title: Aminy heterocykliczne: mutageny/substancje rakotwórcze powstające podczas gotowania mięsa i ryb.

text: Badania prowadzące do odkrycia szeregu mutagennych i rakotwórczych amin heterocyklicznych (HCA) zostały zainspirowane ideą, że dym wytwarzany podczas gotowania żywności, zwłaszcza mięsa lub ryb, może być rakotwórczy. Obecnie wyizolowano ponad dziesięć rodzajów HCA, faktycznie wytwarzanych przez gotowanie lub podgrzewanie mięsa lub ryb, i określono ich strukturę, z których większość była wcześniej niezarejestrowanymi związkami. Są wysoce mutagenne wobec Salmonella typhimurium w obecności mieszanki S9, a także mutagenne in vitro i in vivo wobec komórek ssaków. HCA zostały zsyntetyzowane chemicznie w ilościach i poddane długotrwałym testom na zwierzętach. Kiedy HCA były podawane w diecie, gryzonie rozwijały nowotwory w wielu narządach, w tym w okrężnicy, piersi i prostacie, a jeden HCA powodował wątrobiaki u małp. Zmiany wykazywały zmiany w genach, w tym Apc, beta-katenina i Ha-ras, a zmiany te dostarczają wskazówek dotyczących mechanizmów indukcji. HCA są utleniane do pochodnych hydroksyaminowych przez cytochrom P450, a następnie przekształcane w formy estrowe przez acetylotransferazę i sulfotransferazę. W końcu produkują addukty DNA poprzez tworzenie wiązań N-C na zasadach guaninowych. Istnieją wrażliwe i oporne na HCA szczepy gryzoni, a obecnie trwają poszukiwania odpowiedzialnych za to genów. Chociaż zawartość HCA w naczyniach spożywanych w zwykłym życiu jest niska i sama w sobie niewystarczająca do wyjaśnienia ludzkiego raka, współistnienie wielu innych mutagenów/karcynogenów typu autobiotycznego lub ksenobiotycznego oraz możliwość, że HCA indukują niestabilność genomu i zwiększoną wrażliwość na nowotwór promotorzy sugerują, że unikanie ekspozycji na HCA lub zmniejszenie ich biologicznych skutków, o ile to możliwe, jest wysoce zalecane. Należy zachęcać do korzystania z kuchenek mikrofalowych do gotowania i uzupełniania diety, na przykład izoflawonami sojowymi, które, jak stwierdzono, hamują występowanie raka piersi wywołanego przez HCA. Porady dla ogółu społeczeństwa na temat zmniejszania obciążenia rakotwórczego nałożonego przez HCA byłyby ważnym wkładem w zapobieganie nowotworom.


title: Rola diety i aktywności fizycznej w przetrwaniu raka piersi, jelita grubego i prostaty: przegląd piśmiennictwa

text: Wstęp: Dowody na rolę diety i aktywności fizycznej w zachorowalności na raka są dobrze udokumentowane, ale ze względu na zwiększoną przeżywalność z powodu raka zrozumienie tych czynników związanych ze stylem życia po zdiagnozowaniu raka ma kluczowe znaczenie. Celem tego przeglądu była aktualizacja literatury w przeglądzie przeprowadzonym dla National Cancer Survivorship Initiative oraz uwzględnienie badań obserwacyjnych, które nie zostały uwzględnione w przeglądzie systematycznym WCRF Survivorship. Metody: Dowody zostały wstępnie zebrane z wcześniej zdefiniowanych przeszukań bazy danych Cochrane Library i PubMed od marca 2006 do lutego 2010. Po obszernym przeglądzie dotyczącym stylu życia i raka, na potrzeby tego artykułu, wszelkie badania niezwiązane z dietą i aktywnością fizyczną , wyniki rokownicze oraz nowotwory piersi, jelita grubego lub prostaty zostały wykluczone. Przeprowadzono kolejne przeszukanie literatury z 2011 r. w celu aktualizacji dowodów. Wyniki: W tym przeglądzie uwzględniono łącznie 43 rekordy. Dowody z badań obserwacyjnych sugerują, że niskotłuszczowa dieta bogata w błonnik może chronić przed nawrotem i progresją raka. Jednak istnieje niewiele badań z randomizacją, które to potwierdzają. Istnieje większe poparcie dla aktywności fizycznej, z odpowiedzią na dawkę dla lepszych wyników. Po zsyntetyzowaniu z wynikami przeglądu badań RCT World Cancer Research Fund badających wpływ interwencji dietetycznych i aktywności fizycznej na przeżycie raka, dowody sugerują, że mechanizm korzyści z diety i aktywności fizycznej odnosi się do masy ciała, przy czym nadmierna masa ciała jest ryzykiem czynnik, który można modyfikować poprzez styl życia. Implikacje: Osoby, które przeżyły raka, chciałyby odgrywać bardziej aktywną rolę w swojej opiece zdrowotnej i wiedzieć, jak zadbać o siebie po diagnozie, w tym o tym, jakie zmiany diety i stylu życia powinny wprowadzić. Wyzwanie polega na zintegrowaniu wsparcia stylu życia ze standardowymi modelami opieki pooperacyjnej.


title: Biodostępność i kinetyka sulforafanu u ludzi po spożyciu brokułów gotowanych w porównaniu z surowymi.

text: Celem tego badania było określenie biodostępności i kinetyki przypuszczalnego przeciwrakowego sulforafanu, produktu hydrolizy glukorafaniny, z surowych i gotowanych brokułów. Ośmiu mężczyzn spożywało 200 g pokruszonych brokułów, surowych lub gotowanych, z ciepłym posiłkiem w randomizowanym, wolnym, otwartym badaniu krzyżowym. Większe ilości sulforafanu stwierdzono we krwi i moczu, gdy brokuły były spożywane na surowo (biodostępność 37%) w porównaniu z gotowanymi (3,4%, p ) 0,002). Wchłanianie sulforafanu było opóźnione, gdy ugotowane brokuły zostały skonsumowane (czas szczytowy w osoczu) 6 h) w porównaniu z brokułami surowymi (1,6 h, p ) 0,001). Okresy półtrwania w wydalaniu były porównywalne, średnio 2,6 i 2,4 godziny, odpowiednio dla brokułów surowych i gotowanych (p ) 0,5). Badanie to daje pełne dane kinetyczne i pokazuje, że spożycie surowych brokułów powoduje szybsze wchłanianie, wyższą biodostępność i wyższe szczytowe ilości sulforafanu w osoczu w porównaniu z brokułami gotowanymi.


title: Zawartość glukorafaniny i 4-hydroksyglukobrassicyny w nasionach 59 odmian brokułów, raab, kalarepy, rzodkiewki, kalafiora, brukselki, kalafi...

text: Znaczenie sulforafanu w diecie w utrzymaniu dobrego stanu zdrowia wciąż zyskuje wsparcie w środowisku opieki zdrowotnej i świadomość konsumentów w USA. Oprócz tradycyjnej drogi otrzymywania sulforafanu, a mianowicie spożywania odpowiednich warzyw kapustnych, w Stanach Zjednoczonych pojawiają się obecnie inne produkty konsumenckie zawierające dodatek glukorafaniny, naturalnego prekursora sulforafanu. Nasiona krzyża są prawdopodobnym źródłem otrzymywania glukorafaniny ze względu na wyższe stężenie glukorafaniny i względną łatwość przetwarzania nasion w porównaniu z częściami wegetatywnymi. Nasiona kilku powszechnie spożywanych roślin krzyżowych przeanalizowano nie tylko pod kątem glukorafaniny, ale także składników, które mogą mieć negatywne skutki dla zdrowia, takich jak niektóre glukozynolany zawierające indol i lipidy zawierające kwas erukowy. Glukorafaninę, 4-hydroksyglukobrassicynę, inne glukozynolany i lipidowy kwas erukowy oznaczono ilościowo w nasionach 33 dostępnych w handlu odmian brokułów, po 4 odmiany kalarepy, rzodkiewki, kalafiora, brukselki, jarmużu i kapusty oraz 2 odmian raab.


title: Bezpieczeństwo, tolerancja i metabolizm glukozynolanów i izotiocyjanianów w kiełkach brokułów: badanie kliniczne I fazy.

text: Kiełki brokułów są powszechnie spożywane w wielu częściach świata. Nie zgłoszono żadnych obaw dotyczących ich tolerancji i bezpieczeństwa u ludzi. Formalne badanie I fazy dotyczące bezpieczeństwa, tolerancji i farmakokinetyki okazało się uzasadnione, ponieważ kiełki te są wykorzystywane jako nośniki do dostarczania glukozynolanu glukorafaniny i jej pokrewnego izotiocyjanianu sulforafanu [1-izotiocyjaniano-(4R)-(metylosulfinylo)butan] w badaniach klinicznych. próby. Takie próby zostały zaprojektowane w celu oceny skuteczności ochronnej przed rozwojem chorób nowotworowych i innych. Kontrolowane placebo, podwójnie ślepe, randomizowane badanie kliniczne ekstraktów z kiełków zawierających albo glukozynolany (głównie glukorafaninę, prekursor sulforafanu) lub izotiocyjaniany (głównie sulforafan) zostało przeprowadzone na zdrowych ochotnikach, którzy byli pacjentami w naszej jednostce badań klinicznych. Osoby badane były w trzech kohortach, z których każda składała się z trzech leczonych osób i jednego przyjmującego placebo. Po 5-dniowym okresie aklimatyzacji na diecie bezkrzyżowej ekstrakty z kiełków brokułów podawano doustnie w 8-godzinnych odstępach przez 7 dni (21 dawek), a badani byli monitorowani w tym okresie i przez 3 dni po ostatnim zabiegu . Dawki wynosiły 25 mikromoli glukozynolanu (kohorta A), 100 mikromoli glukozynolanu (kohorta B) lub 25 mikromoli izotiocyjanianu (kohorta C). Średnie skumulowane wydalanie ditiokarbaminianów jako ułamka dawki było bardzo podobne w kohortach A i B (odpowiednio 17,8 +/- 8,6% i 19,6 +/- 11,7% dawki) oraz znacznie wyższe i bardziej spójne w kohorcie C (70,6 +/- 2,0% dawki). Trzydzieści dwa rodzaje testów hematologicznych lub chemicznych wykonano przed, w trakcie i po okresie leczenia. Szczegółowo zbadano wskaźniki czynności wątroby (transaminazy) i tarczycy [hormon tyreotropowy, całkowita trójjodotyronina (T3) i wolna tyroksyna (T4)]. Nie zaobserwowano żadnych znaczących lub konsekwentnych subiektywnych lub obiektywnych nienormalnych zdarzeń (toksyczności) związanych z jakimkolwiek spożyciem ekstraktu z kiełków.


title: Sulforafan indukuje pęknięcia pojedynczych nici DNA w hodowanych komórkach ludzkich.

text: Sulforafan (SFR), izotiocyjanian z warzyw kapustnych, wykazuje działanie hamujące wzrost i indukujące apoptozę w liniach komórek nowotworowych. Ostatnio wykazano, że SFR promuje mitochondrialne tworzenie reaktywnych form tlenu (ROS) w ludzkich liniach komórek nowotworowych. Niniejsze badanie podjęto w celu sprawdzenia, czy ROS pochodzące z SFR mogą powodować uszkodzenia DNA w hodowanych komórkach ludzkich, a mianowicie limfoblastoidzie T Jurkat i ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC). 1-3 h traktowanie 10-30 mikroM SFR wywoływało wewnątrzkomórkowe tworzenie ROS (co oznaczono z dihydrorodaminą, DHR, utlenianie) jak również pęknięcie DNA (jak oznaczono w teście fast halo, FHA). Efektom tym brakowało specyficzności względem komórek, ponieważ można je było zaobserwować zarówno w Jurkat, jak i HUVEC. Analiza różnicowego pH FHA uszkodzonego DNA wykazała, że SFR powoduje pęknięcia pojedynczej nici DNA (SSB); nie stwierdzono pęknięć dwuniciowych DNA (DSB) w rozważanych czasach leczenia (do 3 godzin). Pochodzące z SFR ROS powstawały na poziomie mitochondrialnego łańcucha oddechowego (MRC): rzeczywiście rotenon lub myksotiazol (odpowiednio inhibitory kompleksu I i III MRC) znosiły tworzenie ROS. Ponadto ROS nie powstawały w komórkach Jurkata farmakologicznie pozbawionych oddychających mitochondriów (MRC-/Jurkat). Powstawanie ROS było przyczynowo powiązane z indukcją SSB: w rzeczywistości wszystkie warunki doświadczalne zdolne do zapobiegania tworzeniu ROS zapobiegały również uszkodzeniu jądrowego DNA z komórek zatrutych SFR. Jeśli chodzi o znaczenie toksykologiczne SSB, stwierdziliśmy, że ich zapobieganie nieznacznie, ale znacząco osłabia cytotoksyczność SFR, co sugeruje, że toksyczność wysokich dawek SFR jest wynikiem złożonej serii zdarzeń, wśród których wydaje się odgrywać kluczową rolę zubożenie GSH. Podsumowując, niniejsze badanie identyfikuje nowy mechanizm przyczyniający się do toksyczności SFR, który – ponieważ uszkodzenie DNA jest głównym mechanizmem leżącym u podstaw aktywności cytotoksycznej ustalonych środków przeciwnowotworowych – może pomóc w wykorzystaniu wartości terapeutycznej SFR w protokołach leków przeciwnowotworowych. Copyright 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Inaktywacja aktywności tautomerazy czynnika hamującego migrację makrofagów przez sulforafan: potencjalny biomarker interwencji przeciwzapalnej

text: Czynnik hamujący migrację makrofagów (MIF), prozapalna cytokina o aktywności tautomerazy keto-enolowej, szybko wzrasta w odpowiedzi na zapalenie i jest podwyższony w wielu chorobach przewlekłych. Izotiocyjaniany, takie jak sulforafan z brokułów, są bardzo silnymi inaktywatorami aktywności tautomerazy MIF. Prosta, szybka metoda oznaczania tej aktywności w tkankach i płynach ustrojowych może zatem być cenna do oceny nasilenia stanu zapalnego i skuteczności interwencji. Metody Istniejące testy spektrofotometryczne MIF, oparte na konwersji L-dopachromu metylu do 5,6-dihydroksyindolo-2-karboksylanu metylu i związanej z tym utraty absorpcji przy 475 nm, nie są czułe. Czułość i wydajność testu uległy znacznej poprawie dzięki zmniejszeniu szybkości nieenzymatycznej, obniżeniu pH do 6,2, zastąpieniu fosforanu (który katalizuje reakcję) buforem Bis-Tris i przekształceniu w format płytki do mikromiareczkowania. Wyniki Badanie struktury i siły działania inaktywacji tautomerazy MIF przez izotiocyjaniany wykazało, że szczególnie silne są izotiocyjaniany sulforafanu, benzylu, n-heksylu i fenetylu. Tautomerazę MIF można łatwo oznaczyć ilościowo w ludzkim moczu stężonym przez ultrafiltrację. Ta aktywność obejmowała: (i) termolabilną, dezaktywowaną sulforafanem frakcję makrocząsteczkową (przypuszczalnie MIF), która została zatężona podczas ultrafiltracji; (ii) frakcja przepływowa, o stałej aktywności podczas filtracji, która była stabilna termicznie i niewrażliwa na sulforafan. Podawanie ochotnikom, prekursora sulforafanu, glukorafaniny, prawie całkowicie znosiło aktywność tautomerazy w moczu, którą odzyskiwano w ciągu wielu godzin. Wnioski Prosty, szybki, ilościowy test tautomerazy MIF został opracowany jako potencjalny biomarker do oceny nasilenia stanu zapalnego i skuteczności interwencji. Wpływ Opisano ulepszony test do pomiaru aktywności tautomerazy MIF i jego zastosowania.


