title: Wpływ dodatków polifosforanowych na przeżywalność Campylobacter w przetworzonych wydzielinach z kurczaków

text: Campylobacter spp. są odpowiedzialne za dużą liczbę przypadków bakteryjnych zatruć pokarmowych na całym świecie. Pomimo wrażliwości na tlen i wybrednych składników odżywczych, Campylobacter spp. są w stanie przetrwać w środowiskach przetwórstwa żywności i dotrzeć do konsumentów w ilości wystarczającej do wywołania choroby. W celu zbadania trwałości Campylobacter na przetworzonych kurczakach zebrano i wysterylizowano wydzieliny z kurczaków wyprodukowanych na sprzedaż konsumencką. Zebrano dwa rodzaje wysięków z produktów drobiowych: wzmocniony, w którym podczas obróbki dodawano do kurcząt marynaty, oraz nieulepszony, w którym podczas obróbki nie dodawano żadnych dodatków. Badane w tym badaniu wysięki z ulepszonych produktów drobiowych zawierały mieszaninę polifosforanów. Próbki wysięku zaszczepiono szczepami Campylobacter jejuni lub Campylobacter coli i inkubowano w różnych warunkach środowiskowych i zliczono żywe bakterie obecne w otrzymanych hodowlach. Przy inkubacji w 42°C w środowisku mikrotlenowym, wysięki z ulepszonych produktów drobiowych powodowały zwiększoną przeżywalność C. jejuni i C. coli w porównaniu z wysiękami niewzmocnionymi w zakresie od <1 do >4 log CFU/ml. W bardziej odpowiednich warunkach przechowywania żywności (4°C i normalna atmosfera) wysięki z ulepszonych produktów z kurczaka również wykazywały lepszą przeżywalność Campylobacter w porównaniu z wysiękami niewzmocnionymi. Stwierdzono, że polifosforany obecne we wzmocnionych wysiękach są w dużej mierze odpowiedzialne za poprawę przeżywalności obserwowaną przy porównaniu tych dwóch rodzajów wysięków. Dlatego polifosforany stosowane w celu poprawy jakości kurczaków pomagają w utrzymaniu liczby bakterii Campylobacter, zwiększając ryzyko wystąpienia choroby poprzez zanieczyszczenie krzyżowe lub niewłaściwie ugotowany drób.


title: Rozpowszechnienie i znaczenie dla zdrowia publicznego pozostałości glinu w mleku i niektórych produktach mlecznych.

text: Pobrano sześćdziesiąt losowych próbek mleka z gospodarstw luzem, mleka handlowego, lokalnie produkowanego sera przetworzonego i mleka w proszku do analizy pod kątem stężenia glinu (Al) przy użyciu spektrometrii absorpcji atomowej w piecu grafitowym (GFAAS). Wyniki porównano z prowizorycznie dopuszczalnymi granicami (PAPL). Obliczono maksymalne oszacowane spożycie (MEDI) Al dla badanych próbek. Ponadto przeprowadzono badanie eksperymentalne w celu określenia możliwego wypłukiwania Al z naczyń kuchennych w mleku podczas gotowania. Uzyskane wyniki wykazały, że stężenie Al w badanych próbkach mleka z ferm luzem było nieistotne. Natomiast mleko towarowe wykazywało wyższą koncentrację, 65,0% przebadanych próbek było powyżej PAPL. Wyniki wykazały istotną różnicę stężenia Al między nimi. Zawartość Al w serze topionym zawiniętym w folię Al była istotnie wyższa niż w próbkach zapakowanych w szklane pojemniki z istotną różnicą stężenia Al między nimi. Również 20% przebadanych próbek mleka w proszku przekroczyło PAPL (0,01 do 0,4 mg/kg). MEDI dla Al w mleku hodowlanym luzem, mleko towarowe kontrolne, mleko towarowe gotowane w naczyniach Al, mleko towarowe gotowane w naczyniach ze stali nierdzewnej, ser topiony zawijany w folię Al, ser topiony pakowany w szklane pojemniki, mleko w proszku obliczono na 3,0 %, 61,0%, 63,0%, 61,0%, 428,0%, 220,0% i 166,0% odpowiednio z „PTDI”. Wyniki badań eksperymentalnych nie wykazały znaczących różnic w stężeniu Al pomiędzy mlekiem handlowym (grupa kontrolna) a gotowanym w naczyniach Al oraz gotowanym w naczyniach ze stali nierdzewnej. ZASTOSOWANIE PRAKTYCZNE:   Wyniki przeprowadzonych badań wskazują, że poziom Al w mleku przechowywanym w pojemnikach Al oraz produktach mlecznych pakowanych w folię Al przekracza dopuszczalne limity, co może sugerować zagrożenie dla zdrowia. Dlatego wszystkie puszki po mleku powinny być wykonane ze stali nierdzewnej, zapobiegać przedostawaniu się wody z kranu do mleka, a ser topiony powinien być pakowany w szklane pojemniki i nie owijany folią Al. Wymywanie Al wzrosło do znacznego procentu podczas przechowywania niż podczas gotowania, dlatego mleko należy przechowywać w lodówce w pojemnikach ze stali nierdzewnej lub szkła.


title: Ukryte źródła fosforu w typowej amerykańskiej diecie: czy ma to znaczenie w nefrologii?

text: Podwyższony poziom fosforu w surowicy jest głównym, możliwym do uniknięcia czynnikiem etiologicznym związanym ze zwiększoną chorobowością i śmiertelnością sercowo-naczyniową pacjentów dializowanych. Ważnym wyznacznikiem fosforu w surowicy jest spożycie tego minerału w diecie; to sprawia, że ograniczenie spożycia fosforu w diecie jest podstawą zapobiegania i leczenia hiperfosfatemii. Średnie dzienne spożycie fosforu w diecie wynosi około 1550 mg dla mężczyzn i 1000 mg dla kobiet. Ogólnie rzecz biorąc, żywność bogata w białko jest również bogata w fosfor. Liczby te jednak zmieniają się, ponieważ fosforany są obecnie dodawane do dużej liczby przetworzonej żywności, w tym mięs, serów, dressingów, napojów i produktów piekarniczych. W rezultacie, w zależności od wyborów żywieniowych, takie dodatki mogą zwiększyć spożycie fosforu nawet o 1 g/dzień. Co więcej, tabele składu składników odżywczych zwykle nie uwzględniają fosforu z tych dodatków, co skutkuje niedoszacowaniem spożycia fosforu przez naszych pacjentów. Naszym celem jest przekazanie wiedzy na temat zawartości fosforu w obecnej amerykańskiej diecie, aby lepiej wyposażyć nefrologów w ich próbie kontrolowania hiperfosfatemii.


title: FOSFOR ZAWIERAJĄCY DODATKI DO ŻYWNOŚCI A DOKŁADNOŚĆ BAZ DANYCH ODŻYWCZYCH: IMPLIKACJE DLA PACJENTÓW NEREK

text: Cel Dodatki zawierające fosfor są coraz częściej dodawane do produktów spożywczych. Staraliśmy się określić potencjalny wpływ tych dodatków. Jako przykład skupiliśmy się na produktach z kurczaka. Metody Zakupiliśmy różnorodne produkty z kurczaka, przygotowaliśmy je zgodnie z zaleceniami na opakowaniu oraz przeprowadziliśmy analizy laboratoryjne w celu określenia rzeczywistej zawartości fosforu. Wykorzystaliśmy oprogramowanie ESHA Food Processor SQL Software do określenia oczekiwanej zawartości fosforu w każdym produkcie. Wyniki Spośród 38 produktów drobiowych 35 (92%) miało wśród składników dodatki zawierające fosfor. Dla każdej kategorii produktów z kurczaka zawierających dodatki rzeczywista zawartość fosforu była wyższa niż zawartość oczekiwana z bazy danych składników odżywczych. Na przykład rzeczywista zawartość fosforu przekroczyła oczekiwaną zawartość fosforu średnio o 84 mg/100g dla panierowanych pasków piersi. W każdej kategorii było też wiele zróżnicowania. Na przykład różnica między rzeczywistą a oczekiwaną zawartością fosforu wahała się od 59 do 165 mg/100g dla kotletów z piersi. Dwie 100-gramowe porcje produktów zawierających dodatki zawierają średnio 440 mg fosforu, czyli około połowy całkowitego dziennego zalecanego spożycia dla pacjentów dializowanych. Wniosek Dodatki zawierające fosfor znacznie zwiększają ilość fosforu w produktach z kurczaka. Dostępne bazy danych składników odżywczych nie odzwierciedlają tej wyższej zawartości fosforu, a różnice między podobnymi produktami uniemożliwiają pacjentom i dietetykom dokładne oszacowanie zawartości fosforu. Zalecamy, aby pacjenci dializowani ograniczyli spożycie produktów zawierających dodatki i aby zawartość fosforu w produktach spożywczych była podana na etykietach informacji żywieniowych.


title: Dodatki fosforanowe w żywności — zagrożenie dla zdrowia

text: Tło Hiperfosfatemia została zidentyfikowana w ciągu ostatniej dekady jako silny predyktor śmiertelności w zaawansowanej przewlekłej chorobie nerek (PChN). Na przykład badanie pacjentów w stadium CKD 5 (z roczną śmiertelnością około 20%) wykazało, że 12% wszystkich zgonów w tej grupie można przypisać podwyższonemu stężeniu fosforanów w surowicy. Ostatnio stwierdzono również, że wysokie prawidłowe stężenie fosforanów w surowicy jest niezależnym predyktorem zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności w populacji ogólnej. Dlatego dodatki fosforanowe w żywności są przedmiotem obaw, a ich potencjalny wpływ na zdrowie mógł być niedoceniany. Metody Przeanalizowaliśmy odpowiednią literaturę uzyskaną poprzez selektywne przeszukiwanie baz danych PubMed i UE (www.zusatzstoffe-online.de, www.codexalimentarius.de), podając terminy wyszukiwania „dodatki fosforanowe” i „hiperfosfatemia”. Wyniki Nie ma potrzeby obniżania zawartości naturalnych fosforanów, czyli estrów organicznych w żywności, ponieważ ten rodzaj fosforanów jest niecałkowicie przyswajalny; ograniczenie jego spożycia może nawet prowadzić do niedożywienia białkowego. Z drugiej strony fosforan nieorganiczny zawarty w dodatkach do żywności jest skutecznie wchłaniany i może w sposób wymierny podnieść stężenie fosforanów w surowicy u pacjentów z zaawansowaną PChN. Żywność z dodatkiem fosforanów jest zwykle spożywana przez osoby z dolnego końca skali społeczno-ekonomicznej, które spożywają bardziej przetworzoną i „fast” żywność. Głównym działaniem patofizjologicznym fosforanów jest uszkodzenie naczyń m.in. dysfunkcja śródbłonka i zwapnienie naczyń. Poza jakością fosforanów w diecie (która również wymaga uwagi), ilość fosforanów spożywanych przez pacjentów z zaawansowaną niewydolnością nerek, zgodnie z wytycznymi, nie powinna przekraczać 1000 mg na dobę. Wniosek Prospektywne badania kontrolowane są obecnie niedostępne. Ze względu na wysoką częstość występowania PChN i potencjalne szkody powodowane przez dodatki fosforanowe do żywności, należy poinformować opinię publiczną, że dodatek fosforanów jest szkodliwy dla zdrowia. Ponadto właściwe są apele o oznaczanie zawartości dodanego fosforanu w żywności.


title: Brak świadomości wśród przyszłych lekarzy o ryzyku spożywania przetworzonej żywności i napojów zawierających ukryte fosforany

text: Toksyczność fosforanów jest ważnym czynnikiem warunkującym śmiertelność u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (PChN), zwłaszcza poddawanych hemodializie. Pacjentom z PChN zaleca się stosowanie diety o niskiej zawartości fosforanów i dodatkowo przepisywane są leki obniżające poziom fosforanów. Ponieważ pacjenci ci zwykle zwracają się do swoich lekarzy i pielęgniarek o wskazówki dotyczące ich opcji żywieniowych, przeprowadziliśmy ankietę w celu określenia poziomu świadomości wysokiej zawartości fosforanów w żywności i napojach przetworzonych komercyjnie wśród studentów medycyny i pielęgniarstwa w Hirosaki University School of Medicine w Japonia. Do tego badania, 190 studentów medycyny i pielęgniarstwa (średnia wieku 21,7±3 lat) zostało losowo wybranych i otrzymało listę pytań mających na celu ocenę ich świadomości na temat żywności i napojów zawierających sztucznie dodane składniki fosforanowe. Podczas gdy 98,9% tych studentów było świadomych obecności cukru w dostępnych na rynku napojach gazowanych, tylko 6,9% było świadomych obecności fosforanu (kwasu fosforowego). Podobnie tylko 11,6% tych uczniów było świadomych obecności fosforanów w żywności przetworzonej komercyjnie, takiej jak hamburgery i pizza. Ponadto około dwie trzecie badanych studentów (67,7%) nie było świadomych szkodliwych skutków nieograniczonego spożywania żywności i napojów zawierających fosforany. Około 28% badanych studentów spożywa takie „fast foody” raz w tygodniu, a 40% wypija co najmniej 1∼5 puszek napojów gazowanych tygodniowo. Po uświadomieniu sobie potencjalnych długoterminowych zagrożeń związanych ze spożywaniem nadmiernych ilości żywności i napojów zawierających fosforany, 40,5% uczestników ankiety rozważało zmniejszenie spożycia fosforanów poprzez zminimalizowanie spożycia przetworzonych komercyjnie produktów typu „fast food” i napojów gazowanych. Ponadto kolejne 48,4% studentów wykazało zainteresowanie uzyskaniem większej ilości informacji na temat negatywnych skutków zdrowotnych spożywania nadmiernych ilości fosforanów. Ankieta ta podkreśla potrzebę podjęcia inicjatywy edukacyjnej w celu podniesienia świadomości zagrożeń dla zdrowia, jakie stwarza nadmierne spożycie dodatków fosforanowych.


title: Dodatkowe obciążenie fosforanami z dodatków do żywności w powszechnie spożywanej żywności: realne i podstępne zagrożenie dla pacjentów z chorobami nerek.

