title: Dobre spożycie mięsa a ryzyko raka piersi.

text: TŁO: Wykazano, że aminy heterocykliczne, mutageny powstające w mięsie gotowanym w wysokich temperaturach, mają działanie rakotwórcze w sutkach u zwierząt. Przeprowadziliśmy zagnieżdżone, kliniczno-kontrolne badanie wśród 41836 członków kohorty Iowa Women's Health Study, aby ocenić potencjalną rolę amin heterocyklicznych i spożycia dobrze wysmażonego mięsa w ryzyku zachorowania na raka piersi u ludzi. METODY: Kwestionariusz został wysłany do osób w kohorcie, u których w okresie od 1992 do 1994 roku zdiagnozowano raka piersi, oraz do losowej próby członków kohorty wolnych od raka, aby uzyskać informacje na temat zwykłego spożycia mięsa i praktyk przygotowywania mięsa. Dołączono kolorowe fotografie przedstawiające różne poziomy wysmażenia hamburgerów, befsztyków i bekonu. Analizę wielowymiarową przeprowadzono na danych od 273 osób objętych badaniem i 657 osób z grupy kontrolnej, które wypełniły ankietę. WYNIKI: Stwierdzono zależność dawka-odpowiedź między poziomem wysmażenia spożywanego mięsa a ryzykiem raka piersi. Skorygowane ilorazy szans (OR) dla mięsa bardzo dobrze wysmażonego w porównaniu z mięsem wysmażonym lub średnio wysmażonym wynosiły 1,54 (95% przedział ufności [CI]=0,96-2,47) dla hamburgerów, 2,21 (95% CI=1,30-3,77) dla wołowiny stek i 1,64 (95% CI=0,92-2,93) na bekon. Kobiety, które spożywały te trzy mięsa niezmiennie bardzo dobrze wysmażone, miały 4,62 razy wyższe ryzyko (95% CI = 1,36-15,70) niż kobiety, które spożywały mięso rzadkie lub średnio wysmażone. Ryzyko raka piersi również wzrosło wraz ze wzrostem spożycia dobrze wysmażonego do bardzo wysmażonego mięsa. WNIOSKI: Spożywanie dobrze wysmażonych mięs, a tym samym narażenie na aminy heterocykliczne (lub inne związki) powstające podczas gotowania w wysokiej temperaturze może odgrywać ważną rolę w ryzyku raka piersi.


title: Biomonitorowanie rakotwórczych heterocyklicznych amin aromatycznych we włosach: badanie walidacyjne

text: Opracowano łatwą metodę pomiaru heterocyklicznych amin aromatycznych (HAA) nagromadzonych w ludzkich włosach i futrach gryzoni. Próbki trawiono przez hydrolizę zasadową, a uwolnione HAA izolowano przez tandemową ekstrakcję rozpuszczalnika/fazy stałej. Oceny ilościowej dokonano metodą chromatografii cieczowej/tandemowej spektrometrii masowej, stosując trójstopniowy kwadrupolowy spektrometr masowy w wybranym trybie monitorowania reakcji. W pilotażowym badaniu z udziałem 12 ludzkich ochotników wykryto 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydynę (PhIP) we włosach sześciu osób jedzących mięso na poziomie od 290 do 890 pg/g włosy. 2-amino-3,8-dimetyloimidazo[4,5-f]chinoksalina (MeIQx) i 2-amino-9H-pirydo[2,3-b]indol (AαC) były poniżej granicy oznaczalności (LOQ) (50 pg/g włosów) we włosach od mięsożerców i sześciu wegetarian. PhIP wykryto we włosach jednego wegetarianina i na poziomie tuż powyżej LOQ (65 pg/g włosów), co wskazuje, że ekspozycja na PhIP występuje głównie poprzez spożywanie mięsa. Poziomy PhIP w próbkach włosów od dwóch osób jedzących mięso różniły się o mniej niż 24% w okresie 6 miesięcy, co oznacza, że ekspozycja na PhIP i jego akumulacja we włosach są względnie stałe w czasie. W kontrolowanym badaniu żywieniowym samicom myszy C57BL/6 podawano te HAA w wodzie do picia przez 1 miesiąc w sześciu dawkach dobowych w zakresie od 0, 0,080 do 800 µg/kg masy ciała. PhIP wykryto w futrze myszy we wszystkich dawkach, podczas gdy AαC i MeIQx wykryto w futrze w dawkach ≥0,8 µg AαC/kg masy ciała i ≥8 µg MeIQx/kg masy ciała. Istniała silna pozytywna zależność między dawką a każdym z HAA nagromadzonych w sierści i ich adduktami DNA utworzonymi w wątrobie i okrężnicy (wartości p <0,0001); jednak poziomy HAA w futrze nie korelowały z poziomami adduktów DNA po dostosowaniu dawki. Tak więc włosy wydają się być obiecującym, długowiecznym biomarkerem, za pomocą którego możemy ocenić narażenie na PhIP, potencjalny czynnik rakotwórczy u ludzi.


title: Wpływ diety na albuminy surowicy i addukty hemoglobiny 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyny (PhIP) u ludzi.

text: 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna (PhIP) jest najczęściej występującą aminą heterocykliczną powstającą w mięsie i rybach podczas gotowania i może być stosowana jako związek modelowy dla tej klasy potencjalnie zaangażowanych chemikaliów w karcynogenezie człowieka. Znajomość ekspozycji na aminy heterocykliczne jest ważna dla ustalenia ich roli w chorobach człowieka. Addukty albuminy surowicy (SA) i globiny (Gb) zostały najpierw przetestowane jako biomarkery ekspozycji na PhIP u samców szczurów Fischer 344, którym podawano doustne dawki 0,1, 0,5, 1 i 10 mg/kg. Próbki krwi pobrano 24 godziny po obróbce, a PhIP uwolnione z SA i Gb po hydrolizie kwasowej analizowano za pomocą chromatografii gazowej-spektrometrii masowej lub chromatografii cieczowej-tandemowej spektrometrii masowej. Addukty PhIP-SA i Gb wzrastały liniowo wraz z dawką. Badania na 35 ochotnikach o różnych nawykach żywieniowych wykazały, że dieta była głównym czynnikiem determinującym powstawanie obu adduktów. Addukty PhIP-SA były istotnie wyższe u konsumentów mięsa niż u wegetarian (6,7 +/- 1,6 i 0,7 +/- 0,3 fmol/mg SA; odpowiednio, średnia +/- SE; p = 0,04, test U Manna-Whitneya). Wzór adduktu Gb był ilościowo niższy, ale równoległy SA (3 +/- 0,8 u konsumentów mięsa i 0,3 +/- 0,1 u wegetarian). Addukty PhIP-SA nie różniły się u palaczy i osób niepalących. Wyniki pokazują po raz pierwszy, że addukty białek krwi PhIP są obecne u ludzi, którym nie podano syntetycznego związku. Oba biomarkery wydają się być odpowiednie do oceny narażenia dietetycznego i wewnętrznej dawki PhIP i mogą być obiecującymi narzędziami do badania roli amin heterocyklicznych w etiologii raka okrężnicy i innych chorób. Prawa autorskie 2000 Wiley-Liss, Inc.


title: Powstawanie i biochemia kancerogennych heterocyklicznych amin aromatycznych w wędlinach.

text: Heterocykliczne aminy aromatyczne (HAA) to klasa niebezpiecznych chemikaliów, na które zwraca się szczególną uwagę jako czynnik ryzyka raka u ludzi. HAA powstają podczas gotowania mięsa, ryb i drobiu, a kilka HAA występuje również w kondensacie dymu tytoniowego i spalinach oleju napędowego. Wiele HAA jest rakotwórczych i wywołuje nowotwory w wielu miejscach u gryzoni. Wiele badań epidemiologicznych wykazało, że częste spożywanie dobrze wysmażonego mięsa zawierającego HAA może skutkować zwiększonym ryzykiem raka okrężnicy, prostaty i sutka. Co więcej, addukty DNA HAA zostały wykryte w tkankach ludzkich, co pokazuje, że HAA indukują uszkodzenia genetyczne, mimo że stężenia tych związków w gotowanym mięsie są na ogół w zakresie niskich części na miliard (ppb). Dzięki niedawnej poprawie czułości aparatury spektrometrii masowej, HAA, ich metabolity i addukty DNA mogą być wykrywane w śladowych ilościach w płynach biologicznych i tkankach ludzi. Włączenie biomarkerów HAA do badań epidemiologicznych pomoże wyjaśnić rolę tych dietetycznych genotoksycznych substancji w etiologii raka u ludzi.


title: Pochodzący z gotowanego mięsa rakotwórczy sutek 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna promuje inwazyjne zachowanie komórek raka piersi.

text: Genotoksyczny rakotwórczy pochodzący z gotowanego mięsa 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna (PhIP) wywołuje raka okrężnicy, prostaty i sutka, gdy jest podawany szczurom. Badania epidemiologiczne wiążą te nowotwory z dietą zachodnią i ekspozycją na aminy heterocykliczne, takie jak PhIP. Wykazaliśmy, że PhIP ma również silne działanie estrogenne i zaproponowaliśmy, że ta aktywność hormonalna przyczynia się do rakotwórczości w miejscu docelowym. Obecnie postulujemy, że estrogenne właściwości PhIP wpływają na potencjał przerzutowy. Zastosowaliśmy test in vitro do inwazji komórek oparty na trawieniu i migracji przez odtworzony model błony podstawnej. Zymografię i immunoblotting wykorzystano do potwierdzenia zmian, w których pośredniczy PhIP, związanych z indukcją fenotypu inwazyjnego. Traktowanie linii komórkowych raka sutka MCF-7 i T47D za pomocą PhIP indukuje komórki do trawienia i migracji przez odtworzoną błonę podstawną. Odpowiedź była zależna od dawki, obserwowana przy subnanomolowych stężeniach PhIP i była hamowana przez antyestrogen ICI 182 780. Indukowany PhIP fenotyp inwazyjny był związany z ekspresją katepsyny D, aktywności cyklooksygenazy-2 i metaloproteinazy macierzy. Odkrycia te podkreślają zakres i siłę działania biologicznego związanego z tym gotowanym produktem mięsnym i mechanicznie wspierają rakotwórczość substancji chemicznej specyficzną dla tkanek. Copyright © 2010 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Mięso, tłuszcz i ryzyko raka piersi: badanie kliniczno-kontrolne z Urugwaju.

text: Aby sprawdzić, czy spożywanie mięsa modyfikuje ryzyko raka piersi, w Urugwaju przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne. Wzorce żywieniowe zostały szczegółowo ocenione (dla przypadków, przed wystąpieniem diagnozy lub objawów) za pomocą kwestionariusza częstotliwości jedzenia obejmującego 64 produkty żywnościowe, co pozwoliło na obliczenie całkowitego spożycia energii. Resztki składników odżywczych obliczono za pomocą analizy regresji. Po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających (obejmujących wywiad rodzinny w kierunku raka piersi, stan menopauzy, wskaźnik masy ciała, całkowitą energię i całkowite spożycie alkoholu), zwiększone ryzyko związane ze spożyciem całkowitego spożycia mięsa, spożycia czerwonego mięsa, całkowitej zawartości tłuszczów i tłuszczów nasyconych zaobserwowano spożycie. Najsilniejszy efekt zaobserwowano dla spożycia mięsa czerwonego (OR 4,2, 95% CL 2,3-7,7) w górnym kwartylu, po kontroli spożycia białka i tłuszczu. Sugeruje to niezależny wpływ na mięso. Ponieważ badania eksperymentalne wykazały silny wpływ amin heterocyklicznych na rakotwórczość gruczołu mlekowego szczura, należy przeprowadzić dalsze badania epidemiologiczne u ludzi, być może z wykorzystaniem biomarkerów ekspozycji na aminy heterocykliczne.


title: Spożycie smażonego mięsa i ryzyko zachorowania na raka: badanie uzupełniające w Finlandii.

text: Sugeruje się, że mutageny w smażonym mięsie mogą być zaangażowane w proces nowotworowy. Dlatego związki między spożyciem smażonego mięsa a późniejszym ryzykiem zachorowania na raka w różnych miejscach zbadano wśród 9990 fińskich mężczyzn i kobiet w wieku 15-99 lat i początkowo wolnych od raka. Badanie bazowe przeprowadzono w latach 1966-1972, a przypadki raka zidentyfikowano poprzez połączenie danych z Fińskim Rejestrem Nowotworów. Podczas 24-letniej obserwacji zdiagnozowano 853 przypadki raka. Spożycie smażonego mięsa oszacowano na podstawie wywiadu dietetycznego obejmującego całkowitą dietę uczestników w poprzednim roku. Istniał pozytywny związek między spożyciem smażonego mięsa a ryzykiem nowotworów związanych z hormonami żeńskimi, tj. łącznie raka piersi, endometrium i jajnika. Względne ryzyko zachorowania na te nowotwory łącznie między osobami z najwyższych i najniższych tercyli dziennego spożycia smażonego mięsa, dostosowane do wieku, cech osobowości i spożycia innych głównych grup żywności, wyniosło 1,77 (95% przedział ufności = 1,11-2,84). Nowotwory trzustki i układu nerwowego również wykazywały nieistotne, sugestywne powiązania. Nie zaobserwowano powiązań w odniesieniu do innych badanych pojedynczych lokalizacji raka lub wszystkich lokalizacji raka łącznie. Potrzebne są dalsze wysiłki epidemiologiczne, aby ustalić potencjalny związek między mutagenami smażonej żywności a ryzykiem raka.


title: Wykrywanie PhIP (2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyny) w mleku zdrowych kobiet.

text: U kobiet spożywających „bardzo dobrze wysmażone” mięsa zaobserwowano zwiększone ryzyko zachorowania na raka piersi. Aminy heterocykliczne to mutagenne i rakotwórcze produkty pirolizy powstające podczas wysokotemperaturowego gotowania mięs. W niniejszym badaniu próbki mleka ludzkiego były analizowane pod kątem PhIP, jednej z najczęściej występujących w diecie amin heterocyklicznych. Opracowano protokół z mieszanym sorbentem kationowymiennym do ekstrakcji amin heterocyklicznych z mleka. Próbki mleka pobrano od zdrowych kanadyjskich kobiet. Za pomocą analizy LC/MS i metody rozcieńczenia izotopów do oznaczenia ilościowego określono poziomy PhIP w próbkach mleka ludzkiego. PhIP wykryto w 9 z 11 próbek mleka, na poziomie aż 59 pg/mL (ppt). W mleku wegetariańskiego dawcy nie wykryto PhIP. Wykrycie PhIP w mleku wskazuje, że przewodowe komórki nabłonka sutka są bezpośrednio narażone na ten czynnik rakotwórczy, co sugeruje, że aminy heterocykliczne są możliwymi kancerogenami u ludzi.


