca i śmiertelność u pacjentów z cukrzycą typu 2. Projekt Przegląd systematyczny i metaanaliza badań obserwacyjnych. Źródła danych Wyszukiwanie w Medline i Embase we wrześniu 2010 r. Wybór badania Uwzględniono badania obserwacyjne, które bezpośrednio porównywały ryzyko sercowo-naczyniowych wyników leczenia rozyglitazonem i pioglitazonem wśród pacjentów z cukrzycą typu 2. Ekstrakcja danych Metaanaliza efektów losowych (metoda odwrotnej wariancji) została wykorzystana do obliczenia ilorazu szans dla wyników sercowo-naczyniowych po zastosowaniu tiazolidynodionu. Statystyka I2 została wykorzystana do oceny statystycznej heterogeniczności. Wyniki Wyniki dotyczące układu krążenia w 16 badaniach obserwacyjnych (4 badania kliniczno-kontrolne i 12 retrospektywnych badań kohortowych), w tym 810 000 osób stosujących tiazolidynodion, zostały ocenione po szczegółowym przeglądzie 189 cytowań. W porównaniu z pioglitazonem, stosowanie rozyglitazonu wiązało się ze statystycznie istotnym wzrostem prawdopodobieństwa wystąpienia zawału mięśnia sercowego (n=15 badań; iloraz szans 1,16, 95% przedział ufności 1,07 do 1,24; P<0,001; I2=46%), zastoinowe serce niepowodzenie (n=8; 1,22, 1,14 do 1,31; p<0,001; I2=37%), oraz zgon (n=8; 1,14, 1,09 do 1,20; p<0,001; I2=0%). Liczby potrzebne do leczenia szkody (NNH), w zależności od zagrożonej populacji, wskazują na 170 nadmiernych zawałów mięśnia sercowego, 649 nadmiernych przypadków niewydolności serca i 431 nadmiernych zgonów na każde 100 000 pacjentów, którzy otrzymują rozyglitazon zamiast pioglitazonu. Wnioski Wśród pacjentów z cukrzycą typu 2 stosowanie rozyglitazonu wiąże się ze znacznie większym ryzykiem wystąpienia zastoinowej niewydolności serca, zawału mięśnia sercowego i zgonu w porównaniu z pioglitazonem w warunkach rzeczywistych.


title: Działanie przeciwnowotworowe Phyllanthus emblica L.: indukcja apoptozy komórek nowotworowych i zahamowanie promocji nowotworu in vivo oraz inwazji in vitro ...

text: Phyllanthus emblica Linn. (PE) to owoc leczniczy stosowany w wielu systemach tradycyjnej medycyny azjatyckiej do leczenia różnych chorób, w tym raka. Niniejsze badanie przetestowało potencjalne działanie przeciwnowotworowe wodnego ekstraktu PE na cztery sposoby: (1) przeciwko liniom komórek rakowych, (2) apoptozie in vitro, (3) guzogenezie skóry myszy i (4) inwazyjności in vitro. Ekstrakt PE w stężeniu 50-100 μg/ml znacząco hamował wzrost komórek sześciu ludzkich linii komórek nowotworowych, A549 (płuc), HepG2 (wątroba), HeLa (szyjka), MDA-MB-231 (piersi), SK-OV3 (jajniki). ) i SW620 (jelita i odbyt). Jednak ekstrakt nie był toksyczny wobec MRC5 (normalnych fibroblastów płuc). Zaobserwowano również apoptozę w komórkach HeLa, ponieważ ekstrakt PE powodował fragmentację DNA i zwiększoną aktywność kaspazy-3/7 i kaspazy-8, ale nie kaspazy-9, oraz regulację w górę białka Fas, co wskazuje na mechanizm apoptozy za pośrednictwem receptora śmierci . Traktowanie ekstraktem PE na skórę myszy spowodowało ponad 50% zmniejszenie liczby i objętości guzów u zwierząt leczonych DMBA/TPA. Wreszcie, 25 i 50 μg/ml ekstraktu PE hamowało inwazyjność komórek MDA-MB-231 w teście inwazji Matrigel in vitro. Wyniki te sugerują, że P. emblica wykazuje aktywność przeciwnowotworową wobec wybranych komórek rakowych i uzasadnia dalsze badania jako możliwy środek chemoprewencyjny i przeciwinwazyjny. Prawa autorskie 2010 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Amla (Emblica officinalis Gaertn), cudowna jagoda w leczeniu i profilaktyce raka.

text: Emblica officinalis Gaertn. lub Phyllanthus emblica Linn, powszechnie znany jako indyjski agrest lub amla, jest prawdopodobnie najważniejszą rośliną leczniczą w indyjskim tradycyjnym systemie medycyny, ajurwedzie. Różne części rośliny służą do leczenia szeregu chorób, ale najważniejszy jest owoc. Owoc jest stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi roślinami w leczeniu wielu dolegliwości, takich jak przeziębienie i gorączka; jako środek moczopędny, przeczyszczający, tonizujący wątrobę, chłodzący, żołądkowy, wzmacniający, alternatywny, przeciwgorączkowy, przeciwzapalny, tonik do włosów; do zapobiegania wrzodom trawiennym i niestrawności oraz jako środek trawienny. Badania przedkliniczne wykazały, że amla ma właściwości przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, przeciwkaszlowe, przeciwmiażdżycowe, adaptogenne, kardioprotekcyjne, gastroprotekcyjne, przeciwniedokrwistości, przeciwhipercholesterolemii, gojenia ran, przeciwbiegunkowe, przeciwmiażdżycowe, hepatoprotekcyjne, nefroprotekcyjne i neuroprotekcyjne. Ponadto badania eksperymentalne wykazały, że amla i niektóre z jej fitochemikaliów, takie jak kwas galusowy, kwas elagowy, pirogalol, niektóre norseskwiterpenoidy, corylagin, geraniina, elaokarpusyna i prodelfinidyny B1 i B2 mają również działanie przeciwnowotworowe. Opisuje się również, że Amla ma działanie radiomodulujące, chemomodulujące, chemoprewencyjne, wymiatające wolne rodniki, przeciwutleniające, przeciwzapalne, antymutagenne i immunomodulujące, które są skuteczne w leczeniu i zapobieganiu rakowi. Niniejszy przegląd po raz pierwszy podsumowuje wyniki związane z tymi właściwościami, a także podkreśla aspekty, które uzasadniają przyszłe badania mające na celu ustalenie jego aktywności i użyteczności jako leku zapobiegającego nowotworom i terapeutycznego u ludzi.


title: Miąższ z owoców palmy Açai (Euterpe oleracea Mart.) poprawia przetrwanie much na diecie wysokotłuszczowej

text: Uważa się, że zmniejszenie uszkodzeń oksydacyjnych jest skuteczną interwencją starzeniową. Açai, owoc pochodzący z Amazonii, jest bogaty w fitochemikalia, które mają silne działanie przeciwutleniające i mają właściwości przeciwzapalne, przeciwnowotworowe i przeciw chorobom sercowo-naczyniowym. Niewiele jednak wiadomo o jego potencjalnych właściwościach przeciwstarzeniowych, zwłaszcza na poziomie organizmu. Tutaj oceniliśmy wpływ miąższu açai na modulację długości życia u Drosophila melanogaster. Odkryliśmy, że suplementacja açai na poziomie 2% w pożywieniu wydłużyła żywotność samic muszek karmionych dietą wysokotłuszczową w porównaniu z niesuplementowaną kontrolą. Zmierzyliśmy zmiany transkrypcji wywołane przez açai dla genów związanych z wiekiem. Chociaż poziomy transkrypcji większości testowanych genów nie uległy zmianie, açai zwiększyły poziom transkryptu l(2)efl, małego białka związanego z szokiem cieplnym oraz dwóch genów detoksykacji, gstD1 i mtnA, jednocześnie zmniejszając poziom transkryptu karboksykinazy fosfoenolopirogronianowej ( Pepck), kluczowy gen zaangażowany w glukoneogenezę. Co więcej, açai wydłużyło długość życia samic zestresowanych oksydacyjnie wywołanych przez sod1 RNAi. Sugeruje to, że açai poprawia przeżywalność much karmionych dietą wysokotłuszczową poprzez aktywację ścieżek odpowiedzi na stres i tłumienie ekspresji Pepck. Açai może antagonizować szkodliwy wpływ tłuszczu w diecie i łagodzić stres oksydacyjny w procesie starzenia.


title: Toksyczność ostra i podostra tyraminy, spermidyny, sperminy, putrescyny i kadaweryny u szczurów.