title: Wpływ Nrf2 na zapalenie skóry/fotoprotekcję wywołaną przez UVB oraz fotoochronne działanie sulforafanu.

text: Ultrafiolet (UV) światła słonecznego jest całkowicie rakotwórczy, który może palić skórę, nasilać stany zapalne i prowadzić do kancerogenezy skóry. Wcześniej wykazaliśmy, że sulforafan (SFN) hamował chemicznie indukowaną rakotwórczość skóry poprzez czynnik jądrowy (pochodzący z erytroidu 2)-podobny 2 (Nrf2), a inni wykazali, że ekstrakty z kiełków brokułów zawierające wysoki SFN chroniły przed rakotwórczością skóry wywołaną promieniowaniem UV w SKH -1 bezwłose myszy. Ostatnie badania wykazały, że nie było różnicy między myszami BALB/C z nokautem Nrf2 (Nrf2 KO) a myszami BALB/C typu dzikiego Nrf2 (WT) po ekspozycji na wysoką dawkę UVB. Ponieważ Nrf2 odgrywa kluczową rolę w stresie antyoksydacyjnym/odpowiedziach przeciwzapalnych, istotna jest ocena roli Nrf2 w fotoprotekcji przed UV. W tym kontekście zbadano rolę Nrf2 w indukowanym przez UVB zapaleniu skóry u myszy Nrf2 WT i Nrf2 KO C57BL/6. Pojedyncza dawka UVB (300 µmJ/cm(2)) spowodowała zapalenie skóry zarówno u myszy WT, jak i Nrf2 KO (-/-) (myszy KO) w 8 h i 8 d po napromieniowaniu UVB. U myszy WT stan zapalny powrócił do poziomu podstawowego w większym stopniu w porównaniu z myszami KO. Traktowanie SFN Nrf2 WT, ale nie Nrf2 KO myszy, przywróciło liczbę komórek oparzeń słonecznych z powrotem do ich podstawowego poziomu do 8 dni po napromieniowaniu UVB. Dodatkowo, indukowane przez UVB krótkotrwałe biomarkery zapalne (interleukina-1β i interleukina-6) były zwiększone u myszy KO, a komórki apoptotyczne indukowane UVB u myszy KO były znacznie wyższe w porównaniu z tymi u WT. Podsumowując, nasze wyniki pokazują, że funkcjonalny Nrf2 nadaje efekt ochronny przed zapaleniem wywołanym przez UVB, reakcją na oparzenia słoneczne i działaniem fotoochronnym, w którym pośredniczy SFN. Prawa autorskie © 2010 Wiley-Liss, Inc.


title: Przeciwrakotwórcze działanie sulforafanu w połączeniu z jego właściwościami indukującymi apoptozę i przeciwzapalnymi w ludzkich komórkach raka szyjki macicy.

text: Wstęp: Wieloetapowy proces kancerogenezy charakteryzuje się postępującą dezorganizacją i występowaniem zdarzeń inicjacji, promocji i progresji. Kilka nowych strategii, takich jak chemoprewencja, jest opracowywanych w celu leczenia i profilaktyki na różnych etapach karcynogenezy. Sulforafan, potencjalny środek chemoprewencyjny, ma działanie antyproliferacyjne, przeciwzapalne, przeciwutleniające i przeciwnowotworowe i wzbudza duże zainteresowanie w celu lepszego leczenia raka. METODY: Oceniliśmy wpływ samego sulforafanu lub w połączeniu z gemcytabiną na komórki HeLa testem żywotności komórek i potwierdziliśmy wyniki testem apoptozy. Dalej analizowaliśmy wpływ sulforafanu na ekspresję Bcl-2, COX-2 i IL-1β przez RT-PCR na komórkach HeLa. WYNIKI: W niniejszym badaniu stwierdzono, że sulforafan indukuje zależną od dawki selektywną cytotoksyczność w komórkach HeLa w porównaniu z komórkami normalnymi, co wskazuje na jego bezpieczny profil cytotoksyczności. Dodatkowo stwierdzono, że połączenie sulforafanu i gemcytabiny zwiększa hamowanie wzrostu w sposób synergiczny w komórkach HeLa w porównaniu z pojedynczymi lekami. Również analiza ekspresji genów zaangażowanych w apoptozę i zapalenie ujawniła znaczną regulację w dół Bcl-2, COX-2 i IL-1β po leczeniu sulforafanem. WNIOSEK: Nasze wyniki sugerują, że sulforafan wywiera swoje działanie przeciwnowotworowe poprzez indukcję apoptozy i właściwości przeciwzapalne i dostarczają pierwszych dowodów wykazujących synergizm między sulforafanem i gemcytabiną, co może wzmocnić indeks terapeutyczny w zapobieganiu i/lub leczeniu raka szyjki macicy. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Sulforafan nasila indukowane oksaliplatyną hamowanie wzrostu komórek w komórkach raka jelita grubego poprzez indukcję różnych trybów śmierci komórek.

text: Celem tego badania było zbadanie, czy pochodzący z roślin izotiocyjanian sulforafan (SFN) wzmacnia działanie przeciwnowotworowe środka chemioterapeutycznego oksaliplatyny (Ox) w modelu hodowli komórkowej raka jelita grubego. Komórki Caco-2 hodowano w standardowych warunkach i traktowano rosnącymi stężeniami SFN [1-20 μM] i/lub Ox [100 nM-10 μM]. Do wspólnej inkubacji komórki wstępnie traktowano SFN przez 24 godziny. Wzrost komórek określono przez włączenie BrdU. Interakcje leków oceniano za pomocą metody indeksów łączonych (CI) (Cl < 1 wskazuje na synergizm). Zdarzenia apoptotyczne scharakteryzowano różnymi technikami ELISA. Poziomy białka badano za pomocą analizy Western blot. W celu odróżnienia zdarzeń apoptotycznych i martwiczych zastosowano barwienie aneksyną V i jodkiem propidyny (PI), a następnie analizę FACS. Same SFN i Ox hamowały wzrost komórek Caco-2 w sposób zależny od dawki, efekt, który można wzmocnić synergistycznie, gdy komórki inkubowano z kombinacją obu środków. Współtraktowane komórki dalej wykazywały charakterystyczne zmiany morfologiczne, które wystąpiły podczas procesu apoptotycznego, takie jak ekspozycja powierzchni komórki na fosfatydyloserynę, pęcherzykowanie błony, jak również występowanie cytoplazmatycznych fragmentów DNA związanych z histonami. Dalsze obserwacje wskazywały zatem na równoczesną aktywację zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych szlaków apoptotycznych. Wraz ze wzrostem stężeń i czasu trwania leczenia można było zaobserwować przejście od apoptotycznej do nekrotycznej śmierci komórek. Podsumowując, dane sugerują, że izotiocyjanian SFN uwrażliwia komórki raka okrężnicy na indukowane przez Ox hamowanie wzrostu komórek poprzez indukcję różnych trybów śmierci komórek.


title: Sulforafan chroni ludzkie chondrocyty przed śmiercią komórkową wywołaną różnymi bodźcami.

text: Śmierć komórek chondrocytów może przyczyniać się do degeneracji chrząstki w chorobach stawów, takich jak choroba zwyrodnieniowa stawów (OA). Sulforafan (SFN), naturalny związek pochodzący z pokarmu krzyżowego, jest dobrze znany jako środek przeciwrakowy, ale według ostatnich dowodów wykazuje również działanie cytoochronne na różne komórki nienowotworowe. Dlatego przetestowaliśmy zdolność SFN do ochrony chondrocytów przed śmiercią komórkową in vitro. Traktowanie rosnących jednowarstwowych kultur ludzkich chondrocytów C-28/I2 SFN w niskim zakresie mikrocząsteczkowym przez kilka dni, zmniejsza wzrost komórek bez wpływu na przeżycie komórek lub wywoływania apoptozy. Zmniejszyło to jednak śmierć komórek w chondrocytach C-28/I2 wystawionych na bodźce, o których wcześniej informowano, że szybko wywołują apoptozę, to znaczy cytokinowy czynnik martwicy nowotworu-α (TNF) plus cykloheksymid (CHX) lub analog poliaminy N(1),N (11)-dietylonorspermina (DENSPM) plus CHX. W szczególności wstępne traktowanie SFN zmniejszyło aktywność kaspaz efektorowych i inicjatorowych i związaną z tym aktywację kinaz JNK. SFN wywierał działanie cytoochronne nawet w porównaniu z H(2)O(2), który w odróżnieniu od poprzednich bodźców indukował śmierć komórki bez wyraźnej aktywacji kaspazy. Wstępne traktowanie SFN zapobiegało również aktywacji kaspazy w trójwymiarowych hodowlach mikromasowych chondrocytów OA stymulowanych onkogenem α związanym ze wzrostem (GROα), proapoptotyczną chemokiną. Wydaje się, że zahamowanie aktywacji kaspazy w mikromasach jest związane z hamowaniem fosforylacji p38 MAPK. Podsumowując, niniejsza praca pokazuje, że niskie stężenia mikromolekularnych SFN wywierają działanie pro-przeżyciowe i antyapoptotyczne oraz wpływają na szlaki sygnałowe w różnych warunkach doświadczalnych z wykorzystaniem linii komórkowych chondrocytów i chondrocytów OA traktowanych szeregiem bodźców śmierci. Prawa autorskie © 2010 Wiley-Liss, Inc.


title: Izotiocyjanian fenetylu uwrażliwia ludzkie komórki raka szyjki macicy na apoptozę wywołaną cisplatyną

text: Wykazano, że naturalnie występujący chemoprewencyjny środek izotiocyjanian fenetylu (PEITC), pochodzący głównie z rukwi wodnej, hamuje wzrost komórek i indukuje apoptozę w komórkach nowotworowych. W tym badaniu zbadaliśmy potencjał PEITC w zwiększaniu apoptozy wywołanej cisplatyną w komórkach raka szyjki macicy. Komórki HeLa poddano działaniu PEITC, cisplatyny lub obu. Wstępne traktowanie komórek PEITC silnie zwiększało cytotoksyczność indukowaną cisplatyną. PEITC aktywował kinazy białkowe aktywowane mitogenami, w tym JNK, ERK i p38. Synergistyczna indukcja apoptozy została znacząco osłabiona przez inhibitor MEK1/2 U0126, ale nie przez inhibitor JNK lub p38, co sugeruje, że aktywacja ERK jest odpowiedzialna za efekt synergiczny. Stwierdziliśmy, że szlak sygnałowy NF-κB nie jest zaangażowany w efekt synergiczny. Sulforafan i izotiocyjanian benzylu, dwaj inni członkowie rodziny izotiocyjanianów, również uwrażliwiają komórki HeLa na apoptozę indukowaną przez cisplatynę. Ponadto stwierdziliśmy, że efekt synergiczny nie był obserwowany w normalnych komórkach. Na koniec wykazaliśmy, że indukcja Noxa była związana z apoptozą indukowaną przez PEITC plus cisplatyna. Podsumowując, badanie to pokazuje, że PEITC może uwrażliwiać komórki rakowe na apoptozę indukowaną przez cisplatynę, a efekt ten jest pośredniczony przez aktywację ERK, co sugeruje potencjał PEITC do zastosowania jako adiuwant z cisplatyną w skojarzonych terapiach terapeutycznych.


title: Nowotworowa komórka macierzysta: przesłanki, obietnice i wyzwania.

text: W ciągu ostatniej dekady przekonanie, że nowotwory są podtrzymywane przez własne komórki macierzyste, tak zwane rakowe komórki macierzyste, wywołało ogromne zainteresowanie w środowisku badawczym. Niniejszy przegląd próbuje podsumować podstawowe koncepcje tego pojęcia, odróżnić twarde fakty od przekonań oraz zdefiniować przyszłe wyzwania w tej dziedzinie.


title: Od mleka do nowotworu złośliwego: rola komórek macierzystych sutka w rozwoju, ciąży i raku piersi

text: Dorosłe komórki macierzyste gruczołu sutkowego (MaSC) to wysoce dynamiczna populacja komórek odpowiedzialnych za wytwarzanie gruczołu w okresie dojrzewania i jego ekspansję w czasie ciąży. W ostatnich latach poczyniono znaczne postępy w zrozumieniu, w jaki sposób te komórki są regulowane podczas tych ważnych rozwojowo procesów, zarówno u ludzi, jak iu myszy. Zrozumienie sposobu regulacji MaSC staje się szczególnie ważnym obszarem badań, biorąc pod uwagę, że mogą one być szczególnie podatnymi celami transformacji w raku piersi. Tutaj podsumowujemy identyfikację MaSC, sposób ich regulacji i dowody na to, że służą jako źródło raka piersi. W szczególności koncentrujemy się na tym, jak zmiany w populacjach MaSC mogą wyjaśniać zarówno zwiększone ryzyko rozwoju agresywnego raka piersi ER/PR(−) wkrótce po ciąży, jak i długoterminowe zmniejszenie ryzyka rozwoju guzów ER/PR(+).


title: Sok z jarmużu poprawia czynniki ryzyka choroby wieńcowej u mężczyzn z hipercholesterolemią.