text: Wstęp: Ograniczenie spożycia fosforu w diecie jest głównym aspektem opieki nad pacjentem z chorobą nerek. Ograniczenie spożycia fosforu w diecie jest niezbędne do kontroli równowagi fosforanowej zarówno podczas leczenia zachowawczego, jak i dializy. Dodatkowa ilość fosforu, która jest zużywana w wyniku dodatków do żywności zawierających fosforany, stanowi prawdziwe wyzwanie dla pacjentów z chorobami nerek i dietetyków, ponieważ stanowi „ukryty” ładunek fosforanów. Celem tego badania był pomiar zawartości fosforu w żywności, w szczególności w powszechnych źródłach białka, i obejmowało zarówno te, które zawierały listę dodatków fosforanowych, jak i te, które ich nie zawierały. METODY: Oznaczenia suchej masy, azotu, całkowitych i rozpuszczalnych jonów fosforanowych przeprowadzono w 60 próbkach żywności, a mianowicie w szynce gotowanej, pieczonej piersi indyka i pieczonej piersi kurczaka, z których 30 było z deklarowanymi dodatkami fosforanowymi, a pozostałe 30 podobnych przedmioty były bez dodatków. WYNIKI: Fosfor całkowity (290 ± 40 mg/100 g vs. 185 ± 23 mg/100 g, P < 0,001) i rozpuszczalny (164 ± 25 mg/100 g vs. 100 ± 19 mg/100 g, P < 0,001) była wyższa w produktach zawierających dodatki niż w żywności bez dodatków. Nie stwierdzono różnic między dwiema grupami w zakresie suchej masy (27,2 ± 2,0 g/100 g vs. 26,7 ± 1,9 g/100 g) lub azotu całkowitego (3,15 ± 0,40 g/100 g vs. 3,19 ± 0,40 g/100 g) . W konsekwencji spożycie fosforu na gram białka było znacznie większe w żywności zawierającej dodatki fosforu (15,0 ± 3,1 mg/g vs. 9,3 ± 0,7 mg/g, P < 0,001). WNIOSKI: Nasze wyniki pokazują, że żywność zawierająca dodatki fosforanowe ma zawartość fosforu prawie o 70% wyższą niż próbki, które nie zawierają dodatków. Stwarza to szczególne obawy, ponieważ ta dodatkowa ilość fosforu jest prawie całkowicie wchłaniana przez przewód pokarmowy. Te ukryte fosforany pogarszają kontrolę równowagi fosforanowej i zwiększają zapotrzebowanie na środki wiążące fosforany i związane z tym koszty. Programy informacyjne i edukacyjne mają zasadnicze znaczenie dla uświadomienia pacjentom z chorobą nerek istnienia żywności z dodatkami fosforanowymi. Ponadto fakty te podkreślają potrzebę poświęcenia przez władze krajowe i międzynarodowe większej uwagi etykietom żywności, które powinny wyraźnie informować o ilości naturalnego lub dodanego fosforu. Copyright © 2011 National Kidney Foundation, Inc. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ograniczenie spożycia fosforu u pacjentów dializowanych: potencjalny wpływ przetworzonego mięsa, drobiu i produktów rybnych jako źródła białka.

text: TŁO: Spożycie fosforu w diecie pochodzi głównie ze źródeł białka i jest krytycznym wyznacznikiem równowagi fosforu u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. Informacje na temat zawartości fosforu w gotowej żywności są generalnie niedostępne, ale uważa się, że w znacznym stopniu przyczynia się do obciążenia fosforem pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. PROJEKT: Analiza składników diety. USTAWIENIE: Zmierzyliśmy zawartość fosforu w 44 produktach spożywczych, w tym w 30 chłodzonych lub mrożonych gotowanych mięsie, drobiu i produktach rybnych, ogólnie marek krajowych. WYNIKI: Zmierzona i zgłoszona zawartość fosforu w żywności. POMIARY: Fosfor przy użyciu oficjalnej metody Stowarzyszenia Gmin Analitycznych 984,27; białko przy użyciu oficjalnej metody Stowarzyszenia Gmin Analitycznych 990.03. WYNIKI: Stwierdzono, że stosunek zawartości fosforu do białka w tych pozycjach wahał się od 6,1 do 21,5 mg fosforu na 1 g białka. Średni stosunek w 19 produktach spożywczych z etykietą zawierającą fosfor jako dodatek wyniósł 14,6 mg/g w porównaniu z 9,0 mg/g w 11 produktach bez fosforu na liście. Zawartość fosforu tylko w 1 wstępnie ugotowanym produkcie spożywczym była dostępna w szeroko stosowanej bazie danych żywieniowych. OGRANICZENIA: Wyniki nie mogą być ekstrapolowane na inne produkty. Producenci mogą również w dowolnym momencie zmienić zawartość fosforu w żywności. Zawartość białka nie była mierzona bezpośrednio dla wszystkich produktów spożywczych. WNIOSEK: Lepsze raportowanie zawartości fosforu w żywności przez producentów mogłoby skutkować lepszą kontrolą fosforu w diecie bez ryzyka niedożywienia białkowego.


title: Opisowa analiza sensoryczna filetów z piersi brojlerów marynowanych w roztworach fosforanów, soli i kwasów.

text: Cechy sensoryczne pełnoletnich filetów z piersi brojlerów marynowanych w 6% roztworze NaCl zawierającym 2% trójpolifosforan sodu (2P), 2% kwas cytrynowy (2C), 2% kwas octowy (2A), 1% kwas cytrynowy plus 1% roztwór fosforanów ( 1C) lub 1% roztwór kwasu octowego plus 1% fosforan (1A). Jako kontrolę zastosowano 6% roztwór NaCl (6S) bez dodatków. Próbki ugotowane w piekarniku (piec 177°C; temperatura wewnętrzna 75°C) zostały ocenione przez 9-osobowy wyszkolony panel sensoryczny do analizy opisowej, który ocenił intensywność 26 różnych atrybutów smaku i tekstury przy użyciu 15-punktowej skali liniowej. Dane analizowano przy użyciu ogólnych procedur SAS opartych na modelu liniowym w celu określenia istotnych różnic (P < lub = 0,05) w poszczególnych cechach sensorycznych spowodowanych traktowaniem marynaty. Wszystkie cechy sensoryczne zostały ocenione w zakresie niskiej intensywności (1,5 do 5,0). Bulion, ocet i cząstki resztkowe były jedynymi indywidualnymi cechami ocenianymi istotnie różnie (P < lub = 0,05) ze względu na leczenie. Analizy wielowymiarowe wykazały, że wszystkie atrybuty sensoryczne tworzą 2 wymiary, które wyjaśniają 57% zmienności danych. Niskie wartości intensywności atrybutów tekstury wskazują na możliwe negatywne konsekwencje stosowania fosforanów, soli i kwasów w przypadku w pełni dojrzałych filetów.


title: Wpływ dodatków polifosforanowych na pH przetworzonych wysięków z kurczaków i przeżywalność Campylobacter.

text: Campylobacter spp. są organizmami wymagającymi odżywiania, które są wrażliwe na normalny poziom tlenu atmosferycznego i nie mają homologów genów pospolitego szoku zimna. Na pierwszy rzut oka bakterie te wydają się nieprzystosowane do przetrwania w produktach spożywczych w warunkach przetwarzania i przechowywania; jednak przeżywają w liczbie wystarczającej do wywołania największej liczby chorób bakteryjnych przenoszonych przez żywność rocznie. Proponowanym mechanizmem odgrywającym rolę w przetrwaniu Campylobacter jest dodawanie marynat zawierających polifosforany podczas przetwarzania drobiu. Szczepy Campylobacter jejuni i Campylobacter coli inkubowane w wysięku kurcząt zebranym od drobiu traktowanego marynatą wykazywały znaczną przewagę przeżywalności (1 do 4 log CFU/ml) w porównaniu z tymi samymi szczepami inkubowanymi w wysięku kurcząt od nieleczonych ptaków. Wykazano, że większość obserwowanego wpływu marynat na przeżywalność Campylobacter odpowiadają polifosforany, które stanowią dużą część komercyjnych marynat dla drobiu. Gdy do porównania przeżywalności szczepów Campylobacter w wysięku z kurczaków wykorzystano sześć różnych polifosforanów spożywczych (pirofosforan disodowy, pirofosforan tetrasodowy, trifosforan pentasodowy, polifosforan sodu, fosforan monosodowy i fosforan trisodowy), zaobserwowano istotne różnice w zakresie przeżywalności Campylobacter między różne polifosforany. Następnie ustalono, że dodanie polifosforanów do wysięku z kurczaka zwiększyło pH wysięku, przy czym bardziej zsocjowane polifosforany podniosły pH w większym stopniu niż mniej zsocjowane polifosforany. Potwierdzono, że zmiana pH za pośrednictwem polifosforanów jest odpowiedzialna za obserwowany wzrost przeżywalności Campylobacter.


title: Artykuły oryginalne: Zawartość fosforu i potasu w ulepszonych produktach mięsnych i drobiowych: Implikacje dla pacjentów poddawanych dializie

text: Tło i cele: Surowe produkty mięsne i drobiowe są powszechnie ulepszane przez przetwórców żywności przy użyciu soli fosforanowych. Dodatek potasu i fosforu do tych produktów spożywczych został rozpoznany, ale nie określony ilościowo. Projekt, otoczenie, uczestnicy i pomiary: Zmierzyliśmy zawartość fosforu, potasu i białka w 36 niegotowanych produktach mięsnych i drobiowych: Fosfor przy użyciu oficjalnej metody Stowarzyszenia Społeczności Analitycznych (AOAC) 984.27, potas przy użyciu oficjalnej metody AOAC 985.01 oraz białko przy użyciu oficjalnej metody AOAC 990.03. Wyniki: Produkty, które zgłosiły stosowanie dodatków, miały średni stosunek fosforanów do białka o 28% wyższy niż produkty bez dodatków; zawartość wahała się do prawie 100% wyższa. Zawartość potasu w żywności z dodatkami była bardzo zróżnicowana; Wszystkie produkty bez dodatków zawierały <387 mg/100 g, podczas gdy pięć z 25 produktów z dodatkami zawierało co najmniej 692 mg/100 g (maksymalnie 930 mg/100 g). Większość, ale nie wszystkie produkty spożywcze z dodatkami fosforanowymi i potasowymi zawierały informacje o dodatkach (nieokreślone ilościowo) na etykiecie; osiem z 25 ulepszonych produktów nie zawierało dodatków. Wyniki nie mogą być zastosowane do innych produktów. Skład dodatków do żywności stosowanych przez przetwórców żywności może z czasem ulec zmianie. Wnioski: Surowce mięsne i drobiowe, które są wzbogacane, mogą zawierać dodatki zwiększające zawartość fosforu i potasu nawet prawie dwu- i trzykrotnie; ta modyfikacja może nie być widoczna na podstawie kontroli etykiety żywności.


title: Mocz wielbłąda hamuje ekspresję genu cytochromu P450 1a1 poprzez mechanizm zależny od AhR w linii komórkowej Hepa 1c1c7.

text: CEL BADANIA: Picie moczu wielbłądziego było tradycyjnie stosowane w leczeniu wielu przypadków raka, jednak dokładny mechanizm nie został zbadany. Dlatego zbadaliśmy zdolność trzech różnych moczu wielbłądziej (pierwotnego, karmiącego i ciężarnego) do modulowania dobrze znanego enzymu aktywującego raka, cytochromu P450 1a1 (Cyp1a1) w mysiej linii komórkowej wątrobiaka Hepa 1c1c7. MATERIAŁ I METODY: Wpływ różnych moczu wielbłądziej, w porównaniu z moczem bydlęcym, na mRNA Cyp1a1 określono za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym. Poziomy białka Cyp1a1 i aktywności katalitycznej określono stosując odpowiednio analizę Western blot i 7-etoksyrezorufinę jako substrat. Rolę mechanizmu zależnego od receptora węglowodorów arylowych (AhR) określono za pomocą testu przesunięcia ruchliwości elektroforetycznej (EMSA) i genu reporterowego lucyferazy zależnego od AhR. Wyniki: Wszystkie rodzaje moczu wielbłądów, z wyjątkiem bydlęcego, w różny sposób hamowały indukcję ekspresji genu Cyp1a1 przez TCDD, najsilniejszy induktor Cyp1a1 i znany rakotwórczy związek chemiczny. Co ważne, dziewiczy mocz wielbłądów wykazywał najwyższy stopień zahamowania na poziomie aktywności, a następnie mocz wielbłądów karmiących i ciężarnych. Ponadto wykazaliśmy, że pierwotny mocz wielbłąda znacząco hamował indukcję Cyp1a1 za pośrednictwem TCDD na poziomie ekspresji mRNA i białka. Mechanicznie, zdolność dziewiczego moczu wielbłądziego do hamowania Cyp1a1 była silnie skorelowana z jego zdolnością do hamowania aktywności lucyferazy zależnej od AhR i wiązania DNA, co określono przez EMSA, co sugeruje, że zaangażowany jest mechanizm zależny od AhR. WNIOSKI: Niniejsza praca dostarcza pierwszego dowodu na to, że mocz wielbłądziej, ale nie bydlęcy, hamuje toksyczny wpływ TCDD poprzez hamowanie ekspresji Cyp1a1, zarówno na poziomie transkrypcyjnym, jak i potranskrypcyjnym, poprzez mechanizm zależny od AhR. Copyright © 2010 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Receptor węglowodorów arylowych i jego ksenobiotyczne ligandy: podstawowy czynnik wyzwalający choroby sercowo-naczyniowe.

text: Ten przegląd ponownie rozważa główną przyczynę chorób sercowo-naczyniowych, palenie tytoniu, jako aktywację receptora węglowodorów arylowych (AhR), znanego również jako receptor dioksyn, przez węglowodory arylowe z frakcji smołowej tytoniu w różnych narządach domeny sercowo-naczyniowej. Koncepcja ta rzuca nowe światło na znane, choć kontrowersyjne pojęcia epidemiologiczne, takie jak dieta śródziemnomorska i francuski paradoks. Dokonujemy również przeglądu odkrycia, że resweratrol, naturalny antagonista AhR, może być interesujący w zapobieganiu i leczeniu chorób sercowo-naczyniowych.


title: Flawony i flawonole na poziomie dietetycznym hamują przemianę receptora węglowodorów arylowych indukowaną przez dioksyny.

text: Dioksyny dostają się do organizmu głównie poprzez dietę i wywołują toksyczność poprzez przekształcenie receptora węglowodorów arylowych (AhR). Inhibitor przemiany powinien zatem chronić przed toksycznością i idealnie być częścią diety. Zbadaliśmy flawonoidy wszechobecnie wyrażane w pokarmach roślinnych jako jeden z najlepszych kandydatów i stwierdziliśmy, że podklasy flawony i flawonole hamują antagonistycznie transformację AhR indukowaną przez 1 nM 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyny, nie wykazując efekty agonistyczne, które przekształcają AhR. Antagonistyczne wartości IC(50) mieściły się w zakresie od 0,14 do 10 mikroM, blisko poziomów fizjologicznych u człowieka.


title: Aktualizacja na temat dietetycznych ligandów AhR.

