title: Białko i choroba wieńcowa serca: rola różnych źródeł białka.

text: Białko mięsa wiąże się ze wzrostem ryzyka chorób serca. Ostatnie dane wykazały, że białko mięsa wydaje się być związane z przyrostem masy ciała w ciągu 6,5 roku, z przyrostem o 1 kg na 125 g mięsa dziennie. W badaniu Nurses' Health Study diety o niskiej zawartości czerwonego mięsa, zawierające orzechy, niskotłuszczowe produkty mleczne, drób lub ryby wiązały się z 13% do 30% niższym ryzykiem CHD w porównaniu z dietami bogatymi w mięso. Diety niskowęglowodanowe bogate w białko zwierzęce wiązały się z 23% wyższą śmiertelnością całkowitą, podczas gdy diety niskowęglowodanowe bogate w białko roślinne wiązały się z 20% niższą całkowitą śmiertelnością. Ostatnie interwencje sojowe zostały ocenione przez American Heart Association i stwierdzono, że są one związane tylko z niewielkim obniżeniem poziomu cholesterolu LDL. Chociaż spożycie nabiału wiązało się z niższą wagą i niższą opornością na insulinę oraz zespołem metabolicznym, jedyna długoterminowa (6-miesięczna) interwencja nabiału przeprowadzona do tej pory nie wykazała wpływu na te parametry.


title: Efekt połączenia steroli roślinnych, białka sojowego, lepkich włókien i migdałów w leczeniu hipercholesterolemii.

text: Obniżenie poziomu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C) wynika z diety zawierającej migdały lub diety o niskiej zawartości tłuszczów nasyconych lub wysokiej zawartości błonnika lepkiego, białek sojowych lub steroli roślinnych. Dlatego połączyliśmy wszystkie te interwencje w jedną dietę (dieta portfelowa), aby określić, czy można osiągnąć redukcję cholesterolu w stopniu podobnym do obserwowanych w ostatnich badaniach ze statynami, które zmniejszały liczbę incydentów sercowo-naczyniowych. Dwadzieścia pięć osób z hiperlipidemią stosowało dietę portfelową (n=13), bardzo ubogą w tłuszcze nasycone i bogatą w sterole roślinne (1,2 g/1000 kcal), białko sojowe (16,2 g/1000 kcal), błonnik lepki (8,3 g/ 1000 kcal) i migdałów (16,6 g/1000 kcal) lub dieta o niskiej zawartości tłuszczów nasyconych (n=12) oparta na pełnoziarnistych płatkach zbożowych i niskotłuszczowych produktach mlecznych. Krew na czczo, ciśnienie krwi i masę ciała pobrano w 0, 2 i 4 tygodniu każdej fazy. LDL-C został zredukowany o 12,1% +/- 2,4% (P<0,001) na diecie niskotłuszczowej i o 35,0% +/- 3,1% (P<0,001) na diecie portfelowej, co również zmniejszyło ten wskaźnik LDL-C do cholesterolu o wysokiej gęstości (HDL-C) znacząco (30,0% +/- 3,5%; P<0,001). Zarówno zmniejszenie stężenia LDL-C, jak i LDL:HDL-C było znacznie niższe na diecie portfelowej niż na diecie kontrolnej (odpowiednio P<0,001 i P<0,001). Średnia utrata masy ciała była podobna na diecie testowej i kontrolnej (odpowiednio 1,0 kg i 0,9 kg). Nie zaobserwowano różnicy w ciśnieniu krwi, HDL-C, triglicerydach w surowicy, lipoproteinie(a) [Lp(a)] ani stężeniach homocysteiny między dietami. Łączenie wielu produktów spożywczych i składników żywności w jednym portfelu dietetycznym może obniżyć poziom LDL-C podobnie jak statyny, a tym samym zwiększyć potencjalną skuteczność terapii dietetycznej.


title: Spożywanie jagód z wysokowęglowodanowym, niskotłuszczowym śniadaniem zmniejsza poposiłkowe markery utleniania w surowicy.

text: Staraliśmy się ustalić, czy spożywanie jagód może zmniejszyć poposiłkowe utlenianie podczas spożywania typowego śniadania o wysokiej zawartości węglowodanów i niskiej zawartości tłuszczu. Uczestnicy (nr 14) otrzymywali każdy z trzech zabiegów w ciągu 3 tygodni w układzie naprzemiennym. Leczenie składało się z wysokiej dawki borówki (75 g), niskiej dawki borówki (35 g) i kontroli (zawartość kwasu askorbinowego i cukru odpowiadająca wysokiej dawce borówki). Zdolność absorpcji rodników tlenowych w surowicy (ORAC), utlenianie lipoprotein w surowicy (LO) oraz askorbinian, moczan i glukozę w surowicy mierzono na czczo oraz 1, 2 i 3 godziny po spożyciu próbki. Średni ORAC w surowicy był znacząco wyższy w grupie 75 g niż w grupie kontrolnej podczas pierwszych 2 godzin po posiłku, podczas gdy opóźnienie LO w surowicy wykazywało istotną tendencję w ciągu 3 godzin dla obu dawek borówki. Zmiany askorbinianu, moczanu i glukozy w surowicy nie różniły się istotnie między grupami. Według naszej wiedzy jest to pierwszy raport, który wykazał, że zwiększonej zdolności antyoksydacyjnej surowicy nie można przypisać zawartości fruktozy lub askorbinianu w jagodach. Podsumowując, praktycznie nadająca się do spożycia ilość jagód (75 g) może zapewnić statystycznie istotną ochronę oksydacyjną in vivo po wysokowęglowodanowym i niskotłuszczowym śniadaniu. Chociaż nie testowano bezpośrednio, jest prawdopodobne, że skutki są spowodowane związkami fenolowymi, bezpośrednio lub pośrednio, ponieważ są one główną rodziną związków w jagodach o potencjalnej aktywności bioaktywnej.


title: „Katalityczne” dawki fruktozy mogą korzystnie wpływać na kontrolę glikemii bez szkody dla kardiometabolicznych czynników ryzyka: mała metaanaliza randomizowanych kontrolowanych badań żywieniowych

text: Wbrew obawom, że fruktoza może mieć niekorzystny wpływ na metabolizm, istnieją dowody, że małe, „katalityczne” dawki (≤ 10 g/posiłek) fruktozy zmniejszają odpowiedź glikemiczną na posiłki o wysokim indeksie glikemicznym u ludzi. Aby ocenić długoterminowe skutki „katalitycznych” dawek fruktozy, przeprowadziliśmy metaanalizę kontrolowanych badań żywieniowych. Przeszukaliśmy MEDLINE, EMBASE, CINAHL i Cochrane Library. Analizy obejmowały wszystkie kontrolowane próby żywienia ≥ 7 dni z „katalitycznymi” dawkami fruktozy (≤ 36 g/dobę) w wymianie izoenergetycznej na inne węglowodany. Dane zebrano ogólną metodą odwrotnej wariancji przy użyciu modeli efektów losowych i wyrażono jako średnie różnice (MD) z 95% CI. Niejednorodność oceniano za pomocą statystyki Q i określano ilościowo za pomocą I2. Metodologiczna Punktacja Jakości Heylanda oceniała jakość badań. W sumie sześć prób żywieniowych (liczba 118) spełniło kryteria kwalifikowalności. „Katalityczne” dawki fruktozy istotnie obniżyły HbA1c (MD – 0,40, 95% CI – 0,72, – 0,08) i glikemię na czczo (MD – 0,25, 95% CI – 0,44, – 0 07). Korzyść tę zaobserwowano przy braku niekorzystnego wpływu na insulinę na czczo, masę ciała, TAG lub kwas moczowy. Analizy podgrup i wrażliwości wykazały dowody na modyfikację efektu w określonych warunkach. Mała liczba prób i ich stosunkowo krótki czas trwania ograniczają siłę wniosków. Podsumowując, ta niewielka metaanaliza pokazuje, że „katalityczne” dawki fruktozy (≤ 36 g/d) mogą poprawić kontrolę glikemii bez niekorzystnego wpływu na masę ciała, TAG, insulinę i kwas moczowy. Aby potwierdzić te wyniki, potrzebne są większe, dłuższe (≥ 6 miesięcy) badania z użyciem „katalitycznej” fruktozy.


title: Wpływ ograniczenia owoców na kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 – badanie z randomizacją

text: Informacje ogólne Terapia żywieniowa jest uznawana za ważną opcję leczenia cukrzycy typu 2. Większość wytycznych zaleca stosowanie diety z dużą ilością pokarmów bogatych w błonnik, w tym owoców. Opiera się to na wielu pozytywnych wpływach owoców na zdrowie człowieka. Jednak niektórzy pracownicy służby zdrowia obawiają się, że spożycie owoców ma negatywny wpływ na kontrolę glikemii i dlatego zalecają ograniczenie spożycia owoców. Nie znaleźliśmy żadnych badań dotyczących tego ważnego pytania klinicznego. Celem było zbadanie, czy zalecenia dotyczące ograniczenia spożycia owoców przez pacjentów z cukrzycą typu 2 wpływają na HbA1c, masę ciała, obwód talii i spożycie owoców. Metody Była to otwarta, randomizowana, kontrolowana próba z dwiema równoległymi grupami. Pierwszorzędowym wynikiem była zmiana HbA1c w ciągu 12 tygodni interwencji. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do jednej z dwóch interwencji; terapia żywieniowa + porada spożywania co najmniej dwóch owoców dziennie (wysokoowocowe) lub terapia żywieniowa medyczna + rada spożywania nie więcej niż dwóch owoców dziennie (uboga w owoce). Wszyscy uczestnicy odbyli dwie konsultacje z zarejestrowanym dietetykiem. Spożycie owoców było zgłaszane samodzielnie na podstawie 3-dniowych rejestrów owoców i przypomnień żywieniowych. Wszystkie oceny zostały wykonane zgodnie z zasadą „zamiaru leczenia”. Wyniki Badana populacja składała się z 63 mężczyzn i kobiet z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 2. Wszyscy pacjenci ukończyli badanie. Grupa o wysokiej zawartości owoców zwiększyła spożycie owoców o 125 gramów (CI 95%; 78 do 172), a grupa o niskiej zawartości owoców zmniejszyła spożycie o 51 gramów (CI 95%; -18 do -83). HbA1c obniżyła się w obu grupach bez różnicy między grupami (różnica: 0,19%, CI 95%; -0,23 do 0,62). Obie grupy zmniejszyły masę ciała i obwód talii, jednak nie było różnicy między grupami. Wnioski Zalecenie ograniczenia spożycia owoców w ramach standardowej terapii żywieniowej u pacjentów z nadwagą i nowo rozpoznaną cukrzycą typu 2 skutkowało spożywaniem mniejszej ilości owoców. Nie miało to jednak wpływu na HbA1c, utratę masy ciała ani obwód talii. Zalecamy, aby nie ograniczać spożycia owoców u pacjentów z cukrzycą typu 2. Rejestracja próbna http://www.clinicaltrials.gov; Identyfikator: NCT01010594.


title: Toksyczność synergistyczna neurotoksyn środowiskowych metylortęci i β-N-metyloamino-L-alaniny.

text: Określenie czynników środowiskowych związanych z chorobami neurodegeneracyjnymi było nieuchwytne. W tę rolę zaangażowano zarówno metylortęć, jak i β-N-metyloamino-L-alaninę (BMAA). Ekspozycja pierwotnych kultur korowych na te związki niezależnie indukowała neurotoksyczność zależną od stężenia. Co ważne, stężenia BMAA (10-100 μM), które same nie powodowały toksyczności, nasilały toksyczność metylortęci (3 μM). Ponadto stężenia BMAA i metylortęci, które same nie miały wpływu na główny komórkowy antyoksydant glutation, razem obniżały poziom glutationu. Co więcej, połączona toksyczność metylortęci i BMAA została osłabiona przez przenikającą komórkę formę glutationu, ester monoetylowy glutationu. Wyniki wskazują na synergistyczne toksyczne działanie neurotoksyn środowiskowych BMAA i metylortęci oraz na to, że oddziaływanie zachodzi na poziomie zubożenia glutationu.


title: Beta-N-metyloamino-L-Alanina toksyna pochodzenia sinicowego i stwardnienie zanikowe boczne

text: Istnieje coraz więcej dowodów sugerujących, że czynniki środowiskowe odgrywają główną rolę w rozwoju chorób neurodegeneracyjnych, takich jak ALS (stwardnienie zanikowe boczne). Aminokwas niebiałkowy beta-N-metyloamino-L-alanina (BMAA) został po raz pierwszy powiązany z wysoką częstością występowania zespołu stwardnienia zanikowego bocznego/parkinsonizmu otępiennego (ALS/PDC) na wyspie Guam i został uznany za potencjalny czynnik środowiskowy w ALS, chorobie Alzheimera i innych chorobach neurodegeneracyjnych. BMAA ma szereg toksycznych efektów na neurony ruchowe, w tym bezpośrednie działanie agonistyczne na receptory NMDA i AMPA, indukcję stresu oksydacyjnego i zubożenie glutationu. Jako aminokwas niebiałkowy istnieje również duże prawdopodobieństwo, że BMAA może powodować nieprawidłowe fałdowanie białek wewnątrzneuronowych, cechę charakterystyczną neurodegeneracji. Chociaż brakuje zwierzęcego modelu ALS indukowanego przez BMAA, istnieją istotne dowody na poparcie związku między tą toksyną a ALS. Konsekwencje odkrycia środowiskowego wyzwalacza ALS są ogromne. W tym artykule omawiamy historię, ekologię, farmakologię i kliniczne konsekwencje tej wszechobecnej toksyny pochodzącej z sinic.


title: Od okładki: Przenoszenie neurotoksyny cyjanobakterii w umiarkowanym ekosystemie wodnym sugeruje drogi narażenia ludzi

text: Sugerowano, że β-metyloamino-L-alanina (BMAA), neurotoksyczny aminokwas niebiałkowy wytwarzany przez większość cyjanobakterii, jest przyczyną wyniszczających chorób neurodegeneracyjnych na wyspie Guam na Oceanie Spokojnym. Ponieważ cyjanobakterie są szeroko rozpowszechnione na całym świecie, postawiliśmy hipotezę, że BMAA może występować i ulegać bioakumulacji w innych ekosystemach. W tym miejscu pokazujemy, w oparciu o niedawno opracowaną metodę ekstrakcji i HPLC-MS/MS oraz długoterminowe monitorowanie BMAA w populacjach sinic umiarkowanego ekosystemu wodnego (Morze Bałtyckie, 2007-2008), że BMAA jest biosyntetyzowany przez dominujące gatunki sinic. masywne zakwity powierzchniowe tego akwenu. BMAA stwierdzono również w wyższych stężeniach w organizmach o wyższym poziomie troficznym, które bezpośrednio lub pośrednio żywią się sinicami, takimi jak zooplankton i różne kręgowce (ryby) i bezkręgowce (małże, ostrygi). Uwzględniono gatunki ryb pelagicznych i bentosowych wykorzystywanych do spożycia przez ludzi. Najwyższe poziomy BMAA wykryto w mięśniach i mózgach ryb przydennych. Odkrycie regularnej biosyntezy neurotoksyny BMAA w dużym ekosystemie wodnym strefy umiarkowanej w połączeniu z możliwością jej przenoszenia i bioakumulacji w głównych sieciach pokarmowych, z których część kończy się spożyciem przez ludzi, jest alarmujące i wymaga uwagi.