text: CEL: Ocena wpływu 3-miesięcznej suplementacji sokiem z jarmużu (Brassica oleracea acephala) na czynniki ryzyka choroby wieńcowej u mężczyzn z hipercholesterolemią. Metody: Trzydziestu dwóch mężczyzn z hipercholesterolemią (>200 mg/dl) zostało zrekrutowanych po corocznych badaniach stanu zdrowia wśród wykładowców i pracowników uniwersytetu. Badani spożywali 150 ml soku z jarmużu dziennie przez 12-tygodniowy okres interwencji. Przeprowadzono oceny dietetyczne i antropometryczne oraz pobrano próbki krwi w celu oceny profili biochemicznych przed i po suplementacji. WYNIKI: Stężenie cholesterolu HDL w surowicy i stosunek cholesterolu HDL do cholesterolu LDL były istotnie zwiększone odpowiednio o 27% (P<0,0001) i 52% (P<0,0001). Po trzech miesiącach suplementacji stężenie cholesterolu LDL i wskaźnik aterogenny uległy znacznemu obniżeniu o 10% (P=0,0007) i 24,2% (P<0,0001), bez wpływu na wskaźnik masy ciała, obwód talii i bioder oraz przyjmowanie składników odżywczych. Podczas gdy nie było różnicy w stężeniu dialdehydu malonowego, istotnemu wzrostowi aktywności peroksydazy glutationowej (P=0,0005) towarzyszył istotny wzrost poziomu selenu w surowicy (P=0,0132). Stwierdzono również, że reakcje tych czynników ryzyka na podanie soku z jarmużu były zależne od statusu palenia. WNIOSEK: Regularne uzupełnianie posiłków sokiem z jarmużu może korzystnie wpływać na profile lipidowe surowicy i układy antyoksydacyjne, a tym samym przyczynić się do zmniejszenia ryzyka choroby wieńcowej u mężczyzn z hiperlipidemią.


title: Wpływ kwasu askorbinowego i zielonej herbaty na endogenne tworzenie N-nitrozodimetyloaminy i N-nitrozopiperydyny u ludzi.

text: Wiele składników obecnych w diecie człowieka może hamować endogenne tworzenie związków N-nitrozowych (NOC). Badania na ochotnikach wykazały hamujący wpływ spożycia kwasu askorbinowego i spożycia zielonej herbaty na nitrozację za pomocą testu N-nitrozoprolinowego. Celem pracy była ocena wpływu kwasu askorbinowego i zielonej herbaty na wydalanie z moczem kancerogennej N-nitrozodimetyloaminy (NDMA) i N-nitrozopiperydyny (NPIP) u ludzi. Dwadzieścia pięć zdrowych ochotniczek spożywało mączkę rybną bogatą w aminy jako prekursory nitrozowalne w połączeniu ze spożyciem wody pitnej zawierającej azotany na poziomie dopuszczalnego dziennego spożycia przez 7 kolejnych dni. W ciągu 1 tygodnia przed i po spożyciu azotanów spożywano dietę ubogą w azotany. Stosując ten sam protokół badano wpływ dwóch różnych dawek kwasu askorbinowego (250 mg i 1 g/dzień) oraz dwóch różnych dawek zielonej herbaty (2 gi 4 g/dzień) na tworzenie NDMA i NPIP. Średnie wydalanie azotanów w moczu znacząco wzrosło od kontroli (76 +/- 24) do 167 +/- 25 mg/24 godz. Spożycie azotanów i ryb spowodowało istotny wzrost średniego wydalania z moczem NDMA w porównaniu z tygodniami kontrolnymi: 871 +/- 430 i 640 +/- 277 ng/24 h odpowiednio w dniach 1-3 i 4-7, w porównaniu z 385+/-196 ng/24 h (p<0,0002). Wydalanie NPIP z moczem nie było związane ze spożyciem azotanów i składem diety. Przyjmowanie 250 mg i 1 g kwasu askorbinowego dziennie powodowało istotne zmniejszenie wydalania NDMA z moczem w dniach 4-7 (p=0,0001), ale nie w dniach 1-3. Również spożywanie czterech filiżanek zielonej herbaty dziennie (2 g) znacząco zmniejszyło wydalanie NDMA w dniach 4-7 (p=0,0035), ale nie w dniach 1-3. Co zaskakujące, spożywanie ośmiu filiżanek zielonej herbaty dziennie (4 g) znacząco zwiększyło wydalanie NDMA w dniach 4-7 (p=0,0001), ponownie nie w dniach 1-3. Wzrost ten jest prawdopodobnie wynikiem katalitycznego wpływu polifenoli z herbaty na nitrozację lub innego, jeszcze nieznanego mechanizmu. Wyniki te sugerują, że spożycie kwasu askorbinowego i umiarkowane spożycie zielonej herbaty może zmniejszyć endogenne tworzenie się NDMA.


title: Paleolityczne a współczesne diety – wybrane implikacje patofizjologiczne.

text: Wzorce żywieniowe ludzi paleolitu wpłynęły na ewolucję genetyczną w przedziale czasowym, w którym wybrano definiujące cechy współczesnych ludzi. Nasz genom niewiele się zmienił od początków rolnictwa, więc genetycznie, ludzie pozostają starożytnymi kamieniami – przystosowanymi do paleolitycznego reżimu żywieniowego. Takie diety opierały się głównie na dziczyzny, rybach i nieuprawianych pokarmach roślinnych. Dostarczały obfite białko; profil tłuszczu znacznie odbiegający od zamożnych krajów zachodnich; bogate w błonnik; węglowodany z owoców i warzyw (i trochę miodu), ale nie ze zbóż, cukrów rafinowanych i produktów mlecznych; wysoki poziom mikroelementów i prawdopodobnie również fitochemikaliów. Różnice między dietą współczesną i przodków mają wiele implikacji patofizjologicznych. Ten przegląd dotyczy fitochemikaliów i raka; wapń, wysiłek fizyczny, gęstość mineralną kości i geometrię strukturalną kości; białko dietetyczne, potas, wydzielanie kwasu nerkowego i utrata wapnia z moczem; i wreszcie sarkopenii, otyłości, receptorów insulinowych i insulinooporności. Chociaż nie jest to jeszcze podstawą dla formalnych zaleceń, świadomość paleolitycznych wzorców żywieniowych powinna generować nowe, sprawdzalne hipotezy zakorzenione w teorii ewolucji i powinna rozwiać samozadowolenie w zakresie obecnie akceptowanych zasad żywieniowych.


title: Wpływ witamin C i E na powstawanie związków N-nitrozowych, kancerogenezę i nowotwory.

text: Pokrótce opisano właściwości związków N-nitrozowych (NNC) oraz witamin C i E. Autorka dokonuje przeglądu zdolności witamin C i E do hamowania tworzenia NNC w układach chemicznych, w mięsie konserwowanym azotynami, u zwierząt doświadczalnych oraz u ludzi. Zarówno witaminy C, jak i E w diecie powodowały od 30% do 60% zahamowania w większości eksperymentów karcynogenezy z wykorzystaniem wstępnie wytworzonych czynników rakotwórczych. Witamina C odwróciła przemianę w systemie in vitro. Przeanalizowano testy rakotwórczości witamin (witamina C może promować kancerogenezę pęcherza moczowego). Spożycie świeżych owoców i warzyw (zawierających witaminę C) jest ujemnie skorelowane z rakiem żołądka, przełyku, krtani, jamy ustnej i szyjki macicy. W przypadku raka żołądka i przełyku istnieją dowody, że związek ten jest spowodowany hamowaniem tworzenia NNC in vivo. Witamina C najwyraźniej nie jest skuteczną metodą leczenia raka. Autor popiera zalecenie zwiększenia spożycia świeżych owoców i warzyw w celu zmniejszenia ryzyka zachorowania na raka.


title: Osadzanie się w płucach drobnych i ultradrobnych cząstek na zewnątrz i wewnątrz podczas gotowania i okresu braku aktywności.

text: Niektóre zajęcia w pomieszczeniach zwiększają koncentrację małych cząstek, a tym samym zwiększają dawkę dostarczaną do płuc. Otrzymana dawka cząstek w pomieszczeniu może znacznie przekroczyć dawkę z otaczającego powietrza podczas rutynowych czynności domowych, takich jak gotowanie. W niniejszej pracy ocenia się dawkę wewnętrzną przez inhalację ultradrobnych i drobnych cząstek, stosując odpowiedni mechanistyczny model depozycji w płucach, uwzględniający aerozol i dynamikę inhalacji. Analiza opiera się na pomiarach rozkładu wielkości (10-350 nm) stężeń liczby aerozoli wewnątrz i na zewnątrz w typowej rezydencji w Atenach w Grecji. Zbadano cztery różne przypadki, a mianowicie wydarzenie kulinarne, okres braku aktywności w pomieszczeniu i równoważne okresy czasu na zewnątrz. Gdy doszło do gotowania (smażenie jajek na bekonie w piecu gazowym), ilość osadzonych cząstek głęboko w płucach osobnika w pomieszczeniu przekroczyła nawet 10-krotność ilości otrzymanej przez osobnika w tym samym czasie na zewnątrz. Osadzanie się drobnych cząstek zależy od poziomu wysiłku fizycznego i właściwości higroskopijnych wdychanego aerozolu. Dawka nie jest liniowo zależna od stężeń wewnątrz/na zewnątrz podczas gotowania, podczas gdy jest to okres braku aktywności. IMPLIKACJE PRAKTYCZNE: Konieczność określenia dawki w określonych rejonach płuca człowieka, a także nieliniowa zależność między stężeniem aerozolu a dawką wewnętrzną sprawiają, że zastosowanie modeli dozymetrycznych jest istotne. Dawka płucna drobnych i ultradrobnych cząstek podczas gotowania jest porównywana z dawką przy braku aktywności w pomieszczeniu i dawką otrzymaną w warunkach ekspozycji na zewnątrz. Dawkę wyraża się liczbą lub powierzchnią osadzonych cząstek. Pozwala to zająć się dozymetrią bardzo małych cząstek, które są uwalniane przez wiele źródeł wewnętrznych, ale stanowią niewielką część masy cząstek stałych. Oceniane jest wzmocnienie dawki wewnętrznej wynikającej z drobnych i ultradrobnych cząstek powstałych podczas gotowania w porównaniu z dawką, gdy żadne źródło w pomieszczeniu nie jest aktywne. Wyniki dla tych przypadków są również porównywane z dawką obliczoną dla mierzonego aerozolu na zewnątrz.


title: Związki N-nitrozo w diecie.

text: Prawie 40 lat temu wiedziano, że związki N-nitrozo występują w żywności poddanej działaniu azotynu sodu, który powodował hepatotoksyczność mączki rybnej dla zwierząt poprzez tworzenie nitrozodimetyloaminy (NDMA). Od tego czasu w doświadczeniach na zwierzętach wykazano, że związki N-nitrozowe są najszerzej działającą i najsilniejszą grupą substancji rakotwórczych. Kluczowa rola azotynów i tlenków azotu w tworzeniu związków N-nitrozowych poprzez interakcję z drugorzędowymi i trzeciorzędowymi związkami aminowymi doprowadziła do badań na całym świecie pod kątem obecności związków N-nitrozowych, które znaleziono prawie wyłącznie w żywności zawierającej azotyny lub które zostały wystawione na działanie tlenków azotu. Wśród nich są wędliny, zwłaszcza bekon, a zwłaszcza po ugotowaniu; Stwierdzono stężenia 100 mikrogramów kg(-1) lub, częściej, blisko 10 mikrogramów kg(-1). Odpowiadałoby to spożyciu 1 mikrograma NDMA w porcji 100g. Znacznie wyższe stężenia NDMA (ale niższe innych nitrozoamin) stwierdzono w japońskich rybach wędzonych i peklowanych (ponad 100 mikrogramów kg(-1)). Piwo jest jednym ze źródeł NDMA, w którym odnotowano aż 70 mikrogramów l(-1) w niektórych rodzajach piwa niemieckiego, chociaż zwykle poziomy są znacznie niższe (10 lub 5 mikrogramów l(-1)); może to oznaczać znaczne spożycie kilku litrów dziennie dla nałogowego pijącego piwo. Poziomy nitrozoamin spadały w ciągu ostatnich trzech dekad, jednocześnie z obniżeniem ilości azotynów stosowanych w żywności i większą kontrolą narażenia słodu na tlenki azotu w produkcji piwa. W ciągu ostatnich dwóch dekad nastąpił spadek stężenia związku N-nitrozo w wielu produktach spożywczych. Niewielkie ilości nitrozoamin w pożywieniu są jednak znaczące ze względu na możliwość, a nawet prawdopodobieństwo, że ludzie są bardziej wrażliwi na te czynniki rakotwórcze niż gryzonie laboratoryjne. Chociaż jest prawdopodobne, że alkilonitrozamidy (które wywołują guzy mózgu u gryzoni) są obecne w wędlinach i innych potencjalnie nitrozowanych produktach pomimo wielu poszukiwań, istnieją tylko ograniczone pośrednie dowody na ich obecność. Prawa autorskie 1999 Elsevier Science B.V.


title: Wpływ czynników dietetycznych na poziom nitrozoproliny w ludzkim moczu.

text: Wpływ składników diety na poziom nitrozoproliny (NPRO) wydalanej w moczu w ciągu 24 godzin badano u ochotników spożywających znane ilości różnych produktów spożywczych. Spożycie mięsa konserwowanego azotynami (85-170 g na posiłek), w tym konserwy, szynki rolowanej lub szynki Yunnan, peklowanej wieprzowiny, mielonki i różnych kiełbasek w stylu chińskim i europejskim, doprowadziło do wydalania z moczem NPRO w zakresie od 2,5 do 78,5 mikrogramów/24 h, podczas gdy spożywanie niekonserwowanych produktów mięsnych i rybnych, w tym kurczaka, śledzia, łososia, krewetek, mielonej wołowiny (hamburgera), kotletów wieprzowych i wątroby wołowej, doprowadziło do stosunkowo niskiego poziomu wydalania NPRO, od 0,0 do 0,8 mikrograma/24 godz. Poziom NPRO w moczu 22 wegetarian i 14 laktowegetarian wynosił średnio odpowiednio 0,8 i 1,4 mikrograma/24 godz. Przejściu z diety mięsnej konserwowanej azotynami na dietę wegetariańską towarzyszyło około sześciokrotne obniżenie poziomu NPRO w moczu; jednak pozostawały one powyżej poziomów kontrolnych przez co najmniej 3 dni po zmianie diety. Stosunkowo wysokie poziomy NPRO po spożyciu mięsa konserwowanego azotynami nie mogły zostać zredukowane przez chemikalia zatrzymujące azotyny, w tym kwas askorbinowy, kwas ferulowy, kwas kawowy lub mieszanki zawierające fenole, takie jak kawa i herbata, które były skuteczne w tłumieniu endogennych Powstawanie NPRO po spożyciu azotanu i proliny. Wydaje się, że wysoki poziom NPRO w moczu po spożyciu konserwowanych produktów mięsnych jest spowodowany spożyciem preformowanego NPRO. Zrozumienie relatywnego wkładu preformowanych i endogennie formowanych nitrozoamin wydaje się mieć zasadnicze znaczenie przy opracowywaniu programów interwencji dietetycznej.


title: Zrozumienie czynnika rakotwórczego dymu tytoniowego NNK i nowotworzenia płuc.