title: Spożycie w diecie mięsa i heterocyklicznych amin aromatycznych pochodzenia mięsnego i ich korelacja z adduktami DNA w tkance kobiecej piersi.

text: Celem pracy było zbadanie związku spożycia mięsa w ogóle, mięsa przygotowywanego różnymi metodami gotowania oraz spożycia heterocyklicznych amin aromatycznych (HCA) z poziomem adduktów DNA w tkance piersi kobiet poddanych redukcji mammoplastyka. Spożycie mięsa i HCA w diecie oceniono za pomocą kwestionariusza u 44 kobiet poddanych mammoplastyce redukcyjnej. Analizę adduktów DNA w tkance sutka przeprowadzono za pomocą analizy (32)P-post-znakowania. Współczynniki korelacji rang Spearmana (r) obliczono w celu zbadania związku spożycia mięsa i spożycia HCA z dietą z poziomami adduktów DNA tkankowego. Zaobserwowano medianę poziomu adduktów DNA 18,45 (zakres międzykwartylowy 12,81-25,65) na 10(9) nukleotydów w tkance sutka; mediana spożycia HCA wynosiła 40,43 ng/dzień (zakres międzykwartylowy 19,55-102,33 ng/dzień). Całkowite spożycie HCA (r = 0,33, P = 0,03), spożycie mięsa smażonego (r = 0,39, P = 0,01), wołowiny (r = 0,32, P = 0,03) oraz przetworów (r = 0,51, P = 0,0004) statystycznie istotnie skorelowane z poziomem adduktów DNA w tkance piersi. Wykrytych adduktów DNA nie można było potwierdzić jako swoistych adduktów DNA pochodzących z HCA przez porównanie z zewnętrznymi standardami, stosując test (32)P-post-znakowania. Zaobserwowaliśmy silną korelację spożycia HCA i spożycia smażonego i przetworzonego mięsa w diecie z poziomem adduktów DNA w tkance piersi 44 kobiet. Ponieważ wykryte addukty DNA niekoniecznie były specyficzne tylko dla HCA, możliwe jest, że spożycie HCA jest substytutem innych substancji genotoksycznych, takich jak wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, w mięsie przygotowywanym w wysokich temperaturach.


title: Substancja rakotwórcza pochodząca z gotowanej żywności 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna jest silnym estrogenem: mechanistyczna podstawa jego specyficznej tkankowej...

text: Substancja rakotwórcza gotowanego mięsa 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna (PhIP) wywołuje u szczurów nowotwory piersi, okrężnicy i prostaty. W tym miejscu pokazujemy, że oprócz dobrze znanej genotoksyczności, którą można wykryć przy stężeniach >10(-6) M, PhIP jest również estrogenny. W komórkach COS-1 przejściowo transfekowanych genem reporterowym reagującym na estrogen, PhIP (10(-10)-10(-6) M) pośredniczyła w transkrypcji przez receptor estrogenowy (ER) alfa, ale nie ER-beta, oraz hamowanie przez czysty antagonista ER ICI 182 780 wykazał wymaganie funkcjonalnego ER. W przeciwieństwie do tego, strukturalnie pokrewny rakotwórczy pochodzący z żywności 2-amino-3,8-dimetyloimidazo[4,5-f]chinoksalina (MeIQx) nie indukował transkrypcji genu reporterowego. Dodatkowo pokazujemy, że w linii komórkowej raka piersi reagującej na hormony (komórki MCF-7), PhIP indukowało aktywację transkrypcyjną przy użyciu endogennie eksprymowanego ER. Badanie potencjału genotoksycznego PhIP przy użyciu modelowego testu mutacji komórek ssaków (locus hprt(-)) wykazało, że toksykologia genetyczna PhIP była łatwo wykrywalna, ale pod względem skutecznego stężenia była oddzielona od jego aktywności estrogenowej. Aby określić, czy estrogenowalność PhIP może pośredniczyć w odpowiedziach zależnych od estrogenu, takich jak wzrost komórek, zbadaliśmy wzrost komórek reagujących hormonalnie (komórki MCF-7). Pokazujemy, że PhIP może stymulować proliferację komórek i ponownie było to zależne od funkcjonalnego ER. Korzystając z hybrydyzacji ligandów, wykazaliśmy ponadto, że PhIP może stymulować ekspresję receptora progesteronu (PR-A i PR-B) i c-MYC oraz aktywować szlak transdukcji sygnału MAPK. Reakcje te były podobne do tych wywoływanych przez estradiol pod względem aspektów czasowych, siły działania i wymogu funkcjonalnego ER. Każda z tych zależnych od dawki odpowiedzi mitogennych wystąpiła przy stężeniach PhIP (około 10(-9)-10(-11)M), które prawdopodobnie są równoważne ogólnoustrojowemu narażeniu człowieka poprzez spożycie gotowanego mięsa. Zatem PhIP może indukować odpowiedzi komórkowe, które obejmują zmienioną ekspresję genów i mitogenezę. Sugerujemy, że połączenie toksykologii genetycznej i estrogenopodobnej promocji wydarzeń genomowych i komórkowych zapewnia mechanizm tkankowo-specyficznej rakotwórczości tego związku.


title: Powstawanie mutagennej heterocyklicznej aminy aromatycznej z kreatyniny w moczu mięsożerców i wegetarian.

text: Do identyfikacji znanych i nowych heterocyklicznych amin aromatycznych (HAA) w ludzkim moczu zastosowano spektrometrię mas z jonizacją przez elektrorozpylanie metodą chromatografii cieczowej (MS) z potrójnym kwadrupolowym MS. Potwierdzono tożsamość 2-amino-3,8-dimetyloimidazo[4,5-f]chinoksaliny (8-MeIQx) i 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyny (PhIP) przez ich widma jonów potomnych. Tryb skanowania stałej utraty obojętnych został wykorzystany do sondowania innych analitów w moczu, które wykazują przejście [M+H]+-->[M+H-CH3*]+*, co jest wspólne dla HAA zawierających ugrupowanie N-metyloimidazowe i doprowadziło do wykrycia wcześniej niezgłoszonego izomeru 8-MeIQx [Holland, R., et al. (2004) Chem. Res. Toksykol. 17, 1121-136]. Obecnie informujemy o identyfikacji innego nowego HAA, 2-amino-1-metyloimidazo[4,5-b]chinoliny (IQ[4,5-b]), izomeru silnego zwierzęcego czynnika rakotwórczego 2-amino-3-metyloimidazo [4,5-f]chinolina (IQ). Ilości IQ[4,5-b] mierzone w moczu ochotników, którzy spożywali grillowaną wołowinę wahały się od 15 do 135% spożytej dawki, podczas gdy ilości 8-MeIQx i PhIP wydalane z moczem wynosiły średnio <2. % przyjętej dawki. Podstawowe traktowanie moczu w temperaturze 70 stopni C zwiększyło stężenia 8-MeIQx i PhIP aż 6-krotnie, co wskazuje na obecność koniugatów fazy II; jednak ilość IQ[4,5-b] wzrosła ponad 100-krotnie. IQ[4,5-b] wykryto również w moczu wegetarian po hydrolizie zasadowej. Powstawanie IQ[4,5-b], ale nie IQ, 8-MeIQx czy PhIP, również wystąpiło w moczu inkubowanym w 37 st. C. Kreatynina i 2-aminobenzaldehyd są prawdopodobnie prekursorami IQ[4,5-b] . Wykrycie IQ[4,5-b] w moczu zarówno osób jedzących mięso, jak i wegetarian sugeruje, że ten HAA może być obecny w produktach niemięsnych lub że tworzenie IQ[4,5-b] może zachodzić endogennie w pęcherzu moczowym lub innych płyny biologiczne.


title: Program składający się z bogatej w fitoskładniki żywności medycznej i diety eliminacyjnej złagodził objawy fibromialgii i promował detoks pierwiastków toksycznych...

text: TŁO: Skuteczne leczenie fibromialgii (FM) jeszcze nie stało się dostępne. CEL: Ocena skuteczności programu stylu życia składającego się ze zmodyfikowanej diety eliminacyjnej i uzupełniającej żywności medycznej na objawy kliniczne FM oceniane za pomocą Fibromyalgia Impact Questionnaire (FIQ), FibroQuest Symptoms Survey (FibroQuest), Medical Symptoms Questionnaire (MSQ), metalotioneina Ekspresja mRNA i wydalanie z moczem pierwiastków toksycznych. METODY: Osiem kobiet (w wieku 48-74 lata) wzięło udział w 8-tygodniowym badaniu pilotażowym, w którym zastosowano schemat sekwencyjny. Podczas początkowego 4-tygodniowego Programu A (kontrola) uczestnicy spożywali zmodyfikowaną piramidę żywieniową Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych oraz suplement białka ryżowego w proszku, który zapewniał podstawowe wsparcie makroskładników odżywczych. Podczas drugiego 4-tygodniowego Programu B (interwencja) uczestnicy spożywali zmodyfikowaną dietę eliminacyjną i bogatą w składniki odżywcze żywność medyczną. WYNIKI: W porównaniu ze stanem wyjściowym, oba programy wykazały tendencje w kierunku niższego średniego całkowitego wyniku FIQ, całkowitego wyniku MSQ i całkowitego wyniku FibroQuest, wyniku sztywności FIQ i wyniku FibroQuest bólów głowy. W porównaniu z Programem A, Program B spowodował znaczny spadek (P<0,05) w punktacji FIQpain i punktacji sztywności. Uczestnicy mieli również lepszą tolerancję na ból w pięciu punktach tkliwych podczas Programu B niż podczas Programu A. Wyższą ekspresję mRNA metalotioneiny zaobserwowano podczas Programu B. Zwiększenie wydalania rtęci dostosowanego do stężenia kreatyniny i sugestywny wzrost wydalania arsenu dostosowanego do stężenia kreatyniny odnotowano podczas Programu B porównano ze stanem wyjściowym. Stężenia rtęci/arsenu w moczu były odwrotnie proporcjonalne do wyników FIQ i FibroQuest. WNIOSKI: Wykazano, że Program B jest bezpiecznym i skutecznym programem leczenia żywnością medyczną pochodzenia botanicznego w celu złagodzenia objawów FM.


title: Dieta śródziemnomorska lub przedłużony post na zmianę mikroflory jelitowej, immunoglobuliny Wydzielanie i wyniki kliniczne u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i fibromialgią: badanie obserwacyjne

text: Wprowadzenie Uważa się, że zmiany w florze bakteryjnej jelit są czynnikami przyczyniającymi się do wielu przewlekłych chorób zapalnych i zwyrodnieniowych, w tym chorób reumatycznych. Chociaż analiza mikrobiologiczna hodowli kału jest obecnie coraz częściej stosowana, niewiele wiadomo na temat związku zmian we florze jelitowej, wzorców żywieniowych i wyników klinicznych w określonych chorobach. Aby wyjaśnić rolę analizy posiewów mikrobiologicznych, staraliśmy się ocenić, czy u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) lub fibromialgią (FM) dieta śródziemnomorska lub 8-dniowy okres postu są związane ze zmianami flory kałowej i czy zmiany flory kałowej są związane z wynikiem klinicznym. Metody W ciągu dwóch miesięcy do badania włączono 51 kolejnych pacjentów z oddziału szpitalnego Integrative Medicine z ustaloną diagnozą RZS (n = 16) lub FM (n = 35). Zgodnie z wcześniej określonymi kryteriami klinicznymi i wyborem badanych pacjenci otrzymywali głównie wegetariańską dietę śródziemnomorską (n = 21; średnia wieku 50,9 +/-13,3 lat) lub uczestniczyli w przerywanej zmodyfikowanej 8-dniowej terapii na czczo (n = 30; średnia wieku 53,7 +/- 9,4 roku). Analizowano ilościowo tlenową i beztlenową florę bakteryjną, pH stolca oraz stężenia wydzielniczej immunoglobuliny A (sIgA) z próbek kału na początku, pod koniec 2-tygodniowego pobytu w szpitalu oraz po 3-miesięcznej obserwacji. Wynik kliniczny oceniano za pomocą DAS 28 dla pacjentów z RZS oraz za pomocą skali oceny ciężkości choroby u pacjentów z FM. Wyniki Nie stwierdziliśmy istotnych zmian w liczbie bakterii w kale po dwóch interwencjach dietetycznych w obrębie grup i między grupami, ani nie stwierdzono istotnych różnic w analizie sIgA i pH stolca. Poprawa kliniczna pod koniec pobytu w szpitalu była zwykle większa u pacjentów z RZS na czczo w porównaniu z pacjentami z RZS nie na czczo (p = 0,09). Wynik kliniczny nie był związany ze zmianami we florze jelitowej. Wnioski Ani dieta śródziemnomorska, ani leczenie na czczo nie wpływają na ocenianą mikrobiologicznie florę jelitową i poziomy sIgA u pacjentów z RZS i FM. Wpływ interwencji dietetycznych na florę jelitową człowieka i rolę flory kałowej w chorobach reumatycznych należy wyjaśnić za pomocą nowszych technik analizy molekularnej. Potencjalne korzyści leczenia na czczo w RZS i FM powinny być dalej badane w randomizowanych badaniach.


title: Potencjalne powiązania dietetyczne z centralnym uczuleniem w fibromialgii: doniesienia z przeszłości i przyszłe kierunki.

text: W niniejszym artykule dokonano przeglądu istniejącej literatury na temat fibromialgii (FM) i diety, omówiono możliwą rolę diety w ośrodkowym uczuleniu w FM, zaproponowano nową hipotezę o możliwym wpływie pokarmowym na ośrodkowe uczulenie oraz przedstawiono zalecenia dotyczące przyszłych kierunków badań nad dietą.


title: Dieta i objawy chorobowe w chorobach reumatycznych - wyniki badania ankietowego.