title: Łączenie ekspozycji β-metyloamino-L-alaniny ze sporadycznym stwardnieniem zanikowym bocznym w Annapolis, MD.

text: Większość przypadków stwardnienia zanikowego bocznego (ALS) występuje sporadycznie. W grę wchodzą niektóre czynniki środowiskowe, w tym beta-metyloamino-L-alanina (BMAA), neurotoksyna wytwarzana przez cyjanobakterie. Badanie to miało na celu identyfikację środowiskowych czynników ryzyka wspólnych dla trzech sporadycznych pacjentów z ALS, którzy mieszkali w Annapolis w stanie Maryland w USA i rozwinęli chorobę w stosunkowo krótkim czasie i w bliskiej odległości od siebie. Zastosowano kwestionariusz do identyfikacji potencjalnych czynników ryzyka ALS wśród kohorty pacjentów. Jednym ze wspólnych czynników wśród pacjentów z ALS było częste spożywanie niebieskiego kraba. Próbki niebieskiego kraba z lokalnego rynku rybnego pacjentów zostały przetestowane pod kątem BMAA przy użyciu LC-MS/MS. W tych niebieskich krabach z Zatoki Chesapeake zidentyfikowano BMAA. Doszliśmy do wniosku, że obecność BMAA w sieci pokarmowej Zatoki Chesapeake i spożycie przez całe życie niebieskiego kraba skażonego BMAA może być częstym czynnikiem ryzyka sporadycznego ALS u wszystkich trzech pacjentów. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ekspozycja dietetyczna na BMAA w grupie stwardnienia zanikowego bocznego z południowej Francji

text: Podejrzewa się, że narażenie z dietą na cyjanotoksynę BMAA jest przyczyną stwardnienia zanikowego bocznego na wyspach zachodniego Pacyfiku. W Europie i Ameryce Północnej toksynę tę zidentyfikowano w środowisku morskim skupisk stwardnienia zanikowego bocznego, ale do tej pory opisano tylko kilka ekspozycji z dietą. Cele Naszym celem było zidentyfikowanie skupiska(ów) stwardnienia zanikowego bocznego w dystrykcie Hérault, dystrykcie przybrzeżnym z południowej Francji i przeszukanie w zidentyfikowanym obszarze(ach) pod kątem istnienia potencjalnego źródła dietetycznego BMAA. Metody Przestrzenno-czasową analizę skupień przeprowadzono w dystrykcie, biorąc pod uwagę wszystkie przypadki stwardnienia zanikowego bocznego zidentyfikowane w latach 1994-2009 przez nasz ośrodek ekspercki. Zbadaliśmy obszar skupiska z seryjnymi kolekcjami ostryg i małży, które następnie analizowano na ślepo pod kątem stężeń BMAA. Wyniki Znaleźliśmy jedno znaczące skupisko stwardnienia zanikowego bocznego (p = 0,0024), otaczające lagunę Thau, najważniejszy obszar produkcji i konsumpcji skorupiaków wzdłuż francuskiego wybrzeża Morza Śródziemnego. BMAA zidentyfikowano w małżach (1,8 µg/g do 6,0 µg/g) i ostrygach (0,6 µg/g do 1,6 µg/g). Najwyższe stężenia BMAA zmierzono latem, kiedy to odnotowano najwyższe liczebności pikocyjanobakterii. Wnioski Chociaż nie jest możliwe ustalenie bezpośredniego związku między spożyciem skorupiaków a istnieniem tego skupiska ALS, wyniki te dodają nowe dane do potencjalnego związku BMAA ze sporadycznym stwardnieniem zanikowym bocznym, jednym z najpoważniejszych zaburzeń neurodegeneracyjnych.


title: Zespół stwardnienia zanikowego bocznego w New Hampshire: możliwa rola zakwitów toksycznych sinic.

text: Cyjanobakterie wytwarzają wiele neurotoksyn, w tym beta-metyloamino-L-alaninę (BMAA), którą lubi się w stwardnieniu zanikowym bocznym (ALS) i chorobie neurodegeneracyjnej. Szereg przypadków ALS zdiagnozowano wśród mieszkańców Enfield w stanie NH, miasta obejmującego jezioro z historią zakwitów glonów sinicowych. Aby zbadać związek między toksycznymi zakwitami sinic w New Hampshire a rozwojem ALS, przeanalizowaliśmy dane z naszej instytucji i innych baz danych społeczności, aby uzyskać informacje demograficzne na temat pacjentów, u których zdiagnozowano ALS w Nowej Anglii. Zidentyfikowaliśmy dziewięciu pacjentów z ALS, którzy mieszkali w pobliżu jeziora Mascoma w Enfield w stanie NH. Sugerujemy, że wysoka częstość występowania ALS w tej potencjalnej grupie może być bezpośrednio związana z przewlekłą ekspozycją na neurotoksyny sinicowe, takie jak BMAA. Możliwe drogi narażenia na toksyny obejmują wdychanie toksyn w aerozolu, spożywanie ryb lub spożywanie wody z jeziora. Dalsze badania, w tym analiza tkanki mózgowej pod kątem toksyn sinicowych, będą pomocne w testowaniu związku między BMAA i ALS.


title: Stwardnienie zanikowe boczne. Badanie kliniczno-kontrolne po wykryciu skupiska w małej społeczności Wisconsin.

text: Od 1975 do 1983 roku zdiagnozowano sześć przypadków stwardnienia zanikowego bocznego (ALS) u długoterminowych mieszkańców Two Rivers, Wis; prawdopodobieństwo, że stało się to z powodu przypadku było mniejsze niż 0,05. Aby zbadać potencjalne czynniki ryzyka ALS, przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne z wykorzystaniem dwóch osób z grupy kontrolnej dobranych do każdego pacjenta pod względem wieku, płci i czasu pobytu w Dwóch Rzekach. Uraz fizyczny, częste spożywanie świeżo złowionych ryb z jeziora Michigan oraz rodzinna historia raka były zgłaszane częściej przez pacjentów chorych niż osoby z grupy kontrolnej. Odkrycia te potwierdzają wcześniejsze badania proponujące rolę urazu w patogenezie ALS i sugerują, że przyczynowa rola diety powinna być dalej badana. Ciągły nadzór i badanie epidemiologiczne skupisk ALS z późniejszą retrospektywną analizą może dostarczyć wskazówek dotyczących przyczyny ALS.


title: Neurotoksyna sinicowa β-N-metyloamino-L-alanina (BMAA) w płetwach rekina

text: Rekiny należą do najbardziej zagrożonych grup gatunków morskich. Populacje na całym świecie spadają, aby wspierać rosnący popyt na zupę z płetwy rekina. Wiadomo, że rekiny akumulują toksyny, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia konsumentów produktów z rekinów. Nawyki żywieniowe rekinów są zróżnicowane i obejmują ryby, ssaki, skorupiaki i plankton. Neurotoksyna sinicowa β-N-metyloamino-L-alanina (BMAA) została wykryta u gatunków wolno żyjących morskich cyjanobakterii i może ulegać bioakumulacji w morskiej sieci pokarmowej. W tym badaniu pobraliśmy próbki klipsów płetw siedmiu różnych gatunków rekinów z południowej Florydy, aby zbadać występowanie BMAA za pomocą metod HPLC-FD i potrójnego kwadrupola LC/MS/MS. BMAA wykryto w płetwach wszystkich badanych gatunków w stężeniach od 144 do 1836 ng/mg mokrej masy. Ponieważ BMAA powiązano z chorobami neurodegeneracyjnymi, wyniki te mogą mieć istotne znaczenie dla zdrowia człowieka. Sugerujemy, że spożywanie płetw rekina może zwiększać ryzyko narażenia ludzi na neurotoksynę cyjanobakterii BMAA.


title: Przestrzenne skupienia stwardnienia zanikowego bocznego w Finlandii w miejscu urodzenia i śmierci.

text: Poprzednie dowody na przestrzenne grupowanie stwardnienia zanikowego bocznego są niejednoznaczne. Badania, w których zidentyfikowano widoczne skupienia, często opierały się na niewielkiej liczbie przypadków, co oznacza, że wyniki mogły być wynikiem przypadkowych procesów. Ponadto większość badań wykorzystuje położenie geograficzne w momencie śmierci jako podstawę do wykrywania skupisk, zamiast eksplorować skupienia w innych punktach cyklu życia. W tym badaniu autorzy przeanalizowali 1000 przypadków stwardnienia zanikowego bocznego rozsianych po całej Finlandii, które zmarły między czerwcem 1985 a grudniem 1995 roku. Wykorzystując statystykę skanowania przestrzennego, autorzy sprawdzają, czy istnieją znaczące skupiska choroby zarówno w momencie urodzenia, jak i w czasie smierci. W chwili śmierci zidentyfikowano dwa znaczące, sąsiadujące skupiska w południowo-wschodniej i południowo-środkowej Finlandii. W południowo-wschodniej Finlandii w chwili narodzin zidentyfikowano jeden znaczący skupisko, które ściśle odpowiadało jednemu ze skupisk zidentyfikowanych w chwili śmierci. Wyniki te oparte są na dużej próbie przypadków i dostarczają przekonujących dowodów na przestrzenne grupowanie tego schorzenia. Wyniki pokazują również, że jeśli analiza skupień jest przeprowadzana na różnych etapach cyklu życia spraw, mogą skutkować różnymi wnioskami na temat tego, gdzie mogą występować potencjalne czynniki ryzyka.


title: Czy ekspozycja na cyjanobakterie jest środowiskowym czynnikiem ryzyka stwardnienia zanikowego bocznego i innych chorób neurodegeneracyjnych?

text: Istnieje szeroki konsensus naukowy, że stwardnienie zanikowe boczne (ALS) jest powodowane przez interakcje gen-środowisko. Mutacje w genach leżących u podstaw rodzinnego ALS (fALS) odkryto tylko u 5-10% całkowitej populacji pacjentów z ALS. Stosunkowo mało uwagi poświęcono czynnikom środowiskowym i stylu życia, które mogą wywołać kaskadę śmierci neuronów ruchowych prowadzącą do zespołu ALS, chociaż narażenie na chemikalia, w tym ołów i pestycydy, a także na środowiska rolnicze, palenie, niektóre sporty i urazy zidentyfikowano ze zwiększonym ryzykiem ALS. Istnieje potrzeba przeprowadzenia badań w celu ilościowego określenia względnej roli każdego ze zidentyfikowanych czynników ryzyka ALS. Ostatnie dowody wzmocniły teorię, że przewlekła ekspozycja środowiskowa na neurotoksyczny aminokwas β-N-metyloamino-L-alaninę (BMAA) wytwarzany przez cyjanobakterie może być środowiskowym czynnikiem ryzyka ALS. W tym miejscu opisujemy metody, które mogą być stosowane do oceny narażenia na cyjanobakterie, a więc potencjalnie na BMAA, a mianowicie kwestionariusz epidemiologiczny oraz bezpośrednie i pośrednie metody szacowania obciążenia sinicami w ekosystemach. Rygorystyczne badania epidemiologiczne mogą określić ryzyko związane z narażeniem na cyjanobakterie, a w połączeniu z analizą genetyczną przypadków i kontroli ALS mogą ujawnić istotne etiologicznie interakcje gen-środowisko u osób podatnych genetycznie.


title: Czy kwas α-amino-β-metyloaminopropionowy (BMAA) odgrywa rolę w neurodegeneracji?

text: Związek kwasu α-amino-β-metyloaminopropionowego (BMAA) z podwyższoną częstością występowania zespołu stwardnienia zanikowego bocznego/choroby Parkinsona (ALS/PDC) został po raz pierwszy zidentyfikowany na wyspie Guam. Wykazano, że BMAA jest wytwarzany w całym szeregu cyjanobakterii, a jego wykrywanie odnotowano w różnych środowiskach wodnych i lądowych na całym świecie, co sugeruje, że jest wszechobecny. Różne badania in vivo na szczurach, myszach, kurczętach i małpach wykazały, że może powodować objawy neurodegeneracyjne, takie jak ataksja i drgawki. Badania danio pręgowanego wykazały również zakłócenia w rozwoju neuronalnym po ekspozycji na BMAA. Badania in vitro na myszach, szczurach i pijawkach wykazały, że BMAA działa głównie na neurony ruchowe. Obserwowany wzrost wytwarzania reaktywnych form tlenu (ROS) i napływu Ca2+, w połączeniu z zaburzeniem aktywności mitochondriów i ogólną śmiercią neuronów, wskazują, że głównym sposobem działania są mechanizmy ekscytotoksyczne. Obecny przegląd dotyczący neurotoksyczności BMAA wyraźnie pokazuje jego zdolność do niekorzystnego oddziaływania na tkanki nerwowe i wskazuje na potencjalnie istotny związek w etiologii choroby neurodegeneracyjnej. Rozważając potencjalne niekorzystne skutki dla zdrowia po ekspozycji na ten związek, niezbędne są dalsze badania w celu lepszego zrozumienia trybów toksyczności BMAA i limitów ekspozycji środowiskowej.


title: Przestrzenne skupienie stwardnienia zanikowego bocznego i potencjalna rola BMAA.

text: Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) jest śmiertelnym zespołem neurodegeneracyjnym, którego przyczyny nie są znane, z wyjątkiem niewielkiej liczby przypadków dziedziczonych genetycznie. Rozwój ALS prawdopodobnie obejmuje zarówno genetyczne, jak i środowiskowe czynniki ryzyka. Środowiskowe czynniki ryzyka związane z ALS obejmują metale ciężkie, urazy, pestycydy, urazy elektryczne, promieniowanie elektromagnetyczne i pochodzącą z cyjanobakterii neurotoksynę beta-N-metyloamino-L-alaninę (BMAA). Aby zbadać możliwe zagrożenia środowiskowe, przeprowadzono szereg badań epidemiologicznych ALS. Niektóre z tych badań wykorzystują techniki analizy przestrzennej, które badają przestrzenne skupiska ALS i mogą pomóc w prowadzeniu dalszych badań w celu identyfikacji ekspozycji środowiskowych. Pomimo zidentyfikowania różnic geograficznych w rozmieszczeniu przypadków ALS, badania te nie dostarczyły żadnych wyraźnych powiązań z czynnikami środowiskowymi. Dokonujemy przeglądu literatury dotyczącej ważnych badań przestrzennego grupowania ALS i badamy hipotetyczny związek między neurotoksyną BMAA i ALS.