text: Szkodliwe działanie promującego nowotwory rakotwórczego tytoniu, nitrozoaminy 4-(metylonitrozoamino)-1-(3-pirydylo)-1-butanonu (NNK, keton nitrozoaminowy pochodzenia nikotynowego) zostało niewątpliwie zastrzeżone. Chociaż wiele środków tytoniowych odgrywa rolę w rozwoju guzów płuc, silne działanie NNK pozostaje niezrównane. Dlatego kluczowe znaczenie ma rozróżnienie różnych kofaktorów zaangażowanych w patogenezę za pośrednictwem NNK oraz unikalnych szlaków niezbędnych do udanej biotransformacji komórkowej. Aktualne przeglądy konsekwentnie identyfikują mocne strony NNK i potencjalne możliwości nowotworu. Inni określili specyficzne czynniki komórkowe pośredniczące w NNK i nowotworach płuc oraz zidentyfikowali szlaki metaboliczne i sygnalizacyjne w dużej mierze odpowiedzialne za aktywację NNK i inicjację rakotwórczą. Unikalne w tym przeglądzie jest to, że podsumowuje rozległą sieć kofaktorów i mechanizmów komórkowych, które promują powstawanie nowotworów płuc specyficznych dla NNK. W związku z tym przedstawia pełniejszy, bardziej wszechstronny przegląd, przybliżając nas o krok do zrozumienia fatalnych konsekwencji NNK, a tym samym odkrywając nowe drogi, które z powodzeniem przerywają cykl karcynogenezy płuc za pośrednictwem NNK.


title: Oznaczanie całkowitych związków N-nitrozowych i ich prekursorów w frankfurterkach, świeżym mięsie, suszonych solonych rybach, sosach, tytoniu, dymie tytoniowym...

text: W ekstraktach żywności i wyrobów tytoniowych oznaczono całkowite związki N-nitrozowe (NOC) i prekursory NOC (NOCP). Zgodnie z metodą Waltersa NOC rozkładano do NO we wrzącym HBr/HCl/HOAc/EtOAc i NO mierzono chemiluminescencją. NOC oznaczono po potraktowaniu kwasem amidosulfonowym w celu zniszczenia azotynu, a NOCP oznaczono po potraktowaniu 110 mM azotynem, a następnie kwasem amidosulfonowym. Analiza bez HBr dała wyniki < lub = 20% tych z HBr. Ta metoda NOC była skuteczna w przypadku nitrozoamin, ale nie nitrozomoczników. Standardowa nitrozacja do oznaczania NOCP dała wysokie wydajności dla łatwo nitrozowanych amin, w tym 1-deoksy-1-fruktosylwaliny, ale nie dla prostych amin, dipeptydów i alkilomoczników. Średnie wyniki NOC i NOCP wyniosły (odpowiednio w mikromolach/kg produktu) 5,5 i 2700 dla frankfurterek, 0,5 i 660 dla świeżego mięsa, 5,8 i 5800 dla solonych, suszonych ryb oraz 660 i 2900 dla tytoniu do żucia (wszystkie dla ekstraktów wodnych ) oraz 220 i 20000 nmol/papieros dla ekstraktów MeCN z wkładek filtrujących dym papierosowy.


title: Oznaczanie lotnych nitrozoamin w produktach mięsnych metodą ekstrakcji wspomaganej mikrofalami i mikroekstrakcji dyspersyjnej ciecz-ciecz w połączeniu z ga...

text: Ekstrakcja wspomagana mikrofalami (MAE) i dyspersyjna mikroekstrakcja ciecz-ciecz (DLLME) sprzężona z chromatografią gazową-spektrometrią mas (GC-MS) zostały ocenione pod kątem zastosowania do ekstrakcji i wstępnego zatężania lotnych nitrozoamin w produktach mięsnych. Zoptymalizowano parametry wpływające na MAE, takie jak zastosowany rozpuszczalnik ekstrakcyjny i DLLME, w tym charakter i objętość rozpuszczalników ekstrahujących i dyspergujących, czas ekstrakcji, dodawanie soli i czas wirowania. W metodzie MAE 0,25g masy próbki wyekstrahowano w 10mL NaOH (0,05M) w układzie zamkniętym. W przypadku DLLME, 1,5 ml metanolu (rozpuszczalnik dyspergujący) zawierający 20 μl czterochlorku węgla (rozpuszczalnik ekstrakcyjny) szybko wstrzyknięto strzykawką do 5 ml roztworu ekstraktu próbki (uprzednio doprowadzonego do pH 6), tworząc w ten sposób mętny roztwór. Rozdział faz przeprowadzono przez odwirowanie, a objętość 3 μl osadzonej fazy analizowano metodą GC-MS. Współczynniki wzbogacania dostarczone przez DLLME wahały się od 220 do 342 odpowiednio dla N-nitrozodietyloaminy i N-nitrozopiperydyny. Efekt matrycy oceniano dla różnych próbek i stwierdzono, że kwantyfikację próbki można przeprowadzić przez kalibrację wodną. W zoptymalizowanych warunkach granice wykrywalności wahały się od 0,003 do 0,014 ngmL(-1) odpowiednio dla NPIP i NMEA (0,12-0,56 ngg(-1) w produktach mięsnych). Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Długotrwała ekspozycja na azotyn sodu i ryzyko raka przełyku: badanie kohortowe przez 30 lat.

text: Celem tego badania jest zbadanie ryzyka raka przełyku w kohorcie z długotrwałą ekspozycją zawodową na azotyn sodu. Zastosowaną metodą było retrospektywne badanie kohortowe. Niewielki producent wkrętów do drewna powstał w 1977 r. i został zamknięty w 2000 r. W procesie produkcyjnym zastosowano roztwór azotynu sodu jako płyn antykorozyjny i chłodzący. Stu sześćdziesięciu pracowników w warsztatach tokarskich i frezarskich miało bezpośredni kontakt z azotynem sodu przez skórę, usta i drogi oddechowe z powodu braku wiedzy z zakresu ochrony zawodowej (grupa badawcza), natomiast 255 pracowników z innych warsztatów bez bezpośredniego kontaktu z azotynem sodu stanowiło grupę kontrolną . Zachorowalność, rozpoznanie i leczenie raka przełyku oraz innych nowotworów złośliwych w tych dwóch grupach obserwowano do końca 2007 roku. Czas ekspozycji na azotyn sodu w badanej grupie wahał się od 16 do 23 lat, ze średnią 22,1 roku . W ciągu 30 lat obserwacji w grupie badanej stwierdzono 11 raków przełyku i 10 innych nowotworów złośliwych (4 raki wątroby, 3 płuca, 2 piersi i 1 białaczka), natomiast w grupie kontrolnej nie rozwinął się żaden nowotwór. . Ryzyko raka przełyku było istotnie zwiększone w grupie badanej w porównaniu z grupą kontrolną (ryzyko względne = 1,26, 95% przedział ufności = 1,08-1,46, chi-kwadrat = 116,83, p < 0,001). Długotrwała ekspozycja na azotyn sodu znacznie zwiększa ryzyko raka przełyku w organizmie człowieka. © 2010 Prawa autorskie autorów. Zestawienie czasopism © 2010, Wiley Periodicals, Inc. oraz Międzynarodowe Towarzystwo Chorób Przełyku.


title: Analiza głównych składowych wzorców żywieniowych i stylu życia w odniesieniu do ryzyka wystąpienia podtypów raka przełyku i żołądka

text: Cel Przeprowadzenie analizy wzorców czynników żywieniowych i stylu życia w odniesieniu do ryzyka raka przełyku i żołądka. Metody Oceniliśmy czynniki ryzyka gruczolakoraka przełyku (EA), raka płaskonabłonkowego przełyku (ESCC), gruczolakoraka wpustu żołądka (GCA) i innych raków żołądka (OGA), korzystając z danych z populacyjnego badania kliniczno-kontrolnego przeprowadzonego w Connecticut, Nowy Jersey i zachodni stan Waszyngton. Wzorce żywieniowe/stylu życia zostały stworzone przy użyciu analizy głównych składowych (PCA). Wpływ uzyskanych wyników na ryzyko zachorowania na raka oszacowano za pomocą regresji logistycznej. Wyniki PCA zidentyfikowało sześć wzorców: mięso/azotyny, owoce/warzywa, palenie/alkohol, naprzemienne rośliny strączkowe/mięso, GERD/BMI i ryba/witamina C. Ryzyko każdego z badanych nowotworów wzrastało wraz ze wzrostem wyniku mięsa/azotynów. Ryzyko EA wzrastało wraz ze wzrostem wyniku GERD/BMI, a ryzyko ESCC rosło wraz ze wzrostem wyniku palenia/alkoholu i zmniejszaniem wyniku GERD/BMI. Wyniki dla owoców/warzyw były odwrotnie skorelowane z EA, ESCC i GCA. Wnioski PCA może stanowić użyteczne podejście do podsumowania obszernych danych dotyczących diety/stylu życia w mniejszej liczbie możliwych do interpretacji kombinacji, które rozróżniają przypadki raka i grupy kontrolne. Analizy sugerują, że spożycie mięsa/azotynów wiąże się z podwyższonym ryzykiem każdego z badanych nowotworów, podczas gdy spożycie owoców/warzyw zmniejsza ryzyko EA, ESCC i GCA. GERD/otyłość potwierdzono jako czynniki ryzyka EA, a palenie/alkohol jako czynniki ryzyka ESCC.


title: Spożycie tłuszczu i mięsa w diecie a ryzyko refluksowego zapalenia przełyku, przełyku Barretta i gruczolakoraka przełyku

text: Celem tego badania było zbadanie, czy spożycie tłuszczu i mięsa w diecie jest związane z refluksowym zapaleniem przełyku (RE), przełykiem Barretta (BE) i gruczolakorakiem przełyku (EAC). W tym ogólnoirlandzkim badaniu kliniczno-kontrolnym zebrano dane dotyczące spożycia przy użyciu kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków u 219 pacjentów z RE, 220 pacjentów z BE, 224 pacjentów z EAC i 256 osób z grupy kontrolnej o dopasowanej częstotliwości w latach 2002-2005. służy do zbadania związku między zmiennymi żywieniowymi a ryzykiem choroby za pomocą kwartyli spożycia, w celu uzyskania ilorazu szans (OR) i 95% przedziałów ufności (95% CI), przy jednoczesnym dostosowaniu do potencjalnych czynników zakłócających. Pacjenci z najwyższego kwartyla całkowitego spożycia tłuszczu mieli wyższe ryzyko RE (OR=3,54; 95%CI=1,32–9,46) i EAC (OR=5,44; 95%CI=2,08–14,27). Wyższe ryzyko RE i EAC odnotowano również u pacjentów w najwyższym kwartylu spożycia tłuszczów nasyconych (odpowiednio OR=2,79; 95%CI=1,11–7,04; OR=2,41; 95%CI=1,14–5,08) i tłuszczów jednonienasyconych spożycie (odpowiednio OR=2,63; 95%CI=1,01–6,86; OR=5,35; 95%CI=2,14–13,34). Pacjenci w najwyższym kwartylu spożycia świeżego czerwonego mięsa mieli wyższe ryzyko EAC (OR=3,15; 95%CI=1,38–7,20). Pacjenci z najwyższej kategorii spożycia przetworzonego mięsa mieli wyższe ryzyko RE (OR=4,67; 95%CI=1,71–12,74). Nie zaobserwowano spójnych powiązań dla BE ze spożyciem tłuszczu lub mięsa. Potrzebne są dalsze badania, badające związek między tłuszczem w diecie a źródłami tłuszczu w pożywieniu, aby potwierdzić te wyniki.


title: Spożycie mięsa, praktyki gotowania, mutageny mięsa i ryzyko raka prostaty

text: Spożywanie czerwonego mięsa, szczególnie dobrze wysmażonego mięsa, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka prostaty. Metody gotowania w wysokiej temperaturze, takie jak grillowanie i grillowanie, mogą wytwarzać aminy heterocykliczne (HCA) i wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA), które są znanymi czynnikami rakotwórczymi. Oceniliśmy związek ze spożyciem mięsa i oszacowaną ekspozycją na HCA i PAH w populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym raka prostaty. Nowo zdiagnozowane przypadki w wieku 40–79 lat (531 przypadków zaawansowanych, 195 przypadków zlokalizowanych) i 527 osób z grupy kontrolnej zapytano o dietę, w tym o zwykłe metody gotowania mięsa i poziom wysmażenia. Iloraz szans (OR) i 95% przedział ufności (CI) obliczono przy użyciu wieloczynnikowej regresji logistycznej. W przypadku zaawansowanego raka prostaty, ale nie zlokalizowanej choroby, zwiększone ryzyko wiązało się z większym spożyciem hamburgerów (OR=1,79. CI=1,10–2,92), przetworzonego mięsa (OR=1,57; CI=1,04; 2,36), grillowanego czerwonego mięsa (iloraz szans =1,63, CI=0,99–2,68) i dobrze wysmażone czerwone mięso (OR=1,52, CI=0,93–2,46) oraz pośrednie spożycie 2-amino-1-metylo1-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyny (PhIP) (kwartyl 2 vs. 1: OR=1,41, CI=0,98–2,01; kwartyl 3 vs. 1: OR=1,42, CI=0,98–2,04), ale nie dla większego spożycia. Spożycie białego mięsa nie było związane z rakiem prostaty. Odkrycia te dostarczają dalszych dowodów na to, że spożywanie przetworzonego mięsa i czerwonego mięsa gotowanego w wysokiej temperaturze wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zaawansowanego, ale nie zlokalizowanego raka prostaty.


title: Związki N-nitrozo a zachorowalność na raka: Europejskie badanie prospektywne dotyczące raka i odżywiania (EPIC)-Norfolk.

text: TŁO: Ludzie są narażeni na działanie preformowanych związków N-nitrozowych (NOC) i endogennych NOC. Kilka NOC jest potencjalnymi czynnikami rakotwórczymi dla ludzi, w tym N-nitrozodimetyloamina (NDMA), ale dowody z badań populacyjnych są niespójne. CEL: W badaniu European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC)-Norfolk, Wielka Brytania, zbadaliśmy związek między dietetycznymi NOCs (NDMA), endogennym indeksem NOC a azotynami w diecie a występowaniem raka. PROJEKT: Było to prospektywne badanie 23 363 mężczyzn i kobiet w wieku 40-79 lat, którzy zostali zrekrutowani w latach 1993-1997 i obserwowani do 2008 roku. Podstawową dietę oceniano za pomocą kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. WYNIKI: Po średnim okresie obserwacji 11,4 roku odnotowano 3268 zachorowań na nowotwory. Spożycie NDMA w diecie było istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem raka u mężczyzn i kobiet [współczynnik ryzyka (HR): 1,14; 95% CI: 1,03, 1,27; P dla trendu = 0,03] i u mężczyzn (HR: 1,24; 95% CI: 1,07, 1,44; P dla trendu = 0,005), gdy najwyższy kwartyl porównywano z najniższym kwartylem w analizach z uwzględnieniem wieku i płci, ale nie w analizie wieloczynnikowej analiz (HR: 1,10; 95% CI: 0,97, 1,24; HR dla mężczyzn: 1,18; 95% CI: 1,00, 1,40; P dla trendu ≥ 0,05). W ciągłej analizie NDMA wiązało się ze zwiększonym ryzykiem raka przewodu pokarmowego (HR: 1,13; 95% CI: 1,00; 1,28), a konkretnie raka odbytnicy (HR: 1,46; 95% CI: 1,16; 1,84) na wzrost 1-SD po dostosowanie do wieku, płci, wskaźnika masy ciała, palenia papierosów, spożycia alkoholu, spożycia energii, aktywności fizycznej, wykształcenia i stanu menopauzy (u kobiet). Endogenny indeks NOC i azotyn w diecie nie były istotnie związane z ryzykiem raka. Wystąpiła istotna interakcja między stężeniem witaminy C w osoczu a spożyciem NDMA w diecie na zachorowalność na raka (P dla interakcji < 0,00001). WNIOSKI: Dietetyczny NOC (NDMA) był związany z większą częstością występowania raka przewodu pokarmowego, szczególnie raka odbytnicy. Witamina C w osoczu może modyfikować związek między ekspozycją na NDMA a ryzykiem raka.