text: Doświadczenia z przyjmowaniem pokarmu, manipulacjami dietą i postem zostały zarejestrowane u pacjentów z reumatyzmem. Badanie miało charakter ankiety, w której wzięło udział 742 pacjentów. Obejmowała ona 290 pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, 51 pacjentów z młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów, 87 pacjentów z zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa, 51 pacjentów z artropatią łuszczycową, 65 pacjentów z pierwotną fibromialgią i 34 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów. Jedna trzecia pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa i artropatią łuszczycową zgłosiła nasilenie objawów choroby po spożyciu niektórych pokarmów, podczas gdy 43% pacjentów z młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów i 42% pacjentów z pierwotną fibromialgią stwierdziło to samo. Dwadzieścia sześć procent pacjentów z młodzieńczym reumatoidalnym zapaleniem stawów i 23% pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa i pierwotną fibromialgią próbowało wcześniej pewnych diet w celu złagodzenia objawów choroby, podczas gdy 13% pacjentów z artropatią łuszczycową i 10 % z chorobą zwyrodnieniową stawów próbowało terapii dietetycznej. Mniejszy ból i sztywność zgłosiło 46% pacjentów, a 36% zgłosiło zmniejszenie obrzęku stawów. Podobne korzystne efekty diety odnotowano również w innych grupach chorób reumatycznych. Piętnaście procent pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów i zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa przeszło okres postu. Mniejszy ból i sztywność zgłosiło 2/3 pacjentów w obu grupach, a połowa pacjentów w obu grupach zgłosiła zmniejszoną liczbę obrzękniętych stawów.


title: Dieta wegańska łagodzi objawy fibromialgii.

text: Oceniono wpływ ścisłej, niegotowanej diety wegańskiej o niskiej zawartości soli, bogatej w laktobakterie, na objawy u 18 pacjentów z fibromialgią podczas i po 3-miesięcznym okresie interwencji w otwartym, nierandomizowanym badaniu kontrolowanym. Jako kontrolę 15 pacjentów kontynuowało dietę wszystkożerną. Grupy nie różniły się istotnie od siebie na początku badania pod względem innych parametrów poza bólem i zawartością sodu w moczu. Wyniki wykazały znaczną poprawę wizualnej analogowej skali bólu (VAS) (p=0,005), sztywności stawów (p=0,001), jakości snu (p=0,0001), kwestionariusza oceny stanu zdrowia (HAQ) (p=0,031), ogólnej kwestionariusz zdrowia (GHQ) (p=0,021) oraz własny kwestionariusz reumatologa (p=0,038). Większość pacjentów miała pewną nadwagę na początku badania, a przejście na wegańską żywność spowodowało znaczne obniżenie wskaźnika masy ciała (BMI) (p=0,0001). Całkowity cholesterol w surowicy wykazał statystycznie istotne obniżenie (p=0,003). Sód w moczu spadł do 1/3 wartości początkowych (p=0,0001), co wskazuje na dobrą przestrzeganie diety. Można stwierdzić, że dieta wegańska miała korzystny wpływ na objawy fibromialgii, przynajmniej w krótkim okresie.


title: Fibromialgia i odżywianie, co wiemy?

text: Wiele osób cierpi na fibromialgię (FM) bez skutecznego leczenia. Nie mają dobrej jakości życia i nie mogą utrzymać normalnej codziennej aktywności. Wśród różnych hipotez dotyczących etiopatofizjologii stres oksydacyjny jest jedną z możliwości. Informacje nienaukowe skierowane do pacjentów dotyczące korzyści płynących z odżywiania są powszechnie dostępne i są oni przyzwyczajeni do próbowania nieudowodnionych strategii. Celem tego artykułu jest poznanie tego, co obecnie wiemy z badań naukowych dotyczących fibromialgii i stanu odżywienia, diet i suplementów diety. Przeprowadzono systematyczne wyszukiwanie w Medline z szerokim zakresem terminów dotyczących tych kwestii żywieniowych. Poszukiwano w 2009 roku artykuły opublikowane w latach 1998-2008. POPULACJA DOCELOWA: osoby cierpiące na FM. Diety wegetariańskie mogą mieć pewne korzystne efekty, prawdopodobnie ze względu na wzrost spożycia przeciwutleniaczy. U pacjentów występuje duża częstość występowania otyłości i nadwagi, a kontrola masy ciała wydaje się być skutecznym narzędziem łagodzenia objawów. Opisano niektóre niedobory żywieniowe, nie jest jasne, czy są one bezpośrednio związane z tą chorobą, czy nie. Na temat przydatności niektórych suplementów diety znaleźliśmy bardzo mało danych i wydaje się, że potrzebne są dalsze badania, aby udowodnić, które z nich mogą być pomocne. Porada dietetyczna jest konieczna dla tych pacjentów, aby poprawić dietę i utrzymać prawidłową wagę. Interesujące byłoby zbadanie więcej w dziedzinie żywienia i FM, aby ujawnić wszelkie możliwe związki.


title: Zmniejszony fibrynogen w osoczu, nadtlenki w surowicy, lipidy i apolipoproteiny po 3-tygodniowej diecie wegetariańskiej.

text: Wpływ 3-tygodniowej diety wegetariańskiej i postu na stężenie w surowicy nadtlenków, lipidów, apolipoprotein i fibrynogenu w osoczu zbadano u dziesięciu pacjentów w średnim wieku z fibromialgią/zapaleniem zwłóknienia (osiem kobiet, dwóch mężczyzn). Średnie stężenie nadtlenku w surowicy (oceniane jako substancje reagujące z kwasem tiobarbiturowym) zostało zmniejszone z 3,60 +/- 0,14 do 2,82 +/- 0,15 umol/l (p = 0,01), a fibrynogen w osoczu z 3,33 +/- 0,25 do 2,74 +/- 0,15 g /l (p = 0,02). Całkowity cholesterol w surowicy spadł z 6,61 +/- 0,50 do 4,83 +/- 0,35 mmol/l (p < 0,0001), apolipoproteina B z 1,77 +/- 0,14 do 1,31 +/- 0,11 g/l (p < 0,0001), a apolipoproteina A od 1,41 +/- 0,09 do 1,23 +/- 0,05 g/l (p = 0,03). Stężenie cholesterolu w lipoproteinach o wysokiej gęstości również nieco się obniżyło (z 1,26 +/- 0,09 do 1,07 +/- 0,04 mmol/l, p = 0,03). 5,74 +/- 0,79 do 3,97 +/- 0,60, p = 0,02). Wyniki sugerują, że dieta/post wegetariańska może mieć korzystny wpływ na stężenie nadtlenków w surowicy i stężenie fibrynogenu w osoczu, a także na poziom kilku lipoproteinowych czynników ryzyka wieńcowego w surowicy.


title: Antyproliferacyjne działanie ekstraktu ze skórki jabłka na komórki rakowe.

text: Badania wykazały odwrotną zależność między spożywaniem jabłek a ryzykiem kilku nowotworów. Skórki jabłek, które wykazują wyjątkowo wysokie stężenie przeciwutleniaczy, są często odrzucane. W tym badaniu ocenialiśmy działanie antyproliferacyjne ekstraktu ze skórki jabłek (APE) w różnych typach komórek nowotworowych. Nasze dane wykazały, że APE, otrzymany z ekologicznych jabłek Gala, przyczynił się do znacznego zmniejszenia żywotności różnych linii komórek rakowych. Ponadto, nasze dane wykazały znaczny spadek wzrostu i przeżywalności klonogennej komórek ludzkiego raka prostaty CWR22Rnu1 i DU145 oraz komórek raka sutka Mcf-7 i Mcf-7:Her18. Stwierdzono również, że antyproliferacyjnym efektom APE towarzyszy zatrzymanie fazy G0-G1 komórek raka prostaty i piersi. Co więcej, leczenie APE skutkowało wyraźnym, zależnym od stężenia, zmniejszeniem poziomów białka jądrowego antygenu komórki proliferacyjnej, markera proliferacji. Ponadto leczenie APE spowodowało znaczny wzrost maspiny, białka supresorowego guza, które ujemnie reguluje inwazję komórek, przerzuty i angiogenezę. Nasze dane sugerują, że APE ma silne działanie antyproliferacyjne przeciwko komórkom nowotworowym, a skórki jabłek nie powinny być wyrzucane z diety. Potrzebne są szczegółowe badania mechanistyczne, zwłaszcza na odpowiednich modelach zwierzęcych in vivo, w celu dalszego zbadania antyproliferacyjnego i zapobiegawczego wpływu APE na raka.


title: Opracowanie składnika zawierającego skórkę jabłka, jako źródło polifenoli i błonnika pokarmowego.

text: Skórka jabłek jest produktem odpadowym z produkcji suszonych jabłek. Zawartość związków fenolowych, błonnika pokarmowego i składników mineralnych jest wyższa w skórce jabłek w porównaniu do innych jadalnych części tych owoców. Celem tego badania było opracowanie składnika ze skórki jabłek Granny Smith przy użyciu pilotażowej suszarki dwubębnowej jako technologii suszenia. Rozważono kontrolę wszystkich etapów w celu maksymalizacji retencji związków fenolowych i błonnika pokarmowego. Określono warunki operacyjne, takie jak temperatura i czas suszenia, a także ważne etapy obróbki wstępnej, takie jak mielenie i hamowanie PPO. Ponadto przeanalizowano właściwości fizykochemiczne, zawartość minerałów i cukrów oraz technologiczne właściwości użytkowe, takie jak m.in. zdolność zatrzymywania wody, wskaźnik rozpuszczalności i dyspergowalność. Uzyskano prosty, ekonomiczny i odpowiedni proces na skalę pilotażową, aby wytworzyć sproszkowany składnik z produktu ubocznego skórki jabłek. Proces suszenia obejmuje zastosowanie 0,5% kwasu askorbinowego w zawiesinie świeżej skórki jabłek, warunki pracy suszarki bębnowej to 110 st. C, 0,15 obr./min i prześwit bębna 0,2 mm. Opracowany składnik można uznać za źródło związków fenolowych (38,6 mg ekwiwalentu kwasu galusowego/g suchej bazy) i błonnika pokarmowego (39,7% suchej bazy) w recepturze żywności. Zastosowanie praktyczne: Opracowano metodę opracowania składnika ze skórki jabłek Granny Smith przy użyciu suszarni dwubębnowej na skalę pilotażową jako technologię suszenia. Metoda jest prosta, ekonomiczna, wykonalna i odpowiednia oraz maksymalizuje retencję związków fenolowych i błonnika pokarmowego obecnych w surowcu. Składnik może być stosowany w recepturach żywności.


title: Ocena aktywności antyoksydacyjnej różnymi metodami in vitro.

text: W tym badaniu oceniono sześć powszechnych testów do pomiaru aktywności przeciwutleniającej, porównując cztery przeciwutleniacze i aplikując je na napoje (herbatę i soki): Test równoważnej zdolności antyoksydacyjnej Trolox (test TEAC I-III), Test parametru całkowitego wychwytywania rodników (TRAP) test), test 2,2-difenylo-1-pikrylohydrazylowy (test DPPH), test N,N-dimetylo-p-fenylenodiaminy (test DMPD), test fotochemiluminescencji (test PCL) oraz zdolność redukcji żelaza w osoczu (test FRAP) . Wśród przeciwutleniaczy znalazły się kwas galusowy reprezentujący grupę polifenoli, kwas moczowy jako główny przeciwutleniacz w ludzkim osoczu, kwas askorbinowy jako witamina szeroko rozpowszechniona w owocach oraz Trolox jako rozpuszczalny w wodzie analog witaminy E. Sześć przedstawionych metod można podzielić na dwie grupy w zależności od odczynnika utleniającego. Pięć metod wykorzystuje producentów rodników organicznych (TEAC I-III, TRAP, DPPH, DMPD, PCL), a jedna z jonów metali do utleniania (FRAP). Kolejną różnicą między tymi testami jest procedura reakcji. Trzy testy wykorzystują opóźnienie utleniania i określają fazę lag jako parametr aktywności antyoksydacyjnej (TEAC I, TRAP, PCL). Decydują o opóźnieniu generacji rodników, a także o zdolności ich zmiatania. Natomiast testy TEAC II i III, DPPH, DMPD i FRAP analizują zdolność do redukcji kationów rodnikowych (TEAC II i III, DPPH, DMPD) lub jonów żelaza (FRAP). Trzy testy działające na zasadzie redukcji rodnikowej wykorzystują wstępnie uformowane rodniki i określają spadek absorbancji, podczas gdy test FRAP mierzy utworzone jony żelazawe poprzez zwiększoną absorbancję. Kwas galusowy był najsilniejszym przeciwutleniaczem we wszystkich testach z wyjątkiem testu DMPD. Natomiast kwas moczowy i kwas askorbinowy wykazywały w niektórych testach niską aktywność. Większość testów określa aktywność przeciwutleniającą w zakresie mikromolowym w ciągu kilku minut do godzin. Tylko jeden test (PCL) jest w stanie przeanalizować aktywność antyoksydacyjną w zakresie nanomolowym. Sok z czarnej porzeczki wykazał najwyższą aktywność przeciwutleniającą we wszystkich testach w porównaniu z herbatą, sokiem jabłkowym i sokiem pomidorowym. Pomimo tych różnic, wyniki tych testów in vitro dają wyobrażenie o ochronnej skuteczności wtórnych produktów roślinnych. Zdecydowanie zaleca się stosowanie co najmniej dwóch metod ze względu na różnice między badanymi systemami testowymi.


title: Kwas moczowy: marker zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego.

text: Związek między kwasem moczowym a chorobami sercowo-naczyniowymi jest znany od XIX wieku, po tym, jak wielu autorów donosiło o klasycznym związku dny moczanowej, nadciśnienia, otyłości i chorób sercowo-naczyniowych. Z wyjątkiem specyficznych defektów genetycznych w metabolizmie puryn, zwiększone stężenie kwasu moczowego jest ogólnie związane z ważnymi czynnikami ryzyka miażdżycy, takimi jak nadciśnienie, otyłość brzuszna, insulinooporność, zespół metaboliczny i niewydolność nerek. Badania wyraźnie wykazały związek między zwiększonym stężeniem kwasu moczowego a stresem oksydacyjnym, dysfunkcją śródbłonka, stanem zapalnym, subkliniczną miażdżycą oraz zwiększonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. Podwyższone poziomy kwasu moczowego są niezależnymi markerami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Niezbędne są badania prospektywne, aby wykazać, że obniżenie poziomu kwasu moczowego zapobiega zdarzeniom sercowo-naczyniowym.


