title: Częstość występowania cukrzycy typu 2 w Japonii: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Wstęp Definicja cukrzycy typu 2 różni się w poszczególnych badaniach; stąd faktyczna częstość występowania cukrzycy typu 2 w Japonii jest niejasna. W tym miejscu dokonaliśmy przeglądu różnych definicji zachorowań na cukrzycę typu 2 stosowanych w poprzednich badaniach epidemiologicznych i oszacowaliśmy częstość występowania cukrzycy w Japonii. Metody Przeszukaliśmy pokrewną literaturę w bazach danych MEDLINE, EMBASE i Ichushi do września 2012 r. Dwóch recenzentów wybrało badania oceniające przypadki cukrzycy typu 2 w populacji japońskiej. Wyniki Z 1824 odpowiednich artykułów włączyliśmy 33 badania z 386 803 uczestnikami. Okres obserwacji wynosił od 2,3 do 14 lat, a badania rozpoczęto w latach 1980–2003. Model efektów losowych wykazał, że łączna częstość występowania cukrzycy wynosiła 8,8 (95% przedział ufności, 7,4–10,4) na 1000 osób. lat. Zaobserwowaliśmy wysoki stopień niejednorodności wyników (I2 = 99,2%; p < 0,001), ze współczynnikami zapadalności wahającymi się od 2,3 do 52,6 na 1000 osobolat. W trzech badaniach definicję cukrzycy typu 2 oparto wyłącznie na własnych raportach, 10 wyłącznie na danych laboratoryjnych, a 20 na samych raportach i danych laboratoryjnych. W porównaniu z badaniami definiującymi cukrzycę z wykorzystaniem danych laboratoryjnych (n = 30; łączny współczynnik zapadalności = 9,6; 95% przedział ufności = 8,3–11,1) badania oparte na samych raportach własnych wykazywały niższy współczynnik zapadalności (n = 3; łączny współczynnik zapadalności częstość = 4,0; 95% przedział ufności = 3,2–5,0; p dla interakcji < 0,001). Jednak analizy warstwowe nie były w stanie w pełni wyjaśnić niejednorodności wyników. Wnioski Nasz systematyczny przegląd i metaanaliza wykazały obecność wysokiego stopnia niejednorodności, co sugeruje, że istnieje znaczna niepewność co do częstości występowania cukrzycy typu 2 w Japonii. Zasugerowali również, że dane laboratoryjne mogą być ważne dla dokładnego oszacowania zapadalności na cukrzycę typu 2.


title: Wydzielanie insuliny jako wyznacznik ryzyka raka trzustki.

text: Nowa epidemiologia potwierdza, że nietolerancja glukozy jest czynnikiem ryzyka raka trzustki i że tego związku nie można wyjaśnić niekorzystnym wpływem wczesnego raka trzustki na funkcję komórek beta. Poprzednie doniesienia wskazują, że ryzyko zachorowania na raka trzustki jest zwiększone u osób z cukrzycą w wieku dorosłym. Ponieważ cukrzyca streptozotocynowa hamuje wywołaną przez czynniki rakotwórcze indukcję raka trzustki u chomików, najbardziej rozsądną interpretacją tych wyników jest to, że insulina (lub inny produkt komórek beta) działa jako promotor raka trzustki. Pogląd ten jest zgodny z doniesieniem, że gruczolakorak trzustki u ludzi wyraża receptory insuliny, które mogą stymulować mitozę; Dodatkową możliwością jest to, że wysokie poziomy insuliny pośrednio sprzyjają powstawaniu raka trzustki poprzez zwiększenie skutecznej aktywności IGF-I poprzez działania na wątrobę. W międzynarodowej epidemiologii ekologicznej zachorowalność na raka trzustki jest ściśle skorelowana ze spożyciem produktów zwierzęcych w diecie; może to odzwierciedlać fakt, że diety wegańskie wiążą się z niskim dobowym wydzielaniem insuliny. Istnieją również sugestywne dowody na to, że makrobiotyczne diety wegańskie, które mają niski indeks glikemiczny, mogą wydłużyć średni czas przeżycia w przypadku raka trzustki. Jednak inne rodzaje diet związane ze zmniejszoną poposiłkową odpowiedzią na insulinę, takie jak diety wysokobiałkowe lub diety „śródziemnomorskie” bogate w kwas oleinowy, mogą również mieć potencjał zapobiegania rakowi trzustki. Ogromny wzrost śmiertelności z powodu raka trzustki skorygowanej względem wieku w Japonii i wśród Afroamerykanów w ciągu ostatniego stulecia sugeruje, że raka trzustki można zasadniczo zapobiegać; dieta o niskiej insulinoodporności w połączeniu z ćwiczeniami fizycznymi, kontrolą wagi i unikaniem palenia, co jest godne pochwały z wielu innych powodów, może dramatycznie zmniejszyć śmiertelność z powodu raka trzustki. Copyright 2001 Harcourt Publishers Ltd.


title: Program i opcje polityki zapobiegania otyłości w Chinach

text: Do 2002 r. rozpowszechnienie w Chinach nadwagi i otyłości wśród dorosłych wynosiło odpowiednio 18,9 i 2,9 procent. Tradycyjna chińska dieta została zastąpiona przez „zachodnią dietę”, a znaczne spadki we wszystkich fazach aktywności i zwiększona aktywność siedząca, jako główne przyczyny szybkiego wzrostu nadwagi i otyłości, przynoszą znaczne koszty ekonomiczne i zdrowotne. Podejście do zarządzania pracami poprawy odżywiania zostało wydane w 2010 roku. Polityki związane z zapobieganiem nadwadze i otyłości zostały dodane do krajowego planowania zapobiegania i kontroli chorób. Wytyczne dotyczące zapobiegania i kontroli nadwagi i otyłości chińskich dorosłych oraz dzieci i nastolatków w wieku szkolnym dotyczące zapobiegania i kontroli nadwagi i otyłości w Chinach zostały opublikowane odpowiednio w 2003 i 2007 roku. Zrealizowano niewiele programów edukacyjnych. Dominują wybrane akademickie projekty interwencyjne, koncentrujące się na ograniczaniu otyłości u dzieci i promowaniu zdrowszych diet; zwiększenie aktywności fizycznej i skrócenie czasu siedzącego; oraz ułatwianie zmian w środowisku rodzinnym, szkolnym, społecznym i kulturowym. Próby interwencyjne są małe i nie uwzględniają rosnących wskaźników otyłości w całej populacji. Zapewnienie przez rząd skutecznych środków politycznych, wielosektorowa współpraca i zwiększenie społecznej odpowiedzialności biznesu to klucze do powstrzymania tendencji do nadwagi i otyłości w Chinach.


title: Reakcje glikemiczne na glukozę i ryż u osób pochodzenia chińskiego i europejskiego.

text: CELE: Wskaźniki cukrzycy są szczególnie wysokie w Chinach. Ryzyko cukrzycy typu 2 wzrasta wraz z dużym spożyciem białego ryżu, podstawowego pożywienia Chińczyków. Zgłaszano różnice etniczne w glikemii poposiłkowej. Porównaliśmy odpowiedzi glikemiczne na glukozę i pięć odmian ryżu u osób pochodzenia europejskiego i chińskiego i zbadaliśmy możliwe determinanty różnic etnicznych w glikemii poposiłkowej. METODY: Samozidentyfikowani chińscy (n = 32) i europejscy (n = 31) zdrowi ochotnicy uczestniczyli osiem razy w badaniach po spożyciu glukozy i jaśminu, basmati, brązu, Doongara(®) i ryżu parboiled. Oprócz pomiaru odpowiedzi glikemicznej zbadaliśmy poziom aktywności fizycznej, stopień żucia ryżu i aktywność α-amylazy ślinowej, aby ustalić, czy te pomiary wyjaśniają jakiekolwiek różnice w glikemii poposiłkowej. WYNIKI: Odpowiedź glikemiczna, mierzona przyrostem powierzchni pod krzywą glukozy, była o ponad 60% większa dla pięciu odmian ryżu (P < 0,001) i o 39% większa dla glukozy (P < 0,004) wśród Chińczyków w porównaniu z Europejczykami. Obliczony indeks glikemiczny był o około 20% wyższy dla odmian ryżu innych niż basmati (P = 0,01 do 0,05). Pochodzenie etniczne [skorygowany współczynnik ryzyka 1,4 (1,2-1,8) P < 0,001] i odmiana ryżu były jedynymi ważnymi wyznacznikami powierzchni przyrostu pod krzywą glukozy. WNIOSKI: Reakcje glikemiczne po spożyciu glukozy i kilku odmian ryżu są znacznie większe u Chińczyków w porównaniu z Europejczykami, co sugeruje potrzebę przeglądu zaleceń dotyczących węglowodanów w diecie wśród populacji jedzących ryż z wysokim ryzykiem cukrzycy. © 2012 Autorzy. Medycyna cukrzycowa © 2012 Diabetes UK.


title: Spożycie mleka i ryzyko złamania szyjki kości udowej u mężczyzn i kobiet: metaanaliza prospektywnych badań kohortowych.

text: Mleko zawiera wapń, fosfor i białko i jest wzmocnione witaminą D w Stanach Zjednoczonych. Wszystkie te składniki mogą poprawić zdrowie kości. Jednak potencjalne korzyści mleka w zapobieganiu złamaniom szyjki kości udowej nie są dobrze poznane. Celem tego badania była ocena związku spożycia mleka z ryzykiem złamania szyjki kości udowej na podstawie metaanalizy badań kohortowych u mężczyzn i kobiet w średnim lub starszym wieku. Źródłami danych dla tego badania były anglojęzyczne i nieanglojęzyczne publikacje za pośrednictwem Medline (Ovid, PubMed) i wyszukiwarki EMBASE do czerwca 2010 r., eksperci w tej dziedzinie oraz listy referencyjne. Pomysł polegał na porównaniu prospektywnych badań kohortowych w tej samej skali, abyśmy mogli obliczyć względne ryzyko (RR) złamania szyjki kości udowej na szklankę spożywanego dziennie mleka (około 300 µg wapnia na szklankę mleka). Analizy zbiorcze oparto na modelach efektów losowych. Dane zostały pobrane przez dwóch niezależnych obserwatorów. Wyniki pokazują, że u kobiet (6 badań, 195 102 kobiet, 3574 złamań szyjki kości udowej) nie było ogólnego związku między całkowitym spożyciem mleka a ryzykiem złamania szyjki kości udowej (łączone RR na szklankę mleka na dzień = 0,99; 95% przedział ufności [CI]). 0,96-1,02; Q-test p = ,37). U mężczyzn (3 badania, 75 149 mężczyzn, 195 złamań szyjki kości udowej), łączny RR na szklankę mleka dobowego wynosił 0,91 (95% CI 0,81-1,01). Nasz wniosek jest taki, że w naszej metaanalizie badań kohortowych nie stwierdzono ogólnego związku między spożyciem mleka a ryzykiem złamania szyjki kości udowej u kobiet, ale potrzeba więcej danych dotyczących mężczyzn. Copyright © 2011 Amerykańskie Towarzystwo Badań Kości i Minerałów.


title: Spożycie mleka a ryzyko śmiertelności i złamań u kobiet i mężczyzn: badania kohortowe

text: Cel Zbadanie, czy wysokie spożycie mleka wiąże się ze śmiertelnością i złamaniami u kobiet i mężczyzn. Projektowe badania kohortowe. Ustawienie Trzy hrabstwa w środkowej Szwecji. Uczestnicy Dwie duże szwedzkie kohorty, jedna składająca się z 61 433 kobiet (39-74 lata na początku 1987-90) i jedna z 45-339 mężczyzn (45-79 lat na początku 1997), otrzymały kwestionariusze dotyczące częstotliwości spożywania posiłków. Kobiety odpowiedziały na drugi kwestionariusz dotyczący częstotliwości spożywania posiłków w 1997 roku. Główny pomiar wyników Zastosowano wielozmienne modele przeżycia w celu określenia związku między spożyciem mleka a czasem do zgonu lub złamania. Wyniki W średnim okresie obserwacji wynoszącym 20,1 lat zmarło 15-541 kobiet, a 17-252 miało złamanie, z czego 4259 miało złamanie szyjki kości udowej. W męskiej kohorcie ze średnim okresem obserwacji 11,2 lat zmarło 10-112 mężczyzn, a 5066 miało złamanie, z 1166 przypadkami złamań szyjki kości udowej. U kobiet skorygowany współczynnik ryzyka zgonu dla trzech lub więcej szklanek mleka dziennie w porównaniu z mniej niż jedną szklanką dziennie wyniósł 1,93 (95% przedział ufności 1,80 do 2,06). Dla każdej szklanki mleka skorygowany współczynnik ryzyka śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny wyniósł 1,15 (1,13 do 1,17) u kobiet i 1,03 (1,01 do 1,04) u mężczyzn. Na każdą szklankę mleka u kobiet nie zaobserwowano zmniejszenia ryzyka złamań przy wyższym spożyciu mleka w przypadku jakiegokolwiek złamania (1,02, 1,00 do 1,04) lub złamania szyjki kości udowej (1,09, 1,05 do 1,13). Odpowiednie skorygowane współczynniki ryzyka u mężczyzn wynosiły 1,01 (0,99 do 1,03) i 1,03 (0,99 do 1,07). W podpróbach z dwóch dodatkowych kohort, jednej u mężczyzn i jednej u kobiet, zaobserwowano dodatni związek między spożyciem mleka a 8-izo-PGF2α w moczu (biomarker stresu oksydacyjnego) i interleukiną 6 w surowicy (główny biomarker stanu zapalnego). Wnioski Wysokie spożycie mleka wiązało się z wyższą śmiertelnością w jednej kohorcie kobiet iw drugiej grupie mężczyzn oraz z większą częstością złamań u kobiet. Biorąc pod uwagę projekty badań obserwacyjnych z nieodłączną możliwością występowania szczątkowych zjawisk zakłócających i odwrotnych, zaleca się ostrożną interpretację wyników.


title: Suplementacja wapnia i gęstość mineralna kości u kobiet od dzieciństwa do młodości: randomizowane badanie kontrolowane.