title: Sól, przetwory mięsne a ryzyko zachorowania na raka.

text: To badanie ocenia związek między solą dodaną do stołu, przetworzonym mięsem i ryzykiem różnych nowotworów. Wysłane kwestionariusze wypełniło 19 732 pacjentów z potwierdzonym histologicznie rakiem żołądka, okrężnicy, odbytnicy, trzustki, płuc, piersi, jajnika, prostaty, jąder, nerek, pęcherza moczowego, mózgu, chłoniakiem nieziarniczym lub białaczką oraz 5039 grup kontrolnych w latach 1994-1997. Pomiar obejmował informacje o statusie społeczno-ekonomicznym, nawykach stylu życia i diecie. 69-punktowy kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków dostarczył danych na temat nawyków żywieniowych na 2 lata przed badaniem. Iloraz szans i 95% przedziały ufności uzyskano poprzez bezwarunkową regresję logistyczną. W porównaniu z nigdy nie dodawaniem soli do stołu, zawsze lub często dodawanie soli do stołu wiązało się ze zwiększonym ryzykiem raka żołądka, płuc, jąder i pęcherza moczowego. Przetworzone mięso było istotnie związane z ryzykiem raka żołądka, okrężnicy, odbytnicy, trzustki, płuc, prostaty, jąder, nerek i pęcherza moczowego oraz białaczki; iloraz szans dla najwyższego kwartyla wahał się od 1,3 do 1,7. Odkrycia uzupełniają dowody na to, że wysokie spożycie soli i przetworzonego mięsa może odgrywać rolę w etiologii kilku nowotworów.


title: Mięso i składniki mięsa a ryzyko raka pęcherza moczowego w badaniu NIH-AARP Diet and Health Study

text: Kontekst Mięso może brać udział w karcynogenezie pęcherza moczowego poprzez wiele potencjalnie rakotwórczych związków związanych z mięsem związanych z gotowaniem i przetwarzaniem, w tym azotanami, azotynami, aminami heterocyklicznymi (HCA) i wielopierścieniowymi węglowodorami aromatycznymi. Kompleksowo zbadaliśmy związek między mięsem i składnikami mięsa a rakiem pęcherza moczowego. Metody W ciągu 7 lat obserwacji zidentyfikowano 854 przypadki raka przejściowokomórkowego pęcherza moczowego wśród 300 933 mężczyzn i kobiet, którzy wypełnili zweryfikowany kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków w dużym prospektywnym badaniu NIH-AARP Diet and Health Study. Pobranie azotanów i azotynów z przetworów mięsnych oraz WWA i WWA z wędlin oszacowaliśmy na podstawie ilościowych baz danych wartości pomiarowych. Obliczyliśmy całkowitą ilość azotanów i azotynów w diecie na podstawie wartości literaturowych. Wyniki Współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) dla mięsa czerwonego (HR dla piątego w porównaniu do pierwszego kwintyla=1,22, 95% CI=0,96–1,54, trend p=0,07) i 2-amino-HCA 1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna (PhIP) (HR=1,19, 95% CI=0,95–1,48, p-trend=0,06) wykazywała graniczny statystycznie istotny wzrost ryzyka raka pęcherza moczowego. Zaobserwowaliśmy dodatnie powiązania w górnym kwintylu dla całkowitej ilości azotynów w diecie (HR=1,28, 95% CI=1,02–1,61, trend p=0,06) oraz spożycia azotanów i azotynów z przetworzonego mięsa (HR=1,29 95% CI=1,00–1,67 , trend p= 0,11). Wnioski Odkrycia te dostarczają skromnego wsparcia dla roli wszystkich azotynów w diecie i azotanów oraz azotynów z przetworzonego mięsa w raku pęcherza moczowego. Nasze wyniki sugerują również pozytywny związek między czerwonym mięsem a PhIP i rakotwórczością pęcherza moczowego.


title: Rak endometrium i spożycie mięsa: badanie kohortowe.

text: Dieta odgrywa ważną rolę w etiologii niektórych nowotworów, ale istnieją ograniczone dowody na związek między dietą a ryzykiem raka endometrium. Niewiele badań prospektywnych analizowało spożycie mięsa jako potencjalny czynnik determinujący ryzyko raka endometrium. Celem tego badania było zbadanie związku między ryzykiem raka endometrium a całkowitym spożyciem mięsa, mięsa czerwonego, przetworzonego mięsa, ryb i drobiu. Przeprowadziliśmy analizę kohortową w ramach Canadian Study of Diet, Lifestyle and Health, prospektywnej kohorty 73 909 dorosłych (39 614 kobiet). Uczestnicy byli rekrutowani w latach 1992-1999, głównie z trzech kanadyjskich uniwersytetów. Przeprowadziliśmy połączenie z Ontario Cancer Registry na lata 1992-2007 dla kobiet z kohorty, które mieszkały w Ontario w momencie rejestracji (n=26 024), aby uzyskać dane na temat zachorowalności na raka. Próba analityczna składała się ze 107 przypadków incydentów i 1830 członków podkohorty, przy czym ta ostatnia była próbą z całej kohorty ze strategią wiekową. Nieistotny wzrost ryzyka raka endometrium był związany ze zwiększonym spożyciem czerwonego mięsa [współczynnik ryzyka (HR)=1,62, 95% przedział ufności (CI)=0,86-3,08, dla spożycia dużego vs. Trend P=0,13], przetworzone mięso (HR=1,45, 95% CI=0,80-2,61, dla wysokiego vs. niskiego spożycia; trend P=0,058) i całe mięso łącznie (HR=1,50, 95% CI=0,78- 2,89, dla wysokiego vs. niskiego spożycia; trend P=0,14). Nie odnotowano wyraźnych wzorców dla drobiu lub ryb. Wyniki tego badania, choć oparte na ograniczonej liczbie przypadków, sugerują, że stosunkowo wysokie spożycie mięsa może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem raka endometrium.


title: Zapadalność na czerwone i przetworzone mięso oraz raka jelita grubego: metaanaliza badań perspektywicznych

text: Informacje ogólne Dowody, że czerwone i przetworzone mięso wpływa na powstawanie raka jelita grubego, zostały uznane za przekonujące w raporcie z 2007 roku World Cancer Research Fund/American Institute of Cancer Research. Od tego czasu w dziesięciu prospektywnych badaniach opublikowano nowe wyniki. W tym miejscu aktualizujemy dowody z badań prospektywnych i sprawdzamy, czy istnieje nieliniowy związek czerwonego i przetworzonego mięsa z ryzykiem raka jelita grubego. Metody i wyniki Odpowiednie badania prospektywne zostały zidentyfikowane w PubMed do marca 2011 roku. Dla każdego badania, względne ryzyko i 95% przedziały ufności (CI) zostały wyodrębnione i połączone z modelem efektów losowych, ważenie dla odwrotności wariancji, w najwyższym względem porównanie najniższego spożycia i metaanalizy zależności dawka-odpowiedź. Spożywanie czerwonego i przetworzonego mięsa wiązało się ze zwiększonym ryzykiem raka jelita grubego. Sumaryczne ryzyko względne (RR) raka jelita grubego dla największego w porównaniu do najmniejszego spożycia wynosiło 1,22 (95% CI  = 1,11−1,34), a RR dla każdego wzrostu o 100 g/dobę wynosiło 1,14 (95% CI  = 1,04−1,24). Nieliniowe metaanalizy dawka-odpowiedź wykazały, że ryzyko raka jelita grubego wzrasta w przybliżeniu liniowo wraz ze wzrostem spożycia czerwonego i przetworzonego mięsa do około 140 g/dzień, gdzie krzywa zbliża się do poziomu plateau. Powiązania były podobne dla ryzyka raka okrężnicy i odbytnicy. Analizowane oddzielnie ryzyko raka jelita grubego było związane ze spożyciem świeżego czerwonego mięsa (RR wzrostu o 100 g/dzień = 1,17, 95% CI  = 1,05−1,31) i przetworzonego mięsa (RR dla wzrostu o 50 g/dzień  = 1,18, 95% CI  = 1,10−1,28). Podobne wyniki zaobserwowano w przypadku raka okrężnicy, ale w przypadku raka odbytnicy nie zaobserwowano znaczących powiązań. Wnioski Wysokie spożycie czerwonego i przetworzonego mięsa wiąże się ze znacznym wzrostem ryzyka raka jelita grubego, jelita grubego i odbytnicy. Ogólne dowody z badań prospektywnych przemawiają za ograniczeniem spożycia czerwonego i przetworzonego mięsa jako jednego z zaleceń dietetycznych w zapobieganiu rakowi jelita grubego.


title: Trendy epidemiologiczne silnie sugerują ekspozycje jako czynniki etiologiczne w patogenezie sporadycznej choroby Alzheimera, cukrzycy i braku...

text: Nitrozoaminy pośredniczą w ich działaniach mutagennych, powodując uszkodzenia DNA, stres oksydacyjny, peroksydację lipidów i aktywację prozapalnych cytokin, co prowadzi do zwiększonej degeneracji komórek i śmierci. Jednak te same procesy patofizjologiczne obejmują „odbudowujące się” bloki związane ze starzeniem się i chorobami insulinoopornymi, w tym neurodegeneracją, cukrzycą (DM) i niealkoholowym stłuszczeniowym zapaleniem wątroby (NASH). Wcześniejsze badania wykazały, że eksperymentalna ekspozycja na streptozotocynę, związek związany z nitrozoaminą, powoduje NASH i cukrzycę typu 1, 2 i 3 (neurodegeneracja typu Alzheimera (AD)). W niniejszym dokumencie dokonujemy przeglądu dowodów na to, że rosnące trendy w śmiertelności z powodu DM, AD i choroby Parkinsona charakteryzują raczej narażenie niż modele chorób genetycznych i równolegle do postępującego wzrostu narażenia ludzi na azotany, azotyny i nitrozoaminy poprzez przetworzone/ żywność konserwowana. Proponujemy, że takie chroniczne ekspozycje odgrywają kluczową rolę w patogenezie naszej pandemii insulinooporności. Potencjalne rozwiązania to: 1) wyeliminowanie stosowania azotynów w żywności; 2) zmniejszenie poziomu azotanów w nawozach i wodzie stosowanej do nawadniania upraw; oraz 3) stosowanie bezpiecznych i skutecznych środków detoksykacji żywności i wody przed spożyciem przez ludzi. Przyszłe wysiłki badawcze powinny koncentrować się na doskonaleniu naszej zdolności do wykrywania i monitorowania ekspozycji ludzi na nitrozoaminy oraz oceny wczesnych dowodów na uszkodzenie tkanek za pośrednictwem nitrozoaminy i insulinooporność.


title: Historia azotanów - końca nie widać.

text: Wykazano, że azotany są redukowane do azotynów u ludzi, prawdopodobnie poprzez aktywność bakterii. Azotyny wraz z wszechobecnymi aminami mogą prowadzić do syntezy in vivo rakotwórczych nitrozoamin. Średnie dzienne spożycie azotanów zależy od ilości spożywanych warzyw oraz stężenia azotanów w wodzie pitnej. Praktyki rolnicze odgrywają ważną rolę w koncentracji azotanów zarówno w wodzie, jak i warzywach. Jeśli azotan jest pobierany przez roślinę i nie jest metabolizowany do aminokwasów, białek lub kwasów nukleinowych, jest przechowywany w wakuolach komórkowych jako rezerwa. Jednak przy nadmiernej podaży azotanów w stosunku do możliwej fotosyntezy ten zmagazynowany azotan jest nadal obecny podczas zbioru i prowadzi do wysokich stężeń w tkance roślinnej. Zawartość azotanów w roślinach zależy również od innych czynników, takich jak odmiana rośliny (odmiana), rodzaj i ilość nawozu, czas zbioru oraz czynniki środowiskowe, takie jak natężenie światła, temperatura itp. Sugeruje się, aby starać się sprostać zalecenia toksykologów, którzy uważają, że konieczne jest radykalne zmniejszenie spożycia azotanów przez ludzi. Wykazano, że nowoczesne metody biologiczno-ekologiczne prowadzą wyraźnie zarówno do mniejszego wymywania azotanów, jak i do niższej zawartości azotanów w warzywach. Ponieważ w tej metodzie uprawy nie stosuje się syntetycznych fungicydów, problemy z reakcją metabolitów takich produktów i azotynów m.in. do wysoce rakotwórczych i wielogenowych nitrozo-etylenotiomocznika nie istnieją.


title: Badanie żywienia zwierząt domowych N-nitrozodimetyloaminą (NDMA) przez okres 18 lat.

text: Azotyn sodu i formalina są stosowane jako konserwanty w przemyśle mączki rybnej w Norwegii od 1953 r. W 1957 r. fermy futerkowe poniosły straty norek z powodu nowej, złośliwej choroby wątroby. Eksperymentalne karmienie krów i owiec mączką śledziową spowodowało śmierć części zwierząt. Dalsze badania wykazały, że aminy (TMAO) normalnie obecne w rybach mogą reagować z azotynem sodu stosowanym jako środek konserwujący lub tlenkami azotu ze spalania olejów opałowych używanych podczas przetwarzania, w celu wytworzenia czynnika toksycznego NDMA. Norki i lisy mogą spożywać w swojej diecie znaczne ilości mączki rybnej. Jeśli mączka rybna zawiera wystarczającą ilość NDMA, częstość występowania niewydolności wątroby lub nowotworów może być dość wysoka. Długotrwała ekspozycja na zaledwie 0,1 mg NDMA/kg m.c./dzień w diecie norek, krów i owiec może wywołać zmiany fibrookluzyjne w naczyniach wątroby. Zmiany te mogą później powodować u krów zmiany przypominające ektazję włośniczkową, które przypominają naczyniaki krwionośne występujące u norek. Naczyniaki wątroby norek rozwijają się w naczyniaki krwionośne. Obecnie uważamy, że zmiany podobne do ektazji włośniczkowej u krów narażonych na NDMA reprezentują zmiany przedrakowe.