title: Poziom kwasu moczowego w surowicy jako niezależny czynnik ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, udaru sercowo-naczyniowego i udaru niedokrwiennego: chińskie badanie kohortowe.

text: CEL: Związek między hiperurykemią a zdarzeniami sercowo-naczyniowymi został udokumentowany w grupach wysokiego ryzyka, ale nadal nie jest określony w populacjach ogólnych, zwłaszcza chińskich. W badaniu tym oceniono związek czasowy między poziomem kwasu moczowego w surowicy, hiperurykemią i śmiertelnością sercowo-naczyniową. METODY: Prospektywne badanie kohortowe 41 879 mężczyzn i 48 514 kobiet w wieku > lub = 35 lat zostało przeprowadzone przy użyciu danych z MJ Health Screening Centers na Tajwanie. Porównano śmiertelność ze wszystkich przyczyn, całkowitą chorobę sercowo-naczyniową (CVD), udar niedokrwienny, zastoinową niewydolność serca, chorobę nadciśnieniową i chorobę wieńcową serca zgodnie ze zwiększającymi się poziomami kwasu moczowego w surowicy. WYNIKI: CVD przypisano łącznie 1151 (21,2%) zdarzeń z 5427 całkowitymi zgonami (średni czas obserwacji 8,2 roku). Współczynniki ryzyka (HR) dla hiperurykemii (poziom kwasu moczowego w surowicy >7 mg/dl) oszacowano za pomocą modelu regresji Coxa po dostosowaniu do wieku, płci, wskaźnika masy ciała, cholesterolu, trójglicerydów, cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, intensywnego palenia papierosów i częstego spożywania alkoholu konsumpcja. U wszystkich pacjentów HR wynosił 1,16 (p < 0,001) dla śmiertelności ogólnej, 1,39 (p < 0,001) dla całkowitej CVD i 1,35 (p = 0,02) dla udaru niedokrwiennego. W analizie podgrup HR dla ryzyka sercowo-naczyniowego pozostawały istotne u pacjentów z nadciśnieniem (1,44, p < 0,001) oraz u pacjentów z cukrzycą (1,64, p < 0,001). Ponadto w podgrupie niskiego ryzyka metabolicznego HR dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny i całkowitej chorobowości sercowo-naczyniowej wynosiły odpowiednio 1,24 (p = 0,02) i 1,48 (p = 0,16). WNIOSEK: Hiperurykemia była niezależnym czynnikiem ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn, całkowitej CVD i udaru niedokrwiennego w ogólnej populacji Tajwanu, w grupach wysokiego i potencjalnie niskiego ryzyka.


title: Błonnik pokarmowy i ryzyko raka piersi: przegląd systematyczny i metaanaliza badań prospektywnych.

text: TŁO: Dowody z badań kliniczno-kontrolnych sugerują, że błonnik pokarmowy może być odwrotnie proporcjonalny do ryzyka raka piersi, ale nie jest jasne, czy jest to poparte danymi prospektywnymi. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę dowodów z badań prospektywnych. METODY: PubMed był przeszukiwany w poszukiwaniu prospektywnych badań spożycia błonnika i ryzyka raka piersi do 31 sierpnia 2011 r. Do oszacowania sumarycznego ryzyka względnego (RR) zastosowano modele efektów losowych. WYNIKI: Uwzględniono szesnaście badań prospektywnych. Podsumowanie RR dla najwyższego i najniższego spożycia wynosiło 0,93 [95% przedział ufności (CI) 0,89-0,98, I(2) = 0%] dla błonnika pokarmowego 0,95 (95% CI 0,86-1,06, I(2) = 4%) dla włókna owocowego, 0,99 (95% CI 0,92-1,07, I(2) = 1%) dla włókna roślinnego, 0,96 (95% CI 0,90-1,02, I(2) = 5%) dla włókna zbożowego, 0,91 (95% CI 0,84-0,99, I(2) = 7%) dla błonnika rozpuszczalnego i 0,95 (95% CI 0,89-1,02, I(2) = 0%) dla błonnika nierozpuszczalnego. Sumaryczne RR na 10 g/dzień błonnika pokarmowego wyniosło 0,95 (95% CI 0,91-0,98, I(2) = 0%, P(heterogenność) = 0,82). W analizach stratyfikowanych odwrotną zależność zaobserwowano tylko w badaniach z dużym zakresem (≥13 g/dobę) lub wysokim poziomem spożycia (≥25 g/dobę). WNIOSEK: W tej metaanalizie badań prospektywnych stwierdzono odwrotny związek między spożyciem błonnika pokarmowego a ryzykiem raka piersi.


title: Śmiertelność z powodu nowotworów zachodnich wzrosła dramatycznie wśród Afroamerykanów w XX wieku: czy można winić produkty pochodzenia zwierzęcego?

text: Statystyki opracowane przez National Cancer Institute wskazują, że w latach 1935-1974 śmiertelność skorygowana względem wieku z powodu większości „zachodnich” nowotworów (piersi, okrężnicy, prostaty, trzustki, jajnika i nerek) dramatycznie wzrosła u Afroamerykanów. Zjawisku temu towarzyszy wyraźny wzrost zachorowalności na te nowotwory w Azji i Europie Południowej w drugiej połowie XX wieku, w połączeniu ze zwiększonym spożyciem produktów pochodzenia zwierzęcego. Można przedstawić wiarygodny argument, że diety bogate w produkty zwierzęce działają na różne uzupełniające się sposoby, aby zwiększyć poziom insuliny w surowicy, wolnego IGF-I i wolnych hormonów płciowych: hormonów, które wydają się mieć ważną aktywność promocyjną dla nowotworów zachodnich. Wydaje się prawdopodobne, że spożycie dietetycznych produktów zwierzęcych przez czarnoskórych Amerykanów znacznie wzrosło w XX wieku i że ten fakt jest przede wszystkim odpowiedzialny za ich równoczesny wyraźny wzrost śmiertelności z powodu nowotworów zachodnich. Można oczekiwać, że pełnowartościowa dieta wegańska, bogata w owoce i warzywa, zwłaszcza w połączeniu z regularnymi ćwiczeniami i unikaniem palenia, będzie miała niezwykle pozytywny wpływ na ryzyko zachorowania na raka Afroamerykanów, odwracając wzrost ryzyka zachorowania na raka w XX wieku. Copyright 2001 Harcourt Publishers Ltd.


title: Wykorzystanie statystyk do oceny globalnego obciążenia rakiem piersi.

text: W celu ilościowego określenia obciążenia (wystąpienia i wyniku) raka ogólnie, a konkretnie raka piersi, stosuje się różne statystyki. Przy podejmowaniu jakiegokolwiek programu kontroli raka zrozumienie tych statystyk, ich źródła i ich jakości jest ważne dla oceny obecnej sytuacji, przydzielania zasobów do różnych strategii kontroli i oceny postępów. Dwie podstawowe statystyki to wskaźnik zachorowalności na raka i wskaźnik śmiertelności z powodu raka, które dostarczają oszacowań odpowiednio średniego ryzyka zachorowania i zgonu z powodu choroby. Około 16% światowej populacji objęte jest systemami rejestracyjnymi, które tworzą statystyki zachorowalności na raka, podczas gdy dane dotyczące śmiertelności są dostępne dla około 29%. Zapadalność i umieralność na raka piersi różnią się znacznie w zależności od regionu świata. Ogólnie zachorowalność jest wysoka (ponad 80 na 100 000) w rozwiniętych regionach świata i niska (mniej niż 30 na 100 000), choć wzrasta, w regionach rozwijających się; Rozpiętość śmiertelności jest znacznie mniejsza (około 6-23 na 100 000) ze względu na korzystniejsze przeżycie raka piersi w regionach rozwiniętych (o wysokiej zachorowalności). Częstość występowania raka piersi wzrasta niemal wszędzie. Ta niekorzystna tendencja jest częściowo spowodowana wzrostem czynników ryzyka (zmniejszona dzietność i karmienie piersią, zwiększona ekspozycja na hormony egzogenne oraz szkodliwe zmiany w diecie i stylu życia, w tym otyłość i mniejsza aktywność fizyczna). Z drugiej strony śmiertelność spada obecnie w wielu krajach wysokiego ryzyka dzięki połączeniu zintensyfikowanych wysiłków na rzecz wczesnego wykrywania i wprowadzeniu mammograficznych badań przesiewowych, co skutkuje diagnozowaniem większej liczby małych guzów we wczesnym stadium i postępami w leczeniu.


title: Zielona herbata a rak piersi

text: Priorytetem badawczym jest identyfikacja modyfikowalnych czynników stylu życia, które mogą zmniejszyć ryzyko raka piersi. Pomimo ogromnego potencjału chemo-prewencyjnego zielonej herbaty i przekonujących dowodów z badań na zwierzętach, jej rola w rozwoju raka piersi u ludzi jest wciąż niejasna. Część niepewności jest związana ze stosunkowo niewielką liczbą badań epidemiologicznych dotyczących zielonej herbaty i raka piersi oraz z tym, że ogólne wyniki badań kliniczno-kontrolnych i prospektywnych badań kohortowych są niezgodne. Ponadto mechanizmy, dzięki którym spożycie zielonej herbaty może wpływać na ryzyko raka piersi u ludzi, nie zostały dobrze zbadane. Dokonujemy przeglądu badań na ludziach, w których oceniano związek między spożyciem zielonej herbaty a czterema biomarkerami (sterydowe hormony płciowe, gęstość mammograficzna, insulinopodobny czynnik wzrostu, adiponektyna), które uważa się za ważne w rozwoju raka piersi. Wyniki tych badań biomarkerów są również niejednoznaczne. Omówiono ograniczenia badań na ludziach i obszary dalszych badań.


title: Spożywanie w diecie grzybów i zielonej herbaty zmniejsza ryzyko raka piersi u chińskich kobiet.

text: W celu zbadania wpływu grzybów dietetycznych i wspólnego wpływu grzybów i zielonej herbaty na raka piersi, w latach 2004-2005 w południowo-wschodnich Chinach przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne. Przypadkami incydentów było 1009 kobiet w wieku 20-87 lat z histologicznie potwierdzonym rakiem piersi. 1009 osób kontrolnych dopasowanych wiekowo stanowiły zdrowe kobiety losowo rekrutowane z ambulatoryjnych poradni chorób piersi. Informacje na temat częstotliwości i ilości spożywanych w diecie grzybów i herbaty, zwykłej diety i stylu życia zebrano w drodze bezpośredniego wywiadu przy użyciu sprawdzonego i wiarygodnego kwestionariusza. W porównaniu z osobami niebędącymi konsumentami, ilorazy szans (OR) wynosiły 0,36 (95% CI = 0,25-0,51) i 0,53 (0,38-0,73) dla dziennego spożycia >lub=10 g świeżych grzybów i >lub=4 g suszonych grzybów, na podstawie wielowymiarowa analiza regresji logistycznej z korektą dla ustalonych i potencjalnych czynników zakłócających. Wystąpiły zależności dawka-odpowiedź z istotnymi testami trendu (p < 0,001). Odwrotną zależność stwierdzono zarówno u kobiet przed, jak i po menopauzie. W porównaniu z osobami, które nie spożywały ani grzybów, ani zielonej herbaty, OR wynosiły 0,11 (0,06-0,20) i 0,18 (0,11-0,29) dla dziennego wysokiego spożycia świeżych i suszonych grzybów w połączeniu ze spożywaniem napojów z > lub = 1,05 g suszonej zielonej herbaty liście dziennie. Odpowiednie trendy liniowe były statystycznie istotne dla efektu wspólnego (p < 0,001). Doszliśmy do wniosku, że wyższe spożycie grzybów w diecie zmniejszyło ryzyko raka piersi u chińskich kobiet przed i po menopauzie oraz zaobserwowano dodatkowe zmniejszone ryzyko raka piersi w wyniku wspólnego działania grzybów i zielonej herbaty. Uzasadnione są dalsze badania w celu zbadania wpływu grzybów dietetycznych i mechanizmu wspólnego działania fitochemikaliów na raka piersi.


title: Metaanaliza wpływu spożycia β-glukanu na poziom cholesterolu i glukozy we krwi.

text: CEL: Przeprowadzono metaanalizę badań epidemiologicznych w celu oceny związku między spożyciem β-glukanu z owsa i jęczmienia na poziom cholesterolu we krwi, trójglicerydów/triacyloglicerolu (TGL/TAG) i poziomu glukozy we krwi (BGL) u ludzi. Dodatkowo, wpływ β-glukanu na całkowity cholesterol (TC) i BGL przełożono na empiryczny model dawka-odpowiedź. METODY: Przeanalizowano trzydzieści artykułów naukowych, które oceniały wpływ różnych poziomów ekspozycji na β-glukan na poziom cholesterolu we krwi i BGL, uzyskując 126 badań klinicznych. WYNIKI: Istniała istotna odwrotna zależność w TC (-0,60 mmol/l, 95% przedział ufności [CI] -0,85 do -0,34), lipoproteina o małej gęstości (-0,66 mmol/l, 95% CI -0,96 do -0,36 ) oraz TGL/TAG (-0,04 mmol/l, 95% CI -0,15 do 0,07) po spożyciu β-glukanu. W przeciwieństwie do tego, zaobserwowano wzrost cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości (0,03 mmol/l, 95% CI -0,06 do 0,13) w modelu efektu losowego. Analiza wykazała istotną zmianę BGL (-2,58 mmol/l, 95% CI -3,22 do -1,84) z dużą heterogenicznością pomiędzy (I(2) = 97%) i między badaniami (τ(2) = 5,88). Model z efektem stałym wykazał istotną zmianę w TC, lipoproteinie o niskiej gęstości i BGL, podczas gdy nie wykazał istotnych zmian w lipoproteinie o wysokiej gęstości i TGL/TAG. Model odpowiedzi na dawkę wykazał, że dawka 3 g/dzień β-glukanu z owsa lub jęczmienia była wystarczająca do obniżenia TC. WNIOSEK: Spożycie 3 g/d β-glukanu z owsa lub jęczmienia wystarcza do obniżenia poziomu cholesterolu we krwi, podczas gdy wpływ na BGL jest wciąż niejednoznaczny, z dużą niejednorodnością i wymaga dalszych badań klinicznych z dłuższymi okresami interwencji. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Śmiercionośny kwartet. Otyłość górnej części ciała, nietolerancja glukozy, hipertriglicerydemia i nadciśnienie.