title: Różnorodne taksony cyjanobakterii wytwarzają β-N-metyloamino-l-alaninę, neurotoksyczny aminokwas

text: Cyjanobakterie mogą wytwarzać cząsteczki niebezpieczne dla zdrowia ludzkiego, ale wytwarzanie znanych cyjanotoksyn jest taksonomicznie sporadyczne. Na przykład, członkowie kilku rodzajów wytwarzają hepatotoksyczne mikrocystyny, podczas gdy produkcja hepatotoksycznych nodularyn wydaje się być ograniczona do jednego rodzaju. Produkcja znanych neurotoksyn została również uznana za nieprzewidywalną filogenetycznie. Podajemy tutaj, że pojedyncza neurotoksyna, β-N-metyloamino-1-alanina, może być wytwarzana przez wszystkie znane grupy cyjanobakterii, w tym symbionty sinicowe i wolno żyjące cyjanobakterie. Wszechobecność sinic w środowiskach lądowych, a także słodkowodnych, słonawych i morskich, sugeruje możliwość powszechnego narażenia ludzi.


title: Skanowanie ludzkiego proteomu w poszukiwaniu białek wiążących kalmodulinę

text: Jon wapnia (Ca2+) jest wszechobecnym drugim przekaźnikiem, który ma kluczowe znaczenie dla regulacji wielu różnych procesów komórkowych. W różnych sygnałach przejściowych transdukowanych przez Ca2+ pośredniczą wewnątrzkomórkowe białka wiążące Ca2+, znane również jako czujniki Ca2+. Kluczową przeszkodą w badaniu wielu białek wykrywających Ca2+ jest trudność w identyfikacji licznych dalszych interakcji docelowych, które reagują na zmiany konformacyjne wywołane Ca2+. Spośród wielu czujników Ca2+ w komórce eukariotycznej kalmodulina (CaM) jest najbardziej rozpowszechniona i najlepiej zbadana. Wykorzystując technikę prezentacji mRNA, przeskanowaliśmy ludzki proteom pod kątem białek wiążących CaM oraz zidentyfikowaliśmy i scharakteryzowaliśmy dużą liczbę zarówno znanych, jak i wcześniej niescharakteryzowanych białek, które oddziałują z CaM w sposób zależny od Ca2+. Oddziaływania kilku zidentyfikowanych białek z Ca2+/CaM potwierdzono stosując testy pull-down i koimmunoprecypitację. Wiele zidentyfikowanych białek wiążących CaM należy do rodzin białek, takich jak białka skrzynkowe DEAD/H, białka rybosomalne, podjednostki proteasomu 26S i enzymy deubikwitynujące, co sugeruje możliwy udział Ca2+/CaM w różnych szlakach sygnałowych. Opisaną tu metodę selekcji można zastosować do identyfikacji partnerów wiążących innych czujników wapnia w skali całego proteomu.


title: Beyond Guam: hipoteza sinic/BMAA o przyczynie ALS i innych chorób neurodegeneracyjnych.

text: Ekscytacja neurogenetyką w ciągu ostatnich dwóch dekad odwróciła uwagę od środowiskowych przyczyn sporadycznego ALS. Pięćdziesiąt lat temu endemiczne ogniska ALS o częstotliwości sto razy większej niż w pozostałych częściach świata przyciągnęły uwagę, ponieważ oferowały możliwość znalezienia przyczyny nieendemicznego ALS na całym świecie. Badania na Guam sugerowały, że ALS, choroba Parkinsona i demencja (kompleks ALS/PDC) były spowodowane neurotoksycznym aminokwasem niebiałkowym, beta-metyloamino-L-alaniną (BMAA), znajdującym się w nasionach sagowce Cycas micronesica. Ostatnie odkrycia, które wykazały, że BMAA jest wytwarzany przez symbiotyczne cyjanobakterie w wyspecjalizowanych korzeniach sagowców; że stężenie BMAA związanego z białkiem jest do stu razy większe niż wolnego BMAA w nasionach i mące; że różne zwierzęta żerują na nasionach (latające lisy, świnie, jelenie), co prowadzi do biomagnifikacji w górę łańcucha pokarmowego na Guam; i że BMAA związany z białkiem występuje w mózgach mieszkańców Guam umierających na ALS/PDC (średnie stężenie 627 μg/g, 5 mM), ale nie w mózgach kontrolnych, ponownie wzbudziło zainteresowanie BMAA jako możliwym wyzwalaczem ALS/PDC z Guam. Być może najbardziej intrygujące jest odkrycie, że BMAA jest obecne w tkankach mózgowych pacjentów z Ameryki Północnej, którzy zmarli na chorobę Alzheimera (średnie stężenie 95 μg/g, 0,8 mM); sugeruje to możliwą rolę etiologiczną BMAA w chorobach neurodegeneracyjnych innych niż guamańskie. Sinice są wszechobecne na całym świecie, więc możliwe jest, że wszyscy ludzie są narażeni na niewielkie ilości BMAA cyjanobakterii, że BMAA związany z białkiem w ludzkim mózgu jest rezerwuarem przewlekłej neurotoksyczności, a BMAA w postaci sinic jest główną przyczyną postępujących chorób neurodegeneracyjnych w tym ALS na całym świecie. Chociaż Montine i in., używając innej metody HPLC i technik testowych niż te stosowane przez Coxa i współpracowników, nie byli w stanie odtworzyć ustaleń Murcha i in., Mash i współpracowników przy użyciu oryginalnych technik Murcha i in. niedawno potwierdzili obecność BMAA związanego z białkiem w mózgach pacjentów z Ameryki Północnej umierających na ALS i chorobę Alzheimera (stężenia >100 mikrogramów/g), ale nie w mózgach osób z grupy kontrolnej nie-neurologicznej lub z chorobą Huntingtona. Postawiamy hipotezę, że osoby, u których rozwinęły się neurodegeneracje, mogą mieć genetyczną podatność z powodu niezdolności do zapobiegania akumulacji BMAA w białkach mózgu oraz że szczególny wzorzec neurodegeneracji, który się rozwija, zależy od poligenicznego podłoża danej osoby.


title: Aktualne ścieżki dla badań epidemiologicznych w stwardnieniu zanikowym bocznym.

text: Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) jest szybko postępującą chorobą neurodegeneracyjną. W niniejszym artykule omówiono obecny stan epidemiologii, wyzwania związane z jej badaniem oraz nowe opcje projektowania badań. Skupiamy się na najnowszych wynikach populacyjnych badań prospektywnych na dużą skalę, badaniach kliniczno-kontrolnych i rejestrach populacyjnych, czynnikach ryzyka i odkryciach neuropatologicznych w przewlekłej pourazowej encefalomielopatii. Identyfikujemy obszary zainteresowania dla przyszłych badań, w tym trendy czasowe w częstości występowania i częstości występowania ALS; znaczenie ryzyka życiowego; opis fenotypowy ALS; definicja rodzinnego kontra sporadycznego ALS, syndromiczne aspekty ALS; specyficzne czynniki ryzyka, takie jak służba wojskowa, czynniki związane ze stylem życia, takie jak palenie tytoniu, stosowanie statyn oraz obecność β-N-metyloamino-L-alaniny (BMAA), ekscytotoksycznej pochodnej aminokwasu prawdopodobnie wytwarzanej przez cyjanobakterie występujące u prawie wszystkich siedlisko lądowe i wodne; pojawienie się i zniknięcie endemicznego ALS na obszarach Pacyfiku; oraz interakcje gen-środowisko w etiologii ALS. Aby posunąć epidemiologię do przodu, sugerujemy wykorzystanie dobrze scharakteryzowanych kohort nowo zdiagnozowanych pacjentów z ALS w celu zidentyfikowania czynników ryzyka i rokowniczych; przechowywanie materiału biologicznego do przyszłych badań; budowanie na Krajowym Rejestrze ALS jako zasobu przyszłych badań; praca w multidyscyplinarnych konsorcjach; oraz zajęcie się możliwą etiologią ALS we wczesnym okresie życia.


title: Kwas 2-amino-3-(metyloamino)-propanowy (BMAA) w mące z sagowca: mało prawdopodobna przyczyna stwardnienia zanikowego bocznego i parkinsonizmu-demencji Guama.

text: Przeprowadziliśmy badanie poziomu neurotoksyny kwasu 2-amino-3-(metyloamino)propanowego (BMAA) w mące z cykadu. Analiza 30 próbek mąki przetworzonych z bielma nasion Cycas circinalis zebranych na Guam wykazała, że ponad 87% całkowitej zawartości BMAA zostało usunięte podczas przetwarzania. Ponadto w 1/2 próbek usunięto prawie całą (ponad 99%) całkowitą ilość BMAA. Nie znaleźliśmy znaczących regionalnych różnic w zawartości BMAA w mące przygotowanej z nasion sagowców zebranych z kilku wiosek na Guam. Testowanie różnych próbek przygotowanych przez tę samą kobietę Chamorro przez 2 lata sugeruje, że procedura mycia prawdopodobnie różni się w zależności od przygotowania, ale jest rutynowo skuteczna w usuwaniu co najmniej 85% całkowitego BMAA ze wszystkich partii. Analiza próbki mąki, która przeszła tylko 24 godziny moczenia wykazała, że to pojedyncze płukanie usunęło 90% całkowitego BMAA. Dochodzimy do wniosku, że przetworzona mąka z cykada przygotowana przez Chamorros z Guam i Rota zawiera wyjątkowo niski poziom BMAA, który wynosi zaledwie 0,005% wagowo (wartości średnie dla wszystkich próbek). Tak więc, nawet jeśli mąka z cykadu jest podstawą diety i jest spożywana regularnie, wydaje się mało prawdopodobne, aby te niskie poziomy mogły spowodować opóźnioną i rozległą degenerację neurofibrylarną komórek nerwowych obserwowaną w stwardnieniu zanikowym bocznym i zespole parkinsonizm-demencja Guam (ALS-PD). .


title: Neurotoksyny sagowców, spożywanie latających lisów i choroba ALS-PDC na Guam.

text: Ludność Chamorro z Guam cierpiała na zespół chorób neurodegeneracyjnych (obecnie znanych jako ALS-PDC), które są podobne do ALS, AD i PD w znacznie większym stopniu niż inne populacje na całym świecie. Spożywanie chamorro przez latające lisy mogło generować wystarczająco wysokie skumulowane dawki neurotoksyn roślinnych, aby spowodować neuropatologie ALS-PDC, ponieważ latające lisy żerują na neurotoksycznych nasionach sagowców.


title: Zakwity sinic i występowanie neurotoksyny beta-N-metyloamino-L-alaniny (BMAA) w wodnych sieciach pokarmowych południowej Florydy

text: Ostatnie badania pokazują, że większość cyjanobakterii wytwarza neurotoksynę beta-N-metyloamino-L-alaninę (BMAA) i może ulegać biomagnifikacji w co najmniej jednym ziemskim łańcuchu pokarmowym. BMAA jest uważany za znaczące ryzyko środowiskowe w rozwoju chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, choroba Parkinsona i stwardnienie zanikowe boczne (ALS). Zbadaliśmy kilka zakwitów sinic w południowej Florydzie oraz zawartość BMAA zwierząt rezydujących, w tym gatunków wykorzystywanych jako pokarm dla ludzi. Stwierdzono szeroki zakres stężeń BMAA, od poniżej granic wykrywalności testu do około 7000 μg/g, stężenia związanego z potencjalnym długotrwałym zagrożeniem dla zdrowia ludzkiego.


title: Biomagnifikacja neurotoksyn sagowców u latających lisów: implikacje dla ALS-PDC na Guam.

text: Beta-metyloamino-L-alanina (BMAA) występuje w większych ilościach w muzealnych okazach latającego lisa gwamańskiego niż w nasionach sagowców, którymi żywią się latające lisy, co potwierdza hipotezę, że neurotoksyny sagowce ulegają biomagnifikacji w ekosystemie Guam. Spożycie jednego latającego lisa mogło skutkować równoważną dawką BMAA uzyskaną ze zjedzenia 174 do 1014 kg przetworzonej mąki z sagowcem. Tradycyjne ucztowanie na latających lisach może być związane z występowaniem choroby neuropatologicznej na Guam.


title: Mechanizm powolnego uwalniania biomagnifikowanych neurotoksyn sinicowych i choroby neurodegeneracyjnej w Guam

text: Jako symbionty korzeni sagowców, sinice z rodzaju Nostoc wytwarzają β-metyloamino-l-alaninę (BMAA), neurotoksyczny aminokwas niebiałkowy. Biomagnifikacja BMAA w ekosystemie Guam wpisuje się w klasyczny trójkąt rosnących stężeń toksycznych związków w górę łańcucha pokarmowego. Jednakże, ponieważ BMAA jest polarny i nielipofilowy, mechanizm jego biomagnifikacji poprzez zwiększanie poziomów troficznych jest niejasny. Donosimy, że BMAA występuje nie tylko jako wolny aminokwas w ekosystemie Guam, ale może również zostać uwolniony z formy związanej przez hydrolizę kwasową. Po uprzednim usunięciu wolnych aminokwasów z próbek tkanek o różnym poziomie troficznym (sinice, symbiozy korzeniowe, nasiona sagowców, mąka sagowców, latające lisy zjadane przez lud Chamorro oraz tkanki mózgowe Chamorrosa, który zmarł z powodu stwardnienia zanikowego bocznego/zespołu parkinsonowskiego demencji), następnie zhydrolizowaliśmy pozostałą frakcję i stwierdziliśmy, że stężenia BMAA wzrosły 10- do 240-krotnie. Ta związana forma BMAA może działać jako endogenny rezerwuar neurotoksyczny, akumuluje się i jest transportowany między poziomami troficznymi, a następnie uwalniany podczas trawienia i metabolizmu białek. W tkankach mózgu endogenny rezerwuar neurotoksyczny może powoli uwalniać wolny BMAA, powodując w ten sposób początkowe i nawracające uszkodzenia neurologiczne na przestrzeni lat, a nawet dziesięcioleci, co może wyjaśniać obserwowany długi okres utajenia początku choroby neurologicznej wśród ludzi Chamorro. Obecność BMAA w tkankach mózgu kanadyjskich pacjentów, którzy zmarli na chorobę Alzheimera, sugeruje, że ekspozycja na neurotoksyny sinicowe występuje poza Guam.