text: U szczurów rasy Wistar zbadano ostrą i podostrą toksyczność pięciu amin biogennych – tyraminy, spermidyny, sperminy, putrescyny i kadaweryny. Tyramina i kadaweryna miały niską ostrą toksyczność doustną, przekraczającą 2000 mg/kg masy ciała. Putrescyna wykazywała ostrą toksyczność doustną 2000 mg/kg masy ciała, a spermidyna i spermina po 600 mg/kg masy ciała. Wszystkie badane aminy powodowały zależne od dawki obniżenie ciśnienia krwi po podaniu dożylnym, z wyjątkiem tyraminy, gdzie stwierdzono wzrost. W badaniach 6-tygodniowych aminy biogenne podawano w diecie grupom 10 samców i 10 samic szczurów. Tyramina i kadaweryna były podawane na poziomie 0, 200, 2000 lub 10 000 ppm, spermina i putrescyna na poziomie 0, 200, 2000 lub 5000 ppm, a spermidyna na poziomie 0, 20, 200 lub 500/1000 ppm w pierwszym badaniu oraz na poziomach 0 lub 10 000 ppm w drugim badaniu. Spermine była najbardziej toksyczna. Wysoki poziom dawki wykazywał dużą liczbę zmian, takich jak wychudzenie, agresywność, drgawki i paraliż tylnych kończyn. Wzrost, spożycie pokarmu i spożycie wody uległy znacznemu zmniejszeniu. Wystąpiła niewielka anemia (mężczyźni) i zmiany w chemii klinicznej osocza. Względna masa tarczycy, nadnerczy, śledziony i serca uległa zwiększeniu, a wątroba zmniejszyła się. Upośledzenie czynności nerek wraz ze zmianami histopatologicznymi nerek oraz zmianami elektrolitów osocza i mocznika wystąpiło w przypadku sperminy. W badaniu histopatologicznym stwierdzono również obniżoną zawartość glikogenu w wątrobie, zmniejszenie spermatogenezy, znaczne ubytki śledziony białej miazgi, ostrą inwolucję grasicy i umiarkowane zwyrodnienie mięśnia sercowego w sercu. Zwyrodnienie mięśnia sercowego zaobserwowano również u jednego mężczyzny otrzymującego średnią dawkę. Działania niepożądane zaobserwowano również w grupach z najwyższymi dawkami wszystkich innych amin. Na ogół obserwowano zmniejszenie masy ciała związane ze zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu. W przypadku kadaweryny wystąpił nieznaczny wzrost objętości upakowanych komórek, stężenia hemoglobiny i trombocytów. W przypadku spermidyny zaobserwowano zmniejszenie stężenia kreatyniny, wapnia i fosforanów nieorganicznych w osoczu oraz zmniejszenie stężenia potasu w przypadku kadaweryny. Poziom bez obserwowanych działań niepożądanych wynosił 2000 ppm (180 mg/kg masy ciała/dzień) dla tyraminy, kadaweryny i putrescyny, 1000 ppm (83 mg/kg masy ciała/dzień) dla spermidyny i 200 ppm (19 mg/ kg masy ciała/dobę) dla sperminy.


title: Oznaczanie amin biogennych w tradycyjnej koreańskiej paście z fermentowanej soi (Doenjang).

text: Aminy biogenne, wytwarzane przez bakteryjną dekarboksylację aminokwasów, wiązano z objawami toksykologicznymi w produktach spożywczych. W celu określenia zawartości amin biogennych przeanalizowano dwadzieścia trzy próbki tradycyjnie dostępnych koreańskich próbek fermentowanej pasty sojowej (Doenjang). Aminy ekstrahowano 0,4M kwasem nadchlorowym i derywatyzowano chlorkiem dansylu. Dziewięć amin biogennych oddzielono od próbek Doenjanga za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej przy użyciu elucji gradientowej (acetonitryl i octan amonu) i wykrywano spektrofotometryczną detekcją UV-vis przy 254 nm. Wartość pH wszystkich próbek mieściła się w zakresie od 4,8 do 6,0, a silna aktywność dekarboksylazy aminokwasowej występowała w środowisku kwaśnym. Stwierdzono średnie wartości amin biogennych (tryptaminy, 2-fenyloetyloaminy, putrescyny, kadaweryny, agmatyny, histaminy, tyraminy, spermidyny i sperminy) 18,37, 82,03, 70,84, 34,24, 47,32, 26,79, 126,66, 74,41 i 244,36 mg%. Wyniki tego badania zwiększają bezpieczeństwo nie tylko Doenjang, ale także innych solonych i/lub fermentowanych produktów spożywczych. Prawa autorskie (c) 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Powszechne chemikalia stosowane w gospodarstwie domowym a ryzyko alergii u dzieci w wieku przedszkolnym

text: Wprowadzenie Ryzyko narażenia w pomieszczeniach na lotne związki organiczne (LZO) w przypadku alergicznych chorób dróg oddechowych u dzieci pozostaje nieznane. Cel Zbadaliśmy stężenia LZO emitowane w budynkach mieszkalnych, z materiałów budowlanych, farb, mebli i innych praktyk związanych ze stylem życia oraz ryzyko wielu chorób alergicznych, a także uczulenie IgE u dzieci w wieku przedszkolnym w Szwecji. Metody W badaniu kliniczno-kontrolnym (198 dzieci z astmą i alergią oraz 202 zdrowych dzieci z grupy kontrolnej) pobrano próbki powietrza z pokoju, w którym spało dziecko. Próbki powietrza analizowano pod kątem poziomów ośmiu klas LZO. Wyniki Jednostka logarytmiczna zsumowanego glikolu propylenowego i eterów glikolowych (PGE) w powietrzu w sypialni (równa zakresowi międzykwartylowemu, czyli 3,43 – 15,65 µg/m3) wiązała się z 1,5-krotnie większym prawdopodobieństwem wystąpienia przypadku (95% CI, 1,1 – 2,1, 1,5 razy większe prawdopodobieństwo astmy (95% CI, 1,0 – 2,3), 2,8 razy większe prawdopodobieństwo nieżytu nosa (95% CI, 1,6 – 4,7) i 1,6 razy większe prawdopodobieństwo egzemy (95% CI, 1.1 – 2.3), uwzględniając płeć, bierne palenie, alergie u obojga rodziców, czyszczenie na mokro środkami chemicznymi, okres budowy budynku, alergeny limonenu, kotów i psów, ftalan butylu benzylu (BBzP) i di(2- ftalan etyloheksylu (DEHP). Gdy analizę ograniczono do przypadków, to samo stężenie jednostkowe wiązało się z 1,8-krotnie większym prawdopodobieństwem uczulenia na IgE (95% CI, 1,1 – 2,8) w porównaniu z przypadkami nieuwrażliwionymi na IgE. Nie znaleziono podobnych skojarzeń dla innych klas LZO. Wnioski Proponujemy nową hipotezę, że PGE w powietrzu wewnętrznym nasilają i/lub wywołują liczne objawy alergii, odpowiednio, astmę, nieżyt nosa i egzemę, a także uczulenie IgE.


title: Wpływ diety na profile kwasów tłuszczowych i lipidów w surowicy u polskich dzieci wegetariańskich i dzieci z alergią.

text: TŁO/CELE: Dieta wegetariańska stała się coraz popularniejszym trendem w świecie zachodnim iw Polsce. Częstość występowania alergii rośnie, a skuteczność diety wegetariańskiej w chorobach alergicznych jest przedmiotem zainteresowania badań. Naszym celem było zbadanie wpływu diety wegetariańskiej na profil lipidowy surowicy w grupie polskich dzieci w Polsce oraz zbadanie parametrów lipidowych u zdrowych dzieci wegetariańskich oraz u dzieci wszystkożernych z rozpoznaną chorobą atopową. TEMATY/METODY: Oceniono profile lipidowe surowicy (trójglicerydy, cholesterol całkowity, cholesterol o niskiej gęstości (LDL) i lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL), kwasy tłuszczowe) w grupach dzieci: zdrowych wegetarian (n=24) i dzieci z zdiagnozowano choroby atopowe (n=16), z grupą kontrolną zdrowych wszystkożerców (n=18). Klasyfikacja diet została oceniona za pomocą kwestionariusza. WYNIKI: Nie stwierdzono różnic w stężeniu trójglicerydów w surowicy, cholesterolu LDL oraz nasyconych i jednonienasyconych kwasów tłuszczowych we wszystkich grupach. W grupie polskich dzieci wegetariańskich zanotowaliśmy wysokie spożycie olejów roślinnych bogatych w jednonienasycone kwasy tłuszczowe oraz oleju słonecznikowego zawierającego kwas linolowy. Obserwacja ta była związana z wyższą zawartością kwasu linolowego w surowicy w tej grupie. Wśród wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-6 kwas linolowy wykazywał istotnie (P<0,05) niższy poziom w grupie alergików w porównaniu z grupą wegetariańską. W przypadku kwasu eikozapentaenowego (kwas tłuszczowy n-3) grupa alergików wykazała wyższy poziom tego związku w porównaniu do wegetarian. WNIOSKI: Istotnie wyższe stężenie kwasu linolowego u dzieci wegetarian w porównaniu z grupą alergików wskazuje na możliwą alternatywną ścieżkę metabolizmu lipidów w badanych grupach, a w konsekwencji niektóre elementy diety wegetariańskiej mogą sprzyjać ochronie przed alergią.


title: Spożycie mięsa i tłuszczu przez matkę w czasie ciąży i podejrzenie wyprysku atopowego u japońskich niemowląt w wieku 3-4 miesięcy: Osaka Maternal and Child He...