text: TŁO: Halogenowane węglowodory aromatyczne obejmujące dioksyny i niehalogenowane policykliczne węglowodory aromatyczne są ligandami receptora węglowodorów arylowych (AhR) i stymulują jego transformację. Narażenie na te zanieczyszczenia środowiskowe następuje głównie poprzez dietę. Ostatnie artykuły wykazały, że pewne czynniki pokarmowe regulują transformację AhR i ekspresję dalszych enzymów metabolizujących leki. CEL: Wyjaśnienie działania tych czynników pokarmowych na transformację AhR, ponieważ mechanizmy leżące u jej podstaw nie są w pełni poznane. METODY: Niniejszy przegląd przedstawia najnowsze artykuły, które wykazały mechanizmy molekularne, za pomocą których czynniki pokarmowe regulują transformację AhR i dalsze enzymy metabolizujące leki. WYNIKI/WNIOSEK: Rola klasycznych ligandów, w tym dioksyn jako agonistów receptora, jest dobrze udokumentowana. Jeśli chodzi o czynniki pokarmowe, działają jako antagoniści, ponieważ zasadniczo hamują przemianę AhR za pomocą różnych mechanizmów. Co więcej, los i metabolizm czynników pokarmowych są ważne dla zrozumienia ich mechanizmów.


title: Limfocyty śródnabłonkowe: w służbie i ochronie

text: Układ odpornościowy błony śluzowej jest stale narażony na wiele różnych komensalnych i potencjalnie patogennych gatunków drobnoustrojów. Przewlekła ekspozycja na obce organizmy sprawia, że generowanie odpowiedniej odpowiedzi immunologicznej ma kluczowe znaczenie dla zachowania równowagi pomiędzy eliminacją szkodliwych patogenów, pokojowym współistnieniem z komensalami i zapobieganiem autoimmunizacji. Limfocyty śródnabłonkowe jelit stanowią pierwszą linię obrony tej rozległej bariery ze światem zewnętrznym, dlatego zrozumienie ich roli w odporności ma kluczowe znaczenie.


title: Zaczynając od początku: nowe perspektywy biologii limfocytów T śluzówki.

text: Przewód pokarmowy jest centralnym narządem pobierania płynów i składników odżywczych, a jednocześnie stanowi główną barierę ochronną między sterylnym środowiskiem organizmu a światem zewnętrznym. U ssaków jelito rozwinęło się dalej, aby pomieścić ogromny ładunek bakterii komensalnych, które pełnią ważne funkcje dla żywiciela. Dyskryminacja przez system obronny gospodarza nie-ja od siebie może zapobiec inwazji patogenów, ale równoważne reakcje na bakterie pokarmowe lub kolonizujące mogą prowadzić do druzgocących konsekwencji dla organizmu. Ten dylemat narzucony przez środowisko jelitowe prawdopodobnie znacząco przyczynił się do ewolucji, która doprowadziła do wyrafinowanych mechanizmów i dywersyfikacji układu odpornościowego, aby umożliwić ochronę przy jednoczesnym zachowaniu integralności bariery śluzówkowej. Ogromna ekspansja i specjalizacja układu odpornościowego jest szczególnie odzwierciedlona w filogenezie, ontogenezie, organizacji i regulacji adaptacyjnych limfocytów śródnabłonkowych (IEL), które są kluczowymi graczami w unikalnych mechanizmach obronnych jelit, które wyewoluowały u ssaków.


title: Receptor węglowodorów arylowych w nieswoistym zapaleniu jelit: powiązanie środowiska z patogenezą choroby.

text: CEL PRZEGLĄDU: Receptor węglowodorów arylowych (AhR), czynnik transkrypcyjny aktywowany przez wiele czynników środowiskowych, moduluje aktywność komórek odpornościowych i nieimmunologicznych w jelicie i może stanowić ważny związek między środowiskiem a zaburzeniami immunologicznymi, które leżą u podstaw patogenezy nieswoistego zapalenia jelit. Niniejszy przegląd podsumowuje aktualną wiedzę na temat roli AhR w regulacji homeostazy immunologicznej jelit i zapalenia. OSTATNIE ODKRYCIA: Aktywacja AhR przez ligandy dietetyczne jest niezbędna do utrzymania lub ekspansji wrodzonych komórek odpornościowych w jelitach, takich jak limfocyty śródnabłonkowe (IEL) i komórki limfoidalne wytwarzające interleukinę (IL)-22 (ILC22). Myszy z niedoborem AhR nie mają IEL, mają zmniejszoną liczbę komórek ILC22 i są bardziej podatne na infekcje bakteryjne i eksperymentalne zapalenie okrężnicy. W modelach zwierzęcych aktywatory AhR hamują syntezę prozapalnych cytokin i łagodzą zapalenie okrężnicy poprzez szlak obejmujący IL-22. Analiza AhR w jelicie ludzkim ujawnia, że jelitowe limfocyty T i komórki NK wyizolowane od pacjentów z chorobą Crohna wyrażają niskie poziomy AhR i odpowiadają na ligandy AhR poprzez regulację w dół cytokin zapalnych i regulację w górę IL-22. PODSUMOWANIE: Te nowe odkrycia mogą pomóc wyjaśnić, w jaki sposób czynniki środowiskowe mogą regulować odpowiedź immunologiczną błony śluzowej.


title: IELs: egzekwowanie prawa i porządku w sądzie nabłonka jelitowego.

text: Limfocyty śródnabłonkowe jelit (IEL) to głównie limfocyty T rozproszone jako pojedyncze komórki w warstwie komórek nabłonka otaczającej światło jelita. IEL są zatem strategicznie zlokalizowane na styku bogatego w antygen świata zewnętrznego i sterylnego rdzenia ciała. Jelita kręgowców wyższych rozwinęły się dalej tak, aby zawierały liczne bakterie komensalne, które pełnią ważne funkcje dla gospodarza, i chociaż odporność obronna może skutecznie chronić przed inwazją patogenów, podobne reakcje immunologiczne przeciwko antygenom pochodzącym z pokarmu lub nieszkodliwym bakteriom kolonizującym mogą skutkować niepotrzebne, a czasem szkodliwe reakcje immunologiczne. Prawdopodobnie w wyniku tego wyjątkowego dylematu narzuconego przez środowisko jelitowe zróżnicowało się wiele podzbiorów IEL, z których wszystkie wykazują cechy „aktywowanych, ale odpoczywających” komórek odpornościowych. Pomimo tej wspólnej cechy, IEL są niejednorodne pod względem fenotypu, ontogenezy i funkcji. W tym przeglądzie omawiamy różne podtypy IEL i podkreślamy różne szlaki, które obrały, które doprowadziły do ich unikalnego różnicowania w wysoce wyspecjalizowane limfocyty efektorowe pamięci T, które zapewniają najskuteczniejszą ochronę immunologiczną, ale w ściśle regulowany sposób, aby zachować integralność i funkcje życiowe nabłonka błony śluzowej jelit.


title: Biologia bariery nabłonkowej: dobre ogrodzenia to dobrzy sąsiedzi

text: Zewnętrzne powierzchnie ciała, takie jak skóra i błona śluzowa przewodu pokarmowego, stanowią ważną linię obrony przed inwazją drobnoustrojów i ich produktów. Komórki odpornościowe błony śluzowej, zwłaszcza limfocyty śródnabłonkowe, biorą udział w utrzymaniu integralności tych barier nabłonkowych. Przyczyniają się do tolerancji na organizmy komensalne, które zajmują te same miejsca, oraz do odpowiedzi immunologicznej przeciwko organizmom szkodliwym i ich produktom. Na skład mikrobioty wpływają komórki odpornościowe, a także zewnętrzne czynniki środowiskowe, zwłaszcza stosowanie antybiotyków i diety. Rośnie przekonanie, że oprócz odporności miejscowej mikrobiota wpływa na ogólnoustrojową odpowiedź immunologiczną. Brak kontroli zasiedlenia przez drobnoustroje może skutkować zaburzeniem delikatnej homeostazy między pożytecznymi i szkodliwymi drobnoustrojami oraz przyczyniać się do powstawania patologii zapalnych. W tym przeglądzie omówimy niektóre z naszego obecnego zrozumienia wpływu komórek odpornościowych i diety na mikrobiotę.


title: AhR to, co jesz: połączenie diety i odporności.

text: Receptor węglowodorów arylowych (AhR) jest odpowiedzialny za toksyczne działanie zanieczyszczeń środowiskowych, takich jak dioksyny, ale niewiele wiadomo na temat jego normalnych funkcji fizjologicznych. Li i in. (2011) pokazują teraz, że określone związki dietetyczne obecne w warzywach kapustnych działają poprzez AhR w celu promowania funkcji odpornościowej jelit, ujawniając AhR jako krytyczny związek między dietą a odpornością. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Aryl Hydrocarbon Receptor (AHR)-Active Pharmaceuticals są selektywnymi modulatorami AHR w komórkach raka piersi MDA-MB-468 i BT474

text: Leflunomid, flutamid, nimodypina, meksyletyna, sulindak, tranilast, 4-hydroksytamoksyfen i omeprazol są środkami farmaceutycznymi scharakteryzowanymi wcześniej jako agoniści receptora węglowodorów arylowych (AHR) w różnych liniach komórkowych i modelach zwierzęcych. W tym badaniu zbadano osiem leków aktywnych w AHR w liniach komórkowych raka piersi BT474 i MDA-MB-468 o dużej agresywnej reakcji na węglowodory arylowe (Ah) oraz ich wpływ na białko AHR, CYP1A1 (białko i mRNA), CYP1B1 ( mRNA) i migrację komórek. Jako kontrolę pozytywną zastosowano 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksynę (TCDD). Aktywność agonistyczna AHR farmaceutyków zależała od struktury, odpowiedzi i kontekstu komórkowego. Większość związków indukowała jedną lub więcej odpowiedzi, w których pośredniczy AHR, w komórkach BT474, podczas gdy w komórkach MDA-MB-468 odpowiadających na Ah efekty farmaceutyków aktywnych w AHR były wysoce zmienne. 4-hydroksytamoksyfen, meksyletyna i tranilast nie indukowały CYP1A1 w komórkach MDA-MB-468; ponadto, w połączeniu z TCDD, meksyletyna była silnym antagonistą AHR, tranilast był częściowym antagonistą, a 4-hydroksytamoksyfen również wykazywał pewną aktywność antagonistyczną AHR. Omeprazol i, w mniejszym stopniu, sulindak i leflunomid były odpowiednio pełnymi i częściowymi agonistami AHR w obu liniach komórkowych raka piersi. Dane te wskazują, że środki farmaceutyczne aktywne w AHR są selektywnymi modulatorami AHR, a zastosowania tych leków w celu ukierunkowania na AHR muszą być potwierdzone badaniami z wykorzystaniem najbardziej odpowiedniego kontekstu komórkowego.


title: Jasne i ciemne strony jelitowych limfocytów śródnabłonkowych

text: Limfocyty śródnabłonkowe (IEL), które znajdują się w nabłonku jelita, tworzą jedną z głównych gałęzi układu odpornościowego. Ponieważ IEL znajdują się na tym krytycznym styku między rdzeniem ciała a środowiskiem zewnętrznym, muszą równoważyć odporność ochronną ze zdolnością do ochrony integralności bariery nabłonkowej: nieprzestrzeganie tego mogłoby zagrozić homeostazie organizmu. W tym przeglądzie omawiamy, w jaki sposób unikalny rozwój i funkcje jelitowych IEL pozwalają im osiągnąć tę równowagę.


title: Biologia i funkcja receptora węglowodorów arylowych: sprawozdanie z międzynarodowej i interdyscyplinarnej konferencji.

text: Receptor węglowodorów arylowych (AhR) jest aktywowanym przez ligand czynnikiem transkrypcyjnym obecnym w wielu komórkach. AhR łączy bodźce chemiczne środowiskowe z odpowiedziami adaptacyjnymi, takimi jak detoksykacja, homeostaza komórkowa lub odpowiedź immunologiczna. Ponadto odkrywane są nowe role AhR w funkcjach fizjologicznych i genetycznych. To relacja z niedawnego spotkania w Düsseldorfie. Spotkanie podkreśliło, że badania AhR przeniosły się z koncentracji na toksycznych skutkach dioksyn i innych zanieczyszczeń środowiskowych na ich rolę biologiczną. Na przykład niedawno odkryto, że elementy reagujące na AhR w retrotranspozonach przyczyniają się do funkcjonalnej struktury genomu. Inne ekscytujące nowe doniesienia dotyczyły sposobu, w jaki związki pochodzenia roślinnego w naszej diecie są niezbędne do w pełni funkcjonującego układu odpornościowego jelit. Również guzy mózgu człowieka wykorzystują system AhR, aby uzyskać korzyści wzrostowe. Inne aspekty obejmowały neurotoksykologię, rytm dobowy lub zakres adaptacyjnego i wrodzonego układu odpornościowego (hematopoetyczne komórki macierzyste, komórki dendrytyczne, komórki T, komórki tuczne). Spotkanie dotyczyło wreszcie odkrycia nowych ligandów ksenobiotycznych i naturalnych oraz ich zastosowania w medycynie translacyjnej, czy biologii nowotworów i AhR.


title: Pojawienie się „medycyny stylu życia” jako ustrukturyzowanego podejścia do leczenia chorób przewlekłych.

text: Choroby przewlekłe o etiologii związanej ze stylem życia stanowią obecnie znaczną część konsultacji w ramach podstawowej opieki zdrowotnej, ale postępowanie często mieści się pomiędzy wymaganiami zdrowia publicznego i zdrowia klinicznego. Zmodyfikowane podejście kliniczne, oparte na koncepcji „medycyny stylu życia”, pomaga wypełnić lukę poprzez dodanie umiejętności behawioralnych, motywacyjnych i środowiskowych do konwencjonalnej praktyki medycznej. Stosowana w środowisku multidyscyplinarnym medycyna stylu życia oferuje potencjalne korzyści w zakresie kosztów i efektywności, które zaczynają być realizowane.


title: Badanie DietCompLyf: prospektywne badanie kohortowe dotyczące przeżycia raka piersi i spożycia fitoestrogenów.