text: Udział otyłości w ryzyku sercowo-naczyniowym nie został odpowiednio doceniony ze względu na nierozpoznanie udziału dominacji górnej części ciała w nadciśnieniu tętniczym, cukrzycy i hipertriglicerydemii, nawet przy braku znaczącej ogólnej otyłości. Artykuł ten analizuje dowody na to, że otyłość górnej części ciała, zwykle wywoływana nadmiarem kalorii w obecności androgenów, pośredniczy w tych problemach poprzez hiperinsulinemię. Z powodu tych wzajemnych powiązań istnieje potrzeba identyfikacji i zapobiegania otyłości górnej części ciała lub, w przypadku jej braku, zapewnienia terapii, które będą kontrolować związane z nią problemy bez nasilania hiperinsulinemii.


title: Epidemiologia zespołu metabolicznego w USA.

text: Zespół metaboliczny jest częstą złożoną jednostką chorobową, która pojawiła się jako ogólnoświatowa epidemia i poważny problem publicznej opieki zdrowotnej, z częstością występowania około 25% w Stanach Zjednoczonych. Istnieje wiele różnych definicji zespołu metabolicznego, ale wszystkie koncentrują się na nieprawidłowościach metabolicznych związanych z otyłością centralną, nadciśnieniem, obniżoną zawartością lipoprotein o dużej gęstości i podwyższonym stężeniem triglicerydów z insulinoopornością jako łączącym czynnikiem fizjologicznym. Znaczenie zespołu metabolicznego wiąże się nie tylko z jego wysoką częstością występowania, ale także z predykcją rozwoju cukrzycy i chorób układu krążenia. Obecnie uznaje się, że niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby jest wątrobowym składnikiem zespołu metabolicznego, który wraz z jego poszczególnymi składnikami - zwłaszcza cukrzycą i podwyższonym stężeniem triglicerydów, jest głównym czynnikiem ryzyka rozwoju niealkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby (NASH); najcięższa postać niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby. NASH może prowadzić do marskości wątroby, raka wątrobowokomórkowego i niewydolności wątroby. Jest to obecnie trzecia najczęstsza przyczyna przeszczepu wątroby i przewiduje się, że stanie się wiodącą przyczyną przeszczepu wątroby w 2020 roku. Utrata masy ciała (poprzez dietę lub chirurgię bariatryczną) i witamina E okazały się niedawno skutecznymi metodami leczenia NASH. Chociaż te i inne środki mogą okazać się skutecznymi metodami leczenia NASH, najskuteczniejszą strategią terapeutyczną byłyby wczesne badania przesiewowe i interwencja zapobiegająca rozwojowi insulinooporności i stresu oksydacyjnego na poziomie społecznym. © 2011 Autor. Journal of Digestive Diseases © 2011 Chińskie Stowarzyszenie Medyczne Oddział w Szanghaju, Chińskie Towarzystwo Gastroenterologii, Szpital Renji Związany z Shanghai Jiaotong University School of Medicine oraz Blackwell Publishing Asia Pty Ltd.


title: Wegetariańskie wzorce żywieniowe są związane z niższym ryzykiem zespołu metabolicznego

text: CEL Celem badania było porównanie wzorców żywieniowych w ich związku z metabolicznymi czynnikami ryzyka (MRF) i zespołem metabolicznym (MetS). MATERIAŁ I METODY Przeprowadzono analizę przekrojową 773 osób (średnia wieku 60 lat) z 2 Adventist Health Study. Wzorzec żywieniowy uzyskano z kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków i sklasyfikowano jako wegetariański (35%), semiwegetariański (16%) i niewegetariański (49%). ANCOVA została wykorzystana do określenia związku między wzorcem żywieniowym a MRF (HDL, trójglicerydy, glukoza, ciśnienie krwi i obwód talii) przy jednoczesnym kontrolowaniu odpowiednich kofaktorów. Do obliczania ilorazów szans (OR) dla MetS zastosowano regresję logistyczną. WYNIKI Dieta wegetariańska wiązała się ze znacznie niższymi średnimi dla wszystkich MRF z wyjątkiem HDL (P dla trendu < 0,001 dla tych czynników) i niższym ryzykiem wystąpienia MetS (OR 0,44, 95% CI 0,30–0,64, P < 0,001) w porównaniu z niewegetariańskim wzorcem żywieniowym. WNIOSKI Dieta wegetariańska wiąże się z korzystniejszym profilem MRF i niższym ryzykiem MetS. Związek utrzymuje się po uwzględnieniu czynników demograficznych i stylu życia.


title: Pilotażowe badanie suplementacji potasu w leczeniu hipokaliemicznych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów: randomizowane, podwójnie zaślepione, placebo...

text: Opisano pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) jako mających znacząco niskie stężenia potasu w surowicy niż u osób zdrowych. Oceniliśmy skuteczność terapeutyczną i tolerancję doustnego suplementu potasu rozpuszczonego w soku winogronowym u kobiet z hipokaliemią z aktywnym RZS. Trzydziestu dwóch pacjentów z hipokaliemią i aktywnym RZS przebadano w równoległym, randomizowanym schemacie. Oprócz zwykłych leków grupa kontrolna otrzymywała placebo, a grupa interwencyjna otrzymywała 6000 mg chlorku potasu rozpuszczonego w soku winogronowym przez 28 kolejnych dni. Pierwszorzędowym parametrem końcowym była zmiana bólu w wizualnej skali analogowej (VAS). Oceniono kryteria procentowe odpowiedzi American College of Rheumatology (ACR) i wskaźnik aktywności choroby 28 (DAS28, liczba 28-stawowa) oraz umiarkowaną odpowiedź Europejskiej Ligi Przeciw Reumatyzmowi (EULAR). Średni wiek wynosił 48,6 +/- 6 lat. W grupie potasowej 43,75% (7/16) pacjentów spełniało kryteria o 33% mniejszego nasilenia bólu w porównaniu z 6,25% (1/16) w grupie placebo (p < 0,02) w 28. dniu. Również 31,25 % (5/16) pacjentów w grupie interwencyjnej uzyskało umiarkowane odpowiedzi, zgodnie z kryteriami EULAR. Odpowiadający odsetek pacjentów otrzymujących placebo wynosił 6,25% (1/16) (p < 0,05). Suplementy potasu wydawały się zmniejszać intensywność bólu. PERSPEKTYWA: Artykuł przedstawia badanie oceniające wpływ suplementacji potasem w leczeniu bólu u pacjentów z hipokaliemią i reumatoidalnym zapaleniem stawów. Podwyższone wartości kortyzolu i potasu w surowicy w grupie leczonej korelują ujemnie z oceną natężenia bólu przez pacjenta, odzwierciedlając działanie przeciwbólowe suplementacji potasem.


title: Zmiany w spożyciu składników odżywczych i jakości diety wśród uczestników z cukrzycą typu 2 po niskotłuszczowej diecie wegańskiej lub konwencjonalnej cu...

text: Wstęp: Chociaż diety wegańskie poprawiają leczenie cukrzycy, niewiele wiadomo na temat profili składników odżywczych lub jakości diety osób z cukrzycą typu 2, które stosują dietę wegańską. CEL: Ocena zmian w spożyciu składników odżywczych i jakości diety wśród uczestników stosujących niskotłuszczową dietę wegańską lub zalecenia dietetyczne American Diabetes Association z 2003 roku. PROJEKT: 22-tygodniowe randomizowane, kontrolowane badanie kliniczne badające zmiany w spożyciu składników odżywczych i jakości diety. TEMATY/STANOWISKO: Uczestnicy z cukrzycą typu 2 (n=99) żyjący na wolnym powietrzu. BUDOWA I METODY: Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do niskotłuszczowej diety wegańskiej lub diety zalecanej przez American Diabetes Association z 2003 roku. GŁÓWNE MIARY REZULTATU: Spożycie składników odżywczych i Alternatywny Wskaźnik Zdrowego Odżywiania (AHEI) zostały zebrane na początku i 22 tygodniach. WYKONANE ANALIZY STATYSTYCZNE: Międzygrupowe testy t obliczono dla zmian między grupami, a testy t dla par porównań obliczono dla zmian w obrębie grupy. Korelacja Pearsona oceniała związek wyniku AHEI z hemoglobiną A1c i zmianami masy ciała. WYNIKI: Obie grupy odnotowały znaczne zmniejszenie spożycia energii, białka, tłuszczu, cholesterolu, witaminy D, selenu i sodu. Grupa wegan również znacznie zmniejszyła zgłaszane spożycie witaminy B12 i wapnia oraz znacznie zwiększyła węglowodany, błonnik, całkowitą aktywność witaminy A, beta-karoten, witaminy K i C, kwas foliowy, magnez i potas. Grupa dietetyczna zalecana przez American Diabetes Association również odnotowała znaczny spadek węglowodanów i żelaza, ale nie odnotowała znaczącego wzrostu. Grupa wegan znacząco poprawiła swój wynik AHEI (P<0,0001), podczas gdy grupa z dietą zalecaną przez American Diabetes Association nie (P=0,7218). Różnica w punktacji AHEI po 22 tygodniach między grupami była istotna (P<0,0001). Po połączeniu obu grup wynik AHEI był ujemnie skorelowany z obydwoma zmianami wartości hemoglobiny A1c (r=-0,24, P=0,016) i masy ciała (r=-0,27, P=0,007). WNIOSKI: Diety wegańskie zwiększają spożycie węglowodanów, błonnika i kilku mikroelementów, w przeciwieństwie do diety zalecanej przez American Diabetes Association. Grupa wegan poprawiła wynik AHEI, podczas gdy wynik AHEI zalecany przez American Diabetes Association pozostał niezmieniony.


title: Spożycie potasu, udar mózgu i choroby układu krążenia – metaanaliza badań prospektywnych.

text: CELE: Celem pracy była ocena związku pomiędzy poziomem nawykowego spożycia potasu a zapadalnością na choroby układu krążenia (CVD). Wstęp: W prospektywnych badaniach kohortowych oceniano związek między zwyczajowym przyjmowaniem potasu a występowaniem chorób naczyń, ale ich wyniki nie były całkowicie spójne. METODY: Przeprowadziliśmy systematyczne wyszukiwanie opublikowanych badań prospektywnych, bez ograniczeń językowych (1966 do grudnia 2009). Kryteriami włączenia były prospektywne badanie populacji dorosłych, ocena wyjściowego spożycia potasu, ocena zdarzeń naczyniowych jako wyniku i okres obserwacji przez co najmniej 4 lata. Dla każdego badania, względne ryzyko (RR) i 95% przedziały ufności (CI) zostały wyodrębnione i połączone przy użyciu modelu efektów losowych, ważonych dla odwrotności wariancji. Przeprowadzono analizę heterogeniczności, stronniczości publikacji, podgrup i metaregresji. WYNIKI: Zidentyfikowano jedenaście badań, które dostarczyły 15 próbek kohortowych, które obejmowały 247 510 uczestników płci męskiej i żeńskiej (obserwacja od 5 do 19 lat), 7066 udarów, 3058 zdarzeń związanych z chorobą wieńcową serca (CHD) i 2497 całkowitych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Spożycie potasu oceniano na podstawie 24-godzinnego przypominania sobie diety (n = 2), kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków (n = 6) lub 24-godzinnego wydalania moczu (n = 3). W analizie zbiorczej wyższe spożycie potasu o 1,64 g (42 mmol) dziennie wiązało się z 21% niższym ryzykiem udaru mózgu (RR: 0,79; 95% CI: 0,68 do 0,90; p = 0,0007), z tendencją w kierunku mniejsze ryzyko CHD i całkowitej CVD, które osiągnęły istotność statystyczną po wykluczeniu pojedynczej kohorty, na podstawie analizy wrażliwości (RR: 0,93; 95% CI: 0,87 do 0,99; p = 0,03 i RR: 0,74; 95% CI: 0,60 do 0,91; p = 0,0037). WNIOSKI: Większe spożycie potasu w diecie wiąże się z mniejszą częstością udarów i może również zmniejszyć ryzyko CHD i całkowitej CVD. Wyniki te potwierdzają zalecenia dotyczące większego spożycia pokarmów bogatych w potas w celu zapobiegania chorobom naczyniowym. Copyright © 2011 Fundacja American College of Cardiology. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie sodu i potasu wśród dorosłych w USA: NHANES 2003-2008

text: Wstęp: Wytyczne żywieniowe dla Amerykanów Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (AHA), Instytutu Medycyny (IOM) oraz Departamentu Zdrowia i Usług Społecznych i Rolnictwa USA (USDA) zalecają, aby Amerykanie ograniczali spożycie sodu i wybierali pokarmy zawierające potas w celu zmniejszenia ryzyko nadciśnienia i innych niekorzystnych skutków zdrowotnych. Cel: Oszacowaliśmy rozkład zwykłego dziennego spożycia sodu i potasu według cech socjodemograficznych i zdrowotnych w stosunku do aktualnych zaleceń. Projekt: Użyliśmy 24-godzinnych przypomnień żywieniowych i innych danych od 12 581 osób dorosłych w wieku ≥20 lat, które uczestniczyły w NHANES w latach 2003–2008. Szacunki spożycia sodu i potasu zostały dostosowane do indywidualnej zmienności z dnia na dzień za pomocą modeli błędu pomiaru. SE i 95% CI zostały ocenione przy użyciu replik wag scyzoryka. Wyniki: Ogólnie 99,4% (95% CI: 99,3%, 99,5%) dorosłych Amerykanów spożywało dziennie więcej sodu niż zaleca AHA (<1500 mg), a 90,7% (89,6%, 91,8%) spożywało więcej niż IOM Tolerowany górny poziom spożycia (2300 mg). U dorosłych w Stanach Zjednoczonych, którym wytyczne dietetyczne zalecają dalsze zmniejszenie spożycia sodu do 1500 mg/d (tj. Afroamerykanie w wieku ≥51 lat lub osoby z nadciśnieniem, cukrzycą lub przewlekłą chorobą nerek), 98,8% (98,4%, 99,2%). ) ogółem spożywało >1500 mg/d, a 60,4% spożywało >3000 mg/d — ponad dwukrotnie więcej niż zalecenie. Ogólnie rzecz biorąc, <2% dorosłych w USA i około 5% mężczyzn w USA spożywało ≥4700 mg K/d (tj. spełniało zalecenia dotyczące potasu). Wnioski: Bez względu na zalecenia, cechy socjodemograficzne lub zdrowotne zdecydowana większość dorosłych w USA spożywa za dużo sodu i za mało potasu.