text: Wzrosło zainteresowanie możliwością, że dieta matki w czasie ciąży może wpływać na rozwój zaburzeń alergicznych u dzieci. W niniejszym prospektywnym badaniu zbadano związek spożywania przez matki wybranych pokarmów o wysokiej zawartości kwasów tłuszczowych i określonych rodzajów kwasów tłuszczowych w czasie ciąży z ryzykiem podejrzenia wyprysku atopowego wśród japońskich niemowląt w wieku 3-4 miesięcy. Badani stanowili 771 par matka-dziecko. Informacje na temat przyjmowania pokarmu przez matkę w czasie ciąży zostały ocenione za pomocą zwalidowanego kwestionariusza historii diety, który sam stosował. Termin „podejrzenie wyprysku atopowego” został użyty do określenia wyniku na podstawie wyników naszego kwestionariusza wypełnionego przez matki 3-4 miesiące po porodzie. Ryzyko podejrzenia wyprysku atopowego wyniosło 8,4% (n = 65). Większe spożycie mięsa przez matkę podczas ciąży było istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem podejrzenia wyprysku atopowego u potomstwa: wielozmienny iloraz szans (OR) dla najwyższego i najniższego kwartyla wyniósł 2,59 [95% przedział ufności (CI): 1,15-6,17 , p dla trendu = 0,01]. Pozytywny związek został wzmocniony, gdy definicja wyniku była ograniczona do określonego rozpoznania wyprysku atopowego przez lekarza (n = 35): wieloczynnikowy OR między skrajnymi kwartylami wynosił 3,53 (95% CI: 1,19-12,23, p dla trendu = 0,02) . Nie zaobserwowano istotnych zależności narażenie-odpowiedź pomiędzy spożyciem jaj, produktów mlecznych, ryb, tłuszczu ogółem, kwasów tłuszczowych nasyconych, kwasów tłuszczowych jednonienasyconych, kwasów tłuszczowych wielonienasyconych n-3, kwasu alfa-linolenowego, kwasu eikozapentaenowego, kwasu dokozaheksaenowego, 6 wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, kwas linolowy, kwas arachidonowy i cholesterol oraz stosunek spożycia wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 do n-6 a ryzyko podejrzenia wyprysku atopowego. Większe spożycie przez matkę mięsa może zwiększać ryzyko atopowego wyprysku dziecięcego, podczas gdy nie znaleźliśmy dowodów na to, że spożywanie przez matkę ryb i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 zapobiega atopowemu wypryskowi dziecięcemu. (c) 2009 John Wiley & Sons A/S


title: Produkty końcowe zaawansowanej glikacji jako biomarkery i gerontotoksyny — podstawa do badania środków obniżających poziom metyloglioksalu w chorobie Alzheimera?

text: Choroba Alzheimera (AD) jest najczęstszą chorobą otępienną wieku późnego. Chociaż we wczesnych stadiach choroby mogą występować różne zdarzenia wyzwalające, wydają się one zbiegać w kilku charakterystycznych końcowych szlakach w późnych stadiach, charakteryzujących się stanem zapalnym i neurodegeneracją. W tym przeglądzie stawiamy hipotezę, że zaawansowane produkty końcowe glikacji (AGE) i ich prekursory, w tym metyloglioksal, są zarówno biomarkerami, jak i czynnikami sprawczymi („gerontotoksynami”) charakterystycznymi dla tego zaburzenia. Nagromadzenie AGE jest normalną cechą starzenia, ale jest przyspieszone w AD, gdzie AGE można wykryć w płytkach amyloidowych i splątkach neurofibrylarnych. Modyfikacja AGE może wyjaśniać wiele neuropatologicznych i biochemicznych cech AD, takich jak rozległe sieciowanie białek, stan zapalny, stres oksydacyjny i śmierć komórek nerwowych. Sugerujemy, że metyloglioksal jest jedną z głównych form karbonylowych odpowiedzialnych za tworzenie AGE. Proponujemy, że jednym obiecującym podejściem farmakologicznym do zapobiegania tworzeniu się AGE byłoby obniżenie stężenia metyloglioksalu. Można to osiągnąć, na przykład, zmniejszając stężenie prekursorów metyloglioksalu, takich jak 3-fosforan aldehydu d-glicerynowego, umożliwiając wyższy przepływ przez szlak pentozofosforanowy lub zwiększając detoksykację metyloglioksalu przez układ glioksalazy. Alternatywnie, metyloglioksal może być zmiatany przez różne typy zmiataczy karbonylowych. Copyright © 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zaawansowane produkty końcowe glikacji w żywności i praktyczny przewodnik po ich redukcji w diecie

text: Nowoczesne diety są w dużej mierze poddawane obróbce cieplnej, w wyniku czego zawierają wysoki poziom zaawansowanych produktów końcowych glikacji (AGE). Wiadomo, że produkty końcowe zaawansowanej glikacji (dAGE) dietetyczne przyczyniają się do zwiększonego stresu oksydacyjnego i stanów zapalnych, które są związane z niedawną epidemią cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych. Ten raport znacznie rozszerza dostępną bazę danych dAGE, potwierdza metodologię testowania dAGE, porównuje procedury gotowania i środki hamujące powstawanie nowych dAGE i wprowadza praktyczne podejście do zmniejszania spożycia dAGE w życiu codziennym. W oparciu o wyniki, suche ciepło sprzyja powstawaniu nowych dAGE ponad 10- do 100-krotnie powyżej stanu niegotowanego w różnych kategoriach żywności. Pokarmy pochodzenia zwierzęcego, które są bogate w tłuszcze i białko, są generalnie bogate w AGE i podatne na powstawanie nowego AGE podczas gotowania. W przeciwieństwie do tego, produkty bogate w węglowodany, takie jak warzywa, owoce, produkty pełnoziarniste i mleko, zawierają stosunkowo niewiele AGE, nawet po ugotowaniu. Powstawaniu nowych dAGE podczas gotowania zapobiegał związek hamujący AGE, aminoguanidyna, i znacznie redukowane przez gotowanie na wilgotnym ogniu, stosowanie krótszych czasów gotowania, gotowanie w niższych temperaturach oraz przez stosowanie kwaśnych składników, takich jak sok z cytryny lub ocet. Nowa baza danych dAGE stanowi cenne narzędzie do szacowania spożycia dAGE i kierowania wyborami żywności w celu zmniejszenia spożycia dAGE.


title: Analiza czynników ryzyka tętniaka aorty brzusznej w kohorcie ponad 3 milionów osób.

text: TŁO: Choroba tętniaka aorty brzusznej (AAA) jest podstępnym stanem z 85% szansą na zgon po pęknięciu. Badanie ultrasonograficzne może zmniejszyć śmiertelność, ale zaleca się jego stosowanie tylko w ograniczonej podgrupie zagrożonej populacji. METODY: Wykorzystaliśmy dane z retrospektywnej kohorty 3,1 miliona pacjentów, którzy wypełnili kwestionariusz medyczny i dotyczący stylu życia, i zostali ocenieni za pomocą obrazowania ultrasonograficznego na obecność AAA przez Life Line Screening w latach 2003-2008. Czynniki ryzyka związane z AAA zidentyfikowano za pomocą wieloczynnikowej logistyki Analiza regresji. WYNIKI: Zaobserwowaliśmy pozytywny związek z wydłużeniem lat palenia i palenia papierosów oraz negatywny związek z zaprzestaniem palenia. Nadwaga wiązała się ze zwiększonym ryzykiem, podczas gdy ćwiczenia fizyczne i spożywanie orzechów, warzyw i owoców wiązały się ze zmniejszonym ryzykiem. Czarni, Latynosi i Azjaci mieli mniejsze ryzyko AAA niż biali i rdzenni Amerykanie. Potwierdzono dobrze znane czynniki ryzyka, w tym płeć męską, wiek, wywiad rodzinny i chorobę sercowo-naczyniową. Stworzono predykcyjny system punktacji, który identyfikuje tętniaki skuteczniej niż obecne kryteria i obejmuje kobiety, osoby niepalące i osoby w wieku <65 lat. Stosując ten model w krajowych statystykach występowania czynników ryzyka, oszacowaliśmy 1,1 miliona AAA w Stanach Zjednoczonych, z czego 569 000 to kobiety, osoby niepalące i osoby w wieku <65 lat. WNIOSKI: Zaprzestanie palenia i zdrowy tryb życia wiążą się z niższym ryzykiem rozwoju AAA. Oszacowaliśmy, że około połowa pacjentów z chorobą AAA nie kwalifikuje się do badań przesiewowych zgodnie z aktualnymi wytycznymi. Stworzyliśmy wysokowydajny algorytm przesiewowy, który rozszerza populację docelową do badań przesiewowych o osoby z grupy ryzyka, które nie zostały zidentyfikowane zgodnie z istniejącymi kryteriami badań przesiewowych.


title: Tolerowane górne poziomy spożycia tłuszczów trans, tłuszczów nasyconych i cholesterolu.

text: Tolerowane górne poziomy spożycia (UL) ustalone przez Instytut Medycyny (IOM) są ważne, po części dlatego, że są wykorzystywane do szacowania odsetka populacji narażonego na potencjalne ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków nadmiernego spożycia składników odżywczych. IOM nie ustalił limitów UL dla tłuszczów trans, tłuszczów nasyconych i cholesterolu, ponieważ każdy poziom spożycia powyżej 0% energii zwiększał stężenie cholesterolu LDL, a te trzy składniki żywności są nieuniknione w zwykłej diecie. Celem analizy przedstawionej w tym przeglądzie była ocena badań klinicznych i prospektywnych danych obserwacyjnych, które nie były wcześniej brane pod uwagę przy ustalaniu UL, w celu ustalenia, czy obecny model UL może być stosowany do tłuszczów nasyconych, tłuszczów trans i cholesterolu. Wyniki tej analizy potwierdzają ograniczenia modelu oceny ryzyka dla ustalania ULG ze względu na niemożność zidentyfikowania UL dla składników żywności, takich jak cholesterol, które nie mają progu spożycia związanego ze zwiększonym ryzykiem choroby przewlekłej. © 2011 Międzynarodowy Instytut Nauk Przyrodniczych.


title: Czy statyny mogą neutralizować ryzyko sercowo-naczyniowe wynikające z niezdrowych wyborów żywieniowych?