title: Możliwa terapia ALS oparta na hipotezie sinic/BMAA.

text: Chociaż hipoteza dotycząca sinic/BMAA dotycząca przyczyny ALS i innych chorób neurodegeneracyjnych związanych z wiekiem pozostaje do udowodnienia, nie jest za wcześnie, aby zapytać, czy leczenie byłoby możliwe, gdyby hipoteza była prawidłowa. W tym artykule omówiono możliwe sposoby zapobiegania lub leczenia przewlekłej neurotoksyczności BMAA.


title: Grzyby, nowotwory i odporność: aktualizacja.

text: Istnieje duże zainteresowanie stosowaniem grzybów i/lub ekstraktów z grzybów jako suplementów diety w oparciu o teorie, że wzmacniają one funkcje odpornościowe i promują zdrowie. Wykazano, że do pewnego stopnia wybrane grzyby mają działanie stymulujące odpowiedź immunologiczną, szczególnie w badaniach in vitro. Jednak pomimo ich powszechnego stosowania dla potencjalnych korzyści zdrowotnych, istnieje zaskakujący niedostatek badań epidemiologicznych i eksperymentalnych, które zajmują się biologiczną aktywnością grzybów po podaniu doustnym zwierzętom lub ludziom. Przeprowadzono wiele badań, które dotyczyły zdolności grzybów do modulowania aktywacji komórek jednojądrzastych i ekspresji fenotypowej cytokin i ich pokrewnych receptorów. Podjęto również szereg prób określenia aktywności przeciwnowotworowej grzybów. Takie badania są ważne, ponieważ wiele składników grzybów ma potencjalnie znaczącą aktywność biologiczną. Wszystkie dane należy jednak złagodzić możliwością występowania toksycznych poziomów metali, w tym arsenu, ołowiu, kadmu i rtęci, a także obecności skażenia radioaktywnego Cs-137. W tym przeglądzie przedstawimy biologię porównawczą w odniesieniu do zarówno immunologicznej, jak i przeciwnowotworowej aktywności ekstraktów grzybowych, a także podkreślimy potrzebę dalszych badań opartych na dowodach.


title: Immunobiologia grzybów.

text: Zainteresowanie biologiczną aktywnością grzybów było ogromne i pojawiły się niezliczone twierdzenia, że grzyby mają korzystny wpływ na funkcję immunologiczną, z późniejszymi implikacjami dla hamowania wzrostu guza. Większość tych obserwacji ma charakter anegdotyczny i często brakuje standaryzacji. Pozostają jednak znaczne dane na temat efektów zarówno in vitro, jak i in vivo, które odzwierciedlają potencjał związków grzybowych do wpływania na ludzką odporność. Wiele z tych efektów jest korzystnych, ale niestety wiele odpowiedzi nadal charakteryzuje się na podstawie fenomenologii i jest więcej spekulacji niż substancji. W odniesieniu do biologii guza, chociaż wiele zmian nowotworowych jest immunogennych, antygeny guza często są autoantygenami i wywołują tolerancję, a wielu pacjentów z rakiem wykazuje tłumioną odpowiedź immunologiczną, w tym wadliwą prezentację antygenu. Dlatego, jeśli i kiedy ekstrakty z grzybów są skuteczne, bardziej prawdopodobne jest, że działają w wyniku lepszej prezentacji antygenu przez komórki dendrytyczne niż w wyniku bezpośredniego efektu cytopatycznego. W tym przeglądzie próbujemy umieścić te dane w odpowiedniej perspektywie, ze szczególnym uwzględnieniem populacji komórek dendrytycznych i zdolności ekstraktów z grzybów do modulowania odporności. Obecnie nie ma podstaw naukowych do stosowania ani grzybów, ani ekstraktów z grzybów w leczeniu ludzkich pacjentów, ale istnieje znaczny potencjał rygorystycznych badań, aby zrozumieć potencjał grzybów w chorobach ludzi, a zatem skoncentrować się na odpowiednich badaniach klinicznych wykazać skuteczność i/lub potencjalną toksyczność.


title: Odporność: rośliny jako skuteczne mediatory.

text: W dziedzinie żywienia głównym obszarem badań jest badanie powiązań między dietą a zdrowiem. Wyniki takich interwencji doprowadziły do powszechnej akceptacji żywności funkcjonalnej i nutraceutycznej; jednak zwiększenie odporności jest głównym problemem schematów żywieniowych. Rzeczywiście, układ odpornościowy to niesamowity układ określonych narządów i komórek, który umożliwił ludziom obronę przed niepożądanymi reakcjami. Jego prawidłowa funkcjonalność jest niezbędna do utrzymania homeostazy organizmu. Szereg roślin i ich składników posiada właściwości immunomodulujące. Ewentualne włączenie ich do diety może posłużyć do zbadania nowych możliwości terapeutycznych w celu zwiększenia odporności na choroby. Przegląd miał na celu podkreślenie znaczenia czosnku (Allium sativum), zielonej herbaty (Camellia sinensis), imbiru (Zingiber officinale), jeżówki purpurowej (Echinacea), czarnuszki (Nigella sativa), lukrecji (Glycyrrhiza glabra), Astragalus i św. ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum) jako naturalne wzmacniacze odporności. Rośliny te są obdarzone funkcjonalnymi składnikami, które mogą zapewnić ochronę przed różnymi zagrożeniami. Sposoby ich działania obejmują wzmacnianie i funkcjonowanie układu odpornościowego, aktywację i tłumienie wyspecjalizowanych komórek immunologicznych, ingerując w kilka ścieżek, które ostatecznie doprowadziły do poprawy odpowiedzi immunologicznych i systemu obronnego. Ponadto niektóre z tych roślin mają działanie wymiatające wolne rodniki i przeciwzapalne, które są pomocne w walce z nowotworami. Niemniej jednak, interakcje między lekami a ziołami/środkami botanicznymi powinny być dobrze zbadane przed zaleceniem ich bezpiecznego stosowania, a takie informacje muszą być rozpowszechniane wśród pokrewnych interesariuszy.


title: Immunomodulacyjne działanie drożdży Beta-1,3/1,6-D-glukan w diecie

text: Beta-glukany to niejednorodna grupa naturalnych polisacharydów, które są najczęściej badane pod kątem ich działania immunologicznego. Ze względu na niską dostępność ogólnoustrojową preparatów doustnych uważano, że tylko beta-glukany podawane pozajelitowo mogą modulować układ odpornościowy. Jednak kilka badań in vivo i in vitro wykazało, że beta-glukany podawane doustnie również wywierają takie działanie. Wykryto różne interakcje receptorów, wyjaśniające możliwy sposób działania. Efekty zależą głównie od źródła i struktury beta-glukanów. W międzyczasie przeprowadzono kilka badań klinicznych na ludziach z nierozpuszczalnymi w diecie beta-glukanami drożdżowymi. Wyniki potwierdzają wcześniejsze ustalenia badań in vivo. Wyniki wszystkich badań zebrane razem wyraźnie wskazują, że doustne przyjmowanie nierozpuszczalnych beta-glukanów drożdżowych jest bezpieczne i ma działanie wzmacniające odporność.


title: Naturalne i modyfikowane (1-->3)-beta-D-glukany w promocji zdrowia i łagodzeniu chorób.

text: Szereg polisacharydów z wiązaniem beta-glikozydowym jest szeroko rozpowszechniony w różnych źródłach. Wszystkie mają wspólną strukturę, a szkielet (1-->3)-beta-D-glukanu jest niezbędny. Od lat przyciągają uwagę ze względu na swoje właściwości bioaktywne i lecznicze. W wielu przypadkach ich funkcjonalna rola pozostaje tajemnicą, w innych jest dobrze ugruntowana. Ze względu na ich nierozpuszczalny charakter chemiczny, cząstki (1-->3)-beta-D-glukany nie nadają się do wielu zastosowań medycznych. Opublikowano różne metody zmiany lub modyfikacji struktury chemicznej beta-D-glukanu i przekształcania jej do postaci rozpuszczalnej. Takie modyfikacje mogą wpływać pozytywnie lub negatywnie na bioaktywne właściwości beta-D-glukanu. Niniejszy przegląd analizuje źródła beta-glukanu w przyrodzie, skutki zdrowotne i zależności struktura-aktywność. Przedstawia aktualny stan metod solubilizacji beta-D-glukanu oraz omawia ich skuteczność i możliwości zastosowania w przyszłości.


title: Naturalne immunomodulatory i ich stymulacja reakcji immunologicznej: prawda czy fałsz?

text: Coraz popularniejsze stają się naturalne immunomodulatory. Popularność jednak często przynosi zbyt optymistyczne twierdzenia i mierne efekty. Celem niniejszego badania było bezpośrednie porównanie jedenastu najczęściej stosowanych immunomodulatorów. Testując zarówno komórkowe, jak i humoralne gałęzie reakcji immunologicznych, odkryliśmy, że większość testowanych immunomodulatorów ma ograniczone, jeśli w ogóle, działanie, przy czym glukan jest konsekwentnie najbardziej aktywną cząsteczką silnie stymulującą każdą ocenianą reakcję. Dane te zostały również potwierdzone przy użyciu modelu raka płuc Lewisa, w którym tylko glukan i resweratrol obniżały liczbę przerzutów.


title: Zwiększona interleukina-10, ale niezmieniona wrażliwość na insulinę po 4 tygodniach spożywania (1, 3) (1, 6)-beta-glikanu u ludzi z nadwagą.

text: Sugeruje się, że insulinooporność wywołana otyłością jest ogólnoustrojowym stanem zapalnym z aktywacją wrodzonego układu odpornościowego. Badania na zwierzętach wskazują, że niektóre błonniki pokarmowe, takie jak (1,3)(1,6)-beta-D-glikany (BDG) mają silny wpływ na aktywność immunologiczną, na przykład zwiększając przeciwzapalną cytokinę interleukinę-10 (IL-10) i zmniejszając wydzielanie czynników zapalnych. Dlatego postawiliśmy hipotezę, że spożywanie BDG poprawia markery stanu zapalnego i wrażliwość na insulinę u osób z nadwagą i otyłością z umiarkowanie podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego, co wskazuje na subkliniczny stan zapalny. Przebadaliśmy 180 osób z nadwagą i otyłością pod kątem umiarkowanie podwyższonego poziomu białka C-reaktywnego co najmniej 2 razy, przy braku jakichkolwiek oznak ostrej infekcji. Dwunastu badanych spełniło wszystkie kryteria włączenia i było badanych w randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo, naprzemiennym projekcie przez 2 x 4 tygodnie (wypłukanie > lub = 4 tygodnie). Osobnicy przyjmowali codziennie kapsułki zawierające 3 x 0,5 g wysoce oczyszczonego BDG lub 3 x 0,5 g placebo (skrobia kukurydziana woskowa). Utrzymanie normalnej diety uczestników i prawidłowe przyjmowanie kapsułek monitorowano stosując 6 x 3-dniową rejestrację jedzenia i liczenie dostarczonych kapsułek. Predefiniowanymi miarami wyników były indukowane BDG zmiany w markerach pro- i przeciwzapalnych we krwi krążącej oraz ekspresja genów w tkance tłuszczowej i obwodowa wrażliwość na insulinę wyrażona jako wartość M. Spożycie BDG przez 4 tygodnie istotnie zwiększyło zarówno poziomy krążące, jak i ekspresję RNA (mRNA) informacyjnego RNA dla tkanki tłuszczowej przeciwzapalnej cytokiny IL-10 u ludzi z nadwagą i otyłością. Wrażliwość na insulinę, jak również poziom krążących i ekspresja mRNA cytokin prozapalnych nie miały wpływu na leczenie BDG. Zwiększona IL-10 po spożyciu BDG może być czynnikiem przyczyniającym się do znanych korzystnych skutków spożycia błonnika pokarmowego.


title: Suplement beta-glukanowy drożdży piekarniczych zmniejsza objawy ze strony górnych dróg oddechowych i poprawia nastrój u zestresowanych kobiet.

text: CEL: Kilka badań wykazało, że beta-1,3/1,6-d-glukan drożdży piekarskich, wyekstrahowany z Saccharomyces cerevisiae, skutecznie zmniejsza częstość występowania objawów przeziębienia i grypy. W badaniu tym oceniano wpływ konkretnego suplementu beta-glukanowego (Wellmune) na objawy ze strony górnych dróg oddechowych i samopoczucie psychiczne u kobiet z umiarkowanym poziomem stresu psychicznego. METODY: Zdrowe kobiety (38 ± 12 lat) poddane wstępnemu badaniu przesiewowemu pod kątem umiarkowanego poziomu stresu psychologicznego, samodzielnie przyjmowały placebo (n = 38) lub 250 mg Wellmune (n = 39) dziennie przez 12 tygodni. Wykorzystaliśmy ankietę psychologiczną Profile of Mood States (POMS), aby ocenić zmiany w poziomie energii psychicznej/fizycznej (wigor) i ogólnym samopoczuciu (globalny stan nastroju). Do śledzenia objawów ze strony górnych dróg oddechowych wykorzystano ilościowy dziennik percepcji zdrowia. WYNIKI: Osoby z grupy Wellmune zgłaszały mniej objawów ze strony górnych dróg oddechowych w porównaniu z placebo (10% vs 29%), lepsze ogólne samopoczucie (globalny stan nastroju: 99 ± 19 vs 108 ± 23, p < 0,05) oraz lepsze samopoczucie psychiczne/ poziomy energii fizycznej (wigor: 19,9 ± 4,7 vs 15,8 ± 6,3, p < 0,05). WNIOSKI: Dane te pokazują, że codzienna suplementacja diety Wellmune zmniejsza objawy ze strony górnych dróg oddechowych i poprawia nastrój u osób zestresowanych, a zatem może być użytecznym podejściem do utrzymania ochrony immunologicznej przed codziennymi stresorami.