title: Skład odżywczy szynki suszonej na sucho i jej rola w zdrowej diecie.

text: Szynka peklowana na sucho to tradycyjny produkt, który jest silnie obecny na rynkach w regionie Morza Śródziemnego. Cieszy się dużą popularnością wśród europejskich konsumentów i ma ogromne znaczenie gospodarcze dla przemysłu mięsnego w rejonie Morza Śródziemnego. Chociaż wspaniała smakowitość szynki w dużej mierze przeważa nad innymi względami, aspekty związane ze zdrowiem i dobrym samopoczuciem są coraz ważniejszymi czynnikami w decyzjach konsumentów. Potencjalna rola szynki w kontekście zdrowego żywienia nie została jasno wyjaśniona, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że pochodzenie i metody produkcji szynek suszonych na sucho mogą powodować różnice w składzie. Celem tego przeglądu było z jednej strony przedstawienie analizy składników szynki peklowanej na sucho i ich roli w zdrowej diecie, a z drugiej strony zaproponowanie możliwych strategii poprawy jej składu odżywczego. 2009 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Metaanaliza spożycia wędlin przez matkę w czasie ciąży i ryzyka wystąpienia guzów mózgu u dzieci.

text: CEL: Związki N-nitrozo (NOC) są uznanymi kancerogennymi czynnikami nerwowymi w modelach zwierzęcych i podejrzewa się, że są one kancerogenne dla ludzi. Przeprowadzono metaanalizę badającą możliwy związek między spożyciem wędlin przez matkę (ważne źródło dietetycznych NOC) w czasie ciąży a ryzykiem wystąpienia guzów mózgu u dzieci. METODY: Dane z badań epidemiologicznych zebrano przy użyciu ogólnej metody metaanalitycznej opartej na wariancji, wykorzystującej przedziały ufności opisanej przez Grenlandię w 1986 roku. Wynikiem zainteresowania było sumaryczne ryzyko względne (RR) odzwierciedlające ryzyko rozwoju dziecięcego guza mózgu (CBT) związane z przyjmowaniem przez matkę wędlin podczas ciąży. Analizy wrażliwości przeprowadzono, gdy było to konieczne, aby wyjaśnić jakąkolwiek zaobserwowaną niejednorodność statystyczną. WYNIKI: Stwierdzono siedem badań obserwacyjnych, które spełniły kryteria włączenia określone w protokole. Analiza heterogeniczności wykazała brak statystycznej heterogeniczności (p = 0,59), co wskazuje na możliwość statystycznego łączenia danych. Zbiorcze dane z 6 raportów zawierających dane dotyczące spożycia wędlin wszystkich typów przez matki dały RR 1,68 (1,30-2,17), co jest wynikiem istotnym statystycznie. Analiza ryzyka CBT według rodzaju spożywanego wędliny wykazała, że spożywanie hot dogów zwiększyło ryzyko CBT o 33% (1,08-1,66), przy podobnym wzroście wykazywanym przez częste spożywanie kiełbasy, tj. 44%. WNIOSEK: Dane potwierdzają podejrzenie związku przyczynowego między spożyciem NOC z wędlin podczas ciąży a późniejszą CBT u potomstwa. Ograniczenia w projekcie badania wykluczają ostateczne wnioski, ale związek uzasadnia eksplorację poprzez dodatkowe badania obserwacyjne i laboratoryjne. Prawa autorskie 2004 S. Karger AG, Bazylea


title: Przetworzone mięso i rak jelita grubego: przegląd dowodów epidemiologicznych i eksperymentalnych

text: Spożycie przetworzonego mięsa może mieć wpływ na etiologię raka jelita grubego, który jest główną przyczyną zgonów w krajach zamożnych. Z opublikowanych do tej pory badań epidemiologicznych wynika, że nadmierne ryzyko w najwyższej kategorii przetworzonych osób jedzących mięso wynosi od 20 do 50% w porównaniu z osobami niejedzącymi. Ponadto nadmierne ryzyko na gram spożycia jest wyraźnie wyższe niż w przypadku świeżego czerwonego mięsa. Kilka hipotez, które opierają się głównie na badaniach przeprowadzonych na czerwonym mięsie, może wyjaśniać, dlaczego spożycie przetworzonego mięsa wiąże się z ryzykiem raka. Te, które zostały przetestowane eksperymentalnie, to (i) że diety wysokotłuszczowe mogą promować karcynogenezę poprzez insulinooporność lub kwasy żółciowe w kale; (ii) że gotowanie mięsa w wysokiej temperaturze tworzy rakotwórcze aminy heterocykliczne i wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne; (iii) że rakotwórcze związki N-nitrozowe powstają w mięsie i endogennie; (iv) że żelazo hemu w czerwonym mięsie może sprzyjać karcynogenezie, ponieważ zwiększa proliferację komórek w błonie śluzowej poprzez lipoperoksydację i/lub cytotoksyczność wody kałowej. Nitrozowanie może zwiększyć toksyczność hemu w produktach peklowanych. Rozwiązanie tej zagadki jest wyzwaniem, które pozwoliłoby zmniejszyć obciążenie nowotworami poprzez zmianę procesów, a nie zakazanie przetworzonego mięsa.


title: Powiązania spożycia przetworzonego mięsa i nieprzetworzonego czerwonego mięsa z przypadkami cukrzycy: badanie Strong Heart Family Study

text: Wstęp: Pięćdziesiąt procent Indian amerykańskich (AI) rozwija cukrzycę przed 55. rokiem życia. Nie wiadomo, czy przetworzone mięso wiąże się z ryzykiem cukrzycy w przypadku AI, populacja wiejska z wysokim spożyciem przetworzonego mięsa (np. ogólnie konserw mięsnych, określanych jako „spam”) i wysokim wskaźnikiem cukrzycy. Cel: Zbadaliśmy powiązania zwykłego spożycia przetworzonego mięsa z występowaniem cukrzycy u AI. Projekt: To prospektywne badanie kohortowe obejmowało uczestników AI z Strong Heart Family Study, którzy wyjściowo nie chorowali na cukrzycę i choroby sercowo-naczyniowe i uczestniczyli w 5-letnim badaniu kontrolnym (n = 2001). Spożycie w diecie ustalono za pomocą kwestionariusza blokowego częstotliwości spożywania posiłków na początku badania. Cukrzyca incydentalna została zdefiniowana na podstawie kryteriów American Diabetes Association z 2003 roku. Uogólnione równania szacujące zostały wykorzystane do zbadania związku spożycia diety z wystąpieniem cukrzycy. Wyniki: Zidentyfikowaliśmy 243 przypadki cukrzycy. W porównaniu górnego i dolnego kwartyla spożycie przetworzonego mięsa wiązało się z wyższym ryzykiem wystąpienia cukrzycy (OR: 1,63; 95% CI: 1,21, 2,63), po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających. Zależność ta była szczególnie silna w przypadku spamu (OR dla porównania górnego i dolnego kwartyla: 2,06; 95% CI: 1,30, 3,27). Spożycie nieprzetworzonego czerwonego mięsa nie było związane z wystąpieniem cukrzycy (OR dla porównania górnego i dolnego kwartyla: 0,90; 95% CI: 0,59, 1,37). Wnioski: Spożywanie przetworzonego mięsa, takiego jak spam, ale nie nieprzetworzonego czerwonego mięsa, wiązało się z wyższym ryzykiem cukrzycy u AI, populacji wiejskiej z wysokim ryzykiem cukrzycy i z ograniczonym dostępem do zdrowej żywności.


title: Wpływ spożycia owoców i warzyw na ryzyko choroby niedokrwiennej serca.

text: TŁO: Wiele składników owoców i warzyw może zmniejszać ryzyko choroby niedokrwiennej serca, ale dane dotyczące związku między spożyciem owoców i warzyw a ryzykiem choroby niedokrwiennej serca są skąpe. CEL: Ocena związku spożycia owoców i warzyw z ryzykiem choroby niedokrwiennej serca. PROJEKT: Prospektywne badanie kohortowe. USTAWIENIE: Badanie zdrowia pielęgniarek i badanie kontrolne pracowników służby zdrowia. UCZESTNICY: 84 251 kobiet w wieku od 34 do 59 lat obserwowanych przez 14 lat i 42 148 mężczyzn w wieku od 40 do 75 lat obserwowanych przez 8 lat. Wszyscy byli wolni od zdiagnozowanej choroby sercowo-naczyniowej, raka i cukrzycy na początku badania. POMIARY: Głównym punktem końcowym była częstość występowania niezakończonego zgonem zawału mięśnia sercowego lub śmiertelnej choroby niedokrwiennej serca (1127 przypadków u kobiet i 1063 przypadków u mężczyzn). Dietę oceniano za pomocą kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. WYNIKI: Po uwzględnieniu standardowych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, u osób w najwyższym kwintylu spożycia owoców i warzyw względne ryzyko choroby wieńcowej serca wynosiło 0,80 (95% CI, 0,69 do 0,93) w porównaniu z osobami z najniższego kwintyla spożycia. Każde zwiększenie spożycia owoców lub warzyw o 1 porcję dziennie wiązało się z 4% niższym ryzykiem choroby wieńcowej serca (ryzyko względne 0,96 [CI, 0,94 do 0,99]; P = 0,01, test trendu). Zielone warzywa liściaste (ryzyko względne przy wzroście o 1 porcję dziennie, 0,77 [CI, 0,64 do 0,93]) oraz owoce i warzywa bogate w witaminę C (ryzyko względne przy wzroście o 1 porcję/dzień, 0,94 [CI, 0,88 do 0,99) ]) w największym stopniu przyczyniły się do widocznego ochronnego efektu całkowitego spożycia owoców i warzyw. WNIOSKI: Spożywanie owoców i warzyw, zwłaszcza zielonych warzyw liściastych oraz owoców i warzyw bogatych w witaminę C, wydaje się mieć działanie ochronne przeciwko chorobie wieńcowej serca.


title: Przypadek fioletowej okrężnicy.

text: Fioletowe przebarwienie jelita grubego podczas autopsji było związane ze spożyciem buraków i zmianami pośmiertnymi.


title: Próba czosnku jako terapii wspomagającej w leczeniu wielolekoopornego zapalenia płuc wywołanego przez Pseudomonas aeruginosa u krytycznie chorego niemowlęcia.

text: Przedstawiamy przypadek krytycznie chorego niemowlęcia z ciężkim wielolekoopornym zapaleniem płuc Pseudomonas aeruginosa i bakteriemią, które leczono czosnkiem i antybiotykami po wykazaniu in vitro zmiany wzorca oporności metodą dyfuzyjno-krążkową na agarze Mueller Hinton traktowanym czosnkiem. Według naszej wiedzy jest to pierwsze w literaturze doniesienie o terapeutycznym stosowaniu czosnku u krytycznie chorych niemowląt.


title: Badanie działania przeciwbakteryjnego koncentratu czosnku (Allium sativum) i organicznych związków siarki pochodzących z czosnku na Campylobacter jejuni za pomocą spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera, spektroskopii Ramana i mikroskopii elektronowej

text: Spektroskopia w podczerwieni z transformacją Fouriera (FT-IR) i spektroskopia Ramana zostały wykorzystane do zbadania uszkodzenia komórek i inaktywacji Campylobacter jejuni w wyniku ekspozycji na przeciwutleniacze z czosnku. C. jejuni poddano działaniu różnych stężeń koncentratu czosnku i związków siarkoorganicznych pochodzących z czosnku w pożywce wzrostowej i soli fizjologicznej w 4, 22 i 35°C. Aktywność przeciwdrobnoustrojowa siarczków diallilu wzrastała wraz z liczbą atomów siarki (siarczek diallilu <disiarczek diallilu <trisiarczek diallilu). Spektroskopia FT-IR potwierdziła, że związki siarkoorganiczne odpowiadają za znaczną aktywność przeciwdrobnoustrojową czosnku, znacznie większą niż związków fenolowych czosnku, na co wskazują zmiany cech spektralnych białek, lipidów i polisacharydów w błonach komórkowych bakterii. Konfokalna mikroskopia ramanowska (substrat z cząsteczkami złota 532 nm) i mapowanie ramanowskie pojedynczej bakterii potwierdziły wewnątrzkomórkowy wychwyt siarki i składników fenolowych. Do weryfikacji uszkodzeń komórek wykorzystano skaningową mikroskopię elektronową (SEM) i transmisyjną mikroskopię elektronową (TEM). Przeprowadzono analizę głównych składowych (PCA), analizę funkcji dyskryminacyjnej (DFA) i miękkie niezależne modelowanie analogów klasy (SIMCA), a wyniki poddano walidacji krzyżowej w celu zróżnicowania bakterii na podstawie stopnia uszkodzenia komórek. Do określenia ilościowego i przewidywania rzeczywistej liczby zdrowych i uszkodzonych komórek bakteryjnych pozostałych po leczeniu zastosowano częściową regresję najmniejszych kwadratów (PLSR). Wykresy obciążenia oparte na PLSR zbadano w celu dalszej weryfikacji zmian w błonie komórkowej C. jejuni traktowanych związkami siarkoorganicznymi. Wykazaliśmy, że uszkodzenie i inaktywację bakterii można dokładnie zbadać za pomocą uzupełniających spektroskopii w podczerwieni i spektroskopii Ramana przy użyciu chemicznego „odcisku palca całego organizmu” za pomocą chemometrii i mikroskopii elektronowej.


title: Beeturia i biologiczny los barwników buraczanych.