text: Określono ilościowo zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego związane z różnymi statynami w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym i wzrost ryzyka sercowo-naczyniowego związany z nadmiernym spożyciem tłuszczu w diecie. Jednak te względne ryzyka nigdy nie zostały bezpośrednio zestawione w celu ustalenia, czy wzrost względnego ryzyka o 1 czynność może zostać zneutralizowany przez przeciwną zmianę względnego ryzyka z drugiej czynności. Badacze porównali wzrost względnego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych związanych z całkowitą zawartością tłuszczów i tłuszczów trans w fast foodach z względnym zmniejszeniem ryzyka zapewnianym przez codzienne spożywanie statyn z metaanalizy statyn w pierwotnej prewencji choroby wieńcowej (7 randomizowanych kontrolowanych badaniach obejmujących 42 848 pacjentów). Redukcja ryzyka związana z codziennym spożyciem większości statyn, z wyjątkiem prawastatyny, jest silniejsza niż wzrost ryzyka spowodowany dziennym spożyciem dodatkowego tłuszczu związanego z 7-uncjowym hamburgerem (ćwierćfuntówka) z serem i małym koktajlem mlecznym. Podsumowując, terapia statynami może zneutralizować ryzyko sercowo-naczyniowe spowodowane szkodliwymi wyborami żywieniowymi. W innych sferach działalności człowieka osobom podejmującym ryzykowne zajęcia (jazda na motocyklu, palenie, prowadzenie samochodu) zaleca się lub zmusza się do stosowania środków minimalizujących ryzyko (sprzęt bezpieczeństwa, filtry, pasy bezpieczeństwa). Podobnie niektóre osoby jedzą niezdrowo. Rutynowa dostępność statyn w placówkach dostarczających niezdrową żywność może być racjonalnym nowoczesnym sposobem zrównoważenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Już teraz bary szybkiej obsługi oferują bezpłatne dodatki do posiłków. Bezpłatny dodatek zawierający statyny przyniósłby korzyści sercowo-naczyniowe, w przeciwieństwie do efektów równie dostępnych soli, cukru i wysokotłuszczowych przypraw. Chociaż nic nie zastąpi systematycznej poprawy stylu życia, w tym zdrowej diety, regularnych ćwiczeń, utraty wagi i zaprzestania palenia, bezpłatne pakiety statyn dodałyby niewielkim kosztem jeden pozytywny wybór do szeregu negatywnych.


title: Zapobieganie i zatrzymanie miażdżycy naczyń wieńcowych.

text: Dobrą wiadomością dotyczącą miażdżycy naczyń wieńcowych jest to, że potrzeba bardzo dużo blaszek miażdżycowych, zanim pojawią się objawy niedokrwienia mięśnia sercowego. Zła wiadomość jest taka, że pomimo zapotrzebowania na duże ilości blaszki miażdżycowej, aby pojawiły się objawy, prawie połowa z nas w Stanach Zjednoczonych w końcu ma niezbędną ilość. Miażdżyca rzadko ma pochodzenie dziedziczne. Większość z nas cierpi na miażdżycę, ponieważ spożywamy zbyt dużo tłuszczu, cholesterolu i kalorii. Konsekwencją jest podwyższony (> 150 mg/dl) poziom cholesterolu całkowitego w surowicy, a im wyższa liczba powyżej 150, tym większa ilość złogów odkładających się w naszych tętnicach. Jeśli można zapobiec wzrostowi całkowitego poziomu cholesterolu w surowicy do ponad 150 mg/dl, płytki nie są odkładane; jeśli podwyższony poziom zostanie obniżony do 150 mg/dl, dalsze płytki nie tworzą się, a części obecnych mogą zniknąć. Dieta owocowo-wegetariańsko-skrobiowa jest z reguły niezbędna, aby u większości dorosłych osiągnąć poziom 150 mg/dl. Leki obniżające poziom lipidów są wymagane u pacjentów z rodzinną hipercholesterolemią oraz u większości pacjentów ze zdarzeniami miażdżycowymi. Najlepszą wiadomością na temat miażdżycy jest to, że można jej zapobiegać u osób bez postaci dziedzicznej i można ją powstrzymać, obniżając podwyższony poziom cholesterolu całkowitego (i LDL) w surowicy do poziomu 150 mg/dl.


title: Zastosowanie intensywnej terapii hipolipemizującej u pacjentów hospitalizowanych z ostrym zespołem wieńcowym: analiza 65 396 hospitalizacji z 344 hosp...

text: CELE: Celem pracy była analiza stosowania intensywnej terapii hipolipemizującej (LLT) przy wypisie ze szpitala w szerokiej populacji pacjentów hospitalizowanych z ostrym zespołem wieńcowym (ACS). Wstęp: Wykazano, że wczesna i intensywna terapia statynami w OZW zmniejsza chorobowość i śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych. Wykorzystanie i predyktory LLT wśród hospitalizowanych pacjentów z OZW nie są znane. METODY: Baza danych GWTG została przeanalizowana pod kątem hospitalizacji związanych z OZW w latach 2005-2009. Zastosowanie LLT (definiowane jako dawka statyn lub terapia skojarzona, która może spowodować >50% redukcję lipoprotein o niskiej gęstości [LDL]) i mniej intensywne LLT przy wypisie. W tych 2 grupach leczenia porównano charakterystykę wyjściową i trendy czasowe w LLT. WYNIKI: Spośród 65 396 pacjentów otrzymujących LLT tylko 25 036 (38,3%) było leczonych według schematu LLT. Średni cholesterol całkowity, LDL i triglicerydy były istotnie wyższe w grupie LLT. Nawet wśród osób z LDL>130 mg/dl 50% lub mniej otrzymywało LLT. Predyktory LLT przy wypisie obejmowały LLT przed przyjęciem, hiperlipidemię, przebytą chorobę wieńcową, wzrost wskaźnika masy ciała oraz wewnątrzszpitalną przezskórną interwencję wieńcową. Chociaż nastąpiła pewna czasowa poprawa wskaźnika LLT w latach 2005-2007, w latach 2008 i 2009 odnotowano spadek stosowania LLT. Przypisuje się to gwałtownemu zmniejszeniu stosowania ezetymibu w połączeniu ze statyną, bez odpowiedniego wzrostu intensywnego monoterapia statynami. WNIOSKI: W dużej kohorcie pacjentów przyjętych z OZW większość kwalifikujących się pacjentów nie została wypisana na LLT. Dane te sugerują potrzebę lepszego wdrożenia zalecanej przez wytyczne intensywnej terapii statynami u pacjentów z OZW. Opublikowane przez Mosby, Inc.


title: Płukanie nosa roztworem soli w objawach przewlekłego zapalenia zatok przynosowych.

text: TŁO: Stosowanie irygacji nosa w leczeniu dolegliwości nosa i zatok ma swoje podstawy w tradycjach jogicznych i homeopatycznych. Coraz częściej stosuje się irygację solą fizjologiczną, natryski, spraye i płukanie jako uzupełnienie leczenia przewlekłego zapalenia zatok przynosowych. Strategie leczenia często obejmują miejscowe stosowanie soli fizjologicznej raz do więcej niż cztery razy dziennie. Często wiąże się to ze znacznym wysiłkiem pacjenta. Jakiekolwiek dodatkowe korzyści były trudne do odróżnienia od innych metod leczenia. CELE: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa miejscowego stosowania soli fizjologicznej w leczeniu przewlekłego zapalenia zatok przynosowych. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Nasze poszukiwania obejmowały Cochrane Ear, Nose and Throat Disorders Register, Cochrane Central Register of Controlled Trials Register (CENTRAL, The Cochrane Library, Issue 4 2006), MEDLINE (1950-2006) i EMBASE (1974-2006) . Data ostatniego wyszukiwania to listopad 2006. KRYTERIA WYBORU: Randomizowane kontrolowane badania, w których sól fizjologiczna była oceniana w porównaniu z brakiem leczenia, placebo, jako dodatek do innych terapii lub przeciwko leczeniu. Porównano również porównanie roztworów hipertonicznych i izotonicznych. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Badania oceniano pod względem jakości metodologicznej przy użyciu podejścia Cochrane'a (modyfikacja Chalmersa 1990). Do analizy statystycznej można było zebrać tylko wyniki oceny objawów z soli fizjologicznej w porównaniu z brakiem leczenia oraz oceny objawów i radiologii z grupy hipertonicznej w porównaniu z grupą izotoniczną. Przedstawiono narracyjny przegląd pozostałych wyników. GŁÓWNE WYNIKI: Zidentyfikowano osiem prób, które spełniły kryteria włączenia. W trzech badaniach porównywano sól fizjologiczną do stosowania miejscowego z brakiem leczenia, jedno z placebo, jedno jako dodatek i jedno z donosowym sprayem steroidowym. W dwóch badaniach porównano różne roztwory hipertoniczne z izotonicznym roztworem soli. Istnieją dowody, że sól fizjologiczna jest korzystna w leczeniu objawów przewlekłego zapalenia zatok przynosowych, gdy jest stosowana jako jedyny sposób leczenia. Istnieją również dowody na korzyść soli fizjologicznej jako środka wspomagającego leczenie. Nie zaobserwowano wyższości, gdy sól fizjologiczna była porównywana z „placebo” refleksologii. Sól fizjologiczna nie jest tak skuteczna jak steryd donosowy. Niektóre dowody sugerują, że roztwory hipertoniczne poprawiają obiektywne pomiary, ale ich wpływ na objawy jest mniej wyraźny. WNIOSKI AUTORÓW: Irygacje solą są dobrze tolerowane. Chociaż drobne skutki uboczne są powszechne, korzystny wpływ soli fizjologicznej wydaje się przewyższać te wady u większości pacjentów. Stosowanie miejscowego roztworu soli fizjologicznej może być włączone jako leczenie wspomagające objawy przewlekłego zapalenia zatok przynosowych.