text: DietCompLyf to wieloośrodkowe badanie prospektywne zaprojektowane w celu zbadania związków między fitoestrogenami – naturalnie występującymi związkami roślinnymi o właściwościach estrogennych – a innymi czynnikami diety i stylu życia z nawrotami i przeżyciem raka piersi. 3159 kobiet z rakiem piersi stopnia I-III zostało zrekrutowanych 9-15 miesięcy po zdiagnozowaniu z 56 szpitali w Wielkiej Brytanii. Szczegółowe informacje na temat kliniczno-patologiczne, diety, stylu życia i jakości życia zbierane są corocznie do 5 lat. Próbki biologiczne zostały również zebrane jako źródło do późniejszej oceny. Charakterystyka pacjentów i powiązania między przyjmowaniem fitoestrogenów przed rozpoznaniem (izoflawony i lignany; oceniane za pomocą kwestionariusza EPIC-Norfolk UK 130 pytań dotyczących częstotliwości spożywania posiłków) a rakiem piersi (i) czynniki ryzyka i (ii) czynniki prognostyczne opisano dla 1797 r. kobiety, które posiadały pełne dane dla wszystkich interesujących zmiennych towarzyszących i fitoestrogenów. Spożycie izoflawonu było wyższe u pacjentów młodszych w momencie rozpoznania, u osób niepalących, karmionych piersią i przyjmujących suplementy. Spożycie lignanu było wyższe u pacjentów w starszym wieku w momencie rozpoznania, u byłych palaczy, karmionych piersią, którzy przyjmowali suplementy, mieli niższy BMI w momencie rozpoznania, niższy wiek w momencie pierwszej miesiączki oraz nieródki. Nie zaobserwowano istotnego związku między spożyciem fitoestrogenów przed rozpoznaniem a czynnikami związanymi z poprawą rokowania w raku piersi. Omówiono możliwość dalszej eksploracji związku między fitoestrogenami a nawrotami i przeżyciem raka piersi, a także ustalenia dowodów na poprawę porad dotyczących diety i stylu życia oferowanych pacjentkom po rozpoznaniu raka piersi przy użyciu danych DietCompLyf. Copyright © 2013 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Badanie dotyczące spożycia izoflawonu sojowego oraz ryzyka raka piersi i przeżycia.

text: CEL: Izoflawony w produktach sojowych są częścią większej klasy związków flawonoidowych, co do których wykazano, że są silnymi dietetycznymi środkami przeciwnowotworowymi, a wpływ spożycia soi na przeżycie raka jajnika jest sprzeczny. Dlatego postanowiliśmy zbadać, czy spożycie soi ma związek z ryzykiem zgonu z powodu raka piersi. METODY: Przeprowadzono badanie prospektywne. W sumie 256 pacjentek włączonych do tego badania miało raka piersi i zostało zrekrutowanych między styczniem 2004 a styczniem 2006. Wszystkie były obserwowane od stycznia 2011 roku. Do oceny związku między spożyciem soi a przeżyciem zastosowano jednoczynnikową analizę regresji Coxa. WYNIKI: Wykształcenie, stan menopauzy, stan ER/PR i stopień zaawansowania TNM były istotną różnicą w przeżywalności raka piersi. Najwyższy poziom izoflawonu sojowego wiązał się ze zmniejszonym ryzykiem zgonu z powodu raka piersi (OR=0,25, 95% CI=0,09-0,54). Co więcej, wyższe spożycie białka sojowego również wykazywało tendencję do zmniejszania ryzyka raka piersi, a najwyższe spożycie istotnie zmniejszało ryzyko raka w porównaniu ze spożyciem najniższym (OR=0,38, 95% CI=0,17-0,86). WNIOSEK: Niniejsze badanie sugeruje, że spożycie soi wiąże się ze znacznym zmniejszeniem ryzyka zgonu z powodu raka piersi w populacji chińskiej. Dalsze badania na dużych próbach są uzasadnione, aby potwierdzić odwrotny związek spożycia soi i przeżycia raka piersi w zależności od stanu menopauzy.


title: Sporadyczne raki piersi z metylacją BRCA1 są podobne do BRCA, wykazując podstawowy fenotyp i brak ekspresji ER.

text: Mutacje BRCA1 są związane wyłącznie z dziedzicznym rakiem piersi. Ostatnie badania wskazują, że podgrupa sporadycznego raka piersi może być również związana z obniżeniem poziomu mRNA BRCA1 i ekspresji białka. Jednak mechanizm zmniejszonej ekspresji mRNA i białek nie jest jeszcze w pełni wyjaśniony. Niniejsze badanie ma na celu ocenę ekspresji białka BRCA1 i roli metylacji promotora BRCA1 w sporadycznym raku piersi w populacji północnoindyjskich oraz skorelowanie ich ze znanymi czynnikami prognostycznymi i profilami molekularnymi raka piersi. Ekspresja białka BRCA1 była prawidłowa (>50% komórek nowotworowych) w 41 (43%) przypadkach, zmniejszona (20-50% komórek nowotworowych) w 33 (35%) przypadkach i nieobecna/znacznie zmniejszona (<20% komórek nowotworowych) w 21 (22,1%) przypadków. Przypadki, które były negatywne dla białka BRCA1 były częściej pozytywne dla markerów podstawowych (29 vs 5%) i częściej były ER-ujemne (62 vs 39%) niż guzy BRCA1-dodatnie. Metylację regionu promotora BRCA1 zaobserwowano w 11/45 przypadków (24%). We wszystkich 11 przypadkach wykazujących metylację BRCA1 nie występowała (osiem przypadków) lub była zmniejszona (trzy przypadki) ekspresja białka BRCA1. Guzy z ujemnym wynikiem oznaczenia białka BRCA1 były częściej z ujemnymi markerami podstawowymi i ujemnymi pod względem ER, co podkreśla „brCAness” sporadycznego raka piersi z utratą ekspresji białka BRCA1 poprzez hipermetylację promotora, podobnie jak w przypadku dziedzicznego raka piersi z mutacjami BRCA1. Utrata BRCA1 w sporadycznym raku piersi sugeruje, że terapie ukierunkowane na szlak BRCA1 w dziedzicznym raku piersi, takie jak inhibitory PARP, mogą być stosowane jako cele terapeutyczne w sporadycznych guzach piersi.


title: Czy fitoestrogeny sojowe mogą zmniejszać metylację DNA w genach onkosupresyjnych BRCA1 i BRCA2 w raku piersi?

text: Chociaż postuluje się, że fitoestrogeny sojowe wywierają ochronny wpływ na raka piersi, mechanizmy towarzyszące, w szczególności podstawy epigenetyczne, pozostają nieuchwytne. Zbadaliśmy domniemany wpływ na metylację DNA przez dwa naturalnie występujące izoflawony, genisteinę i daidzeinę, w badaniu genów onkosupresorów BRCA1 i BRCA2 w liniach komórkowych raka piersi (MCF-7, MDA-MB 231 i MCF10a). Jako kontrolę leczenia zastosowano środek demetylujący, 5-azacytydynę i metylant, budezonid. Metylację DNA BRCA1 i BRCA2 badano za pomocą immunoprecypitacji metylowanego DNA sprzężonej z PCR. Równolegle określano ekspresję białka metodą Western blot, immunohistochemii i mikroskopii konfokalnej. Nasze wyniki sugerują, że leczenie 18,5 μM Genisteiny lub 78,5 μM Daidzeiny może odwrócić hipermetylację DNA i przywrócić ekspresję genów onkosupresyjnych BRCA1 i BRCA2. 5-Azacydyna wzmagała również reekspresję tych genów, podczas gdy budezonid miał odwrotny efekt. Zgodnie z naszą najlepszą wiedzą obserwacje te, choć wymagają replikacji, dostarczają nowych dowodów na potencjalne mechanizmy epigenetyczne, dzięki którym genisteina i daidzeina mogą przyczyniać się do regulacji BRCA1 i BRCA2. Przyszłe badania są uzasadnione, czy demetylujący wpływ genisteiny i daidzeiny ma charakter globalny, czy koncentruje się na wybranych genach kandydujących.


title: Promocja roślin strączkowych w poradnictwie: ankieta e-mailowa wśród dietetyków.

text: Niewiele wiadomo na temat obecnej praktyki dietetyków w doradzaniu klientom w zakresie stosowania roślin strączkowych w diecie o niskiej zawartości tłuszczu i wysokiej zawartości błonnika. E-mailowy kwestionariusz rozpoznawczy został wysłany do członków Dietitians of Canada, aby ocenić: stosowanie i preferencje dietetyczne w zakresie roślin strączkowych, praktykę dietetyczną, opinie na temat postaw i preferencji klientów oraz potrzeb w zakresie zasobów. Doradcy (n=256) mieli wysokie osobiste użycie roślin strączkowych (64% > lub = 1 porcja/tydzień) i często polecali rośliny strączkowe w poradnictwie. Najczęściej wybieranymi roślinami strączkowymi przez respondentów i ich klientów były: orzeszki ziemne, fasola, groszek łuskany, ciecierzyca i soczewica. Respondenci często polecali produkty z fasoli w puszkach (76%) i tofu (61%), ale rzadziej polecano inne produkty spożywcze z roślin strączkowych. Najczęstszymi zidentyfikowanymi problemami klientów były: wzdęcia (87% zgodziło się), brak znajomości (85%) i wiedza na temat przygotowania (82%). Dietetycy nie byli usatysfakcjonowani obecnymi środkami na wsparcie praktyki, zwłaszcza ci respondenci świadczący przede wszystkim usługi doradztwa klinicznego. Najczęściej poszukiwanymi zasobami były: przepisy kulinarne (90%), broszury (82%), pokazy żywności (75%) oraz strony internetowe (63%). Obecnie potrzebne są badania na poziomie klienta, aby potwierdzić znaczenie zidentyfikowanych problemów oraz opracować i przetestować strategie promocji roślin strączkowych w poradnictwie.


title: Metylacja promotora supresora guza na wyspie CpG we wczesnej karcynogenezie sutka niezwiązanej z BRCA

text: Wstęp: Tylko 5% wszystkich raków piersi jest wynikiem mutacji BRCA1/2. Wyciszanie przez metylację genów supresorowych guza jest dobrze opisane w sporadycznym raku piersi; jednak jego rola w rodzinnym raku piersi nie jest znana. Metody: Metylację promotora wyspowego CpG zbadano w początkowej losowej próbce aspiracyjnej cienkoigłowej okołoobojczykowej od 109 bezobjawowych kobiet z wysokim ryzykiem raka piersi. Cele metylacji promotorów obejmowały RARB (M3 i M4), ESR1, INK4a/ARF, BRCA1, PRA, PRB, RASSF1A, HIN-1 i CRBP1. Wyniki: Chociaż ogólna częstość zdarzeń metylacji promotora wyspy CpG wzrastała wraz z wiekiem (P <0,0001), żadne specyficzne zdarzenie metylacji nie było związane z wiekiem. Natomiast metylacja wyspowa CpG RARB M4 (P = 0,051), INK4a/ARF (P = 0,042), HIN-1 (P = 0,044) i PRA (P = 0,032), a także ogólna częstotliwość zdarzeń metylacji (P = 0,004), było związane z nieprawidłową cytologią Masooda. Związek między metylacją promotora a rodzinnym rakiem piersi zbadano na 40 zdrowych kobietach przed menopauzą z naszej kohorty, które przeszły testy na mutację BRCA1/2. Kobiety z mutacjami BRCA1/2 miały niską częstość występowania metylacji promotora wyspy CpG (15 z 15 kobiet miało ≤4 zdarzenia metylacji), podczas gdy kobiety bez mutacji wykazywały wysoką częstość występowania metylacji promotora (24 z 25 kobiet miało 5-8 przypadków metylacji). zdarzenia; P < 0,0001). Spośród kobiet z mutacją BRCA1/2 żadna nie wykazywała metylacji HIN-1 i tylko 1 na 15 kobiet wykazywała metylację wysp CpG promotorów RARB M4, INK4a/ARF lub PRB. Wnioski: Jest to pierwszy dowód na metylację wysp CpG promotorów genów supresorowych guza w rodzinnym raku piersi bez BRCA1/2.


title: Wpływ częstego i długotrwałego spożywania fasoli na czynność okrężnicy i fermentację.

text: Celem pracy było określenie wpływu częstego i długotrwałego spożywania nasion roślin strączkowych na funkcję okrężnicy. Przebadano dwie grupy osób – jedna grupa zwyczajowo spożywała nasiona roślin strączkowych jako część swojej normalnej diety, druga grupa spożywała rośliny strączkowe rzadko. Nie można było wykryć żadnych różnic między tymi grupami pod względem wydalania i częstotliwości kału, czasu pasażu jelitowego, wydalania VFA lub pH kału podczas 23-dniowych okresów badania, w których badani spożywali albo swoją zwykłą dietę, albo 100 g czerwonej fasoli dziennie. Jednak dodanie fasoli do diet obu grup dostarczyło znacznie więcej błonnika pokarmowego, zwiększyło wydalanie kału i wyższe stężenie VFA w kale. Wydalanie kału wydaje się być określane przez dwa niezależne parametry – spożycie błonnika pokarmowego i wydalanie VFA. Fasola stanowiła fizjologicznie użyteczne źródło błonnika pokarmowego i korzystnie wpływała na funkcję okrężnicy.


title: Amerykanie nie spełniają federalnych zaleceń żywieniowych

text: Długoletnim celem nadzoru dietetycznego było oszacowanie odsetka populacji, którego spożycie jest wyższe lub niższe od docelowego, takiego jak zalecany poziom spożycia. Jednak do tej pory brakowało statystycznych metod oceny zgodności spożycia żywności z zaleceniami. Celem tego badania było zademonstrowanie metody National Cancer Institute szacowania rozkładu zwykłego spożycia żywności i określenie odsetka populacji USA, która nie spełnia federalnych zaleceń żywieniowych. Dane uzyskano z NHANES 2001–2004 dla 16 338 osób w wieku 2 lat i starszych. Ilości żywności zgłoszone podczas 24-godzinnego wycofania zostały przełożone na ilości różnych grup żywności przy użyciu bazy danych MyPyramid Equivalents Database. Modelowano typowe rozkłady spożycia, uwzględniając efekt sekwencji, efekt weekendu/dni tygodnia, płeć, wiek, wskaźnik dochodów z ubóstwa oraz rasę/pochodzenie etniczne. Większość populacji nie spełniała zaleceń dla wszystkich grup żywności bogatej w składniki odżywcze, z wyjątkiem wszystkich zbóż oraz mięsa i fasoli. Równocześnie nadmierna konsumpcja energii z tłuszczów stałych, dodanych cukrów i napojów alkoholowych („puste kalorie”) była wszechobecna. Ponad 80% osób w wieku ≥71 lat i ponad 90% wszystkich pozostałych grup wiekowych spożywało puste kalorie przekraczające uznaniowe limity kalorii. Podsumowując, prawie cała populacja USA stosuje dietę niezgodną z zaleceniami. Te odkrycia dodają kolejny element do dość niepokojącego obrazu, jaki wyłania się z diety narodu w kryzysie.