title: Drożdże (1,3)-(1,6)-beta-glukan pomagają utrzymać obronę organizmu przed patogenami: podwójnie ślepe, randomizowane, kontrolowane placebo, wieloośrodkowe badanie na zdrowych osobach

text: Cel Zbadano wpływ spożycia drożdży piwnych (1,3)-(1,6)-beta-d-glukan na liczbę epizodów przeziębienia u osób zdrowych. Metody W kontrolowanym placebo, podwójnie ślepej, randomizowanej, wieloośrodkowej próbie klinicznej 162 zdrowych uczestników z nawracającymi zakażeniami otrzymało 900 mg placebo (n = 81) lub nierozpuszczalne drożdże (1,3)-(1,6)- preparat beta-d-glukanu (n = 81) dziennie przez 16 tygodni. Badani zostali poinstruowani, aby dokumentowali każdy występujący epizod przeziębienia w dzienniczku i oceniali dziesięć predefiniowanych objawów infekcji podczas okresu infekcji, co skutkowało oceną objawów. Badani byli badani przez badacza podczas wizyty epizodycznej w piątym dniu każdego epizodu przeziębienia. Wyniki W populacji zgodnej z protokołem suplementacja nierozpuszczalnymi drożdżami (1,3)-(1,6)-beta-glukanem zmniejszyła liczbę objawowych infekcji przeziębienia o 25% w porównaniu z placebo (p = 0,041). Średnia ocena objawów była o 15% niższa w grupie beta-glukanu w porównaniu z grupą placebo (p = 0,125). Beta-glukan znacznie zmniejszył trudności ze snem spowodowane epizodem przeziębienia w porównaniu z placebo (p = 0,028). Skuteczność beta-glukanu drożdżowego została oceniona lepiej niż placebo zarówno przez lekarzy (p = 0,004) uczestników (p = 0,012). Podsumowanie Obecne badanie wykazało, że preparat beta-glukanu z drożdży zwiększył potencjał organizmu do obrony przed atakującymi patogenami.


title: Wpływ spożycia ziarna zbóż na rozwój i nasilenie niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby.

text: CEL: Istnieją dowody na to, że nawyki żywieniowe przyczyniają się do występowania i nasilenia niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD). Celem niniejszego badania było zbadanie wszelkich związków między spożyciem zbóż a rozwojem i ciężkością NAFLD. METODY: Do badania włączono 73 kolejnych pacjentów z NAFLD. Dodatkowo uwzględniono 58 osób z grupy kontrolnej dopasowanych pod względem wieku, płci i wskaźnika masy ciała z 58 pacjentami. Spożycie zbóż oszacowano za pomocą półilościowego kwestionariusza częstotliwości żywności. Wywiad medyczny, wskaźniki antropometryczne, analiza składu ciała, dane dotyczące aktywności fizycznej, markery biochemiczne i zapalne były dostępne dla wszystkich uczestników. Pomiar sztywności wątroby metodą przejściowej elastografii wykonano u 58 pacjentów, a biopsję wątroby u 34 pacjentów. WYNIKI: U pacjentów spożywanie produktów pełnoziarnistych było związane z niższym poziomem tłuszczu w jamie brzusznej (β = -0,24, p = 0,02) i niższym poziomem wskaźnika insulinooporności (β = -0,28, p = 0,009), a także poziomy interleukiny-6 (ρ = -0,23, p = 0,05). Spożywanie produktów pełnoziarnistych wiązało się z mniejszym prawdopodobieństwem wystąpienia histologicznego stłuszczeniowego zapalenia wątroby (OR 0,97, 95% CI 0,94-1 000), po dostosowaniu do płci i spożycia energii, ale związek ten stał się słabszy po dalszym dostosowaniu do poziomu tłuszczu w jamie brzusznej lub interleukiny-6. W analizie kliniczno-kontrolnej spożycie rafinowanych ziaren wiązało się z wyższym prawdopodobieństwem wystąpienia NAFLD (OR 1,021, 95% CI 1,001-1,042) po dostosowaniu do wieku, płci, spożycia energii, poziomu tłuszczu w jamie brzusznej, HOMA-IR, LDL , adiponektyna i TNF-α. WNIOSKI: Chociaż spożycie rafinowanego ziarna zwiększało prawdopodobieństwo wystąpienia NAFLD, spożycie pełnego ziarna korzystnie wpłynęło na charakterystykę kliniczną pacjentów z NAFLD i było związane z mniej ciężką chorobą.


title: Zwiększenie spożycia pełnego ziarna jako element zapobiegania i leczenia niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby

text: W połączeniu ze wzrostem częstości występowania otyłości nastąpił wzrost częstości występowania niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD). Chociaż NAFLD przynajmniej częściowo pochodzi ze złej diety, brakuje zaleceń żywieniowych dla pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzoną diagnozą NAFLD, poza zdrową dietą, zwiększeniem aktywności fizycznej i podkreślaniem utraty wagi. Ograniczona aktualna literatura sugeruje, że mogą istnieć możliwości zapewnienia bardziej dostosowanych porad dietetycznych dla osób z rozpoznaniem lub ryzykiem NAFLD. Badania epidemiologiczne konsekwentnie wskazują na związek między spożyciem pełnego ziarna a zmniejszonym ryzykiem otyłości i powiązanych chorób, jednak nie wykonano żadnej pracy nad potencjałem pełnego ziarna w zapobieganiu i/lub byciu częścią leczenia stłuszczenia wątroby. W tym przeglądzie badamy potencjał i aktualne dowody na to, że całe ziarna mają wpływ na NAFLD. Ze względu na ich skład odżywczy i fitochemiczny, przejście od spożywania głównie rafinowanych ziaren na produkty pełnoziarniste powinno być traktowane jako część wytycznych żywieniowych dla pacjentów z rozpoznaniem lub ryzykiem stłuszczenia wątroby.


title: Avena sativa (owies), potencjalny środek neutraceutyczny i terapeutyczny: przegląd.

text: Celem niniejszego artykułu przeglądowego jest podsumowanie dostępnych informacji związanych z dostępnością, produkcją, składem chemicznym, aktywnością farmakologiczną i tradycyjnymi zastosowaniami Avena sativa w celu podkreślenia jej potencjalnego wpływu na zdrowie człowieka. Owies jest obecnie uprawiany na całym świecie i stanowi ważny element diety ludzi w wielu krajach. Dostępnych jest kilka odmian owsa. Jest bogatym źródłem białka, zawiera wiele ważnych minerałów, lipidów, β-glukanu, polisacharydu o mieszanym wiązaniu, który stanowi ważną część błonnika pokarmowego, a także zawiera różne inne fitoskładniki, takie jak awenantramidy, alkaloid indolowy. gramina, flawonoidy, flawonolignany, saponiny triterpenoidowe, sterole i tocole. Tradycyjnie owies jest używany od dawna i jest uważany za środek pobudzający, rozkurczowy, przeciwnowotworowy, moczopędny i neurotoniczny. Owies ma różne właściwości farmakologiczne, takie jak przeciwutleniające, przeciwzapalne, gojące rany, immunomodulujące, przeciwcukrzycowe, przeciwcholesterolemiczne itp. Szerokie spektrum aktywności biologicznej wskazuje, że owies jest potencjalnym środkiem terapeutycznym.


title: Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby: rosnące zagrożenie dla osób otyłych i chorych na cukrzycę

text: Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) jest najczęstszą chorobą wątroby w świecie zachodnim, a jej częstość występowania gwałtownie rośnie. NAFLD obejmuje spektrum od prostego stłuszczenia, które jest stosunkowo łagodne dla wątroby, do niealkoholowego stłuszczenia wątroby (NASH), które może rozwinąć się w marskość wątroby. Otyłość, insulinooporność, cukrzyca typu 2 i dyslipidemia są najważniejszymi czynnikami ryzyka NAFLD. Ze względu na duże wzbogacenie metabolicznymi czynnikami ryzyka, osoby z NAFLD są znacznie bardziej narażone na choroby sercowo-naczyniowe. Osoby z NAFLD mają większą częstość występowania cukrzycy typu 2. Rozpoznanie NAFLD wymaga obrazowania dowodów na stłuszczenie wątroby przy braku współzawodniczących etiologii, w tym znacznego spożycia alkoholu. Biopsja wątroby pozostaje złotym standardem w diagnozowaniu NASH i określaniu rokowania. Utrata masy ciała pozostaje podstawą leczenia. Uważa się, że utrata masy ciała o około 5% poprawia stłuszczenie, podczas gdy utrata masy ciała o około 10% jest konieczna do złagodzenia stłuszczeniowego zapalenia wątroby. Przebadano wiele terapii farmakologicznych w leczeniu NASH, a środki takie jak witamina E i tiazolidynodiony okazały się obiecujące w wybranych podgrupach pacjentów.


title: Spożycie pełnego ziarna w stosunku do masy ciała: od dowodów epidemiologicznych po badania kliniczne.

text: Ten punkt widzenia ma na celu 1) przegląd dostępnej literatury naukowej na temat związku między spożyciem pełnego ziarna a regulacją masy ciała; 2) ocenić potencjalne mechanizmy, dzięki którym spożycie pełnego ziarna może pomóc w zmniejszeniu nadwagi i 3) spróbować zrozumieć, dlaczego badania epidemiologiczne i badania kliniczne dostarczają rozbieżnych wyników w tym zakresie. Wszystkie prospektywne badania epidemiologiczne wykazują, że wyższe spożycie produktów pełnoziarnistych wiąże się z niższym BMI i przyrostem masy ciała. Jednak wyniki te nie wyjaśniają, czy spożycie pełnego ziarna jest po prostu wskaźnikiem zdrowszego stylu życia, czy też czynnikiem sprzyjającym „per se” niższej masie ciała. Wydaje się, że nawykowe spożywanie pełnego ziarna powoduje obniżenie masy ciała poprzez wiele mechanizmów, takich jak niższa gęstość energetyczna produktów na bazie pełnego ziarna, niższy indeks glikemiczny, fermentacja niestrawnych węglowodanów (sygnały sytości) i wreszcie poprzez modulację mikroflory jelitowej. W przeciwieństwie do dowodów epidemiologicznych, wyniki kilku badań klinicznych nie potwierdzają, że niskokaloryczna dieta pełnoziarnista jest bardziej skuteczna w redukcji masy ciała niż dieta rafinowana zbożowa, ale na ich wyniki mógł mieć wpływ mała liczebność próbki lub krótki czas jej trwania. interwencji. Dlatego potrzebne są dalsze badania interwencyjne z odpowiednią metodologią, aby wyjaśnić tę kwestię. Na razie spożywanie produktów pełnoziarnistych może być zalecane jako jedna z cech diety, która może pomóc w kontrolowaniu masy ciała, ale także ze względu na mniejsze ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych i raka. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: USG przyłóżkowe w diagnostyce niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby

text: Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD) jest najczęstszą chorobą wątroby w Stanach Zjednoczonych. Podczas gdy wytyczne American Association for the Study of Liver Diseases definiują NAFLD jako stłuszczenie wątroby wykryte w badaniu histologicznym lub obrazowym bez wtórnej przyczyny nieprawidłowej akumulacji tłuszczu w wątrobie, nie zaleca się żadnej metody obrazowania jako standardu postępowania podczas badań przesiewowych lub diagnozy. USG przyłóżkowe zostało ocenione jako nieinwazyjna metoda diagnozowania NAFLD z obecnością charakterystycznych zmian ultrasonograficznych. Wcześniejsze badania sugerują, że charakterystyczne wyniki ultrasonograficzne dla NAFLD obejmują jasne echa wątrobowe, zwiększoną echogeniczność wątrobowo-nerkową, rozmycie naczyń żyły wrotnej lub wątrobowej oraz grubość tkanki podskórnej. Nie wykazano, aby te cechy ultrasonograficzne pomagały lekarzom przyłóżkowym w łatwym identyfikowaniu potencjalnych przypadków NAFLD. Podczas badania ultrasonograficznego przy łóżku klinicyści mogli zidentyfikować wyniki ultrasonograficzne, takie jak osłabienie obrazu, rozlana echogeniczność, jednorodna niejednorodna wątroba, gruba głębokość podskórna i powiększone wypełnienie wątroby w całym polu. Dostępność, łatwość użycia i profil efektów ubocznych ultrasonografii sprawiają, że ultrasonografia przyłóżkowa jest atrakcyjną metodą obrazowania w wykrywaniu stłuszczenia wątroby. W przypadku stosowania z odpowiednimi klinicznymi czynnikami ryzyka i stłuszczeniem obejmującym ponad 33% wątroby, USG może wiarygodnie zdiagnozować NAFLD. Pomimo zdolności ultrasonografii do wykrywania umiarkowanego stłuszczenia wątroby, nie może ona zastąpić biopsji wątroby w określaniu stopnia zwłóknienia. Celem tego przeglądu jest zbadanie dokładności diagnostycznej, użyteczności i ograniczeń ultrasonografii w diagnostyce NAFLD oraz jej potencjalnego wykorzystania przez klinicystów w rutynowych praktykach.


title: Rola całych ziaren w regulacji masy ciała

text: Uważa się, że diety bogate w produkty pełnoziarniste (WG) mają wiele korzyści zdrowotnych, w tym korzystną rolę w regulacji masy ciała. Aktualne zalecenia dietetyczne zalecają zastępowanie WG rafinowanych ziaren (RG), ponieważ wiele korzystnych bioaktywnych składników nieodłącznie związanych z WG jest traconych podczas procesu rafinacji. Badania epidemiologiczne konsekwentnie wykazują, że wyższe spożycie WG, ale nie RG, wiąże się z niższym BMI i/lub zmniejszonym ryzykiem otyłości. Jednak ostatnie badania kliniczne nie potwierdziły roli WG w promowaniu utraty wagi lub utrzymania. Chociaż wykazano, że biochemiczne i strukturalne cechy WG modulują apetyt, dostępność składników odżywczych i wykorzystanie energii, zdolność żywności WG do wywoływania tych efektów różni się w zależności od rodzaju i ilości spożywanego ziarna, a także charakteru jego spożycia. Jako takie, pokarmy WG w różny sposób wpływają na czynniki fizjologiczne wpływające na masę ciała, przy czym powszechna praktyka przetwarzania i odtwarzania składników WG podczas produkcji żywności prawdopodobnie zmniejsza zdolność WG do korzystnego wpływu na regulację masy ciała.


title: Owies zapobiega otyłości i dystrybucji tłuszczu w jamie brzusznej oraz poprawia pracę wątroby u ludzi.