title: Ostre zapalenie zatok przynosowych u dorosłych.

text: Zapalenie zatok jest jednym z najczęstszych schorzeń, z powodu których pacjenci zgłaszają się po pomoc medyczną. Podtypy zapalenia zatok przynosowych obejmują ostre, podostre, nawracające ostre i przewlekłe. Ostre zapalenie zatok przynosowych jest dalej określane jako bakteryjne lub wirusowe. Większość przypadków ostrego zapalenia zatok przynosowych jest spowodowana przez infekcje wirusowe związane z przeziębieniem. Leczenie objawowe lekami przeciwbólowymi, lekami zmniejszającymi przekrwienie i irygacją nosa roztworem soli jest odpowiednie u pacjentów, u których objawy nie są ciężkie (np. łagodny ból, temperatura poniżej 101°F [38,3°C]). Antybiotyki o wąskim spektrum działania, takie jak amoksycylina lub trimetoprym/sulfametoksazol, są zalecane u pacjentów z objawami ostrego zapalenia zatok przynosowych, które nie ustępują po siedmiu dniach lub które pogarszają się w dowolnym momencie. Ograniczone dowody przemawiają za stosowaniem kortykosteroidów donosowych u pacjentów z ostrym zapaleniem zatok przynosowych. Obrazowanie radiograficzne nie jest zalecane w ocenie niepowikłanego ostrego zapalenia zatok przynosowych. Tomografia komputerowa zatok nie powinna być wykorzystywana do rutynowej oceny, chociaż może być wykorzystywana do określenia nieprawidłowości anatomicznych i oceny pacjentów z podejrzeniem powikłań ostrego bakteryjnego zapalenia zatok przynosowych. Rzadkie powikłania ostrego bakteryjnego zapalenia zatok przynosowych obejmują zajęcia oczodołowe, wewnątrzczaszkowe i kostne. Jeśli objawy utrzymują się lub postępują po maksymalnym leczeniu farmakologicznym, a tomografia komputerowa wykazuje oznaki choroby zatok, uzasadnione jest skierowanie do otolaryngologa.


title: Kliniczne znaczenie zanieczyszczenia butelek do irygacji do nosa.

text: CELE/HIPOTEZA: Niniejsze badanie miało na celu ocenę znaczenia klinicznego zanieczyszczenia butelek irygacyjnych do nosa u pacjentów z opornym przewlekłym zapaleniem zatok przynosowych (CRS). Przeprowadzono również badania wtórne w celu identyfikacji obecności biofilmów bakteryjnych na wewnętrznej powierzchni butelek oraz oceny różnych metod sterylizacji. PROJEKT BADANIA: prospektywny, obserwacyjny. METODY: Jedenastu pacjentów z opornym CRS, którzy już stosowali irygację nosa w ramach schematu leczenia, badano co 2 tygodnie przez okres 6 tygodni. Podczas każdej wizyty pobierano próbkę kultury z ich butelki do irygacji i środkowego przewodu pokarmowego i dano im nową butelkę do irygacji. Butelki irygacyjne od sześciu pacjentów analizowano za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM) w celu wykrycia tworzenia się biofilmu. Na koniec nowe butelki zostały zaszczepione różnymi szczepami Staphylococcus aureus, a następnie oczyszczone różnymi metodami. Butelki hodowano natychmiast po oczyszczeniu i 48 godzin później. WYNIKI: Ogólnie 42 z 43 (97%) zebranych butelek wykazywało wzrost bakterii. Jednoczesne zakażenie zatokowo-nosowe i butelkowe S. aureus zaobserwowano u 51% pacjentów podczas badania. Biofilmy bakteryjne zostały wykazane na wewnętrznej powierzchni czterech z sześciu testowanych butelek irygacyjnych. Traktowanie roztworem Miltona (1% NaOCl plus 19% NaCl) i mikrofale okazały się skutecznymi metodami sterylizacji butelek zarówno na początku po czyszczeniu, jak i 48 godzin później. WNIOSKI: Pacjenci, którzy irygują nos i zatoki, często zanieczyszczają swoje butelki irygacyjne, najczęściej gronkowcem złocistym, który może występować w postaci biofilmu. Proste metody czyszczenia mogą zmniejszyć zanieczyszczenie butelek.


title: Przyjmowanie witaminy D z największym posiłkiem poprawia wchłanianie i skutkuje wyższym poziomem 25-hydroksywitaminy D w surowicy.

text: Wielu pacjentów leczonych z powodu niedoboru witaminy D nie osiąga odpowiedniego poziomu 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] w surowicy pomimo wysokich dawek ergo- lub cholekalcyferolu. Celem tego badania było ustalenie, czy podanie suplementu witaminy D z największym posiłkiem dnia poprawi wchłanianie i zwiększy poziom 25(OH)D w surowicy. Było to prospektywne badanie kohortowe w ambulatoryjnym ośrodku skierowań trzeciego stopnia. Grupę badaną stanowią pacjenci przyjmowani w Cleveland Clinic Foundation Bone Clinic w celu leczenia niedoboru witaminy D, którzy nie reagowali na leczenie. Badani zostali poinstruowani, aby przyjmowali swój zwykły suplement witaminy D podczas największego posiłku dnia. Główną miarą wyniku był poziom 259(OH)D w surowicy po 2–3 miesiącach. Analizie poddano siedemnastu pacjentów. Średni stosunek wieku (+/-SD) i płci (K/M) wynosił odpowiednio 64,5 +/- 11,0 lat i 13 kobiet i 4 mężczyzn. Dawka 25(OH)D wahała się od 1000 do 50 000 IU na dobę. Średni wyjściowy poziom 25(OH)D w surowicy (+/-SD) wynosił 30,5 +/- 4,7 ng/ml (zakres 21,6 do 38,8 ng/ml). Średni poziom 25(OH)D w surowicy po modyfikacji diety (+/-SD) wynosił 47,2 +/- 10,9 ng/ml (zakres 34,7 do 74,0 ng/ml, p < 0,01). Ogólnie średni poziom 25(OH)D w surowicy wzrósł o 56,7% +/- 36,7%. Przeprowadzono analizę podgrup w oparciu o tygodniową dawkę witaminy D i zaobserwowano podobny trend. Stwierdza się zatem, że przyjmowanie witaminy D z największym posiłkiem poprawia wchłanianie i powoduje około 50% wzrost poziomu 25(OH) w surowicy )D poziom osiągnięty. Podobny wzrost zaobserwowano w szerokim zakresie dawek witaminy D przyjmowanych w różnych schorzeniach. Copyright 2010 Amerykańskie Towarzystwo Badań Kości i Minerałów.


title: Dawki uzupełniające witaminę D i 25-hydroksywitaminę D w surowicy w zakresie związanym z profilaktyką raka.

text: Wstęp: Badania wskazują, że przyjmowanie witaminy D w zakresie od 1100 do 4000 IU/d oraz stężenie 25-hydroksywitaminy D w surowicy [25(OH)D] od 60-80 ng/ml może być konieczne do zmniejszenia ryzyka raka. Niewiele badań środowiskowych pozwala na oszacowanie zależności dawka-odpowiedź między doustnym przyjmowaniem witaminy D a odpowiadającym jej 25(OH)D w surowicy w zakresie powyżej 1000 IU/d. MATERIAŁ I METODY: Opisowe badanie stężenia 25(OH)D w surowicy i samodzielnego zgłaszania spożycia witaminy D w kohorcie środowiskowej (n = 3667, średni wiek 51,3 ± 13,4 lat). WYNIKI: Surowica 25(OH)D wzrosła w zależności od zgłaszanego spożycia suplementu witaminy D w sposób krzywoliniowy, bez spożycia 10 000 j.m./d lub niższych, co daje wartości 25(OH)D powyżej dolnej granicy strefy potencjalnej toksyczności (200 ng/ml). Niesuplementowany wkład ze wszystkich źródeł oszacowano na 3300 IU/d. Dodatkowa dawka zapewniająca, że 97,5% tej populacji osiągnęło w surowicy 25(OH)D co najmniej 40 ng/ml, wynosiła 9600 IU/d. WNIOSEK: Jest mało prawdopodobne, aby powszechne spożycie do 40 000 IU witaminy D dziennie powodowało toksyczność witaminy D.


title: Niski stan witaminy D: definicja, występowanie, konsekwencje i korekta

text: Witamina D jest uzyskiwana z produkcji skórnej, gdy 7-dehydrocholesterol jest przekształcany w witaminę D3 (cholekalcyferol) pod wpływem promieniowania ultrafioletowego B lub doustnego przyjmowania witaminy D2 (ergokalcyferol) i D3. Stan witaminy D u danej osoby najlepiej ocenić, mierząc stężenie krążącej 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D]. Mimo kontrowersji wokół definicji niskiego poziomu witaminy D, istnieje coraz większa zgodność, że optymalny poziom 25(OH)D w krążeniu powinien wynosić ~30-32 ng/ml lub więcej. Stosując tę definicję, oszacowano, że około trzy czwarte wszystkich dorosłych w Stanach Zjednoczonych to osoby nisko. Klasycznie niski poziom witaminy D ma konsekwencje dla układu kostnego, takie jak osteomalacja/krzywica. Niedawno rozpoznano związek między niskim poziomem witaminy D a zwiększonym ryzykiem różnych chorób innych niż szkielet; czy wszystkie te powiązania są przyczynowo związane z niskim stanem witaminy D, pozostaje do ustalenia. Aby osiągnąć optymalny poziom witaminy D, wymagane jest dzienne spożycie co najmniej 1000 IU lub więcej witaminy D. Ryzyko zatrucia przy „wysokich” ilościach spożycia witaminy D jest niskie. W odpowiedzi na tę samą podaną dawkę witaminy D istnieje znaczna zmienność międzyosobnicza. Kiedy monitorować poziomy 25(OH)D poświęcono niewiele uwagi. Suplementacja witaminą D3 może być korzystniejsza niż witamina D2.