title: Receptor insulinopodobnego czynnika wzrostu I jest regulowany przez CD28 i chroni aktywowane limfocyty T przed apoptozą.

text: Sygnały kostymulujące przez receptor CD28 zwiększają przeżycie komórek T, które mają zaangażowany receptor antygenowy (TCR). Tutaj pokazujemy, że stymulacja przez receptor CD28 przy braku zaangażowania TCR z przeciwciałem sieciującym anty-CD28 lub ligandem CD80 przejściowo zwiększa ekspresję receptora insulinopodobnego czynnika wzrostu-I (IGF-IR) na limfocytach T . Przeciwciała, które blokują sygnalizację przez IGF-IR zmniejszają przeżywalność komórek T aktywowanych przez TCR i CD28 w obecności IL-2 o ponad 50%, a także zwiększają podatność na apoptozę indukowaną Fas. Stymulacja CD28 zwiększa ekspresję IGF-IR na komórkach Jurkat, a egzogennie dodany IGF-I może chronić te komórki przed apoptozą indukowaną przez Fas. Wnioskujemy, że wzmocnienie ekspresji IGF-IR za pośrednictwem CD28 zapewnia aktywowanym komórkom T podstawowe sygnały przeżycia, które są niezależne od przeżycia, w którym pośredniczą IL-2 i Bcl-xl.


title: Dobra eliminacja: klonalna delecja tymocytów zapobiega autoimmunizacji.

text: Delecja klonalna jest prawdopodobnie najważniejszym mechanizmem eliminacji samoreaktywnych tymocytów z repertuaru limfocytów T. Ostatnie prace pozwoliły zidentyfikować nowych graczy w tym procesie. Po stronie tymocytów kilka cząsteczek zostało na nowo zaangażowanych w szlak od początkowej sygnalizacji receptora komórek T do końcowego wyniku: transkrypcji genów i apoptozy tymocytów. Ponadto stwierdzono, że do śmierci samoreaktywnych tymocytów konieczne jest kilka cząsteczek proapoptotycznych. Po stronie komórki prezentującej antygen ekspresja obwodowych autoantygenów, regulowana przynajmniej częściowo przez białko regulatora autoimmunologicznego (AIRE), ma kluczowe znaczenie dla całkowitej eliminacji autoreakcyjnych tymocytów. Znaczenie ekspresji obwodowego antygenu grasicy i klonalnej delecji dla samotolerancji wykazano w chorobach autoimmunologicznych: autoimmunologiczno-poliendokrynopatycznej, kandydozie, dystrofii ektodermalnej i cukrzycy typu 1.


title: Zwiększenie apoptozy limfocytów jako strategia zapobiegania i leczenia zaburzeń autoimmunologicznych: rola pełnowartościowych diet wegańskich, oleju rybnego i...

text: Indukowana apoptoza prekursorów autoreaktywnych limfocytów T w grasicy ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania zaburzeniom autoimmunologicznym. IGF-I i prolaktyna, które są czynnikami wzrostu limfocytów, mogą potencjalnie hamować apoptozę tymocytów, a tym samym pobudzać autoimmunizację; przeciwnie, dietetyczny olej rybi bogaty w tłuszcze omega-3 wydaje się zwiększać apoptozę w limfocytach. Ponieważ diety wegańskie zawierające całą żywność mogą zmniejszać ogólnoustrojową aktywność IGF-I, proponuje się, że taka dieta, w połączeniu z suplementacją oleju rybiego i leczeniem agonistami dopaminy zdolnymi do hamowania wydzielania prolaktyny, może mieć zastosowanie w leczeniu i zapobieganiu zaburzeniom autoimmunologicznym. Ta prognoza jest zgodna z ekstremalną rzadkością zaburzeń autoimmunologicznych wśród czarnych Afrykańczyków z Afryki Subsaharyjskiej, o ile prowadzili oni swój tradycyjny quasi-wegański styl życia, oraz z ostatnimi badaniami ekologicznymi, które korelują ryzyko IDDM i śmiertelności stwardnienia rozsianego z produktami pochodzenia zwierzęcego i/lub nasycenia. spożycie tłuszczu. Co więcej, istnieją dowody na to, że diety wegańskie lub quasi-wegańskie są przydatne w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, stwardnienia rozsianego i prawdopodobnie SLE. Agonista dopaminy, bromokryptyna, wywiera działanie przeciwzapalne w modelach autoimmunizacji gryzoni i istnieją wstępne dowody, że lek ten może być klinicznie użyteczny w kilku chorobach autoimmunologicznych u ludzi; lepiej tolerowani agoniści specyficzni wobec D2, tacy jak kabergolina, mogą okazać się bardziej praktyczne do stosowania w terapii. Udokumentowano umiarkowaną użyteczność kliniczną suplementacji oleju rybiego w reumatoidalnym zapaleniu stawów i niektórych innych zaburzeniach autoimmunologicznych. Nie jest nieprawdopodobne, że pozagrasicowe działanie przeciwzapalne znacząco przyczynia się do klinicznej użyteczności diet wegańskich, bromokryptyny i oleju rybiego w autoimmunizacji. Korzystny wpływ małej szerokości geograficznej lub dużej wysokości na ryzyko autoimmunologiczne może być związany z wyższym poziomem witaminy D, co wiąże się ze zmniejszonym wydzielaniem parathormonu; istnieją teoretyczne podstawy do podejrzeń, że parathormon może hamować apoptozę tymocytów. Wydaje się, że androgeny zwiększają apoptozę tymocytów, mogą być w dużej mierze odpowiedzialne za względną ochronę przed autoimmunizacją, jakiej doświadczają mężczyźni, i zasługują na dalszą ocenę pod kątem leczenia autoimmunizacji u kobiet. Prawdopodobnie bardziej praktyczne okaże się zapobieganie zaburzeniom autoimmunologicznym niż ich odwracanie, gdy już się pojawią; pełnowartościowa dieta wegańska, w połączeniu z suplementacją oleju rybnego i witaminy D, może stanowić praktyczną strategię zapobiegania takim chorobom, przy jednoczesnym obniżeniu ryzyka wielu innych zagrażających życiu „zachodnich” chorób. Copyright 2001 Harcourt Publishers Ltd.


title: Powstanie i upadek horroru autotoksycznego i zakazanych klonów.

text: Cui i współpracownicy wykazują, że zdrowe osoby mają naturalne autoprzeciwciała (NAA) specyficzne dla mieloperoksydazy, proteinazy 3 i kłębuszkowej błony podstawnej (GBM) o takiej samej swoistości jak przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofili i przeciwciała przeciwko GBM, które są patogenne. Chociaż Ehrlich zaproponował horror autotoxicus, a Burnet przewidział eliminację zakazanych klonów, NAA są obecne u wszystkich zdrowych osobników i odgrywają korzystne role homeostatyczne. Autoimmunizacja patogenna jest raczej rozregulowaniem naturalnej autoimmunizacji homeostatycznej niż wystąpieniem wcześniej nieobecnego samorozpoznania.


title: Druga strona nadzoru immunologicznego: zależność immunologiczna.

text: Wzrost wielu, a być może wszystkich guzów, może być raczej stymulowany niż hamowany przez ilościowo niski poziom odporności. Powodem, dla którego nowotwory mają antygeny, może być to, że nowotwory nie rozwijają się in vivo przy braku przynajmniej minimalnej reakcji immunologicznej; w tym sensie rak może być uważany za chorobę autoimmunologiczną. Przegląd ten, oparty w dużej mierze na pracy naszego własnego laboratorium, przedstawia dane pokazujące, że miareczkowanie odporności przeciwnowotworowej wykazuje zjawisko hormezy, tj. krzywa dawka-odpowiedź jest nieliniowa, tak że niski poziom odporności jest ogólnie stymulujący ale większe ilości tych samych odczynników immunologicznych mogą hamować wzrost guza. Przeanalizowano również dowody sugerujące, że odpowiedź immunologiczna może zmieniać się jakościowo i ilościowo podczas progresji, tak że wydaje się, że podczas onkogenezy występuje bardzo niski poziom reakcji immunologicznej, która wspomaga początkowy wzrost guza, po czym następuje większa reakcja, która może powodować remisję wczesnych nowotworów, a następnie, jeśli nowotwór przeżyje, względną tolerancję immunologiczną na nowotwór, która może zależeć, przynajmniej częściowo, od komórek supresorowych. Ta wiedza może pomóc w wyjaśnieniu niektórych obserwacji klinicznych dotyczących zależności między typami guzów a rozmieszczeniem przerzutów w narządach.


title: Wzmocnienie immunologiczne raka piersi.

text: Rak piersi to złożona choroba. Jego etiologia jest wieloczynnikowa, okres jej rozwoju może trwać dziesiątki lat, a przebieg kliniczny jest bardzo zmienny. Ocena roli odpowiedzi immunologicznej w rozwoju lub kontroli raka piersi jest również złożona. Niemniej jednak istnieją istotne informacje, że w tej chorobie odpowiedź immunologiczna nie jest reakcją obronną gospodarza i może nawet służyć ułatwieniu rozwoju raka. Dowody te pochodzą z różnych źródeł, w tym z badań kliniczno-patologicznych u kobiet, które wykazują korelację między nasileniem naciekania limfocytów do masy guza ze złym rokowaniem, badaniami u pacjentek z rakiem piersi, które wykazują podobną korelację między opóźnioną reaktywnością nadwrażliwości lub in vitro testy reaktywności immunologicznej na błony komórek nowotworowych lub niespecyficzne antygeny i złe rokowanie oraz analizy zachorowalności na raka u biorców przeszczepu nerki z przewlekłą immunosupresją, u których rozwija się nieoczekiwanie niska zachorowalność na raka piersi. Ogólne wnioski z tych badań na ludziach potwierdzają obserwacje w mysich modelach nowotworu sutka, które również wykazują wzmocnienie odporności proliferacji komórek piersi in vitro i rozwoju raka piersi in vivo. Potencjalne mechanizmy tych efektów obejmują wytwarzanie, przez nacieki komórek zapalnych, bezpośrednich lub pośrednich modulatorów wzrostu komórek piersi, np. cytokiny, hormony peptydowe lub steroidowe, enzymy biorące udział w metabolizmie steroidów, a także przeciwciała przeciwko czynnikom wzrostu lub ich receptorom. Te mechanizmy ułatwiające układ odpornościowy muszą zostać przezwyciężone, jeśli terapie oparte na odporności mają być z powodzeniem stosowane w raku piersi.


title: Nawracający mięsak Kaposiego po rozpoczęciu HAART: objaw zespołu rekonstytucji immunologicznej.

text: Celem niniejszej serii przypadków i przeglądu piśmiennictwa jest scharakteryzowanie przebiegu klinicznego i rokowania pacjentów zakażonych wirusem HIV z nawrotem mięsaka Kaposiego (KS) podczas zespołu zapalnego rekonstytucji immunologicznej (IRIS), heterogenicznego i czasami śmiertelnego zaburzenia immunologicznego po rozpoczęciu wysoce aktywna terapia antyretrowirusowa (HAART). Dokonano przeglądu dokumentacji medycznej 9 pacjentów zakażonych wirusem HIV z remisją KS po odpowiedzi wirusologicznej i immunologicznej na HAART z jednej instytucji. Dodatkowe 10 przypadków zostało wyodrębnionych przez komputerowe przeszukiwanie literatury medycznej. W naszej serii dotyczącej pojedynczej instytucji średni czas do wystąpienia zaostrzenia KS wynosił 5 tygodni. Średnia liczba komórek CD4+ przed leczeniem wynosiła 190 komórek/mm(3), a średnia miano wirusa HIV wynosiła 153934 kopii na mililitr. Podczas rzutu średnia liczba komórek CD4+ wynosiła 256 komórek/mm(3), a średnia miano wirusa HIV wynosiła 1156 kopii na mililitr. Podobne wyniki zbiorcze są reprezentowane w literaturze. Zgłoszono sześć zgonów, 4 z powodu KS płuc i 2 z przyczyn niezwiązanych. Chemioterapia ogólnoustrojowa doprowadziła powszechnie do regresji guza, ale została podana tylko w 10 z 19 przypadków. W żadnym wypadku HAART nie został przerwany. Początek zaostrzenia KS związanego z IRIS obserwuje się już po 3 tygodniach, przy czym większość przypadków rozpoznaje się w ciągu 2 miesięcy od odpowiedzi immunologicznej i wirusologicznej na HAART. Taki płomień niekoniecznie zapowiada złe rokowanie. Nawet w przypadku pacjentów z szybko objawowym KS wczesna chemioterapia systemowa jest skuteczna w tłumieniu nawrotu związanego z IRIS. Zagwarantowany jest ścisły nadzór kliniczny nad pacjentem z KS rozpoczynającym, zmieniającym lub wznawiającym HAART. Szczególna czujność jest zalecana w przypadku zajęcia płuc.


title: Czerniaki u biorców przeszczepu nerki.