title: Postrzeganie wzdęć po spożyciu fasoli wśród dorosłych w 3 badaniach żywieniowych

text: Tło Wielu konsumentów unika jedzenia fasoli, ponieważ uważają, że spożywanie roślin strączkowych spowoduje nadmierne gazy jelitowe lub wzdęcia. Coraz więcej badań i wytyczne dietetyczne dla Amerykanów z 2010 r. potwierdzają korzyści diety roślinnej, a zwłaszcza roślin strączkowych, w zmniejszaniu ryzyka chorób przewlekłych. Celem obecnych badań było zbadanie postrzegania zwiększonego wzdęcia i dyskomfortu żołądkowo-jelitowego wśród uczestników, którzy spożywali ½ szklanki fasoli dziennie przez 8 lub 12 tygodni. Metody Uczestnicy trzech badań mających na celu sprawdzenie wpływu fasoli na biomarkery chorób serca wypełnili ten sam cotygodniowy kwestionariusz, aby ocenić problemy związane z dyskomfortem żołądkowo-jelitowym, takie jak zwiększone wzdęcia, zmiany stolca i wzdęcia. Badania 1 i 2 były randomizowanymi badaniami krzyżowymi. Uczestnicy spożywali ½ szklanki fasoli pinto, czarnego groszku i marchwi w puszkach jako kontrolę (n = 17) w badaniu 1 w trzech randomizowanych 8-tygodniowych fazach. W badaniu 2 uczestnicy jedli ½ szklanki fasolki po bretońsku lub marchwi w puszkach jako kontrola (n = 29) w dwóch losowych 8-tygodniowych fazach. Badanie 3 było badaniem równoległym, w którym 40 osób otrzymywało ½ szklanki fasoli pinto, a 40 spożywało zupę kontrolną przez 12 tygodni. Zmiany w częstości odczuwanych wzdęć, cechy stolca i wzdęcia były głównymi miarami wyników. Rozkłady chi-kwadrat zbadano pod kątem obecności lub braku objawów i cech demograficznych w celu określenia różnic według płci, wieku, wskaźnika masy ciała (BMI) i rodzaju fasoli. Wyniki Mniej niż 50% zgłosiło zwiększone wzdęcia po jedzeniu pinto lub fasolki po bretońsku w pierwszym tygodniu każdego badania, ale tylko 19% miało wzrost wzdęć w przypadku grochu czarnookiego. Niewielki odsetek (3-11%) zgłaszał zwiększone wzdęcia we wszystkich trzech badaniach, nawet na dietach kontrolnych bez składników powodujących wzdęcia. Wnioski Obawy ludzi dotyczące nadmiernych wzdęć spowodowanych jedzeniem fasoli mogą być przesadzone. Dietetycy zajmujący się zdrowiem publicznym powinni zwrócić uwagę na potencjalny dyskomfort żołądkowo-jelitowy podczas zwiększania spożycia błonnika z fasoli u klientów. Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że istnieje indywidualna zmienność w odpowiedzi na różne rodzaje fasoli.


title: Spożycie żywności sojowej po rozpoznaniu raka piersi i przeżyciu: dogłębna analiza połączonych dowodów z badań kohortowych kobiet w USA i Chinach

text: Wstęp: Izoflawony sojowe mają właściwości antyestrogenne i przeciwnowotworowe, ale również mają właściwości estrogenopodobne, co wzbudziło zaniepokojenie spożywaniem pokarmu sojowego wśród osób, które przebyły raka piersi. Cel: Prospektywnie oceniliśmy związek między spożyciem żywności sojowej po diagnozie a wynikami raka piersi wśród kobiet w Stanach Zjednoczonych i Chinach, wykorzystując dane z projektu After Breast Cancer Pooling Project. Projekt: Analiza obejmowała 9514 osób, które przeżyły raka piersi z rozpoznaniem inwazyjnego raka piersi w latach 1991-2006 z 2 kohort amerykańskich i 1 kohorty chińskiej. Spożycie izoflawonu sojowego (mg/d) mierzono za pomocą zatwierdzonych kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. HR i 95% CI oszacowano za pomocą modeli regresji Coxa z opóźnionym wejściem, dostosowanych do czynników socjodemograficznych, klinicznych i stylu życia. Wyniki: Po średnim okresie obserwacji wynoszącym 7,4 roku zidentyfikowaliśmy łącznie 1171 zgonów (881 z powodu raka piersi) i 1348 nawrotów. Pomimo dużych różnic w spożyciu izoflawonu sojowego w poszczególnych krajach, spożycie izoflawonu było odwrotnie skorelowane z nawrotami zarówno wśród kobiet w Stanach Zjednoczonych, jak i Chinkach, niezależnie od tego, czy dane analizowano oddzielnie według kraju, czy łącznie. Nie zaobserwowano heterogeniczności. W analizie zbiorczej spożycie ≥10 mg izoflawonów/d wiązało się z nieistotnym zmniejszeniem ryzyka wszystkich przyczyn (HR: 0,87; 95% CI: 0,70; 1,10) i swoistych dla raka piersi (HR: 0,83; 95% CI: : 0,64, 1,07) śmiertelność i statystycznie istotne zmniejszenie ryzyka nawrotu (HR: 0,75; 95% CI: 0,61, 0,92). Wnioski: W tym dużym badaniu połączonych danych dotyczących kobiet w USA i Chinach spożycie żywności sojowej po rozpoznaniu w dawce ≥10 mg izoflawonów/d wiązało się z nieistotnym zmniejszeniem ryzyka śmiertelności związanej z rakiem piersi i statystycznie istotnym zmniejszeniem ryzyka nawrotu. Jedno z badań włączonych do After Breast Cancer Pooling Project, Women's Healthy Eating & Living Study, zostało zarejestrowane na Clinictrials.gov jako NCT00003787.


title: Rośliny strączkowe: najważniejszy żywieniowy predyktor przeżycia u starszych osób z różnych grup etnicznych.

text: Aby zidentyfikować ochronne predyktory dietetyczne wśród długowiecznych osób starszych (N=785), przeprowadzono badanie „Nawyki żywieniowe w późniejszym życiu” (FHILL) wśród pięciu kohort w Japonii, Szwecji, Grecji i Australii. W latach 1988-1991 zebrano dane wyjściowe dotyczące spożycia żywności. Wzięło udział 785 uczestników w wieku 70 lat i starszych, którzy byli obserwowani do siedmiu lat. W oparciu o alternatywny model proporcjonalnego hazardu Coxa dostosowany do wieku w momencie rejestracji (w odstępach 5-letnich), płci i palenia, grupa z roślinami strączkowymi wykazała 7-8% zmniejszenie współczynnika ryzyka zgonu na każde 20 g wzrostu dziennego spożycia z kontrolą lub bez dla pochodzenia etnicznego (odpowiednio RR 0,92; 95% CI 0,85-0,99 i RR 0,93; 95% CI 0,87-0,99). Nie stwierdzono, aby inne grupy żywności były konsekwentnie istotne w przewidywaniu przeżycia wśród kohort FHILL.


title: Dieta bez fasoli zwiększa ryzyko śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny wśród tajwańskich kobiet: rola zespołu metabolicznego.

text: CEL: Ocena powiązań z ryzykiem chorób przewlekłych i śmiertelnością konsekwencji diety bez fasoli u dorosłych Tajwańczyków w odniesieniu do płci. PROJEKT: Podpróba National Health Interview Survey (NHIS) w 2001 r. zgodziła się na badanie fizykalne w kolejnym roku. Grupa ta wzięła następnie udział w tajwańskim przeglądzie hiperglikemii, hiperlipidemii i nadciśnienia (TwSHHH). mężczyźni i 2950 kobiet byli śledzeni przez rejestr zgonów w ciągu 6,8 lat obserwacji. WYNIKI: Wśród 38 077 osobolat, przy średnim okresie obserwacji 6,5 roku, zidentyfikowano 225 zgonów z jakiejkolwiek przyczyny. Uogólnione modele liniowe wykazały, że fasola jest korzystna dla zespołu metabolicznego (innego niż glukoza na czczo) u mężczyzn; u kobiet fasola była korzystna dla obwodu talii i HbA1c. Modele skumulowanej regresji logistycznej dla wpływu diety bez fasoli na wyniki zespołu metabolicznego zgodnie z tajwańskim zmodyfikowanym National Cholesterol Education Program-Adult Treatment Panel III (NCEP-tw) dały skorygowany iloraz szans wynoszący 1,83 u mężczyzn i 1. 45 u kobiet. Modele regresji Coxa dla diety bez fasoli wykazały zwiększony współczynnik ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny wśród kobiet (1,98, 95% CI 1,03, 3,81), ale nie mężczyzn (1,28, 95% CI 0. 76, 2.16). WNIOSKI: Dieta bez fasoli może odgrywać rolę w rozwoju zespołu metabolicznego u obu płci i jest istotnym predyktorem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny u tajwańskich kobiet, ale nie u mężczyzn.


title: Pozytywny wpływ żywności izoflawonu sojowego na przeżycie pacjentów z rakiem piersi w Chinach.

text: CEL: Produkty sojowe są głównym źródłem izoflawonów, które, jak się uważa, odgrywają ważną rolę w powstawaniu raka piersi i jego progresji. Przeprowadziliśmy tutaj prospektywne badanie, aby ocenić związek spożycia żywności izoflawonu sojowego z prognozą raka piersi. METODY: Prospektywne badanie przeprowadzono od stycznia 2004 do stycznia 2006 w Chinach. Przeszkoleni ankieterzy przeprowadzili wywiady twarzą w twarz za pomocą ustrukturyzowanego kwestionariusza, aby zebrać informacje na temat nawyków żywieniowych i potencjalnych czynników zakłócających. Ryzyko względne [współczynnik ryzyka (HR)] i 95% CI obliczono z modelu regresji Coxa dla wszystkich istotnych predyktorów od rozpoznania raka do punktu końcowego badania (zdarzenia). WYNIKI: Po medianie obserwacji wynoszącej 52,1 miesiąca (zakres 9-60 miesięcy), w naszym badaniu zarejestrowano łącznie 79 zgonów związanych z rakiem piersi, przy czym ryzyko jest odwrotnie proporcjonalne do wysokiego spożycia izoflawonu sojowego. Przy średnim spożyciu izoflawonu sojowego powyżej 17,3 mg/dzień śmiertelność z powodu raka piersi można zmniejszyć o około 38-36%. Odkryliśmy również zmniejszoną śmiertelność z powodu raka piersi przy wysokim spożyciu białka sojowego, przy HR (95% CI) 0,71 (0,52-0,98). Analiza warstwowa w odniesieniu do statusu ER wykazała ponadto lepsze rokowanie raka piersi ER-dodatniego przy wysokim spożyciu izoflawonu sojowego (HR 0,59, 0,40-0,93). WNIOSEK: Nasze badanie pokazuje, że spożycie pokarmu sojowego wiąże się z dłuższym przeżyciem i niską nawrotem wśród pacjentów z rakiem piersi. Obecnie potrzebne jest badanie kohortowe z większą próbą i długoterminową obserwacją.


title: Objawy żołądkowo-jelitowe u 3181 ochotników spożywających przekąski zawierające olestrę lub trójglicerydy. 6-tygodniowa randomizowana, kontrolowana placebo próba.

text: TŁO: Olestra jest niewchłanialnym, pozbawionym energii substytutem tłuszczu. Ponieważ nie jest wchłaniany, spożywany w dużych ilościach może powodować objawy trawienne. CEL: Porównanie częstotliwości i wpływu objawów żołądkowo-jelitowych u dorosłych i dzieci, które swobodnie spożywają przekąski zawierające olestrę lub zwykłe przekąski w domu. PROJEKT: 6-tygodniowe, podwójnie zaślepione, randomizowane, równoległe badanie kontrolowane placebo. USTAWIENIE: Ogólna społeczność. UCZESTNICY: 3181 wolontariuszy w wieku od 2 do 89 lat. INTERWENCJA: Gospodarstwa domowe otrzymały identyczne opakowania oznaczone jako zawierające kukurydzę olestra lub chipsy ziemniaczane. Pakiety te zawierały albo olestrę, albo zwykłe chipy (kontrola). POMIAR: Objawy żołądkowo-jelitowe i ich wpływ na codzienną aktywność odnotowywano w rejestrze dziennym. WYNIKI: Przynajmniej jeden objaw żołądkowo-jelitowy zgłosiło 619 z 1620 (38,2%) osób w grupie olestra i 576 z 1561 (36,9%) osób z grupy kontrolnej (różnica, 1,3 punktu procentowego [95% CI, -3,6 do 6,2 punktu procentowego]); P = 0,60). Generalnie grupy nie różniły się istotnie w proporcji uczestników, którzy zgłaszali indywidualne objawy żołądkowo-jelitowe; jednak więcej osób z grupy kontrolnej zgłaszało nudności (8,4% w porównaniu z 5,7%; różnica -2,7 punktów procentowych [CI, -4,9 do -0,4 punktów procentowych]; p = 0,02). Jedyna różnica między grupami pod względem średniej liczby dni, w których zgłaszano objawy, polegała na tym, że uczestnicy z grupy olestra mieli o 1 dzień więcej objawów częstszych wypróżnień niż w grupie kontrolnej (3,7 dnia z objawami w porównaniu z 2,8 dnia z objawami; różnica, 0,9 dnia z objawami [CI, 0,1 do 1,8 dni z objawami]; P = 0,04). Grupy nie różniły się pod względem wpływu objawów na codzienne czynności. WNIOSKI: Klinicznie znaczące lub uciążliwe skutki żołądkowo-jelitowe nie są związane z nieuregulowanym spożyciem kukurydzy olestra i chipsów ziemniaczanych w domu.


title: Zoptymalizowana analiza LC/MS/MS morfiny i kodeiny w maku oraz ocena ich losu podczas przetwarzania żywności jako podstawa analizy ryzyka.

text: Alkaloidy opiatowe obecne w nasionach maku przeznaczonych do stosowania w żywności wzbudziły ostatnio poważne obawy. Opracowano zatem wydajną metodę rutynowej analizy morfiny i kodeiny przy użyciu chromatografii cieczowej w połączeniu z tandemową spektrometrią mas na aparacie z potrójnym kwadrupolem (LC/MS/MS). Stwierdzono, że optymalnym przygotowaniem próbki jest ekstrakcja na zimno 10 g niemielonych nasion maku 30 ml metanolu zawierającego 0,1% kwasu octowego przez 60 min wytrząsana przy 250 obr./min. Badano również losy morfiny podczas przetwarzania żywności. Wszystkie eksperymenty doprowadziły do znacznej redukcji morfiny i kodeiny. W przypadku makucha odzyskano tylko 16-50% morfiny, aw bułkach makowych w najwyższej temperaturze (220 st. C) tylko 3% pierwotnej zawartości morfiny. Zmielone nasiona maku wykazywały znacznie niższe odzyski niż nasiona nietraktowane. Eliminacja morfiny podczas przetwarzania żywności musi być uwzględniona w aktualnej dyskusji na temat jej maksymalnych limitów w maku.


title: Poziomy morfiny w moczu po spożyciu nasion maku.