title: Częstość występowania i korelaty niedoboru witaminy D u dorosłych w USA.

text: Coraz więcej dowodów sugeruje, że niedobór witaminy D może być powiązany z kilkoma chorobami przewlekłymi, w tym chorobami układu krążenia i rakiem. Celem tego badania było zbadanie częstości występowania niedoboru witaminy D i jego korelatów w celu przetestowania hipotezy, że niedobór witaminy D jest powszechny w populacji USA, zwłaszcza w niektórych grupach mniejszościowych. Dane National Health and Nutrition Examination Survey 2005-2006 zostały przeanalizowane pod kątem poziomu witaminy D u dorosłych uczestników (N = 4495). Niedobór witaminy D zdefiniowano jako stężenie 25-hydroksywitaminy D w surowicy ≤20 ng/ml (50 nmol/l). Ogólny wskaźnik występowania niedoboru witaminy D wyniósł 41,6%, przy czym najwyższy wskaźnik zaobserwowano u osób rasy czarnej (82,1%), a następnie wśród Latynosów (69,2%). Niedobór witaminy D był znacznie częstszy wśród osób, które nie miały wykształcenia wyższego, były otyłe, ze złym stanem zdrowia, nadciśnieniem, niskim poziomem cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości lub nie spożywały codziennie mleka (wszystkie P < 0,001). Analizy wielowymiarowe wykazały, że osoby z rasy innej niż biała, bez wykształcenia uniwersyteckiego, otyłe, mające niski poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości, zły stan zdrowia i niespożywające codziennie mleka były istotnie niezależnie związane z niedoborem witaminy D (wszystkie P < 0,05 ). Podsumowując, niedobór witaminy D był powszechny w populacji USA, zwłaszcza wśród czarnych i Latynosów. Biorąc pod uwagę, że niedobór witaminy D jest powiązany z niektórymi ważnymi czynnikami ryzyka głównych przyczyn zgonu w Stanach Zjednoczonych, ważne jest, aby pracownicy służby zdrowia byli świadomi tego związku i oferowali dietetyczne i inne strategie interwencyjne w celu skorygowania niedoboru witaminy D, zwłaszcza grupy mniejszościowe. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Witamina D: zdrowie pozaszkieletowe.

text: Niedobór witaminy D jest najczęstszym niedoborem żywieniowym i prawdopodobnie najczęstszym schorzeniem na świecie. Główną przyczyną niedoboru witaminy D jest brak uznania, że organizm wymaga od 5 do 10 razy większych dawek niż jest to obecnie zalecane przez agencje zdrowia. Obecnie dostępne są przytłaczające i przekonujące dane naukowe i epidemiologiczne sugerujące, że dla maksymalnego zdrowia organizm ludzki wymaga poziomu we krwi 25(OH)D powyżej 30 ng/ml. Podniesienie poziomu we krwi do minimum 30 ng/ml wymaga spożycia co najmniej 1000 IU witaminy D dziennie dla dorosłych. Ogólnie rzecz biorąc, zwiększenie spożycia witaminy D u dzieci lub dorosłych nie ma żadnych wad. Copyright 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ różnych etapów przetwarzania soku na zawartość antocyjanów, flawonoli i procyjanidyn w żurawinie.

text: Sok jest najczęstszą formą spożywania żurawiny; istnieją jednak ograniczone informacje na temat zmian zawartości polifenoli w jagodach podczas przetwarzania soku. W badaniu tym zbadano wpływ trzech różnych metod obróbki wstępnej (mielenie i blanszowanie; tylko mielenie; tylko blanszowanie) podczas przetwarzania soku żurawinowego na stężenia antocyjanów, flawonoli i procyjanidyn podczas przetwarzania. Flawonole i procyjanidyny były zatrzymywane w soku w większym stopniu niż antocyjany, a tłoczenie powodowało największe straty polifenoli spowodowane usuwaniem nasion i skórek. Aglikony flawonolowe powstały podczas przetwarzania w wyniku obróbki cieplnej. Suszenie wytłoków żurawinowych spowodowało zwiększoną ekstrakcję flawonoli i oligomerów procyjanidyn, ale mniejszą ekstrakcję polimerycznych procyjanidyn. Wyniki wskazują, że polifenole żurawiny są stosunkowo stabilne podczas przetwarzania w porównaniu z innymi jagodami; jednak potrzeba więcej pracy, aby określić ich los podczas przechowywania soków.


title: Wpływ spożycia soku z granatów na grubość błony wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej u mężczyzn i kobiet z umiarkowanym ryzykiem choroby niedokrwiennej serca.

text: To randomizowane, podwójnie zaślepione, równoległe badanie oceniało wpływ spożywania soku z granatów na tempo progresji grubości warstwy środkowej i środkowej tętnicy szyjnej (CIMT) przedniej i tylnej tętnicy szyjnej u osób z umiarkowanym ryzykiem choroby wieńcowej. Badani byli mężczyźni (w wieku 45 do 74 lat) i kobiety (w wieku 55 do 74 lat) z > lub =1 głównym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej serca i wyjściowym CIMT tylnej ściany 0,7 do 2,0 mm, bez istotnego zwężenia. Uczestnicy spożywali 240 ml dziennie soku z granatów (n = 146) lub napój kontrolny (n = 143) przez okres do 18 miesięcy. Nie zaobserwowano znaczącej różnicy w ogólnym tempie progresji CIMT między sokiem z granatów a leczeniem kontrolnym. W analizach eksploracyjnych, u osób z najbardziej niekorzystnych tercyli dla wyjściowych nadtlenków lipidów w surowicy, triglicerydów (TG), cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości (HDL), cholesterolu TG/HDL, cholesterolu całkowitego/cholesterolu HDL i apolipoproteiny B100, Grupa z sokiem z granatów miała znacznie mniejszą progresję ściany przedniej i/lub złożonej progresji CIMT w porównaniu z grupą kontrolną. Podsumowując, wyniki te sugerują, że u osób z umiarkowanym ryzykiem choroby niedokrwiennej serca spożywanie soku z granatów nie miało znaczącego wpływu na ogólny wskaźnik progresji CIMT, ale mogło spowolnić postęp CIMT u osób ze zwiększonym stresem oksydacyjnym i zaburzeniami lipoprotein bogatych w TG/HDL oś.


title: Sok jabłkowy poprawił objawy behawioralne, ale nie poznawcze w umiarkowanym lub późnym stadium choroby Alzheimera w otwartym badaniu pilotażowym.

text: Badania przedkliniczne wykazują, że sok jabłkowy wywiera wiele korzystnych skutków, w tym zmniejszenie uszkodzeń oksydacyjnych ośrodkowego układu nerwowego, tłumienie cech charakterystycznych choroby Alzheimera (AD), poprawę sprawności poznawczej i zorganizowaną sygnalizację synaptyczną. W tym miejscu rozpoczęliśmy otwarte badanie kliniczne, w którym 21 osób przebywających w zakładach opieki z AD od umiarkowanego do ciężkiego spożywało 2 szklanki soku jabłkowego dziennie przez 1 miesiąc. Uczestnicy wykazali brak zmian w Skali Oceny Demencji, a opiekunowie instytucjonalni nie zgłosili żadnych zmian w Kooperacyjnym Badaniu Choroby Alzheimera (ADCS)-Aktywności w codziennym życiu (ADL) w tym krótkim badaniu. Opiekunowie odnotowali jednak około 27% (P < 0,01) poprawę w zakresie objawów behawioralnych i psychotycznych związanych z demencją, mierzonych ilościowo za pomocą Inwentarza Neuropsychiatrycznego, z największymi zmianami w lęku, pobudzeniu i urojeniach. To badanie pilotażowe sugeruje, że sok jabłkowy może być użytecznym suplementem, być może w celu wzmocnienia podejścia farmakologicznego, do łagodzenia spadku nastroju towarzyszącego progresji AD, co może również zmniejszyć obciążenie opiekunów.


title: Spożycie owoców i warzyw oraz spadek funkcji poznawczych u starzejących się kobiet.

text: Zbadaliśmy prospektywnie spożycie owoców i warzyw w odniesieniu do funkcji poznawczych i spadku wśród starzejących się kobiet. Uczestnicy byli śledzeni od 1976 r. za pomocą dwuletnich kwestionariuszy, a kwestionariusze częstotliwości spożywania pokarmów były podawane w 1984, 1986, a następnie co 4 lata. W latach 1995-2001 przeprowadziliśmy telefonicznie sześć testów poznawczych mierzących ogólne poznanie, pamięć werbalną, płynność kategorii i pamięć roboczą. Powtórzyliśmy ocenę dwa lata później dla 13 388 kobiet (obserwacja >90%). Uśredniliśmy spożycie w diecie od 1984 r. do pierwszej oceny poznawczej i wykorzystaliśmy regresję liniową, aby uzyskać skorygowane o wiele zmiennych średnie różnice w wydajności i spadku wydajności na różnych poziomach spożycia. Owoce nie wiązały się ze spadkiem zdolności poznawczych ani poznawczych. Jednak całkowite spożycie warzyw było istotnie związane z mniejszym spadkiem. W szczególności, na globalnym wyniku łączącym wszystkie testy, kobiety z najwyższego kwintyla warzyw kapustnych spadały wolniej (o 0,04 jednostki; 95% przedział ufności, 0,003, 0,07; trend p = 0,1) w porównaniu z najniższym kwintylem. Kobiety spożywające najwięcej zielonych warzyw liściastych również doświadczyły wolniejszego spadku niż kobiety spożywające najmniej (o 0,05 jednostki; 95% przedział ufności, 0,02, 0,09; trend p < 0,001). Te średnie różnice były równoważne obserwowanym u kobiet w wieku około 1 do 2 lat.