text: TŁO: Jest dobrze udokumentowane, że biorcy przeszczepu nerki są narażeni na zwiększone ryzyko zachorowania na raka skóry, w szczególności raka płaskonabłonkowego. Mniej obszernie omówiona w piśmiennictwie jest zwiększona częstość występowania czerniaka złośliwego. Przeanalizowaliśmy 10 pacjentów z populacji Oxford po przeszczepieniu nerki, u których po transplantacji rozwinęło się 12 czerniaków. CELE: Określenie częstości występowania i charakterystyki czerniaka u biorców przeszczepu nerki. METODY: Przeanalizowaliśmy opisy przypadków i patologię wszystkich pacjentów, u których rozwinął się czerniak w Oxford Renal Transplant Unit. Zapisano szczegóły kliniczne, w tym datę przeszczepu, terapię immunosupresyjną, odstęp między przeszczepem a czerniakiem, miejsce wystąpienia, historię ekspozycji na słońce, typ lekarza diagnozującego czerniaka, historię innych nowotworów skóry i wyniki. Na podstawie histopatologii udokumentowaliśmy różne czynniki prognostyczne. WYNIKI: Dziesięciu pacjentów rozwinęło 12 czerniaków (jeden pacjent miał trzy czerniaki) z populacji 1874 pacjentów po przeszczepieniu. Całkowita liczba lat przeszczepu wyniosła 11 942,2. Częstość występowania czerniaka w naszej populacji wynosiła 12 na 11 942,2 lat przeszczepu, czyli około 8 razy więcej niż wskaźnik standaryzowany dla tego regionu. Stwierdziliśmy, że średni odstęp między przeszczepem a czerniakiem wynosił około 11 lat (mediana 8,5). W co najmniej 67% przypadków klinicystą diagnozującym był dermatolog. W większości przypadków (58%), czerniaki występowały na tułowiu, a następnie na kończynie górnej (25%). Wszyscy pacjenci z wyjątkiem jednego żyją bez nawrotu czerniaka. Jeden pacjent zmarł w wyniku przerzutowego czerniaka. Średni okres obserwacji po czerniaku wyniósł 3,7 roku. U wszystkich pacjentów poza pacjentem, który zmarł, czerniaki miały grubość < 1 mm wg Breslowa. Czerniak tego pacjenta miał grubość 4,5 mm. W ośmiu z 12 czerniaków nie było znamion prekursorowych. U dwóch stwierdzono prekursorowe znamię dysplastyczne. W przypadkach w pionowej fazie wzrostu odpowiedź limfocytów naciekających nowotwór była nieobecna w czterech przypadkach i nieaktywna u jednego chorego. WNIOSKI: W badanej populacji przeszczepionej Oxford czerniaki występowały w przybliżeniu 8 razy częściej niż w populacji ogólnej. Jest to najwyższy wskaźnik odnotowany w literaturze. Pacjenci mieli lepsze wyniki niż wcześniej zgłaszane. Może to być spowodowane wykryciem na stosunkowo wczesnym etapie. Pacjenci po przeszczepie nerki trafiają do wyspecjalizowanych klinik dermatologicznych w Oksfordzie, co mogło przyczynić się do wczesnej diagnozy i dobrych wyników leczenia.


title: Sacharoza aktywuje ludzkie ścieżki smakowe inaczej niż sztuczny słodzik.

text: Modele zwierzęce sugerują, że sacharoza w inny sposób aktywuje aferenty smakowe niż bezkaloryczne słodziki. Niewiele jest informacji o tym, jak sztuczne słodziki angażują centralne szlaki smakowe w ludzkim mózgu. Oceniliśmy przyjemny smak sacharozy i sukralozy w gradiencie stężeń u 12 zdrowych kobiet kontrolnych i zastosowaliśmy 10% sacharozy i dopasowaną sukralozę podczas funkcjonalnego obrazowania metodą rezonansu magnetycznego. Wyniki wskazują, że (1) zarówno sacharoza, jak i sukraloza aktywują funkcjonalnie połączone główne szlaki smakowe; (2) przyjemność smakowa przewiduje odpowiedź lewej wyspy; (3) sacharoza wywołuje silniejszą odpowiedź mózgu w przedniej części wyspy, wieczku czołowym, prążkowiu i przednim zakręcie obręczy w porównaniu z sukralozą; (4) stymulacja tylko sacharozy, ale nie sukralozy, angażuje obszary dopaminergiczne śródmózgowia w odniesieniu do behawioralnej reakcji przyjemności. Tak więc reakcja mózgu odróżnia słodzik kaloryczny od bezkalorycznego, chociaż świadomy umysł nie mógł. Może to mieć istotny wpływ na skuteczność sztucznych słodzików w ich zdolności do zastępowania spożycia cukru.


title: Wpływ ukrytego rozcieńczenia odżywczego na spontaniczne przyjmowanie pokarmu przez osoby otyłe: badanie pilotażowe.

text: W niniejszym badaniu zbadano wykonalność nowego eksperymentalnego podejścia do badania wpływu ukrytego rozcieńczania składników odżywczych na spontaniczne przyjmowanie pokarmu przez osoby otyłe. Ośmiu otyłych pacjentów badano jako pacjentów hospitalizowanych w jednostce metabolicznej przez 15 dni, podczas których nie byli świadomi, że ich spożycie pokarmu było monitorowane. Sposób prezentacji jedzenia na talerzu zachęcał do spożywania go bez ograniczeń. Rozcieńczenie kaloryczne osiągnięto przez zastąpienie produktów zawierających sacharozę analogami słodzonymi aspartamem w normalnej diecie. W okresie początkowym badani spontanicznie spożywali wystarczającą ilość konwencjonalnego pożywienia, aby utrzymać lub nawet nieznacznie zwiększyć masę ciała. Ukryte zastąpienie produktów słodzonych aspartamem ich odpowiednikami z sacharozą spowodowało natychmiastowe zmniejszenie spontanicznego poboru energii o około 25%. Analogi aspartamu były równie dobrze akceptowane, jak ich konwencjonalne odpowiedniki, na co wskazuje jednakowa ilość każdego z nich. Te wstępne wyniki pokazują, że na oddziale metabolicznym możliwe jest utrzymanie spontanicznego spożycia pokarmu przez osoby otyłe na poziomie wystarczającym do zachowania masy ciała i arbitralne zmniejszenie tego poziomu spożycia o 25% lub więcej poprzez ukryte zmiany kaloryczności gęstość diety.


title: Erytrytol jest słodkim przeciwutleniaczem.

text: CEL: Hiperglikemia, stres oksydacyjny oraz początek i progresja powikłań cukrzycowych są ze sobą ściśle powiązane. Redukcja stresu oksydacyjnego może mieć ogromne znaczenie w długotrwałym leczeniu pacjentów z cukrzycą. Przewlekły charakter choroby wymaga sposobu przyjmowania antyoksydantów, który można łatwo utrzymać, np. poprzez dietę. Takim związkiem może być erytrytol, prosty poliol. Jest dostępny doustnie, dobrze tolerowany, a jego budowa chemiczna przypomina mannitol, znany zmiatacz rodników hydroksylowych (HO*). METODY: Zbadaliśmy właściwości przeciwutleniające erytrytolu in vitro, a następnie określiliśmy jego aktywność przeciwutleniającą i działanie wazoochronne u szczura z cukrzycą streptozotocyną. WYNIKI: Wykazano, że erytrytol jest doskonałym zmiataczem rodników HO* i inhibitorem hemolizy wywołanej dichlorowodorkiem 2,2'-azobis-2-amidynopropanu, ale jest obojętny na rodniki ponadtlenkowe. Badania wysokosprawnej chromatografii cieczowej i spektroskopii elektronowego rezonansu spinowego wykazały, że reakcja erytrytolu z rodnikami hydroksylowymi spowodowała powstanie erytrozy i erytrulozy poprzez oderwanie atomu wodoru związanego z węglem. U szczurów z cukrzycą streptozotocyną erytrytol wykazywał działanie chroniące śródbłonek i, zgodnie z doświadczeniami in vitro, erytrozę wykryto w moczu szczurów spożywających erytrytol. WNIOSEK: Erytrytol działa jako przeciwutleniacz in vivo i może pomóc chronić przed uszkodzeniem naczyń wywołanym hiperglikemią. Copyright 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Mikrobiota jelitowa człowieka nie fermentuje erytrytolu.

text: Erytrytol, naturalnie występujący poliol, zyskuje na popularności jako słodzik luzem w żywieniu człowieka. Przemysłowo jest wytwarzany z glukozy poprzez fermentację. Z różnych badań wiadomo, że nie jest próchnicogenny. Ponadto jest szybko wchłaniany w jelicie cienkim i wydalany ilościowo z moczem. Tylko około 10% wchodzi do okrężnicy. Wcześniejsze eksperymenty in vitro wykazały, że erytrytol pozostawał niesfermentowany przez 12 godzinny okres fermentacji. W celu zbadania, czy świeża ludzka mikrobiota jelitowa jest w stanie przystosować swoje aktywności enzymatyczne do erytrytolu, przeprowadzono 24-godzinną fermentację w dobrze wystandaryzowanych warunkach in vitro. Dla porównania inkubowano również maltitol, laktulozę i ślepą próbę (tylko inokulum kałowe). Schematy fermentacji ustalono na podstawie obserwacji całkowitej produkcji gazu, akumulacji wodoru, zmian wartości pH, produkcji SCFA i degradacji substratu. Biorąc pod uwagę wszystkie parametry fermentacji, erytrytol okazał się całkowicie odporny na atak bakterii w ciągu 24 godzin, co wyklucza adaptację w tym okresie. Ponieważ w warunkach in vivo łatwiej fermentujące substraty wnikają do okrężnicy w sposób ciągły, wydaje się bardzo mało prawdopodobne, że erytrytol będzie fermentowany in vivo.


title: Formaldehyd, aspartam i migreny: możliwy związek.

text: Aspartam jest szeroko stosowanym sztucznym słodzikiem, który został powiązany z migrenami dziecięcymi i młodzieńczymi. Po spożyciu aspartam jest rozbijany, przekształcany i utleniany do formaldehydu w różnych tkankach. Przedstawiamy pierwszą serię przypadków migren związanych z aspartamem związanych z klinicznie istotnymi pozytywnymi reakcjami na formaldehyd w testach płatkowych.


title: Fibromialgia wywołana aspartamem, niezwykła, ale uleczalna przyczyna przewlekłego bólu.

text: Po raz pierwszy donosimy o niezwykłym działaniu niepożądanym aspartamu na układ mięśniowo-szkieletowy u dwóch pacjentów. 50-letnia kobieta cierpiała na rozległy ból i zmęczenie od ponad 10 lat, co doprowadziło do rozpoznania fibromialgii. Podczas wakacji w obcym kraju nie cierpiała na bolesne objawy, ponieważ zapomniała wziąć aspartam. Wszystkie objawy pojawiły się ponownie w ciągu kilku dni po jej powrocie, kiedy ponownie wprowadziła aspartam do swojej codziennej diety. W ten sposób aspartam został definitywnie wykluczony z jej diety, co spowodowało całkowitą regresję objawów fibromialgii. 43-letni mężczyzna konsultowany z powodu 3-letniego wywiadu obustronnego bólu przedramienia, nadgarstka, ręki i szyjki macicy po różnych nieudanych zabiegach. Szczegółowe przesłuchanie pozwoliło ustalić, że przez trzy lata przyjmował aspartam. Po usunięciu aspartamu nastąpiła całkowita regresja bólu bez nawrotów. Uważamy, że przewlekły ból tych pacjentów był spowodowany spożyciem aspartamu, silnego środka smakowo-zapachowego, szeroko stosowanego w żywności jako środka oszczędzającego kalorie. Stosunek korzyści do ryzyka rozważenia diagnozy przewlekłego bólu wywołanego aspartamem jest oczywisty: potencjalną korzyścią jest wyleczenie przewlekłej choroby powodującej niepełnosprawność, zaoszczędzenie wielu badań laboratoryjnych i obrazowych oraz unikanie potencjalnie szkodliwych terapii; potencjalnym ryzykiem jest czasowa zmiana diety pacjenta. Dlatego lekarze powinni zapytać pacjentów cierpiących na fibromialgię o przyjmowanie aspartamu. W niektórych przypadkach to proste pytanie może prowadzić do ustąpienia przewlekłej choroby powodującej kalectwo.


title: Walidacja metody wykrywania zjadliwej Yersinia enterocolitica i ich dystrybucji u świń rzeźnych z konwencjonalnych i alterna...

text: W literaturze opisano różne metody wykrywania zjadliwej Yersinia enterocolitica u świń. Czynniki ryzyka zanieczyszczenia stada świń nie zostały jeszcze określone. Celem tego badania była walidacja czułej metody wykrywania Y. enterocolitica oraz opisanie rozmieszczenia bakterii u świń podczas uboju z konwencjonalnych i alternatywnych („ekologicznych”) systemów utrzymania. W pierwszej kolejności pobrano próbki z migdałków, kątnicy z zawartością jelita ślepego oraz węzłów chłonnych z kątnicy 60 świń rzeźnych. Próbki te wykorzystano do porównania czułości sześciu różnych laboratoryjnych metod hodowlanych powszechnie stosowanych lub opisanych w literaturze z czułością łańcuchowej reakcji polimerazy z dwiema parami starterów (multipleks PCR). Następnie tylko metodą PCR zbadano migdałki, kątnicę i węzły chłonne kątnicy z dwóch grup świń rzeźnych: 210 z sześciu konwencjonalnych ferm opasowych i 200 z trzech z alternatywnym chówem. Wyniki multiplex PCR były pozytywne w 28 przypadkach. Wszystkie metody hodowli okazały się gorsze pod względem czułości od PCR. W drugiej części badania metodą PCR wykryto 36 (18%) świń pozytywnych z chowu alternatywnego i 60 (29%) z chowu konwencjonalnego (p<0,05). Najwyższy odsetek zakażenia Y. enterocolitica stwierdzono w migdałkach (11% alternatywnie, 22% konwencjonalnie; p<0,05), następnie kątnicy (5%, 11%) i węzłach chłonnych (2%, 7%). System chowu wydaje się być jednym z ważnych czynników w występowaniu tego powszechnego patogenu w stadach świń, ponieważ odkryliśmy istotne różnice między dwoma badanymi tutaj systemami. W systemie konwencjonalnym głównymi czynnikami ryzyka okazały się pozyskiwanie świń od różnych dostawców, stosowanie paszy komercyjnej i transport na ubój.


title: Zanieczyszczenie tusz ludzką patogenną Yersinia enterocolitica 4/O:3 pochodzi od świń zakażonych na fermach.

