title: Ochronne działanie zingeronu, związku dietetycznego przeciwko indukowanym promieniowaniem uszkodzeniom genetycznym i apoptozie w ludzkich limfocytach.

text: Zingerone, związek dietetyczny, badano pod kątem jego zdolności do ochrony przed genotoksycznością i apoptozą indukowaną promieniowaniem w ludzkich limfocytach rosnących in vitro. Potencjał antagonistyczny zingeronu w stosunku do promieniowania oceniano za pomocą testów komet alkalicznych, mikrojąder blokujących cytokinezę, apoptozy i inhibicji reaktywnych form tlenu. Traktowanie limfocytów zingeronem (10 μg/ml) przed ekspozycją na promieniowanie gamma 2Gy skutkowało znacznym zmniejszeniem częstości występowania mikrojąder w porównaniu z grupą kontrolną komórek ocenianą w teście mikrojądrowym blokowanym przez cytokinezę. Podobnie traktowanie limfocytów zingeronem przed ekspozycją na promieniowanie wykazało znaczny spadek uszkodzeń DNA, ocenianych na podstawie parametrów komety, takich jak procent DNA ogona i moment ogona oliwki. Ponadto, traktowanie zingeronem (10 μg/ml) przed napromieniowaniem znacząco zmniejszyło odsetek komórek apoptotycznych analizowanych metodą mikroskopową i testem drabinki DNA. Podobnie, indukowane promieniowaniem poziomy reaktywnych form tlenu były znacząco (P<0,01) hamowane przez zingeron. Nasze badanie wykazuje ochronne działanie zingeronu przed uszkodzeniem DNA wywołanym promieniowaniem oraz działanie antyapoptotyczne w ludzkich limfocytach, które można częściowo przypisać wymiataniu wolnych rodników wywołanych promieniowaniem, a także hamowaniu wywołanego promieniowaniem stresu oksydacyjnego. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ Melissa officinalis L. na stan oksydacyjny i uszkodzenia DNA u osób narażonych na długotrwałe promieniowanie jonizujące o niskiej dawce.

text: Celem pracy było określenie zdolności wlewu Melissa officinalis L. (Melisy) na poprawę stanu stresu oksydacyjnego u personelu radiologicznego, który w trakcie pracy był narażony na długotrwałe promieniowanie o niskiej dawce promieniowania. Badanie było badaniem klinicznym przed-po przeprowadzonym na 55 pracownikach radiologii. Poproszono ich o picie naparu z melisy, który był przygotowywany jak torebka herbaty dwa razy dziennie (1,5 g/100 ml) przez 30 dni. W osoczu mierzono peroksydację lipidów, uszkodzenia DNA, katalazę, dysmutazę ponadtlenkową, mieloperoksydazę i peroksydazę glutationową przed i po zastosowaniu naparu z melisy. Zastosowanie naparu z melisy u pracowników oddziałów radiologii spowodowało znaczną poprawę poziomu katalazy w osoczu. , dysmutaza ponadtlenkowa i peroksydaza glutationowa oraz znaczne zmniejszenie uszkodzeń DNA osocza, mieloperoksydazy i peroksydacji lipidów. Stwierdzono, że napar z melisy znacznie poprawia stan stresu oksydacyjnego i uszkodzenia DNA u pracowników radiologii, gdy jest stosowany jako suplement diety w celu ochrony przed promieniowaniem.


title: Ocena aberracji chromosomowych, mikrojąder i wymiany chromatyd siostrzanych u pracowników szpitali przewlekle narażonych na promieniowanie jonizujące.

text: Analizę cytogenetyczną przeprowadzono na limfocytach krwi obwodowej od pracowników szpitala przewlekle narażonych na promieniowanie jonizujące w porównaniu z dobranymi osobami nienarażonymi. Skumulowane dawki pochłonięte obliczone dla pracowników radiacyjnych wahały się od 9,5 do 209,4 mSv. Zastosowanymi punktami końcowymi były aberracje chromosomowe (CA), mikrojądra (MN) i wymiany chromatyd siostrzanych (SCE). Częstości komórek CA/100 obserwowane w grupie eksponowanej były istotnie (P=0,018) wyższe niż w grupie kontrolnej: odpowiednio 3,2 i 2,6. Podobnie średnie liczby SCE na komórkę były statystycznie wyższe (P=0,025) w grupie eksponowanej (6,2) w porównaniu z grupą kontrolną (5,8). W przypadku analizy mikrojąder nie stwierdzono istotnej (P=0,06) różnicy między obiema grupami, ale dane te należy interpretować ostrożnie, ponieważ wzrost częstości MN stwierdzono u pracowników napromieniających (3,0 MN/100 komórek) w porównaniu z grupą kontrolną (2,6 MN/100 komórek) i wzrost ten występuje równolegle z częstością CA i SCE. Różnicę między wynikami można wyjaśnić charakterem generacji CA i MN. Zwiększone częstości CA i SCE u pracowników zajmujących się radioterapią wskazują na skumulowany efekt przewlekłego niskiego poziomu narażenia na promieniowanie jonizujące oraz na znaczenie prowadzenia analizy cytogenetycznej równolegle z dozymetrią fizyczną w miejscu pracy. Prawa autorskie 2001 Wiley-Liss, Inc.


title: Wysokie spożycie antyoksydantów w diecie wiąże się ze zmniejszoną częstotliwością translokacji chromosomów u pilotów linii lotniczych

text: Wstęp: Dietetyczne przeciwutleniacze mogą chronić przed uszkodzeniem DNA indukowanym przez źródła endogenne i egzogenne, w tym promieniowanie jonizujące (IR), ale dane z populacji ludzi narażonych na promieniowanie IR są ograniczone. Cel: Celem było zbadanie związku między częstotliwością translokacji chromosomów, jako biomarkera skumulowanego uszkodzenia DNA, a spożyciem witamin C i E oraz karotenoidów u 82 pilotów linii lotniczych płci męskiej. Projekt: Spożycie w diecie oszacowano za pomocą samodzielnie podawanego półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Translokacje oceniano stosując hybrydyzację fluorescencyjną in situ z farbami na całym chromosomie. Do oszacowania współczynników częstości i 95% CI, skorygowanych o potencjalne czynniki zakłócające, zastosowano ujemną regresję dwumianową. Wyniki: Zaobserwowano istotną i odwrotną zależność między częstością translokacji a spożyciem z pożywienia witaminy C, β-karotenu, β-kryptoksantyny i luteiny-zeaksantyny (P < 0,05). Częstość translokacji nie była związana z przyjmowaniem witaminy E, α-karotenu ani likopenu z pożywienia; całkowita witamina C lub E z żywności i suplementów; lub witaminy C lub E lub suplementy multiwitaminowe. Skorygowane współczynniki (95% CI) dla ≥mediany w porównaniu z <medianą porcji na tydzień owoców i warzyw o wysokiej zawartości witaminy C, owoców cytrusowych i zielonych warzyw liściastych wynosiły 0,61 (0,43; 0,86), 0,64 (0,46; 0,89). oraz odpowiednio 0,59 (0,43, 0,81). Najsilniejszy odwrotny związek zaobserwowano dla ≥mediany w porównaniu z <medianą łącznego spożycia witamin C i E, β-karotenu, β-kryptoksantyny i luteiny-zeaksantyny z pożywienia: 0,27 (0,14, 0,55). Wnioski: Wysokie łączne spożycie witamin C i E, β-karotenu, β-kryptoksantyny i luteiny-zeaksantyny z pożywienia lub dieta bogata w te źródła pożywienia może chronić przed kumulacyjnym uszkodzeniem DNA u osób narażonych na promieniowanie IR.


title: Wykorzystanie radiogramów stomatologicznych: aktualizacja i zalecenia.

text: INFORMACJE OGÓLNE I PRZEGLĄD: National Council on Radiation Protection & Measurements zaktualizowała swoje zalecenia dotyczące ochrony radiologicznej w stomatologii w 2003 roku, Centers for Disease Control and Prevention opublikowało swoje Wytyczne dotyczące kontroli infekcji w Dental Health-Care Settings w 2003 roku, a amerykańska Food and Agencja Leków zaktualizowała swoje kryteria wyboru dla radiogramów stomatologicznych w 2004 roku. Raport ten podsumowuje zalecenia przedstawione w tych dokumentach i porusza dodatkowe tematy, takie jak kryteria doboru pacjentów, wybór kliszy do konwencjonalnych radiogramów, kolimacja, filtracja wiązki, sprzęt ochronny pacjenta, uchwyty błon, operator ochrona, naświetlanie i przetwarzanie filmów, kontrola infekcji, zapewnienie jakości, przeglądanie obrazów, bezpośrednia radiografia cyfrowa i kształcenie ustawiczne pracowników stomatologicznej opieki zdrowotnej, którzy naświetlają zdjęcia rentgenowskie. WNIOSKI: W niniejszym raporcie omówiono wdrażanie właściwych praktyk radiograficznych. Oprócz niniejszych wytycznych dentyści powinni znać i przestrzegać obowiązujących przepisów federalnych i stanowych. IMPLIKACJE KLINICZNE: Dentyści powinni rozważyć korzyści płynące z radiogramów stomatologicznych z konsekwencjami zwiększenia ekspozycji pacjenta na promieniowanie i wdrożyć odpowiednie procedury kontroli promieniowania.


title: Aktualizacja na temat biologicznych skutków promieniowania jonizującego, względnych współczynników dawki i higieny promieniowania.

text: Diagnostyka obrazowa jest nieodzowną częścią współczesnej praktyki lekarskiej i stomatologicznej. W ciągu ostatnich kilku dekad nastąpił dramatyczny wzrost wykorzystania promieniowania jonizującego w obrazowaniu diagnostycznym. Skutki rakotwórcze narażenia na wysokie dawki są dobrze znane. Czy promieniowanie diagnostyczne rzadko powoduje raka? Nie wiemy, ale powinniśmy zachowywać się tak, jakby tak było. W związku z tym dentyści powinni mądrze dobierać pacjentów – wykonywać zdjęcia rentgenowskie tylko wtedy, gdy istnieje uzasadniony powód, by sądzić, że zdjęcie rentgenowskie dostarczy unikalnych informacji mających wpływ na diagnozę lub leczenie. Należy wykonać badania niskodawkowe: obrazowanie wewnątrzustne – za pomocą szybkich czujników kliszowych lub cyfrowych, obroży tarczycowych, kolimacji prostokątnej; obrazowanie panoramiczne i cefalometryczne boczne - należy stosować systemy cyfrowe lub kombinacje ekranów błon ziem rzadkich; i tomografii z wiązką stożkową - należy używać urządzeń o małej dawce, ograniczyć wielkość pola do obszaru zainteresowania, odpowiednio zmniejszyć mA i długość łuku ekspozycji. © 2012 Australijskie Stowarzyszenie Stomatologiczne.


title: Czynniki dietetyczne i śmiertelność z powodu raka wśród osób, które przeżyły bombę atomową.

text: Uważa się, że czynniki dietetyczne, takie jak owoce i warzywa, zmniejszają ryzyko zachorowalności i śmiertelności na raka. Zbadaliśmy wpływ diety bogatej w owoce i warzywa na długoterminowe skutki narażenia na promieniowanie na ryzyko zachorowania na raka. W 1980 r. dokonano oceny diety grupy 36 228 osób, które przeżyły bombę atomową w Hiroszimie i Nagasaki, dla których obecnie dostępne były szacunkowe dawki promieniowania. Obserwowano ich przez 20 lat pod kątem śmiertelności z powodu raka. Zbadano łączny wpływ spożycia owoców i warzyw oraz narażenia na promieniowanie na ryzyko zgonu z powodu raka, w modelach addytywnych (suma skutków samej diety i samego napromieniowania) i multiplikatywnych (iloczyn skutków samej diety i samego napromieniowania). W modelu addytywnym dzienne spożycie owoców i warzyw znacznie zmniejszyło ryzyko zgonów z powodu raka o 13% w porównaniu do spożycia raz lub mniej w tygodniu. Ekspozycja na promieniowanie 1 Siwerta (Sv) znacznie zwiększyła ryzyko zgonu z powodu raka o 48-49%. Efekty addycyjne wykazały mniejsze ryzyko zachorowania na raka u osób narażonych na 1 Sv, którzy mieli dietę bogatą w warzywa (49%-13%=36%) lub owoce (48%-13%=35%). Model multiplikatywny dał podobne wyniki. Redukcja ryzyka raka przez warzywa u osób narażonych wzrosła z 52% (sam efekt napromieniowania) do 32% (produkt działania warzyw i napromieniowania), a redukcja ryzyka raka przez owoce wyniosła 52% (samo promieniowanie) do 34% (produkt wpływu owoców i promieniowania). Nie było istotnych dowodów na odrzucenie modelu addytywnego lub multiplikatywnego. Codzienne spożywanie owoców i warzyw było korzystne dla osób narażonych na promieniowanie, zmniejszając ryzyko zgonu z powodu raka.


title: Rentgenowskie dentystyczne i ryzyko oponiaka

text: Kontekst Promieniowanie jonizujące jest konsekwentnie identyfikowanym i potencjalnie modyfikowalnym czynnikiem ryzyka oponiaka, najczęściej zgłaszanego pierwotnego guza mózgu w Stanach Zjednoczonych. Cel Zbadanie związku między prześwietleniem zębów, najczęstszym sztucznym źródłem promieniowania jonizującego, a ryzykiem oponiaka wewnątrzczaszkowego. Projektowanie i ustalanie Populacyjny projekt badania kliniczno-kontrolnego. Uczestnicy Badanie obejmuje 1433 przypadki oponiaka śródczaszkowego w wieku 29-79 lat zdiagnozowane wśród mieszkańców stanów Connecticut, Massachusetts, Karolina Północna, San Francisco Bay Area i ośmiu hrabstw Houston w Teksasie między 1 maja 2006 a 28 kwietnia 2011 oraz 1350 osób z grupy kontrolnej, których częstotliwość była dopasowana pod względem wieku, płci i położenia geograficznego. Główny wynik pomiaru Powiązanie diagnozy oponiaka wewnątrzczaszkowego z samoopisem prześwietleń zgryzowych, pełnych ust i panorex. Wyniki W ciągu całego życia przypadki zachorowań były ponad dwukrotnie większe (iloraz szans (OR) = 2,0, 95% przedział ufności (CI), 1,4-2,9) częściej niż grupa kontrolna zgłaszali, że kiedykolwiek mieli badanie skrzydłowo-zgryzowe. Bez względu na wiek, w którym otrzymano filmy, osoby, które zgłosiły otrzymywanie filmów skrzydłowo-zgryzowych z częstotliwością roczną lub większą, miały podwyższone ryzyko z ilorazem szans wynoszącym 1,4 (95% CI: 1,0-1,8), 1,6 (95% CI: 1,2-). 2,0), 1,9 (95% CI: 1,4-2,6) i 1,5 (95% CI: 1,1-2,0) odpowiednio dla wieku <10, 10-19, 20-49 i 50+ lat. Zwiększone ryzyko wystąpienia oponiaka wiązało się również z filmami panorex wykonywanymi w młodym wieku lub z coroczną lub większą częstotliwością u osób zgłaszających otrzymanie takich filmów w wieku poniżej 10 lat 4,9 razy (95% CI: 1,8-13,2) zwiększone ryzyko oponiaka . Nie doceniono związku z lokalizacją guza powyżej lub poniżej namiotu. Wnioski Narażenie na niektóre prześwietlenia zębów wykonane w przeszłości, kiedy narażenie na promieniowanie było większe niż w obecnej epoce, wydaje się być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia oponiaka wewnątrzczaszkowego. Podobnie jak w przypadku wszystkich źródeł sztucznego promieniowania jonizującego, rozważone stosowanie tego modyfikowalnego czynnika ryzyka może być korzystne dla pacjentów.


title: Czynniki dietetyczne i klastogenne u dzieci, które wyemigrowały do Izraela z regionów skażonych awarią w Czarnobylu.

text: Autorzy ocenili możliwy związek między historią diety a czynnikami klastogennymi w osoczu u dzieci, które wyemigrowały do Izraela w latach 1989-1993 z regionów skażonych awarią w Czarnobylu. Autorzy porównali dane kwestionariuszowe dotyczące zmiennych demograficznych, historii diety przed i po imigracji oraz stanu zdrowia z wynikami czynników klastogennych dla 162 imigrantów. Analiza regresji logistycznej wykazała negatywny związek między punktacją czynników klastogennych a częstością spożycia świeżych warzyw i owoców wśród dzieci do 7 roku życia w okresie poimigracyjnym. Spożycie jaj i ryb przez chłopców w wieku < lub = 7 lat przed imigracją wiązało się dodatnio z oceną czynników klastogennych. Spożywanie świeżych warzyw i owoców chroniło układ odpornościowy dzieci poniżej 7 roku życia.


title: Badania pediatrycznej tomografii komputerowej budzą obawy dotyczące zdrowia publicznego: kwestie związane z niskimi dawkami promieniowania są bardzo upolitycznione.

text: W artykule przedstawiono analizę zagadnień związanych z promieniowaniem niskodawkowym, ze szczególnym uwzględnieniem dziecięcej tomografii komputerowej (CT). Odwołuje się do kilku wczesnych badań, które rzadko są cytowane w artykułach dotyczących radioterapii, a następnie określa ilościowo nadmiar śmiertelnych nowotworów w ciągu życia, który można przypisać szacunkowej liczbie 6,5 miliona pediatrycznych tomografii komputerowej jamy brzusznej. Autorzy podkreślają ważny dokument polityczny wydany wspólnie przez National Cancer Institute i Society for Pediatric Radiology, a konkretnie jego wniosek, że mała dawka z CT stanowi „problem zdrowia publicznego”. Wreszcie, artykuł identyfikuje kilka kontrowersyjnych kwestii i proponuje inicjatywy polityczne, które, jeśli zostaną wdrożone, mogą doprowadzić do znacznej redukcji przyszłych nowotworów radiogenicznych i przewlekłych urazów. Autorzy wzywają do dyskusji między profesjonalnymi towarzystwami radiologicznymi a organizacjami zdrowia publicznego interesu, angażując w ten sposób wszystkie zainteresowane strony.


title: Szacowane ryzyko śmiertelnego raka wywołanego promieniowaniem z pediatrycznej CT.

text: CEL: W związku z szybko rosnącą częstością badań TK u dzieci, celem naszego badania była ocena ryzyka zgonu z powodu raka w ciągu całego życia, które można przypisać napromieniowaniu z TK u dzieci. MATERIAŁ I METODY: Dawki narządowe w zależności od wieku w momencie rozpoznania oszacowano dla typowych badań CT i zastosowano oszacowane ryzyko śmiertelności z powodu raka w ciągu życia (na dawkę jednostkową) dla różnych lokalizacji narządów. Zastosowano standardowe modele, które zakładają liniową ekstrapolację ryzyka od dawek średnich do niskich. Na podstawie obecnej standardowej praktyki przyjęto te same narażenia (miliamperosekundy), niezależnie od wieku. WYNIKI: Większe dawki i zwiększone ryzyko napromieniowania u dzieci powodują gwałtowny wzrost w porównaniu z dorosłymi szacowanego ryzyka związanego z CT. Szacowane ryzyko zgonu z powodu raka w ciągu całego życia, które można przypisać ekspozycji na promieniowanie z tomografii komputerowej u 1-latka, wynosi 0,18% (brzuch) i 0,07% (głowa) – o rząd wielkości wyższe niż w przypadku dorosłych – chociaż liczby te nadal stanowią niewielki wzrost w śmiertelności z powodu raka w stosunku do naturalnego wskaźnika tła. W Stanach Zjednoczonych na około 600 000 badań TK jamy brzusznej i głowy wykonywanych rocznie u dzieci w wieku poniżej 15 lat szacuje się, że 500 z tych osób może ostatecznie umrzeć z powodu raka spowodowanego promieniowaniem CT. WNIOSEK: Najlepsze dostępne szacunki ryzyka sugerują, że pediatryczna CT będzie skutkować znacznie zwiększonym ryzykiem napromieniania w ciągu życia w porównaniu z CT dorosłych, zarówno z powodu zwiększonej dawki na miliamperosekundę, jak i zwiększonego ryzyka w ciągu życia na dawkę jednostkową. Niższe ustawienia miliamperosekund mogą być używane dla dzieci bez znacznej utraty informacji. Chociaż stosunek korzyści do ryzyka jest nadal silnie przechylony w stronę korzyści, ponieważ częstość badań pediatrycznych TK szybko rośnie, oszacowania, że ilościowe ryzyko napromieniowania u dzieci poddawanych tomografii komputerowej w ciągu całego życia nie jest nieistotne, może stymulować bardziej aktywne zmniejszanie ekspozycji na CT u pacjentów pediatrycznych.


title: Świadoma zgoda i informowanie o ryzyku wynikającym z badań radiologicznych i nuklearnych: jak uciec z piekła komunikacyjnego

text: Krótkie streszczenie Badania radiologiczne i nuklearne niosą ze sobą określone (choć niskie) długoterminowe ryzyko zachorowania na raka, ale pacjenci poddawani takim badaniom często nie otrzymują żadnych lub niedokładnych informacji o tym ryzyku. Picano twierdzi, że to lekceważenie autonomii pacjenta nie jest już akceptowane i sugeruje praktyczny sposób komunikowania ryzyka


title: Uzasadnienie diagnostycznych narażeń medycznych: niektóre zagadnienia praktyczne. Raport z konsultacji Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej

text: Cele Wydział Ochrony Radiologicznej Pacjentów Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) jest zaniepokojony skutecznością uzasadnienia diagnostycznych narażeń medycznych. Ostatnio opublikowane prace i raport ze wstępnych konsultacji MAEA w tym obszarze dały podstawy do takich obaw. Istnieje znaczny poziom niewłaściwego użycia, aw niektórych przypadkach niski poziom świadomości dawki i ryzyka wśród niektórych kluczowych grup zaangażowanych. Ten artykuł ma na celu rozwiązanie tego problemu. Metody MAEA zwołała drugą grupę ekspertów w listopadzie 2008 r. w celu dokonania przeglądu praktycznych i osiągalnych działań, które mogą prowadzić do bardziej skutecznego uzasadnienia. Wyniki Niniejszy raport podsumowuje kwestie rozważane przez tę grupę oraz wyniki jej rozważań. Istnieje potrzeba usprawnienia komunikacji, zarówno w ramach zawodów, jak i między specjalistami z jednej strony, a między specjalistami a pacjentami/społeczeństwem z drugiej. W związku z tym ponownie przeanalizowano kwestię zgody na procedury obrazowania. Podkreślono potrzebę dobrych, opartych na dowodach wytycznych dotyczących skierowań lub kryteriów akceptowalności, a także potrzebę ich globalnej adaptacji i rozpowszechnienia. Wnioski Audyt kliniczny uznano za kluczowe narzędzie zapewniające, że uzasadnienie stanie się skuteczną, przejrzystą i odpowiedzialną częścią normalnej praktyki radiologicznej. Podsumowując, uzasadnienie ułatwiłoby „3 jako”: świadomość, adekwatność i audyt.


title: Przewidywane ryzyko zachorowania na raka na podstawie tomografii komputerowej wykonanej w Stanach Zjednoczonych w 2007 roku.

text: TŁO: Wykorzystanie skanów tomografii komputerowej (CT) w Stanach Zjednoczonych (USA) wzrosło ponad 3-krotnie od 1993 roku do około 70 milionów skanów rocznie. Pomimo ogromnych korzyści medycznych, istnieje obawa o potencjalne ryzyko raka związane z promieniowaniem. Przeprowadziliśmy szczegółowe oszacowania przyszłego ryzyka zachorowania na raka wynikające z obecnego stosowania tomografii komputerowej w USA w zależności od wieku, płci i typu skanowania. METODY: Modele ryzyka oparte na raporcie „Biologiczne skutki promieniowania jonizującego” National Research Council i dawkach promieniowania dla poszczególnych narządów pochodzących z krajowego badania zostały wykorzystane do oszacowania ryzyka raka specyficznego dla wieku dla każdego typu skanu. Modele te połączono z częstotliwościami skanowania w zależności od wieku i płci dla Stanów Zjednoczonych w 2007 r., uzyskanymi z ankiet i danych dotyczących roszczeń ubezpieczeniowych. Oszacowaliśmy średnią liczbę przypadków raka związanych z promieniowaniem z 95% granicami niepewności (UL) przy użyciu symulacji Monte Carlo. WYNIKI: Ogólnie oszacowaliśmy, że około 29 000 (95% UL, 15 000-45 000) przyszłych nowotworów może być związanych ze skanami CT wykonanymi w USA w 2007 roku. Największy wkład pochodził ze skanów jamy brzusznej i miednicy (n = 14 000) (95% UL, 6900-25 000), klatka piersiowa (n = 4100) (95% UL, 1900-8100) i głowa (n = 4000) (95% UL, 1100-8700), a także z angiografii TK klatki piersiowej (n = 2700) (95% UL, 1300-5000). Jedna trzecia przewidywanych nowotworów była spowodowana skanami wykonanymi w wieku od 35 do 54 lat, w porównaniu z 15% z powodu skanów wykonanych w wieku poniżej 18 lat, a 66% dotyczyło kobiet. WNIOSKI: Te szczegółowe dane szacunkowe podkreślają kilka obszarów stosowania tomografii komputerowej, które mają duży udział w całkowitym ryzyku zachorowania na raka, w tym kilka rodzajów skanów i grup wiekowych z dużą częstotliwością stosowania lub skany obejmujące stosunkowo wysokie dawki, w których można podjąć działania mające na celu zmniejszenie ryzyka. gwarantowany.


title: 210Po w środowisku morskim z naciskiem na jego zachowanie w biosferze.

text: Rozmieszczenie i zachowanie naturalnej serii alfa-emitera polonu-210 w środowisku morskim było badane od wielu lat, głównie ze względu na jego zwiększoną bioakumulację, silne powinowactwo do wiązania z niektórymi tkankami wewnętrznymi oraz jego znaczenie jako czynnika przyczyniającego się do naturalna dawka promieniowania otrzymywana przez biotę morską, a także przez ludzi spożywających owoce morza. Wyniki badań obejmujących prawie 5 dekad pokazują, że stężenia (210)Po w organizmach różnią się znacznie w różnych grupach filogenicznych, a także w różnych tkankach danego gatunku. Taka zmienność skutkuje (210) współczynnikami stężenia Po w zakresie od około 10(3) do ponad 10(6) w zależności od rozważanego organizmu lub tkanki. Stosunki (210)Po/(210)Pb w gatunkach morskich są na ogół większe niż jedność i mają tendencję do zwiększania łańcucha pokarmowego, co wskazuje, że (210)Po jest preferencyjnie pobierany przez organizmy w porównaniu do swojego przodka (210)Pb. Efektywny transfer (210)Po w górę łańcucha pokarmowego wynika przede wszystkim z wysokiego stopnia asymilacji radionuklidu ze spożywanego pokarmu i jego późniejszej silnej retencji w organizmach. W niektórych przypadkach mechanizm ten może prowadzić do widocznej biomagnifikacji (210)Po na wyższym poziomie troficznym. Różne gatunki pelagiczne uwalniają (210)Po i (210)Pb zapakowane w organiczne cząstki biodetrytyczne, które zatapiają i usuwają te radionuklidy z górnej kolumny wody, proces biogeochemiczny, który w połączeniu z szybkościami wychwytywania tej pary radionuklidów jest badany jako możliwy wskaźnik zastępczy do szacowania spadkowych przepływów węgla organicznego w morzu. Omówiono dane związane z preferencyjną bioakumulacją w różnych organizmach, ich tkankach, wynikającymi z tego dawkami promieniowania dla tych gatunków oraz procesami przenoszenia i recyklingu (210)Po przez sieć pokarmową. Ponadto w niniejszym przeglądzie zwrócono uwagę na główne luki w naszej obecnej wiedzy i proponowane obszary przyszłych badań nad biogeochemicznym zachowaniem (210)Po i jego wykorzystaniem jako znacznika procesów oceanograficznych. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Transport tuńczyka błękitnopłetwego Pacyfiku Radionuklidy pochodzące z Fukushimy z Japonii do Kalifornii

text: Uwolnienie radionuklidów z Fukushima Dai-ichi do wód oceanicznych wywołało poważne lokalne i globalne obawy dotyczące rozprzestrzeniania się materiałów radioaktywnych. Przedstawiamy jednoznaczne dowody na to, że tuńczyk błękitnopłetwy z Pacyfiku, Thunnus orientalis, transportował radionuklidy pochodzące z Fukushimy przez cały północny Pacyfik. Zmierzyliśmy radionuklidy emitujące promieniowanie γ w tuńczykach złowionych w Kalifornii i znaleźliśmy 134Cs (4,0 ±1,4 Bq kg−1) i podwyższony 137Cs (6,3 ±1,5 Bq kg−1) w 15 tuńczykach błękitnopłetwych z Pacyfiku, pobranych w sierpniu 2011 roku. stężenia tła (∼1 Bq kg−1) 137Cs w tuńczykach błękitnopłetwych sprzed Fukushimy i po Fukushimie żółtopłetwym, wykluczając podwyższony wychwyt radiocezu przed 2011 r. lub w wodach Kalifornii po Fukushimie. Odkrycia te wskazują, że tuńczyk błękitnopłetwy z Pacyfiku może szybko przenosić radionuklidy ze źródła punktowego w Japonii do odległych ekoregionów i pokazują znaczenie zwierząt migrujących jako wektorów transportu radionuklidów. Inne duże, masowo migrujące zwierzęta morskie intensywnie korzystają z wód wokół Japonii i zwierzęta te mogą być również wektorami transportowymi radionuklidów pochodzących z Fukushimy do odległych regionów północnego i południowego Pacyfiku. Wyniki te ujawniają narzędzia do śledzenia pochodzenia migracji (przy użyciu obecności 134Cs) i potencjalnego czasu migracji (przy użyciu proporcji 134Cs:137Cs) u masowo migrujących gatunków morskich w Oceanie Spokojnym.


title: Opad radioaktywny w Stanach Zjednoczonych z powodu awarii elektrowni jądrowej w Fukushimie.

text: Uwalnianie radioaktywności do atmosfery z uszkodzonej elektrowni jądrowej Fukushima Daiichi rozpoczęło się 12 marca 2011 r. Wśród różnych uwolnionych radionuklidów, izotopy jodu-131 ((131)I) i cezu ((137)Cs i (134)Cs ) zostały przetransportowane przez Ocean Spokojny i dotarły do Stanów Zjednoczonych w dniach 17-18 marca 2011 r. W konsekwencji podwyższony poziom produktów rozszczepienia (131)I, (132)I, (132)Te, (134)Cs i (137) Cs wykryto w próbkach powietrza, wody i mleka pobranych w Stanach Zjednoczonych w okresie od 17 marca do 4 kwietnia 2011 r. Ciągłe monitorowanie działań przez okres 25 dni oraz zmienności przestrzenne w ponad 100 miejscach pobierania próbek w Stanach Zjednoczonych sprawiły, że można scharakteryzować zanieczyszczone masy powietrza. W całym okresie najwyższe wartości wykrytej aktywności wahały się od poniżej 1 m Bq m(-3) do 31 m Bq m(-3) dla pyłu (131)I oraz do 96 m Bq m(-3) dla frakcji gazowej (131)I.


title: Wzrost poziomu 210Po w ludzkim płynie nasiennym po spożyciu omułka.

text: Stężenia radioaktywnego polonu-210 ((210)Po) oznaczono w ludzkim płynie nasiennym niepalących ochotników po wazektomii. Poziomy (210)Po wahały się od 0,10 do 0,39 mBq g(-1) (średnio: 0,23 ± 0,08 mBq g(-1)). Wartość ta spadła do 0,10 ± 0,02 mBq g(-1) (zakres od 0,07 do 0,13 mBq g(-1)) po dwóch tygodniach kontrolowanej diety, z wyłączeniem ryb i owoców morza. Następnie ochotnicy zjadali podczas jednego posiłku 200 g gotowanej małży Perna perna L., a poziom (210)Po oznaczano ponownie w ciągu dziesięciu dni w próbkach nasienia pobieranych codziennie rano. Ochotnicy kontynuowali kontrolowaną dietę i utrzymywali abstynencję seksualną przez cały okres eksperymentu. Zaobserwowano 300% wzrost poziomu (210)Po następnego dnia po spożyciu omułka, z późniejszą redukcją, tak że po 4 dniu poziom powrócił do poziomu bliskiego wartości wyjściowej. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Nieoczekiwany wzrost śmiertelności w Stanach Zjednoczonych następuje po przybyciu pióropusza radioaktywnego z Fukushimy: czy istnieje korelacja?

text: Wielokrotne katastrofy nuklearne w elektrowniach w Fukushimie, które rozpoczęły się 11 marca 2011 r., uwalniają duże ilości radioaktywności w powietrzu, która rozprzestrzeniła się w całej Japonii i innych krajach; w związku z tym uzasadnione są badania zanieczyszczeń i zagrożeń dla zdrowia. W Stanach Zjednoczonych opad Fukushimy pojawił się zaledwie sześć dni po trzęsieniu ziemi, tsunami i krachach. Niektóre próbki radioaktywności w opadzie, powietrzu, wodzie i mleku, pobrane przez rząd USA, wykazały poziomy setki razy wyższe niż normalne; jednak niewielka liczba próbek uniemożliwia jakąkolwiek wiarygodną analizę trendów czasowych i porównań przestrzennych. Urzędnicy ds. zdrowia w USA zgłaszają cotygodniowe zgony według wieku w 122 miastach, około 25 do 35 procent całkowitej liczby w kraju. Liczba zgonów wzrosła o 4,46 procent od 2010 do 2011 roku w ciągu 14 tygodni po pojawieniu się japońskiego opadu, w porównaniu ze wzrostem o 2,34 procent w ciągu ostatnich 14 tygodni. Liczba zgonów niemowląt po Fukushimie wzrosła o 1,80 procent, w porównaniu z poprzednim spadkiem o 8,37 procent. Przewidywanie tych danych dla całych Stanów Zjednoczonych daje 13 983 zgonów ogółem i 822 zgonów niemowląt przekraczających oczekiwane. Te wstępne dane muszą być śledzone, szczególnie w świetle podobnych wstępnych ustaleń dotyczących śmiertelności w USA w ciągu czterech miesięcy po przybyciu opadu w Czarnobylu w 1986 r., które były zbliżone do ostatecznych danych.


title: Jakość nasienia męskich idiopatycznych niepłodnych palaczy i niepalących: badanie ultrastrukturalne.

text: To retrospektywne badanie miało na celu ocenę wpływu palenia papierosów na parametry nasienia w grupie mężczyzn z niepłodnością idiopatyczną. Porównano jakość nasienia 2 grup mężczyzn z niepłodnością idiopatyczną, palących (n=118) i niepalących (n=153). Przeprowadzono konwencjonalną analizę nasienia i oceniono morfologię plemników za pomocą transmisyjnej mikroskopii elektronowej (TEM). Dane TEM opracowano za pomocą wzoru matematycznego opartego na technice bayesowskiej, która jest w stanie dostarczyć wskaźnik płodności (FI) oraz procent apoptozy, martwicy i niedojrzałości plemników. Jako kontrolę do konwencjonalnej analizy nasienia zastosowano wartości normalności zalecane przez wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia, a do wskaźników TEM wykorzystano wartości z nasienia 25 mężczyzn o potwierdzonej płodności. Niepłodni palacze i niepalący wykazywali podobne parametry nasienia, chociaż ruchliwość plemników i wyniki analizy TEM w obu grupach były istotnie upośledzone w porównaniu z grupą kontrolną. Pacjenci palący byli następnie klasyfikowani jako łagodni (>lub=1 i <lub=10 papierosów/dzień), umiarkowani (>10 i <20 papierosów/dzień) lub nałogowi palacze (>lub=20 papierosów/dzień). Stężenie plemników i FI różniły się istotnie (P < 0,05) wśród 3 rozważanych klas palaczy. Porównując pary klas palaczy, koncentracja plemników i FI u nałogowych palaczy były istotnie niższe (P < 0,05) niż obserwowane w grupach łagodnych palaczy i niepalących. Chociaż konsumpcja papierosów nie wpływa dramatycznie na jakość nasienia mężczyzn z idiopatyczną niepłodnością, nałogowi palacze wykazują znacznie niższą koncentrację plemników i FI: kolejny silny powód do rzucenia palenia.


title: Radioaktywność dymu papierosowego i ryzyko raka płuc.

text: WPROWADZENIE: Określenie polityki i działań przemysłu tytoniowego w odniesieniu do radioaktywnego polonu 210 ((210)Po) w dymie papierosowym oraz ocena długoterminowego ryzyka zachorowania na raka płuc spowodowanego odkładaniem się cząstek alfa w płucach regularnych palaczy. METODY: Analiza wewnętrznych tajnych dokumentów głównych przemysłu tytoniowego na temat radioaktywności papierosów udostępnionych online przez Master Settlement Agreement w 1998 r. WYNIKI: Dokumenty pokazują, że przemysł był świadomy obecności substancji radioaktywnych w tytoniu już w 1959 roku. Co więcej, przemysł nie tylko zdawał sobie sprawę z potencjalnego „rozrostu raka” w płucach regularnych palaczy, ale także wykonał ilościowe obliczenia radiobiologiczne, aby oszacować długoterminową (25 lat) dawkę absorpcji promieniowania w płucach (rad) jonizujących cząstek alfa emitowanych z dym papierosowy. Nasze własne obliczenia rad płuc cząstek alfa są zbliżone do rad szacowanych przez przemysł. Według Agencji Ochrony Środowiska, branżowe i nasze szacunki dotyczące długoterminowego promieniowania cząstek alfa w płucach powodują 120-138 zgonów na raka płuc rocznie na 1000 regularnych palaczy. W 1980 odkryto, że mycie kwasem jest wysoce skuteczne w usuwaniu (210)Po z liści tytoniu; jednak przemysł unikał jego stosowania z obawy, że kwaśne media zjonizują nikotynę, przekształcając ją w słabo przyswajalną formę w mózgach palaczy, pozbawiając ich w ten sposób bardzo poszukiwanego natychmiastowego wrażenia „kopniaka nikotynowego”. WNIOSKI: Dowody na ryzyko raka płuc spowodowane radioaktywnością dymu papierosowego są na tyle przekonujące, że uzasadniają jego usunięcie.


title: Mokre osadzanie izotopów produktów rozszczepienia w Ameryce Północnej z incydentu w Fukushima Dai-ichi, marzec 2011 r.

text: Wykorzystując infrastrukturę Narodowego Programu Depozycji Atmosferycznej (NADP), wykonano liczne pomiary mokrej depozycji radionuklidów nad Ameryką Północną dla 167 lokalizacji NADP przed i po incydencie w elektrowni jądrowej Fukushima Dai-ichi z dnia 12 marca 2011 r. Za okres od Od 8 marca do 5 kwietnia 2011 r. NADP zebrało tylko mokre próbki opadów i przeanalizowało je pod kątem izotopów produktów rozszczepienia w pełnych próbkach wody i stałych próbkach filtrowalnych przez United States Geological Survey przy użyciu spektrometrii gamma. Zmienne ilości (131)I, (134)Cs lub (137)Cs zostały zmierzone w około 21% pobranych próbek miejsc NADP rozmieszczonych szeroko w przyległych Stanach Zjednoczonych i na Alasce. Obliczone od 1 do 2 tygodni strumienie osadzania poszczególnych radionuklidów wahały się od 0,47 do 5100 bekereli na metr kwadratowy w okresie pobierania próbek. Aktywność osadzania na mokro była niewielka w porównaniu ze zmierzoną aktywnością już obecną w glebie USA. Sieci NADP zareagowały na tę złożoną katastrofę i dostarczyły naukowo uzasadnione pomiary, które są porównywalne i komplementarne z innymi sieciami w Ameryce Północnej i Europie.


title: Śmierć przez polon-210: lekcje wyciągnięte z zabójstwa byłego sowieckiego szpiega Aleksandra Litwinienki.

text: Reakcja medyczna na promieniowanie – niezależnie od tego, czy jest to wynik wojny radiologicznej, użycie przez terrorystów improwizowanej broni rozpraszającej promieniowanie, zabójstwo polityczne, wypadki przy pracy lub w przemyśle, czy też napromieniowany medycznie pacjent pozostaje jedną z najmniej nauczanych spośród wszystkich dyscyplin w edukacji medycznej. W następstwie 11 września wśród medycznych podatności na zagrożenia toksyczne, wszystkich kategorii broni masowego rażenia (BMR) - czy to przy użyciu CBRNE (chemiczny, biologiczny, radiologiczny, nuklearny, wybuchowy) czy NBC (jądrowy, biologiczny, chemiczny) akronim – promieniowanie jest najrzadziej nauczane w szkołach zawodowych, kulturach reagowania i organizacjach cywilnych. Do tej pory niewielu pracowników służby zdrowia (HCP) posiada podstawową wiedzę lub umiejętności do identyfikacji i diagnozowania, nie mówiąc już o leczeniu ofiary promieniowania; Ta luka stała się jeszcze bardziej oczywista po głośnym zabójstwie byłego rosyjskiego agenta Aleksandra Litwinienki. Został otruty polonem210. Substancje radioaktywne są wszechobecne, a źródła promieniowania znajdują się w praktycznie każdym regionie kraju lub są przez nie transportowane. Niezbędne jest zwiększenie gotowości wśród miejskich i wiejskich zakładów opieki zdrowotnej, a także szpitali miejskich i uniwersyteckich. Skuteczne zarządzanie urazami popromiennymi wymaga dostępu do specjalistycznego sprzętu i wiedzy. Choroba popromienna postępuje i może wymagać ostrej, krytycznej i długoterminowej opieki przez cały czas trwania choroby. Niezależnie od źródła, gotowość opiera się na rozpoznaniu zagrożenia i poświęceniu zasobów na radzenie sobie z ryzykiem, w tym poprawę szkolenia i sprzętu. Masowe lub indywidualne narażenie na promieniowanie stanowi wyjątkowe wyzwanie dla całego kontinuum reagowania, począwszy od organów ścigania, służb ratowniczych i ratownictwa medycznego. Zwiększona edukacja i praktyka w zakresie reagowania na zagrożenia radiologiczne ma zasadnicze znaczenie dla zwiększenia gotowości.


title: Przeciwdrobnoustrojowe cechy polifenoli pochodzących z herbaty i żurawiny przeciwko Streptococcus mutans

text: Istnieje ponad 750 gatunków bakterii, które zasiedlają jamę ustną człowieka, ale tylko niewielką część z nich przypisuje się chorobom związanym z płytką nazębną, takim jak próchnica. Streptococcus mutans jest uznawany za główny czynnik próchnicogenny i istnieje obszerna wiedza na temat specyficznych czynników wirulencji, które czynią organizm patogenem. Wzrasta zainteresowanie alternatywnymi, specyficznymi dla celu metodami leczenia, w przeciwieństwie do niespecyficznego mechanicznego usuwania płytki nazębnej lub stosowania obecnie stosowanych środków przeciwbakteryjnych o szerokim spektrum działania. Wpływ diety na zdrowie jamy ustnej jest niezaprzeczalny i można to bezpośrednio zaobserwować w populacjach spożywających duże ilości żywności lub napojów bogatych w polifenole. Takie populacje charakteryzują się niską częstością występowania próchnicy i lepszym ogólnym stanem zdrowia jamy ustnej. Camellia sinensis, roślina, z której pozyskiwane są różne formy herbaty, oraz Vaccinium macrocarpon (owoc żurawiny amerykańskiej) cieszą się dużym zainteresowaniem zarówno ze względu na ich rozpowszechnienie w diecie człowieka, jak i unikalny skład polifenoli. Biologicznie aktywne składniki tych roślin wykazały silne właściwości hamujące enzymy, nie będąc bakteriobójczymi, co jest kluczową cechą, która jest ważna w opracowywaniu terapii, które nie powodują rozwoju odporności u mikroorganizmów. Celem tego przeglądu jest rozważenie badań, które badały wykonalność herbaty, żurawiny i innych wybranych pochodnych roślin jako potencjalnej podstawy alternatywnych środków terapeutycznych przeciwko Streptococcus mutans oraz ocena ich obecnego i przyszłego znaczenia klinicznego.


title: Wrażliwość izolatów Helicobacter pylori na działanie przeciwadhezyjne wysokocząsteczkowego składnika żurawiny.

text: Zbadano wrażliwość dużej liczby opornych i nieopornych na antybiotyki izolatów Helicobacter pylori na działanie antyadhezyjne wysokocząsteczkowego, niedializowalnego składnika soku żurawinowego. Konfluentne monowarstwy linii komórek żołądka w studzienkach płytki do mikromiareczkowania wystawiono na zawiesiny bakteryjne przygotowane z 83 izolatów H. pylori od pacjentów leczonych i nieleczonych antybiotykami w obecności i przy braku składnika żurawinowego. Do obliczenia procentu hamowania adhezji zastosowano test ureazy. W dwóch trzecich izolatów adhezja do komórek żołądka była hamowana przez 0,2 mg/ml materiału niepodlegającego dializie. Nie stwierdzono związku między działaniem przeciwadhezyjnym materiału żurawinowego a opornością na metronidazol w izolatach od pacjentów leczonych lub nieleczonych (N=35). Tylko 13 izolatów (16%) było opornych zarówno na materiał niedający się dializować, jak i metronidazol, a 30 (36%) było opornych na sam materiał niedający się dializować. Nie było oporności krzyżowej na materiał niedający się dializą i metronidazol. Dane te sugerują, że połączenie antybiotyków i preparatu żurawinowego może poprawić eradykację H. pylori.


title: Różnice w składzie mikrobiologicznym śliny i płytki nazębnej u osób o różnych nawykach picia.

text: Wykazano, że kilka produktów spożywczych zawiera naturalne składniki (zwłaszcza polifenole), które wykazują właściwości antyadhezyjne wobec Streptococcus mutans, czynnika etiologicznego odpowiedzialnego za próchnicę korony zębów, a także hamują glukozylotransferazy, które są enzymami S. mutans biorącymi udział w syntezie przylegającego, nierozpuszczalnego w wodzie glukanu z sacharozy. Inne badania wykazały działanie in vitro na tworzenie i desorpcję biofilmu płytki nazębnej w jamie ustnej. W badaniu tym oceniano, czy aktywność wykazywana in vitro przez związki pokarmowe może wpływać na skład mikrobiologiczny śliny i płytki nazębnej osób stosujących dietę bogatą w te pokarmy, porównując wyniki z wynikami uzyskanymi od osób stosujących inną dietę. Uwzględnione produkty spożywcze to: kawa, kawa jęczmienna, herbata i wino. Do badania zrekrutowano 93 osoby. Od każdego pacjenta pobrano sześć próbek zarówno płytki nazębnej, jak i śliny w mniej więcej miesięcznych odstępach czasu. Ogólną liczbę bakterii, wszystkich paciorkowców, S. mutans i pałeczek kwasu mlekowego oznaczono metodą hodowli zarówno w ślinie, jak i na płytce nazębnej. Najwyższe miana bakterii odnotowano w populacji kontrolnej, podczas gdy każda podgrupa nawyków picia wykazała z grubsza o jeden log mniej niż w grupie kontrolnej. Te różnice w liczbie bakterii okazały się istotne statystycznie (P<0,05). Jeśli chodzi o płytkę nazębną, podczas gdy całkowita liczba nie różniła się istotnie w przeliczeniu na mg płytki u osób należących do różnych podgrup nawyków picia, istotny spadek (P<0,05) zaobserwowano u osób pijących kawę, herbatę, kawę jęczmienną oraz wino, gdy oceniano mutans streptococci i lactobacilli. W kilku przypadkach zaobserwowano więcej niż jeden log spadek. Oznaczono również wskaźniki blaszki miażdżycowej i odnotowano istotne (P<0,05) zmniejszenie wartości u osób należących do podgrup określonych nawyków picia w porównaniu z grupą kontrolną. Badanie to wskazuje, że istnieje korelacja między spożywaniem określonych pokarmów a zdrowiem jamy ustnej pod względem zmniejszonego odkładania się płytki nazębnej i mniejszej liczby odontopatogenów.


title: Nowatorskie terapie przeciwbakteryjne w chorobach związanych z płytką nazębną.

text: Kontrola chorób związanych z płytką nazębną tradycyjnie polegała na niespecyficznym usuwaniu płytki nazębnej za pomocą środków mechanicznych. Wraz ze wzrostem naszej wiedzy na temat mechanizmów chorób jamy ustnej przyszłe leczenie będzie prawdopodobnie bardziej ukierunkowane, na przykład na małe grupy organizmów, pojedyncze gatunki lub na kluczowe czynniki wirulencji, które wytwarzają. Celem tego przeglądu jest rozważenie aktualnego stanu nowych metod leczenia. Utrzymanie higieny jamy ustnej często obejmuje stosowanie środków chemicznych; jednak rosnące problemy z opornością na syntetyczne środki przeciwdrobnoustrojowe zachęciły do poszukiwania alternatywnych produktów naturalnych. Rośliny są źródłem ponad 25% preparatów na receptę i bez recepty, dlatego też zostanie rozważony potencjał naturalnych środków do profilaktyki doustnej. Podejścia ukierunkowane mogą być skierowane na beztlenowce z czarnym pigmentem związane z zapaleniem przyzębia. Takie pigmenty dają możliwość celowanej fototerapii światłem monochromatycznym o dużej intensywności. Dotychczasowe badania wykazały selektywne zabijanie Porphyromonas gingivalis i Prevotella intermedia w biofilmach. Podejścia do funkcjonalnego hamowania, w tym zastosowanie inhibitorów proteazy, są również badane w celu kontrolowania zapalenia przyzębia. Obecnie w odniesieniu do Streptococcus mutans i próchnicy zębów opracowywana jest terapia zastępcza, dzięki której rezydentny patogen jest zastępowany niepatogennym wariantem wytwarzającym bakteriocynę.


title: Hamujące działanie soku żurawinowego na przyczepianie się paciorkowców jamy ustnej i tworzenie biofilmu.

text: Wiadomo, że sok żurawinowy hamuje adhezję bakterii. Zbadaliśmy hamujący wpływ soku żurawinowego na adhezję szczepów paciorkowców jamy ustnej znakowanych [3H]-tymidyną do pokrytych śliną kulek hydroksyapatytu (s-HA). Gdy komórki bakteryjne były chwilowo wystawione na działanie soku żurawinowego, ich przyleganie do s-HA znacznie się zmniejszyło w porównaniu z kontrolą (P < 0,01). Ich hydrofobowość również malała w zależności od stężenia soku żurawinowego. Oceniliśmy również hamujący wpływ soku żurawinowego na tworzenie biofilmu. Dzięki zastosowaniu systemu mikropłytek stwierdziliśmy, że składniki soku żurawinowego o dużej masie cząsteczkowej hamują tworzenie się biofilmu badanych paciorkowców. Aktywność hamująca była związana z redukcją hydrofobowości. Obecne odkrycia sugerują, że składnik(i) soku żurawinowego może hamować kolonizację przez paciorkowce jamy ustnej na powierzchni zębów, a tym samym spowalniać rozwój płytki nazębnej. Prawa autorskie Blackwell Munksgaard, 2004.


title: Hamowanie przylegania bakterii przez sok żurawinowy: potencjalne zastosowanie w leczeniu infekcji dróg moczowych.

text: Sok żurawinowy jest szeroko stosowany w leczeniu i zapobieganiu infekcjom dróg moczowych i jest uważany za łagodzący objawy tych infekcji. Próby uwzględnienia potencjalnych korzyści płynących z soku koncentrowały się na zakwaszeniu moczu i bakteriostazie. W tym badaniu wykazano, że sok żurawinowy jest silnym inhibitorem przylegania bakterii. Przebadano łącznie 77 klinicznych izolatów Escherichia coli. Sok żurawinowy hamował przyczepność o 75% lub więcej w ponad 60% izolatów klinicznych. Koktajl żurawinowy podawano również myszom w miejscu ich normalnego zaopatrzenia w wodę przez okres 14 dni. Mocz pobrany od tych myszy hamował przyleganie E. coli do komórek nabłonka moczowego o około 80%. Aktywność antyadhezyjną można było również wykryć w ludzkim moczu. Piętnaście z 22 badanych wykazało znaczną aktywność antyadhezyjną w moczu 1 do 3 godzin po wypiciu 15 uncji koktajlu żurawinowego. Stwierdzono, że zgłoszone korzyści płynące ze stosowania soku żurawinowego mogą być związane z jego zdolnością do hamowania przylegania bakterii.


title: Doustne spożywanie koktajlu z soku żurawinowego hamuje adhezję klinicznie uropatogennych Escherichia coli w skali molekularnej

text: Wykazano, że koktajl z soku żurawinowego (CJC) hamuje tworzenie biofilmu przez uropatogenne Escherichia coli. W celu zbadania, czy składniki antyadhezyjne mogą dotrzeć do dróg moczowych po doustnym spożyciu CJC, ochotnik otrzymał 16 uncji wody lub CJC. Próbki moczu pobierano po 0, 2, 4, 6 i 8 godzinach po spożyciu pojedynczej dawki. Zdolność związków w moczu do wpływania na adhezję bakterii została przetestowana dla sześciu klinicznych uropatogennych szczepów E. coli, w tym czterech szczepów z fimbriami P (B37, CFT073, BF1023 i J96) i dwóch szczepów niewykazujących fimbrii P, ale wykazujących mannozę. oporna hemaglutynacja (B73 i B78). Jako kontrolę zastosowano niefibryfikowany szczep HB101. Do pomiaru siły adhezji między sondą z azotku krzemu a bakteriami potraktowanymi próbkami moczu zastosowano mikroskopię sił atomowych (AFM). W ciągu 2 godzin po spożyciu CJC bakterie szczepów klinicznych, którym podawano odpowiednią próbkę moczu, wykazywały niższe siły adhezji niż te, którym podawano mocz zebrany przed spożyciem CJC. Siły adhezji zmniejszały się wraz z upływem czasu po zużyciu CJC przez 8-godzinny okres pomiaru. Siły adhezji bakterii po ekspozycji na mocz zebrany po spożyciu wody nie uległy zmianie. HB101 wykazywał niskie siły adhezji po zużyciu wody i CJC i nie zmieniały się one w czasie. Pomiary siły adhezji AFM były zgodne z wynikami testu hemaglutynacji, potwierdzając, że doustne spożycie CJC może działać przeciwko adhezji uropatogennych E. coli.


title: Żurawina do zapobiegania infekcjom dróg moczowych.

text: TŁO: Żurawina jest szeroko stosowana od kilkudziesięciu lat w zapobieganiu i leczeniu infekcji dróg moczowych (ZUM). CELE: Ocena skuteczności produktów żurawinowych w zapobieganiu ZUM w podatnych populacjach. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy MEDLINE, EMBASE, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL w The Cochrane Library) oraz Internet. Skontaktowaliśmy się z firmami zajmującymi się promocją i dystrybucją preparatów żurawinowych oraz sprawdziliśmy listy referencyjne artykułów przeglądowych i odpowiednich opracowań. Data ostatniego wyszukiwania: styczeń 2007. KRYTERIA WYBORU: Wszystkie randomizowane kontrolowane badania kliniczne (RCT) lub quasi-RCT produktów żurawinowych w zapobieganiu ZUM we wszystkich populacjach. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów niezależnie oceniło i wyodrębniło informacje. Zebrano informacje o metodach, uczestnikach, interwencjach i wynikach (ZUM – objawowe i bezobjawowe, skutki uboczne, przestrzeganie terapii). W stosownych przypadkach obliczono ryzyko względne (RR), w przeciwnym razie przeprowadzono syntezę narracyjną. Jakość oceniano za pomocą kryteriów Cochrane'a. GŁÓWNE WYNIKI: Uwzględniono dziesięć badań (n = 1049, pięć naprzemiennych, pięć równoległych). Żurawina/sok żurawinowo-borówki w porównaniu z placebo, sokiem lub wodą oceniano w siedmiu badaniach, a tabletki żurawinowe w porównaniu z placebo w czterech (w jednym badaniu oceniano zarówno sok, jak i tabletki). Produkty żurawinowe znacząco zmniejszyły częstość występowania ZUM po 12 miesiącach (RR 0,65, 95% CI 0,46 do 0,90) w porównaniu z placebo/kontrolą. Produkty żurawinowe skuteczniej zmniejszały częstość występowania ZUM u kobiet z nawracającymi ZUM niż starsi mężczyźni i kobiety lub osoby wymagające cewnikowania. Sześć badań nie zostało włączonych do metaanaliz ze względu na problemy metodologiczne lub brak dostępnych danych. Jednak tylko jeden zgłosił istotny wynik dotyczący wyniku objawowych ZUM. Skutki uboczne były częste we wszystkich badaniach, aw kilku z nich rezygnacje/wycofanie się były wysokie. WNIOSKI AUTORÓW: Istnieją dowody na to, że sok żurawinowy może zmniejszyć liczbę objawowych ZUM w okresie 12 miesięcy, szczególnie u kobiet z nawracającymi ZUM. Jej skuteczność dla innych grup jest mniej pewna. Duża liczba rezygnacji/wycofywania się wskazuje, że sok żurawinowy może nie być akceptowalny przez długi czas. Nie jest jasne, jakie jest optymalne dawkowanie lub sposób podawania (np. sok, tabletki lub kapsułki). Potrzebne są dalsze odpowiednio zaprojektowane badania z odpowiednimi wynikami.


title: Żurawina czy trimetoprim w profilaktyce nawracających infekcji dróg moczowych? Randomizowane kontrolowane badanie u starszych kobiet

text: Cele Porównanie skuteczności wyciągu z żurawiny z małą dawką trimetoprimu w zapobieganiu nawracającym infekcjom dróg moczowych (ZUM) u starszych kobiet. Pacjenci i metody Sto trzydzieści siedem kobiet z dwoma lub więcej ZUM leczonych antybiotykami w ciągu ostatnich 12 miesięcy zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej 500 mg wyciągu z żurawiny lub 100 mg trimetoprimu przez 6 miesięcy. Rejestracja próbna: ISRCTN80031108. Wyniki Trzydzieści dziewięć ze 137 uczestników (28%) miało ZUM leczone antybiotykiem (25 w grupie żurawiny i 14 w grupie trimetoprim); różnica w proporcjach ryzyko względne 1,616 (95% CI: 0,93, 2,79) P = 0,084. Czas do pierwszego nawrotu ZUM nie różnił się istotnie między grupami (p = 0,100). Mediana czasu do nawrotu ZUM wyniosła 84,5 dnia w grupie żurawiny i 91 dni w grupie trimetoprimu (U = 166, P = 0,479). Odnotowano 17/137 (12%) wycofań z badania, 6/69 (9%) z grupy żurawiny i 11/68 (16%) z grupy trimetoprimu (P = 0,205), przy względnym ryzyku wycofania się z badania. grupa żurawin 0,54 (95% CI: 0,19; 1,37). Wnioski Trimetoprim miał bardzo ograniczoną przewagę nad ekstraktem z żurawiny w zapobieganiu nawrotom ZUM u starszych kobiet i miał więcej działań niepożądanych. Nasze odkrycia pozwolą starszym kobietom z nawracającymi ZUM omówić z klinicystami nieodłączną atrakcyjność taniego, naturalnego produktu, takiego jak ekstrakt z żurawiny, którego stosowanie nie wiąże się z ryzykiem oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe lub superinfekcji Clostridium difficile lub grzybami.


title: Żurawina kontra antybiotyki w zapobieganiu infekcjom dróg moczowych: randomizowane badanie noninferiority z podwójnie ślepą próbą u kobiet przed menopauzą.

text: Wstęp: Rosnąca częstość występowania uropatogenów opornych na środki przeciwdrobnoustrojowe pobudziła zainteresowanie żurawiną w celu zapobiegania nawracającym infekcjom dróg moczowych (ZUM). METODY: W podwójnie ślepym, podwójnie pozorowanym badaniu noninferiority, 221 kobiet przed menopauzą z nawracającymi ZUM zostało losowo przydzielonych do 12-miesięcznej profilaktyki stosowania trimetoprimu-sulfametoksazolu (TMP-SMX) w dawce 480 mg raz na dobę lub kapsułek żurawinowych po 500 mg dwa razy codzienny. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były średnia liczba objawowych ZUM w ciągu 12 miesięcy, odsetek pacjentów z co najmniej 1 objawowym ZUM, mediana czasu do pierwszego ZUM oraz rozwój oporności na antybiotyki w rodzimej Escherichia coli. WYNIKI: Po 12 miesiącach średnia liczba pacjentów z co najmniej 1 objawowym ZUM była wyższa w grupie żurawiny niż w grupie TMP-SMX (4,0 vs 1,8; P = 0,02), a odsetek pacjentów z co najmniej 1 objawowym UTI był wyższy w żurawinie niż w grupie TMP-SMX (78,2% vs 71,1%). Mediana czasu do pierwszego objawowego ZUM wyniosła 4 miesiące dla żurawiny i 8 miesięcy dla grupy TMP-SMX. Po miesiącu w grupie żurawiny oporność na TMP-SMX wykazała 23,7% kału i 28,1% bezobjawowego bakteriomoczu E. coli, natomiast w grupie TMP-SMX 86,3% kału i 90,5% bezobjawowego bakteriomoczu E coli Odporny na TMP-SMX. Podobnie, stwierdziliśmy zwiększone wskaźniki oporności na trimetoprim, amoksycylinę i cyprofloksacynę w tych izolatach E. coli po 1 miesiącu w grupie TMP-SMX. Po odstawieniu TMP-SMX oporność osiągnęła poziom wyjściowy po 3 miesiącach. Oporność na antybiotyki nie wzrosła w grupie żurawiny. Równie dobrze tolerowane były żurawiny i TMP-SMX. WNIOSEK: U kobiet przed menopauzą TMP-SMX, 480 mg raz dziennie, jest skuteczniejszy niż kapsułki żurawinowe, 500 mg dwa razy dziennie, w zapobieganiu nawrotom ZUM, kosztem pojawiającej się oporności na antybiotyki. REJESTRACJA PRÓBNA: isrctn.org Identyfikator: ISRCTN50717094.


title: Dowody genetyczne potwierdzające hipotezę kałowo-kroczowo-cewkową w zapaleniu pęcherza wywołanym przez Escherichia coli.

text: CEL: Hipoteza kałowo-kroczowo-cewkowa wyjaśniająca przyczynę infekcji dróg moczowych (UTI) przez bakterie jelitowe została poparta długotrwałymi badaniami z wykorzystaniem metod serotypowania i wykrywania czynników urowirulencji, takich jak fimbriae P. Nie wykorzystano jednak technik genetycznych do dokładniejszego scharakteryzowania szczepów Escherichia coli. MATERIAŁ I METODY: W sumie 2700 kolonii E. coli wyizolowanych z moczu i wymazów z odbytu 9 kobiet z ostrym niepowikłanym zapaleniem pęcherza oraz z wymazów z odbytu 30 zdrowych kobiet poddano serotypowaniu i zbadano pod kątem genów kodujących różne czynniki urowirulencji za pomocą testu hybrydyzacji kolonii . Klonalność izolatów moczu i kału E. coli od pacjentów z zapaleniem pęcherza była dalej oceniana za pomocą elektroforezy żelowej w polu pulsacyjnym (PFGE). WYNIKI: Szczepy E. coli powodujące zapalenie pęcherza moczowego zdominowały florę odbytniczą 7 z 9 pacjentów. U pozostałych 2 pacjentów podobne klony stanowiły co najmniej 20% flory kałowej. Przenoszenie szczepów E. coli z różnymi czynnikami urowirulencji było dość powszechne wśród zdrowych kobiet. PFGE wykazał, że większość izolatów wykazujących te same cechy serotypowe i czynniki wirulencji w próbkach moczu i wymazu z odbytu od każdego osobnika była identyczna. WNIOSKI: Opierając się na precyzyjnych technikach genetycznych, nasze wyniki wyraźnie potwierdzają hipotezę kałowo-kroczowo-cewkową, wskazującą, że szczepy E. coli zamieszkujące florę odbytniczą służą jako rezerwuar infekcji dróg moczowych, np. zapalenia pęcherza moczowego.


title: Pochodzenie Escherichia coli przenoszone przez żywność, powodujące zakażenia pozajelitowe.

text: Większość pozajelitowych zakażeń Escherichia coli, w tym te z udziałem szczepów opornych na środki przeciwdrobnoustrojowe, jest powodowanych przez członków ograniczonej liczby odrębnych linii E. coli, określanych jako pozajelitowa patogenna E. coli (ExPEC), które mają szczególną zdolność do wywoływania choroby pozajelitowej miejsca, gdy wychodzą ze swojego zwykłego zbiornika w przewodzie pokarmowym żywiciela. Wiele linii dowodów sugeruje, że wiele szczepów ExPEC spotykanych u ludzi z zakażeniem dróg moczowych, sepsą i innymi zakażeniami pozajelitowymi, zwłaszcza szczepy o największej oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, mogą pochodzić ze zwierząt i mogą być przenoszone na ludzi przez dostaw żywności. Niniejszy przegląd podsumowuje dowody na to, że organizmy przenoszone przez żywność są istotną przyczyną pozajelitowych zakażeń E. coli u ludzi.


title: Skuteczność procedur higienicznych w zapobieganiu skażeniu krzyżowemu z tusz kurcząt w domowej kuchni.

text: Trzynaście miejsc w każdej z 60 kuchni domowych zbadano pod kątem obecności Salmonelli i Campylobacter spp. po przygotowaniu kurczaka do gotowania i zastosowaniu różnych reżimów higienicznych. Podczas przygotowywania żywności bakterie rozprzestrzeniły się szeroko na dłonie i powierzchnie mające kontakt z żywnością. Tam, gdzie czyszczenie odbywało się za pomocą detergentu i gorącej wody według przepisowej procedury, nie zaobserwowano znaczącego zmniejszenia częstości występowania zanieczyszczonych powierzchni. Tam, gdzie dodatkowo zastosowano podchloryn, zaobserwowano znaczne zmniejszenie liczby skażonych miejsc. Badanie sugeruje, że istnieje potrzeba lepszego zrozumienia i promowania skutecznych procedur higienicznych w domowej kuchni.


title: Wielolekooporna pozajelitowa patogenna Escherichia coli o sekwencji typu ST131 u zwierząt i żywności.

text: Odporna na wiele leków sekwencja Escherichia coli typu 131 (ST131) pojawiła się ostatnio jako globalnie rozpowszechniona przyczyna zakażeń pozajelitowych u ludzi. Zbadano różne czynniki jako wyjaśnienie szybkiego i skutecznego rozprzestrzeniania się ST131, w tym transmisję poprzez kontakt ze zwierzętami i spożywanie żywności, jak sugeruje wykrycie ST131 u wielu gatunków innych niż ludzie. Na przykład ST131 został niedawno zidentyfikowany jako przyczyna infekcji klinicznej u zwierząt domowych i drobiu, a obie grupy gospodarzy zostały potwierdzone jako nosiciele ST131 w kale. Ponadto, wysoki stopień podobieństwa wykazano między pewnymi izolatami ST131 od ludzi, zwierząt domowych i drobiu w oparciu o charakterystykę odporności i tło genomowe, a izolaty ST131 człowieka i zwierzęcia towarzyszącego wykazują tendencję do wykazywania podobnych genotypów wirulencji. Jednak większość izolatów ST131 z drobiu wydaje się posiadać specyficzne geny wirulencji, które zazwyczaj nie występują w izolatach ludzi i zwierząt towarzyszących, w tym geny związane z patogenną ptasią E. coli. Ponieważ liczba zgłoszonych izolatów ST131 związanych ze zwierzętami i żywnością jest dość niewielka, rola gatunków gospodarzy innych niż człowiek w powstawaniu, rozprzestrzenianiu się i przenoszeniu ST131 na ludzi pozostaje niejasna. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę głębokie znaczenie dla zdrowia publicznego wyłaniającej się grupy klonów ST131, nawet ograniczone dostępne dowody wskazują na pilną potrzebę dalszych, dokładnych badań tego istotnego pytania. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Kurczak jako rezerwuar dla pozajelitowych patogennych Escherichia coli u ludzi, Kanada

text: Wcześniej opisaliśmy, w jaki sposób mięso w handlu detalicznym, zwłaszcza kurczak, może być rezerwuarem pozajelitowej patogennej Escherichia coli (ExPEC) wywołującej infekcje dróg moczowych (ZUM) u ludzi. Aby wykluczyć detaliczną wołowinę i wieprzowinę jako potencjalne rezerwuary, przetestowaliśmy 320 dodatkowych izolatów E. coli z tych mięs. Izolaty z wołowiny i wieprzowiny były znacznie mniej prawdopodobne niż te z kurczaka, aby były genetycznie spokrewnione z izolatami od ludzi z ZUM. Następnie zbadaliśmy, czy rezerwuarem dla ExPEC u ludzi mogą być same zwierzęta spożywcze, porównując dopasowane geograficznie i czasowo izolaty E. coli od 475 ludzi z ZUM iz treści jelitowej 349 poddanych ubojowi zwierząt. Znaleźliśmy podobieństwa genetyczne między E. coli ze zwierząt w rzeźniach, głównie kur, a ExPEC powodującymi ZUM u ludzi. Transmisja ExPEC ze zwierząt spożywczych może być odpowiedzialna za infekcje u ludzi, a najbardziej prawdopodobnym rezerwuarem są kurczęta.


title: Profilowanie składników odżywczych żywności: tworzenie indeksu żywności bogatej w składniki odżywcze.

text: Profilowanie składników odżywczych żywności, określane jako nauka o rankingu żywności w oparciu o zawartość składników odżywczych, szybko staje się podstawą regulacji etykiet żywieniowych, oświadczeń zdrowotnych oraz marketingu i reklamy skierowanej do dzieci. Naukowcy, agencje regulacyjne i przemysł spożywczy opracowali szereg modeli profilu składników odżywczych. Podczas gdy niektóre z tych modeli koncentrowały się na ograniczeniu składników odżywczych, inne kładły nacisk na składniki odżywcze, o których wiadomo, że są korzystne dla zdrowia, lub na kombinację obu. Chociaż modele profilu składników odżywczych są często dostosowane do konkretnych celów, proces rozwoju powinien przebiegać według tych samych zasad opartych na nauce. Obejmują one wybór indeksowych składników odżywczych i ilości referencyjnych, opracowanie odpowiedniego algorytmu obliczania gęstości składników odżywczych oraz walidację wybranego modelu profilu składników odżywczych w odniesieniu do zdrowej diety. Niezwykle ważne jest, aby profile składników odżywczych były weryfikowane, a nie tylko porównywane z przeważającą opinią publiczną. Agencje regulacyjne powinny działać tylko wtedy, gdy są przekonane, że postępowano zgodnie z procesem naukowym, że algorytmy są przejrzyste, a model profilu został zweryfikowany w odniesieniu do obiektywnych mierników zdrowej diety.


title: Częstość występowania bakteryjnego zapalenia pochwy w Stanach Zjednoczonych, 2001-2004; powiązania z objawami, zachowaniami seksualnymi i zdrowiem reprodukcyjnym.

text: CELE: Waginoza bakteryjna (BV), zaburzenie mikroflory pochwy, jest częstą przyczyną objawów pochwowych i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nabycia infekcji przenoszonych drogą płciową, HIV oraz niepożądanymi wynikami ciąży. Określiliśmy częstość występowania i związki z BV wśród reprezentatywnej próby kobiet w wieku rozrodczym w Stanach Zjednoczonych. PROJEKT BADANIA: Kobiety w wieku 14-49 lat uczestniczące w National Health and Nutrition Examination Survey 2001-2004 zostały poproszone o przesłanie samodzielnie pobranego wymazu z pochwy do barwienia metodą Grama. BV, określone za pomocą skali Nugenta, zdefiniowano jako wynik 7-10. WYNIKI: Częstość występowania BV wynosiła 29,2% (95% przedział ufności 27,2%-31,3%), co odpowiada 21 milionom kobiet z BV; tylko 15,7% kobiet z BV zgłaszało objawy pochwy. Częstość występowania wynosiła 51,4% wśród czarnoskórych pochodzenia nielatynoskiego, 31,9% wśród Amerykanów meksykańskich i 23,2% wśród białych pochodzenia nielatynoskiego (p < 0,01 dla każdego porównania). Chociaż BV wiązało się również z ubóstwem (P <0,01), paleniem (P <0,05), wzrostem wskaźnika masy ciała (chi2 P <0,0001 dla trendu) oraz posiadaniem partnerki płci żeńskiej (P <0,005), w modelu wieloczynnikowym , BV pozostało jedynie dodatnio związane z rasą/pochodzeniem etnicznym, rosnącą liczbą partnerów seksualnych w ciągu życia (chi2 P <0,001 dla trendu), rosnącą częstotliwością douchingu (chi2 P dla trendu <0,001), niskim poziomem wykształcenia (P <0,01) i odwrotnie skorelowane z obecnym stosowanie doustnych tabletek antykoncepcyjnych (p <0,005). WNIOSEK: BV jest częstym schorzeniem; 84% kobiet z BV nie zgłaszało objawów. Ponieważ BV zwiększa ryzyko nabycia infekcji przenoszonych drogą płciową, BV może przyczyniać się do różnic rasowych w tych zakażeniach.


title: Badanie podłużne nad irygacją pochwy i bakteryjnym zapaleniem pochwy — marginalna analiza modelowania strukturalnego

text: Etiologia bakteryjnego zapalenia pochwy jest nieznana i nie ma długoterminowych terapii zapobiegających tej często nawracającej chorobie. W badaniach obserwacyjnych donoszono, że płukanie pochwy jest związane z bakteryjnym zapaleniem pochwy. Jednak ten związek może być mylący ze względu na wskazanie – to znaczy mylący przez kobiety douching w odpowiedzi na objawy pochwy związane z bakteryjnym zapaleniem pochwy. Autorzy zastosowali marginalne modelowanie strukturalne, aby oszacować przyczynowy wpływ irygacji na ryzyko bakteryjnego zapalenia pochwy, jednocześnie kontrolując ten mylący efekt. W latach 1999–2002 kobiety niebędące w ciąży (n = 3620) zostały włączone do prospektywnego badania, kiedy odwiedziły jedną z 12 publicznych poradni zdrowia w Birmingham w stanie Alabama w celu rutynowej opieki. Uczestnicy byli oceniani kwartalnie przez 1 rok. Bakteryjne zapalenie pochwy było oparte na skali Nugent's Grama równej 7 lub wyższej. Trzydzieści dwa procent uczestników obmywało się w każdym przedziale badania, a 43,0% nigdy nie obmywało się. Spośród 12 349 wizyt w ramach badania 40,2% sklasyfikowano jako związane z bakteryjnym zapaleniem pochwy. Względne ryzyko regularnego irygacji w porównaniu z brakiem irygacji wynosiło 1,21 (95% przedział ufności: 1,08; 1,38). Te odkrycia wskazują, że irygacja zwiększa ryzyko zaburzeń flory pochwy. Wobec braku dużego randomizowanego badania, odkrycia te dostarczają najlepszych do tej pory dowodów na ryzyko bakteryjnego zapalenia pochwy związanego z douchingiem.


title: Bakteryjne zapalenie pochwy wiąże się ze zmianami wskaźników żywieniowych

text: Bakteryjne zapalenie pochwy (BV) jest powszechnym schorzeniem o nieznanej etiologii i wiąże się z niekorzystnymi skutkami dla zdrowia reprodukcyjnego i położniczego. Wcześniejsze badania dietetyczne nad BV koncentrowały się na konkretnych makro- i mikroelementach, ale nie na wskaźnikach dietetycznych. Oceniliśmy związek między BV a wybranymi wskaźnikami żywieniowymi wśród kohorty 1735 nieciężarnych kobiet w wieku od 15 do 44 lat z Birmingham w stanie Alabama. Roczne spożycie oceniano za pomocą Block98 FFQ, a indeks glikemiczny, ładunek glikemiczny (GL) i wskaźnik zdrowego odżywiania obliczono za pomocą Block Dietary Data System. Obliczono również wynik naturalnie bogatej w składniki odżywcze (NNR). Florę pochwy oceniano stosując kryteria barwienia Nugenta Grama. Surowy OR i skorygowany OR określono za pomocą regresji wielomianowej i logistycznej odpowiednio w analizach przekrojowych i prospektywnych. W badaniu dominowali Afroamerykanie (85,5%) w wieku 25,3 ± 6,8 lat (średnia ± SD). Na wzrost o 10 jednostek GL był dodatni (skorygowany OR = 1,01, 95% CI = 1,00–1,03), a NNR był ujemny (skorygowany OR = 0,93, 95% CI = 0,88–0,99) związany z BV w porównaniu z prawidłową florą pochwy. W analizach prospektywnych tylko GL był związany z progresją BV (skorygowany OR = 1,03, 95% CI = 1,00–1,05) i utrzymywaniem się (skorygowany OR = 1,02, 95% CI = 1,01–1,04) po dostosowaniu. Zarówno GL, jak i NNR były związane z większą częstością występowania BV, a GL wiązało się ze wzrostem trwałości i nabywania BV. Wyniki te sugerują, że skład diety może przyczyniać się do zaburzeń równowagi flory pochwy i być ważny dla wyjaśnienia etiologii BV.


title: Tryptany (serotonina, agoniści 5-HT1B/1D) w migrenie: szczegółowe wyniki i metody metaanalizy 53 badań.

text: Tryptany, selektywni agoniści serotoniny 5-HT1B/1D, są bardzo skutecznymi lekami na migrenę ostrą. Wkrótce siedem różnych tryptanów będzie dostępnych klinicznie w 13 różnych dawkach doustnych, co sprawi, że niezbędne będą wytyczne doboru oparte na dowodach. Badania z tryptanem mają podobny projekt, ułatwiający metaanalizę. Chcieliśmy zapewnić opartą na dowodach podstawę do stosowania tryptanów w praktyce klinicznej oraz dokonać przeglądu zagadnień metodologicznych związanych z badaniami tryptanów. Poprosiliśmy firmy farmaceutyczne i głównych badaczy badań niezależnych od firm o „surowe dane pacjentów” ze wszystkich podwójnie ślepych, randomizowanych, kontrolowanych badań klinicznych z doustnymi tryptanami w migrenie. Wszystkie dane zostały porównane z opublikowanymi lub przedstawionymi danymi. Obliczyliśmy sumaryczne szacunki z różnych badań dla ważnych parametrów skuteczności i tolerancji i porównaliśmy je z tymi z bezpośrednich, bezpośrednich badań porównawczych. Spośród 76 kwalifikujących się badań klinicznych 53 (12 jeszcze nieopublikowanych) z udziałem 24089 pacjentów spełniało kryteria włączenia. Średnie wyniki (i 95% przedziały ufności) dla sumatryptanu 100 mg, pierwszego dostępnego i najczęściej przepisywanego doustnego tryptanu, wynoszą 59% (57-60) dla odpowiedzi na ból głowy po 2 godzinach (poprawa od umiarkowanego lub ciężkiego do łagodnego lub braku bólu); 29% (27-30) przez 2 godziny bez bólu (poprawa do braku bólu); 20% (18-21) w przypadku utrzymującego się bezbolesnego bólu (brak bólu w ciągu 2 godzin i brak nawrotu bólu głowy lub zastosowanie leku ratunkowego 2-24 godziny po podaniu), a 67% (63-70) w przypadku konsystencji (odpowiedź co najmniej dwa z trzech leczonych ataków); Proporcje po odjęciu placebo dla pacjentów z co najmniej jednym zdarzeniem niepożądanym (AE) wynoszą 13% (8-18), dla co najmniej jednego AE ośrodkowego układu nerwowego 6% (3-9) i dla co najmniej jednego AE klatki piersiowej 1,9% ( 1,0-2,7). W porównaniu z tymi danymi: ryzatryptan 10 mg wykazuje lepszą skuteczność i konsystencję oraz podobną tolerancję; eletryptan 80 mg wykazuje lepszą skuteczność, podobną konsystencję, ale niższą tolerancję; almotryptan 12,5 mg wykazuje podobną skuteczność po 2 godzinach, ale lepiej utrzymującą się bezbolesną odpowiedź, konsystencję i tolerancję; sumatryptan 25 mg, naratryptan 2,5 mg i eletryptan 20 mg wykazują mniejszą skuteczność i lepszą tolerancję; zolmitryptan 2,5 mg i 5 mg, eletryptan 40 mg i ryzatryptan 5 mg dają bardzo podobne wyniki. Wyniki 22 prób, w których bezpośrednio porównano tryptany, pokazują ten sam ogólny wzorzec. Nie otrzymaliśmy żadnych danych dotyczących frowatryptanu, ale publicznie dostępne dane sugerują znacznie mniejszą skuteczność. Główne kwestie metodologiczne obejmują wybór pierwszorzędowego punktu końcowego, spójność w wielu napadach, sposób oceny nawrotu bólu głowy, zastosowanie proporcji odejmowanych przez placebo w celu kontroli różnic między badaniami oraz różnicę między tolerancją a bezpieczeństwem. Ponadto istnieje szereg problemów metodologicznych specyficznych dla bezpośrednich badań porównawczych, w tym enkapsulacja i dobór pacjentów. W dawkach dostępnych na rynku wszystkie doustne tryptany są skuteczne i dobrze tolerowane. Różnice między nimi są na ogół stosunkowo niewielkie, ale klinicznie istotne dla poszczególnych pacjentów. Rizatryptan 10 mg, eletryptan 80 mg i almotryptan 12,5 mg zapewniają największe prawdopodobieństwo trwałego sukcesu. Sumatryptan ma najdłuższe doświadczenie kliniczne i najszerszą gamę preparatów. Wszystkie tryptany są przeciwwskazane w przypadku choroby sercowo-naczyniowej.


title: Wyniki testów płatkowych z olejkiem lawendowym w Japonii.

text: Przedstawiamy roczne wyniki testów płatkowych z olejkiem lawendowym za okres 9 lat od 1990 do 1998 roku w Japonii. Używając Finn Chambers i taśmy Scanpor, przeprowadziliśmy 2-dniowe zamknięte testy płatkowe z 20% olejkiem lawendowym. w górnej części pleców każdego pacjenta z podejrzeniem kosmetycznego kontaktowego zapalenia skóry. Porównaliśmy częstotliwość pozytywnych testów płatkowych na olejek lawendowy każdego roku z tymi z innymi zapachami. Zdiagnozowaliśmy alergię kontaktową, gdy reakcje w teście płatkowym wynosiły + lub <+ 1 dzień po usunięciu. Wskaźnik pozytywnego działania olejku lawendowego wyniósł 3,7% (0-13,9%) w okresie 9 lat od 1990 do 1998 roku. Wskaźnik pozytywnego działania olejku lawendowego wzrósł nagle w 1997 roku. Ostatnio w Japonii pojawił się trend do stosowania aromaterapii olejek lawendowy. W tym trendzie umieszczanie suszonych kwiatów lawendy w poduszkach, szufladach, szafkach czy pokojach stało się nową modą. Zapytaliśmy pacjentów, którzy pozytywnie zareagowali na olejek lawendowy, o stosowanie przez nich suszonych kwiatów lawendy. Potwierdziliśmy użycie suszonych kwiatów lawendy w 5 przypadkach na 11 pozytywnych przypadków w 1997 roku i 8 na 15 pozytywnych przypadków w 1998 roku. Doszliśmy do wniosku, że wzrost wskaźników pozytywnych testów płatkowych na olejek lawendowy w 1997 i 1998 roku był spowodowany powyższym modę, a nie zapachy w produktach kosmetycznych.


title: Lawendowy olejek eteryczny w leczeniu migrenowego bólu głowy: badanie kliniczne kontrolowane placebo.

text: Olejek lawendowy jest stosowany jako lek przeciwlękowy, stabilizator nastroju, środek uspokajający, spazmolityczny, przeciwnadciśnieniowy, przeciwdrobnoustrojowy, przeciwbólowy, a także przyspieszający gojenie się ran. Po raz pierwszy zbadaliśmy skuteczność inhalacji olejku lawendowego w leczeniu migreny w badaniu klinicznym kontrolowanym placebo. Metody: Czterdziestu siedmiu pacjentów z definitywnym rozpoznaniem migrenowego bólu głowy podzielono na przypadki i grupy kontrolne. Przypadki wdychały olejek lawendowy przez 15 minut, podczas gdy grupa kontrolna używała przez ten sam czas płynnej parafiny. Pacjentów poproszono o rejestrowanie nasilenia bólu głowy i związanych z nim objawów w 30-minutowych odstępach przez łącznie 2 godziny. Dopasowaliśmy dwie grupy pod kątem kluczowych czynników zakłócających. WYNIKI: Średnie zmniejszenie nasilenia bólu głowy w przypadkach wyniosło 3,6 ± 2,8 w oparciu o wynik wizualnej skali analogowej. Redukcja wyniosła 1,6 ± 1,6 w grupie kontrolnej. Ta różnica między grupą kontrolną a przypadkami była statystycznie istotna przy p < 0,0001. Spośród 129 przypadków bólu głowy, 92 całkowicie lub częściowo zareagowało na lawendę. W grupie kontrolnej 32 z 68 zarejestrowanych napadów bólu głowy odpowiedziało na placebo. Odsetek reagujących był znacząco wyższy w grupie lawendy niż w grupie placebo (p = 0,001). WNIOSEK: Niniejsze badanie sugeruje, że wdychanie olejku lawendowego może być skutecznym i bezpiecznym sposobem leczenia w ostrym leczeniu migrenowych bólów głowy. Copyright © 2012 S. Karger AG, Bazylea.


title: Wprowadzenie do migreny: od dawnego leczenia do farmakologii funkcjonalnej i terapii przeciwmigrenowej.

text: Leczenie migreny ewoluowało ze świata nadprzyrodzonego na arenę naukową, ale nadal wydaje się kontrowersyjne, czy migrena jest głównie dysfunkcją naczyniową, czy neurologiczną. Niezależnie od tych kontrowersji, poziomy serotoniny (5-hydroksytryptaminy; 5-HT), środka zwężającego naczynia i ośrodkowego neuroprzekaźnika, wydają się spadać podczas migreny (z towarzyszącym rozszerzeniem naczyń szyjnych), podczas gdy i.v. infuzja 5-HT może przerwać migrenę. W rzeczywistości, 5-HT, jak również ergotamina, dihydroergotamina i inne środki przeciwmigrenowe niezmiennie powodują zwężenie naczyń w zewnętrznym krążeniu szyjnym. W ostatniej dekadzie pojawiły się sumatryptan i tryptany drugiej generacji (np. zolmitryptan, rizatryptan, naratryptan), które należą do nowej klasy leków, znanych obecnie jako agoniści receptora 5-HT1B/1D/1F. W porównaniu z sumatryptanem, tryptany drugiej generacji mają wyższą biodostępność po podaniu doustnym i dłuższy okres półtrwania w osoczu. Zgodnie z naczyniowymi i neurogennymi teoriami migreny, wszystkie tryptany powodują selektywne zwężenie naczyń szyjnych (poprzez receptory 5-HT1B) i presynaptyczne hamowanie reakcji zapalnych naczyń trójdzielnych związanych z migreną (poprzez receptory 5-HT1D/5-ht1F). Ponadto selektywni agoniści receptorów 5-HT1D (PNU-142633) i 5-ht1F (LY344864) hamują układ trójdzielno-naczyniowy bez powodowania zwężenia naczyń. Niemniej jednak PNU-142633 okazał się nieskuteczny w ostrym leczeniu migreny, podczas gdy LY344864 wykazał pewną skuteczność w dawkach oddziałujących z receptorami 5-HT1B. Wreszcie, chociaż tryptany są skutecznymi środkami przeciwmigrenowymi powodującymi selektywne zwężenie naczyń czaszkowych, podejmowane są wysiłki w celu opracowania innych skutecznych alternatyw przeciwmigrenowych działających poprzez bezpośrednią blokadę mechanizmów rozszerzających naczynia krwionośne (np. antagoniści receptorów CGRP, antagoniści receptorów 5-HT7, inhibitory tlenku azotu biosynteza itp.). Miejmy nadzieję, że te alternatywy doprowadzą do mniejszej liczby skutków ubocznych.


title: Biologiczne działanie olejku lawendowego.

text: Olejki eteryczne destylowane z członków rodzaju Lavandula są od wieków stosowane zarówno w kosmetyce, jak i w terapii, a najczęściej stosowanymi gatunkami są L. angustifolia, L. latifolia, L. stoechas i L. x intermedia. Chociaż istnieje wiele anegdotycznych informacji na temat biologicznej aktywności tych olejów, większość z nich nie została poparta dowodami naukowymi lub klinicznymi. Wśród twierdzeń dotyczących olejku lawendowego jest to, że jest on antybakteryjny, przeciwgrzybiczy, wiatropędny (rozluźnienie mięśni gładkich), uspokajający, przeciwdepresyjny i skuteczny w przypadku oparzeń i ukąszeń owadów. W niniejszym przeglądzie szczegółowo przedstawiamy aktualny stan wiedzy na temat wpływu olejków lawendowych na parametry psychologiczne i fizjologiczne oraz ich zastosowania jako środka przeciwdrobnoustrojowego. Chociaż dane są nadal niejednoznaczne i często kontrowersyjne, wydaje się, że istnieją zarówno dane naukowe, jak i kliniczne, które wspierają tradycyjne zastosowania lawendy. Jednak problemy metodologiczne i problemy z identyfikacją oleju poważnie utrudniły ocenę terapeutycznego znaczenia wielu badań dotyczących Lavandula spp. Te problemy muszą zostać rozwiązane, zanim uzyskamy prawdziwy obraz biologicznej aktywności olejku lawendowego. Prawa autorskie 2002 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Leczenie migreny: aktualizacja nowych terapii.

text: CEL PRZEGLĄDU: Ten przegląd zawiera obszerny wybór wyników najnowszych badań klinicznych dotyczących leczenia przeciwmigrenowego. OSTATNIE WYNIKI: Doustny antagonista peptydowy telcagepant związany z genem kalcytoniny jest skuteczny w ostrym leczeniu. W porównaniu z tryptanami jego skuteczność jest prawie porównywalna, ale jego tolerancja jest lepsza. To samo dotyczy agonisty 5HT-1F, lasmiditanu, innego środka pozbawionego działania naczyniowego. Jak wynika z kilku metaanaliz, tryptany, podobnie jak inne leki, są skuteczniejsze, jeśli są przyjmowane wcześnie, ale niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwbólowe pozostają przydatne w ostrym leczeniu. Jednopulsowa przezczaszkowa stymulacja magnetyczna podczas aury sprawiła, że więcej pacjentów nie odczuwało bólu (39%) niż stymulacja pozorowana (22%) w jednym badaniu. Topiramat mógł być skuteczny w przypadku migrenowych zawrotów głowy, ale nie zapobiegał przekształceniu się w przewlekłą migrenę u pacjentów z dużą częstością napadów. Onabotulinumtoxin A był skuteczny w leczeniu przewlekłej migreny i dobrze tolerowany, ale korzyści terapeutyczne w porównaniu z placebo były niewielkie; profil kliniczny osób reagujących pozostaje do ustalenia przed powszechnym zastosowaniem. Stymulacja nerwu potylicznego była skuteczna w nieuleczalnej przewlekłej migrenie u 39% respondentów w porównaniu z 6% po stymulacji pozorowanej. Ta i inne techniki neuromodulacji, takie jak stymulacja zwojów klinowo-podniebiennych, są obiecującymi metodami leczenia medycznie opornych pacjentów, ale konieczne są duże badania kontrolowane. Jedno z badań sugeruje, że wynik zamknięcia przetrwałego otworu owalnego w migrenie może zależeć od cech anatomicznych i czynnościowych. PODSUMOWANIE: Leki o lepszej skuteczności lub profilu działań niepożądanych niż tryptany mogą wkrótce stać się dostępne w leczeniu doraźnym. Przyszłość może również wyglądać jaśniej dla niektórych bardzo niepełnosprawnych przewlekłych migreny dzięki nowatorskim terapiom lekowym i neuromodulacyjnym.


title: Randomizowane, kontrolowane placebo badanie paracetamolu w leczeniu migrenowego bólu głowy.

text: CEL: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa acetaminofenu 1000 mg w leczeniu epizodycznego migrenowego bólu głowy. Wstęp: Chociaż paracetamol jest powszechnie stosowany w leczeniu migreny, opublikowano ograniczone wyniki badań klinicznych skuteczności. PROJEKT/METODY: Dziesięciu badaczy z 13 prywatnych, ambulatoryjnych placówek podstawowej opieki zdrowotnej w Stanach Zjednoczonych zakwalifikowało i leczyło 346 dorosłych pacjentów w wieku od 18 do 72 lat z migrenowymi bólami głowy o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego do randomizowanego, kontrolowanego placebo, z podwójnie ślepą próbą. badanie kliniczne trwające 6 godzin. Każdy pacjent został losowo przydzielony do pojedynczej dawki badanego leku acetaminofenu 1000 mg (n = 177) lub placebo (n = 169). Odsetek pacjentów ze zmniejszeniem początkowego nasilenia bólu głowy z silnego lub umiarkowanego do łagodnego lub żadnego 2 godziny po leczeniu oraz różnica w natężeniu bólu głowy w porównaniu z wartością wyjściową po 2 godzinach były głównymi miarami skuteczności. Oceniono również inne miary łagodzenia bólu, różnice w nasileniu objawów związanych z migreną w stosunku do wartości wyjściowych, takich jak nudności, światłowstręt, fonofobię i niepełnosprawność funkcjonalną, a także odsetek pacjentów z objawami migrenowymi zredukowanymi do zera. WYNIKI: Znacząco (P = 0,001) więcej pacjentów leczonych acetaminofenem 1000 mg zgłaszało łagodny lub brak bólu po 2 godzinach (52,0%) w porównaniu z tymi, którym podawano placebo (32,0%). Średnia różnica natężenia bólu w stosunku do wartości wyjściowej zmierzona po 2 godzinach była znacząco (P < 0,001) większa u pacjentów leczonych acetaminofenem 1000 mg (0,82) w porównaniu z tymi, którym podawano placebo (0,46). Istotną różnicę na korzyść acetaminofenu 1000 mg w porównaniu z placebo zaobserwowano również po 1 godzinie po leczeniu dla odsetka pacjentów z bólem łagodnym do braku bólu oraz dla różnicy średniej intensywności bólu w stosunku do wartości wyjściowej. Acetaminofen 1000 mg był znacznie skuteczniejszy niż placebo we wszystkich z wyjątkiem 1 (ból zmniejszony do zera po 2 godzinach) klinicznie ważnych drugorzędowych wyników uśmierzania bólu. Średnie zmiany nasilenia od wartości wyjściowych w objawach związanych z migreną, takich jak nudności, światłowstręt, fonofobia i niesprawność funkcjonalna po 2 i 6 godzinach były znamiennie (P < 0,001) na korzyść paracetamolu w porównaniu z placebo; odsetek pacjentów bez objawów po 2 i 6 godzinach statystycznie istotnie faworyzował acetaminofen w 6 z 8 porównań. Zdarzenia niepożądane, ogólnie, a szczególnie nudności, były zgłaszane częściej w grupie placebo. WNIOSKI: Acetaminofen 1000 mg, lek bez recepty, jest skutecznym i dobrze tolerowanym sposobem leczenia epizodycznych i umiarkowanych migrenowych bólów głowy. Ponadto, acetaminofen ogólnie zapewniał korzystny wpływ na towarzyszące objawy migreny, w tym nudności, światłowstręt, fonofobię i niepełnosprawność funkcjonalną.


title: Wyczuwanie poprawy: eksperymentalne badanie oceniające zastosowanie aromaterapii, masażu i okresów odpoczynku na oddziale intensywnej terapii.

text: Panuje powszechne przekonanie, że stosowanie aromaterapii i masażu w środowisku intensywnej terapii oferuje sposób na poprawę jakości bodźców sensorycznych, które otrzymują pacjenci, a także zmniejszenie poziomu stresu i niepokoju. Pomimo wielu anegdotycznych dowodów na poparcie tych twierdzeń, przeprowadzono niewiele obiektywnych badań oceniających efekty tych terapii. W tym badaniu eksperymentalnym 122 pacjentów przyjętych na oddział intensywnej terapii zostało losowo przydzielonych do masażu, aromaterapii z użyciem olejku lawendowego lub odpoczynku. Zarówno oceny przed, jak i po terapii obejmowały fizjologiczne wskaźniki stresu oraz ocenę poziomu lęku, nastroju i zdolności radzenia sobie z doświadczeniem intensywnej terapii przez pacjentów. Dziewięćdziesięciu trzech pacjentów (77%) mogło dokonać oceny subiektywnej. Nie było statystycznie istotnych różnic we wskaźnikach stresu fizjologicznego ani zaobserwowanych lub odnotowanych zachowań zdolności pacjentów do radzenia sobie po którejkolwiek z trzech interwencji. Jednak ci pacjenci, którzy otrzymywali aromaterapię, zgłaszali znacznie większą poprawę nastroju i odczuwany poziom lęku. Natychmiast po terapii czuli się mniej niespokojni i bardziej pozytywnie nastawieni, chociaż efekt ten nie był trwały ani kumulowany.


title: Ginekomastia przedpokwitaniowa związana z olejkami z lawendy i drzewa herbacianego.

text: Większość przypadków męskiej ginekomastii przedpokwitaniowej jest klasyfikowana jako idiopatyczna. Zbadaliśmy możliwe przyczyny ginekomastii u trzech chłopców w okresie przedpokwitaniowym, którzy poza tym byli zdrowi i mieli normalne stężenie endogennych steroidów w surowicy. U wszystkich trzech chłopców ginekomastia zbiegła się z miejscowym zastosowaniem produktów zawierających olejki lawendowe i z drzewa herbacianego. Ginekomastia ustąpiła u każdego pacjenta wkrótce po zaprzestaniu stosowania produktów zawierających te olejki. Co więcej, badania na ludzkich liniach komórkowych wykazały, że oba olejki mają działanie estrogenne i antyandrogenne. Doszliśmy do wniosku, że wielokrotna miejscowa ekspozycja na olejki lawendy i drzewa herbacianego prawdopodobnie powodowała u tych chłopców ginekomastię przedpokwitaniową. 2007 Massachusetts Medical Society


title: Genotoksyczność olejku lawendowego, octanu linalylu i linaloolu na ludzkie limfocyty in vitro.

text: Potencjalną genotoksyczność olejku lawendowego i jego głównych składników, linalolu i octanu linalylu, oceniono in vitro za pomocą testu mikrojądrowego na ludzkich limfocytach obwodowych. W zakresie stężeń nietoksycznych (0,5-100 μg/ml) octan linalilu znacząco i zależny od stężenia zwiększał częstość występowania mikrojąder; olejek lawendowy robił to tylko w najwyższym badanym stężeniu, podczas gdy linalol był pozbawiony genotoksyczności. Żadna z badanych substancji nie powodowała wzrostu częstości mostków nukleoplazmatycznych ani pączków jądrowych. Odkrycia te sugerują, że działanie mutagenne olejku lawendowego może być związane z obecnością octanu linalylu, który wydaje się mieć profil czynnika aneugenicznego. Prawa autorskie © 2010 Wiley-Liss, Inc.


title: Wpływ inhalacji olejku lawendowego na stany emocjonalne, autonomiczny układ nerwowy i aktywność elektryczną mózgu.

text: CEL: Zbadaj wpływ olejku lawendowego na ośrodkowy układ nerwowy, autonomiczny układ nerwowy i reakcje nastroju u ludzi po inhalacji. MATERIAŁ I METODA: W eksperymentach wzięło udział dwudziestu zdrowych ochotników. W niniejszym badaniu oceniano parametry autonomiczne, takie jak ciśnienie krwi, częstość akcji serca, częstość oddechów i temperaturę skóry, aby określić poziom pobudzenia autonomicznego układu nerwowego. Ponadto poproszono badanych o oszacowanie ich reakcji nastroju, takich jak uczucie przyjemne lub nieprzyjemne, nieprzyjemne, zmysłowość, relaksacja lub odświeżenie w celu oceny subiektywnego pobudzenia behawioralnego. Na koniec zarejestrowano elektroencefalogram (EEG) z 31 elektrod na skórze głowy zgodnie z międzynarodowym systemem 10 do 20, a widma mocy EEG obliczono za pomocą szybkiej transformacji Fouriera (FFT). Dane analizowano porównując wpływ olejku lawendowego na stany fizjologiczne i nastrój z olejkiem ze słodkich migdałów. Oceny te mierzono przed i po zastosowaniu procedury statystycznej sparowanego testu t. WYNIKI: Wyniki wykazały, że olejek lawendowy powodował znaczne obniżenie ciśnienia krwi, tętna i temperatury skóry, co wskazywało na zmniejszenie pobudzenia autonomicznego. Jeśli chodzi o reakcje nastroje, osoby z grupy olejków lawendowych zakwalifikowały się jako bardziej aktywne, bardziej zrelaksowane niż osoby wdychające tylko olejek bazowy. W porównaniu z olejem bazowym, olejek lawendowy zwiększył moc czynności mózgu teta (4-8 Hz) i alfa (8-13 Hz). Mapa topograficzna wykazała oczywiście większą moc rozpraszania w falach zakresu alfa, szczególnie w obustronnym obszarze czasowym i centralnym. WNIOSEK: Odkrycia dostarczyły dowodów na relaksujący efekt wdychania olejku lawendowego.


title: Aromaterapia pozytywnie wpływa na nastrój, wzorce czujności EEG i obliczenia matematyczne.

text: Aktywność EEG, czujność i nastrój oceniano u 40 dorosłych, którym poddano 3 minuty aromaterapii przy użyciu dwóch aromatów, lawendy (uważany za zapach relaksujący) lub rozmarynu (uważany za zapach pobudzający). Uczestnicy otrzymali również proste obliczenia matematyczne przed i po terapii. Grupa lawendowa wykazała zwiększoną moc beta, co sugeruje zwiększoną senność, mieli mniej przygnębionego nastroju (POMS) i twierdzili, że czują się bardziej zrelaksowani i szybciej i dokładniej wykonywali obliczenia matematyczne po aromaterapii. Z drugiej strony, grupa z rozmarynem wykazała zmniejszoną czołową moc alfa i beta, co sugeruje zwiększoną czujność. Mieli również niższe wyniki w zakresie lęku stanowego, twierdzili, że czują się bardziej zrelaksowani i czujni, a po sesji aromaterapii byli tylko szybsi, a nie dokładniejsi, wykonując obliczenia matematyczne.


title: Wieloośrodkowe, podwójnie zaślepione, randomizowane badanie preparatu Silexan z olejkiem lawendowym w porównaniu z Lorazepamem w uogólnionym zaburzeniu lękowym.

text: Uogólniony i uporczywy lęk, któremu towarzyszy nerwowość i inne objawy (uogólnione zaburzenie lękowe, GAD) jest częstym zjawiskiem w populacji ogólnej i prowadzi do zażywania benzodiazepin. Niestety, substancje te wywołują sedację i mają wysoki potencjał do nadużywania narkotyków, dlatego istnieje zapotrzebowanie na alternatywy. Ponieważ właściwości przeciwlękowe lawendy zostały już wykazane w badaniach farmakologicznych i próbach klinicznych na małą skalę, postulowano, że lawenda ma pozytywny wpływ na GAD. Następnie przeprowadzono kontrolowane badanie kliniczne w celu oceny skuteczności silexanu, nowego doustnego preparatu w kapsułkach z olejkiem lawendowym, w porównaniu z benzodiazepiną. W tym badaniu oceniano skuteczność 6-tygodniowego przyjmowania silexanu w porównaniu z lorazepamem u dorosłych z GAD. Główną zmienną docelową była zmiana w Skali Oceny Lęku Hamiltona (HAM-A-total score) jako obiektywny pomiar nasilenia lęku między punktem wyjściowym a 6. tygodniem. Wyniki sugerują, że silexan skutecznie łagodzi uogólniony lęk, podobnie jak zwykła benzodiazepina (lorazepam). Średnia wyniku HAM-A-total zmniejszyła się wyraźnie i w podobnym stopniu w obu grupach (o 11,3 +/- 6,7 punktu (45%) w grupie silexan i o 11,6 +/- 6,6 punktu (46%) w grupie w grupie lorazepamu, od 25 +/- 4 punktów na początku badania w obu grupach). Podczas aktywnego okresu leczenia, dwie podskali HAM-A „niepokój somatyczny” (HAM-A podskal I) i „lęk psychiczny” (HAM-A podskal II) również wyraźnie i w podobnym stopniu obniżyły się w obu grupach. Zmiany w innych podskalach mierzonych podczas badania, takich jak SAS (Samoocena Lęku Skala), PSWQ-PW (Penn State Worry Questionnaire), SF 36 Health Survey Questionnaire oraz Clinical Global Impressions of nasilenie zaburzenia (CGI pkt 1, CGI pkt 2, CGI pkt 3) oraz wyniki dziennika snu wykazały porównywalne pozytywne działanie obu związków. Podsumowując, nasze wyniki pokazują, że silexan jest tak samo skuteczny jak lorazepam u dorosłych z GAD. Wykazano również bezpieczeństwo silexanu. Ponieważ w naszym badaniu olejek lawendowy nie wykazywał działania uspokajającego i nie ma potencjału do nadużywania narkotyków, silexan wydaje się być skuteczną i dobrze tolerowaną alternatywą dla benzodiazepin w łagodzeniu uogólnionego lęku. Prawa autorskie 2009 Elsevier GmbH. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Badanie roli postrzeganego stresu na aktywność flory bakteryjnej i wydzielanie kortyzolu w ślinie: możliwy mechanizm leżący u podstaw podatności...

text: W badaniu tym zbadano wpływ stresu akademickiego na stężenie kortyzolu w ślinie i aktywność bakterii kwasu mlekowego. Całe, niestymulowane próbki śliny i próbki kału pobrano od 23 zdrowych studentów studiów licencjackich (23,0 ± 6,8 lat; zakres 18–44) w ciągu dwóch jednotygodniowych okresów: na początku semestru (stan wyjściowy niskiego stresu) i podczas pierwszy tydzień egzaminów (stan stresu). Uczniowie wypełnili również serię kwestionariuszy mierzących postrzegany poziom stresu, objawy żołądkowo-jelitowe i spożycie składników odżywczych. Znaczące wyniki wskazują, że poziom bakterii kwasu mlekowego w kale był niższy w warunkach wysokiego stresu. Równolegle uczniowie ocenili postrzegany poziom stresu jako wyższy podczas okresu egzaminacyjnego w porównaniu do stanu wyjściowego. Wyniki tego badania dostarczyły dalszych informacji na temat związku między stresem a aktywnością flory żołądkowo-jelitowej u ludzi.


title: 99. Konferencja Dahlem na temat infekcji, stanów zapalnych i przewlekłych zaburzeń zapalnych: psychoneuroimmunologia i mikrobiota jelitowa: obserwacje kliniczne i podstawowe mechanizmy

text: To szybko rozwijająca się dziedzina. Zastosowanie wiedzy na temat relacji między układem nerwowym i odpornościowym w celu lepszego zrozumienia warunków ludzkich postępuje powoli. W tej dyskusji opisujemy, w jaki sposób mózg i mikrobiota wchodzą w interakcję i staramy się umieścić to w kontekście, który ma znaczenie kliniczne. Rozpoczniemy od opisania ustalonych faktów dotyczących osi jelito-mózg i roli bakterii jelitowych. Następnie skupiamy się na pojawiających się danych, które przyczynią się do wygenerowania nowych ram koncepcyjnych dotyczących osi mikrobiota–jelito–mózg. W ostatniej części przewidujemy przyszłe kierunki tego pola.


title: Zapalenie jelit w zespole przewlekłego zmęczenia

text: Zespół przewlekłego zmęczenia (CFS) jest wyniszczającą chorobą charakteryzującą się niewyjaśnionym zmęczeniem powodującym kalectwo i kombinacją objawów towarzyszących, których patologia jest nie do końca poznana. Wielu pacjentów z CFS skarży się na dysfunkcję jelit. W rzeczywistości pacjenci z CFS częściej zgłaszają wcześniejszą diagnozę zespołu jelita drażliwego (IBS), powszechnego zaburzenia czynnościowego jelit i doświadczają objawów związanych z IBS. Ostatnio wykazano, że w patogenezie choroby odgrywają rolę dowody na interakcje między mikroflorą jelitową, funkcją bariery śluzówkowej i układem odpornościowym. Badania dotyczące mikroekologii przewodu pokarmowego (GI) zidentyfikowały specyficzne mikroorganizmy, których obecność wydaje się być związana z chorobą; w CFS ostatnio sugerowano rolę zmienionej mikroflory jelitowej w patogenezie choroby. Zaobserwowano również dysfunkcję bariery śluzówkowej promującą translokację bakterii. Wreszcie, z chorobą powiązano zmieniony układ odpornościowy błony śluzowej. W tym artykule omawiamy współzależność między tymi czynnikami w CFS i jak mogą one odgrywać znaczącą rolę w dysfunkcji przewodu pokarmowego poprzez modulowanie aktywności jelitowego układu nerwowego, wewnętrznego unerwienia jelita. Jeśli zmieniona mikroflora jelitowa, dysfunkcja bariery śluzówkowej i nieprawidłowa odporność jelitowa przyczyniają się do patogenezy CFS, działania terapeutyczne mające na celu modyfikację mikroflory jelitowej mogą być środkiem do modulowania rozwoju i/lub progresji tego zaburzenia. Na przykład podawanie probiotyków może zmienić mikroflorę jelitową, poprawić funkcję bariery śluzowej, zmniejszyć cytokiny prozapalne i potencjalnie pozytywnie wpłynąć na nastrój u pacjentów, u których zarówno objawy emocjonalne, jak i sygnały immunologiczne zapalne są podwyższone. Probiotyki mają również potencjał poprawiania motoryki jelit, która jest dysfunkcyjna u wielu pacjentów z CFS.


title: Odczucia jelitowe: wyłaniająca się biologia komunikacji jelitowo-mózgowej

text: Koncepcja, że jelita i mózg są ze sobą ściśle powiązane i że ta interakcja odgrywa ważną rolę nie tylko w funkcjonowaniu przewodu pokarmowego, ale także w pewnych stanach uczuciowych i intuicyjnym podejmowaniu decyzji, jest głęboko zakorzeniona w naszym języku. Najnowsze neurobiologiczne wglądy w ten crosstalk między jelitami a mózgiem ujawniły złożony, dwukierunkowy system komunikacji, który nie tylko zapewnia prawidłowe utrzymanie homeostazy przewodu pokarmowego i trawienia, ale prawdopodobnie będzie miał wieloraki wpływ na afekt, motywację i wyższe funkcje poznawcze, w tym intuicyjne podejmowanie decyzji. Ponadto zaburzenia tego układu są związane z wieloma zaburzeniami, w tym zaburzeniami czynnościowymi i zapalnymi przewodu pokarmowego, otyłością i zaburzeniami odżywiania.


title: Randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie pilotażowe probiotyku w emocjonalnych objawach zespołu chronicznego zmęczenia

text: Zespół przewlekłego zmęczenia (CFS) to złożona choroba o nieznanej etiologii. Wśród szerokiego spektrum objawów wielu pacjentów zgłasza zaburzenia w sferze emocjonalnej, z których najczęstszym jest lęk. Badania pokazują, że pacjenci z CFS i innymi tak zwanymi funkcjonalnymi zaburzeniami somatycznymi mają zmiany we florze bakteryjnej jelit. Nowe badania sugerują, że patogenne i niepatogenne bakterie jelitowe mogą wpływać na objawy związane z nastrojem, a nawet zachowanie zwierząt i ludzi. W tym badaniu pilotażowym 39 pacjentów z CFS zostało losowo przydzielonych do otrzymywania 24 miliardów jednostek tworzących kolonie Lactobacillus casei szczep Shirota (LcS) lub placebo codziennie przez dwa miesiące. Pacjenci dostarczyli próbki kału i wypełnili Inwentarz Depresji Becka i Inwentarza Niepokoju Becka przed i po interwencji. Stwierdziliśmy znaczny wzrost zarówno Lactobacillus, jak i Bifidobacteria u osób przyjmujących LcS, a także zaobserwowano znaczny spadek objawów lęku wśród osób przyjmujących probiotyk w porównaniu z grupą kontrolną (p = 0,01). Wyniki te dodatkowo wspierają obecność interfejsu jelitowo-mózgowego, w którym mogą pośredniczyć drobnoustroje przebywające lub przechodzące przez przewód pokarmowy.


title: Ocena właściwości psychotropowych preparatu probiotycznego (Lactobacillus helveticus R0052 i Bifidobacterium longum R0175) u szczurów i...

text: W poprzednim badaniu klinicznym preparat probiotyczny (PF) składający się z Lactobacillus helveticus R0052 i Bifidobacterium longum R0175 (PF) zmniejszył dyskomfort żołądkowo-jelitowy wywołany stresem. Pojawiające się dowody na rolę mikroflory jelitowej w funkcjonowaniu ośrodkowego układu nerwowego sugerują zatem, że doustne przyjmowanie probiotyków może mieć korzystny wpływ na nastrój i stres psychiczny. Celem niniejszego badania było zbadanie podobnej do lęku aktywności PF u szczurów i jej możliwego wpływu na lęk, depresję, stres i strategie radzenia sobie u zdrowych ochotników. W badaniu przedklinicznym szczurom podawano codziennie PF przez 2 tygodnie, a następnie testowano w kondycjonowanym teście grzebania obronnego, modelu przesiewowym dla środków przeciwlękowych. W badaniu klinicznym ochotnicy uczestniczyli w podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo, randomizowanym badaniu w grupach równoległych z PF podawanym przez 30 dni i ocenianym za pomocą Listy Kontrolnej Objawów Hopkinsa (HSCL-90), Szpitalnej Skali Lęku i Depresji (HADS). Skala Postrzeganego Stresu, Lista Kontrolna Radzenia Sobie (CCL) oraz 24-godzinny wolny kortyzol (UFC). Codzienne podprzewlekłe podawanie PF znacząco zmniejszyło zachowania podobne do lęku u szczurów (P < 0,05) i złagodziło stres psychiczny u ochotników, co mierzono szczególnie za pomocą skali HSCL-90 (globalny wskaźnik nasilenia, P < 0,05; somatyzacja, P < 0,05; depresja, P < 0,05; i gniew-wrogość, P < 0,05), HADS (wynik globalny HADS, P < 0,05; i HADS-lęk, P < 0,05), oraz przez CCL (rozwiązywanie problemów, P < 0,05) i poziom UFC (P < 0,05). L. helveticus R0052 i B. longum R0175 przyjmowane w połączeniu wykazują działanie przeciwlękowe u szczurów i korzystne działanie psychologiczne u zdrowych ludzkich ochotników.