text: Otyłość wiąże się z dużą różnorodnością chorób, w tym niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby. Nasz niedawny raport sugerował, że owies, bogaty w beta-glukan, ma działanie regulujące metabolizm i chroniące wątrobę w modelu zwierzęcym. W tym badaniu przeprowadziliśmy badanie kliniczne, aby dodatkowo potwierdzić działanie owsa. Osoby z BMI ≥27 i w wieku 18-65 zostały losowo podzielone na grupę kontrolną (n=18) i grupę leczoną owsem (n=16), przyjmujące odpowiednio placebo lub płatki owsiane zawierające beta-glukan przez 12 tygodni . Nasze dane wykazały, że spożywanie owsa zmniejsza wagę ciała, BMI, tkankę tłuszczową i stosunek talii do bioder. Profile czynności wątroby, w tym AST, ale zwłaszcza ALT, były użytecznymi zasobami pomocnymi w ocenie wątroby, ponieważ oba wykazywały ubytki u pacjentów spożywających owies. Niemniej jednak zmiany anatomiczne nadal nie były obserwowane za pomocą ultradźwiękowej analizy obrazu. Spożycie owsa było dobrze tolerowane i podczas badania nie wystąpiły żadne niepożądane skutki. Podsumowując, spożywanie owsa zmniejszyło otyłość, tłuszcz brzuszny oraz poprawiło profile lipidowe i funkcje wątroby. Owies przyjmowany jako codzienny suplement może działać jako terapia wspomagająca zaburzenia metaboliczne.


title: Nie można przewidzieć przedklinicznego działania przeciwnowotworowego cetuksymabu (w monoterapii i leczeniu skojarzonym) na podstawie względnego całkowitego lub aktywowanego współczynnika wzrostu naskórka...

text: Chociaż Erbitux (cetuksymab) ma udowodnioną korzyść terapeutyczną w warunkach klinicznych, molekularne determinanty prognozujące odpowiedź na ten środek nadal nie są dobrze poznane. W tym miejscu oceniliśmy związek między podstawowymi całkowitymi i aktywowanymi (pY1068) poziomami receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) w guzie a odpowiedzią na monoterapię cetuksymabem lub leczenie oparte na kombinacji przy użyciu modeli ludzkich heteroprzeszczepów. Samo leczenie cetuksymabem (0,25-1 mg/mysz/wstrzyknięcie, co 3 dni, i.p.) skutecznie opóźniało wzrost guzów GEO i L2987 o minimum 10 dni, co odpowiada logarytmicznym wartościom zabijania komórek > lub =1,0. Aktywność graniczną zaobserwowano w heteroprzeszczepach A549 i WiDr. Jednak cetuksymab nie wykazał żadnej znaczącej aktywności przeciwnowotworowej w modelach HT29, HCT116, LOVO, Colo205, LX-1, HCC70 i N87. Wszystkie badane guzy miały wykrywalne, ale zmienne poziomy EGFR. W przypadku schematów skojarzonych cetuksymab (1 mg/mysz/wstrzyknięcie, q3dx5, i.p.) i cisplatyna (4,5 mg/kg/wstrzyknięcie, q3dx5, i.v.) okazały się znacznie bardziej skuteczne niż indywidualne monoterapie w GEO opornym na cisplatynę, ale reagującym na cetuksymab model guza (P < 0,001). Jednakże nie zaobserwowano żadnego wzmocnienia terapeutycznego w słabo reagującym heteroprzeszczepie A549 na cisplatynę i cetuksymab. Podobnie, kombinacje CPT-11 (48 mg/kg/wstrzyknięcie, q3dx5, dożylnie) z cetuksymabem (1 mg/mysz/wstrzyknięcie, q3dx5, i.p.) nie wykazały żadnej poprawy w porównaniu z indywidualnymi monoterapiami w opornym/słabo reagującym na cetuksymab HT29, Modele A549 i WiDr. Wnioskujemy, że aktywność przedkliniczna związana z monoterapią cetuksymabem nie koreluje bezpośrednio ze względnymi podstawowymi poziomami całkowitego lub aktywowanego (pY1068) EGFR w guzie. Co więcej, silna jednoczynnikowa aktywność cetuksymabu może być najlepszym predyktorem dla tego czynnika, aby wzmocnić działanie przeciwnowotworowe zależne od chemioterapii.


title: Hamujący wpływ oligomeru ekstraktu z płatków owsianych na wazoaktywne zapalenie wywołane peptydami jelitowymi w przetrwałej skórze ludzkiej.

text: Celem pracy była ocena przeciwzapalnego działania oligomeru ekstraktu z płatków owsianych na fragmenty skóry stymulowane neuromediatorem, wazoaktywnym peptydem jelitowym (VIP). Fragmenty skóry (z chirurgii plastycznej) utrzymywano w warunkach przeżycia przez 6 godzin. W celu wywołania zapalenia, VIP umieszczono w kontakcie ze skórą właściwą przez pożywkę hodowlaną. Następnie przeprowadzono analizę histologiczną preparatów barwionych hematoksyliną i eozyną. Obrzęk oceniano za pomocą wyników półilościowych. Rozszerzenie naczyń było badane poprzez ilościowe określenie odsetka rozszerzonych naczyń zgodnie z punktacją oraz poprzez pomiar ich powierzchni za pomocą morfometrycznej analizy obrazu. Dawkę TNF-alfa wykonano na supernatantach z hodowli. Rozszerzenie naczyń krwionośnych uległo znacznemu zwiększeniu po zastosowaniu VIP. Po leczeniu oligomerem ekstraktu z płatków owsianych średnia powierzchnia rozszerzonych naczyń i obrzęk były znacznie zmniejszone w porównaniu ze skórą leczoną VIP. Co więcej, leczenie tym ekstraktem zmniejszyło TNF-alfa.


title: Wpływ leczenia koloidalnym płynem owsianym na wykwity trądzikowe wywołane receptorem naskórkowego czynnika wzrostu i wieloma kinami tyrozynowymi...

text: Obecne metody leczenia nowotworów z dodatnim wynikiem naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) obejmują ostatnio zastosowanie przeciwciał i drobnocząsteczkowych inhibitorów kinazy tyrozynowej (TKI). Istotnym etapem ograniczającym stosowanie tych środków jest toksyczność dermatologiczna, często w postaci wykwitów trądzikopodobnych. Obecne sposoby leczenia tej toksyczności są w dużej mierze nieskuteczne. Koloidalny balsam owsiany wykazuje liczne właściwości przeciwzapalne o znanym wpływie na szlaki kwasu arachidonowego, cytozolowej fosfolipazy A2 i czynnika martwicy nowotworu-alfa, wraz z doskonałym profilem działań niepożądanych. Leczenie koloidalnymi płatkami owsianymi zastosowano u 11 pacjentów z wysypką wywołaną przez cetuksymab, erlotynib, panitumumab i sorafenib. Spośród 10 ocenianych pacjentów, 6 miało całkowitą odpowiedź, a 4 częściową odpowiedź, co dało wskaźnik odpowiedzi 100% bez towarzyszącej toksyczności. Leczenie koloidalnym płynem owsianym jest skuteczne w kontrolowaniu wysypki związanej z EGFR i mnogimi TKI oraz umożliwia kontynuację leczenia przeciwnowotworowego.


title: Postępowanie w przypadku reakcji skórnych u pacjentów z nowotworami otrzymujących terapie ukierunkowane na receptor naskórkowego czynnika wzrostu.

text: Wzrasta zastosowanie inhibitorów receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) w leczeniu guzów litych. Jednak profil tolerancji dla inhibitorów EGFR, takich jak przeciwciało monoklonalne cetuksymab i inhibitor kinazy tyrozynowej erlotynib, charakteryzuje się unikalną grupą reakcji skórnych zdominowanych przez wykwity trądzikopodobne, suchość skóry, egzemę oraz zmiany we włosach i paznokciach. Możliwość, że ta toksyczność skórna jest skorelowana z działaniem przeciwnowotworowym, stwarza możliwość dostosowania dawki w każdym przypadku z osobna. Te efekty skórne mogą stanowić istotną przeszkodę w przestrzeganiu leczenia. W związku z tym istnieje potrzeba spójnych, wielodyscyplinarnych strategii postępowania, które umożliwią pacjentom otrzymywanie zalecanych dawek takich terapii celowanych. Erupcja dobrze reaguje na niektóre terapie przeciwtrądzikowe, a suchość można kontrolować za pomocą standardowych emolientów. W tym miejscu przedstawiamy przegląd dostępnych obecnie opcji leczenia reakcji skórnych i oceniamy niektóre sposoby, w jakie leczenie takich reakcji skórnych związanych z inhibitorem EGFR może zostać ulepszone w przyszłości. Potrzebne są badania oparte na dowodach, aby określić najlepszy sposób radzenia sobie z tymi skutkami.


title: Pierwotna i nabyta oporność komórek raka jelita grubego na przeciwciała anty-EGFR zbiegają się w aktywacji szlaku MEK/ERK i mogą być przezwyciężone przez ko...

text: CEL: Niezależna od EGFR aktywacja szlaku RAS/RAF/MEK/MAPK jest jednym z mechanizmów oporności na cetuksymab. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Oceniliśmy, in vitro i in vivo, działanie BAY 86-9766, selektywnego inhibitora MEK1/2, w panelu ludzkich linii komórkowych raka jelita grubego z pierwotną lub nabytą opornością na cetuksymab. WYNIKI: Wśród linii komórkowych raka jelita grubego pięć z mutacją KRAS (LOVO, HCT116, HCT15, SW620 i SW480) i jedna z mutacją BRAF (HT29) były oporne na działanie antyproliferacyjne cetuksymabu, podczas gdy dwie komórki (GEO i SW48) były bardzo wrażliwe. Leczenie BAY 86-9766 określiło zależne od dawki zahamowanie wzrostu wszystkich komórek nowotworowych, w tym dwóch ludzkich komórek raka jelita grubego z nabytą opornością na cetuksymab (GEO-CR i SW48-CR), z wyjątkiem komórek HCT15. Połączone leczenie cetuksymabem i BAY 86-9766 indukowało synergistyczne działanie antyproliferacyjne i apoptotyczne z blokadą szlaku MAPK i AKT w komórkach z pierwotną lub nabytą opornością na cetuksymab. Synergistyczne działanie antyproliferacyjne potwierdzono przy użyciu dwóch innych selektywnych inhibitorów MEK1/2, selumetynibu i pimasertybu, w połączeniu z cetuksymabem. Co więcej, hamowanie ekspresji MEK przez siRNA przywróciło wrażliwość na cetuksymab w komórkach opornych. U nagich myszy noszących ustalone heteroprzeszczepy ludzkiego HCT15, HCT116, SW48-CR i GEO-CR, skojarzone leczenie cetuksymabem i BAY 86-9766 spowodowało znaczne zahamowanie wzrostu guza i zwiększenie przeżywalności myszy. WNIOSEK: Wyniki te sugerują, że aktywacja MEK jest zaangażowana zarówno w pierwotną, jak i nabytą oporność na cetuksymab, a hamowanie EGFR i MEK może być strategią przezwyciężania oporności na anty-EGFR u pacjentów z rakiem jelita grubego. ©2014 Amerykańskie Stowarzyszenie Badań nad Rakiem.


title: Koloidalne płatki owsiane: historia, chemia i właściwości kliniczne.

text: Płatki owsiane są używane od wieków jako środek łagodzący swędzenie i podrażnienia związane z różnymi dermatozami kserotycznymi. W 1945 roku dostępna stała się gotowa do użycia koloidalna mąka owsiana, wytwarzana przez drobne mielenie owsa i gotowanie go w celu wydobycia materiału koloidalnego. Obecnie koloidalne płatki owsiane są dostępne w różnych postaciach dawkowania, od proszków do kąpieli po szampony, żele do golenia i kremy nawilżające. Obecnie stosowanie koloidalnych płatków owsianych jako środka chroniącego skórę jest regulowane przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) zgodnie z Ostateczną Monografią Ostateczną dla Leków Ochronnych Skóry wydaną w czerwcu 2003 roku. Farmakopea Stanów Zjednoczonych. Wiele klinicznych właściwości koloidalnych płatków owsianych wynika z ich chemicznego polimorfizmu. Wysokie stężenie skrobi i beta-glukanu odpowiada za funkcje ochronne i zatrzymywania wody owsa. Obecność różnych rodzajów fenoli nadaje działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne. Niektóre fenole z owsa są również silnymi pochłaniaczami promieniowania ultrafioletowego. Aktywność oczyszczająca owsa jest spowodowana głównie saponinami. Jego liczne właściwości funkcjonalne sprawiają, że koloidalne płatki owsiane są środkiem myjącym, nawilżającym, buforującym, a także łagodzącym i ochronnym środkiem przeciwzapalnym.


title: Awenantramidy hamują proliferację ludzkich linii komórkowych raka okrężnicy in vitro.

text: Wysokie spożycie produktów pełnoziarnistych wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem raka okrężnicy, ale mechanizm leżący u podstaw tej ochrony nie został jeszcze wyjaśniony. Przewlekłe zapalenie i związana z nim ekspresja cyklooksygenazy-2 (COX-2) w nabłonku okrężnicy są przyczynowo związane z karcynogenezą nabłonka, proliferacją i wzrostem guza. Zbadaliśmy wpływ awenantramidów (Avns), unikalnych polifenoli z owsa o właściwościach przeciwzapalnych, na ekspresję COX-2 w makrofagach, liniach komórkowych raka okrężnicy oraz na proliferację ludzkich linii komórkowych raka okrężnicy. Odkryliśmy, że wzbogacony w Avns ekstrakt z owsa (AvExO) nie miał wpływu na ekspresję COX-2, ale hamował aktywność enzymu COX i produkcję prostaglandyny E (2) (PGE (2)) w mysich makrofagach otrzewnowych stymulowanych lipopolisacharydami. Avns (AvExO, Avn-C i zmetylowana forma Avn-C (CH3-Avn-C)) znacząco hamowały proliferację komórek zarówno COX-2-dodatnich HT29, Caco-2 i LS174T, jak i COX-2-ujemnych HCT116 ludzkie linie komórkowe raka okrężnicy, przy czym CH3-Avn-C jest najsilniejszy. Jednak Avns nie miał wpływu na ekspresję COX-2 i produkcję PGE(2) w komórkach raka okrężnicy Caco-2 i HT29. Wyniki te wskazują, że hamujący wpływ Avns na proliferację komórek raka okrężnicy może być niezależny od ekspresji COX-2 i wytwarzania PGE(2). Tak więc, Avns mogą zmniejszać ryzyko raka okrężnicy poprzez hamowanie wytwarzania makrofagów PGE(2) i niezwiązane z COX działanie antyproliferacyjne w komórkach raka okrężnicy. Co ciekawe, Avns nie miał wpływu na żywotność komórek wywołanych konfluencją zróżnicowanych komórek Caco-2, które wykazują cechy normalnych komórek nabłonka okrężnicy. Nasze wyniki sugerują, że spożywanie owsa i otrębów owsianych może zmniejszyć ryzyko raka okrężnicy nie tylko ze względu na wysoką zawartość błonnika, ale także ze względu na Avns, które osłabiają proliferację komórek raka okrężnicy.