text: Poziomy morfiny w moczu po spożyciu nasion maku mierzono w dwóch oddzielnych próbach. Maksymalne poziomy około 18 mikrogramów/ml stwierdzono przy użyciu metodologii RIA, EMIT-ST i GC. Pozytywne wyniki testu immunologicznego obserwowano do 60 godzin po spożyciu. Kilka różnych partii nasion z różnych źródeł zostało przebadanych na obecność morfiny i stwierdzono, że wahają się od 4-200 mg/kg. Odróżnienie zjadaczy nasion maku od użytkowników opiatów nie było możliwe dzięki identyfikacji drobnych składników alkaloidowych nasion maku. Możliwa jest jednak analiza moczu opiatów w odniesieniu do 6-O-acetylomorfiny. Poniżej poziomu około 5 mikrogramów/ml ogółu opiatów, metodą z wyboru do tej analizy jest GC/MS.


title: Pokarmy z makiem i testy na narkotyki – gdzie jesteśmy dzisiaj?

text: Nasiona maku lekarskiego są legalnie sprzedawane i powszechnie spożywane jako żywność. Ze względu na zanieczyszczenie podczas zbioru nasiona mogą zawierać morfinę i inne alkaloidy opiatów. Celem tego badania jest przegląd toksykologii żywności z nasion maku pod kątem wpływu na testy narkotykowe. Wspomagany komputerowo przegląd literatury zaowocował 95 zidentyfikowanymi odnośnikami. Normalne spożycie nasion maku jest ogólnie uważane za bezpieczne. Podczas przetwarzania żywności zawartość morfiny jest znacznie obniżona (do 90%). Istnieje możliwość fałszywie dodatnich wyników testów na obecność opiatów po spożyciu pokarmu makowego. Nie ma jednoznacznych markerów pozwalających odróżnić spożycie maku od spożycia heroiny lub farmaceutycznej morfiny. Jest to również problem w programach konserwacji wspomaganych heroiną. Podstawowym wymogiem w takich programach substytucyjnych jest abstynencja pacjentów od wszelkich innych narkotyków, w tym dodatkowej nielegalnej heroiny. Wykryto również brak badań sądowych dotyczących spożycia, które uwzględniałyby wszystkie czynniki wpływające na zawartość morfiny w matrycach biologicznych po spożyciu. Większość badań nie kontrolowała strat podczas przetwarzania żywności, tak więc początkowa dawka morfiny była zawyżona. Duża redukcja zawartości morfiny w ostatnich latach rodzi pytania o zasadność „obrony nasion maku”. Jednak próg spożycia żywności, który z pewnością nie prowadziłby do pozytywnych wyników testów narkotykowych, jest obecnie niedostępny. Potrzebne są badania, aby udowodnić, czy zawartość morfiny w dzisiejszej żywności nadal stwarza możliwość wpływania na testy narkotykowe. Przyszłe próby powinny uwzględniać straty morfiny związane z przetwarzaniem.


title: Aktywność współczulnego układu nerwowego i spoczynkowe tempo przemiany materii u wegetarian.

text: Zbadaliśmy spoczynkowy wskaźnik metabolizmu (RMR) i aktywność współczulnego układu nerwowego młodych wegetarian płci męskiej (n = 17) i niewegetarian (n = 40). Badani scharakteryzowano pod kątem RMR za pomocą kalorymetrii pośredniej, kinetyki noradrenaliny z wlewów trytowanej noradrenaliny, spożycia energii i makroskładników odżywczych z 3-dniowego dzienniczka żywieniowego oraz składu ciała za pomocą ważenia pod wodą. Wegetarianie odnotowali większe względne spożycie węglowodanów (62% +/- 5% vs 51% +/- 6%, P < 0,01) oraz niższe względne spożycie tłuszczu (25% +/- 5% vs 33% +/- - 6%, P < 0,01) niż niewegetarianie, natomiast nie zaobserwowano różnic w dziennym spożyciu energii, składzie ciała lub maksymalnej wydolności tlenowej (VO2max) między grupami. Wegetarianie wykazywali 11% wyższy bezwzględny RMR (1,29 +/- 0,15 v 1,16 +/- 0,13 kcal/min, P < 0,01), wyższe stężenie norepinefryny w osoczu (216 +/- 33 v 165 +/- 18 pg/ mL, P < 0,01) i wyższy wskaźnik pojawiania się norepinefryny (0,50 +/- 0,08 vs 0,36 +/- 0,09 mikrograma/min, P < 0,01) niż u niewegetarian. Po statystycznej kontroli różnic we względnych ilościach węglowodanów i tłuszczów w diecie oraz stężeniach noradrenaliny nie zauważono istotnych różnic w skorygowanym RMR między wegetarianami i niewegetarianami. Wyniki te sugerują, że wyższy RMR obserwowany u młodych wegetarian płci męskiej jest częściowo związany z różnicami w składzie makroskładników diety i zwiększoną aktywnością współczulnego układu nerwowego.


title: Cztery diety terapeutyczne: przestrzeganie i akceptowalność.

text: Wiele schorzeń leczy się, przynajmniej częściowo, za pomocą diet terapeutycznych. Chociaż powodzenie jakiejkolwiek interwencji zależy od jej akceptacji dla pacjenta, akceptowalność diet terapeutycznych i czynniki, które na nią wpływają, zostały w dużej mierze zaniedbane w badaniach żywieniowych. Zaproponowano roboczą definicję dopuszczalności oraz przedstawiono analizę i podsumowanie dostępnych danych na temat dopuszczalności powszechnych schematów żywieniowych stosowanych w stanach chorobowych. Celem jest zaproponowanie sposobów na poprawę skuteczności diet terapeutycznych. Proponowana robocza definicja „akceptowalności” odnosi się do oceny przez użytkownika zalet i wad diety terapeutycznej – w odniesieniu do smakowitości, kosztów i wpływu na zachowania żywieniowe i zdrowie – które wpływają na prawdopodobieństwo przestrzegania zaleceń. Diety bardzo niskokaloryczne, niskotłuszczowe, wszystkożerne, wegetariańskie i wegańskie oraz niskowęglowodanowe są akceptowane przez większość użytkowników w badaniach trwających do jednego roku, pod względem wskaźników ścierania i przestrzegania zaleceń oraz wyników kwestionariuszy oceniających zachowania związane z jedzeniem. Dłuższych badań jest mniej, ale sugerują one, że diety wegetariańskie, wegańskie i o obniżonej zawartości tłuszczu są dopuszczalne, na co wskazują trwałe zmiany w przyjmowaniu składników odżywczych. Niewiele badań o tej długości zostało opublikowanych dla diet bardzo niskokalorycznych lub niskowęglowodanowych. Uzasadnione są długoterminowe badania przestrzegania i akceptowalności tych i innych diet terapeutycznych.


title: Czy krążące leukocyty i podtypy limfocytów zwiększają się w odpowiedzi na krótkie ćwiczenia u dzieci z astmą i bez?

text: Ćwiczenia fizyczne mogą wpływać na zdrowie dzieci zarówno w sposób korzystny (np. zmniejszone długoterminowe ryzyko miażdżycy), jak i niekorzystny (np. astma wywołana wysiłkiem). Mechanizmy łączące ćwiczenia ze zdrowiem nie są znane, ale mogą częściowo opierać się na zdolności ćwiczeń do zwiększenia krążących komórek odpornościowych. Niewiele wiadomo na temat wpływu krótkich ćwiczeń, bardziej odzwierciedlających naturalnie występujące wzorce aktywności fizycznej u dzieci, na reakcje komórek odpornościowych. Cele Ustalenie, czy (1) 6-minutowy trening może zwiększyć krążenie komórek zapalnych u zdrowych dzieci oraz (2) czy efekt krótkiego wysiłku jest większy u dzieci z astmą w wywiadzie. Metody Dzieci z łagodną i umiarkowaną astmą przewlekłą i grupą kontrolną w tym samym wieku (n = ~14 w każdej grupie, średni wiek 13,6 lat) wykonywały 6-minutową serię ćwiczeń na ergometrze rowerowym. Spirometrię wykonywano na początku badania i po wysiłku. Krew pobrano przed i po wysiłku, leukocyty oznaczono ilościowo, a kluczowe markery powierzchni komórek limfocytów oceniono metodą cytometrii przepływowej. Wyniki Wysiłek zmniejszył spirometrię tylko u dzieci z astmą, ale zwiększył (p<0,001) większość typów leukocytów (np. limfocytów (kontrola, średnia (SD) 1210 (208) kom./μl; dzieci z astmą, 1119 (147) kom./μl) ) i eozynofile (kontrola 104 (22) komórek/μl; dzieci z astmą, 88 (20) komórek/μl)) w takim samym stopniu w obu grupach. Podobnie, wysiłek fizyczny zwiększył liczbę limfocytów T pomocniczych (kontrola, 248 (60) komórek/μl; dzieci z astmą, 232 (53) komórek/μl) i większość innych testowanych podtypów limfocytów. W przeciwieństwie do tego, chociaż liczba bazofilów (16 (5) komórek/μl) i limfocytów CD4+ CD45RO+ RA+ (19(4) komórek/μl) wzrosła w grupie kontrolnej, nie stwierdzono wzrostu tych typów komórek u dzieci z astmą. Wnioski Wysiłek fizyczny zwiększył liczbę krążących komórek zapalnych zarówno u dzieci z astmą, jak iw grupie kontrolnej. Krążące komórki zapalne wzrosły u dzieci z astmą, ale nie w większym stopniu niż w grupie kontrolnej. W rzeczywistości liczba komórek przejściowych pamięci bazofilów i pomocniczych limfocytów T nie wzrosła u dzieci z astmą, podczas gdy w grupie kontrolnej. Nawet krótkie ćwiczenia u dzieci i młodzieży silnie mobilizują krążące komórki odpornościowe.


title: Suplementacja β-glukanem drożdży piekarniczych zwiększa liczbę monocytów i cytokin po wysiłku: implikacje dla ryzyka infekcji?

text: Wiadomo, że forsowne ćwiczenia aerobowe osłabiają układ odpornościowy i chociaż wiele suplementów diety zostało zaproponowanych w celu wzmocnienia odporności powysiłkowej, niewiele z nich jest skutecznych. Celem niniejszego badania była ocena, czy 10 dni suplementacji określonym źródłem β-glukanu z drożdży piekarskich (BG, Wellmune WGP®) może zminimalizować immunosupresję powysiłkową. Rekreacyjnie aktywni mężczyźni i kobiety (n = 60) ukończyli dwa 10-dniowe warunki próbne, stosując schemat naprzemienny z 7-dniowym okresem wypłukiwania: placebo (mąka ryżowa) i drożdże piekarskie BG (250 mg/d β-1,3/1 ,6-glukany pochodzące z Saccharomyces cerevisiae) przed cyklem (49 ± 6 min) w gorącym (38 ± 2°C), wilgotnym (45 ± 2 % wilgotności względnej) środowisku. Krew pobierano na początku (przed suplementacją), przed (PRE), po (POST) i 2 godziny (2H) po treningu. Całkowite i podzbiorowe stężenie monocytów mierzono za pomocą czterokolorowej cytometrii przepływowej. Poziomy cytokin w osoczu i stymulowane lipopolisacharydem (LPS) wytwarzanie cytokin mierzono przy użyciu oddzielnych testów multipleksowych. Całkowite (CD14⁺) i prozapalne stężenia monocytów (CD14⁺/CD16⁺) były istotnie wyższe w POST i 2H (P<0,05) przy suplementacji BG. Suplementacja BG zwiększyła stymulowaną przez LPS produkcję IL-2, IL-4, IL-5 i interferonu-γ (IFN-γ) w PRE i POST (P<0,05). Stężenia IL-4, IL-5 i IFN-γ w osoczu były wyższe po 2 godzinach od suplementacji BG. Wydaje się, że 10 dni suplementacji BG zwiększyło potencjał leukocytów krwi do produkcji IL-2, IL-4, IL-5 i IFN-γ. Kluczowe wyniki niniejszego badania pokazują, że BG może potencjalnie zmieniać odporność po intensywnych ćwiczeniach.


title: Wpływ BETA 1, 3/1, 6 GLUCAN na objawy infekcji górnych dróg oddechowych i stan nastroju u sportowców biorących udział w maratonie

text: Było to kontrolowane placebo badanie z podwójnie ślepą próbą, zaprojektowane w celu oceny wpływu dostępnego na rynku suplementu diety na objawy ze strony górnych dróg oddechowych (URTI) i stan nastroju. Siedemdziesięciu pięciu biegaczy maratonów (35 mężczyzn, 40 kobiet) w wieku 18-53 lat, średnia wieku: 36 ± 9 lat, samodzielnie przyjmowali placebo, 250 mg lub 500 mg BETA 1,3/1,6 GLUCAN (komercyjny nazwa Wellmune WGP®) codziennie podczas 4-tygodniowego okresu próbnego po maratonie po maratonie w Carlsbad w 2007 roku. Badani wypełnili profil oceny stanu nastroju (POMS) oraz dziennik zdrowia w stylu kwestionariusza mierzący stan zdrowia i objawy URTI po 2- i 4-tygodniowym podawaniu leczenia. W trakcie 4-tygodniowego badania badani w grupach terapeutycznych (250 mg i 500 mg BETA-GLUCANU dziennie) zgłaszali znacznie mniej objawów URTI, lepszy ogólny stan zdrowia i zmniejszenie dezorientacji, zmęczenia, napięcia i gniewu oraz zwiększenie wigoru na podstawie ankiety POMS w porównaniu z placebo. BETA-GLUCAN może zapobiegać objawom URTI oraz poprawiać ogólny stan zdrowia i nastrój po konkurencyjnym maratonie. Kluczowe punkty


title: Czy ryzyko infekcji jest związane z obciążeniem pracą?

text: Anegdotyczne, ankietowe i epidemiologiczne dane sugerują, że sportowcy wytrzymałościowi są narażeni na zwiększone ryzyko infekcji górnych dróg oddechowych (URTI) w okresach intensywnego treningu oraz w okresie 1-2 tygodni po wyścigach. Jednak większość sportowców biorących udział w wyścigach wytrzymałościowych nie choruje. Większe znaczenie dla zdrowia publicznego ma konsekwentne odkrycie zmniejszenia ryzyka URTI zgłaszanego przez entuzjastów fitnessu i sportowców, którzy angażują się w regularne ćwiczenia fizyczne, unikając jednocześnie nadmiernego wysiłku/przetrenowania. Chociaż naturalnie wynika, że ryzyko infekcji powinno być w jakiś sposób powiązane z ostrymi i przewlekłymi zmianami odporności wywołanymi wysiłkiem fizycznym, dotychczasowe próby zmierzenia tego związku nie powiodły się. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że przez kilka godzin po intensywnym wysiłku kilka składników zarówno wrodzonego, jak i nabytego układu odpornościowego wykazuje osłabioną funkcję. Odpowiedź immunologiczna na ciężki wysiłek jest jednak przejściowa i konieczne są dalsze badania nad mechanizmami leżącymi u podstaw odpowiedzi immunologicznej na długotrwałe i intensywne ćwiczenia wytrzymałościowe, zanim będzie można wyciągnąć sensowne zastosowania kliniczne. Podjęto pewne próby za pomocą środków chemicznych lub żywieniowych (np. suplementacja indometacyną, glutaminą, witaminą C i węglowodanami) w celu złagodzenia zmian immunologicznych po intensywnych ćwiczeniach w celu zmniejszenia ryzyka infekcji. Nie ustalono jeszcze spójnego związku między interwencjami żywieniowymi, immunologią wysiłkową i zmianami w ryzyku URTI.