text: Świnie są uważane za główny rezerwuar ludzkiej chorobotwórczej Yersinia enterocolitica i źródło ludzkiej jersiniozy. Jednak droga przenoszenia Y. enterocolitica z gospodarstwa na wieprzowinę jest nadal niejasna. Przenoszenie patogennej Y. enterocolitica ze świń na tuszki i zestawy poskubano badano, pobierając próbki od 364 pojedynczych świń z kolczykami na fermie iw rzeźni. Dodatkowo analizowano wyizolowane szczepy, stosując elektroforezę żelową w polu pulsacyjnym. Izolacja podobnych genotypów patogennej Y. enterocolitica 4/O:3 u zwierząt na fermie iw rzeźni oraz w tuszach wskazuje, że zanieczyszczenie tuszy pochodzi od szczepów, które świnie nosi w okresie tuczu. Bezpośrednie zanieczyszczenie ze świni nioski do jej kolejnego zestawu poskubanego jest również główną drogą zanieczyszczenia zestawów poskubanych, ale zanieczyszczenie krzyżowe wydaje się mieć większy wpływ na zanieczyszczenie zestawu poskubanego niż na tusze. W tym badaniu częstość występowania patogennej Y. enterocolitica w gospodarstwie wahała się od 0% do 100%, wskazując, że specyficzne czynniki gospodarstwa wpływają na częstość występowania Y. enterocolitica u świń. Po raz pierwszy zbadano związek czynników fermowych z wysoką częstością występowania patogennej Y. enterocolitica na fermach, stosując analizę korelacyjną i dwupoziomową analizę regresji logistycznej. Specyficzne czynniki gospodarstwa, tj. picie ze smoczka, brak paszy objętościowej lub ściółki dla świń rzeźnych oraz brak dostępu szkodników do chlewni, wiązały się z wysoką częstością występowania patogennej Y. enterocolitica 4/O:3.


title: Rozpowszechnienie wydalania Yersinia enterocolitica i dystrybucja bioserotypów w stadach tuczników Ontario w latach 2001, 2002 i 2004.

text: Zbadaliśmy charakterystykę infekcji Yersinia enterocolitica w stadach tuczników Ontario. Naszymi szczegółowymi celami było oszacowanie lub przetestowanie: częstości wydalania Y. enterocolitica u tuczników, dystrybucji bioserotypów, zgodności między testami na poziomie stada opartymi na pobieraniu próbek od świń i połączonych próbek kału, czy bioserotypy skupiają się w gospodarstwach i czy Y. enterocolitica- stada pozytywne skupiają się przestrzennie. W sumie w latach 2001, 2002 i 2004 pobrano 3747 próbek kału ze 100 gospodarstw (łącznie 250 wizyt w stadzie). Próbki kału badano przez hodowlę, a izolaty pozytywne poddano biotypowaniu i serotypowaniu. Pozorna częstość występowania Y. enterocolitica na poziomie świń wynosiła odpowiednio 1,8%, 3,2% i 12,5% w latach 2001, 2002 i 2004. Szacowana rzeczywista częstość występowania Y. enterocolitica na poziomie świń wynosiła odpowiednio 5,1%, 9,1% i 35,1% w latach 2001, 2002 i 2004. Częstość występowania na poziomie stada wynosiła 16,3%, 17,9% i 37,5% odpowiednio w 2001, 2002 i 2004 roku. We wszystkich latach najczęstszym bioserotypem był 4, O:3, a następnie bioserotyp 2, O:5,27. Kappa między statusem stada na podstawie próbek świń i próbek zbiorczych wahała się od 0,51 do 0,68 odpowiednio dla biotypu 1A i bioserotypu 4, O:3. W przypadku 4, O:3 wykryto znaczne odchylenie w niezgodnych parach, co wskazuje, że próbki świń były bardziej czułe niż próbki zbiorcze w uznawaniu stada za dodatnie. Farmy miały tendencję do powtarzania pozytywnych wyników z tym samym bioserotypem, ale pozytywne farmy badawcze nie skupiały się przestrzennie (co sugeruje brak między przenoszeniem stada a brakiem wspólnego geograficznego czynnika ryzyka). Copyright 2009 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Roczny koszt choroby i straty lat życia skorygowane o jakość w Stanach Zjednoczonych z powodu 14 patogenów przenoszonych przez żywność.

text: W tym artykule szacujemy roczny koszt choroby i utraty lat życia skorygowanych o jakość (QALY) w Stanach Zjednoczonych spowodowanych przez 14 z 31 głównych patogenów przenoszonych przez żywność zgłoszonych przez Scallana i in. (Emerg. Infect. Dis. 17:7-15, 2011), na podstawie szacunków częstości występowania chorób przenoszonych drogą pokarmową w Stanach Zjednoczonych. Te 14 patogenów odpowiada za 95% zachorowań i hospitalizacji oraz 98% zgonów z powodu możliwych do zidentyfikowania patogenów, oszacowanych przez Scallan et al. Szacujemy, że te 14 patogenów powoduje 14 miliardów dolarów (od 4,4 miliarda do 33,0 miliardów dolarów) kosztów choroby i utratę 61 000 QALY (od 19 000 do 145 000 QALY) rocznie. Około 90% tej straty jest spowodowane przez pięć patogenów: niedurową Salmonella enterica (3,3 miliarda dolarów; 17 000 QALY), Campylobacter spp. (1,7 mld USD; 13 300 QALY), Listeria monocytogenes (2,6 mld USD; 9 400 QALY), Toxoplasma gondii (3 mld USD; 11 000 QALY) i norowirus (2 mld USD; 5000 QALY). Towarzyszący artykuł przypisuje straty oszacowane w tym badaniu do spożycia określonych kategorii żywności. Aby uzyskać te szacunki, dla każdego patogenu tworzymy drzewa wyników choroby, które charakteryzują objawy, nasilenie, czas trwania, wyniki i prawdopodobieństwo stanów zdrowia związanych z tym patogenem. Następnie szacujemy koszt choroby (koszty medyczne, utrata produktywności i ocena przedwczesnej śmiertelności) dla każdego patogenu. Szacujemy również utratę QALY dla każdego stanu zdrowia związanego z danym patogenem, stosując skalę EuroQol 5D. Konstrukcję drzew wyników choroby, koszt choroby związany z wynikiem choroby oraz punktację EuroQol 5D opisano bardziej szczegółowo w drugim artykule towarzyszącym.


title: Ocena obciążenia chorobami 14 patogenów w źródłach żywności w Stanach Zjednoczonych przy użyciu danych atrybucyjnych z badań epidemii i ekspertów ...

text: Zrozumienie względnego wpływu głównych zagrożeń mikrobiologicznych na zdrowie publiczne w zakresie zaopatrzenia w żywność ma kluczowe znaczenie dla krajowego systemu bezpieczeństwa żywności opartego na ryzyku. Badanie to przeprowadzono w celu oszacowania obciążenia zdrowotnego w USA 14 głównych patogenów w 12 szerokich kategoriach żywności, a następnie uszeregowania wynikowych 168 kombinacji patogen-pożywienie. Badanymi patogenami były Campylobacter, Clostridium perfringens, Escherichia coli O157:H7, Listeria monocytogenes, norowirus, Salmonella enterica, Toxoplasma gondii i wszystkie inne patogeny FoodNet. Obciążenie zdrowotne związane z każdym patogenem zostało zmierzone przy użyciu nowych szacunków kosztów choroby i utraty lat życia skorygowanych o jakość (QALY) z powodu ostrej i przewlekłej choroby oraz śmiertelności. Opracowano nową metodę przypisywania chorób do żywności, która opiera się zarówno na danych dotyczących epidemii, jak i wzbudzaniu ich przez ekspertów. W tej metodzie zakłada się, że dane empiryczne są generalnie lepsze od oceny eksperckiej; w związku z tym do przypisania wykorzystano dane dotyczące epidemii, z wyjątkiem przypadków, w których dowody sugerują, że dane te są uważane za niereprezentatywne dla przypisania żywności. Na podstawie oceny danych dotyczących epidemii, informacji eksperckich i opublikowanej literatury naukowej szacunkowe przypisanie epidemii dla Campylobacter, Toxoplasma, Cryptosporidium i Yersinia na podstawie epidemii uznano za niereprezentatywne; dlatego dla tych czterech patogenów uwzględniono atrybucję opartą na ekspertach. Przeprowadzono analizy wrażliwości, aby ocenić wpływ założeń dotyczących danych atrybucji na rankingi. Obciążenie chorobą skoncentrowało się na stosunkowo niewielkiej liczbie kombinacji patogen-pokarm. 10 najlepszych par odpowiadało za straty w wysokości ponad 8 miliardów dolarów i 36 000 QALY, czyli ponad 50% sumy we wszystkich parach. W przypadku wszystkich 14 patogenów drób, wieprzowina, produkty spożywcze i złożone produkty spożywcze były odpowiedzialne za prawie 60% całkowitego kosztu choroby i utraty QALY.


title: Za wcześnie, by odrzucić zakażenie Yersinia enterocolitica w etiologii choroby Gravesa-Basedowa: dowody z bliźniaczego badania kliniczno-kontrolnego.

text: TŁO: Infekcja Yersinia enterocolitica (YE) od dawna jest zaangażowana w patogenezę choroby Gravesa-Basedowa (GD). Związek między YE i GD może być jednak również spowodowany wspólnymi czynnikami genetycznymi lub środowiskowymi wpływającymi na rozwój zarówno infekcji YE, jak i GD. To potencjalne zamieszanie można zminimalizować poprzez badanie par bliźniąt niezgodnych z GD. CEL: Zbadanie, czy infekcja YE jest związana z GD. PROJEKT: Najpierw przeprowadziliśmy klasyczne badanie kliniczno-kontrolne osób z (61) i bez (122) GD, a następnie badanie kliniczno-kontrolne par bliźniąt (36) niezgodnych z GD. METODY: Zmierzono przeciwciała immunoglobuliny (Ig)A i IgG na białka błony zewnętrznej Yersinia związane z wirulencją (YOP). GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE: Występowanie przeciwciał YOP IgA i IgG. WYNIKI: Osoby z GD miały wyższą częstość występowania YOP IgA (49% vs 34%, P = 0,054) i YPO IgG (51% vs 35%, P = 0,043) niż kontrole zewnętrzne. Częstość przewlekłego zakażenia YE, odzwierciedlona obecnością przeciwciał IgA i IgG YOP, była również wyższa wśród chorych niż w grupie kontrolnej (49% vs 33%, p = 0,042). Podobne wyniki uzyskano w parach bliźniąt niezgodnych z GD. W analizie kliniczno-kontrolnej osoby z GD miały zwiększony iloraz szans (OR) zakażenia YE: IgA 1,84 (95% CI 0,99-3,45) i IgG 1,90 (95% CI 1,02-3,55). W analizie ko-twin, bliźniak z GD miał również zwiększony OR infekcji YE: IgA 5,5 (95% CI 1,21-24,81) i IgG 5,0 (95% CI 1,10-22,81). WNIOSEK: Odkrycie związku między GD i YE w badaniu kliniczno-kontrolnym oraz w parach bliźniąt niezgodnych z GD potwierdza pogląd, że zakażenie YE odgrywa rolę etiologiczną w występowaniu GD lub odwrotnie. Przyszłe badania powinny dokładniej zbadać relację czasową tego związku.


title: Występowanie patogennych szczepów Yersinia enterocolitica u świń w Stanach Zjednoczonych

text: Yersinia enterocolitica jest uważana za ważny patogen przenoszony przez żywność, mający wpływ na produkcję i przetwórstwo wieprzowiny w Stanach Zjednoczonych. Ponieważ ta bakteria jest komensalem świń, głównym celem tego badania było określenie częstości występowania patogennej Y. enterocolitica u świń w Stanach Zjednoczonych przy użyciu kału jako źródła próbki. Łącznie przebadano 2793 próbki kału pod kątem jego obecności u świń. Próbki kału pobrano od późnych tuczników z 77 zakładów produkcyjnych w 15 wschodnich i środkowo-zachodnich stanach produkujących wieprzowinę przez okres 27 tygodni (6 września 2000 r. do 20 marca 2001 r.). Częstość występowania all-dodatniej Y. enterocolitica została określona w próbkach za pomocą fluorogennego testu PCR z 5'-nukleazą oraz metody hodowlanej. Średnia częstość występowania wyniosła 13,10% (366 z 2793 przebadanych próbek kału), gdy połączono zarówno wyniki PCR, jak i dodatnie z hodowli. Czterdzieści jeden z 77 pomieszczeń (53,25%) zawierało co najmniej jedną próbkę kału pozytywną pod względem sekwencji. Test PCR wykazał stopień zanieczyszczenia 12,35% (345/2793) w porównaniu do 4,08% (114/2793) metodą hodowli. Spośród 345 próbek dodatnich pod względem PCR, 252 było ujemnych w hodowli, podczas gdy ze 114 próbek dodatnich w hodowli, 21 było ujemnych pod względem PCR. Wśród 77 przesłanek test PCR wykazał istotnie (P < 0,05) wyższy odsetek (46,75%, n = 36 miejsc) próbek pozytywnych pod względem patogenu (sekwencja ail) niż metoda hodowli (22,08%, n = 17 miejsc). Wykazano zatem wyższą czułość w odniesieniu do liczby próbek i miejsc zidentyfikowanych jako pozytywne dla metody PCR w porównaniu z metodą hodowli do wykrywania patogennej Y. enterocolitica. Wyniki potwierdzają hipotezę, że świnie są rezerwuarem potencjalnie patogennych dla ludzi szczepów Y. enterocolitica.


title: Zachowanie Yersinia enterocolitica w żywności

text: Yersinia enterocolitica są wszechobecne, często są izolowane z gleby, wody, zwierząt i różnych pokarmów. Stanowią biochemicznie niejednorodną grupę, która może przetrwać i rosnąć w temperaturach chłodniczych. Zdolność do rozprzestrzeniania się w temperaturach chłodniczych ma duże znaczenie w higienie żywności. Zjadliwe szczepy Yersinia atakują komórki ssaków, takie jak komórki HeLa w hodowli tkankowej. Zidentyfikowano dwa geny chromosomalne, inv i ail, odpowiedzialne za inwazję komórek ssaków. Patogen może powodować biegunkę, zapalenie wyrostka robaczkowego, a poinfekcyjne zapalenie stawów może wystąpić w niewielkiej części przypadków. Uważa się, że najczęstszą drogą przenoszenia patogennej Y. enterocolitica jest droga fekalno-ustna przez skażoną żywność. Bezpośredni kontakt międzyludzki jest rzadki. Sporadycznie wykryto patogenną Y. enterocolitica w warzywach i wodzie środowiskowej; dlatego warzywa i nieoczyszczona woda są również potencjalnymi źródłami ludzkiej jersiniozy. Jednak wskaźniki izolacji patogennej Y. enterocolitica były niskie, co może wynikać z ograniczonej czułości metod wykrywania. Aby zidentyfikować inne możliwe pojazdy transmisyjne, należy dokładniej zbadać różne produkty spożywcze. Wiele czynników związanych z epidemiologią Y. enterocolitica, takich jak źródła, drogi przenoszenia i dominujące genotypy, pozostaje niejasnych ze względu na niską czułość metod wykrywania.