title: Spożycie ryżu nie wiąże się z ryzykiem zachorowalności lub śmiertelności z powodu chorób układu krążenia u japońskich mężczyzn i kobiet: duża populacja ...

text: Wstęp: Spożycie ryżu wiąże się z ryzykiem cukrzycy typu 2, ale jego związek z chorobami układu krążenia (CVD) jest ograniczony. CEL: Zbadaliśmy związek między spożyciem ryżu a ryzykiem zachorowalności na CVD i śmiertelnością w populacji japońskiej. PROJEKT: Było to badanie prospektywne z udziałem 91 223 japońskich mężczyzn i kobiet w wieku 40-69 lat, u których spożycie ryżu zostało określone i zaktualizowane na podstawie 3 samodzielnie podawanych kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków, każdy w odstępie 5 lat. Obserwacja zachorowalności trwała od 1990 do 2009 w kohorcie I i 1993 do 2007 w kohorcie II, a śmiertelność w latach 1990-2009 w kohorcie I i 1993 do 2009 w kohorcie II. HR i 95% CI częstości występowania CVD i śmiertelności obliczono zgodnie z kwintylami skumulowanego średniego spożycia ryżu. WYNIKI: W okresie 15-18 lat obserwacji stwierdziliśmy 4395 przypadków udaru mózgu, 1088 przypadków choroby niedokrwiennej serca (IHD) i 2705 zgonów z powodu CVD. Spożycie ryżu nie wiązało się z ryzykiem wystąpienia udaru mózgu lub IHD; wielozmienny HR (95% CI) w najwyższym w porównaniu z najniższym kwintyle spożycia ryżu wynosił 1,01 (0,90, 1,14) dla całkowitego udaru mózgu i 1,08 (0,84, 1,38) dla IHD. Podobnie nie było związku między spożyciem ryżu a ryzykiem zgonu z powodu CVD; HR (95% CI) dla śmiertelności z powodu całkowitej CVD wyniósł 0,97 (0,84; 1,13). Nie stwierdzono interakcji z modyfikacjami płci lub efektu przez wskaźnik masy ciała dla żadnego punktu końcowego. WNIOSEK: Spożywanie ryżu nie wiąże się z ryzykiem zachorowalności lub śmiertelności z powodu CVD. © 2014 Amerykańskie Towarzystwo Żywienia.


title: Dieta a przewlekłe choroby zwyrodnieniowe: perspektywy z Chin.

text: Kompleksowy przegląd ekologiczny cech diety, stylu życia i śmiertelności w 65 okręgach wiejskich Chin pokazał, że diety są znacznie bogatsze w żywność pochodzenia roślinnego w porównaniu z dietami spożywanymi w bardziej uprzemysłowionych społeczeństwach zachodnich. Średnie spożycie białka zwierzęcego (około jedna dziesiąta średniego spożycia w Stanach Zjednoczonych jako procent energii), tłuszczu ogółem (14,5% energii) i błonnika pokarmowego (33,3 g/dzień) odzwierciedlało znaczną preferencję dla żywności pochodzenia roślinnego . Średnie stężenie cholesterolu w osoczu, około 3,23-3,49 mmol/l, odpowiada temu stylowi życia. Główna hipoteza badana w tej pracy głosi, że przewlekłym chorobom zwyrodnieniowym zapobiega łączny wpływ składników odżywczych i ilości przyjmowanych składników odżywczych, które są powszechnie dostarczane przez żywność pochodzenia roślinnego. Rozległość i spójność dowodów dla tej hipotezy została zbadana z wieloma powiązaniami spożycia-biomarker-choroba, które zostały odpowiednio dostosowane. Wydaje się, że nie istnieje próg wzbogacania pokarmu roślinnego lub minimalizacji spożycia tłuszczu, powyżej którego nie występuje dalsze zapobieganie chorobom. Odkrycia te sugerują, że nawet niewielkie spożycie żywności pochodzenia zwierzęcego wiąże się ze znacznym wzrostem stężenia cholesterolu w osoczu, co z kolei wiąże się ze znacznym wzrostem wskaźników śmiertelności z powodu przewlekłych chorób zwyrodnieniowych.


title: Ryż biały, ryż brązowy i ryzyko cukrzycy typu 2 u mężczyzn i kobiet w USA

text: Kontekst Ze względu na różny stopień przetwarzania i zawartość składników odżywczych, brązowy ryż i biały ryż mogą mieć różny wpływ na ryzyko cukrzycy typu 2. Cel Prospektywne zbadanie spożycia białego i brązowego ryżu w odniesieniu do ryzyka cukrzycy typu 2 u mężczyzn i kobiet w USA w wieku 26-87 lat. Planowanie i otoczenie Badanie obserwacyjne pracowników służby zdrowia (1986–2006) oraz Badanie zdrowia pielęgniarek I (1984–2006) i II (1991–2005). Uczestnicy Prospektywnie ustaliliśmy dietę, styl życia i stan choroby wśród 39 765 mężczyzn i 157 463 kobiet w tych kohortach. Wszyscy uczestnicy byli wolni od cukrzycy, chorób sercowo-naczyniowych i raka na początku badania. Spożycie białego ryżu, brązowego ryżu, innych pokarmów i składników odżywczych było oceniane na początku i aktualizowane co 2–4 lata. Wyniki Podczas 3 318 196 osobolat obserwacji udokumentowaliśmy 10 507 przypadków cukrzycy typu 2. Po wieloczynnikowym dostosowaniu do wieku i innych czynników ryzyka związanych ze stylem życia i dietą, wyższe spożycie białego ryżu wiązało się z wyższym ryzykiem cukrzycy typu 2. Łączne ryzyko względne (95% przedział ufności) cukrzycy typu 2 porównujące ≥5 porcji/tydzień z <1 porcją/miesiąc białego ryżu wyniosło 1,17 (1,02, 1,36). W przeciwieństwie do tego, wysokie spożycie brązowego ryżu wiązało się z niższym ryzykiem cukrzycy typu 2: połączone wieloczynnikowe ryzyko względne (95% przedział ufności) wyniosło 0,89 (0,81, 0,97) dla ≥ 2 porcji brązowego ryżu na tydzień w porównaniu z <1 porcja/miesiąc. Oszacowaliśmy, że zastąpienie 50 gramów dziennie (ugotowanego, co odpowiada ⅓ porcji dziennie) białego ryżu taką samą ilością brązowego ryżu wiązało się z 16% (95% przedział ufności: 9%, 21%) niższym ryzykiem cukrzyca typu 2, podczas gdy to samo zastąpienie w grupie produktami pełnoziarnistymi wiązało się z 36% (95% przedział ufności: 30%, 42%) niższym ryzykiem cukrzycy. Wnioski Zastąpienie białego ryżu pełnymi ziarnami, w tym brązowym ryżem, może obniżyć ryzyko cukrzycy typu 2. Dane te potwierdzają zalecenie, że większość spożywanych węglowodanów powinna pochodzić z produktów pełnoziarnistych, a nie z rafinowanych ziaren, aby ułatwić zapobieganie cukrzycy typu 2.


title: Fosfolipidy w ryżu: znaczenie dla jakości ziarna i korzyści zdrowotnych: przegląd.

text: Fosfolipidy (PL) są główną klasą lipidów w ziarnie ryżu. Chociaż PL są tylko niewielkim składnikiem odżywczym w porównaniu ze skrobią i białkiem, mogą mieć znaczenie zarówno odżywcze, jak i funkcjonalne. Dokonaliśmy systematycznego przeglądu literatury na temat klasy, rozmieszczenia i zmienności PL w ryżu, ich związku z jakością końcowego zastosowania ryżu i zdrowiem człowieka, a także dostępnych metod profilowania analitycznego. Fosfatydylocholina (PC), fosfatydyloetanoloamina (PE), fosfatydyloinozytol (PI) i ich formy lizo są głównymi PL w ryżu. Pogorszenie PC w otrębach ryżowych podczas przechowywania uznano za wyzwalacz degradacji lipidów ryżowych z towarzyszącym zjełczałym smakiem ryżu niełuskanego i brązowego. Formy lizo w bielmie ryżu stanowią główny lipid skrobiowy i mogą tworzyć kompleksy inkluzyjne z amylozą, wpływając na właściwości fizykochemiczne i strawność skrobi, a tym samym na jej jakość gotowania i jedzenia. Dietetyczne PL mają pozytywny wpływ na wiele chorób człowieka i zmniejszają skutki uboczne niektórych leków. Ponieważ ryż od dawna jest spożywany jako podstawowy pokarm w wielu krajach azjatyckich, ryż PL może mieć znaczące korzyści zdrowotne dla tych populacji. Na PL ryżu mogą wpływać zarówno czynniki genetyczne (G), jak i środowiskowe (E), a rozwiązanie interakcji G × E może umożliwić przyszłe wykorzystanie składu i zawartości PL, poprawiając w ten sposób jakość jedzenia ryżu i korzyści zdrowotne dla konsumentów. Zidentyfikowaliśmy i podsumowaliśmy różne metody stosowane do analizy PL ryżu i omówiliśmy konsekwencje zmienności w raportowanych wartościach PL z powodu niespójności między metodami. Przegląd ten pogłębia zrozumienie natury i znaczenia PL w ryżu i przedstawia potencjalne podejścia do manipulowania PL w celu poprawy jakości ziarna ryżu i innych zbóż. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie pełnego ziarna i rafinowanego ziarna a ryzyko cukrzycy typu 2: przegląd systematyczny i metaanaliza dawka-odpowiedź badań kohortowych.

text: Kilka badań sugerowało ochronny wpływ spożycia pełnych ziaren, ale nie rafinowanych ziaren, na ryzyko cukrzycy typu 2, ale nie ustalono zależności dawka-odpowiedź między różnymi rodzajami zbóż i cukrzycą typu 2. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę prospektywnych badań spożycia zbóż i cukrzycy typu 2. Przeszukaliśmy bazę danych PubMed w poszukiwaniu badań spożycia zbóż i ryzyka cukrzycy typu 2 do 5 czerwca 2013 r. Podsumowanie względnego ryzyka obliczono przy użyciu modelu efektów losowych. Do analiz włączono szesnaście badań kohortowych. Sumaryczne ryzyko względne na 3 porcje dziennie wyniosło 0,68 (95% CI 0,58-0,81, I(2) = 82%, n = 10) dla pełnych ziaren i 0,95 (95% CI 0,88-1,04, I(2) = 53 %, n = 6) dla ziaren rafinowanych. Asocjację nieliniową zaobserwowano dla całych ziaren, nieliniowość p < 0,0001, ale nie dla ziaren rafinowanych, nieliniowość p = 0,10. Odwrotne zależności zaobserwowano dla podtypów całych ziaren, w tym chleba pełnoziarnistego, pełnoziarnistych płatków zbożowych, otrębów pszennych i brązowego ryżu, ale wyniki te były oparte na kilku badaniach, podczas gdy biały ryż wiązał się ze zwiększonym ryzykiem. Nasza metaanaliza sugeruje, że wysokie spożycie produktów pełnoziarnistych, ale nie rafinowanych, wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem cukrzycy typu 2. Jednak pozytywny związek ze spożyciem białego ryżu i odwrotne powiązania między kilkoma konkretnymi rodzajami produktów pełnoziarnistych a cukrzycą typu 2 uzasadniają dalsze badania. Nasze wyniki potwierdzają zalecenia zdrowia publicznego, aby zastąpić rafinowane ziarna pełnymi ziarnami i sugerują, że należy spożywać co najmniej dwie porcje pełnych ziaren dziennie, aby zmniejszyć ryzyko cukrzycy typu 2.


title: Wyniki diety niskowęglowodanowej a ryzyko cukrzycy typu 2 u mężczyzn

text: Wstęp: Źródła tłuszczu i białka mogą wpływać na to, czy diety niskowęglowodanowe są związane z cukrzycą typu 2 (T2D). Cel: Celem było porównanie powiązań 3 wyników diety niskowęglowodanowej z incydentem T2D. Projekt: Prospektywne badanie kohortowe zostało przeprowadzone na uczestnikach badania obserwacyjnego personelu medycznego, którzy byli wolni od T2D, choroby sercowo-naczyniowej lub raka na początku badania (n = 40 475) przez okres do 20 lat. Skumulowane średnie z 3 wyników diety niskowęglowodanowej (wysoka zawartość białka i tłuszczu całkowitego, wysoka zawartość białka i tłuszczu zwierzęcego oraz wysoka zawartość białka i tłuszczu roślinnego) była obliczana co 4 lata na podstawie kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków i była związana z incydentem T2D przy użyciu modeli Coxa. Wyniki: Udokumentowaliśmy 2689 przypadków T2D podczas obserwacji. Po dostosowaniu do wieku, palenia, aktywności fizycznej, spożycia kawy, spożycia alkoholu, rodzinnej historii T2D, całkowitego spożycia energii i wskaźnika masy ciała, wynik dla wysokiej zawartości białka zwierzęcego i tłuszczu wiązał się ze zwiększonym ryzykiem T2D [góra w porównaniu z dolny kwintyl; współczynnik ryzyka (HR): 1,37; 95% CI: 1,20, 1,58; P dla trendu < 0,01]. Korekta dla czerwonego i przetworzonego mięsa osłabiła ten związek (HR: 1,11; 95% CI: 0,95, 1,30; P dla trendu = 0,20). Wysoki wynik dla białka i tłuszczu roślinnego nie był istotnie związany z ogólnym ryzykiem T2D, ale był odwrotnie skorelowany z T2D u mężczyzn w wieku <65 lat (HR: 0,78; 95% CI: 0,66, 0,92; P dla trendu = 0,01, P dla interakcji = 0,01). Wnioski: Wynik reprezentujący dietę niskowęglowodanową, bogatą w białko zwierzęce i tłuszcze, był dodatnio związany z ryzykiem T2D u mężczyzn. Diety niskowęglowodanowe powinny pozyskiwać białko i tłuszcz z pokarmów innych niż czerwone i przetworzone mięso.


title: Zróżnicowany wpływ spożycia białek i tłuszczów na reakcje glukozy we krwi na węglowodany o wysokim i niskim indeksie glikemicznym w d...