title: Sprawność tlenowa jest związana z niższym odsetkiem starzejących się komórek T krwi u człowieka.

text: Starzejące się limfocyty T gromadzą się wraz z wiekiem, obniżając naiwny repertuar limfocytów T i zwiększając ryzyko infekcji gospodarza. Ponieważ na tę odpowiedź prawdopodobnie mają wpływ pewne czynniki związane ze stylem życia, zbadaliśmy związek między wydolnością tlenową (VO(2max)) a związaną z wiekiem akumulacją starzejących się komórek T. Limfocyty krwi od 102 zdrowych mężczyzn (18-61 lat) analizowano pod kątem ekspresji powierzchniowej KLRG1, CD57, CD28, CD45RA, CD45RO na limfocytach T CD4+ i CD8+ za pomocą 4-kolorowej cytometrii przepływowej. Zaawansowany wiek (rok) był dodatnio związany z odsetkiem (%) starzejących się (KLRG1+/CD57+; KLRG1+/CD28-) CD4+ (B=1,00; 1,02) i CD8+ (B=0,429; 1,02) naiwne (KLRG1-/CD28+) CD4+ (B=-1.000) i CD8+ (B=-0,993) limfocyty T. VO(2max) było odwrotnie proporcjonalne do starzejącego się CD4+ (B=-0,97) i CD8+ (B=-0,240). Co uderzające, wiek nie był już powiązany z proporcjami starzejących się lub naiwnych komórek T po dostosowaniu do VO(2max), podczas gdy związek między VO(2max) a tymi podzbiorami komórek T wytrzymywał korektę ze względu na wiek, BMI i procent tkanki tłuszczowej. Uczestniczki w rankingu według VO(2max) dostosowanego do wieku wykazały, że najwyższy tercyl miał o 17% więcej naiwnych komórek T CD8+ oraz odpowiednio o 57% i 37% mniej starzejących się komórek T CD4+ i CD8+ w porównaniu z najniższym tercylem. VO(2max) nie było związane z utajonym cytomegalowirusem (CMV), wirusem Epsteina-Barra (EBV) lub zakażeniem wirusem opryszczki zwykłej-1 (HSV-1), co wskazuje, że moderujący związek VO(2max) nie był zakłócany przez utrzymujące się wirusy infekcje. Jest to pierwsze badanie, które wykazało, że sprawność aerobowa jest związana z niższą związaną z wiekiem akumulacją starzejących się komórek T, podkreślając korzystny wpływ utrzymywania aktywnego fizycznie stylu życia na starzejący się układ odpornościowy. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Krótkotrwałe spożywanie ekstraktu z czarnej porzeczki moduluje stres oksydacyjny wywołany wysiłkiem fizycznym i reakcje zapalne stymulowane przez lipopolisacharydy.

text: Stres oksydacyjny wywołany wysiłkiem fizycznym odgrywa kluczową rolę w osiąganiu korzyści zdrowotnych wynikających z regularnych ćwiczeń. Dlatego niewłaściwe stosowanie produktów pochodzenia owocowego (powszechnie stosowanych jako antyoksydanty profilaktyczne) może przeciwdziałać pozytywnym skutkom ćwiczeń. Korzystając z ludzkich ćwiczeń i modeli komórkowych odkryliśmy, że 1) suplementacja czarną porzeczką tłumiła stres oksydacyjny wywołany wysiłkiem, np. karbonylki w osoczu (0,9 +/- 0,1 vs 0,6 +/- 0,1 nmol/mg białka, placebo vs czarna porzeczka) i 2 ) preinkubacja komórek THP-1 z bogatym w antocyjany ekstraktem z czarnej porzeczki hamowała stymulowane przez LPS wydzielanie cytokin [TNF-alfa (16 453 +/- 322 vs 10 941 +/- 82 pg/ml, kontrola vs ekstrakt, P < 0,05) i IL-6 (476 +/- 14 vs. 326 +/- 32 pg/ml, kontrola vs. ekstrakt, P < 0,05)] oraz aktywacja NF-kappaB. Oprócz właściwości przeciwutleniających i przeciwzapalnych, odkryliśmy, że osocze powysiłkowe pobrane po suplementacji czarną porzeczką nasilało zróżnicowaną odpowiedź zapalną stymulowaną przez LPS w czasie w komórkach THP-1, powodując wczesną supresję TNF-alfa (1741 +/- 32). vs. 1312 +/- 42 pg/ml, placebo vs. czarna porzeczka, p < 0,05 i IL-6 (44 +/- 5 vs. 36 +/- 3 pg/ml, placebo vs. czarna porzeczka, p < 0,05) wydzielanie po 24 godz. Ponadto, stosując model komórek stresu oksydacyjnego, odkryliśmy, że wstępna inkubacja komórek THP-1 z nadtlenkiem wodoru (H(2)O(2)) przed ekspozycją na ekstrakt spowodowała większe zahamowanie wydzielania cytokin stymulowanego przez LPS po 24 godzinach, co nie było widoczne, gdy komórki były jednocześnie inkubowane z H(2)O(2) i ekstraktem. Podsumowując, nasze odkrycia potwierdzają koncepcję, że spożywanie antocyjanów z czarnej porzeczki łagodzi stres oksydacyjny i może, jeśli jest podawane w odpowiedniej ilości i czasie, uzupełniać zdolność do ćwiczeń w celu zwiększenia odpowiedzi immunologicznej na potencjalne patogeny.


title: Wpływ suplementów witaminy C na wydolność fizyczną.

text: Witamina C jest niezbędnym składnikiem diety i może zmniejszać niekorzystne skutki reaktywnych form tlenu wywołanych wysiłkiem fizycznym, w tym uszkodzenia mięśni, dysfunkcje układu odpornościowego i zmęczenie. Jednak reaktywne formy tlenu mogą pośredniczyć w korzystnych adaptacjach treningowych, które osłabia witamina C; rzeczywiście, w sumie z 12 badań, witamina C w dawkach >1 g·d(-1) znacząco zaburzała wyniki sportowe w czterech z czterech badań, prawdopodobnie poprzez zmniejszenie biogenezy mitochondriów, podczas gdy kolejne cztery badania wykazały upośledzenie, które nie było statystycznie istotne . Dawki ~0,2 g·d(-1) witaminy C spożywane w pięciu lub więcej porcjach owoców i warzyw mogą być wystarczające, aby zmniejszyć stres oksydacyjny i zapewnić inne korzyści zdrowotne bez upośledzenia adaptacji treningowej.


title: Hamowanie oksydazy ksantynowej przez flawonoidy.

text: Różne flawonoidy dietetyczne zostały ocenione in vitro pod kątem ich działania hamującego na oksydazę ksantynową, która została powiązana z uszkodzeniem oksydacyjnym tkanki przez niedokrwienie-reperfuzję. Aktywność oksydazy ksantynowej określono przez bezpośredni pomiar tworzenia kwasu moczowego metodą HPLC. Zależność struktura-aktywność ujawniła, że płaskie flawony i flawonole z grupą 7-hydroksylową, takie jak chryzyna, luteolina, kemferol, kwercetyna, mirycetyna i izoramnetyna hamują aktywność oksydazy ksantynowej w niskich stężeniach (wartości IC50 od 0,40 do 5,02 mikroM) w tryb mieszany, podczas gdy nieplanarne flawonoidy, izoflawony i antocyjanidyny były mniej hamujące. Wyniki te sugerują, że niektóre flawonoidy mogą hamować in vivo tworzenie aktywnych form tlenu i moczanów przez oksydazę ksantynową.


title: Wpływ suplementacji werbeny cytrynowej na markery uszkodzenia mięśni, uwalnianie prozapalnych cytokin i stres oksydacyjny neutrofili w przewlekłym ...

text: Intensywne ćwiczenia są bezpośrednio związane z uszkodzeniem mięśni i stresem oksydacyjnym z powodu nadmiernej ilości reaktywnych form tlenu (ROS) zarówno w osoczu, jak i białych krwinkach. Niemniej jednak ROS pochodzące z wysiłku fizycznego są niezbędne do regulacji adaptacji komórek do wysiłku. Badania nad suplementami antyoksydacyjnymi dostarczyły kontrowersyjnych wyników. Celem tego badania było określenie wpływu umiarkowanej suplementacji antyoksydantami (ekstrakt z werbeny cytrynowej) u zdrowych ochotników płci męskiej, którzy wykonywali 90-minutowy protokół ekscentrycznych ćwiczeń przez 21 dni. W neutrofilach mierzono aktywność enzymów przeciwutleniających i markery stresu oksydacyjnego. Poza tym w próbkach krwi pełnej i surowicy oznaczono odpowiednio cytokiny zapalne i uszkodzenie mięśni. Intensywne ćwiczenia biegowe przez 21 dni indukowały odpowiedź antyoksydacyjną w neutrofilach wytrenowanego mężczyzny poprzez zwiększenie aktywności enzymów antyoksydacyjnych katalazy, peroksydazy glutationowej i reduktazy glutationowej. Suplementacja umiarkowanymi poziomami przeciwutleniającego ekstraktu z werbeny cytrynowej nie blokowała tej komórkowej odpowiedzi adaptacyjnej, a także zmniejszała uszkodzenia oksydacyjne białek i lipidów wywołane wysiłkiem fizycznym w neutrofilach oraz zmniejszała aktywność mieloperoksydazy. Ponadto suplementacja werbeną cytrynową utrzymywała lub obniżała poziom aktywności transaminaz w surowicy, co wskazuje na ochronę tkanki mięśniowej. Ćwiczenia indukowały spadek poziomu interleukiny-6 i interleukiny-1β po 21 dniach mierzonych w warunkach podstawowych, czego nie hamowała suplementacja antyoksydantami. Dlatego umiarkowana suplementacja antyoksydantami z ekstraktem z werbeny cytrynowej chroni neutrofile przed uszkodzeniami oksydacyjnymi, zmniejsza oznaki uszkodzenia mięśni podczas przewlekłego treningu biegowego bez blokowania adaptacji komórek do wysiłku.


title: Przeciwutleniacze zapobiegają prozdrowotnym skutkom ćwiczeń fizycznych u ludzi

text: Ćwiczenia zwiększają długowieczność i łagodzą cukrzycę typu 2 oraz insulinooporność. Jednak ćwiczenia zwiększają również tworzenie mitochondriów prawdopodobnie szkodliwych reaktywnych form tlenu (ROS). Przeciwutleniacze są szeroko stosowane jako suplementy, ale nie wiadomo, czy wpływają one na prozdrowotne efekty ćwiczeń. Oceniliśmy wpływ kombinacji witaminy C (1000 mg/dobę) i witaminy E (400 IU/dobę) na wrażliwość na insulinę mierzoną szybkością wlewu glukozy (GIR) podczas hiperinsulinemicznej klamry euglikemicznej u osób wcześniej nie przeszkolonych (n = 19). ) i przeszkolonych (n = 20) zdrowych młodych mężczyzn. Przed i po 4-tygodniowej interwencji ćwiczeń fizycznych określono GIR i wykonano biopsje mięśni do analizy ekspresji genów oraz próbki osocza w celu porównania zmian w stosunku do wartości wyjściowych i potencjalnego wpływu witamin na efekty ćwiczeń. Wysiłek fizyczny zwiększał parametry insulinowrażliwości (GIR i adiponektyna osocza) tylko przy braku antyoksydantów zarówno u osób wcześniej nietrenowanych (P < 0,001), jak i przetrenowanych (P < 0,001). Towarzyszyła temu zwiększona ekspresja wrażliwych na ROS regulatorów transkrypcyjnych wrażliwości na insulinę i zdolności obronnych ROS, receptor gamma aktywowany przez proliferatory peroksysomów (PPARγ) i koaktywatory PPARγ PGC1α i PGC1β tylko przy braku przeciwutleniaczy (p < 0,001 dla wszystkich). . Mediatory molekularne endogennej obrony ROS (dysmutazy ponadtlenkowe 1 i 2; peroksydaza glutationowa) również były indukowane przez ćwiczenia, a efekt ten również był blokowany przez suplementację antyoksydantami. Zgodnie z koncepcją mitohormezy, stres oksydacyjny wywołany wysiłkiem fizycznym łagodzi oporność na insulinę i powoduje odpowiedź adaptacyjną promującą endogenną zdolność obrony antyoksydacyjnej. Suplementacja przeciwutleniaczami może wykluczyć te prozdrowotne efekty ćwiczeń u ludzi.


title: Czy odżywianie może ograniczyć depresję immunologiczną wywołaną wysiłkiem?

text: Długotrwałe ćwiczenia i ciężki trening są związane z obniżoną funkcją komórek odpornościowych. Aby utrzymać funkcję odpornościową, sportowcy powinni stosować dobrze zbilansowaną dietę wystarczającą do zaspokojenia ich zapotrzebowania na energię, węglowodany, białko i mikroelementy. Spożywanie węglowodanów podczas długotrwałych, forsownych ćwiczeń osłabia wzrost hormonów stresu i wydaje się ograniczać stopień depresji immunologicznej wywołanej wysiłkiem fizycznym. Najnowsze dowody sugerują, że suplementacja witaminami antyoksydacyjnymi może również zmniejszać stres wysiłkowy i upośledzenie funkcji leukocytów. Potrzebne są dalsze badania, aby ocenić wpływ innych przeciwutleniaczy i dietetycznych immunostymulantów, takich jak probiotyki i echinacea, na osłabienie odporności wywołane wysiłkiem fizycznym.


title: Wolne rodniki w skórze i mięśniach: czynniki niszczące czy sygnały adaptacyjne?

text: Wiele aktualnej literatury dotyczącej biologicznych skutków przeciwutleniających składników odżywczych koncentruje się na ich potencjalnej roli w hamowaniu lub zapobieganiu uszkodzeniom tkanek indukowanym przez wolne rodniki wytwarzane podczas metabolizmu. Ostatnie odkrycia wskazują, że przeciwutleniacze mogą również odgrywać bardziej subtelne role, regulując zmiany w ekspresji genów wywołane przez utlenianie wolnych rodników. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że wolne rodniki działają jako sygnały adaptacyjne komórek w różnych typach komórek, a natura mechanizmów, za pomocą których gatunki wolnych rodników wpływają na ekspresję genów, jest przedmiotem wielu aktualnych badań. Takie procesy mogą być szczególnie ważne w tkankach regularnie narażonych na różne poziomy stresu oksydacyjnego w ramach ich normalnych funkcji fizjologicznych. Przykłady takich tkanek obejmują skórę wystawioną na promieniowanie UV. lekkie i szkieletowe mięśnie poddawane wielokrotnym wysiłkom.


title: Wpływ ostrego spożycia gorzkiej czekolady przed treningiem na stan antyoksydacyjny osocza, stres oksydacyjny i odpowiedzi immunoendokrynologiczne w celu wydłużenia...

text: CEL: Ostra suplementacja antyoksydantami może modulować stres oksydacyjny i niektóre zaburzenia immunologiczne, które zwykle występują po długotrwałym wysiłku fizycznym. Celem niniejszego badania było zbadanie wpływu ostrego spożycia gorzkiej czekolady (wysoka zawartość polifenoli) na zdolność antyoksydacyjną osocza, markery stresu oksydacyjnego i odpowiedzi immunoendokrynologiczne na długotrwały wysiłek fizyczny. METODY: Czternastu zdrowych mężczyzn jeździło na rowerze przez 2,5 godziny przy ~60% maksymalnym poborze tlenu 2 godziny po spożyciu 100 g gorzkiej czekolady (DC), batonu kontrolnego izomakroskładników odżywczych (CC) lub żadnego (BL) w randomizowanym układzie z przeciwwagą. WYNIKI: DC wzmocniony stan antyoksydacyjny przed treningiem (P = 0,003) i zmniejszony zgodnie z trendem (P = 0,088) 1 h po wysiłku wolny [F₂-izoprostan] w porównaniu z CC (także, [F₂-izoprostan] zwiększony po wysiłku w CC i BL, ale nie w badaniach DC). Stężenie insuliny w osoczu było istotnie wyższe przed treningiem (P = 0,012) i 1 h po wysiłku (P = 0,026) w DC w porównaniu z badaniem CC. Stwierdzono lepsze utrzymanie stężenia glukozy w osoczu w badaniu DC (2-czynnikowa próba ANOVA × interakcja czasowa P = 0,001), co zmniejszyło po wysiłku we wszystkich badaniach, ale było znacznie wyższe 1 h po wysiłku (P = 0,039) w proces DC. Nie było między próbami różnic w odpowiedziach czasowych (interakcje próba × czas wszystkie P > 0,05) hormonów stresu osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, interleukiny 6 w osoczu, wielkości leukocytozy i neutrofilii oraz zmian w funkcji neutrofili. WNIOSEK: Ostre spożycie DC może wpływać na insulinę, glukozę, stan antyoksydacyjny i reakcje na stres oksydacyjny, ale ma minimalny wpływ na odpowiedź immunoendokrynną na długotrwały wysiłek fizyczny.


title: Glikozydy flawonoidowe wyizolowane z unikalnych ekstraktów roślin strączkowych jako nowe inhibitory oksydazy ksantynowej

text: Rośliny strączkowe i zawarte w nich związki polifenolowe cieszą się dużym zainteresowaniem ze względu na ich dobroczynne implikacje zdrowotne. Dietetyczne związki polifenolowe, zwłaszcza flawonoidy, wykazują właściwości przeciwutleniające i są silnymi inhibitorami aktywności oksydazy ksantynowej (XO). XO jest głównym źródłem wolnych rodników podczas wysiłku, ale jest również zaangażowany w patogenezę wielu chorób, takich jak choroby naczyniowe, nowotwory i dna moczanowa. W celu odkrycia nowych naturalnych, dietetycznych inhibitorów XO, niektóre frakcje polifenolowe i czyste związki wyizolowane z dwóch ekstraktów roślin strączkowych zostały przetestowane pod kątem ich wpływu na aktywność XO. Frakcje wyizolowane zarówno z ekstraktów roślinnych Vicia faba, jak i Lotus edulis były silnymi inhibitorami XO z wartościami IC50 w zakresie odpowiednio 40-135 µg/mL i 55-260 µg/mL. Wszystkie czyste związki polifenolowe hamowały XO, a ich wartości Ki mieściły się w zakresie 13–767 µM. Dziesięć związków było zgodnych z modelem hamowania niekompetycyjnego, podczas gdy jeden z nich był inhibitorem kompetycyjnym. Odkrycia te wskazują, że izolaty flawonoidów z ekstraktów roślin strączkowych są nowymi, naturalnymi inhibitorami XO. Ich sposób działania jest badany w celu zbadania ich potencjału w projektowaniu leków na choroby związane z przytłaczającym działaniem XO.


title: Zwapniona neurocysticerkoza wśród pacjentów z pierwotnym bólem głowy.

text: Wstęp: Doniesienia anegdotyczne i pojedyncze badanie epidemiologiczne z kontrolą przypadków sugerowały związek między neurocysticerkozą wywołaną przez robaki pasożytnicze a pierwotnym bólem głowy. Niniejsze badanie zostało podjęte w celu ustalenia, czy neurocysticerkoza występuje częściej wśród pacjentów z pierwotnymi bólami głowy niż w innych zaburzeniach neurologicznych. METODY: Określiliśmy częstość występowania neurocysticerkozy w kohorcie pacjentów z pierwotnym bólem głowy, którzy byli obserwowani w naszej placówce przez okres 20 lat. Jako kontroli użyliśmy wszystkich osób z tej samej kohorty z czterema głównymi różnymi kategoriami zaburzeń neurologicznych, w tym chorobą naczyń mózgowych, zaburzeniami zwyrodnieniowymi OUN, urazem głowy i pierwotnymi guzami mózgu. Oceniliśmy różnice w częstości występowania neurocysticerkozy między pacjentami a grupą kontrolną. WYNIKI: Czterdziestu ośmiu z 1017 pacjentów z pierwotnym bólem głowy i 31 z 1687 osób z grupy kontrolnej miało neurocysticerkozę (4,7% w porównaniu z 1,8%, p <0,0001). Zwapnione wągrzy miąższu mózgu występowały częściej u pacjentów z pierwotnym bólem głowy niż u pacjentów z chorobą naczyń mózgowych (4,7% vs 1%, p < 0,001), zaburzeniami zwyrodnieniowymi OUN (4,7% vs 2,4%, p < 0,05) oraz urazami głowy (4,7% vs 2,3%, p < 0,05). Nie było jednak istotnych różnic w podgrupie kontroli z pierwotnymi guzami mózgu (4,7% w porównaniu z 3,5%), stanem, który był również związany z neurocysticerkozą. WNIOSKI: Istnieje związek między zwapniałą neurocysticerkozą a pierwotnymi bólami głowy. Możliwe, że okresowa przebudowa zwapnień torbielowatych, z uwolnieniem antygenów do miąższu mózgu, przyczynia się do występowania bólu głowy u tych pacjentów.


title: Zmiany poznawcze i jakość życia w neurocysticerkozie: badanie podłużne

text: Wprowadzenie Niewiele badań koncentrowało się na zachorowalności poznawczej neurocysticerkozy (NCC), jednej z najczęstszych infekcji pasożytniczych ośrodkowego układu nerwowego. Oceniliśmy podłużnie stan poznawczy i jakość życia (QoL) pacjentów z incydentalnymi objawowymi przypadkami NCC i dopasowanych grup kontrolnych. Metodologia/Główne ustalenia Miejscem badań był Szpital Sabogal i Oddział Cysticercosis, Departament Chorób Zakaźnych, Narodowy Instytut Nauk Neurologicznych, Lima, Peru. Projekt był badaniem podłużnym nowych przypadków NCC i kontroli. W badaniu wzięło udział w sumie 14 pacjentów z niedawno zdiagnozowanym NCC wraz z 14 zdrowymi grupami kontrolnymi sąsiedztwa i 7 niedawno zdiagnozowanymi grupami kontrolnymi padaczki. Wystandaryzowaną baterię neuropsychologiczną przeprowadzono na początku badania i po 6 miesiącach w przypadkach NCC i kontroli. U pacjentów z NCC na początku badania i po 6 miesiącach wykonano rezonans magnetyczny mózgu. Wyniki neuropsychologiczne porównano między przypadkami NCC a grupą kontrolną w obu punktach czasowych. Na początku pacjenci z NCC mieli niższe wyniki w zadaniach uwagi (p<0,04) w porównaniu z grupą kontrolną z padaczką, ale bez istotnych różnic w porównaniu ze zdrowymi. Sześć miesięcy po otrzymaniu leczenia przeciwpasożytniczego grupa NCC znacząco poprawiła się w zadaniach dotyczących szybkości psychomotorycznej (p<0,02). Wyjściowa jakość życia sugerowała upośledzenie funkcji umysłowych i funkcji społecznych zarówno w grupie z NCC, jak i w grupie z padaczką w porównaniu ze zdrowymi osobami z grupy kontrolnej. Poprawę jakości życia w zakresie funkcji społecznych (p = 0,006) odnotowano po 6 miesiącach u pacjentów z NCC. Wnioski/znaczenie Nowo zdiagnozowani pacjenci z NCC w tej próbie mieli łagodne deficyty poznawcze i wyraźniejsze obniżenie jakości życia na początku badania w porównaniu z grupą kontrolną. Stwierdzono poprawę zarówno stanu poznawczego, jak i jakości życia u pacjentów z NCC po leczeniu. Streszczenie autora Neurocysticercosis (NCC) jest jedną z najczęstszych infekcji pasożytniczych ośrodkowego układu nerwowego. W przypadku tej choroby często zgłaszano zmiany poznawcze, ale nie zostały one dobrze zbadane. Nasz zespół badawczy zrekrutował do tego badania grupę nowych przypadków NCC oraz dopasowany zestaw zdrowych grup kontrolnych z sąsiedztwa i nowych kontroli zachorowań na padaczkę w Limie w Peru. Baterię neuropsychologiczną zastosowano na początku badania i po 6 miesiącach wszystkim grupom. Badania MRI mózgu uzyskano również w przypadkach NCC na początku badania i po 6 miesiącach. Nowo zdiagnozowani pacjenci z NCC mieli łagodne deficyty poznawcze i wyraźniejsze obniżenie jakości życia na początku w porównaniu z grupą kontrolną. Stwierdzono poprawę zarówno stanu poznawczego, jak i jakości życia u pacjentów z NCC po leczeniu. Niniejsze badanie jest pierwszym, w którym ocenia się stan poznawczy i jakość życia w sposób podłużny u pacjentów z NCC i dostarcza nowych danych na temat ważnego klinicznego wyniku chorobowości.


title: Zamrożenie porażonych mięśni wieprzowych zabija cysticerci.

text: W celu zbadania przeżywalności cysticerci poddanych działaniu niskich temperatur zastosowano metodę hodowli cysticerci, która umożliwia skuteczne ewagenację i wzrost skoleksów z metacestod Taenia solium. Schładzanie mięśni wieprzowych porażonych cysticerci w temperaturze powyżej 0 st. C nie miało wpływu na przeżywalność pasożytów w hodowli. I odwrotnie, zamrażanie mięsa zapobiegało przeżyciu cyst. Praktyczną procedurą zabijania cysticerci jest przechowywanie mięśni wieprzowych przez cztery dni w -5 st. C, trzy dni w -15 st. C lub jeden dzień w -24 st. C. Te proste środki pomogą zapobiec najczęstszym pasożytom u ludzi. ośrodkowy układ nerwowy.


title: Neurocysticerkoza i onkogeneza.

text: Ostatnie badania sugerują, że neurocysticerkoza może być czynnikiem ryzyka raka u ludzi. Mechanizmy patogenetyczne wyjaśniające możliwe skutki onkogenne cysticerci obejmują następujące: (a) indukowana przez pasożyty modulacja odpowiedzi immunologicznej gospodarza, która może być związana z utratą mechanizmów regulacyjnych związanych z nadzorem immunologicznym przeciwko rakowi; (b) przeniesienie materiału genetycznego z pasożyta do żywiciela, powodujące uszkodzenie DNA i złośliwą transformację komórek żywiciela oraz (c) przewlekłe zapalenie z uwolnieniem tlenku azotu i zahamowaniem genów supresorowych guza. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić potencjalną rolę wągrzycy w rozwoju raka. Badania te powinny określić obecność czynników wągrzycy odpowiedzialnych za transfer materiału genetycznego i potencjalnych mutacji w genach supresorowych guza w proliferujących astrocytach otaczających zmiany wągrzycowe. Ponadto należy zbadać złożoną interakcję między stanem odporności gospodarza ze zmiennym uwalnianiem cytokin a obecnością komórek zapalnych uwalniających tlenek azotu, które powodują uszkodzenia DNA i zaburzają mechanizmy supresji nowotworu.


title: Naturalne pokarmy poprawiające nastrój: działanie polifenoli na zaburzenia psychiczne i poznawcze

text: Cele Polifenole, naturalne związki występujące w żywności pochodzenia roślinnego, posiadają specjalne właściwości, które mogą zwalczać stres oksydacyjny i stymulować aktywację cząsteczek, które pomagają w plastyczności synaptycznej, procesie leżącym u podstaw funkcji poznawczych. W przeciwieństwie do wielu tradycyjnych metod leczenia, polifenole wpływają na szeroki zakres mechanizmów w mózgu, które mogą pomóc w utrzymaniu zdrowia poznawczego i psychicznego, a także w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych. Zbadanie podstawy molekularnej leżącej u podstaw powiązania między przyjmowaniem pokarmu a funkcjonowaniem mózgu pokazało ekscytującą możliwość wykorzystania diety jako realnej metody walki z zaburzeniami poznawczymi i psychiatrycznymi. Metody Omówimy układy molekularne łączące polifenole, jelita i mózg, a także przedstawimy opublikowane badania na ludziach i zwierzętach demonstrujące wpływ spożycia polifenoli na plastyczność i funkcje poznawcze mózgu. Wyniki Wpływając na metabolizm energii komórkowej i modulując szlaki sygnałowe cząsteczek zaangażowanych w plastyczność mózgu, czynniki dietetyczne – wcześniej rozpoznawane tylko ze względu na ich wpływ na układy organizmu – stały się czynnikami wpływającymi na mózg. Wnioski Tak więc spożywanie diet wzbogaconych o polifenole może prezentować potencjał manipulacji dietą jako nieinwazyjny, naturalny i niedrogi środek terapeutyczny wspierający zdrowy mózg.