text: Uważa się, że Beeturia, przejście różowego lub czerwonego moczu po spożyciu buraków, występuje u 10-14% populacji i jest częstsza w przypadku niedoboru żelaza i złego wchłaniania. Opracowano specjalny test HPLC na betacyjaniny, barwniki czerwonych buraków, w płynach biologicznych, aby zbadać występowanie tego widocznego polimorfizmu u ludzi i zbadać jego podłoże u szczurów. Na chromatogramach ekstraktów niemarynowanych buraków zaobserwowano dwa główne piki. Mieli identyczne widma absorpcji UV (lambda max = 535 nm) w analizie macierzy diodowej, a spektrometria masowa wykazała, że jedno (betacyjanina 1) to betanina lub jej epimer, a drugie (betacyjanina 2) disacharyd betacyjaniny 1. W populacji 100 zdrowych osób odzyskiwanie moczu w ciągu 0-8 godzin po doustnym podaniu 60 mg ekstraktu z buraków wyniosło 0,06-0,54% dla betacyjaniny 1 i 0,01-0,6% dla betacyjaniny 2. Rozkłady tych danych były przekrzywione, ale nie wyraźnie bimodalne w badaniu wzrokowym lub przez analizę gęstości jądra. Czterech osobników wytworzyło wyraźnie czerwony mocz i odzyskało betacyjaninę w górnej granicy zakresu populacji. Badania z użyciem izolowanych in situ preparatów perfundowanych jelita czczego szczura i wątroby szczura wykazały znikomą absorpcję pigmentów po 1 godzinie i brak wykrywalnego metabolizmu lub wydzielania żółci. Nienaruszone, znieczulone szczury, którym podano i.v. Bolusowe dawki ekstraktu z buraków usuwały obie betacyjaniny z osocza w tempie 3,3 +/- 0,9 (SD) ml min-1 (n = 5). Całkowity odzysk obu barwników w moczu wyniósł 80% dawki, a ich klirens nerkowy zbliżył się do klirensu osoczowego. Dane te sugerują, że beeturia nie wynika z niedoboru metabolizmu wątrobowego lub wydalania betacyjaniny przez nerki. Po doustnym podaniu szczurom ekstraktu z buraków zawartość betacyjaniny w żołądku z czasem gwałtownie spadała, ale ani jelita, ani przewód żółciowy nie były wyraźnie zabarwione na czerwono. Odkrycia te wraz z wynikami niestabilności betacyjaniny w warunkach kwaśnych sugerują, że zmienność biologicznego losu barwników buraków może być determinowana głównie przez pH żołądka i szybkość opróżniania.


title: Zalecenia dotyczące stylu życia w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia kamieni nerkowych.

text: Kamienie nerkowe są coraz powszechniejsze w bogatych krajach uprzemysłowionych. Najczęstszą postacią (80%) jest idiopatyczna kamica wapniowa. Przyzwyczajenia żywieniowe i styl życia mają bezpośredni wpływ na litogeniczne czynniki ryzyka moczowego i patogenezę tego schorzenia. Dieta charakteryzująca się wysokim spożyciem płynów, owoców i warzyw; niskie spożycie soli i białka; a zrównoważone spożycie wapnia, tłuszczów i węglowodanów stanowi skuteczne podejście do zapobiegania i leczenia tej choroby. Właściwa waga ciała, regularne ćwiczenia i ograniczenie stresujących wydarzeń życiowych to także przydatne działania profilaktyczne. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Suplementacja azotanami w diecie zmniejsza koszt O2 podczas chodzenia i biegania: badanie kontrolowane placebo.

text: Wykazano, że suplementacja diety sokiem z buraków (BR) zmniejsza spoczynkowe ciśnienie krwi i koszt O(2) ćwiczeń submaksymalnych oraz zwiększa tolerancję na jazdę na rowerze o wysokiej intensywności. Przetestowaliśmy hipotezę, że efekty fizjologiczne BR wynikały z jego wysokiej zawartości NO(3)(-) per se, a nie z obecności innych potencjalnie bioaktywnych związków. Zbadaliśmy zmiany ciśnienia krwi, mitochondrialnej zdolności oksydacyjnej (Q(max)) oraz reakcje fizjologiczne na chodzenie oraz bieganie o umiarkowanej i ciężkiej intensywności po suplementacji BR i BR zubożonym w NO(3)(-) [placebo (PL) )]. Po kontrolnych (niesuplementowanych) testach dziewięciu zdrowych, aktywnych fizycznie mężczyzn zostało przydzielonych w randomizowanym, podwójnie zaślepionym, krzyżowym schemacie do otrzymywania BR (0,5 l/dzień, zawierający ~6,2 mmol NO(3)(-)) i PL (0,5 l/dzień, zawierający ~0,003 mmola NO(3)(-)) przez 6 dni. Badani ukończyli testy wysiłkowe na bieżni ruchomej w 4 i 5 dniu oraz testy wysiłkowe z wyprostem kolan w celu oszacowania Q(max) (za pomocą (31) spektroskopii rezonansu magnetycznego P) w 6 dniu okresów suplementacji. Względem PL, BR podwyższone stężenie NO(2)(-) w osoczu (183 ± 119 vs. 373 ± 211 nM, p < 0,05) oraz obniżone ciśnienie skurczowe (129 ± 9 vs. 124 ± 10 mmHg, p < 0,01) . Q(max) nie różniło się między PL i BR (odpowiednio 0,93 ± 0,05 i 1,05 ± 0,22 mM/s). O(2) koszt chodzenia (0,87 ± 0,12 i 0,70 ± 0,10 l/min odpowiednio w PL i BR, P < 0,01), biegu o umiarkowanej intensywności (2,26 ± 0,27 i 2,10 ± 0,28 l/min w PL i BR , odpowiednio, P < 0,01, a biegi o dużej intensywności (wychwyt O(2) pod koniec wysiłku = 3,77 ± 0,57 i 3,50 ± 0,62 l/min odpowiednio w PL i BL, P < 0,01) został zmniejszony przez BR, oraz czas do wyczerpania podczas biegu o dużej intensywności wzrósł o 15% (7,6 ± 1,5 i 8,7 ± 1,8 min odpowiednio w PL i BR, P < 0,01). W przeciwieństwie do kontroli, suplementacja PL nie zmieniała stężenia NO(2)(-) w osoczu, ciśnienia krwi ani fizjologicznych odpowiedzi na ćwiczenia. Wyniki te wskazują, że pozytywny wpływ 6-dniowej suplementacji BR na reakcje fizjologiczne na ćwiczenia można przypisać wysokiej zawartości NO(3)(-) per se.


title: Azotan pokarmowy zmniejsza maksymalne zużycie tlenu przy zachowaniu wydajności pracy przy maksymalnym wysiłku fizycznym.

text: Obfite w naszą dietę azotany anionów pojawiły się ostatnio jako główna pula produkcji NO niezależnej od syntazy tlenku azotu (NO). Azotan jest stopniowo redukowany in vivo do azotynu, a następnie do NO i ewentualnie innych bioaktywnych tlenków azotu. Ta ścieżka redukcyjna jest wzmacniana podczas niskiego ciśnienia tlenu i kwasicy. Niedawne badanie wykazało zmniejszenie zużycia tlenu podczas ćwiczeń submaksymalnych, które można przypisać azotanom w diecie. Następnie zbadaliśmy wpływ azotanów w diecie na różne parametry fizjologiczne i biochemiczne podczas maksymalnego wysiłku fizycznego. W badaniu tym uczestniczyło dziewięciu zdrowych, niepalących ochotników (wiek 30 +/-2,3 lat, VO(2max) 3,72 +/- 0,33 l/min). Badani otrzymywali suplementację diety azotanem sodu (0,1 mmol/kg/dzień) lub placebo (NaCl) przez 2 dni przed testem. Ta dawka odpowiada ilości znajdującej się w 100-300 g warzyw bogatych w azotany, takich jak szpinak czy burak. Maksymalne testy wysiłkowe obejmowały stopniowe ćwiczenia do wyczerpania z połączonym kręceniem rąk i nóg na dwóch oddzielnych ergometrach. Azotan w diecie zmniejszył VO(2max) z 3,72 +/- 0,33 do 3,62 +/- 0,31 l/min, P<0,05. Pomimo zmniejszenia VO(2max) czas do wyczerpania wykazywał tendencję do wzrostu po suplementacji azotanami (524±31 vs 563±30 s, P=0,13). Zaobserwowano korelację między zmianą czasu do wyczerpania a zmianą VO(2max) (R(2)=0,47, P=0,04). Umiarkowana dietetyczna dawka azotanów znacząco obniża VO(2max) podczas maksymalnego wysiłku z wykorzystaniem dużej aktywnej masy mięśniowej. Ta redukcja wystąpiła wraz z tendencją do wydłużania czasu do wyczerpania, co oznacza, że zaangażowane są dwa oddzielne mechanizmy: jeden, który zmniejsza VO(2max) i drugi, który poprawia funkcję energetyczną pracujących mięśni. Copyright 2009 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ostra suplementacja azotanem w diecie poprawia wyniki w jeździe na czas.

text: CEL: Wykazano, że suplementacja azotanami w diecie zmniejsza koszt O2 ćwiczeń submaksymalnych i poprawia tolerancję na ćwiczenia o wysokiej intensywności. Jednak obecnie nie wiadomo, czy może poprawić wydajność podczas symulowanych zawodów. W niniejszym badaniu zbadano wpływ ostrej suplementacji azotanami w diecie na moc wyjściową (PO), VO2 i wydajność podczas 4- i 16,1 km jazdy na rowerze (TT). METODY: Po zapoznaniu się, dziewięciu kolarzy płci męskiej na poziomie klubowym zostało przydzielonych w randomizowanym, krzyżowym projekcie do spożycia 0,5 l soku z buraków (BR; zawierający ~ 6,2 mmol azotanów) lub 0,5 l BR zubożonego w azotany (placebo, PL; zawierające 0,0047 mmol azotanu), 2,5 h przed zakończeniem 4- i 16,1 km TT. WYNIKI: Suplementacja BR podwyższyła poziom osocza [azotyny] (PL = 241 ± 125 vs BR = 575 ± 199 nM, P < 0,05). Wartości VO2 podczas TT nie różniły się istotnie między warunkami BR i PL na dowolnym dystansie, który upłynął (P > 0,05), ale BR istotnie zwiększył średnie PO podczas 4 km (PL = 279 ± 51 vs BR = 292 ± 44 W , P < 0,05 i 16,1 km TT (PL = 233 ± 43 vs BR = 247 ± 44 W, P < 0,01). W konsekwencji BR poprawił osiągi 4 km o 2,8% (PL = 6,45 ± 0,42 vs BR = 6,27 ± 0,35 min, P < 0,05) i 16,1 km o 2,7% (PL = 27,7 ± 2,1 vs BR = 26,9 ± 1,8 min , P < 0,01). WNIOSKI: Wyniki te sugerują, że doraźna suplementacja azotanami w diecie 0,5 l BR poprawia ekonomię jazdy na rowerze, o czym świadczy wyższy PO dla tego samego VO2 i poprawia zarówno wydajność 4, jak i 16,1 km w czasie jazdy na rowerze.


title: Wzrost azotynów w osoczu po obciążeniu azotanami w diecie jest znacznie osłabiony przez antybakteryjny płyn do płukania jamy ustnej.

text: Ostatnie badania zaskakująco pokazują, że nieorganiczny azotan w diecie, obfitujący w warzywa, może być metabolizowany in vivo do azotynu, a następnie bioaktywnego tlenku azotu. Ostatnio zaobserwowano obniżenie ciśnienia krwi u zdrowych ochotników po suplementacji diety azotanami; efekt zgodny z tworzeniem rozszerzającego naczynia tlenku azotu. Sugeruje się, że bakterie jamy ustnej odgrywają rolę w bioaktywacji azotanu, najpierw redukując go do bardziej reaktywnego azotynu anionu. W krzyżowym badaniu przeprowadzonym na siedmiu zdrowych ochotnikach zbadaliśmy wpływ dostępnego w handlu przeciwbakteryjnego płynu do płukania jamy ustnej zawierającego chlorheksydynę na poziom azotynów w ślinie i osoczu mierzony po doustnym przyjęciu azotanu sodu (10 mg/kg rozpuszczonego w wodzie). W sytuacji kontrolnej poziom azotanów i azotynów w ślinie i osoczu znacznie wzrósł po obciążeniu azotanami. Płukanie jamy ustnej antybakteryjnym płynem do płukania jamy ustnej przed ładowaniem azotanami nie miało wpływu na akumulację azotynów w ślinie lub osoczu, ale znosiło ich konwersję do azotynów w ślinie i wyraźnie osłabiało wzrost azotynów w osoczu. Wnioskujemy, że ostry wzrost azotynów w osoczu obserwowany po obciążeniu azotanami jest krytycznie zależny od redukcji azotanów w jamie ustnej przez bakterie komensalne. Usunięcie tych bakterii za pomocą antybakteryjnego płynu do płukania ust z dużym prawdopodobieństwem złagodzi zależne od NO biologiczne skutki stosowania azotanów w diecie.


title: Nieorganiczny azotan w diecie poprawia sprawność mitochondriów u ludzi.

text: Azotan, nieorganiczny anion występujący w warzywach, jest przekształcany in vivo w bioaktywne tlenki azotu, w tym NO. Niedawno wykazaliśmy, że azotan w diecie zmniejsza koszt tlenu podczas ćwiczeń fizycznych, ale mechanizm pozostaje nieznany. W badaniu krzyżowym z podwójnie ślepą próbą zbadaliśmy wpływ interwencji dietetycznej z nieorganicznym azotanem na podstawową funkcję mitochondriów i zużycie tlenu w całym ciele u zdrowych ochotników. Mitochondria mięśni szkieletowych zebrane po suplementacji azotanami wykazywały poprawę wydajności fosforylacji oksydacyjnej (stosunek P/O) i zmniejszenie oddychania stanu 4 zi bez atraktylozydu oraz oddychania bez adenylatów. Poprawiony stosunek mitochondrialnego P/O korelował ze zmniejszeniem kosztów tlenu podczas ćwiczeń. Pod względem mechanicznym azotan zmniejszał ekspresję translokazy ATP/ADP, białka zaangażowanego w przewodnictwo protonowe. Doszliśmy do wniosku, że azotan w diecie ma głęboki wpływ na podstawową funkcję mitochondriów. Odkrycia te mogą mieć znaczenie dla fizjologii wysiłku fizycznego i zaburzeń związanych ze stylem życia, które obejmują dysfunkcyjne mitochondria. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Metaanaliza wpływu suplementacji białka sojowego na lipidy surowicy.

text: Hipercholesterolemia jest głównym modyfikowalnym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Niektóre, ale nie wszystkie, badania wykazały, że spożycie białka sojowego zmniejsza całkowity i niski poziom cholesterolu i trójglicerydów w lipoproteinach oraz zwiększa poziom cholesterolu w lipoproteinach o dużej gęstości. Celem tej metaanalizy było zbadanie wpływu suplementacji białka sojowego na poziom lipidów w surowicy u osób dorosłych. Artykuły w języku angielskim zostały wyszukane poprzez przeszukanie bazy MEDLINE (1966 do lutego 2005) oraz bibliografii wyszukanych artykułów. W sumie 41 randomizowanych kontrolowanych badań, w których suplementacja izolowanym białkiem sojowym była jedyną interwencją, i zgłoszono zmiany netto w stężeniach lipidów w surowicy podczas interwencji. Informacje dotyczące projektu badania, wielkości próby, cech uczestników, interwencji, czasu trwania obserwacji i wyników leczenia zostały niezależnie zebrane przy użyciu standardowego protokołu. Stosując model efektów losowych, dane z każdego badania połączono i ważono przez odwrotność ich wariancji. Suplementacja białka sojowego wiązała się ze znaczącym obniżeniem średniego cholesterolu całkowitego w surowicy (-5,26 mg/dl, 95% przedział ufności [CI] -7,14 do -3,38), cholesterolu lipoprotein o małej gęstości (-4,25 mg/dl, 95% CI -6,00 do -2,50 i triglicerydów (-6,26 mg/dl, 95% CI -9,14 do -3,38) oraz istotny wzrost cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości (0,77 mg/dl, 95% CI 0,20 do 1,34). Analizy meta-regresji wykazały zależność dawka-odpowiedź między suplementacją białka sojowego i izoflawonu a zmianami netto w lipidach surowicy. Wyniki te wskazują, że suplementacja białkiem sojowym zmniejsza poziom lipidów w surowicy u osób dorosłych z hipercholesterolemią lub bez hipercholesterolemii. Podsumowując, zastąpienie pokarmów bogatych w tłuszcze nasycone, tłuszcze trans-nasycone i cholesterol białkiem sojowym może mieć korzystny wpływ na czynniki ryzyka chorób wieńcowych.


title: Spożycie roślin strączkowych niesojowych obniża poziom cholesterolu: metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych badań

text: Tło i cele Badania oceniające wpływ spożycia roślin strączkowych na poziom cholesterolu koncentrowały się na soi, jednak rośliny strączkowe niesojowe, takie jak różne rodzaje fasoli, groch i niektóre nasiona, są powszechnie spożywane w krajach zachodnich. Przeprowadziliśmy metaanalizę randomizowanych kontrolowanych badań oceniających wpływ spożycia niesojowych roślin strączkowych na lipidy we krwi. Metody i wyniki Badania uzyskano, przeszukując MEDLINE (od stycznia 1966 do lipca 2009 r.), EMBASE (od stycznia 1980 r. do lipca 2009 r.) oraz Centralny Rejestr Kontrolowanych Badań Klinicznych Cochrane Collaboration, używając następujących terminów jako nagłówków tematycznych i słów kluczowych: fabaceae nie soja nie izoflawony i dieta lub błonnik pokarmowy i cholesterol lub hipercholesterolemia lub triglicerydy lub choroby sercowo-naczyniowe. Przeszukano również bibliografie wszystkich wyszukanych artykułów. Spośród 140 odpowiednich raportów wybrano 10 randomizowanych badań klinicznych, w których porównywano dietę niesojową z kontrolną, trwało co najmniej 3 tygodnie i zgłaszano zmiany lipidów we krwi podczas interwencji i kontroli. Dane dotyczące wielkości próby, charakterystyki uczestników, projektu badania, metod interwencji, czasu trwania i wyników leczenia zostały niezależnie zebrane przez 2 badaczy przy użyciu standardowego protokołu. Dane z 10 badań reprezentujących 268 uczestników zostały przebadane przy użyciu modelu efektów losowych. Łączna średnia zmiana netto całkowitego cholesterolu dla osób leczonych dietą z roślin strączkowych w porównaniu z kontrolą wyniosła -11,8 mg/dl (95% przedział ufności [CI], -16,1 do -7,5); średnia zmiana netto cholesterolu lipoprotein o małej gęstości wynosiła -8,0 mg/dl (95% CI, -11,4 do -4,6). Wnioski Wyniki te wskazują, że dieta bogata w rośliny strączkowe inne niż soja obniża poziom cholesterolu całkowitego i LDL.


title: Status metaboliczny witaminy B12 na diecie wegańskiej opartej głównie na surowej diecie z kontynuacją za pomocą tabletek, drożdży odżywczych lub suplementów probiotycznych.

text: TŁO: Diety czysto wegetariańskie mogą powodować niedobór kobalaminy z powodu braku spożycia w diecie. Postawiono hipotezę, że populacja przestrzegająca diety wegańskiej, spożywająca głównie surowe owoce i warzywa, sok z marchwi i odwodniony sok z trawy jęczmiennej, będzie w stanie w naturalny sposób uniknąć niedoboru witaminy B12. METODY: Badani zostali zrekrutowani na zjeździe ministrów zdrowia w oparciu o przestrzeganie diety Alleluja przez co najmniej 2 lata. Przeprowadzono oznaczenia stężenia kobalaminy w surowicy i kwasu metylomalonowego (MMA) w moczu. Kontynuacja z użyciem tabletek podjęzykowych, drożdży odżywczych lub suplementów probiotycznych została przeprowadzona na osobach z nieprawidłowymi wynikami MMA. WYNIKI: Przebadano 49 osób. Większość badanych (10 do 90 percentyl) stosowała tę dietę przez 23-49 miesięcy. 6 osób miało stężenie witaminy B12 w surowicy <147 pmol/l (200 pg/ml). 37 badanych (76%) miało stężenie witaminy B12 w surowicy <221 pmol/l (300 pg/ml). 23 pacjentów (47%) miało nieprawidłowe stężenie MMA w moczu powyżej lub równe 4,0 µg/mg kreatyniny. Podjęzykowa cyjanokobalamina i drożdże odżywcze, ale nie suplementy probiotyczne, istotnie obniżyły średnie grupowe stężenia MMA (tabletka p < 0,01; drożdże p < 0,05, probiotyk > 0,20). WNIOSKI: Test MMA w moczu jest skuteczny w wykrywaniu wczesnego metabolicznego niedoboru kobalaminy. Osoby stosujące dietę Alleluja i inne wegetariańskie diety surowe powinny regularnie monitorować poziom MMA w moczu, spożywać podjęzykowy suplement kobalaminy lub spożywać kobalaminę w pożywieniu.


title: Kobalamina doustna pozostaje najlepiej strzeżoną tajemnicą medycyny.

text: Przeprowadzono badanie przekrojowe w celu opisania stosowania doustnej kobalaminy przez geriatrów, hematologów i lekarzy ogólnych oraz zbadania czynników związanych z jej stosowaniem. Badana populacja składała się z wszystkich geriatrów (n = 138) i hematologów (n = 317) wymienionych w Canadian Medical Directory plus losowa próba 307 lekarzy ogólnych. Ogólny odsetek odpowiedzi wyniósł 40%. Kobalaminę domięśniową i doustną przepisało odpowiednio 76 i 32% badanych. Dwadzieścia siedem procent zgłosiło stosowanie zarówno doustnej, jak i domięśniowej kobalaminy, a 6% zgłosiło stosowanie wyłącznie doustnej kobalaminy. Tylko 25% respondentów wskazało, że byli świadomi RCT wykazującego skuteczność doustnej kobalaminy przed przeczytaniem streszczenia badania w ankiecie. Po dostosowaniu wieloczynnikowym jedynie przekonanie, że doustna kobalamina jest skuteczna i pewność co do tego, kto nosi preparaty doustne pozostawały niezależnie związane z doustnym stosowaniem kobalaminy. Wykazano, że doustna kobalamina jest skuteczną, opłacalną i bezpieczną metodą leczenia niedoboru kobalaminy. Niemniej jednak nie jest stosowany przez większość lekarzy leczących ten stan. Strategie promujące stosowanie doustnej kobalaminy powinny być ukierunkowane na edukowanie lekarzy w zakresie jej skuteczności i dostarczanie im informacji na temat przepisywania, gdzie można ją kupić.


title: Dokładność diagnostyczna holotranskobalaminy, kwasu metylomalonowego, kobalaminy w surowicy i innych wskaźników stanu tkankowego witaminy B₁₂ u osób starszych.

text: Wstęp: Niedobór witaminy B₁₂ jest powszechny wśród osób starszych, a wczesne wykrycie ma znaczenie kliniczne. Jednak kliniczne oznaki i objawy mają ograniczoną dokładność diagnostyczną i nie istnieje zaakceptowana referencyjna metoda badawcza. METODY: U osób starszych (n = 700; przedział wiekowy 63-97 lat) zbadaliśmy zdolność kobalaminy w surowicy, holotranskobalaminy (holoTC), homocysteiny całkowitej (tHcy), kwasu metylomalonowego (MMA), kwasu foliowego w surowicy i erytrocytach i innych zmienne hematologiczne do rozróżniania niedoboru kobalaminy, zdefiniowane jako kobalamina krwinek czerwonych <33 pmol/l. WYNIKI: HoloTC w surowicy było najlepszym predyktorem, z polem pod krzywą ROC (95% CI) 0,90 (0,86-0,93) i było to znacznie lepsze (p ≤ 0,0002) niż kolejne najlepsze predyktory; kobalamina w surowicy 0,80 (0,75-0,85) i MMA 0,78 (0,72-0,83). Dla tych 3 analitów skonstruowaliśmy 3-strefowy podział stref dodatnich i ujemnych oraz celowo nieokreśloną strefę pomiędzy nimi. Granicami były wartości każdego testu, które skutkowały prawdopodobieństwem niedoboru w teście posttestowym wynoszącym 60% i prawdopodobieństwem braku niedoboru w teście posttestowym wynoszącym 98%. Odsetek nieokreślonych obserwacji dla holoTC, kobalaminy i MMA wynosił odpowiednio 14%, 45% i 50%. W obrębie strefy nieokreślonej holoTC (zdefiniowanej jako 20-30 pmol/l) analiza dyskryminacyjna wyselekcjonowała tylko folian erytrocytów, które prawidłowo przydzieliły 65% (58/89) obserwacji. Dysfunkcja nerek osłabiła dokładność diagnostyczną MMA, ale nie holoTC lub kobalaminy w surowicy. WNIOSKI: Badanie to potwierdza zastosowanie holoTC jako procedury diagnostycznej pierwszego rzutu dla statusu witaminy B₁₂.


title: Diety niskowęglowodanowe oraz śmiertelność z wszystkich przyczyn i przyczyn: dwa badania kohortowe

text: Informacje podstawowe Dane dotyczące długoterminowego związku między dietą niskowęglowodanową a śmiertelnością są skąpe. Cel Zbadanie związku diety niskowęglowodanowej ze śmiertelnością w ciągu 26 lat obserwacji u kobiet i 20 lat u mężczyzn. Projekt Prospektywne badanie kohortowe kobiet i mężczyzn, prowadzone od 1980 r. (kobiety) lub 1986 r. (mężczyźni) do 2006 r. Diety niskowęglowodanowe, albo oparte na zwierzętach (z naciskiem na zwierzęce źródła tłuszczu i białka), albo na roślinach (z naciskiem na roślinne źródła tłuszczu i białka) obliczono na podstawie wielu walidowanych kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków ocenianych podczas obserwacji. Uczestnictwo w badaniu zdrowia pielęgniarek i obserwacjach przez pracowników służby zdrowia 85 168 kobiet (początkowo w wieku 34-59 lat) i 44 548 mężczyzn (wyjściowo w wieku 40-75 lat) bez chorób serca, raka lub cukrzycy. Measurement Investigator udokumentował 12 555 zgonów (2458 z przyczyn sercowo-naczyniowych, 5 780 z powodu raka) u kobiet i 8678 zgonów (2746 z przyczyn sercowo-naczyniowych, 2 960 z powodu raka) u mężczyzn. Wyniki Ogólny wynik niskiego poziomu węglowodanów był związany z umiarkowanym wzrostem ogólnej śmiertelności w analizie zbiorczej (współczynnik ryzyka, HR, porównując skrajne decyle = 1,12 (95% CI = 1,01-1,24; trend p = 0,14). Wynik dla węglowodanów był związany z wyższą śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny (zbiorczy HR porównujący skrajne decyle = 1,23, 95% CI = 1,11-1,37, trend p = 0,05), śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych (odpowiadający HR = 1,14, 95% CI = 1,01-1,29 , trend p=0,029) oraz śmiertelność z powodu raka (odpowiadający HR=1,28, 95% CI 1,02-1,60, p dla trendu = 0,09). =0,80, 95% CI=0,75-0,85, trend p<0,001 oraz śmiertelność sercowo-naczyniowa (HR=0,77, 95% CI=0,68-0,87, trend p<0,001). Jednak analizy wrażliwości wykazały, że na wyniki nie jest mało prawdopodobne, aby istotny wpływ na wyniki miały wpływ rezydualny lub zakłócający lub niezmierzony błąd. uczestnicy nie byli reprezentatywną próbą populacji USA. Wnioski Dieta niskowęglowodanowa oparta na źródłach zwierzęcych wiązała się z wyższą śmiertelnością ogólną zarówno u mężczyzn, jak i kobiet, podczas gdy dieta niskowęglowodanowa oparta na roślinach wiązała się z niższymi wskaźnikami śmiertelności ogólnej i chorób układu krążenia. Podstawowe źródło finansowania granty NIH CA87969, HL60712 i CA95589


title: Wpływ niskowęglowodanowej diety opartej na roślinach („Eco-Atkins”) na masę ciała i stężenie lipidów we krwi u osób z hiperlipidemią.

text: TŁO: Diety niskowęglowodanowe i bogate w białko zwierzęce, które są zalecane do utraty wagi, mogą nie sprzyjać pożądanemu zmniejszeniu stężenia cholesterolu LDL-C. Nie badano wpływu zamiany białek i tłuszczów zwierzęcych na te pochodzenia roślinnego. Naszym celem było określenie wpływu diety niskowęglowodanowej bogatej w białka roślinne z glutenu, soi, orzechów, owoców, warzyw, zbóż i olejów roślinnych na utratę wagi i stężenie LDL-C w porównaniu z dietą wysokowęglowodanową opartą na niskotłuszczowe produkty mleczne i pełnoziarniste. METODY: W sumie 47 mężczyzn i kobiet z nadwagą i hiperlipidemią spożywało albo (1) niskowęglowodany (26% wszystkich kalorii), wysokobiałkowe (31% z glutenu, soi, orzechów, owoców, warzyw i zbóż), oraz olej roślinny (43%) dieta roślinna lub (2) dieta wysokowęglowodanowa laktoowowegetariańska (58% węglowodanów, 16% białka i 25% tłuszczu) przez 4 tygodnie w równoległych badaniach. Pokarm objęty badaniem był dostarczany w ilości 60% zapotrzebowania kalorycznego. WYNIKI: Spośród 47 pacjentów 44 (94%) (test, n = 22 [92%]; kontrola, n = 22 [96%]) ukończyło badanie. Utrata masy ciała była podobna dla obu diet (około 4,0 kg). Jednak zmniejszenie stężenia LDL-C oraz wskaźników całkowitego cholesterolu-HDL-C i apolipoproteiny B-apolipoproteiny AI było większe w przypadku diety niskowęglowodanowej w porównaniu z dietą wysokowęglowodanową (-8,1% [P = 0,002], -8,7% [P = 0,004] i -9,6% [P = 0,001]). Zaobserwowano również zmniejszenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi (odpowiednio -1,9% [P = 0,052] i -2,4% [P = 0,02]). WNIOSEK: Niskowęglowodanowa dieta roślinna ma przewagę w obniżaniu poziomu lipidów w porównaniu z wysokowęglowodanową, niskotłuszczową dietą odchudzającą pod względem poprawy czynników ryzyka chorób serca, których nie obserwuje się w przypadku konwencjonalnych niskotłuszczowych diet z produktami pochodzenia zwierzęcego.