title: Spożywanie owoców i warzyw w wieku średnim oraz ryzyko demencji w późniejszym życiu u szwedzkich bliźniaków

text: Cel: Dieta może wiązać się z ryzykiem wystąpienia otępienia i choroby Alzheimera (AD). Zbadaliśmy związek między spożyciem owoców i warzyw w wieku średnim a ryzykiem wszystkich rodzajów demencji i AD. Metody: Uczestnikami było 3779 członków Szwedzkiego Rejestru Bliźniąt, którzy wypełnili kwestionariusz dotyczący diety około 30 lat przed badaniem poznawczym i pełną oceną kliniczną pod kątem demencji w ramach badania HARMONY. Wśród uczestników 355 bliźniąt zdiagnozowano otępienie. Wśród nich 81 par bliźniąt było niezgodnych z powodu demencji (50 niezgodnych z AD). Dane przeanalizowano za pomocą regresji logistycznej dla całej próby przy użyciu uogólnionych równań szacowania w celu dostosowania do pokrewieństwa bliźniąt oraz z warunkową regresją logistyczną dla projektu kontrolnego dla bliźniąt ko-bliźniaczych. Wyniki: W całkowicie dostosowanych modelach średni lub duży udział owoców i warzyw w diecie, w porównaniu z brakiem lub małym, wiązał się ze zmniejszonym ryzykiem demencji i AD. Efekt ten zaobserwowano wśród kobiet i osób z dusznicą bolesną. Podobne, ale nieistotne, ilorazy szans stwierdzono w analizach kontrolnych dla bliźniąt. Wnioski: Nasze odkrycia sugerują, że większe spożycie owoców i warzyw może zmniejszyć ryzyko demencji, szczególnie wśród kobiet i osób z dusznicą bolesną w wieku średnim.


title: Sprawność poznawcza osób starszych w odniesieniu do spożycia pokarmów roślinnych. Badanie zdrowia Hordaland.

text: Owoce i warzywa należą do najbardziej pożywnych i zdrowych produktów spożywczych i są związane z zapobieganiem wielu przewlekłym chorobom. Celem badania było zbadanie związku między spożyciem różnych pokarmów roślinnych a sprawnością poznawczą u osób starszych w badaniu przekrojowym. Dwa tysiące trzydzieści jeden starszych osób (w wieku 70-74 lata; 55% kobiet) rekrutowanych z populacji ogólnej w zachodniej Norwegii przeszło szeroko zakrojone testy poznawcze i wypełniło kompleksowe FFQ. Bateria testów poznawczych obejmowała kilka dziedzin (Test uczenia się obiektów Kendricka, Test tworzenia śladów – część A, zmodyfikowane wersje testu na symbole cyfr, projektowanie bloków, badanie mini-stanu psychicznego i test skojarzeń kontrolowanych słów ustnych). Zwalidowane i samodzielnie zgłaszane FFQ zastosowano do oceny nawykowego przyjmowania pokarmu. Osoby spożywające >10 percentyla owoców, warzyw, produktów zbożowych i grzybów radziły sobie znacznie lepiej w testach poznawczych niż osoby spożywające bardzo mało lub wcale. Powiązania były najsilniejsze między poznaniem a łącznym spożyciem owoców i warzyw, z wyraźnym zależnym od dawki związkiem do około 500 g/d. Zależne od dawki zwiększenie spożycia produktów zbożowych i ziemniaków osiągnęło plateau około 100-150 g/d, po czym ustabilizowało się lub zmniejszyło, podczas gdy w przypadku grzybów zależności były liniowe. W przypadku poszczególnych pokarmów roślinnych pozytywne skojarzenia poznawcze marchwi, warzyw kapustnych, owoców cytrusowych i chleba bogatego w błonnik były najbardziej wyraźne. Jedynym negatywnym skojarzeniem poznawczym było zwiększone spożycie białego pieczywa. U osób starszych dieta bogata w pokarmy roślinne wiąże się z lepszą wydajnością kilku zdolności poznawczych w sposób zależny od dawki.


title: Ocena związków fenolowych w komercyjnych sokach owocowych i napojach owocowych.

text: Za pomocą testu Folin-Ciocalteu przeanalizowano całkowitą zawartość fenoli w 13 dostępnych na rynku sokach owocowych i napojach sokowych, wybranych do reprezentowania najpopularniejszych smaków soków w Wielkiej Brytanii. Poszczególne związki fenolowe zidentyfikowano i oznaczono ilościowo za pomocą HPLC-PDA-MS2. Analizowano również zawartość katechin i stopień polimeryzacji proantocyjanidyn. Sok z fioletowych winogron zawierał najwięcej poszczególnych związków fenolowych, a także najwyższe stężenie fenoli ogółem. Głównymi składnikami były flawan-3-ole, antocyjany i hydroksycynamonami, które stanowiły 93% całkowitej zawartości fenoli. Natomiast sok z białych winogron, który zawierał głównie hydroksycynamoniany, miał najniższą całkowitą zawartość fenoli. Aktywność przeciwutleniającą mierzono za pomocą testów ORAC i FRAP, a otrzymane dane były w dużej mierze zgodne z całkowitą zawartością fenolu. W świetle ostatnich ustaleń projektu Kame wskazujących, że długotrwałe spożywanie soków owocowych może zapewnić ochronę przed chorobą Alzheimera (Dai i in. Am. J. Med. 2006, 379, 464-475), sugeruje się, że ochrona Efekty można wzmocnić spożywając kombinację soków bogatych w fenole i zawierających różnorodną różnorodność poszczególnych związków fenolowych, a mianowicie soków pochodzących z fioletowych winogron, grejpfruta, żurawiny i jabłek.


title: Identyfikacja metabolitów w ludzkim osoczu i moczu po spożyciu napoju bogatego w polifenole.

text: Napój bogaty w polifenole (P-R) został opracowany jako potencjalne podejście do zwiększenia spożycia polifenoli w diecie. Analiza napoju za pomocą HPLC z wykrywaniem PDA, fluorescencji i MS ułatwiła identyfikację/częściową identyfikację 40 flawonoidów i pokrewnych związków fenolowych. Głównymi składnikami były (-)-epigallokatechina i inne flawan-3-ole z zielonej herbaty, 2'-O-glukozyd floretyny, kwas galusowy, 7-O-rutynozyd hesperetyny, kwas 5-O-kafeoilochinowy i procyjanidyny, z obecne są również śladowe ilości kilku flawonoli i antocyjanów soku z fioletowych winogron. Zdrowi ludzie (n = 10) spożyli 350 ml napoju soku P-R, po czym próbki osocza i moczu pobierano przez okres 0-24 godzin. Analiza HPLC-MS zidentyfikowała 13 metabolitów w osoczu i kolejnych 20 w moczu. Jakościowo profile glukuronidowych, siarczanowych i metylowanych metabolitów były bardzo podobne do tych wykrytych we wcześniejszych badaniach, gdy główne składniki napoju sokowego były spożywane oddzielnie w badaniach żywienia z kawą, zieloną herbatą, sokiem pomarańczowym i cydrem jabłkowym.


title: Wpływ kakao bogatego we flawanol na odpowiedź fMRI na zadanie poznawcze u zdrowych młodych ludzi.

text: Flawanole są głównymi flawonoidami znajdującymi się w kakao i czekoladzie i mogą być szczególnie obfite w niektórych kakao. Badania przeprowadzone w ciągu ostatniej dekady wykazały, że flawanole wykazują różnorodne korzystne działanie fizjologiczne i przeciwutleniające, szczególnie w kontekście funkcji naczyń. W niniejszym badaniu wykorzystano funkcjonalne obrazowanie rezonansem magnetycznym oparte na kontraście zależnym od poziomu natlenienia krwi (BOLD) w celu zbadania wpływu flawanoli na ludzki mózg. Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego zostało użyte do pomiaru odpowiedzi BOLD na zadanie poznawcze u 16 zdrowych młodych osób. Przedstawione dane pokazują wzrost intensywności sygnału BOLD w odpowiedzi na zadanie poznawcze po spożyciu kakao bogatego we flawanole (5 dni po 150 mg flawanoli kakaowych). Może to wynikać albo ze zmienionej aktywności neuronalnej, albo ze zmiany reaktywności naczyń, albo z obu tych powodów – efekt netto jest wówczas zależny od tego, który z dwóch efektów jest dominujący. Po spożyciu tej umiarkowanej dawki flawanoli kakaowych nie zaobserwowano żadnych znaczących efektów w zakresie czasu reakcji behawioralnej, kosztu zmiany i częstości akcji serca. Badanie pilotażowe oceniło związek między przepływem krwi w mózgu a pojedynczą ostrą dawką (450 mg flawanoli) kakao bogatego we flawanole i wykazało, że kakao bogate we flawanole może zwiększyć przepływ krwi mózgowej do istoty szarej, co sugeruje potencjał flawanoli kakaowych w leczeniu zaburzeń naczyniowych, w tym demencji i udarów, a tym samym do utrzymania zdrowia układu krążenia.