text: Sześciu pacjentów z cukrzycą niezależną od insuliny otrzymało posiłki zawierające 25 g węglowodanów w postaci ziemniaków lub spaghetti. Posiłki powtórzono z dodatkiem 25 g białka oraz 25 g białka i 25 g tłuszczu. Stężenie glukozy i insuliny we krwi mierzono przez 4 godziny po posiłku testowym. Gdy podawano same węglowodany, wzrost stężenia glukozy we krwi i insuliny w surowicy był wyższy w przypadku posiłku ziemniaczanego. Dodatek białka zwiększył odpowiedzi insuliny na oba węglowodany i nieznacznie zmniejszył odpowiedź glikemiczną na puree ziemniaczane (F = 2,04, p < 0,05). Dalsze dodanie tłuszczu zmniejszyło odpowiedź glikemiczną na puree ziemniaczane (F = 14,63, p < 0,001) bez jakiejkolwiek zmiany w odpowiedzi glukozy we krwi na spaghetti (F = 0,94, NS). Różne reakcje na spożycie białka i tłuszczu zmniejszyły różnicę między odpowiedziami glikemicznymi na dwa węglowodany.


title: Rozpowszechnienie cukrzycy wśród mężczyzn i kobiet w Chinach.

text: TŁO: Ze względu na szybką zmianę stylu życia w Chinach istnieje obawa, że cukrzyca może stać się epidemią. Przeprowadziliśmy krajowe badanie od czerwca 2007 do maja 2008, aby oszacować częstość występowania cukrzycy wśród dorosłych Chińczyków. METODY: W badaniu wzięła udział reprezentatywna w skali kraju próba 46 239 osób dorosłych w wieku powyżej 20 lat z 14 województw i gmin. Po całonocnym poszczeniu uczestnicy przeszli doustny test tolerancji glukozy i zmierzono poziom glukozy na czczo i po 2 godzinach, aby zidentyfikować nierozpoznaną cukrzycę i stan przedcukrzycowy (tj. nieprawidłową glikemię na czczo lub nieprawidłową tolerancję glukozy). Rozpoznaną wcześniej cukrzycę ustalano na podstawie samoopisu. WYNIKI. Częstość występowania cukrzycy całkowitej (obejmującej zarówno cukrzycę rozpoznaną wcześniej, jak i wcześniej nierozpoznaną) oraz stanu przedcukrzycowego według standaryzacji wiekowej wynosiła 9,7% (10,6% wśród mężczyzn i 8,8% wśród kobiet) oraz 15,5% (16,1% wśród mężczyzn i 14,9% wśród kobiet). kobiet), co odpowiada za 92,4 mln dorosłych chorych na cukrzycę (50,2 mln mężczyzn i 42,2 mln kobiet) oraz 148,2 mln dorosłych ze stanem przedcukrzycowym (76,1 mln mężczyzn i 72,1 mln kobiet). Częstość występowania cukrzycy wzrastała wraz z wiekiem (3,2%, 11,5% i 20,4% odpowiednio wśród osób w wieku od 20 do 39, 40 do 59 i > lub = 60 lat) oraz wraz ze wzrostem masy ciała (4,5%, 7,6 %, 12,8% i 18,5% wśród osób o wskaźniku masy ciała [masa w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach] odpowiednio < 18,5, 18,5 do 24,9, 25,0 do 29,9 i > lub = 30,0 ). Rozpowszechnienie cukrzycy było wyższe wśród mieszkańców miast niż wsi (11,4% vs 8,2%). Częstość izolowanej nieprawidłowej tolerancji glukozy była wyższa niż izolowanej nieprawidłowej tolerancji glukozy na czczo (11,0% vs 3,2% wśród mężczyzn i 10,9% vs 2,2% wśród kobiet). WNIOSKI: Wyniki te wskazują, że cukrzyca stała się głównym problemem zdrowia publicznego w Chinach i że potrzebne są strategie mające na celu zapobieganie i leczenie cukrzycy. 2010 Towarzystwo Medyczne Massachusetts


title: Większe spożycie produktów pełnoziarnistych wiąże się z niższym ryzykiem cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych i przyrostu masy ciała.

text: Pełnoziarniste i wysokie spożycie błonnika są rutynowo zalecane w zapobieganiu chorobom naczyniowym; jednak brak jest wyczerpujących i ilościowych ocen dostępnych danych dotyczących ludzi. Celem tego badania była systematyczna analiza podłużnych badań oceniających spożycie produktów pełnoziarnistych i błonnika w odniesieniu do ryzyka cukrzycy typu 2 (T2D), chorób układu krążenia (CVD), przyrostu masy ciała i metabolicznych czynników ryzyka. Zidentyfikowaliśmy 45 prospektywnych badań kohortowych i 21 randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) między 1966 a lutym 2012 r., przeszukując literaturę Cumulative Index to Nursing and Allied Health Literature, Cochrane, Elsevier Medical Database i PubMed. Charakterystyki badania, spożycie pełnego ziarna i błonnika pokarmowego oraz oszacowania ryzyka zostały wyodrębnione przy użyciu standardowego protokołu. Korzystając z modeli efektów losowych, odkryliśmy, że w porównaniu z nigdy/rzadko spożywającymi produkty pełnoziarniste, osoby spożywające 48-80 g pełnego ziarna dziennie (3-5 porcji dziennie) miały ~26% niższe ryzyko T2D [RR = 0,74 ( 95% CI: 0,69; 0,80)], ~21% mniejsze ryzyko CVD [RR = 0,79 (95% CI: 0,74, 0,85)] i konsekwentnie mniejszy przyrost masy ciała w okresie 8-13 lat (1,27 vs 1,64 kg; p = 0,001). W RCT średnie ważone różnice w stężeniach glukozy w krążeniu po interwencji na czczo oraz cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL, porównując grupy interwencyjne produktów pełnoziarnistych z grupą kontrolną, wskazywały na istotnie niższe stężenia po zabiegach interwencyjnych z produktami pełnoziarnistymi [różnice w stężeniach glukozy na czczo: -0,93 mmol/l ( 95% CI: -1,65, -0,21, cholesterol całkowity: -0,83 mmol/l (-1,23, -0,42); i cholesterolu LDL: -0,82 mmol/l (-1,31, -0,33)]. [skorygowano] Wyniki tej metaanalizy dostarczają dowodów na poparcie korzystnego wpływu spożycia pełnego ziarna na zapobieganie chorobom naczyniowym. Potencjalne mechanizmy odpowiedzialne za wpływ produktów pełnoziarnistych na produkty pośrednie metabolizmu wymagają dalszych badań w dużych badaniach interwencyjnych.


title: Globalne, regionalne i krajowe rozpowszechnienie nadwagi i otyłości u dzieci i dorosłych w latach 1980-2013: systematyczna analiza dla Global B...

text: Wstęp: W 2010 r. oszacowano, że nadwaga i otyłość są przyczyną 3,4 miliona zgonów, 3,9% utraconych lat życia i 3,8% lat życia skorygowanych niepełnosprawnością (DALY) na całym świecie. Wzrost otyłości doprowadził do powszechnych wezwań do regularnego monitorowania zmian częstości występowania nadwagi i otyłości we wszystkich populacjach. Porównywalne, aktualne informacje o poziomach i trendach są niezbędne do ilościowego określenia wpływu na zdrowie populacji i zachęcenia decydentów do ustalenia priorytetów działań. Szacujemy globalną, regionalną i krajową częstość występowania nadwagi i otyłości u dzieci i dorosłych w latach 1980-2013. METODY: Systematycznie identyfikowaliśmy ankiety, raporty i opublikowane badania (n=1769), które zawierały dane dotyczące wzrostu i masy ciała, zarówno poprzez pomiary fizyczne, jak i raporty własne. Zastosowaliśmy regresję liniową efektów mieszanych, aby skorygować stronniczość w raportach własnych. Otrzymaliśmy dane dotyczące częstości występowania otyłości i nadwagi według wieku, płci, kraju i roku (n=19 244) za pomocą modelu regresji czasoprzestrzennej procesu Gaussa w celu oszacowania częstości występowania z 95% przedziałami niepewności (UI). WNIOSKI: Na całym świecie odsetek dorosłych ze wskaźnikiem masy ciała (BMI) wynoszącym 25 kg/m(2) lub wyższym wzrósł w latach 1980-2013 z 28,8% (95% UI 28,4-29,3) do 36,9% (36,3-37,4) u mężczyzn i od 29,8% (29,3-30,2) do 38,0% (37,5-38,5) u kobiet. Częstość występowania znacznie wzrosła wśród dzieci i młodzieży w krajach rozwiniętych; W 2013 roku 23,8% (22,9-24,7) chłopców i 22,6% (21,7-23,6) dziewcząt miało nadwagę lub otyłość. Częstość występowania nadwagi i otyłości wzrosła również u dzieci i nastolatki w krajach rozwijających się, od 8,1% (7,7-8,6) do 12,9% (12,3-13,5) w 2013 roku dla chłopców i od 8,4% (8,1-8 8) do 13,4% (13,0-13,9) u dziewcząt. Szacunkowa częstość występowania otyłości wśród dorosłych przekracza 50% u mężczyzn w Tonga oraz u kobiet w Kuwejcie, Kiribati, Sfederowanych Stanach Mikronezji, Libii, Katarze, Tonga i Samoa. Od 2006 r. wzrost otyłości wśród dorosłych w krajach rozwiniętych uległ spowolnieniu. INTERPRETACJA: Ze względu na ustalone zagrożenia dla zdrowia i znaczny wzrost częstości występowania otyłość stała się głównym globalnym wyzwaniem zdrowotnym. Nie tylko wzrasta otyłość, ale w ciągu ostatnich 33 lat nie zgłoszono żadnych krajowych historii sukcesu. Potrzebne są pilne globalne działania i przywództwo, aby pomóc krajom w skuteczniejszej interwencji. FINANSOWANIE: Fundacja Billa i Melindy Gatesów. Copyright © 2014 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie żywności na bazie białego ryżu i ryzyko udaru niedokrwiennego: badanie kliniczno-kontrolne w południowych Chinach.

text: Żywność na bazie białego ryżu, która jest bogata w rafinowane węglowodany, jest powszechnie spożywana w Chinach. Przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne w celu zbadania związku między spożyciem żywności na bazie białego ryżu a ryzykiem udaru niedokrwiennego w populacji południowo-chińskiej. Informacje na temat diety i stylu życia uzyskano od 374 pacjentów z udarem niedokrwiennym i 464 pacjentów z kontroli szpitalnej. Przeprowadzono analizy regresji logistycznej, aby ocenić wpływ żywności na bazie ryżu na ryzyko udaru mózgu. Średnie tygodniowe spożycie pokarmów ryżowych okazało się znacznie wyższe w przypadkach niż w grupie kontrolnej. Zwiększone spożycie gotowanego ryżu, congee i makaronu ryżowego wiązało się z wyższym ryzykiem udaru niedokrwiennego po kontrolowaniu czynników zakłócających. Odpowiednie skorygowane ilorazy szans (z 95% przedziałami ufności) dla najwyższego i najniższego poziomu spożycia wynosiły 2,73 (1,31-5,69), 2,93 (1,68-5,13) i 2,03 (1,40-2,94), przy czym zaobserwowano istotne zależności dawka-odpowiedź. Wyniki dostarczają dowodów na pozytywny związek między nawykowym spożyciem ryżu a ryzykiem udaru niedokrwiennego u dorosłych Chińczyków. Copyright © 2010 Narodowe Stowarzyszenie Udaru Mózgu. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Rozpowszechnienie i czynniki warunkujące cukrzycę u dorosłych w Chinach kontynentalnych w latach 2000-2010: przegląd systematyczny.

text: CELE: Dokonać systematycznego przeglądu trendów w częstości występowania cukrzycy (DM) wśród dorosłych w Chinach w ciągu ostatnich 10 lat i zidentyfikować czynniki determinujące te trendy. METODY: Przeprowadzono systematyczne wyszukiwanie badań opublikowanych w latach 2000-2010. Badania zgłaszające występowanie cukrzycy zostały uwzględnione, jeśli spełniały określone wcześniej kryteria. Porównano oszacowania rozpowszechnienia i zgłoszone determinanty tych badań. WYNIKI: Do przeglądu wybrano dwadzieścia pięć manuskryptów, opisujących 22 badania. W ciągu ostatniej dekady nastąpił wzrost rozpowszechnienia DM z 2,6% do 9,7% w Chinach. Częstość występowania cukrzycy jest silnie związana z wiekiem i jest wyższa wśród mieszkańców miast w porównaniu z populacjami wiejskimi. Niektóre badania wykazały różnicę w częstości występowania cukrzycy między mężczyznami i kobietami, ale wyniki te nie były spójne. Inne często zgłaszane związki z cukrzycą obejmowały wywiad rodzinny, otyłość i nadciśnienie. WNIOSEK: W latach 2000-2010 obserwujemy znaczny wzrost rozpowszechnienia cukrzycy na poziomie krajowym. Ważne jest, aby wszystkie szczeble rządowe opracowały skuteczniejsze strategie zapobiegania tej rosnącej epidemii cukrzycy i zarządzania nią. Istnieje również ważna potrzeba przeprowadzenia większej liczby badań nad cukrzycą na dużą skalę w zachodnich i centralnych regionach Chin. Copyright © 2012 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Dynamika transformacji żywieniowej w kierunku sektora żywności pochodzenia zwierzęcego w Chinach i jej implikacje: perspektywa zmartwień.

text: W rozwijającym się świecie zachodzi jednocześnie wiele zmian w diecie i aktywności fizycznej. Te zmiany w diecie obejmują duży wzrost gęstości energetycznej, proporcji populacji spożywającej dietę wysokotłuszczową oraz spożycia produktów zwierzęcych. Żywność pochodzenia zwierzęcego (ASF) odgrywa ważną rolę w tych zmianach diety. Ten artykuł dokumentuje duże zmiany w składzie diety i otyłości w krajach rozwijających się i zauważa, że zmiany te nabierają tempa. Wykorzystując Chiny jako studium przypadku, dowody na przyspieszenie tego procesu przedstawiono w opisowej i bardziej rygorystycznej dynamicznej analizie podłużnej. Konsekwencje tych zmian dla wzorców diety i otyłości oraz chorób układu krążenia są ogromne. Rzeczywiście, kraje rozwijające się znajdują się w punkcie, w którym powszechność otyłości jest większa niż niedożywienia, a obawy związane ze spożyciem tłuszczów nasyconych i brakiem równowagi energetycznej muszą być poważniej brane pod uwagę przez sektor rolnictwa. Obecna polityka rozwoju rolnictwa w wielu krajach rozwijających się skupia się na promocji inwentarza żywego i nie uwzględnia potencjalnych negatywnych konsekwencji zdrowotnych tej strategii. Chociaż powiązania między spożyciem ASF a otyłością nie mogą być ustalone tak wyraźnie, jak w przypadku wysokiego spożycia ASF, chorób serca i raka, potencjalne niekorzystne skutki zdrowotne związane ze zwiększonym spożyciem ASF nie powinny być dłużej ignorowane.