text: TŁO: Badania krótkoterminowe wykazały, że wapń wpływa na akrecję kości podczas wzrostu. Nie wiadomo, czy długotrwała suplementacja wpływa na akrecję kości u młodych dorosłych. CEL: W badaniu oceniano długoterminowy wpływ suplementacji wapnia na akrecję kości u kobiet od dzieciństwa do młodości. PROJEKT: Do 4-letniego randomizowanego badania klinicznego włączono 354 kobiety w 2. stadium dojrzewania i opcjonalnie przedłużono o dodatkowe 3 lata. Średnie spożycie wapnia w diecie uczestników w wieku powyżej 7 lat wynosiło około 830 mg/d; osoby suplementowane wapniem otrzymywały dodatkowo około 670 mg/d. Pierwszorzędowymi zmiennymi wyniku były gęstość mineralna kości dystalnej i proksymalnej kości promieniowej (BMD), BMD całego ciała (TBBMD) oraz wskaźniki korowe kości śródręcza. WYNIKI: Wielowymiarowe analizy głównych punktów końcowych wykazały, że efekty suplementacji wapnia zmieniają się w czasie. Kolejne analizy jednowymiarowe wykazały, że wszystkie pierwszorzędowe wyniki były znacznie większe w grupie suplementowanej niż w grupie placebo w punkcie końcowym 4. roku. Jednak w punkcie końcowym 7 roku efekt ten zniknął w przypadku TBBMD i BMD dystalnej kości promieniowej. Modele podłużne dla TBBMD i BMD proksymalnego promienia, zgodnie z czasem od pierwszej miesiączki, wykazały wysoce znaczący wpływ suplementacji podczas gwałtownego wzrostu dojrzewania, a następnie efekt słabszy. Stratyfikacje post hoc na podstawie całkowitego spożycia wapnia skorygowanego pod względem podatności oraz ostatecznego wzrostu lub całkowitego pola przekroju kości śródręcza wykazały, że wpływ wapnia zależy od podatności i budowy ciała. WNIOSKI: Suplementacja wapniem znacząco wpłynęła na przyrost masy kostnej u młodych samic podczas gwałtownego wzrostu w okresie dojrzewania. W młodym wieku dorosłym znaczące efekty utrzymywały się na śródręczu i przedramieniu osób wysokich, co wskazuje, że zapotrzebowanie na wapń do wzrostu jest związane z rozmiarem szkieletu. Wyniki te mogą być ważne zarówno dla pierwotnej profilaktyki osteoporozy, jak i zapobiegania złamaniom łamliwości kości podczas wzrostu.


title: Spożycie mleka w wieku młodzieńczym i ryzyko złamań biodra u osób starszych

text: Znaczenie Spożywanie mleka w okresie dojrzewania jest zalecane w celu promowania szczytowej masy kostnej, a tym samym zmniejszenia ryzyka złamań w późniejszym życiu. Jednak jego rola w zapobieganiu złamaniom szyjki kości udowej nie została ustalona, a wysokie spożycie może niekorzystnie wpływać na ryzyko poprzez zwiększenie wzrostu. Cel Ustalenie, czy spożywanie mleka w okresie młodzieńczym wpływa na ryzyko złamania szyjki kości udowej u osób starszych oraz zbadanie roli osiągniętego wzrostu w tym związku. Projekt Prospektywne badanie kohortowe w ciągu 22 lat obserwacji Ustalenie Stany Zjednoczone Uczestnicy Ponad 96 000 kobiet rasy kaukaskiej po menopauzie z badania Nurses' Health Study oraz mężczyzn w wieku 50 lat i starszych z badania kontrolnego pracowników służby zdrowia Ekspozycje Częstotliwość spożywania mleka i innych pokarmów podczas w wieku 13–18 lat i osiągniętym wzroście zgłaszano na początku badania. Aktualna dieta, waga, palenie tytoniu, aktywność fizyczna, stosowanie leków i inne czynniki ryzyka złamań szyjki kości udowej były zgłaszane w dwuletnich kwestionariuszach. Główne miary wyników Modele proporcjonalnego ryzyka Coxa zostały wykorzystane do obliczenia względnego ryzyka (RR) pierwszego incydentu złamania szyjki kości udowej na podstawie zdarzeń niskiego urazu na szklankę (8 uncji lub 240 ml) mleka spożywanego dziennie w okresie nastoletnim. Wyniki W czasie obserwacji stwierdzono 1226 złamań szyjki kości udowej u kobiet i 490 u mężczyzn. Po uwzględnieniu znanych czynników ryzyka i aktualnego spożycia mleka każda dodatkowa szklanka mleka dziennie w okresie nastoletnim wiązała się ze znamiennie o 9% wyższym ryzykiem złamania szyjki kości udowej u mężczyzn (RR=1,09, 95% CI 1,01–1,17). Związek został osłabiony, gdy do modelu dodano wzrost (RR=1,06, 95% CI 0,98–1,14). Spożywanie mleka przez nastolatków nie było związane ze złamaniami szyjki kości udowej u kobiet (RR=1,00, 95% CI 0,95–1,05 na szklankę dziennie). Wnioski i znaczenie Większe spożycie mleka w okresie młodzieńczym nie wiązało się z niższym ryzykiem złamania szyjki kości udowej u osób starszych. Pozytywny związek obserwowany u mężczyzn był częściowo mediowany osiągniętym wzrostem.


title: Zdrowie szkieletu u dorosłych pacjentów z klasyczną galaktozemią.

text: PODSUMOWANIE: W badaniu tym oceniano zdrowie kości u dorosłych z galaktozemią. Zbadano związki między gęstością mineralną kości (BMD) a zmiennymi żywieniowymi i biochemicznymi. Poziom wapnia przewidywał BMD biodra i kręgosłupa, a poziomy gonadotropin były odwrotnie proporcjonalne do BMD kręgosłupa u kobiet. Wyniki te dają wgląd w strategie postępowania z tymi pacjentami. WPROWADZENIE: Utrata kości jest powikłaniem galaktozemii. Przyczynić się do tego mogą ograniczenia dietetyczne, pierwotna niewydolność jajników u kobiet oraz związane z chorobą zmiany metabolizmu kości. W badaniu tym zbadano związki między czynnikami klinicznymi a BMD u pacjentów z galaktozemią. METODY: Ta próba przekrojowa obejmowała 33 dorosłych (16 kobiet) z klasyczną galaktozemią, średni wiek 32,0 ± 11,8 lat. BMD mierzono za pomocą dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej i korelowano z wiekiem, wzrostem, masą ciała, złamaniami, czynnikami żywieniowymi, stanem hormonalnym i biomarkerami kości. WYNIKI: Istniała istotna różnica w BMD biodra między kobietami i mężczyznami (0,799 vs. 0,896 g/cm(2), p = 0,014). Odsetek pacjentów z BMD-Z <-2,0 był również wyższy w przypadku kobiet niż mężczyzn [33 vs. 18% (kręgosłup), 27 vs. 6% (biodro)], a więcej kobiet zgłosiło doznanie złamań. Analizy dwuwymiarowe wykazały korelacje między BMI a BMD-Z [w biodrze u kobiet (r = 0,58, p < 0,05) i kręgosłupa u mężczyzn (r = 0,53, p < 0,05)]. U kobiet masa ciała była również skorelowana z BMD-Z (r = 0,57, p < 0,05 w biodrze), C-telopeptydami (r = -0,59 w kręgosłupie i -0,63 w biodrze, p < 0,05) oraz osteokalcyną (r = -0,71). w kręgosłupie i -0,72 biodra, p < 0,05) były odwrotnie skorelowane z BMD-Z. W końcowych modelach regresji wyższe poziomy gonadotropin wiązały się z niższym BMD kręgosłupa u kobiet (p = 0,017); wapń w surowicy był istotnym predyktorem BMD biodra (p = 0,014) i kręgosłupa (p = 0,013) u obu płci. WNIOSKI: Gęstość kości u dorosłych z galaktozemią jest niska, co wskazuje na możliwość zwiększonego ryzyka złamań, których etiologia wydaje się być wieloczynnikowa.


title: Skuteczność paroksetyny i placebo w leczeniu lęku i depresji: metaanaliza zmian w skalach oceny Hamiltona

text: Wstęp Poprzednie metaanalizy opublikowanych i nieopublikowanych badań wskazują, że leki przeciwdepresyjne przynoszą niewielkie korzyści w porównaniu z placebo w leczeniu depresji; niektórzy twierdzili, że korzyści te nie mają znaczenia klinicznego. Jednak te metaanalizy opierały się wyłącznie na badaniach przedłożonych w celu wstępnego zatwierdzenia leku przez FDA i ograniczały się do tych, których celem było leczenie depresji. Tutaj po raz pierwszy oceniamy skuteczność selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) w leczeniu zarówno lęku, jak i depresji, wykorzystując kompletny zestaw danych ze wszystkich opublikowanych i niepublikowanych badań sponsorowanych przez producenta. Metody i wyniki Firma GlaxoSmithKline została zobowiązana do opublikowania wyników wszystkich sponsorowanych badań klinicznych online, dając możliwość oceny skuteczności SSRI (paroksetyny) z pełnym zestawem danych ze wszystkich przeprowadzonych badań. Przeanalizowaliśmy dane ze wszystkich kontrolowanych placebo, podwójnie zaślepionych prób paroksetyny, które obejmowały wyniki zmian w Skali Oceny Lęku Hamiltona (HRSA) i/lub Skali Oceny Depresji Hamiltona (HRSD). W leczeniu lęku (k = 12) różnica skuteczności między paroksetyną a placebo była niewielka (d = 0,27) i była niezależna od wyjściowego nasilenia lęku. Ogólna zmiana u osób otrzymujących placebo odpowiadała 79% wielkości odpowiedzi na paroksetynę. Skuteczność była lepsza w leczeniu lęku napadowego (d = 0,36) niż w przypadku lęku uogólnionego (d = 0,20). Opublikowane badania wykazały znacznie większe różnice między lekami a placebo niż badania nieopublikowane (odpowiednio d’s = 0,32 i 0,17). W badaniach nad depresją (k = 27) przewaga paroksetyny w porównaniu z placebo była zgodna z poprzednimi metaanalizami skuteczności leków przeciwdepresyjnych (d = 0,32). Wnioski Dostępne dowody empiryczne wskazują, że paroksetyna zapewnia jedynie niewielką przewagę nad placebo w leczeniu lęku i depresji. Omówiono implikacje leczenia.


title: Selektywna publikacja badań leków przeciwdepresyjnych i jej wpływ na pozorną skuteczność.

text: TŁO: Medycyna oparta na dowodach jest cenna, o ile baza dowodowa jest kompletna i bezstronna. Selektywna publikacja badań klinicznych – i wyników w ramach tych badań – może prowadzić do nierealistycznych szacunków skuteczności leków i zmienić pozorny stosunek korzyści do ryzyka. METODY: Uzyskaliśmy opinie z Agencji ds. Żywności i Leków (FDA) dotyczące badań 12 leków przeciwdepresyjnych z udziałem 12 564 pacjentów. Przeprowadziliśmy systematyczne przeszukiwanie literatury w celu zidentyfikowania pasujących publikacji. W przypadku badań opisanych w literaturze porównaliśmy opublikowane wyniki z wynikami FDA. Porównaliśmy również wielkość efektu uzyskaną z opublikowanych raportów z wielkością efektu uzyskaną z całego zestawu danych FDA. WYNIKI: Spośród 74 badań zarejestrowanych przez FDA 31%, co stanowiło 3449 uczestników badania, nie zostało opublikowanych. To, czy i jak opublikowano badania, było związane z wynikiem badania. W sumie opublikowano 37 badań uznanych przez FDA za pozytywne; 1 badanie uznane za pozytywne nie zostało opublikowane. Badania postrzegane przez FDA jako mające negatywne lub wątpliwe wyniki, z 3 wyjątkami, albo nie zostały opublikowane (22 badania), albo zostały opublikowane w sposób, który naszym zdaniem przyniósł pozytywny wynik (11 badań). Według opublikowanej literatury okazało się, że 94% przeprowadzonych badań było pozytywnych. Natomiast analiza FDA wykazała, że 51% było pozytywnych. Oddzielne metaanalizy zbiorów danych FDA i czasopism wykazały, że wzrost wielkości efektu wahał się od 11 do 69% dla poszczególnych leków i wyniósł 32% ogółem. WNIOSKI: Nie możemy ustalić, czy zaobserwowane stronniczość wynikało z niezłożenia rękopisów ze strony autorów i sponsorów, z decyzji redaktorów czasopisma i recenzentów o niepublikowaniu, czy też z obu tych powodów. Selektywne raportowanie wyników badań klinicznych może mieć niekorzystne konsekwencje dla badaczy, uczestników badania, pracowników służby zdrowia i pacjentów. Prawa autorskie 2008 Massachusetts Medical Society.


title: Oszustwo jako leczenie: przypadek depresji.

text: Czy w praktyce klinicznej przepisywanie pacjentom placebo jest kiedykolwiek właściwe? Naczelna Rada Lekarska ma ambiwalentny stosunek do tej kwestii; American Medical Association twierdzi, że placebo można podawać tylko wtedy, gdy pacjent jest (w jakiś sposób) „poinformowany”. Potencjalny problem z placebo polega na tym, że mogą one wiązać się z oszustwem: w istocie, jeśli tak jest, powstaje napięcie etyczne dotyczące autonomii pacjenta i wymagania lekarza, by być otwartym i uczciwym, oraz przekonania, że opieka medyczna powinna być głównym problemem. Ten artykuł analizuje przypadek depresji jako punkt wyjścia do zrozumienia złożoności przepisywania placebo. Ostatnie ważne metaanalizy leków przeciwdepresyjnych wskazują, że nie są one znacząco skuteczniejsze w warunkach klinicznych niż placebo. Biorąc pod uwagę, że leki przeciwdepresyjne mają liczne niepożądane skutki uboczne i są niezwykle kosztowne, te prowokacyjne badania mają poważne potencjalne etyczne i praktyczne implikacje dla pacjentów i dostawców usług medycznych. Czy zamiast antydepresantów należy przepisywać placebo? Przypadek depresji uwypukla jeszcze jedną ważną kwestię, pomijaną dotychczas w medycznych kodeksach etycznych: dobrostan nie jest równoznaczny z realizmem w odniesieniu do siebie, swojej sytuacji i przyszłości. Podczas gdy osoby z ciężką depresją są nadmiernie pesymistycznie nastawione do siebie i otaczającego ich świata, leczenie osób z depresją można uznać za skuteczne, gdy pacjenci z powodzeniem osiągnęli pozytywne złudzenia, które wskazują na zdrowie psychiczne. Właśnie to wydaje się osiągać skuteczne psychologiczne leczenie depresji. Jest zatem możliwe, że w medycynie może istnieć ograniczona, nieunikniona rola oszustwa.


title: Wyzwanie otrzymanej mądrości: leki przeciwdepresyjne i efekt placebo

text: Ten artykuł bada reakcje, gdy artykuł kwestionujący otrzymaną mądrość jest publikowany i szeroko omawiany w mediach (1). Artykuł był metaanalizą badań klinicznych leków przeciwdepresyjnych wskazującą, że dla większości pacjentów różnica między lekiem a placebo nie była klinicznie istotna. Reakcje wahały się od zaprzeczenia, że efekty antydepresantów są tak małe, do krytyki analizowanych badań klinicznych. Każda z tych reakcji jest badana i przeciwdziałana.


title: Leki przeciwdepresyjne i odpowiedź na placebo.

text: CELE: Ocena leków przeciwdepresyjnych nowej generacji w odniesieniu do odpowiedzi na placebo. METODY: Przeglądam metaanalizy, w których obliczono odpowiedź na leki przeciwdepresyjne i odpowiedź na placebo. WYNIKI: Wszystkie metaanalizy z wyjątkiem jednej obejmowały zarówno niepublikowane, jak i opublikowane badania. Większość badań nie wykazała znaczącej przewagi SSRI nad obojętnym placebo, a różnice między lekiem a placebo nie są klinicznie istotne dla większości pacjentów z depresją. Dokumenty uzyskane z amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków (FDA) ujawniły wyraźną decyzję o ukryciu tych informacji przed opinią publiczną i lekarzami. WNIOSKI: Ćwiczenia fizyczne i psychoterapia, które wykazują co najmniej takie same korzyści jak leki przeciwdepresyjne, mogą być lepszym wyborem leczenia dla osób z depresją, ponieważ nie niosą ze sobą ryzyka związanego z lekami.


title: Początkowe korzyści ze stosowania leków przeciwdepresyjnych: metaanaliza danych przesłanych do Agencji ds. Żywności i Leków

text: Wstęp Metaanalizy leków przeciwdepresyjnych wykazały jedynie niewielkie korzyści w porównaniu z placebo, a po uwzględnieniu niepublikowanych danych z badań, korzyść ta jest poniżej przyjętych kryteriów istotności klinicznej. Jednak skuteczność leków przeciwdepresyjnych może również zależeć od nasilenia początkowych wyników depresji. Celem tej analizy jest ustalenie związku wyjściowego nasilenia i skuteczności leków przeciwdepresyjnych przy użyciu odpowiedniego zbioru danych z opublikowanych i niepublikowanych badań klinicznych. Metody i wyniki Uzyskaliśmy dane ze wszystkich badań klinicznych przedłożonych amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków (FDA) w celu uzyskania licencji na cztery leki przeciwdepresyjne nowej generacji, dla których dostępne były pełne zestawy danych. Następnie zastosowaliśmy techniki metaanalityczne, aby ocenić liniowy i kwadratowy wpływ początkowego nasilenia na wyniki poprawy w grupach przyjmujących lek i placebo oraz na wyniki różnic między lekami a placebo. Różnice między lekami a placebo zwiększały się w zależności od początkowego nasilenia, od praktycznie braku różnicy przy umiarkowanych poziomach początkowej depresji do stosunkowo małej różnicy dla pacjentów z bardzo ciężką depresją, osiągając konwencjonalne kryteria istotności klinicznej tylko dla pacjentów w górnym kategoria bardzo mocno przygnębiona. Analizy meta-regresji wykazały, że związek wyjściowego nasilenia i poprawy był krzywoliniowy w grupach leków i wykazał silny, ujemny składnik liniowy w grupach placebo. Wnioski Różnice między lekami a placebo w skuteczności leków przeciwdepresyjnych zwiększają się w zależności od wyjściowego nasilenia, ale są stosunkowo niewielkie nawet w przypadku pacjentów z ciężką depresją. Związek między początkowym nasileniem a skutecznością leków przeciwdepresyjnych można przypisać zmniejszonej odpowiedzi na placebo u pacjentów z bardzo ciężką depresją, a nie zwiększonej odpowiedzi na leki. Podsumowanie redakcji. Każdy czasami czuje się nieszczęśliwy. Ale dla niektórych osób — tych z depresją — te smutne uczucia utrzymują się przez miesiące lub lata i przeszkadzają w codziennym życiu. Depresja to poważna choroba medyczna spowodowana brakiem równowagi substancji chemicznych w mózgu, które regulują nastrój. Dotyka jednej na sześć osób w pewnym momencie ich życia, sprawiając, że czują się beznadziejne, bezwartościowe, pozbawione motywacji, a nawet samobójcze. Lekarze mierzą nasilenie depresji za pomocą „Skali Oceny Depresji Hamiltona” (HRSD), składającego się z 17–21 pozycji kwestionariusza. Odpowiedzi na każde pytanie są punktowane, a łączny wynik kwestionariusza powyżej 18 wskazuje na ciężką depresję. Łagodna depresja jest często leczona psychoterapią lub psychoterapią (na przykład terapia poznawczo-behawioralna pomaga ludziom zmienić negatywne sposoby myślenia i zachowania). W przypadku cięższej depresji obecne leczenie jest zwykle połączeniem psychoterapii i leku przeciwdepresyjnego, który, jak przypuszcza się, normalizuje substancje chemiczne w mózgu, które wpływają na nastrój. Leki przeciwdepresyjne obejmują „trójpierścieniowe”, „monoaminooksydazy” i „selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny” (SSRI). SSRI są najnowszymi lekami przeciwdepresyjnymi i obejmują fluoksetynę, wenlafaksynę, nefazodon i paroksetynę. Dlaczego przeprowadzono to badanie? Chociaż amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA), brytyjski Narodowy Instytut Zdrowia i Doskonałości Klinicznej (NICE) oraz inne organy wydające licencje zatwierdziły leki z grupy SSRI do leczenia depresji, pozostają pewne wątpliwości co do ich skuteczności klinicznej. Zanim lek przeciwdepresyjny zostanie dopuszczony do stosowania u pacjentów, musi przejść badania kliniczne, które porównują jego zdolność do poprawy wyników HRSD pacjentów z placebo, obojętną tabletką, która nie zawiera leku. Każde indywidualne badanie dostarcza pewnych informacji na temat skuteczności nowego leku, ale dodatkowe informacje można uzyskać, łącząc wyniki wszystkich badań w „metaanalizie”, statystycznej metodzie łączenia wyników wielu badań. Wcześniej opublikowana metaanaliza opublikowanych i nieopublikowanych badań dotyczących leków z grupy SSRI przedłożonych do FDA podczas licencjonowania wykazała, że leki te przynoszą jedynie marginalną korzyść kliniczną. SSRI poprawiły wynik HRSD pacjentów średnio o 1,8 punktu bardziej niż placebo, podczas gdy NICE określiła istotną korzyść kliniczną leków przeciwdepresyjnych jako różnicę między lekami a placebo w poprawie wyniku HRSD o 3 punkty. Jednak średnie wyniki poprawy mogą przesłonić korzystne efekty między różnymi grupami pacjentów, dlatego w metaanalizie w tej pracy naukowcy zbadali, czy wyjściowe nasilenie depresji wpływa na skuteczność leków przeciwdepresyjnych. Co zrobili i znaleźli badacze? Badacze uzyskali dane ze wszystkich badań klinicznych przedłożonych FDA w celu uzyskania licencji na fluoksetynę, wenlafaksynę, nefazodon i paroksetynę. Następnie wykorzystali techniki metaanalityczne, aby zbadać, czy początkowe nasilenie depresji wpłynęło na wyniki poprawy HRSD w grupach przyjmujących lek i placebo w tych badaniach. Potwierdzili najpierw, że ogólny efekt tej nowej generacji leków przeciwdepresyjnych był poniżej zalecanych kryteriów znaczenia klinicznego. Następnie wykazali, że nie było praktycznie żadnej różnicy w wynikach poprawy po podaniu leku i placebo u pacjentów z umiarkowaną depresją, a jedynie niewielką i klinicznie nieistotną różnicę wśród pacjentów z bardzo ciężką depresją. Różnica w poprawie między lekiem przeciwdepresyjnym a placebo osiągnęła znaczenie kliniczne, jednak u pacjentów z początkowymi wynikami HRSD powyżej 28, czyli u pacjentów z najcięższą depresją. Dodatkowe analizy wykazały, że pozorna skuteczność kliniczna leków przeciwdepresyjnych wśród pacjentów z najcięższą depresją odzwierciedlała raczej zmniejszoną odpowiedź na placebo niż zwiększoną odpowiedź na leki przeciwdepresyjne. Co oznaczają te ustalenia? Wyniki te sugerują, że w porównaniu z placebo, leki przeciwdepresyjne nowej generacji nie powodują klinicznie istotnej poprawy w zakresie depresji u pacjentów, którzy początkowo mają umiarkowaną lub nawet bardzo ciężką depresję, ale wykazują znaczące działanie tylko u pacjentów z najcięższą depresją. Odkrycia pokazują również, że efekt u tych pacjentów wydaje się wynikać raczej ze zmniejszonej odpowiedzi na placebo, niż ze zwiększonej odpowiedzi na leki. Biorąc pod uwagę te wyniki, naukowcy doszli do wniosku, że nie ma powodu, aby przepisywać leki przeciwdepresyjne nowej generacji pacjentom poza najcięższą depresją, chyba że alternatywne metody leczenia okażą się nieskuteczne. Ponadto odkrycie, że pacjenci z ekstremalną depresją słabiej reagują na placebo niż pacjenci z łagodniejszą depresją, ale mają podobne reakcje na leki przeciwdepresyjne, jest potencjalnie ważnym wglądem w to, jak pacjenci z depresją reagują na leki przeciwdepresyjne i placebo, który należy dalej badać. Dodatkowe informacje. Prosimy o dostęp do tych witryn internetowych za pośrednictwem wersji online niniejszego podsumowania pod adresem http://dx.doi.org/10.1371/journal.pmed.0050045.


title: Leki przeciwdepresyjne i efekt placebo

text: Antydepresanty mają działać naprawiając nierównowagę chemiczną, w szczególności brak serotoniny w mózgu. Rzeczywiście, ich rzekoma skuteczność jest głównym dowodem na istnienie teorii nierównowagi chemicznej. Jednak analizy opublikowanych i niepublikowanych danych, które zostały ukryte przez firmy farmaceutyczne, pokazują, że większość (jeśli nie wszystkie) korzyści wynika z efektu placebo. Niektóre antydepresanty zwiększają poziom serotoniny, inne go obniżają, a niektóre nie mają żadnego wpływu na serotoninę. Niemniej jednak wszystkie wykazują tę samą korzyść terapeutyczną. Nawet niewielka statystyczna różnica między antydepresantami a placebo może być wzmocnionym efektem placebo, ponieważ większość pacjentów i lekarzy w badaniach klinicznych skutecznie traci ślepotę. Teoria serotoniny jest tak bliska, jak każda teoria w historii nauki, że została błędna. Zamiast leczyć depresję, popularne antydepresanty mogą wywoływać biologiczną podatność na depresję, zwiększając prawdopodobieństwo wystąpienia depresji w przyszłości.


title: Pigułka dla chorych? Raporty pacjentów z ich doświadczeń ze spotkaniem medycznym w leczeniu depresji

text: Kontekst Począwszy od lat sześćdziesiątych, szeroko zakrojony ruch na rzecz praw pacjentów zaczął kwestionować paternalizm lekarzy i domagać się ujawnienia informacji medycznych, świadomej zgody i aktywnego udziału jednostki w osobistej opiece zdrowotnej. Zdaniem naukowców zmiany te przyczyniły się do zbagatelizowania podejścia biomedycznego na rzecz perspektywy bardziej zorientowanej na pacjenta. Szwedzka organizacja non-profit Consumer Association for Medicines and Health (KILEN) umożliwiła konsumentom zgłaszanie ich spostrzeżeń i doświadczeń związanych ze stosowaniem leków w celu wzmocnienia praw konsumentów w sektorze opieki zdrowotnej. Metodologia W tym artykule jakościowa analiza treści została wykorzystana do analizy 181 zgłoszeń konsumentów KILEN dotyczących działań niepożądanych leków przeciwdepresyjnych w celu zbadania opinii pacjentów na temat objawów choroby psychicznej oraz interakcji lekarz-pacjent. Główne ustalenia Ogólnie rzecz biorąc, historie KILEN zawierały negatywne doświadczenia ze spotkań medycznych pacjentów. Niektóre raporty wskazywały na intensywne oburzenie emocjonalne i silne poczucie przemocy ze strony systemu opieki zdrowotnej. Wiele raportów sugerowało, że lekarze i pacjenci mieli bardzo różne relacje na temat natury problemów, z powodu których pacjent szukał pomocy. Chociaż pacjenci szukali pomocy w problemach, takich jak zmęczenie i bezsenność (często z osobistym kryzysem jako opisaną przyczyną), lekarz prowadzący w większości przypadków był wyjątkowo szybki zarówno w diagnozowaniu depresji, jak i przepisywaniu leczenia przeciwdepresyjnego. Kiedy pacjenci czuli, że nie są słuchani, zaufanie do lekarza było zagrożone. Było to widoczne w przypadkach, gdy lekarz próbował przekonać ich do wzięcia udziału w leczeniu, grożąc czasem wycofaniem ich z listy chorych. Wnioski Ogólnie rzecz biorąc, badanie to sugeruje, że dynamika zachodząca w spotkaniu medycznym może nadal być silnie uzależniona od dominacji medycznej, a nie perspektywy zorientowanej na pacjenta. Może to przyczynić się do wątpliwej medykalizacji i/lub farmaceutycznej depresji.


title: Konflikty interesów w psychiatrii: strategie pielęgnowania umiejętności czytania i pisania w codziennej praktyce.

text: Relacje między psychiatrią a firmami farmaceutycznymi zostały poddane analizie w ciągu ostatniej dekady. Rosną obawy, że finansowe powiązania psychiatrów z przemysłem farmaceutycznym mogą nadmiernie wpływać na profesjonalne osądy dotyczące podstawowych interesów pacjentów. Takie konflikty interesów zagrażają zaufaniu publicznemu do psychiatrii. Celem polityki dotyczącej konfliktu interesów jest ochrona rzetelności profesjonalnego osądu i zachowanie zaufania publicznego. Ujawnienie indywidualnych i instytucjonalnych relacji finansowych jest krytycznym, ale ograniczonym pierwszym krokiem w procesie identyfikacji i reagowania na konflikty interesów. Polityki i procedury dotyczące konfliktu interesów mogą zostać wzmocnione przez zaangażowanych psychiatrów, badaczy, instytucje i stowarzyszenia zawodowe w zakresie opracowywania polityk i standardów konsensusu. Badania nad konfliktami interesów mogą dostarczyć silniejszej podstawy dowodowej do projektowania i wdrażania polityki. Społeczeństwo tradycyjnie przyznało profesji medycznej znaczną autonomię i może chcieć to kontynuować w przypadku konfliktu interesów. Niemniej jednak rośnie obawa, że potrzebne są silniejsze środki. Aby uniknąć nadmiernych obciążeń regulacyjnych, psychiatrzy mogą odgrywać kluczową rolę w opracowywaniu odpowiedzialnych i rozsądnych polityk dotyczących konfliktu interesów, które zmniejszają ryzyko stronniczości i utraty zaufania. Psychiatrzy i instytucje, które prowadzą badania, edukację, opiekę kliniczną i opracowywanie wytycznych dotyczących praktyki, muszą rozpoznać obawy społeczne dotyczące konfliktu interesów i wkrótce podjąć skuteczne środki w celu utrzymania zaufania publicznego dzięki zmianie kulturowej w praktyce psychiatrii, od reaktywnego poszukiwania leczenia od chorób psychicznych do proaktywnego rzecznictwa dla pacjentów. © 2014 Autorzy. Psychiatria i Neuronauki Kliniczne © 2014 Japońskie Towarzystwo Psychiatrii i Neurologii.


title: Primum non nocere: ewolucyjna analiza tego, czy leki przeciwdepresyjne przynoszą więcej szkody niż pożytku

text: Leki przeciwdepresyjne są leczeniem pierwszego rzutu dla osób spełniających aktualne kryteria diagnostyczne dla dużych zaburzeń depresyjnych. Większość antydepresantów ma na celu zakłócenie mechanizmów regulujących neuroprzekaźnik serotoniny – ewolucyjnie starożytny biochemik występujący w roślinach, zwierzętach i grzybach. Wiele procesów adaptacyjnych ewoluowało, aby być regulowanymi przez serotoninę, w tym emocje, rozwój, wzrost i śmierć neuronów, aktywację płytek krwi i proces krzepnięcia, uwagę, równowagę elektrolitową i reprodukcję. Zasadą medycyny ewolucyjnej jest to, że zakłócenie wyewoluowanych adaptacji degraduje funkcjonowanie biologiczne. Ponieważ serotonina reguluje wiele procesów adaptacyjnych, antydepresanty mogą mieć wiele niekorzystnych skutków zdrowotnych. Na przykład, chociaż antydepresanty są umiarkowanie skuteczne w zmniejszaniu objawów depresji, zwiększają podatność mózgu na przyszłe epizody po ich odstawieniu. Wbrew powszechnemu przekonaniu w psychiatrii, badania, które mają wykazać, że antydepresanty promują neurogenezę, są wadliwe, ponieważ wszystkie wykorzystują metodę, która sama w sobie nie jest w stanie odróżnić neurogenezy od śmierci neuronów. W rzeczywistości antydepresanty powodują uszkodzenie neuronów, a dojrzałe neurony powracają do stanu niedojrzałego, co może wyjaśniać, dlaczego antydepresanty powodują również apoptozę neuronów (programowaną śmierć). Leki przeciwdepresyjne mogą również powodować problemy rozwojowe, mają niekorzystny wpływ na życie seksualne i uczuciowe oraz zwiększają ryzyko hiponatremii (niski poziom sodu w osoczu krwi), krwawienia, udaru mózgu i śmierci u osób starszych. Nasz przegląd potwierdza wniosek, że antydepresanty generalnie wyrządzają więcej szkody niż pożytku, zakłócając szereg procesów adaptacyjnych regulowanych przez serotoninę. Mogą jednak istnieć określone warunki, w których ich stosowanie jest uzasadnione (np. rak, powrót do zdrowia po udarze). Dochodzimy do wniosku, że zmienione praktyki świadomej zgody i większa ostrożność w przepisywaniu leków przeciwdepresyjnych są uzasadnione.


title: Leki nie działają? leki przeciwdepresyjne a obecne i przyszłe leczenie farmakologiczne depresji

text: Depresja jest zaburzeniem potencjalnie zagrażającym życiu, dotykającym miliony ludzi na całym świecie. Stanowi ogromne obciążenie zarówno dla jednostki, jak i dla społeczeństwa, kosztując ponad 9 miliardów funtów w samym tylko 2000 r.: Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) wymieniła go jako trzecią wiodącą przyczynę niepełnosprawności na świecie w 2004 r. (pierwszą w rozwiniętym świecie) i projekt będzie to wiodąca sprawa do 2030 r. Nieoczekiwane odkrycie leków przeciwdepresyjnych zrewolucjonizowało zarówno nasze rozumienie, jak i leczenie depresji: jednak ich skuteczność w leczeniu depresji była od dawna przedmiotem dyskusji, a ostatnio została bardzo mocno wyeksponowana przez kontrowersyjne publikacja Kirscha, w której podkreślono rolę odpowiedzi na placebo w badaniach skuteczności leków przeciwdepresyjnych. Chociaż antydepresanty przynoszą korzyści zarówno w perspektywie krótko-, jak i długoterminowej, utrzymują się ważne problemy, takie jak nietolerancja, opóźniony początek terapii, ograniczona skuteczność w łagodniejszej depresji i występowanie depresji opornej na leczenie.


title: Skutki leków przeciwdepresyjnych a nasilenie depresji: metaanaliza na poziomie pacjenta

text: Kontekst Leki przeciwdepresyjne stanowią najlepiej ustaloną metodę leczenia poważnych zaburzeń depresyjnych (MDD), ale niewiele jest dowodów na to, że mają one specyficzne działanie farmakologiczne w porównaniu z pigułką-placebo u pacjentów z mniej ciężką depresją. Cel Oszacowanie względnej korzyści z leczenia w porównaniu z placebo w szerokim zakresie początkowego nasilenia objawów u pacjentów z rozpoznaniem depresji. Źródła danych Bazy danych Pubmed, PsycINFO i Cochrane Library były przeszukiwane od stycznia 1980 r. do marca 2009 r., wraz z odnośnikami z metaanaliz i przeglądów. Wybór badania Wybrano randomizowane, kontrolowane placebo badania leków przeciwdepresyjnych zatwierdzonych przez FDA w leczeniu dużych lub mniejszych zaburzeń depresyjnych. Badania były uwzględniane, jeśli ich autorzy dostarczyli wymagane oryginalne dane, obejmowały dorosłych pacjentów ambulatoryjnych, obejmowały porównanie leków z placebo przez co najmniej 6 tygodni, nie wykluczali pacjentów na podstawie okresu wypłukiwania placebo i wykorzystywali Skalę Oceny Depresji Hamiltona . Uwzględniono dane z sześciu badań (718 pacjentów). Ekstrakcja danych Indywidualne dane na poziomie pacjenta uzyskano od autorów badania. Wyniki Różnice między lekami a placebo różniły się znacznie w zależności od wyjściowego nasilenia. Wśród pacjentów z punktacją Hamiltona poniżej 23, wielkości efektu typu d Cohena dla różnicy między lekiem a placebo oszacowano na < 0,20 (standardowa definicja małego efektu). Oszacowania wielkości wyższości leku nad placebo rosły wraz ze wzrostem wyjściowego nasilenia nasilenia Hamiltona i przekroczyły próg NICE dla klinicznie istotnej różnicy przy wyjściowej punktacji wynoszącej 25. Wnioski Wielkość korzyści z leczenia przeciwdepresyjnego w porównaniu z placebo wzrasta wraz z nasileniem objawy depresji i mogą być minimalne lub przeciętnie nieistniejące u pacjentów z objawami łagodnymi lub umiarkowanymi. W przypadku pacjentów z bardzo ciężką depresją przewaga leków nad placebo jest znaczna.


title: Ćwiczenia w leczeniu depresji i lęku.

text: Depresja i lęk są najczęstszymi schorzeniami psychicznymi obserwowanymi w ogólnej medycynie, dotykającymi miliony osób w Stanach Zjednoczonych. Leki na depresję i lęk są wielorakie i mają różny stopień skuteczności. Wykazano, że aktywność fizyczna wiąże się ze zmniejszeniem objawów depresji i lęku. Wykazano, że aktywność fizyczna jest konsekwentnie związana z poprawą zdrowia fizycznego, satysfakcji z życia, funkcjonowania poznawczego i dobrego samopoczucia psychicznego. I odwrotnie, brak aktywności fizycznej wydaje się być związany z rozwojem zaburzeń psychicznych. Specyficzne badania wspierają stosowanie ćwiczeń w leczeniu depresji. Wysiłek fizyczny wypada korzystnie w porównaniu z lekami przeciwdepresyjnymi jako leczenie pierwszego rzutu w łagodnej do umiarkowanej depresji i wykazano również, że łagodzi objawy depresji, gdy jest stosowany jako dodatek do leków. Chociaż ćwiczenia nie są tak szeroko badane, wykazano, że są skuteczną i opłacalną alternatywą leczenia różnych zaburzeń lękowych. Chociaż ćwiczenia są skuteczne, nie wykazano, aby zmniejszały lęk do poziomu osiąganego przez psychofarmaceutyki.


title: Związek między aktywnością fizyczną a zaburzeniami psychicznymi wśród dorosłych w Stanach Zjednoczonych.

text: TŁO: Celem tego badania było określenie związku między regularną aktywnością fizyczną a zaburzeniami psychicznymi wśród dorosłych w Stanach Zjednoczonych. METODY: Zastosowano wielokrotne analizy regresji logistycznej w celu porównania częstości występowania zaburzeń psychicznych wśród osób, które wykonywały i nie zgłaszały regularnej aktywności fizycznej, wykorzystując dane z National Comorbidity Survey (n = 8098), reprezentatywnej dla kraju próby dorosłych w wieku 15-54 lat w Stany Zjednoczone. WNIOSKI: Nieco ponad połowa dorosłych deklaruje regularną aktywność fizyczną (60,3%). Regularna aktywność fizyczna wiązała się ze znacznie zmniejszoną częstością występowania obecnie dużej depresji i zaburzeń lękowych, ale nie była istotnie związana z innymi zaburzeniami afektywnymi, używaniem substancji lub psychotycznymi. Związek między regularną aktywnością fizyczną a mniejszą częstością występowania aktualnie dużej depresji (OR = 0,75 (0,6,0,94)), napadów paniki (OR = 0,73 (0,56; 0,96)), fobii społecznej (OR = 0,65 (0,53; 0,8)), fobia specyficzna (OR = 0,78 (0,63; 0,97)) i agorafobia (OR = 0,64 (0,43; 0,94)) utrzymywały się po uwzględnieniu różnic w cechach socjodemograficznych, zgłaszanych przez siebie zaburzeniach fizycznych i współwystępujących zaburzeniach psychicznych. Zgłaszana przez siebie częstotliwość aktywności fizycznej również wykazała związek dawka-odpowiedź z aktualnymi zaburzeniami psychicznymi. DYSKUSJA: Dane te dokumentują negatywny związek między regularną aktywnością fizyczną a zaburzeniami depresyjnymi i lękowymi wśród dorosłych w populacji USA. Potrzebne są przyszłe badania, które zbadają mechanizm tego powiązania przy użyciu danych podłużnych, aby zbadać związek między aktywnością fizyczną a incydentami i nawracającymi zaburzeniami psychicznymi w ciągu życia.


title: Wpływ treningu wysiłkowego na starszych pacjentów z dużą depresją.

text: Wstęp: Wcześniejsze badania obserwacyjne i interwencyjne sugerowały, że regularne ćwiczenia fizyczne mogą wiązać się ze zmniejszeniem objawów depresji. Jednak stopień, w jakim trening fizyczny może zmniejszyć objawy depresji u starszych pacjentów z ciężkim zaburzeniem depresyjnym (MDD), nie był systematycznie oceniany. CEL: Aby ocenić skuteczność programu ćwiczeń aerobowych w porównaniu ze standardowymi lekami (tj. antydepresantami) w leczeniu MDD u starszych pacjentów, przeprowadziliśmy 16-tygodniowe randomizowane, kontrolowane badanie. Metody: Sto pięćdziesiąt sześć mężczyzn i kobiet z MDD (wiek > lub = 50 lat) zostało losowo przydzielonych do programu ćwiczeń aerobowych, leków przeciwdepresyjnych (chlorowodorek sertraliny) lub połączonych ćwiczeń i leków. Uczestniczki zostały poddane kompleksowej ocenie depresji, w tym obecności i nasilenia MDD przy użyciu Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych, kryteriów czwartej edycji oraz Skali Oceny Depresji Hamiltona (HAM-D) i Skali Depresji Becka (BDI) przed i po leczeniu. Drugorzędowe miary wyników obejmowały wydolność tlenową, satysfakcję z życia, samoocenę, lęk i zaburzenia poznawcze. WYNIKI: Po 16 tygodniach leczenia grupy nie różniły się statystycznie w wynikach HAM-D lub BDI (p = 0,67); dostosowanie do wyjściowego poziomu depresji dało zasadniczo identyczny wynik. Modele krzywych wzrostu wykazały, że wszystkie grupy wykazywały statystycznie i klinicznie istotne redukcje wyników HAM-D i BDI. Jednak pacjenci otrzymujący same leki wykazywali najszybszą początkową odpowiedź; wśród pacjentów otrzymujących terapię skojarzoną pacjenci z łagodniejszymi objawami depresyjnymi początkowo wykazywali szybszą odpowiedź niż pacjenci z początkowo cięższymi objawami depresyjnymi. WNIOSKI: Program ćwiczeń fizycznych może być traktowany jako alternatywa dla leków przeciwdepresyjnych w leczeniu depresji u osób starszych. Chociaż leki przeciwdepresyjne mogą ułatwiać początkową odpowiedź na leczenie szybciej niż ćwiczenia, po 16 tygodniach leczenia ćwiczenia były równie skuteczne w zmniejszaniu depresji wśród pacjentów z MDD.


title: Ostry wpływ ćwiczeń na stan nastroju.

text: Ten artykuł dokumentuje ostatnią (1976-1995) literaturę na temat ostrych efektów nastroju związanych z uczestnictwem w pojedynczych sesjach ćwiczeń. Poruszone zostały kwestie dotyczące projektu eksperymentalnego, „prawidłowości ekologicznej” i operacyjnej definicji nastroju. Wyniki tych badań sugerują, że zarówno osoby kliniczne, jak i niekliniczne mogą odnieść duże korzyści nawet z jednej serii ćwiczeń. Wreszcie, możliwe mechanizmy i zalecenia dla przyszłych badań są dyskutowane.


title: Interwencja ćwiczeń fizycznych w zaburzeniach depresyjnych: metaanaliza i przegląd systematyczny.

text: Wcześniejsze metaanalizy badające wpływ ćwiczeń fizycznych na depresję obejmowały badania, w których stan kontrolny został sklasyfikowany jako placebo, mimo że ta konkretna interwencja placebo (np. medytacja, relaksacja) została uznana za działającą przeciwdepresyjnie. Ponieważ interwencje oparte na medytacji i uważności są związane z redukcją depresji, niemożliwe jest oddzielenie efektu ćwiczeń fizycznych od części związanych z medytacją. Niniejsze badanie określiło skuteczność ćwiczeń fizycznych w zmniejszaniu objawów depresji w porównaniu z brakiem leczenia, warunkami placebo lub zwykłą opieką wśród klinicznie zdefiniowanych osób dorosłych z depresją. Spośród 89 wyszukanych badań 15 spełniło kryteria włączenia, z których 13 badań dostarczyło wystarczających informacji do obliczenia wielkości efektu. Główny wynik wykazał znacząco duży ogólny efekt sprzyjający interwencji ćwiczeń. Wielkość efektu była jeszcze większa, gdy analizowano tylko badania, w których nie stosowano żadnego leczenia ani warunków placebo. Niemniej jednak wielkość efektu została zredukowana do umiarkowanego poziomu, gdy do analizy uwzględniono tylko badania o wysokiej jakości metodologicznej. Ćwiczenia mogą być zalecane osobom z łagodną i umiarkowaną depresją, które są chętne, zmotywowane i wystarczająco zdrowe fizycznie, aby zaangażować się w taki program. © 2013 John Wiley & Sons A/S. Opublikowane przez John Wiley & Sons Ltd.


title: Ćwiczenia i farmakoterapia w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych

text: Cel Ocena, czy pacjenci poddawani treningowi aerobowemu wykonywanemu w domu lub w grupie nadzorowanej osiągają redukcję depresji porównywalną ze standardowym lekiem przeciwdepresyjnym (sertralina) i większą redukcję depresji w porównaniu z grupą kontrolną placebo. Metody Pomiędzy październikiem 2000 a listopadem 2005 przeprowadziliśmy prospektywne, randomizowane, kontrolowane badanie (badanie SMILE) z ukryciem przydziału i ślepą oceną wyników w szpitalu klinicznym trzeciego stopnia. W sumie 202 dorosłych (153 kobiety; 49 mężczyzn) ze zdiagnozowaną dużą depresją zostało losowo przydzielonych do jednego z czterech warunków: nadzorowane ćwiczenia w grupie; ćwiczenia w domu; leki przeciwdepresyjne (sertralina, 50–200 mg na dobę); lub pigułka placebo na 16 tygodni. Pacjenci przeszli ustrukturyzowany wywiad kliniczny dotyczący depresji i wypełnili Skalę Oceny Depresji Hamiltona (HAM-D). Wyniki Po 4 miesiącach leczenia 41% uczestników osiągnęło remisję, definiowaną jako niespełnienie kryteriów dużej depresji (MDD) i wynik w skali HAM-D <8. Pacjenci otrzymujący aktywne terapie mieli zwykle wyższy wskaźnik remisji niż kontrolni placebo: nadzorowane ćwiczenia = 45%; ćwiczenia w domu = 40%; leki = 47%; placebo = 31% (p = 0,057). Wszystkie grupy leczenia miały niższe wyniki w skali HAM-D po leczeniu; wyniki dla aktywnych grup leczenia nie różniły się znacząco od grupy placebo (p = 0,23). Wnioski Skuteczność ćwiczeń fizycznych u pacjentów wydaje się ogólnie porównywalna z pacjentami otrzymującymi leki przeciwdepresyjne i obydwa wydają się być lepsze niż placebo u pacjentów z MDD. Wskaźniki odpowiedzi na placebo były wysokie, co sugeruje, że znaczna część odpowiedzi terapeutycznej zależy od oczekiwań pacjenta, bieżącego monitorowania objawów, uwagi i innych niespecyficznych czynników.


title: Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej i ryzyko zachorowania na raka: przegląd systematyczny i metaanaliza badań obserwacyjnych.

text: Celem tego badania była metaanaliza wpływu przestrzegania diety śródziemnomorskiej (MD) na ogólne ryzyko zachorowania na raka i różne typy nowotworów. Do 10 stycznia 2014 r. przeszukiwano literaturę za pomocą elektronicznych baz danych MEDLINE, SCOPUS i EMBASE. Kryteriami włączenia były badania kohortowe lub kliniczno-kontrolne. Wskaźniki ryzyka specyficznego dla badania (RR) zostały zebrane przy użyciu modelu efektu losowego w pakiecie oprogramowania Cochrane Review Manager 5.2. Dwadzieścia jeden badań kohortowych obejmujących 1 368 736 osób i 12 badań kliniczno-kontrolnych z 62 725 uczestnikami spełniło cele i zostały dołączone do metaanaliz. Najwyższe przestrzeganie kategorii MD skutkowało istotnym zmniejszeniem ryzyka całkowitej śmiertelności/zapadalności na raka (kohorta; RR: 0,90, 95% CI 0,86-0,95, p < 0,0001; I(2) = 55%), jelita grubego (kohorta/przypadek -kontrola; RR: 0,86, 95% CI 0,80-0,93, p < 0,0001; I(2) = 62%], prostata (kohorta/przypadek-kontrola; RR: 0,96, 95% CI 0,92-0,99, p = 0,03; I(2) = 0%) i raka układu pokarmowego (kohorta/przypadek-kontrola; RR: 0,44, 95% CI 0,26-0,77, p = 0,003; I(2) = 83%). rak żołądka i trzustki Testy regresji Eggera dostarczyły ograniczonych dowodów na istotne stronniczość publikacji Wysokie przestrzeganie zaleceń lekarskich wiąże się ze znacznym zmniejszeniem ryzyka całkowitej śmiertelności z powodu raka (10%), raka jelita grubego (14%), prostaty rak (4%) i rak układu oddechowego (56%) © 2014 UICC.


title: „W kierunku jeszcze zdrowszej diety śródziemnomorskiej”.

text: Wytyczne żywieniowe mające na celu promowanie dobrego zdrowia są zwykle oparte na żywności, składnikach odżywczych i wzorcach żywieniowych, które przewidują ryzyko chorób przewlekłych w badaniach epidemiologicznych. Jednak solidne zalecenia żywieniowe dotyczące profilaktyki sercowo-naczyniowej powinny opierać się na wynikach dużych randomizowanych badań klinicznych z „twardymi” punktami końcowymi jako głównym wynikiem. Takie dowody uzyskano dla diety śródziemnomorskiej z badania PREDIMED (Prevención con Dieta Mediterránea) i Lyon Heart Study. Tradycyjna dieta śródziemnomorska została znaleziona na obszarach uprawy oliwek na Krecie, w Grecji i południowych Włoszech pod koniec lat pięćdziesiątych. Ich główne cechy to: a) wysokie spożycie zbóż, roślin strączkowych, orzechów, warzyw i owoców; b) stosunkowo wysokie spożycie tłuszczu, głównie dostarczanego przez oliwę z oliwek; c) spożycie ryb umiarkowane do wysokiego; d) drób i produkty mleczne spożywane w umiarkowanych lub małych ilościach; e) niskie spożycie mięsa czerwonego i przetworów mięsnych; oraz f) umiarkowane spożycie alkoholu, zwykle w postaci czerwonego wina. Jednak te ochronne efekty tradycyjnej diety śródziemnomorskiej mogą być jeszcze większe, jeśli poprawimy skutki zdrowotne tego schematu żywieniowego, zmieniając powszechną oliwę z oliwek stosowaną do oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, zwiększając spożycie orzechów, tłustych ryb i pełnoziarnistych płatków zbożowych. zmniejszenie spożycia sodu i utrzymanie umiarkowanego spożycia wina do posiłków. © 2013 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zmiany w spożyciu chleba i 4-letnie zmiany w otyłości u Hiszpanów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym.

text: Wpływ spożycia chleba na zmiany w czasie na pomiary antropometryczne nie został zbadany. Przeanalizowaliśmy 2213 uczestników z wysokim ryzykiem CVD z badania PREvención con DIeta MEDiterránea (PREDIMED), aby ocenić związek między zmianami w spożyciu pieczywa a przyrostem masy ciała i obwodu talii w czasie. Nawyki żywieniowe oceniano za pomocą zatwierdzonego FFQ na początku badania i powtarzano co roku przez 4 lata obserwacji. Wykorzystując modele wielowymiarowe, aby skorygować współzmienne, obliczono długoterminowe zmiany masy ciała i obwodu talii zgodnie z kwartylami zmiany spożycia białego i pełnoziarnistego chleba z uwzględnieniem wartości energetycznej. Obecne wyniki pokazały, że w ciągu 4 lat uczestnicy z najwyższego kwartyla zmiany spożycia białego pieczywa przybrali o 0,76 kg więcej niż uczestnicy z najniższego kwartyla (P dla trendu = 0,003) io 1,28 cm więcej niż uczestnicy najniższy kwartyl (P dla trendu < 0,001). Nie zaobserwowano znaczących zależności dawka-odpowiedź dla zmiany spożycia pełnego pieczywa i pomiarów antropometrycznych. Przybieranie na wadze (>2 kg) i obwód talii (>2 cm) podczas obserwacji nie wiązało się ze wzrostem spożycia pieczywa, ale uczestnicy z najwyższego kwartyla zmian w spożyciu białego pieczywa mieli zmniejszenie o 33% szans utraty wagi (>2 kg) i zmniejszenie o 36% szans na utratę obwodu talii (>2 cm). Obecne wyniki sugerują, że zmniejszenie spożycia białego pieczywa, ale nie pieczywa pełnoziarnistego, w ramach śródziemnomorskiego wzorca żywieniowego wiąże się z niższym przyrostem masy ciała i tłuszczu w jamie brzusznej.


title: Dieta śródziemnomorska a zdrowie publiczne: osobiste refleksje.

text: Moja troska o dietę jako problem zdrowia publicznego zaczęła się na początku lat pięćdziesiątych w Neapolu, gdzie obserwowaliśmy bardzo małą częstość występowania choroby wieńcowej serca związanej z tym, co później nazwaliśmy „dobrą dietą śródziemnomorską”. Serce tej diety jest głównie wegetariańskie i różni się od diety amerykańskiej i północnoeuropejskiej tym, że zawiera znacznie mniej mięsa i produktów mlecznych, a na deser wykorzystuje owoce. Obserwacje te doprowadziły do naszych dalszych badań w ramach badania Seven Countries Study, w którym wykazaliśmy, że tłuszcze nasycone to główny czarny charakter w diecie. Obecnie zdrowa dieta śródziemnomorska zmienia się, a choroba wieńcowa nie jest już ograniczona do podręczników medycznych. Naszym wyzwaniem jest przekonanie dzieci, aby kazały rodzicom jeść tak, jak robią to mieszkańcy Morza Śródziemnego.


title: Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej i ryzyko zachorowania na raka piersi w europejskim prospektywnym badaniu kohortowym nad rakiem i odżywianiem.

text: Dowody epidemiologiczne sugerują, że dieta śródziemnomorska (MD) może zmniejszyć ryzyko raka piersi (BC). Ponieważ dowody z badań prospektywnych pozostają nieliczne i sprzeczne, zbadaliśmy związek między przestrzeganiem MD a ryzykiem BC wśród 335 062 kobiet zatrudnionych w latach 1992-2000 w dziesięciu krajach europejskich i obserwowaliśmy je średnio przez 11 lat. Przestrzeganie MD oszacowano na podstawie dostosowanej względnej diety śródziemnomorskiej (arMED) z wyłączeniem alkoholu. Modele regresji proporcjonalnych hazardów Coxa zostały wykorzystane podczas korygowania czynników ryzyka BC. Łącznie zidentyfikowano 9 09 pacjentów po menopauzie i 1216 przed menopauzą pierwszego pierwotnego incydentu inwazyjnego BC (5862 z dodatnim wynikiem na obecność receptorów estrogenowych lub progesteronowych [ER+/PR+] i 1018 ujemnych na receptory estrogenowe i progesteronowe [ER-/PR-]). arMED był odwrotnie skorelowany z ryzykiem BC ogółem i u kobiet po menopauzie (wysoki vs niski wynik arMED; współczynnik ryzyka [HR] = 0,94 [95% przedział ufności [CI]: 0,88; 1,00] ptrend = 0,048, a HR = 0,93 [95% CI: 0,87; 0,99] ptrend = odpowiednio 0,037). Związek był bardziej wyraźny w guzach ER-/PR- (HR = 0,80 [95% CI: 0,65, 0,99] ptrend = 0,043). Wynik arMED nie był związany z BC u kobiet przed menopauzą. Nasze odkrycia pokazują, że przestrzeganie MD z wyłączeniem alkoholu było związane z umiarkowanym zmniejszeniem ryzyka raka piersi u kobiet po menopauzie, a związek ten był silniejszy w przypadku guzów bez receptorów. Wyniki potwierdzają potencjalny zakres profilaktyki BC poprzez modyfikację diety. Prawa autorskie © 2012 UICC.


title: Rola składników oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia w modulacji funkcji śródbłonka.

text: Śródbłonek bierze udział w wielu procesach związanych z rozwojem miażdżycy, która jest uważana za chorobę zapalną. W rzeczywistości tradycyjne czynniki ryzyka miażdżycy predysponują do dysfunkcji śródbłonka, która objawia się wzrostem ekspresji swoistych cytokin i cząsteczek adhezyjnych. Istnieją mocne dowody potwierdzające korzystne działanie oliwy z oliwek, najbardziej oryginalnego składnika diety śródziemnomorskiej. Chociaż wpływ oliwy z oliwek i innych olejów dietetycznych bogatych w kwas oleinowy na miażdżycę i lipidy osocza jest dobrze znany, rola pomniejszych składników została mniej zbadana. Drobne składniki stanowią zaledwie 1-2% oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia (VOO) i składają się z węglowodorów, polifenoli, tokoferoli, steroli, triterpenoidów i innych składników zwykle występujących w śladowych ilościach. Pomimo niskiego stężenia, składniki nietłuszczowe kwasów mogą mieć znaczenie, ponieważ badania porównujące jednonienasycone oleje dietetyczne wykazały różny wpływ na choroby sercowo-naczyniowe. Większość z tych związków wykazuje właściwości przeciwutleniające, przeciwzapalne i hipolipidemiczne. W tym przeglądzie podsumowujemy aktualną wiedzę na temat wpływu tych związków zawartych w VOO na dysfunkcję naczyń i mechanizmy modulowania aktywności śródbłonka. Mechanizmy te obejmują uwalnianie tlenku azotu, eikozanoidów (prostaglandyn i leukotrienów) oraz cząsteczek adhezyjnych, w większości przypadków poprzez aktywację czynnika jądrowego kappaB przez reaktywne formy tlenu.


title: Definicje i potencjalne korzyści zdrowotne diety śródziemnomorskiej: opinie ekspertów z całego świata

text: Dieta śródziemnomorska wiąże się z szeregiem korzyści zdrowotnych, w tym zmniejszeniem ryzyka śmiertelności i mniejszą częstością występowania chorób układu krążenia. Definicje diety śródziemnomorskiej różnią się w zależności od środowiska, a do określenia przestrzegania diety śródziemnomorskiej w badaniach epidemiologicznych coraz częściej wykorzystuje się wyniki. Niektóre składniki diety śródziemnomorskiej pokrywają się z innymi zdrowymi wzorcami żywieniowymi, podczas gdy inne aspekty są unikalne dla diety śródziemnomorskiej. W tym artykule na forum poprosiliśmy klinicystów i badaczy zainteresowanych wpływem diety na zdrowie, aby opisali, czym jest dieta śródziemnomorska w różnych warunkach geograficznych i jak możemy badać korzyści zdrowotne wynikające z tego wzorca żywieniowego.


title: Progetariański wzorzec żywieniowy i zmniejszenie całkowitej śmiertelności w badaniu Prevención con Dieta Mediterránea (PREDIMED).

text: TŁO: Diety wegetariańskie wiązały się ze zmniejszoną śmiertelnością. Ponieważ czysta dieta wegetariańska może nie być łatwo przyjęta przez wiele osób, spożywanie żywności pochodzenia roślinnego byłoby łatwiejszym do zrozumienia przesłaniem. Progetariański wzorzec żywieniowy (FP) podkreślający preferencje dla żywności pochodzenia roślinnego może zmniejszyć śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny. CEL: Celem było zidentyfikowanie związku między zdefiniowaną a priori progresywną FP a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny. PROJEKT: Prześledziliśmy 7216 uczestników (57% kobiet; średnia wieku: 67 lat) z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym dla mediany 4,8 roku. Zwalidowany 137-punktowy półilościowy kwestionariusz dotyczący częstotliwości spożywania pokarmów był podawany na początku badania, a następnie co roku. Dodatnie ważono owoce, warzywa, orzechy, zboża, rośliny strączkowe, oliwę z oliwek i ziemniaki. Dodane tłuszcze zwierzęce, jaja, ryby, nabiał oraz mięso lub przetwory mięsne były ważone ujemnie. Kwintyle skorygowane energetycznie zostały wykorzystane do przypisania punktów do zbudowania progresywnego PR (zakres: 12-60 punktów). Zgony zostały potwierdzone przez przegląd dokumentacji medycznej i National Death Index. WYNIKI: W okresie obserwacji odnotowano 323 zgony (76 z przyczyn sercowo-naczyniowych, 130 z powodu raka, 117 z przyczyn nienowotworowych i niesercowo-naczyniowych). Wyższa zgodność wyjściowa z progetariańskim FP wiązała się z niższą śmiertelnością (HR skorygowany o wiele zmiennych dla ≥ 40 w porównaniu z < 30 punktów: 0,59; 95% CI: 0,40; 0,88). Podobne wyniki uzyskano przy wykorzystaniu zaktualizowanych informacji o diecie (RR: 0,59; 95% CI: 0,39; 0,89). WNIOSKI: Wśród wszystkożernych osobników z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym lepsza zgodność z FP, która kładła nacisk na żywność pochodzenia roślinnego, wiązała się ze zmniejszonym ryzykiem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. To badanie zostało zarejestrowane na stronie www.control-trials.com jako ISRCTN35739639. © 2014 Amerykańskie Towarzystwo Żywienia.


title: Statystyki socjodemograficzne i dotyczące stylu życia najstarszych osób starszych (>80 lat) mieszkających na wyspie Ikaria: Badanie Ikaria

text: Tło. Na całym świecie są miejsca, w których ludzie żyją dłużej i są aktywni powyżej 100 roku życia, dzieląc wspólne cechy behawioralne; miejsca te (tj. Sardynia we Włoszech, Okinawa w Japonii, Loma Linda w Kalifornii i półwysep Nicoya w Kostaryce) zostały nazwane „niebieskimi strefami”. Niedawno pojawiły się doniesienia, że ludzie na wyspie Ikaria w Grecji mają również jedną z najwyższych długości życia na świecie i dołączyli do „niebieskich stref”. Celem pracy była ocena różnych cech demograficznych, stylu życia i psychologicznych osób w bardzo podeszłym wieku (>80 lat) uczestniczących w badaniu Ikaria Study. Metody. W 2009 r. do badania dobrowolnie wzięło udział 1420 osób (w wieku 30+) mężczyzn i kobiet z wyspy Ikaria w Grecji. Do tej pracy przebadano 89 mężczyzn i 98 kobiet w wieku powyżej 80 lat (13% próby). Cechy społeczno-demograficzne, kliniczne, psychologiczne i styl życia oceniano za pomocą standardowych kwestionariuszy i procedur. Wyniki. Duża część próby Ikaria Study była w wieku powyżej 80 lat; ponadto odsetek osób powyżej 90. roku życia był znacznie wyższy niż średnia populacji europejskiej. Większość najstarszych starszych uczestników zgłaszała codzienną aktywność fizyczną, zdrowe nawyki żywieniowe, unikanie palenia, częste kontakty towarzyskie, drzemki w ciągu dnia i wyjątkowo niskie wskaźniki depresji. Wniosek. Modyfikowalne czynniki ryzyka, takie jak aktywność fizyczna, dieta, zaprzestanie palenia i drzemki w ciągu dnia, mogą przedstawiać „tajemnice” długich wątrób; odkrycia te sugerują, że interakcja środowiskowa, behawioralna wraz z cechami klinicznymi może determinować długowieczność. Ta koncepcja musi być dalej zbadana, aby zrozumieć, w jaki sposób te czynniki są powiązane i które są najważniejsze w kształtowaniu przedłużonego życia.


title: Wyższa jakość diety wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem zgonów z wszystkich przyczyn, chorób układu krążenia i nowotworów wśród osób starszych

text: Zwiększoną uwagę w badaniach i wskazówkach żywieniowych skupiono na wzorcach żywieniowych, a nie na pojedynczych składnikach odżywczych lub grupach żywności, ponieważ składniki diety są spożywane w połączeniu i skorelowane ze sobą. Jednak zbiorowy korpus badań na ten temat był utrudniony z powodu braku spójności stosowanych metod. Zbadaliśmy relacje między 4 wskaźnikami — indeksem zdrowego odżywiania 2010 (HEI-2010), indeksem alternatywnego zdrowego odżywiania 2010 (AHEI-2010), alternatywną dietą śródziemnomorską (aMED) i podejściem dietetycznym do zatrzymania nadciśnienia (DASH). — oraz wszystkich przyczyn, chorób sercowo-naczyniowych (CVD) i śmiertelności z powodu raka w badaniu NIH-AARP Diet and Health Study (n = 492823). Do obliczenia wyników wykorzystano dane z 124-punktowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków; oszacowano skorygowane HR i 95% CI. Udokumentowaliśmy 86 419 zgonów, w tym 23 502 zgonów z powodu CVD i 29 415 zgonów z powodu raka, w ciągu 15 lat obserwacji. Wyższe wyniki w indeksie wiązały się ze zmniejszeniem o 12–28% ryzyka zgonu z wszystkich przyczyn, CVD i z powodu raka. W szczególności, porównując najwyższe i najniższe wyniki kwintylowe, skorygowane HR dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny dla mężczyzn były następujące: HEI-2010 HR: 0,78 (95% CI: 0,76; 0,80), AHEI-2010 HR: 0,76 (95% CI: : 0,74; 0,78), aMED HR: 0,77 (95% CI: 0,75; 0,79) i DASH HR: 0,83 (95% CI: 0,80; 0,85); dla kobiet były to HEI-2010 HR: 0,77 (95% CI: 0,74; 0,80), AHEI-2010 HR: 0,76 (95% CI: 0,74; 0,79), aMED HR: 0,76 (95% CI: 0,73; 0,79) i DASH HR: 0,78 (95% CI: 0,75; 0,81). Podobnie wysokie przyleganie do każdego wskaźnika chroniło przed CVD i umieralnością z powodu raka badane oddzielnie. Odkrycia te wskazują, że wiele punktów odzwierciedla podstawowe zasady zdrowej diety, która może obniżyć ryzyko śmiertelności, w tym wytyczne federalne, zgodnie z operacją w HEI-2010, Harvard's Healthy Eating Plate, jak uchwycono w AHEI-2010, dieta śródziemnomorska zgodnie z adaptacją w zamerykanizowanym aMED i DASH Eating Plan uwzględniony w wyniku DASH.


title: Długowieczność i dieta. Mit czy pragmatyzm?

text: Długowieczność jest bardzo złożonym zjawiskiem, ponieważ wiele czynników środowiskowych, behawioralnych, społeczno-demograficznych i żywieniowych wpływa na fizjologiczne ścieżki starzenia się i długość życia. Uznano, że odżywianie ma istotny wpływ na ogólną śmiertelność i zachorowalność; a jego rola w wydłużaniu średniej długości życia była przedmiotem szeroko zakrojonych badań naukowych. W niniejszym artykule dokonano przeglądu mechanizmów patofizjologicznych, które potencjalnie łączą starzenie się z dietą, oraz dowodów naukowych potwierdzających działanie przeciwstarzeniowe tradycyjnej diety śródziemnomorskiej, a także niektórych określonych produktów spożywczych. Dodatkowo wykazano, że dieta i kilka jej składników ma korzystny wpływ na choroby współistniejące typowe dla populacji osób starszych. Co więcej, epigenetyczny wpływ diety na proces starzenia – poprzez ograniczenie kalorii i spożywanie żywności, takiej jak czerwone wino, sok pomarańczowy, probiotyki i prebiotyki – wzbudził zainteresowanie naukowców. Niektóre, takie jak ciemna czekolada, czerwone wino, orzechy, fasola, awokado, są promowane jako żywność przeciwstarzeniowa ze względu na ich właściwości przeciwutleniające i przeciwzapalne. Wreszcie ważnym moderatorem w relacji między dietą, długowiecznością a zdrowiem człowieka pozostaje status społeczno-ekonomiczny jednostki, ponieważ zdrowa dieta, ze względu na jej wyższy koszt, jest ściśle związana z wyższym statusem finansowym i edukacyjnym. Copyright © 2013 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Anatomia skutków zdrowotnych diety śródziemnomorskiej: greckie prospektywne badanie kohortowe EPIC

text: Cel Zbadanie względnego znaczenia poszczególnych składników diety śródziemnomorskiej w generowaniu odwrotnego związku zwiększonego przestrzegania tej diety i ogólnej śmiertelności. Projektuj prospektywne badanie kohortowe. Ustalenie greckiego segmentu Europejskiego Prospektywnego Badania Raka i Żywienia (EPIC). Uczestnicy 23–349 mężczyzn i kobiet, u których wcześniej nie zdiagnozowano raka, choroby wieńcowej ani cukrzycy, z udokumentowanym stanem przeżycia do czerwca 2008 r. i pełną informacją na temat zmiennych żywieniowych i ważnych współzmiennych w momencie rekrutacji. Główny wynik pomiaru Śmiertelność z wszystkich przyczyn. Wyniki Po średnim okresie obserwacji wynoszącym 8,5 roku, 652 zgony z jakiejkolwiek przyczyny wystąpiły wśród 12 694 uczestników z wynikami diety śródziemnomorskiej 0-4 i 423 wśród 10 655 uczestników z wynikiem 5 lub więcej. Kontrolując potencjalne czynniki zakłócające, wyższe przestrzeganie diety śródziemnomorskiej wiązało się ze statystycznie istotnym zmniejszeniem całkowitej śmiertelności (skorygowany wskaźnik śmiertelności na wzrost o dwie jednostki wyniku 0,864, 95% przedział ufności 0,802 do 0,932). Udział poszczególnych składników diety śródziemnomorskiej w tym związku to umiarkowane spożycie etanolu 23,5%, niskie spożycie mięsa i przetworów mięsnych 16,6%, wysokie spożycie warzyw 16,2%, wysokie spożycie owoców i orzechów 11,2%, wysoki stosunek tłuszczów jednonienasyconych do nasyconych 10,6%, a wysokie spożycie roślin strączkowych 9,7%. Wkład wysokiego spożycia zbóż i niskiego spożycia nabiału był minimalny, natomiast wysokie spożycie ryb i owoców morza wiązało się z nieistotnym wzrostem śmiertelności. Wnioski Dominującymi elementami punktacji diety śródziemnomorskiej jako predyktora niższej śmiertelności są umiarkowane spożycie etanolu, niskie spożycie mięsa i produktów mięsnych oraz wysokie spożycie warzyw, owoców i orzechów, oliwy z oliwek i roślin strączkowych. Stwierdzono minimalny wkład w przypadku zbóż i produktów mlecznych, prawdopodobnie dlatego, że są to heterogeniczne kategorie żywności o zróżnicowanym wpływie na zdrowie, a także w przypadku ryb i owoców morza, których spożycie w tej populacji jest niskie.


title: Spożycie orzechów, diety wegetariańskie, ryzyko choroby niedokrwiennej serca i śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny: dowody z badań epidemiologicznych.

text: Być może jednym z najbardziej nieoczekiwanych i nowatorskich odkryć w epidemiologii żywieniowej w ciągu ostatnich 5 lat było stwierdzenie, że spożywanie orzechów wydaje się chronić przed chorobą niedokrwienną serca (IHD). Udokumentowano, że częstotliwość i ilość spożywanych orzechów jest wyższa u wegetarian niż w populacjach niewegetarian. Orzechy stanowią również ważną część innych diet roślinnych, takich jak dieta śródziemnomorska i azjatycka. W dużym, prospektywnym badaniu epidemiologicznym Adwentystów Dnia Siódmego w Kalifornii odkryliśmy, że częstotliwość spożywania orzechów ma istotny i wysoce istotny odwrotny związek z ryzykiem zawału mięśnia sercowego i śmierci z powodu IHD. Badanie zdrowia kobiet w stanie Iowa również udokumentowało związek między spożyciem orzechów a zmniejszonym ryzykiem IHD. Ochronny wpływ orzechów na IHD stwierdzono u mężczyzn i kobiet oraz u osób starszych. Co ważne, orzechy mają podobne skojarzenia zarówno u wegetarian, jak i niewegetarian. Ochronny wpływ spożycia orzechów na IHD nie jest równoważony zwiększoną śmiertelnością z innych przyczyn. Co więcej, stwierdzono, że częstotliwość spożywania orzechów jest odwrotnie proporcjonalna do śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny w kilku grupach populacji, takich jak biali, czarni i osoby starsze. Tak więc spożywanie orzechów może nie tylko zapewnić ochronę przed IHD, ale także wydłużyć żywotność.


title: Dieta śródziemnomorska i nieenzymatyczna zdolność antyoksydacyjna w badaniu PREDIMED: dowody na mechanizm dostrajania antyoksydantów.

text: TŁO I CELE: Spożywanie pokarmów bogatych w przeciwutleniacze może zwiększyć poziom nieenzymatycznej zdolności przeciwutleniającej we krwi (NEAC). NEAC uwzględnia wszystkie przeciwutleniacze z pożywienia i ich synergiczne działanie. Zbadaliśmy wpływ rocznej interwencji z dietą śródziemnomorską na NEAC w osoczu i oceniliśmy, czy był on związany z wyjściowymi poziomami NEAC. METODY I WYNIKI Pięćset sześćdziesięciu czterech uczestników z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym zostało losowo wybranych z badania PREDIMED (Prevención con DIeta MEDiterránea), dużego, 3-ramiennego, randomizowanego badania klinicznego. Poziomy NEAC we krwi mierzono na początku badania i po rocznej interwencji dietetycznej obejmującej 1) dietę śródziemnomorską uzupełnioną oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia (MED + VOO); 2) dieta śródziemnomorska z dodatkiem orzechów (MED + orzechy) lub 3) kontrolna dieta niskotłuszczowa. NEAC w osoczu analizowano za pomocą testów FRAP (potencjał antyoksydacyjny redukujący żelazo) i TRAP (całkowity parametr antyoksydacyjny wychwytujący rodniki). Poziomy FRAP w osoczu wzrosły po roku interwencji z MED + VOO [72,0 μmol/L (95% CI, 34,2-109,9)] i MED + orzechy [48,9 μmol/L (24,3-73,5)], ale nie po kontroli dieta niskotłuszczowa [13,9 μmol/l (-11,9 do 39,8)]. Uczestnicy z najniższego kwartyla FRAP w osoczu na początku badania istotnie zwiększyli swoje poziomy po jakiejkolwiek interwencji, podczas gdy uczestnicy z najwyższego kwartyla obniżyli się. Podobne wyniki wystąpiły w przypadku poziomów TRAP. WNIOSKI: Badanie to pokazuje, że roczna interwencja dietetyczna MED zwiększa poziom TAC w osoczu u osób z wysokim ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. Ponadto skuteczność suplementacji diety antyoksydantami może być związana z wyjściowym poziomem NEAC w osoczu. © 2013 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Komunikowanie badań klinicznych mających na celu zmniejszenie ryzyka raka poprzez dietę: orzechy włoskie jako przykład

text: Zapalenie jest jednym z mechanizmów, przez który nowotwór jest inicjowany i rozwija się, i jest zaangażowany w etiologię innych stanów, które wpływają na ryzyko zachorowania na raka i rokowanie, takich jak cukrzyca typu 2, choroba sercowo-naczyniowa i otyłość trzewna. Pojawiające się dowody na ludziach, głównie epidemiologiczne, sugerują, że orzechy włoskie wpływają na ryzyko tych przewlekłych chorób poprzez stany zapalne. Opublikowana literatura dokumentuje powiązania między spożyciem orzecha włoskiego a zmniejszonym ryzykiem raka oraz śmiertelnością z powodu raka, cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych, szczególnie w kontekście diety śródziemnomorskiej. Chociaż zachęcające, potrzebne są dalsze badania w zakresie interwencji na ludziach, aby lepiej wyjaśnić potencjalny wpływ orzechów włoskich na raka jako taki. U ludzi dalekosiężne pozytywne skutki diety roślinnej zawierającej orzechy włoskie mogą być najważniejszym przesłaniem dla społeczeństwa. Rzeczywiście, odpowiednie tłumaczenie badań żywieniowych jest niezbędne dla ułatwienia zdrowych zachowań żywieniowych konsumentów. W tym artykule zbadamy tłumaczenie i zastosowanie ludzkich dowodów dotyczących powiązań z rakiem i biomarkerami stanu zapalnego w opracowywaniu porad żywieniowych dla społeczeństwa i zindywidualizowanych porad żywieniowych. Zostaną zbadane strategie zachęcania do wzorców żywieniowych, które mogą zmniejszać ryzyko zachorowania na raka.


title: Spożycie orzechów i ryzyko cukrzycy typu 2, chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: TŁO: Badania epidemiologiczne wykazały odwrotny związek między spożyciem orzechów a cukrzycą, chorobami sercowo-naczyniowymi (CVD) i śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny, ale wyniki nie są spójne. CEL: Oceniono związek między spożyciem orzechów a zapadalnością na cukrzycę typu 2, CVD i śmiertelność ogólną. PROJEKT: Przeszukaliśmy PubMed i EMBASE pod kątem wszystkich prospektywnych badań kohortowych opublikowanych do marca 2013 r. z RR i 95% CI pod kątem interesujących wyników. Do zebrania szacunków ryzyka w badaniach wykorzystano model efektów losowych. Wyniki: W 31 doniesieniach z 18 badań prospektywnych odnotowano 12 655 przypadków cukrzycy typu 2, 8862 CVD, 6623 choroby niedokrwiennej serca (IHD), 6487 udarów mózgu i 48 818 przypadków śmiertelności. RR dla każdej dodatkowej porcji dziennie spożywanych orzechów wynosił 0,80 (95% CI: 0,69; 0,94) dla cukrzycy typu 2 bez korekty o wskaźnik masy ciała; z korektą związek był osłabiony [RR: 1,03; 95% CI: 0,91, 1,16; NS]. W modelu skorygowanym o wiele zmiennych, łączne wartości RR (95% CI) dla każdej porcji dziennie spożywanych orzechów wyniosły 0,72 (0,64; 0,81) dla IHD, 0,71 (0,59; 0,85) dla CVD i 0,83 (0,76; 0,91) dla wszystkich -powodować śmiertelność. Łączne RR (95% CI) dla porównania skrajnych kwantyli spożycia orzechów wyniosły 1,00 (0,84; 1,19; NS) dla cukrzycy typu 2, 0,66 (0,55; 0,78) dla IHD, 0,70 (0,60; 0,81) dla CVD, 0,91 ( 0,81, 1,02; NS) dla udaru i 0,85 (0,79; 0,91) dla śmiertelności ogólnej. WNIOSKI: Nasza metaanaliza wskazuje, że spożycie orzechów jest odwrotnie proporcjonalne do IHD, ogólnej CVD i śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, ale nie ma istotnego związku z cukrzycą i udarem mózgu. Odwrotny związek między spożyciem orzechów a cukrzycą został osłabiony po uwzględnieniu wskaźnika masy ciała. Odkrycia te wspierają zalecenia dotyczące włączenia orzechów do zdrowego schematu żywieniowego w zapobieganiu chorobom przewlekłym. © 2014 Amerykańskie Towarzystwo Żywienia.


title: Spożycie orzechów i 5-letnia śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny w kohorcie śródziemnomorskiej: projekt SUN.

text: CEL: Celem tego badania była ocena związku między spożyciem orzechów a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny po 5-letniej obserwacji w kohorcie hiszpańskiej. METODY: Projekt SUN (Seguimiento Universidad de Navarra, University of Navarra Follow-up) to prospektywne badanie kohortowe, utworzone przez absolwentów hiszpańskich uniwersytetów. Informacje są gromadzone za pomocą ankiet wysyłanych pocztą, zbieranych co dwa lata. W sumie 17 184 uczestników było obserwowanych do 5 lat. Wyjściowe spożycie orzechów zostało zebrane na podstawie danych zgłoszonych przez samych pacjentów, przy użyciu zwalidowanego 136-elementowego półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Informacje o śmiertelności zbierano poprzez stały kontakt z uczestnikami SUN i ich rodzinami, władzami pocztowymi oraz Narodowym Wskaźnikiem Zgonów. Związek między wyjściowym spożyciem orzechów a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny oceniono przy użyciu modeli proporcjonalnego ryzyka Coxa w celu dostosowania do potencjalnych zakłóceń. Podstawowe spożycie orzechów zostało podzielone na dwie kategorie. W pierwszej analizie wykorzystano kwintyle spożycia orzechów skorygowane energetycznie (mierzone wg/d). W celu skorygowania całkowitego poboru energii zastosowano metodę reszt. W drugiej analizie uczestnicy zostali podzieleni na cztery grupy zgodnie z wcześniej ustalonymi kategoriami spożycia orzechów (porcje/dzień lub porcje/tydzień). Obie analizy zostały skorygowane o potencjalne czynniki zakłócające. WYNIKI: Uczestnicy, którzy spożywali orzechy ≥ 2 tygodnie, mieli o 56% niższe ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny niż ci, którzy nigdy lub prawie nigdy nie spożywali orzechów (skorygowany współczynnik ryzyka, 0,44; 95% przedział ufności, 0,23-0,86). WNIOSEK: Spożywanie orzechów było istotnie związane ze zmniejszonym ryzykiem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny po pierwszych 5 latach obserwacji w projekcie SUN. Copyright © 2014 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Dieta śródziemnomorska poprawia systemowe uszkodzenia oksydacyjne lipidów i DNA u osób z zespołem metabolicznym. Randomizowana, kontrolowana próba.

text: TŁO I CELE: Zespół metaboliczny (MetS), w którym nieklasyczną cechą jest wzrost ogólnoustrojowych biomarkerów oksydacyjnych, stanowi wysokie ryzyko cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych (CVD). Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej (MedDiet) wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem MetS. Jednak wpływ MedDiet na biomarkery uszkodzeń oksydacyjnych nie został oceniony u osób z MetS. Zbadaliśmy wpływ MedDiet na ogólnoustrojowe biomarkery oksydacyjne u osób z MetS. METODY: Randomizowane, kontrolowane, równoległe badanie kliniczne, w którym 110 kobiet z MetS w wieku 55-80 lat zostało włączonych do dużego badania (badanie PREDIMED) w celu sprawdzenia skuteczności tradycyjnej diety MedDiet w pierwotnej prewencji CVD. Uczestnicy zostali przydzieleni do diety niskotłuszczowej lub dwóch tradycyjnych MedDietów (MedDiet + oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia lub MedDiet + orzechy). Obaj uczestnicy grupy MedDiet otrzymali edukację żywieniową i albo darmową oliwę z oliwek z pierwszego tłoczenia dla całej rodziny (1 l/tydzień), albo darmowe orzechy (30 g/dzień). Diety były ad libitum. Zmiany w stężeniu F2-izoprostanu (F2-IP) w moczu oraz zasada uszkodzenia DNA 8-okso-7,8-dihydro-2'-deoksyguanozyna (8-okso-dG) były oceniane w rocznej próbie. WYNIKI: Po roku F2-IP w moczu zmniejszył się we wszystkich grupach, spadek w grupach MedDiet osiągnął graniczną istotność w porównaniu z grupą kontrolną. 8-okso-dG w moczu również uległo zmniejszeniu we wszystkich grupach, z większym spadkiem w obu grupach MedDiet w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,001). WNIOSKI: MedDiet zmniejsza uszkodzenia oksydacyjne lipidów i DNA u osób z MetS. Dane z tego badania dostarczają dowodów na to, że tradycyjna dieta medyczna jest przydatnym narzędziem w zarządzaniu MetS. Zarejestrowany pod numerem Clinical Trials.gov NCT00123456. Copyright © 2012 Elsevier Ltd i Europejskie Towarzystwo Żywienia Klinicznego i Metabolizmu. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie oliwy z oliwek a ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności w badaniu PREDIMED

text: Tło Nie wiadomo, czy osoby z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym odnoszą korzyści w chorobie sercowo-naczyniowej dzięki zwiększonemu spożyciu oliwy z oliwek. Celem była ocena związku między całkowitym spożyciem oliwy z oliwek, jej odmian (oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia i zwykła oliwa z oliwek) a ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelnością w populacji śródziemnomorskiej o wysokim ryzyku sercowo-naczyniowym. Metody Do badania włączono 7216 mężczyzn i kobiet w wieku od 55 do 80 lat z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, z wieloośrodkowego, randomizowanego, kontrolowanego badania klinicznego PREvención con DIeta MEDiterránea (PREDIMED). Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do jednej z trzech interwencji: dieta śródziemnomorska uzupełniona orzechami lub oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia lub kontrolna dieta niskotłuszczowa. Niniejsza analiza została przeprowadzona jako obserwacyjne prospektywne badanie kohortowe. Mediana czasu obserwacji wyniosła 4,8 roku. Choroby sercowo-naczyniowe (udar mózgu, zawał mięśnia sercowego i zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych) oraz śmiertelność stwierdzano na podstawie dokumentacji medycznej i National Death Index. Spożycie oliwy z oliwek oceniano za pomocą zatwierdzonych kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. Do oceny związku między wartościami wyjściowymi a corocznymi powtarzanymi pomiarami spożycia oliwy z oliwek, chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności zastosowano wielowymiarowe proporcjonalne hazardy Coxa i uogólnione równania szacowania. Wyniki Podczas obserwacji wystąpiło 277 zdarzeń sercowo-naczyniowych i 323 zgony. Uczestnicy z najwyższym tercylem skorygowanym o energię początkowego całkowitego spożycia oliwy z oliwek i oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia mieli 35% (HR: 0,65; 95% CI: 0,47 do 0,89) i 39% (HR: 0,61; 95% CI: 0,44 do 0,85), odpowiednio, zmniejszenie ryzyka chorób sercowo-naczyniowych w porównaniu z wzorcem. Wyższe początkowe całkowite spożycie oliwy z oliwek było związane z 48% (HR: 0,52; 95% CI: 0,29 do 0,93) zmniejszonym ryzykiem zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych. Na każde 10 g dziennie wzrostu spożycia oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności zmniejszyło się odpowiednio o 10% i 7%. Nie znaleziono znaczących powiązań dla raka i śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Powiązania między zdarzeniami sercowo-naczyniowymi a spożyciem oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia były znaczące w grupach interwencyjnych stosujących dietę śródziemnomorską, a nie w grupie kontrolnej. Wnioski Spożywanie oliwy z oliwek, zwłaszcza odmiany extra-virgin, wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelności u osób z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. Rejestracja badania Badanie to zostało zarejestrowane na stronie kontrolowanej-trials.com (http://www.controls-trials.com/ISRCTN35739639). Międzynarodowy Standard Randomized Controlled Trial Number (ISRCTN): 35739639. Data rejestracji: 5 października 2005 r.


title: Zmiany grubości błony wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej ocenianej ultrasonograficznie oraz płytki nazębnej w przypadku diety śródziemnomorskiej: badanie cząstkowe badania PREDIMED.

text: CEL: Badanie Prevención con Dieta Mediterránea (PREDIMED) wykazało, że dieta śródziemnomorska (MedDiet) uzupełniona oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia lub 30 g dziennie mieszanej orzechów zmniejszyła incydenty sercowo-naczyniowe w porównaniu z dietą kontrolną (niskotłuszczową). Mechanizmy ochrony układu sercowo-naczyniowego zapewniane przez MedDiets pozostają do odkrycia. Oceniliśmy wpływ obu suplementowanych MedDiets na grubość błony wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej (ICA-IMT) i wysokość blaszki miażdżycowej, cechy ultrasonograficzne, które najlepiej przewidują przyszłe zdarzenia sercowo-naczyniowe, u osób z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. PODEJŚCIE I WYNIKI: W podkohorcie PREDIMED (n=175) oceniano ultrasonograficznie wysokość blaszki miażdżycowej i IMT tętnicy szyjnej 3 wcześniej określonych segmentów (ICA, bifurkacja i wspólny) na początku badania i po interwencji przez średnio 2,4 roku. Oceniliśmy 164 osoby z pełnymi danymi. W modelu wieloczynnikowym średnia ICA-IMT uległa progresji w grupie kontrolnej (średnia [95% przedział ufności], 0,052 mm [-0,014 do 0,118 mm]), podczas gdy w grupie MedDiet + orzechy uległa regresji (-0,084 mm [- 0,158 do -0,010 mm]; P=0,024 w porównaniu z kontrolą). Podobne wyniki zaobserwowano dla maksymalnego ICA-IMT (kontrola, 0,188 mm [0,077 do 0,299 mm]; MedDiet+orzechy, -0,030 mm [-0,153 do 0,093 mm]; P=0,034) i maksymalnej wysokości płytki nazębnej (kontrola, 0,106 mm [ 0,001 do 0,210 mm]; MedDiet+nakrętki, -0,091 mm [-0,206 do 0,023 mm]; P=0,047). Nie było żadnych zmian w ICA-IMT lub płytce nazębnej po MedDiet + oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia. WNIOSKI: W porównaniu z dietą kontrolną spożywanie MedDietu z dodatkiem orzechów wiąże się z opóźnieniem progresji ICA-IMT i płytki nazębnej. Wyniki dostarczają mechanistycznych dowodów na zmniejszenie liczby zdarzeń sercowo-naczyniowych obserwowanych w badaniu PREDIMED. URL REJESTRACJI BADANIA KLINICZNEGO: http://www.managed-trials.com. Niepowtarzalny identyfikator: ISRCTN35739639.


title: Pierwotna profilaktyka chorób układu krążenia za pomocą diety śródziemnomorskiej.

text: TŁO: Obserwacyjne badania kohortowe i badanie profilaktyki wtórnej wykazały odwrotną zależność między przestrzeganiem diety śródziemnomorskiej a ryzykiem sercowo-naczyniowym. Przeprowadziliśmy randomizowane badanie tego schematu diety w pierwotnej prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych. METODY: W wieloośrodkowym badaniu w Hiszpanii losowo przydzieliliśmy uczestników z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, ale bez chorób sercowo-naczyniowych w momencie rejestracji, do jednej z trzech diet: dieta śródziemnomorska uzupełniona oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia, dieta śródziemnomorska uzupełniona mieszane orzechy lub dieta kontrolna (porady dotyczące redukcji tłuszczu w diecie). Uczestnicy otrzymywali kwartalne indywidualne i grupowe sesje edukacyjne oraz, w zależności od przydzielenia grupy, bezpłatne dostarczanie oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, mieszanych orzechów lub drobnych upominków nieżywnościowych. Pierwszorzędowym punktem końcowym był częstość poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (zawał mięśnia sercowego, udar lub zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych). Na podstawie wyników analizy okresowej badanie przerwano po medianie obserwacji wynoszącej 4,8 roku. WYNIKI: Łącznie wzięło udział 7447 osób (przedział wiekowy od 55 do 80 lat); 57% stanowiły kobiety. Obie grupy stosujące dietę śródziemnomorską dobrze przestrzegały interwencji, zgodnie z własnymi deklaracjami spożycia i analizami biomarkerów. Pierwszorzędowe zdarzenie w punkcie końcowym wystąpiło u 288 uczestników. Współczynniki ryzyka skorygowane dla wielu zmiennych wynosiły 0,70 (95% przedział ufności [CI], 0,54 do 0,92) i 0,72 (95% CI, 0,54 do 0,96) dla grupy przypisanej do diety śródziemnomorskiej z oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia (96 zdarzeń) oraz grupa przydzielona odpowiednio do diety śródziemnomorskiej z orzechami (83 zdarzenia) w porównaniu z grupą kontrolną (109 zdarzeń). Nie zgłoszono żadnych działań niepożądanych związanych z dietą. WNIOSKI: Wśród osób z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym dieta śródziemnomorska uzupełniona oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia lub orzechami zmniejszyła częstość występowania poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. (Finansowany przez hiszpański rząd Instituto de Salud Carlos III i inne; numer Controlled-Trials.com, ISRCTN35739639.).


title: Śródziemnomorska dieta bogata w kwas alfa-linolenowy we wtórnej prewencji choroby wieńcowej serca.

text: W prospektywnym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu prewencji wtórnej porównaliśmy wpływ diety bogatej w kwas alfa-linolenowy śródziemnomorski ze zwykłą, ostrożną dietą po zawale. Po pierwszym zawale serca pacjenci zostali losowo przypisani do grupy eksperymentalnej (n = 302) lub kontrolnej (n = 303). Pacjenci byli ponownie obserwowani 8 tygodni po randomizacji i co roku przez 5 lat. Grupa eksperymentalna spożywała znacznie mniej lipidów, tłuszczów nasyconych, cholesterolu i kwasu linolowego, ale więcej kwasów oleinowych i alfa-linolenowych, co zostało potwierdzone pomiarami w osoczu. Poziom lipidów w surowicy, ciśnienie krwi i wskaźnik masy ciała pozostały podobne w obu grupach. W grupie eksperymentalnej poziomy albuminy, witaminy E i witaminy C w osoczu wzrosły, a liczba granulocytów spadła. Po średnim okresie obserwacji wynoszącym 27 miesięcy, w grupie kontrolnej było 16 zgonów sercowych i 3 w grupie eksperymentalnej; 17 niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego w grupie kontrolnej i 5 w grupach eksperymentalnych: współczynnik ryzyka dla tych dwóch głównych punktów końcowych łącznie 0,27 (95% CI 0,12-0,59, p = 0,001) po uwzględnieniu zmiennych prognostycznych. Całkowita śmiertelność wynosiła 20 w grupie kontrolnej, 8 w grupie eksperymentalnej, skorygowany współczynnik ryzyka 0,30 (95% CI 0,11-0,82, p = 0,02). Dieta śródziemnomorska bogata w kwas alfa-linolenowy wydaje się być bardziej skuteczna niż obecnie stosowane we wtórnej prewencji incydentów wieńcowych i śmierci.


title: Kwasy tłuszczowe omega-3 i przeciwutleniacze w jadalnych dzikich roślinach.

text: Ludzie ewoluowali na diecie, która była zbilansowana w wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-6 i omega-3 (PUFA) i była bogata w przeciwutleniacze. Dzikie rośliny jadalne dostarczają kwas alfa-linolenowy (ALA) oraz większe ilości witaminy E i witaminy C niż rośliny uprawne. Poza witaminami antyoksydacyjnymi jadalne dzikie rośliny są bogate w fenole i inne związki, które zwiększają ich zdolność antyoksydacyjną. Dlatego ważne jest systematyczne analizowanie całkowitej zdolności antyoksydacyjnej dzikich roślin i promowanie ich komercjalizacji zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się. Diety krajów zachodnich zawierały coraz większe ilości kwasu linolowego (LA), promowanego ze względu na działanie obniżające poziom cholesterolu. Obecnie wiadomo, że dietetyczny LA sprzyja oksydacyjnej modyfikacji cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i zwiększa odpowiedź płytek krwi na agregację. W przeciwieństwie do tego, spożycie ALA wiąże się z hamującym wpływem na aktywność krzepnięcia płytek krwi, na ich odpowiedź na trombinę oraz na regulację metabolizmu kwasu arachidonowego (AA). W badaniach klinicznych ALA przyczynił się do obniżenia ciśnienia krwi, a prospektywne badanie epidemiologiczne wykazało, że ALA jest odwrotnie proporcjonalny do ryzyka choroby niedokrwiennej serca u mężczyzn. Ilości LA w diecie, jak również stosunek LA do ALA wydają się być ważne dla metabolizmu ALA do długołańcuchowych WNKT omega-3. Stosunkowo duże rezerwy LA w tkance tłuszczowej. tak jak u wegan lub w diecie wszystkożerców w społeczeństwach zachodnich, spowalnia tworzenie długołańcuchowych kwasów tłuszczowych omega-3 z ALA. Dlatego rola ALA w żywieniu człowieka staje się istotna z punktu widzenia długoterminowego spożycia. Jedną z zalet spożywania ALA nad kwasami tłuszczowymi omega-3 z ryb jest to, że problem niewystarczającego spożycia witaminy E nie występuje przy wysokim spożyciu ALA ze źródeł roślinnych.


title: Dieta śródziemnomorska a choroby układu krążenia: perspektywa historyczna i najnowsze dowody.

text: Koncepcja, że dieta śródziemnomorska była związana z mniejszą częstością występowania chorób sercowo-naczyniowych (CVD), została po raz pierwszy zaproponowana w latach 50. XX wieku. Od tego czasu przeprowadzono randomizowane, kontrolowane badania kliniczne i duże badania epidemiologiczne, które wykazały związek z niższymi CVD: w 1994 i 1999 r. raporty z pośrednich i końcowych analiz badania Lyon Diet Heart Study; w 2003 r. duże badanie epidemiologiczne w Grecji wykazało silną odwrotną zależność między wynikiem śródziemnomorskim a ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych; w latach 2011-2012 kilka raportów pokazujących, że nawet populacje spoza regionu śródziemnomorskiego mogą odnieść korzyści z długoterminowego przestrzegania diety śródziemnomorskiej; aw 2013 r. badanie PREDIMED wykazało znaczne zmniejszenie ryzyka w populacji niskiego ryzyka. W przeciwieństwie do farmakologicznego podejścia do profilaktyki sercowo-naczyniowej, przyjęcie diety śródziemnomorskiej wiąże się ze znacznym zmniejszeniem liczby nowych nowotworów i ogólnej śmiertelności. Tak więc, z punktu widzenia medycyny opartej na dowodach, pełne przyjęcie nowoczesnej wersji diety śródziemnomorskiej można uznać za jedno z najskuteczniejszych podejść do zapobiegania śmiertelnym i niezakończonym zgonem powikłaniom CVD.