title: Przepuszczalność flawonoidów przez model bariery krew-mózg in situ.

text: Zrozumienie mechanizmów związanych z neuroprotekcją flawonoidów komplikuje brak informacji na temat ich zdolności do wnikania do OUN. W badaniu tym zbadano przepuszczalność naringeniny i kwercetyny przez barierę krew-mózg (BBB), stosując modele in vitro (kokultura ECV304/C6) i in situ (szczur). Przedstawiamy mierzalne przepuszczalności (P(app)) dla obu flawonoidów w modelu BBB in vitro, zgodne z ich lipofilnością. Oba flawonoidy wykazały mierzalną przepuszczalność BBB in situ. Szybkości wychwytu (K(in)) do prawej półkuli mózgowej wynosiły odpowiednio 0,145 i 0,019 ml min(-1) g(-1) dla naringeniny i kwercetyny. Kwercetyna K(in) była porównywalna do kolchicyny (0,006 ml min(-1) g(-1)), substratu dla glikoproteiny P (P-gp). Wstępne podanie inhibitora P-gp PSC833 lub GF120918 (10 mg/kg masy ciała) znacząco zwiększyło K(in) kolchicyny, ale tylko GF120918 (zdolny do hamowania białka oporności raka piersi, BCRP) wpływał na K(in) dla kwercetyny. Naringenina K(in) nie została naruszona. Wpływ transporterów wypływowych na przepuszczalność flawonoidów w BBB był dalej badany przy użyciu MDCK-MDR1 i unieśmiertelnionych komórek śródbłonka mózgu szczura (RBE4). Kolchicyna, kwercetyna i naringenina wykazywały mierzalną akumulację (objętość dystrybucji, V(d) (mikrol/mg białka)) w obu typach komórek. V(d) dla kolchicyny znacznie wzrosło w obu liniach komórkowych po wspólnej inkubacji z PSC833 (25 mikroM) lub GF120918 (25 mikroM). Oba inhibitory powodowały również wzrost naringeniny V(d); przeciwnie, tylko koinkubacja GF120918 znacząco zwiększała kwercetynę V(d). Podsumowując, wyniki pokazują, że flawonoidy są zdolne do przechodzenia przez BBB in vivo. Jednak na przepuszczalność niektórych flawonoidów in vivo wpływa ich lipofilność i interakcje z transporterami wypływu.


title: Sok jabłkowy zapobiega stresowi oksydacyjnemu wywołanemu przez amyloid-beta w kulturze.

text: Zwiększony stres oksydacyjny przyczynia się do spadku sprawności poznawczej podczas normalnego starzenia się oraz w stanach neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera. Suplementacja diety owocami i warzywami o wysokim potencjale antyoksydacyjnym w niektórych przypadkach zrekompensowała stres oksydacyjny. Tutaj zbadaliśmy, czy sok jabłkowy może złagodzić neurotoksyczne konsekwencje ekspozycji hodowanych komórek nerwowych na amyloid-beta (Abeta), ponieważ przynajmniej część neurotoksyczności Abeta jest spowodowana stresem oksydacyjnym. Koncentrat soku jabłkowego (AJC; 70 stopni Brixa) rozcieńczono w pożywce hodowlanej komórek ludzkiego nerwiaka niedojrzałego SH-SY-5Y, które różnicowano przez 7 dni za pomocą 5 mikroM kwasu retinowego jednocześnie z dodatkiem 20 mikroM Abeta. AJC zapobiegał zwiększonemu wytwarzaniu reaktywnych form tlenu (ROS) normalnie indukowanemu przez leczenie Abeta w tych warunkach. AJC zapobiegał również indukowanemu przez Abeta napływowi wapnia i apoptozie, z których każda jest częściowo spowodowana zwiększonym ROS. Odkrycia te sugerują, że potencjał przeciwutleniający produktów jabłkowych może zapobiegać uszkodzeniom oksydacyjnym wywołanym przez Abeta.


title: [6]-Gingerol osłabia oksydacyjną śmierć komórek wywołaną przez β-amyloid poprzez wzmacnianie komórkowego systemu obrony antyoksydacyjnej.

text: β-Amyloid (Aβ) bierze udział w tworzeniu płytek starczych, typowego markera neuropatologicznego choroby Alzheimera (AD) i doniesiono, że powoduje apoptozę w neuronach poprzez stres oksydacyjny i/lub nitrozowy. W tym badaniu zbadaliśmy działanie neuroprotekcyjne i mechanizm molekularny [6]-gingerolu, ostrego składnika imbiru przeciwko indukowanej przez Αβ(25-35) oksydacyjnej i/lub nitrozacyjnej śmierci komórek w komórkach SH-SY5Y. [6]-Wstępne traktowanie gingerolem chroniło przed cytotoksycznością indukowaną przez Aβ(25-35) i apoptotyczną śmiercią komórek, taką jak fragmentacja DNA, zakłócenie potencjału błony mitochondrialnej, podwyższony stosunek Bax/Bcl-2 i aktywacja kaspazy-3. Aby wyjaśnić mechanizm neuroprotekcyjny [6]-gingerolu, zbadaliśmy wywołany przez Aβ(25-35) stres oksydacyjny i/lub nitrozacyjny oraz komórkowy system obrony antyoksydacyjnej przeciwko nim. [6]-Gingerol skutecznie tłumił wewnątrzkomórkową akumulację reaktywnych form tlenu i/lub azotu indukowaną przez Aβ(25-35) i przywracał endogenny poziom glutationu zubożony w Aβ(25-35). Ponadto leczenie [6]-gingerolem zwiększyło ekspresję mRNA i białek enzymów antyoksydacyjnych, takich jak ligaza γ-glutamylocysteinowa (GCL) i oksygenaza hemowa-1 (HO-1), enzymy ograniczające szybkość biosyntezy glutationu i degradacji hemu. Wydaje się, że w ekspresji wyżej wymienionych enzymów antyoksydacyjnych pośredniczy aktywacja czynnika 2 związanego z NF-E2 (Nrf2). Wyniki te sugerują, że [6]-gingerol wykazuje potencjał zapobiegawczy i/lub terapeutyczny w leczeniu AD poprzez zwiększenie zdolności antyoksydacyjnych. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wykrywanie i oznaczanie ilościowe opornych na metycylinę klonów Staphylococcus aureus (MRSA) w detalicznych produktach mięsnych.

text: CELE: Celem badania było określenie częstości występowania skażenia mięsa w handlu detalicznym gronkowcem złocistym opornym na metycylinę (MRSA) oraz określenie poziomu skażenia. METODY I WYNIKI: Wieprzowinę (kotlety wieprzowe i mieloną wieprzowinę), mieloną wołowinę i kurczaka (udka, skrzydełka i uda) zakupiono w punktach sprzedaży detalicznej w czterech prowincjach Kanady i przebadano na obecność gronkowca odpornego na metycylinę. aureus metodami jakościowymi i ilościowymi. MRSA wyizolowano z próbek wieprzowych 9,6%, wołowiny 5,6% i kurczaków 1,2% (p = 0,0002). Zazwyczaj występowały niskie poziomy MRSA, przy czym 37% poniżej progu wykrywalności dla oznaczania ilościowego i <100 CFU g(-1) było obecne w większości oznaczalnych próbek. Wszystkie izolaty zostały sklasyfikowane jako kanadyjskie epidemiczne MRSA-2 (CMRSA-2) za pomocą elektroforezy w żelu pulsacyjnym (PFGE), z dwoma różnymi podtypami PFGE i były typu spa 24/t242. WNIOSKI: Zakażenie MRSA mięsa w sprzedaży detalicznej nie jest rzadkością. Chociaż CMRSA-2, ludzki klon epidemiczny, został znaleziony u świń w Kanadzie, brak izolacji ST398 związanego z żywym inwentarzem był zaskakujący. ZNACZENIE I WPŁYW BADANIA: Znaczenie skażenia mięsa MRSA jest niejasne, ale wymagane jest badanie ze względu na możliwość narażenia podczas kontaktu z żywnością. Źródła skażenia wymagają zbadania, ponieważ wyniki te sugerują, że mogą być zaangażowane źródła ludzkie lub zwierzęce.


title: Przegląd MRSA związanych z żywym inwentarzem w rolnictwie.

text: Naukowcy, lekarze weterynarii i pracownicy służby zdrowia oraz producenci rolni zebrali się w Johnston w stanie Iowa, aby wziąć udział w ósmym dorocznym Forum Bezpieczeństwa i Zdrowia w Rolnictwie na Środkowym Zachodzie (MRASH), listopad 2009 r. Wśród kilku obszarów tematycznych przeprowadzono cztery rozmowy plenarne na temat bieżących badań przeprowadzono badanie opornego na metycylinę gronkowca złocistego (MRSA) na fermach świń w Stanach Zjednoczonych. Skupiały się one na występowaniu MRSA w gospodarstwach, zarówno u świń, jak i wśród ludzi; obecność MRSA w próbkach powietrza i prysznicach w chlewni; oraz obecność S. aureus odpornego na metycylinę i wrażliwego na metycylinę w mięsie w sprzedaży detalicznej. Odkrycia te zaczynają wyjaśniać ogólny obraz MRSA związanego z żywym inwentarzem w środkowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych.