title: Systematyczny przegląd literatury na temat implikacji ekonomicznych i zagadnień farmakoekonomicznych reumatoidalnego zapalenia stawów.

text: CELE: Przedstawienie najnowszych analiz ekonomicznych stosowanych w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS). METODY: Przeprowadzono systematyczny przegląd literatury na temat konsekwencji ekonomicznych i zagadnień farmakoekonomicznych RZS. WYNIKI: W tym przeglądzie przeanalizowano 127 ważnych artykułów. Ogólnie rzecz biorąc, finansowy wpływ RZS jest znaczny dla systemów opieki zdrowotnej i społeczeństwa na całym świecie, chociaż istnieją różnice między gospodarkami krajowymi. Zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie (tj. utrata produktywności) koszty przyczyniają się do obciążenia ekonomicznego RZS i muszą być brane pod uwagę przy szacowaniu ogólnego wpływu na społeczeństwo. Stwierdzono, że ciężkość choroby, aktywność choroby, wiek i status społeczno-ekonomiczny są najbardziej istotnymi predyktorami wzrostu kosztów w RZS. Co więcej, wprowadzenie biologicznych środków przeciwreumatycznych znacząco podniosło bezpośrednie koszty medyczne u niektórych pacjentów, ale doprowadziło również do znacznej poprawy w zmniejszaniu aktywności choroby, uszkodzenia stawów i utraty wydajności u wielu z tych pacjentów. RZS ma również znaczący wpływ na wszystkie aspekty jakości życia; niedawne publikacje na temat oceny użyteczności zdrowotnej wykazały, że RZS jest jedną z chorób związanych z najgorszą jakością życia. WNIOSKI: RZS stanowi kliniczne i ekonomiczne obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej. Chociaż koszty związane z RZS zostały szeroko ocenione w ciągu ostatnich dziesięcioleci, kilka kwestii, zwłaszcza dotyczących stosowania kosztownych terapii, musi zostać rozwiązanych i często aktualizowanych. Przyszłe badania powinny również dostarczać dowodów ekonomicznych w zakresie zdrowia ze zwykłych warunków praktyki oraz wpływu ekonomicznego różnych podejść terapeutycznych na dążenie do określonych celów klinicznych u poszczególnych pacjentów.


title: Surowa dieta wegańska zmienia profil ludzkiej mikroflory kałowej: skomputeryzowana analiza profili chromatografii gazowo-cieczowej bakteryjnych komórek tłuszczowych z bezpośredniej próbki kału.

text: Wpływ surowej, ekstremalnej diety wegańskiej na mikroflorę kału badano za pomocą bezpośredniej chromatografii gazowo-cieczowej (GLC) próbek kału komórkowych kwasów tłuszczowych bakterii i ilościowej hodowli bakteryjnej przy użyciu klasycznych technik mikrobiologicznych izolacji, identyfikacji i zliczania różnych gatunków bakterii . Osiemnastu ochotników zostało losowo podzielonych na dwie grupy. Grupa testowa otrzymywała surową dietę wegańską przez 1 miesiąc i konwencjonalną dietę mieszaną typu Western przez drugi miesiąc badania. Grupa kontrolna spożywała konwencjonalną dietę przez cały okres badania. Pobrano próbki stolca. Bakteryjne komórkowe kwasy tłuszczowe wyekstrahowano bezpośrednio z próbek kału i zmierzono metodą GLC. Przeprowadzono komputerową analizę otrzymanych profili kwasów tłuszczowych. Taki profil reprezentuje wszystkie bakteryjne komórkowe kwasy tłuszczowe w próbce, a tym samym odzwierciedla ich mikroflorę i może być stosowany do wykrywania zmian, różnic lub podobieństw flory bakteryjnej między poszczególnymi próbkami lub grupami próbek. Profile GLC zmieniły się znacząco w grupie testowej po wprowadzeniu i odstawieniu diety wegańskiej, ale nie w grupie kontrolnej w żadnym momencie, podczas gdy ilościowa hodowla bakterii nie wykryła żadnych istotnych zmian w bakteriologii kału w żadnej z grup. Wyniki sugerują, że surowa, ekstremalna dieta wegańska znacząco zmienia florę bakteryjną kału, gdy jest mierzona za pomocą bezpośredniej próbki kału GLC bakteryjnych kwasów tłuszczowych.


title: Reumatoidalne zapalenie stawów jest spowodowane infekcją dróg moczowych Proteus.

text: Badania genetyczne, molekularne i biologiczne wskazują, że reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), ciężka choroba artretyczna dotykająca około 1% populacji w krajach rozwiniętych, jest spowodowana zakażeniem górnych dróg moczowych przez drobnoustrój Proteus mirabilis. Podwyższone poziomy swoistych przeciwciał przeciwko bakteriom Proteus zostały zgłoszone w 16 różnych krajach. Mechanizm patogenetyczny obejmuje sześć etapów wywoływanych przez reagujące krzyżowo autoprzeciwciała wywołane infekcją Proteus. Przyczynowe sekwencje aminokwasowe Proteus, mianowicie ESRRAL i IRRET, zawierają dublety argininowe, na które może oddziaływać deiminaza peptydyloargininowa, tym samym wyjaśniając wczesne pojawianie się przeciwciał przeciwko białkom cytrulinowanym u pacjentów z RA. W związku z tym pacjenci z RZS powinni być wcześnie leczeni antybiotykami anty-Proteus, a także środkami biologicznymi, aby uniknąć nieodwracalnych uszkodzeń stawów. © 2013 APMIS. Opublikowane przez John Wiley & Sons Ltd.


title: Aktualizacja dotycząca bioaktywnych lignanów roślinnych.

text: Lignany to klasa wtórnych metabolitów roślinnych wytwarzanych przez oksydacyjną dimeryzację dwóch jednostek fenylopropanoidowych. Chociaż ich szkielet molekularny składa się tylko z dwóch jednostek fenylopropanu (C6-C3), lignany wykazują ogromną różnorodność strukturalną. Zainteresowanie lignanami i ich syntetycznymi pochodnymi wzrasta ze względu na zastosowania w chemioterapii nowotworów i różnych innych efektów farmakologicznych. Niniejszy przegląd dotyczy lignanów o działaniu przeciwnowotworowym, przeciwutleniającym, przeciwdrobnoustrojowym, przeciwzapalnym i immunosupresyjnym i zawiera dane zgłoszone w ponad 100 recenzowanych artykułach, aby podkreślić ostatnio zgłoszone bioaktywne lignany, które mogą być pierwszym krokiem w kierunku opracowanie potencjalnych nowych środków terapeutycznych.


title: Reumatoidalne zapalenie stawów jest spowodowane przez Proteus: teorię mimikry molekularnej i Karla Poppera.

text: Reumatoidalne zapalenie stawów to wyniszczająca i powodująca kalectwo choroba stawów dotykająca ponad 20 milionów ludzi. Występuje głównie u kobiet i palaczy i dotyka osobników HLA-DR1/4, którzy są nosicielami „wspólnego epitopu” aminokwasów EQRRAA. Przyczynę tej choroby zbadał metodami filozofa nauki Karla Poppera, który sugerował, że badania naukowe powinny opierać się na śmiałych przypuszczeniach i krytycznych obalaniach. „Sekwencje Poppera” generują nowe fakty, które następnie zmieniają lub zmieniają pierwotny problem. Nowe fakty muszą być następnie wyjaśnione przez każdą nową teorię. Stosując model „molekularnej mimikry”, stwierdzono, że bakterie Proteus posiadają sekwencję aminokwasową ESRRAL w hemolizynie, która przypomina wspólny epitop, oraz inną sekwencję w ureazie, która przypomina kolagen typu XI. Przeciwciała przeciwko bakteriom Proteus znaleziono w 14 różnych krajach. Wydawałoby się, że reumatoidalne zapalenie stawów jest spowodowane infekcją górnych dróg moczowych przez bakterie Proteus. Terapia anty-Proteus powinna być oceniana w leczeniu tej choroby oddzielnie lub w połączeniu z istniejącymi metodami leczenia.


title: Reumatoidalne zapalenie stawów jest powiązane z Proteusem – dowodem.

text: Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) jest przewlekłym zapalnym zapaleniem stawów i potencjalnie upośledzającym stanem, dotykającym głównie kobiety w średnim wieku i posiadającym charakterystyczne cechy kliniczne. Różne czynniki drobnoustrojowe były zaangażowane w powodowanie RZS. Obszerna literatura oparta na wynikach różnych badań genetycznych, mikrobiologicznych, molekularnych i immunologicznych prowadzonych przez niezależne grupy badawcze potwierdza rolę bakterii Proteus mirabilis w etiopatogenezie RZS. Sugeruje się stosowanie nowych markerów i kryteriów diagnostycznych oraz zastosowanie nowego protokołu terapeutycznego w postaci antybiotyków i środków dietetycznych wraz z obecnymi metodami leczenia RZS. Konieczne są prospektywne badania podłużne z zastosowaniem środków przeciwdrobnoustrojowych u pacjentów z RZS, aby ustalić terapeutyczne korzyści tego związku drobnoustrojów z chorobą.


title: Gorączka reumatyczna: od bólu gardła do autoimmunologicznych zmian w sercu.

text: Jako czynnik wywołujący autoimmunizację w chorobie reumatycznej serca (RHD) zaproponowano mimikrę molekularną między paciorkowcami a komponentami serca. W tym przeglądzie przedstawiamy dane z komórkowych odpowiedzi autoimmunologicznych, koncentrując się na interakcjach między cząsteczkami HLA klasy II, peptydami paciorkowcowymi i białkami tkanki serca oraz wykorzystaniem receptora komórek T (TCR). HLA-DR7DR53 związany z cząsteczkami DQ wydaje się być związany z rozwojem zmian zastawkowych u pacjentów z ciężkim RHD. Cząsteczki DR7DR53 były również zaangażowane w rozpoznawanie immunodominującego peptydu M5 u tych pacjentów. Limfocyty T infiltrujące serca RHD wykazywały kilka ekspansji oligoklonalnych. Klony limfocytów T w obrębie zmiany chorobowej prezentujące identyczne sekwencje TCR-BVBJ AVAJ i -CDR3 były w stanie rozpoznać kilka antygenów o małej lub niskiej homologii, wykazując wewnątrzcząsteczkowy zdegenerowany wzór rozpoznawania antygenu. Komórki jednojądrzaste krwi obwodowej pacjentów z gorączką reumatyczną (RF) wytwarzały cytokiny prozapalne, a komórki jednojądrzaste wewnątrz zmiany chorobowej pacjentów z ciężkim RHD wytwarzały głównie cytokiny typu Th1. Wyniki te ilustrują złożone mechanizmy prowadzące do uszkodzenia tkanki serca u pacjentów z RF/RHD. Prawa autorskie 2004 S. Karger AG, Bazylea


title: Zmiany flory kałowej w reumatoidalnym zapaleniu stawów podczas postu i rocznej diety wegetariańskiej.

text: Korzystny wpływ rocznej diety wegetariańskiej na RZS wykazano niedawno w badaniu klinicznym. Przeanalizowaliśmy próbki kału 53 pacjentów z RZS za pomocą bezpośredniej chromatografii gazowo-cieczowej kału komórek bakteryjnych kwasów tłuszczowych. Na podstawie powtarzanych ocen klinicznych dla pacjentów skonstruowano wskaźniki poprawy choroby. W każdym momencie okresu interwencji pacjenci z grupy dietetycznej byli następnie przypisywani albo do grupy o wysokim wskaźniku poprawy (HI) albo do grupy o niskim wskaźniku poprawy (LI). Istotne zmiany we florze jelitowej zaobserwowano, gdy pacjenci zmienili dietę z wszystkożernej na wegańską. Istniała również znacząca różnica między okresami diety wegańskiej i laktowegetariańskiej. Flora kałowa pacjentów z HI i LI różniła się istotnie między sobą w 1. i 13. miesiącu diety. To odkrycie związku między florą jelitową a aktywnością choroby może mieć wpływ na nasze zrozumienie wpływu diety na RZS.


title: Flora bakteryjna kału i aktywność chorób w reumatoidalnym zapaleniu stawów podczas diety wegańskiej.

text: Aby wyjaśnić rolę flory kałowej w wywołanym dietą zmniejszeniu aktywności reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), 43 pacjentów z RZS podzielono losowo na dwie grupy: grupę testową otrzymującą żywy pokarm, formę surowej diety wegańskiej bogatej w pałeczki kwasu mlekowego oraz grupa kontrolna kontynuowała zwykłe, wszystkożerne diety. Na podstawie oceny klinicznej przed, w trakcie i po okresie interwencji skonstruowano wskaźnik poprawy choroby dla każdego pacjenta. Zgodnie z indeksem pacjenci byli przypisywani albo do grupy o wysokim wskaźniku poprawy (HI) albo do grupy o niskim wskaźniku poprawy (LO). Próbki kału pobrane od każdego pacjenta przed interwencją i po 1 miesiącu analizowano metodą bezpośredniej chromatografii gazowo-cieczowej kału komórek bakteryjnych kwasów tłuszczowych. Metoda ta okazała się prostym i czułym sposobem wykrywania zmian i różnic we florze bakteryjnej kału pomiędzy poszczególnymi próbkami kału lub ich grupami. Istotną, wywołaną dietą zmianę flory kałowej (P = 0,001) zaobserwowano w grupie badanej, ale nie w grupie kontrolnej. Ponadto w grupie testowej wykryto istotną (P = 0,001) różnicę między kategoriami HI i LO po 1 miesiącu, ale nie w próbkach przed testem. Doszliśmy do wniosku, że dieta wegańska zmienia florę bakteryjną kału u pacjentów z RZS, a zmiany w florze kałowej są związane z poprawą aktywności RZS.


title: Rozpowszechnienie kamieni nerkowych w Stanach Zjednoczonych

text: Tło Ostatnia reprezentatywna w skali kraju ocena występowania kamieni nerkowych w Stanach Zjednoczonych miała miejsce w 1994 roku. Po 13-letniej przerwie, National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) ponownie zainicjowało gromadzenie danych dotyczących historii kamicy nerkowej. Cel Opisać obecne rozpowszechnienie choroby kamieni w Stanach Zjednoczonych i zidentyfikować czynniki związane z historią kamieni nerkowych. Projekt, otoczenie i uczestnicy Przekrojowa analiza odpowiedzi na NHANES 2007–2010 (n = 12 110). Pomiary wyników i analiza statystyczna Samookreślona historia kamicy nerkowej. Obliczono procentową częstość występowania i zastosowano modele wielowymiarowe do identyfikacji czynników związanych z historią kamieni nerkowych. Wyniki i ograniczenia Częstość występowania kamieni nerkowych wynosiła 8,8% (95% przedział ufności [CI], 8,1–9,5). Wśród mężczyzn częstość występowania kamieni wyniosła 10,6% (95% CI, 9,4–11,9), w porównaniu z 7,1% (95% CI, 6,4–7,8) wśród kobiet. Kamienie nerkowe występowały częściej u osób otyłych niż osób o prawidłowej masie ciała (odpowiednio 11,2% [95% CI, 10,0–12,3] w porównaniu z 6,1% [95% CI, 4,8–7,4]; p < 0,001). Osoby rasy czarnej, nielatynoskie i latynoskie rzadziej zgłaszały historię kamicy niż osoby rasy białej, nielatynoskie (czarne, nielatynoskie: iloraz szans [OR]: 0,37 [95% CI, 0,28–0,49], p < 0,001; Latynosi: OR: 0,60 [95% CI, 0,49–0,73], p < 0,001). Otyłość i cukrzyca były silnie związane z historią kamieni nerkowych w modelach wielowymiarowych. Przekrojowy projekt badania ogranicza wnioskowanie przyczynowe dotyczące potencjalnych czynników ryzyka kamicy nerkowej. Wnioski Kamienie nerkowe dotykają około 1 na 11 osób w Stanach Zjednoczonych. Dane te reprezentują znaczny wzrost występowania kamicy w porównaniu z kohortą NHANES III, szczególnie u osób rasy czarnej, nie-Latynosi i Latynosów. Czynniki związane z dietą i stylem życia prawdopodobnie odgrywają ważną rolę w zmieniającej się epidemiologii kamieni nerkowych.


title: Wpływ diety o niskiej zawartości białka zwierzęcego lub diety bogatej w błonnik na skład moczu w kamicy wapniowej.

text: TŁO: Celem tego artykułu jest ocena wpływu niskiego spożycia białka i wysokiego spożycia błonnika na czynniki ryzyka nawrotu kamieni u idiopatycznych formujących kamienie wapniowe (ICSF). METODY: Dziewięćdziesiąt sześć ICSF zostało losowo przydzielonych do diety o niskiej zawartości białka zwierzęcego (< 10% całkowitej energii), diety bogatej w błonnik (> 25 g/dzień) lub zwykłej diety (grupa kontrolna); wszystkim pacjentom zalecono zwiększenie spożycia płynów. Ich dzienne składy moczu analizowano na początku i po czterech miesiącach. Zgodność z zaleceniami dietetycznymi sprawdzono za pomocą zwalidowanych kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. Zgodność z całkowitym i zwierzęcym spożyciem białka oceniano odpowiednio na podstawie 24-godzinnej produkcji mocznika i siarczanu. Interwencja żywieniowa (instrukcje ustne, ulotka pisemna, telefon) oraz ocena żywienia zostały przeprowadzone przez dietetyka badawczego. WYNIKI: Na początku diety i dobowy skład moczu nie różniły się między trzema grupami. Po czterech miesiącach, podczas gdy diety różniły się znacząco, 24-godzinne wydzielanie wapnia i szczawianu nie różniło się znacząco w obrębie i między grupami po dostosowaniu pod kątem potencjalnych czynników zakłócających (wiek, płeć oraz osobista i rodzinna historia kamieni wapniowych) i wartości wyjściowych. Jednak aż 12 z 31 ICSF (95% CI, 22 do 58%) przypisanych do diety o niskiej zawartości białka zwierzęcego osiągnęło zmniejszenie wydalania mocznika o ponad 50 mmol/dobę, a także wykazywało istotny spadek wydalanie wapnia z moczem, które wynosiło średnio 1,8 mmol/dzień. Istotną korelację między wydalaniem mocznika i wapnia zaobserwowano tylko wśród pacjentów z hiperkalciurią. WNIOSKI: Wyniki te pokazują, że tylko ci ICSF, którzy znacznie zmniejszą spożycie białka zwierzęcego, zwłaszcza ci z hiperkalciurią, mogą oczekiwać korzyści z zaleceń dietetycznych.


title: Czy nawracające osoby tworzące kamienie ze szczawianu wapnia powinny zostać wegetarianami?

text: Zbadano hipotezę, że występowanie kamicy wapniowej jest związane ze spożyciem białka zwierzęcego. W męskiej populacji nawracające idiopatyczne osoby tworzące kamienie spożywały więcej białka zwierzęcego niż normalne osoby. Osoby tworzące pojedyncze kamienie miały spożycie białka zwierzęcego pośrednie między spożyciem normalnych mężczyzn i osób tworzących nawracające kamienie. Wysokie spożycie białka zwierzęcego spowodowało znaczny wzrost wydalania z moczem wapnia, szczawianu i kwasu moczowego, 3 z 6 głównych czynników ryzyka powstawania kamieni wapniowych w moczu. Ogólne względne prawdopodobieństwo tworzenia kamieni, obliczone na podstawie kombinacji 6 głównych moczowych czynników ryzyka, było znacznie zwiększone przez dietę wysokobiałkową zwierzęcą. Z drugiej strony, niskie spożycie białka zwierzęcego, takiego jak przyjmowane przez wegetarian, wiązało się z niskim wydalaniem wapnia, szczawianu i kwasu moczowego oraz niskim względnym prawdopodobieństwem tworzenia kamieni.


title: Wpływ wysokiego spożycia białka zwierzęcego na ryzyko powstawania kamieni wapniowych w drogach moczowych.

text: 1. Przeprowadzono badania na sześciu zdrowych osobnikach płci męskiej w celu określenia krótkoterminowego wpływu zwiększonego spożycia białka zwierzęcego na czynniki ryzyka tworzenia kamieni w moczu, a mianowicie objętość, pH, szczawian wapnia, kwas moczowy i glikozaminoglikany. 2. Wzrost o 34 g/dzień białka zwierzęcego w diecie istotnie zwiększył wapń w moczu (23%) i szczawian (24%). Całkowity azot w moczu wzrósł średnio o 368 mmol/dzień. Towarzyszący wzrost zawartości puryn w diecie (11 mmol azotu purynowego/dzień) spowodował 48% wzrost wydalania kwasu moczowego. 3. Ogólne względne prawdopodobieństwo powstawania kamieni, obliczone na podstawie kombinacji czynników ryzyka, było znacznie zwiększone (250%) w okresie spożywania dużych ilości białka zwierzęcego.


title: Dieta i ryzyko kamieni nerkowych w kohorcie Oxford European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC).

text: Częstość występowania kamieni nerkowych w ciągu życia wynosi około 10%, a wskaźniki zachorowalności rosną. Dieta może być ważnym wyznacznikiem rozwoju kamieni nerkowych. Naszym celem było zbadanie związku między dietą a ryzykiem wystąpienia kamieni nerkowych w populacji o szerokim zakresie diet. Związek ten został zbadany wśród 51 336 uczestników w ramieniu Oxford European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition przy użyciu danych z Hospital Episode Statistics w Anglii i Scottish Morbidity Records. W kohorcie 303 uczestników trafiło do szpitala z nowym epizodem kamicy nerkowej. Przeprowadzono regresję proporcjonalnych hazardów Coxa w celu obliczenia współczynników hazardu (HR) i ich 95% przedziałów ufności (95% CI). W porównaniu do osób spożywających duże ilości mięsa (>100 g/dzień), HR szacuje dla osób średnio jedzących mięso (50-99 g/dzień), słabo mięsnych (<50 g/dzień), ryb i wegetarian wynosiły odpowiednio 0,80 (95% CI 0,57-1,11), 0,52 (95% CI 0,35-0,8), 0,73 (95% CI 0,48-1,11) i 0,69 (95% CI 0,48-0,98). Wysokie spożycie świeżych owoców, błonnika ze zbóż pełnoziarnistych i magnezu wiązało się również z mniejszym ryzykiem powstawania kamieni nerkowych. Wysokie spożycie cynku wiązało się z większym ryzykiem. Podsumowując, wegetarianie mają mniejsze ryzyko rozwoju kamieni nerkowych w porównaniu z tymi, którzy jedzą dietę bogatą w mięso. Informacje te mogą być ważne, aby doradzić społeczeństwu, jak zapobiegać tworzeniu się kamieni nerkowych.


title: Białko zwierzęce a ryzyko kamieni nerkowych: porównawcze badanie metaboliczne źródeł białka zwierzęcego.

text: CEL: Porównaliśmy wpływ 3 źródeł białka zwierzęcego na ryzyko wystąpienia kamieni moczowych. MATERIAŁY I METODY: W sumie 15 zdrowych osób ukończyło 3-fazowe, randomizowane, krzyżowe badanie metaboliczne. Podczas każdej 1-tygodniowej fazy badani spożywali standardową dietę metaboliczną zawierającą wołowinę, kurczaka lub ryby. Chemia surowicy i 24-godzinne próbki moczu zebrane pod koniec każdej fazy zostały porównane przy użyciu mieszanej analizy powtarzanych pomiarów. WYNIKI: W każdej fazie zwiększono stężenie kwasu moczowego w surowicy i moczu. Wołowina była związana z niższym poziomem kwasu moczowego w surowicy niż kurczak lub ryba (odpowiednio 6,5 vs 7,0 i 7,3 mg/dl, każde p <0,05). Ryby wiązały się z wyższym poziomem kwasu moczowego w moczu niż wołowina lub kurczak (741 vs 638 i 641 mg na dzień, odpowiednio p = 0,003 i 0,04). Nie stwierdzono istotnej różnicy między fazami w pH moczu, siarczanie, wapniu, cytrynianie, szczawianie czy sodu. Średni wskaźnik nasycenia dla szczawianu wapnia był najwyższy dla wołowiny (2,48), chociaż różnica była istotna tylko w porównaniu z kurczakiem (1,67, p = 0,02), ale nie z rybami (1,79, p = 0,08). WNIOSKI: Spożywanie białka zwierzęcego wiąże się ze wzrostem poziomu kwasu moczowego w surowicy i moczu u osób zdrowych. Wyższa zawartość puryn w rybach w porównaniu z wołowiną lub kurczakiem znajduje odzwierciedlenie w wyższym dobowym kwasie moczowym. Jednak, co odzwierciedla wskaźnik nasycenia, skłonność do tworzenia kamieni jest nieznacznie wyższa w przypadku wołowiny w porównaniu z rybą lub kurczakiem. Formatorom kamieni należy zalecić ograniczenie spożycia wszystkich białek zwierzęcych, w tym ryb. Copyright © 2014 American Urological Association Education and Research, Inc. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Narażenie środowiskowe na pestycydy i ryzyko raka w wielu układach narządów człowieka.

text: Istnieje coraz więcej dowodów na związek między długotrwałym narażeniem na pestycydy w warunkach pracy a podwyższonym wskaźnikiem chorób przewlekłych, w tym różnych rodzajów raka. Jednak dane dotyczące narażenia pozazawodowego nie pozwalają na wyciągnięcie jakichkolwiek wniosków. Celem tego badania było zbadanie domniemanych związków środowiskowego narażenia na pestycydy w populacji ogólnej z kilkoma miejscami występowania raka oraz omówienie potencjalnych mechanizmów rakotwórczych, dzięki którym pestycydy rozwijają raka. Populacyjne badanie kliniczno-kontrolne przeprowadzono wśród osób mieszkających w 10 okręgach zdrowia w Andaluzji (południowa Hiszpania), aby oszacować ryzyko zachorowania na raka w różnych lokalizacjach. Okręgi zdrowia zostały podzielone na obszary o wysokim i niskim narażeniu środowiskowym na pestycydy na podstawie dwóch kryteriów ilościowych: liczby hektarów przeznaczonych pod intensywne rolnictwo oraz sprzedaży pestycydów na mieszkańca. Badana populacja składała się z 34 205 przypadków raka i 1 832 969 osób kontrolnych dopasowanych pod względem wieku i okręgu zdrowia. Dane zebrano za pomocą skomputeryzowanych rejestrów szpitalnych (minimalny zbiór danych) w latach 1998-2005. Wskaźniki zachorowalności i ryzyko zachorowania na raka w większości lokalizacji narządów były znacznie wyższe w dystryktach o większym zużyciu pestycydów w porównaniu z tymi, w których ich zużycie było niższe. Analizy warunkowej regresji logistycznej wykazały, że populacja żyjąca na obszarach o wysokim zużyciu pestycydów miała zwiększone ryzyko zachorowania na raka we wszystkich badanych miejscach (iloraz szans między 1,15 a 3,45) z wyjątkiem choroby Hodgkina i chłoniaka nieziarniczego. Wyniki tego badania potwierdzają i poszerzają wcześniejsze dowody z badań zawodowych wskazujące, że narażenie środowiskowe na pestycydy może być czynnikiem ryzyka różnych rodzajów raka na poziomie populacji ogólnej. Copyright © 2013 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Żywność ekologiczna: kupowanie większego bezpieczeństwa czy po prostu spokój? Krytyczny przegląd literatury.

text: Obawy konsumentów o jakość i bezpieczeństwo konwencjonalnej żywności nasiliły się w ostatnich latach, a przede wszystkim napędzają rosnące zapotrzebowanie na żywność produkowaną ekologicznie, która jest postrzegana jako zdrowsza i bezpieczniejsza. Jednak istotne dowody naukowe są skąpe, a doniesienia anegdotyczne są obfite. Chociaż istnieje pilna potrzeba uzyskania informacji związanych z korzyściami zdrowotnymi i/lub zagrożeniami produktów żywnościowych obu pochodzenia, uogólnione wnioski pozostają niepewne z powodu braku odpowiednich danych porównawczych. Ekologiczne owoce i warzywa mogą zawierać mniej pozostałości agrochemicznych niż konwencjonalnie uprawiane alternatywy; jednak znaczenie tej różnicy jest wątpliwe, ponieważ rzeczywiste poziomy skażenia obu rodzajów żywności są ogólnie znacznie poniżej dopuszczalnych limitów. Ponadto niektóre ekologiczne warzywa liściaste, korzeniowe i bulwiaste wydają się mieć niższą zawartość azotanów w porównaniu z warzywami konwencjonalnymi, ale to, czy azotan w diecie rzeczywiście stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, jest kwestią dyskusyjną. Z drugiej strony nie można zidentyfikować żadnych różnic w przypadku zanieczyszczeń środowiskowych (np. kadmu i innych metali ciężkich), które prawdopodobnie występują w żywności z obu źródeł. W odniesieniu do innych zagrożeń żywnościowych, takich jak endogenne toksyny roślinne, biologiczne pestycydy i mikroorganizmy chorobotwórcze, dostępne dowody są bardzo ograniczone, co zapobiega uogólnieniom. Również wyniki dotyczące skażenia mikotoksynami w uprawach zbóż są zmienne i niejednoznaczne; stąd nie wyłania się wyraźny obraz. Dlatego trudno jest zważyć ryzyko, ale należy wyjaśnić, że „ekologiczny” nie oznacza automatycznie „bezpieczny”. Dodatkowe badania w tym obszarze badań są uzasadnione. Przy obecnym stanie wiedzy na korzyść żywności ekologicznej przemawiają raczej inne czynniki niż aspekty bezpieczeństwa.


title: Powstawanie dioksyn podczas ekspozycji preparatów pestycydowych na światło słoneczne.

text: Pestycydy chlorowane mogą zawierać zanieczyszczenia dibenzo-p-dioksynami i dibenzofuranami (PCDD/F) oraz ich prekursorami w wyniku różnych procesów i warunków produkcyjnych. Ponieważ w tworzeniu prekursorów PCDD/F może również pośredniczyć światło ultrafioletowe (UV), w ramach tego badania zbadano, czy PCDD/F powstają, gdy obecnie stosowane pestycydy są wystawione na działanie naturalnego światła słonecznego. Preparaty zawierające pentachloronitrobenzen (PCNB; n=2) i kwas 2,4-dichlorofenoksyoctowy (2,4-D; n=1) eksponowano na światło słoneczne w rurkach kwarcowych i monitorowano w czasie stężenie 93 kongenerów PCDD/F. Zaobserwowano znaczne tworzenie się PCDD/F w obu formulacjach PCNB (do 5600%, do maksymalnego stężenia 57000 μg ∑PCDD/F kg(-1)) oraz formulacji 2,4-D (o 3000% , do 140 μg PCDD/F kg(-1)). TEQ również wzrósł aż do 980%, do maksymalnego stężenia 28 μg kg(-1) w PCNB, ale nie zmienił się w preparacie 2,4-D. Zakładając podobne plony jak obserwowane w niniejszym badaniu, jako najgorszy scenariusz, zastosowanie PCNB w Australii może skutkować powstaniem 155 g TEQ rocznie(-1), na co złożyło się głównie tworzenie OCDD. Gwarantuje to szczegółowe oceny współczesnego uwalniania PCDD/F do środowiska po użyciu pestycydów. Zmiany w profilach kongenerów (w tym stosunek PCDD do PCDF (stosunek DF)) sugerują, że źródła pestycydów PCDD/F po ekspozycji na światło słoneczne mogą nie zostać rozpoznane na podstawie pasujących odcisków palców źródeł ustalonych z zanieczyszczeń produkcyjnych. Zmiany te zapewniają również wstępny wgląd w możliwe drogi powstawania i rodzaje zaangażowanych prekursorów. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Postrzeganie ryzyka i wybór żywności: analiza eksploracyjna nabywców produktów ekologicznych i konwencjonalnych.

text: Badany jest wybór przez konsumentów między produktami ekologicznymi (bez pestycydów) a konwencjonalnie uprawianymi. Z dyskusji grup fokusowych i kwestionariuszy (N = 43) wynika, że osoby, które kupują produkty z upraw ekologicznych uważają, że są one znacznie mniej niebezpieczne niż konwencjonalna alternatywa i są gotowe zapłacić znaczne premie, aby je uzyskać (mediana 50% powyżej kosztów konwencjonalnej alternatywy). produkować). Wartość redukcji ryzyka wynikająca z tej przyrostowej gotowości do płacenia nie jest wysoka w porównaniu z szacunkami dla innych rodzajów ryzyka, ponieważ postrzegane zmniejszenie ryzyka jest stosunkowo duże. Konsumenci produktów ekologicznych również wydają się być bardziej skłonni niż konsumenci produktów konwencjonalnych do łagodzenia innych zagrożeń związanych z połykaniem (np. zanieczyszczona woda pitna), ale mniej skłonni do używania samochodowych pasów bezpieczeństwa.


title: Postrzegane zagrożenia produktów konwencjonalnych i ekologicznych: pestycydy, patogeny i naturalne toksyny.

text: Postrzeganie ryzyka publicznego i zapotrzebowanie na bezpieczniejszą żywność są ważnymi czynnikami kształtującymi praktyki produkcji rolnej w Stanach Zjednoczonych. Pomimo udokumentowanych obaw związanych z bezpieczeństwem żywności, podjęto niewiele prób uzyskania od konsumentów subiektywnych ocen ryzyka w zakresie szeregu zagrożeń związanych z bezpieczeństwem żywności lub zidentyfikowania czynników najbardziej predykcyjnych dla postrzeganych zagrożeń bezpieczeństwa żywności. W tym badaniu przebadano ponad 700 nabywców świeżych produktów konwencjonalnych i ekologicznych w rejonie Bostonu pod kątem ich postrzeganego ryzyka związanego z bezpieczeństwem żywności. Wyniki ankiety wykazały, że konsumenci dostrzegali stosunkowo wysokie ryzyko związane ze spożyciem i produkcją konwencjonalnie uprawianych produktów w porównaniu z innymi zagrożeniami dla zdrowia publicznego. Na przykład, nabywcy żywności konwencjonalnej i ekologicznej oszacowali średni roczny wskaźnik śmiertelności z powodu pozostałości pestycydów na konwencjonalnie uprawianej żywności na odpowiednio około 50 i 200 na milion, co jest wielkością zbliżoną do rocznego ryzyka śmiertelności z powodu wypadków samochodowych w Stany Zjednoczone. Ponad 90% respondentów ankiety zauważyło również zmniejszenie ryzyka pozostałości pestycydów związane z zastępowaniem produktów uprawianych ekologicznie produktami uprawianymi konwencjonalnie, a prawie 50% dostrzegło zmniejszenie ryzyka z powodu naturalnych toksyn i patogenów drobnoustrojowych. Analizy regresji wielokrotnej wskazują, że tylko kilka czynników jest konsekwentnie predyktorami postrzegania wyższego ryzyka, w tym poczucie nieufności wobec agencji regulacyjnych i bezpieczeństwa dostaw żywności. Stwierdzono, że wiele czynników jest istotnymi predyktorami określonych kategorii zagrożeń żywnościowych, co sugeruje, że konsumenci mogą postrzegać zagrożenia bezpieczeństwa żywności jako odmienne od siebie. W oparciu o wyniki badań zaleca się, aby przyszłe polityki rolne i działania w zakresie komunikacji ryzyka wykorzystywały podejście porównawcze ryzyka, ukierunkowane na szereg zagrożeń związanych z bezpieczeństwem żywności.


title: Oszacowanie ryzyka i korzyści związanych z nowotworami związanymi z potencjalnym zwiększonym spożyciem owoców i warzyw.

text: Obecny artykuł zawiera analizę potencjalnej liczby przypadków raka, którym można by zapobiec, gdyby połowa populacji USA zwiększyła spożycie owoców i warzyw o jedną porcję dziennie. Liczba ta jest skontrastowana z szacowaną górną granicą współistniejących przypadków raka, które można teoretycznie przypisać spożyciu pozostałości pestycydów wynikających z tego samego dodatkowego spożycia owoców i warzyw. Szacunki dotyczące zapobiegania rakowi uzyskano na podstawie opublikowanej metaanalizy badań epidemiologicznych dotyczących żywienia. Ryzyko raka oszacowano przy użyciu metod Agencji Ochrony Środowiska USA (EPA), oszacowań siły działania raka na podstawie testów biologicznych na gryzoniach oraz danych z próbek pozostałości pestycydów z Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA). Z uzyskanych szacunków wynika, że około 20 000 zachorowań na raka rocznie można by zapobiec poprzez zwiększenie spożycia owoców i warzyw, podczas gdy do 10 przypadków raka rocznie może być spowodowanych przez dodatkowe spożycie pestycydów. Szacunki te są obarczone znaczną niepewnością (np. potencjalne zamieszanie rezydualne w badaniach epidemiologicznych owoców i warzyw oraz poleganie na testach biologicznych gryzoni pod kątem ryzyka zachorowania na raka). Jednak przytłaczająca różnica między szacunkami korzyści i ryzyka daje pewność, że konsumenci nie powinni obawiać się ryzyka raka związanego ze spożywaniem konwencjonalnie uprawianych owoców i warzyw. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Kadm w ekologicznej i konwencjonalnej produkcji trzody chlewnej.

text: Głównymi źródłami wprowadzania kadmu (Cd) do gleby są nawozy fosforowe i osadzanie się z powietrza. W rolnictwie ekologicznym nie stosuje się nawozów fosforowych, co w dłuższej perspektywie może skutkować niższymi poziomami Cd. W niniejszym badaniu pasza, nerki, wątroba i obornik od świń hodowlanych/tuczowych hodowanych konwencjonalnie i ekologicznie na tym samym gospodarstwie były trawione mikrofalami i analizowane na zawartość Cd za pomocą spektrometrii absorpcji atomowej w piecu grafitowym. Cd analizowano również w glebie i wodzie. Dołączono program kontroli jakości. Świnie ekologiczne (n = 40) były hodowane na wolnym powietrzu i karmione paszą ekologiczną; konwencjonalne świnie (n = 40) były hodowane w pomieszczeniu i karmione konwencjonalną paszą. Poziomy Cd w paszy ekologicznej i konwencjonalnej wynosiły odpowiednio 39,9 mikrog/kg i 51,8 mikrog/kg. Pasza ekologiczna zawierała 2% białka ziemniaka, które stanowiło 17% zawartości Cd. Pasze konwencjonalne zawierały 5% włókna buraczanego, które stanowiło 38% całkowitej zawartości Cd. Obie pasze zawierały mieszanki witaminowo-mineralne o wysokim poziomie Cd: 991 mikrog/kg w paszy ekologicznej i 589 mikrog/kg w paszy konwencjonalnej. Istniała istotna ujemna zależność liniowa między stężeniem Cd w nerce a masą nerek. Nie było znaczącej różnicy w poziomach Cd w wątrobie między świniami ekologicznymi i konwencjonalnymi, a średnia +/- SD wynosiła 15,4 +/- 3,0. Pomimo niższego poziomu Cd w paszy ekologicznej, świnie ekologiczne miały istotnie wyższy poziom w nerkach niż świnie konwencjonalne, 96,1 +/- 19,5 mikrog/kg mokrej masy (średnia +/- SD; n = 37) i 84,0 +/- 17,6 mikrog/kg mokrej masy (n = 40). Ekologiczne świnie miały wyższy poziom Cd w oborniku, co wskazuje na wyższą ekspozycję na Cd ze środowiska, takiego jak połykanie gleby. Różnice w kompozycjach pasz i biodostępności Cd ze składników paszy mogą również wyjaśniać różne poziomy Cd w nerkach.


title: Związek między wyborem diety organicznej w czasie ciąży a spodziectwem u potomstwa: badanie matek 306 chłopców operowanych z powodu spodziectwa.

text: CEL: Etiologia spodziectwa jest słabo poznana. Narażenie na pestycydy zostało uznane za czynnik ryzyka, chociaż wyniki są niespójne. Dieta stanowi znaczącą drogę narażenia na pestycydy, a pozostałości pestycydów są częściej zgłaszane w konwencjonalnych niż organicznych produktach spożywczych. Zbadaliśmy związek między wyborem diety organicznej w czasie ciąży a występowaniem spodziectwa u potomstwa. MATERIAŁ I METODY: W badaniu kliniczno-kontrolnym częstotliwość matek 306 chłopców operowanych z powodu spodziectwa została dopasowana pod względem geograficznym i roku urodzenia do 306 matek zdrowych chłopców. Przeprowadzono wywiady telefoniczne dotyczące czynników demograficznych i związanych ze stylem życia, w tym spożycia i ekologicznego wyboru wybranych produktów spożywczych (mleko, nabiał, jajka, owoce, warzywa i mięso). Skonstruowano modele regresji logistycznej dla zmiennych dietetycznych i obliczono iloraz szans, kontrolując wiek matki, wskaźnik masy ciała i spożycie alkoholu. WYNIKI: Ogólny organiczny wybór produktów żywnościowych w czasie ciąży nie był związany ze spodziectwem u potomstwa. Jednak częste obecne spożywanie wysokotłuszczowych produktów mlecznych (mleko, masło), podczas gdy rzadko lub wcale nie wybierało organicznej alternatywy dla tych produktów w czasie ciąży, wiązało się ze zwiększonym prawdopodobieństwem spodziectwa (skorygowany OR 2,18, 95% CI 1,09-4,36). WNIOSKI: To duże badanie kliniczno-kontrolne chłopców operowanych z powodu spodziectwa sugeruje związek między spodziectwem u potomstwa a matką, która nie wybiera ekologicznej alternatywy, a spożywaniem dużej ilości nieorganicznego masła i sera. To odkrycie może być spowodowane zanieczyszczeniem chemicznym wysokotłuszczowych produktów mlecznych. Jednak ogólny styl życia i zachowania zdrowotne związane z wyborem ekologicznych alternatyw mogą również wyjaśniać to odkrycie. Copyright © 2013 American Urological Association Education and Research, Inc. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Profile konsumentów żywności ekologicznej w dużej grupie dorosłych Francuzów: wyniki badania kohortowego Nutrinet-Santé

text: Kontekst Styl życia, wzorce żywieniowe i stan odżywienia konsumentów żywności ekologicznej są rzadko opisywane, a zainteresowanie zrównoważoną dietą wyraźnie wzrasta. Metody Nastawienie konsumentów i częstotliwość używania 18 produktów ekologicznych oceniono u 54 311 dorosłych uczestników w kohorcie Nutrinet-Santé. Przeprowadzono analizę skupień w celu zidentyfikowania zachowań związanych z konsumpcją produktów ekologicznych. Przedstawiono charakterystykę społeczno-demograficzną, spożycie żywności i spożycie składników odżywczych w klastrach. Przekrojowy związek z nadwagą/otyłością oszacowano za pomocą politomicznej regresji logistycznej. Wyniki Zidentyfikowano pięć klastrów: 3 klastry niekonsumentów o różnych przyczynach, okazjonalnych (OCOP, 51%) i regularnych (RCOP, 14%) konsumentów produktów ekologicznych. RCOP były lepiej wykształcone i aktywne fizycznie niż inne klastry. Wykazali również wzorce żywieniowe, które obejmowały więcej pokarmów roślinnych, a mniej słodkich i alkoholowych napojów, przetworzonego mięsa lub mleka. Ich profile spożycia składników odżywczych (kwasy tłuszczowe, większość minerałów i witamin, błonnik) były zdrowsze i ściślej przestrzegały zaleceń żywieniowych. W modelach wielowymiarowych (po uwzględnieniu czynników zakłócających, w tym poziomu przestrzegania wytycznych żywieniowych), w porównaniu z osobami nie zainteresowanymi produktami ekologicznymi, uczestnicy RCOP wykazali znacznie niższe prawdopodobieństwo nadwagi (z wyłączeniem otyłości) (25≤wskaźnik masy ciała<30) i otyłość (wskaźnik masy ciała ≥30): odpowiednio -36% i -62% u mężczyzn oraz -42% i -48% u kobiet (p<0,0001). Uczestnicy OCOP (%) generalnie wykazali wartości pośrednie. Wnioski Stali konsumenci produktów ekologicznych, spora grupa w naszej próbie, wykazują specyficzne cechy społeczno-demograficzne i ogólny profil zdrowotny, co należy uwzględnić w dalszych badaniach analizujących spożycie żywności ekologicznej i wskaźniki zdrowotne.


title: Ekologiczna żywność zapewnia korzyści zdrowotne Drosophila melanogaster

text: Rynek „żywności ekologicznej” jest najszybciej rozwijającym się sektorem żywnościowym, jednak nie jest jasne, czy żywność ekologiczna jest lepsza pod względem odżywczym od żywności uprawianej konwencjonalnie i czy spożywanie żywności ekologicznej przynosi korzyści zdrowotne. Aby ocenić potencjalne korzyści zdrowotne żywności ekologicznej, jako system modelowy użyliśmy dobrze scharakteryzowanej muszki owocowej Drosophila melanogaster. Muszki owocówki hodowano na dietach składających się z ekstraktów z produktów hodowanych konwencjonalnie lub metodami ekologicznymi (banany, ziemniaki, rodzynki, soja). Muchy zostały następnie poddane różnorodnym testom zaprojektowanym w celu oceny ogólnego stanu zdrowia much. Muchy hodowane na dietach wytwarzanych z ekologicznych produktów miały większą płodność i długowieczność. W przypadku niektórych źródeł pożywienia zaobserwowano dodatkowo większą aktywność i większą odporność na stres, co sugeruje, że żywność ekologiczna ma pozytywny wpływ na zdrowie much. Nasze dane pokazują, że Drosophila może być wykorzystana jako wygodny system modelowy do eksperymentalnego testowania potencjalnych skutków zdrowotnych składników diety. Korzystając z tego systemu, dostarczamy dowodów na to, że żywność ekologicznie hodowana może zapewnić zwierzętom wymierne korzyści dla ogólnego stanu zdrowia.


title: Spożycie żywności ekologicznej a zachorowalność na raka w dużym prospektywnym badaniu kobiet w Wielkiej Brytanii

text: Tło: Żywność produkowana ekologicznie rzadziej niż żywność produkowana konwencjonalnie zawiera pozostałości pestycydów. Metody: Zbadaliśmy hipotezę, że spożywanie żywności ekologicznej może zmniejszyć ryzyko wystąpienia mięsaka tkanek miękkich, raka piersi, chłoniaka nieziarniczego i innych powszechnych nowotworów w dużym prospektywnym badaniu 623–080 brytyjskich kobiet w średnim wieku. Kobiety zgłaszały spożycie żywności ekologicznej i były obserwowane pod kątem zachorowalności na raka przez następne 9,3 roku. Modele regresji Coxa zastosowano do oszacowania skorygowanego względnego ryzyka zachorowalności na raka według zgłaszanej częstotliwości spożycia żywności ekologicznej. Wyniki: Na początku badania 30%, 63% i 7% kobiet podało, że odpowiednio nigdy, czasami lub zwykle/zawsze nie spożywa żywności ekologicznej. Spożycie żywności ekologicznej nie było związane ze zmniejszeniem częstości występowania wszystkich nowotworów (łącznie n=53-769 przypadków) (RR zwykle/zawsze vs nigdy=1,03, 95% przedział ufności (CI): 0,99–1,07), miękkie mięsaka tkanek (RR=1,37, 95% CI: 0,82–2,27) lub raka piersi (RR=1,09, 95% CI: 1,02–1,15), ale był związany z chłoniakiem nieziarniczym (RR=0,79, 95% CI: 0,65-0,96). Wnioski: W tym dużym prospektywnym badaniu zaobserwowano niewielkie lub żadne zmniejszenie zachorowalności na nowotwory związane ze spożywaniem żywności ekologicznej, z wyjątkiem prawdopodobnie chłoniaka nieziarniczego.


title: Ekspozycja na pestycydy i pozostałości chloroorganiczne w surowicy wśród pacjentów z rakiem jąder i zdrowych osób z grupy kontrolnej.

text: Częstość występowania raka jąder (TC) wzrasta na całym świecie w ciągu ostatnich dziesięcioleci. Przyczyny wzrostu pozostają nieznane, ale ostatnie odkrycia sugerują, że pestycydy chloroorganiczne (OP) mogą wpływać na rozwój TC. Przeprowadzono szpitalne badanie kliniczno-kontrolne obejmujące 50 przypadków i 48 kontroli w celu ustalenia, czy narażenie środowiskowe na OP jest związane z ryzykiem TC, oraz poprzez pomiar stężenia OP w surowicy, w tym p,p'-dichlorodifenylodichloroetylenu (p,p Izomer '-DDE) i heksachlorobenzen (HCB) u uczestników. Zaobserwowano istotny związek między TC a stosowaniem środków owadobójczych w gospodarstwie domowym (iloraz szans [OR] = 3,01, 95% CI: 1,11-8,14; OR(dostosowany) = 3,23, 95% CI: 1,15-9,11). Surowe i skorygowane OR dla TC były również istotnie związane z wyższymi stężeniami całkowitych OP w surowicy (OR = 3,15, 95% CI: 1,00-9,91; OR(dostosowany) = 3,34, 95% CI: 1,09-10,17) w przypadkach w porównaniu z grupą kontrolną . Odkrycia te stanowią dodatkowe wsparcie dla wyników wcześniejszych badań, które sugerują, że niektóre narażenia środowiskowe na OP mogą być zaangażowane w patogenezę TC.


title: deficyt/zaburzenie nadpobudliwości psychoruchowej i metabolity moczowe pestycydów fosforoorganicznych u dzieci w wieku 8–15 lat w USA

text: Kontekst Narażenie na pestycydy fosforoorganiczne (OP) jest powszechne i chociaż związki te mają znane właściwości neurotoksyczne, niewiele badań dotyczyło zagrożeń dla dzieci w populacji ogólnej. Cel Zbadanie związku między stężeniami fosforanów dialkilowych (DAP) w moczu metabolitów OP a zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) u dzieci w wieku od 8 do 15 lat. Uczestnicy i metody Dane przekrojowe z National Health and Nutrition Examination Survey (2000-2004) były dostępne dla 1139 dzieci reprezentatywnych dla ogólnej populacji USA. Ustrukturyzowany wywiad z rodzicem został wykorzystany do ustalenia statusu diagnostycznego ADHD, w oparciu o nieznacznie zmodyfikowane kryteria Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych IV. Wyniki Stu dziewiętnastu dzieci spełniło kryteria diagnostyczne ADHD. Dzieci z wyższymi stężeniami DAP w moczu, zwłaszcza alkilofosforanów dimetylu (DMAP), były bardziej narażone na diagnozę ADHD. 10-krotny wzrost stężenia DMAP był związany z ilorazem szans (OR) wynoszącym 1,55 (95% przedziały ufności [CI], 1,14–2,10), po dostosowaniu do płci, wieku, rasy/pochodzenia etnicznego, wskaźnika ubóstwa do dochodów, na czczo czas trwania i stężenie kreatyniny w moczu. W przypadku najczęściej wykrywanego metabolitu DMAP, dimetylotiofosforanu, dzieci z stężeniami wyższymi niż mediana wykrywalnych stężeń miały dwukrotnie większe szanse na ADHD (skorygowany OR, 1,93 [95% CI, 1,23–3,02]) w porównaniu z dziećmi z niewykrywalnymi stężeniami. Wnioski Wyniki te potwierdzają hipotezę, że narażenie na OP, na poziomie powszechnym u dzieci w USA, może przyczyniać się do występowania ADHD. Potrzebne są badania prospektywne, aby ustalić, czy związek ten jest przyczynowy.


title: Prospektywne badanie związków chloroorganicznych w tkance tłuszczowej i ryzyko wystąpienia chłoniaka nieziarniczego

text: Wstęp: Narażenie na chloroorgany zostało zbadane jako potencjalny czynnik ryzyka dla chłoniaka nieziarniczego (NHL), z niespójnymi wynikami, które mogą być związane z ograniczoną mocą statystyczną lub niedokładnymi pomiarami narażenia. Cel: Naszym celem było zbadanie związku między stężeniami chloroorganicznymi w przeddiagnostycznych próbkach tkanki tłuszczowej a ryzykiem NHL. Metody: Przeprowadziliśmy badanie kohortowe na prospektywnej duńskiej kohorcie 57 053 osób zarejestrowanych w latach 1993-1997. W kohorcie zidentyfikowaliśmy 256 osób z rozpoznaniem NHL w ogólnopolskim Duńskim Rejestrze Nowotworów oraz losowo wybranych 256 osób z podkohorty. Zmierzyliśmy stężenia 8 pestycydów i 10 kongenerów polichlorowanych bifenyli (PCB) w tkance tłuszczowej pobranej podczas rejestracji. Powiązania między 18 chloroorganicznymi a NHL analizowano w modelach regresji Coxa, z uwzględnieniem wskaźnika masy ciała. Wyniki: Współczynniki częstości występowania i przedziały ufności (CI) dla wzrostu zakresu międzykwartylowego stężeń dichlorodifenylotrichloroetanu (DDT), cis-nonachloru i oksychlordanu wynosiły 1,35 (95% CI: 1,10; 1,66), 1,13 (95% CI: 0,94; 1,36 ) i 1,11 (95% CI: 0,89, 1,38), z monotonicznymi trendami dawka-odpowiedź dla DDT i cis-nonachloru na podstawie modeli kategorycznych. Szacunki ryzyka względnego były wyższe dla mężczyzn niż dla kobiet. W przeciwieństwie do tego, nie znaleziono wyraźnego związku między NHL a PCB. Wniosek: Stwierdziliśmy wyższe ryzyko NHL w związku z wyższymi poziomami DDT, cis-nonachloru i oksychlordanu w tkance tłuszczowej, ale brak związku z PCB. Jest to pierwsze badanie chloroorganicznych i NHL z wykorzystaniem prediagnostycznych próbek tkanki tłuszczowej w ocenie narażenia i dostarcza nowych dowodów na zdrowie środowiskowe, że te chloroorganiczne substancje przyczyniają się do ryzyka NHL.


title: Redukcja pozostałości pestycydów na produktach poprzez płukanie.

text: W 1997 roku laboratorium to zainicjowało program badawczy mający na celu zbadanie wpływu płukania produktów wodą z kranu na pozostałości pestycydów. Próbki pobrano z lokalnych rynków i/lub wyhodowano w naszej eksperymentalnej farmie. Ponieważ około 35% produktów ze źródeł detalicznych zawiera pozostałości pestycydów, uprawa i obróbka produktów w gospodarstwie doświadczalnym miały tę zaletę, że wszystkie takie próbki zawierają pozostałości pestycydów. Pestycydy stosowano w normalnych warunkach polowych na różne rośliny spożywcze, a przed zbiorami pozostawiono roślinność do naturalnego wietrzenia. Otrzymane próbki zawierały pozostałości powstałe w terenie lub „wzmocnione w terenie”. Ten eksperymentalny projekt został wykorzystany do jak najwierniejszego naśladowania próbek ze świata rzeczywistego. Uprawy były traktowane, zbierane i dzielone na równe podpróbki. Jedna podpróbka została przetworzona w stanie niemytym, a druga została opłukana pod bieżącą wodą. Zastosowana metoda ekstrakcji i analizy była metodą wielopozostałościową opracowaną w naszym laboratorium. Do badania włączono dwanaście pestycydów: fungicydy kaptan, chlorotalonil, iprodion i winklozolin; oraz insektycydy endosulfan, permetryna, metoksychlor, malation, diazynon, chloropiryfos, bifentryna i DDE (metabolit glebowy DDT). Analiza statystyczna danych przy użyciu testu rang Wilcoxona wykazała, że płukanie usunęło pozostałości dla dziewięciu z dwunastu badanych pestycydów. Pozostałości winklozoliny, bifentryny i chloropiryfosu nie uległy zmniejszeniu. Zdolność do spłukiwania pestycydu nie jest skorelowana z jego rozpuszczalnością w wodzie.


title: Zachowanie się niektórych pestycydów fosforoorganicznych i chloroorganicznych w ziemniakach podczas moczenia w różnych roztworach.

text: Skuteczność roztworów kwaśnych (rzodkiewka, kwas cytrynowy, kwas askorbinowy, kwas octowy i nadtlenek wodoru), roztworów obojętnych (chlorek sodu) i zasadowych (węglan sodu) oraz wody wodociągowej w eliminacji pestycydów chloroorganicznych i fosforoorganicznych z naturalnie skażonych zbadano ziemniaki. Wyniki wykazały, że roztwory kwaśne były bardziej skuteczne niż roztwory obojętne i zasadowe w eliminacji badanych związków chloroorganicznych, roztwory rzodkiewki całkowicie wyeliminowały pestycydy, z wyjątkiem o,p'-DDE (utrata 73,1%), a następnie roztworów kwasu cytrynowego i askorbinowego . Z drugiej strony pestycydy fosforoorganiczne (pirymfos metylowy, malation i profenofos) były bardziej eliminowane przez roztwory kwaśne, obojętne i zasadowe niż przez chloroorganiczne. Procent usunięcia wahał się od 98,5 do 100% dla pirimfosu metylowego, 87,9 do 100% dla malationu i 100% dla profenofosu.


title: Skuteczność płynów do mycia naczyń w usuwaniu pozostałości chlorotalonilu i chloropiryfosu z pomidorów koktajlowych.

text: Pranie to najbardziej praktyczny sposób na usunięcie pozostałości pestycydów z owoców i warzyw. Dwa powszechnie stosowane na chińskim rynku płyny do mycia naczyń kuchennych (detergenty) zostały przetestowane pod kątem zwiększonego usuwania chloropiryfosu (CHP) i chlorotalonilu (CHT) z pomidorów koktajlowych poprzez moczenie pomidorków koktajlowych w roztworach detergentów. Krytyczne stężenia miceli detergentu A i detergentu B wynosiły odpowiednio około 250 mg L(-1) i 444 mg L(-1). Detergent A miał wyższą zdolność rozpuszczania pestycydów, a tym samym skuteczność prania niż detergent B. Pozorna rozpuszczalność CHP wzrastała wraz ze wzrostem stężenia detergentu, podczas gdy CHT pozostawała stosunkowo niezmienna niezależnie od stężenia detergentu w badanym zakresie. Pozorna rozpuszczalność CHP była również konsekwentnie wyższa w roztworach obu detergentów w porównaniu z CHT. Prawdopodobnie ze względu na niższą wartość logKow, CHT było łatwiej zmywane z pomidorów koktajlowych niż CHP. Jeśli chodzi o mycie, do usunięcia pestycydów z pomidorów koktajlowych w wodzie destylowanej i roztworach detergentów wystarczył czas 10-20 minut. Skuteczność usuwania pestycydów wzrastała wraz ze wzrostem stężenia detergentu z 50 mg L(-1) do 5 g L(-1), przy usuwaniu do 80% CHT i 42% CHP. Wielokrotne mycie dodatkowo zwiększyło usuwanie pestycydów. Dodanie 10% kwasu octowego do niższego pH lub podwyższenie temperatury prania sprzyjało usuwaniu pestycydów, ale 10% NaCl powodowało efekt osłaniający i znacznie zmniejszało skuteczność detergentu A w usuwaniu pestycydów. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ postępowania i przetwarzania na pozostałości pestycydów w żywności – przegląd

text: Pestycydy są jednym z głównych środków stosowanych do zwiększania produktywności upraw w rolnictwie. Pozostałości pestycydów, pozostawione w różnym stopniu w materiałach spożywczych po zbiorach, są poza kontrolą konsumenta i mają szkodliwy wpływ na zdrowie człowieka. Obecność pozostałości pestycydów jest głównym wąskim gardłem w międzynarodowym handlu artykułami spożywczymi. Lokalizacja pestycydów w żywności różni się w zależności od charakteru cząsteczki pestycydu, rodzaju i porcji materiału spożywczego oraz czynników środowiskowych. Uprawy spożywcze poddane działaniu pestycydów niezmiennie zawierają nieprzewidywalną ilość tych chemikaliów, dlatego konieczne staje się znalezienie alternatywnych metod odkażania żywności. Mycie wodą lub moczenie w roztworach soli i niektórych chemikaliów np. Donoszono, że chlor, dwutlenek chloru, nadtlenek wodoru, ozon, kwas octowy, kwas hydroksynadoctowy, iprodion i detergenty są wysoce skuteczne w zmniejszaniu poziomu pestycydów. Czynności przygotowawcze, takie jak obieranie, przycinanie itp., usuwają pozostałości z zewnętrznych części. Różne zabiegi obróbki termicznej, takie jak pasteryzacja, blanszowanie, gotowanie, gotowanie, gotowanie na parze, puszkowanie, mieszanie itp. okazały się cenne w degradacji różnych pestycydów w zależności od rodzaju pestycydu i długości obróbki. Techniki konserwacji, takie jak suszenie lub odwadnianie i zagęszczanie, wielokrotnie zwiększają zawartość pestycydów w wyniku efektu koncentracji. Wiele innych technik, takich jak rafinacja, fermentacja i peklowanie, ma wpływ na poziom pestycydów w żywności w różnym stopniu. Mielenie, wypiek, produkcja wina, słodowanie i warzenie piwa spowodowały obniżenie poziomu pozostałości pestycydów w produktach końcowych. Skuteczne okazały się również zabiegi po zbiorach i przechowywanie w chłodni. Wiele technik odkażania obniża stężenie pestycydów poniżej MRL. Jednak efekt zmniejszenia zależy od początkowego stężenia w czasie zbioru, substratu/pokarmu i rodzaju pestycydu. W literaturze dostępne są zróżnicowane informacje na temat wpływu przygotowania, przetwarzania, a następnie obchodzenia się i przechowywania żywności na pozostałości pestycydów, które zostały zebrane w tym artykule.


title: Pozostałości pestycydów w importowanych, ekologicznych i „podejrzanych” owocach i warzywach.

text: Konsumenci są często zachęcani do unikania importowanej żywności, a także określonych owoców i warzyw ze względu na problemy zdrowotne wynikające z pozostałości pestycydów i często są zachęcani do wybierania ekologicznych owoców i warzyw zamiast konwencjonalnych form. Badania wykazały, że chociaż ekologiczne owoce i warzywa mają niższy poziom pozostałości pestycydów niż konwencjonalne owoce i warzywa, pozostałości pestycydów są nadal często wykrywane w ekologicznych owocach i warzywach; typowe narażenie konsumentów w diecie na pozostałości pestycydów z konwencjonalnych owoców i warzyw nie wydaje się mieć znaczenia dla zdrowia. Podobnie badania nie wykazują, że importowane owoce i warzywa stwarzają większe ryzyko związane z pozostałościami pestycydów niż owoce i warzywa pochodzące z gospodarstw domowych lub że należy unikać określonych owoców i warzyw, które zostały uznane za najbardziej skażone pestycydami w ich konwencjonalnych formach.


title: Narażenie na pestycydy fosforoorganiczne dzieci w wieku przedszkolnym w miastach i na przedmieściach, stosujących dietę ekologiczną i konwencjonalną.

text: Oceniliśmy ekspozycję na pestycydy fosforoorganiczne (OP) z diety za pomocą monitoringu biologicznego wśród dzieci w wieku przedszkolnym w Seattle w stanie Waszyngton. Rodzice prowadzili dzienniki żywności przez 3 dni przed pobraniem moczu i rozróżniali żywność ekologiczną i konwencjonalną na podstawie informacji na etykiecie. Dzieci zostały następnie sklasyfikowane jako spożywające dietę organiczną lub konwencjonalną na podstawie analizy danych z dzienniczka. W każdym domu odnotowywano również stosowanie pestycydów w domach. Zebraliśmy 24-godzinne próbki moczu od 18 dzieci na diecie ekologicznej i 21 dzieci na diecie konwencjonalnej i przeanalizowaliśmy je pod kątem pięciu metabolitów pestycydów OP. Stwierdziliśmy znacznie wyższe mediany stężeń całkowitych metabolitów alkilofosforanu dimetylu niż całkowite metabolity alkilofosforanu dietylu (odpowiednio 0,06 i 0,02 mikromol/l; p = 0,0001). Mediana całkowitego stężenia dimetylowego metabolitu była około sześciokrotnie wyższa u dzieci stosujących dietę konwencjonalną niż u dzieci stosujących dietę organiczną (0,17 i 0,03 mikromol/l; p = 0,0003); średnie stężenia różniły się dziewięciokrotnie (0,34 i 0,04 mikromol/l). Obliczyliśmy szacunkowe dawki na podstawie dimetylowych metabolitów w moczu i danych dotyczących stosowania pestycydów w rolnictwie, zakładając, że cała ekspozycja pochodziła z jednego pestycydu. Szacunkowe dawki sugerują, że spożywanie ekologicznych owoców, warzyw i soków może obniżyć poziom narażenia dzieci z wartości powyżej lub poniżej obecnych wytycznych Agencji Ochrony Środowiska USA, tym samym zmieniając narażenie z zakresu niepewnego ryzyka na zakres ryzyka znikomego. Wydaje się, że konsumpcja produktów ekologicznych zapewnia rodzicom stosunkowo prosty sposób na zmniejszenie narażenia ich dzieci na pestycydy OP.


title: Stężenia polibromowanych eterów difenylowych, heksachlorobenzenu i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w różnych środkach spożywczych przed i po schłodzeniu...

text: Zbadano wywołane gotowaniem zmiany poziomów polibromowanych eterów difenylowych (PBDE), heksachlorobenzenu (HCB) i 16 wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) w różnych artykułach spożywczych. Pokarmy obejmowały ryby (sardynka, morszczuk i tuńczyk), mięso (stek z cielęciny, polędwica wieprzowa, pierś i udo z kurczaka oraz stek i żeberko jagnięce), fasola szparagowa, ziemniaki, ryż i oliwa z oliwek. Dla każdego artykułu spożywczego analizowano próbki surowe i gotowane (smażone, grillowane, pieczone, gotowane). Istniały pewne różnice w stężeniach PBDE przed i po gotowaniu. Zależały one jednak nie tylko od procesu gotowania, ale przede wszystkim od konkretnego produktu spożywczego. Najwyższe stężenia HCB stwierdzono w sardynkach, a niższe w próbkach gotowanych. Wszystkie procesy gotowania zwiększyły poziom HCB w morszczuku, podczas gdy w przypadku tuńczyka (surowego i ugotowanego) można było zauważyć bardzo niewielkie różnice. Ogólnie rzecz biorąc, najwyższe stężenia WWA stwierdzono po smażeniu, szczególnie w przypadku ryb, z wyjątkiem morszczuka, gdzie najwyższy całkowity poziom WWA odpowiadał próbkom prażonym. Wyniki tego badania pokazują, że generalnie procesy gotowania mają jedynie ograniczoną wartość jako środek obniżania stężeń PBDE, HCB i WWA w żywności.


title: Prenatalna ekspozycja na pestycydy fosforoorganiczne i IQ u 7-letnich dzieci

text: Kontekst: Pestycydy fosforoorganiczne (OP) są neurotoksyczne w wysokich dawkach. Niewiele badań sprawdzało, czy przewlekła ekspozycja na niższych poziomach może niekorzystnie wpływać na rozwój poznawczy dzieci. Cel: Zbadaliśmy związki między prenatalną i poporodową ekspozycją na pestycydy OP a zdolnościami poznawczymi dzieci w wieku szkolnym. Metody: Przeprowadziliśmy badanie kohortowe urodzeniowe (badanie w Centrum Oceny Zdrowia Matek i Dzieci Salinas) wśród głównie latynoskich rodzin robotników rolnych ze społeczności rolniczej w Kalifornii. Oceniliśmy narażenie na pestycydy OP, mierząc metabolity fosforanu dialkilu (DAP) w moczu pobranym podczas ciąży i od dzieci w wieku 6 miesięcy oraz 1, 2, 3,5 i 5 lat. Podaliśmy Skalę Inteligencji Wechslera dla Dzieci, edycja IV, 329 dzieciom w wieku 7 lat. Analizy dostosowano do poziomu wykształcenia i inteligencji matki, obserwacji domowej do pomiaru wyniku środowiskowego oraz języka oceny poznawczej. Wyniki: Stężenia DAP w moczu mierzone w pierwszej i drugiej połowie ciąży miały podobne relacje do wyników poznawczych, dlatego w dalszych analizach wykorzystano średnią stężeń mierzonych w czasie ciąży. Uśrednione stężenie matczynego DAP wiązało się z gorszymi wynikami w zakresie pamięci roboczej, szybkości przetwarzania, rozumienia werbalnego, rozumowania percepcyjnego i ilorazu inteligencji pełnej skali (IQ). Dzieci w najwyższym kwintylu matczynych stężeń DAP miały średni deficyt 7,0 punktów IQ w porównaniu z dziećmi z najniższego kwintyla. Jednak stężenia DAP w moczu dzieci nie były konsekwentnie związane z wynikami funkcji poznawczych. Wnioski: Prenatalne, ale nie postnatalne stężenia DAP w moczu wiązały się z gorszym rozwojem intelektualnym dzieci 7-letnich. Stężenia DAP w moczu matek w niniejszym badaniu były wyższe, ale mimo to mieściły się w zakresie stężeń mierzonych w ogólnej populacji USA.


title: Pestycydy i choroby przewlekłe u ludzi: dowody, mechanizmy i perspektywy.

text: Wraz z powszechnym stosowaniem pestycydów na świecie gwałtownie rosną obawy dotyczące ich wpływu na zdrowie. Istnieje wiele dowodów na związek między narażeniem na pestycydy a podwyższonym odsetkiem chorób przewlekłych, takich jak różne rodzaje nowotworów, cukrzyca, zaburzenia neurodegeneracyjne, takie jak choroba Parkinsona, choroba Alzheimera i stwardnienie zanikowe boczne (ALS), wady wrodzone i zaburzenia rozrodu . Istnieją również poszlakowe dowody na związek narażenia na pestycydy z niektórymi innymi chorobami przewlekłymi, takimi jak problemy z oddychaniem, w szczególności astma i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), choroby układu krążenia, takie jak miażdżyca i choroba wieńcowa, przewlekłe nefropatie, choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń układowy rumieniowo-reumatoidalne zapalenie stawów, zespół przewlekłego zmęczenia i starzenie się. Wspólną cechą chorób przewlekłych jest zaburzenie homeostazy komórkowej, które może być wywołane przez podstawowe działanie pestycydów, takie jak zaburzenie kanałów jonowych, enzymów, receptorów itp., lub może być również pośredniczone szlakami innymi niż główny mechanizm. W niniejszym przeglądzie przedstawiamy wyróżnione dowody na związek narażenia na pestycydy z występowaniem chorób przewlekłych i wprowadzanie uszkodzeń genetycznych, modyfikacji epigenetycznych, zaburzeń endokrynologicznych, dysfunkcji mitochondriów, stresu oksydacyjnego, stresu retikulum endoplazmatycznego i odpowiedzi na niesfałdowane białka (UPR), upośledzenia układu ubikwitynowo-proteasomowego oraz wadliwą autofagię jako skuteczne mechanizmy działania. Copyright © 2013 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Redukcja metabolitów pestycydów fosforoorganicznych w moczu u dorosłych po tygodniowej diecie organicznej.

text: TŁO: W konwencjonalnej produkcji żywności powszechnie stosuje się pestycydy fosforoorganiczne (OP), które mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie, podczas gdy żywność ekologiczną uważa się za zdrowszą, ponieważ jest wytwarzana bez tych pestycydów. Badania sugerują, że spożywanie żywności ekologicznej może znacznie zmniejszyć narażenie na pestycydy OP u dzieci, które są stosunkowo bardziej narażone na pestycydy niż dorośli, ze względu na ich różne diety, masę ciała, zachowanie i mniej wydajny metabolizm. CELE: Przeprowadzono prospektywne, randomizowane, krzyżowe badanie w celu ustalenia, czy dieta oparta na żywności ekologicznej zmniejsza narażenie na fosforany organiczne u dorosłych. METODY: Trzynastu uczestników zostało losowo przydzielonych do spożywania diety składającej się z co najmniej 80% żywności organicznej lub konwencjonalnej przez 7 dni, a następnie przeszło na dietę alternatywną. Stężenia sześciu metabolitów dialkilofosforanowych w moczu analizowano w pierwszych porankach pobranych w dniu 8 każdej fazy przy użyciu GC-MS/MS z granicami wykrywalności 0,11-0,51 μg/L. WYNIKI: Średnie całkowite wyniki DAP w fazie organicznej były o 89% niższe niż w fazie konwencjonalnej (odpowiednio M=0,032 [SD=0,038] i 0,294 [SD=0,435], p=0,013). W przypadku całkowitego dimetylowego DAP nastąpiła redukcja o 96% (odpowiednio M=0,011 [SD=0,023] i 0,252 [SD=0,403], p=0,005). Średnie całkowite poziomy dietylowego DAP w fazie organicznej były o połowę niższe niż w fazie konwencjonalnej (odpowiednio M=0,021 [SD=0,020] i 0,042 [SD=0,038]), jednak duża zmienność i mała liczebność próby oznaczały, że różnica nie była istotna statystycznie . WNIOSKI: Spożywanie diety ekologicznej przez tydzień znacznie zmniejszyło narażenie osób dorosłych na pestycydy OP. Aby potwierdzić te wyniki i zbadać ich znaczenie kliniczne, wymagane są badania na większą skalę w różnych populacjach. Copyright © 2014 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ekspozycja zawodowa rodziców na pestycydy jako czynnik ryzyka guzów mózgu u dzieci i młodych dorosłych: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: CEL: Zbadanie potencjalnego związku między zawodowym narażeniem rodziców na pestycydy a występowaniem guzów mózgu u dzieci i młodych dorosłych. METODY: Badania zidentyfikowane na podstawie wyszukiwania MEDLINE do 15 stycznia 2013 r. oraz z list referencyjnych zidentyfikowanych publikacji zostały poddane przeglądowi systematycznemu i metaanalizie. Szacunki ryzyka względnego zaczerpnięto z 20 badań opublikowanych w latach 1974-2010. Większość odnalezionych badań dotyczyła prac rolniczych/rolniczych. Oszacowania współczynnika podsumowania (SR) obliczono zgodnie z modelami metaanalizy stałej i losowej. Oddzielne analizy przeprowadzono po stratyfikacji pod kątem projektu badania, parametrów ekspozycji, definicji choroby, lokalizacji geograficznej i wieku w momencie rozpoznania. WYNIKI: Statystycznie istotne związki zaobserwowano dla rodziców potencjalnie narażonych na pestycydy w warunkach zawodowych a występowaniem guza mózgu u ich potomstwa po połączeniu wszystkich badań kliniczno-kontrolnych (sumaryczny iloraz szans [SOR]: 1,30; 95%: 1,11, 1,53) lub wszystkie badania kohortowe (wskaźnik sumarycznego odsetka [SRR]: 1,53; 95% CI: 1,20; 1,95). Znacząco zwiększone ryzyko zaobserwowano w oknach ekspozycji prenatalnej, dla każdego narażonego rodzica, dla ekspozycji zdefiniowanej jako pestycydy, jak również według tytułu zawodowego/branżowego, dla astroglejowych guzów mózgu oraz po połączeniu badań kliniczno-kontrolnych z Ameryki Północnej lub badań kohortowych z Europy. WNIOSKI: Ta metaanaliza potwierdza związek między narażeniem zawodowym rodziców na pestycydy a guzami mózgu u dzieci i młodych dorosłych oraz uzupełnia dowody prowadzące do zalecenia minimalizacji (rodziców) zawodowego narażenia na pestycydy. Wyniki te należy jednak interpretować ostrożnie, ponieważ wpływ czynników związanych z pracą, innych niż narażenie na pestycydy, nie jest znany. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Narażenie na chemikalia we wczesnym okresie życia i rozwój neurologiczny dzieci — przegląd aktualnych dowodów epidemiologicznych.

text: Wykazano, że wiele substancji chemicznych wykazuje działanie neurotoksyczne zarówno w badaniach na ludziach, jak i na zwierzętach laboratoryjnych. Ten artykuł ma na celu ocenę wpływu narażenia na kilka chemikaliów, w tym: fosforany organiczne, pestycydy chloroorganiczne, polichlorowane bifenyle (PCB), rtęć i ołów na rozwój układu nerwowego dzieci poprzez przegląd najnowszej opublikowanej literatury i odpowiedź na pytanie, czy nastąpił jakiś postęp wykonane w epidemiologii neurorozwoju dzieci wywołanego ekspozycją na te chemikalia. Wyniki przedstawionych badań pokazują, że ekspozycja na wyżej wymienione substancje chemiczne może zaburzać rozwój neurologiczny dzieci. Noworodki narażone na pestycydy fosforoorganiczne wykazywały wyższy odsetek nieprawidłowych odruchów, a małe dzieci miały więcej problemów z koncentracją. Narażenie dzieci na pestycydy chloroorganiczne wiązało się z czujnością, jakością reakcji czujności, kosztem uwagi i innymi potencjalnymi środkami związanymi z uwagą. Większość badań wskazuje na negatywny wpływ narażenia na ołów na poziomie <10 µg/dl lub nawet <5 µg/dl na rozwój neurologiczny dzieci. Wyniki badań dotyczących narażenia na PCB, rtęć i ich wpływu na rozwój układu nerwowego są niespójne. Niektórzy sugerują, że prenatalna ekspozycja na PCB i rtęć jest związana z upośledzeniem wydajności, problemami z uwagą i koncentracją, podczas gdy inne nie wykazują żadnego statystycznie istotnego związku. Badania były w większości dobrze zaprojektowane, z wykorzystaniem prospektywnych kohort z oceną narażenia opartą na biomarkerze narażenia. W odniesieniu do współzmiennych i czynników zakłócających wpływających na punkty końcowe w większości przedstawionych badań, czynniki zakłócające zostały uwzględnione w analizie danych. Aby rozpoznać wczesne efekty poznawcze, motoryczne i językowe ekspozycji na chemikalia, zastosowano dobrze wystandaryzowane narzędzia do oceny efektów neurorozwojowych i oferują wczesny i dość kompleksowy pomiar rozwoju dziecka. Ponieważ neurotoksyny mogą przenikać przez łożysko i mózg płodu, należy rozważyć ekspozycję dotyczącą zmniejszenia ekspozycji na te chemikalia.


title: Spożycie w diecie i jego udział w długotrwałej ekspozycji na pestycydy fosforoorganiczne u dzieci miejskich/podmiejskich

text: Wprowadzenie Powszechne stosowanie pestycydów fosforoorganicznych (OP) doprowadziło do częstego narażenia dorosłych i dzieci. Ponieważ takie narażenie może powodować niekorzystne skutki zdrowotne, szczególnie u dzieci, należy dalej badać źródła i wzorce narażenia. Cele Oceniliśmy długotrwałą ekspozycję młodych dzieci miejskich/podmiejskich na pestycydy OP w badaniu Children's Pesticide Exposure Study (CPES) przeprowadzonym w rejonie Seattle w stanie Waszyngton i wykorzystaliśmy nowy projekt badania, który pozwolił nam określić udział spożycia w diecie ogólne narażenie na pestycydy OP. Metody Do rocznego badania przeprowadzonego w latach 2003-2004 włączono 23 dzieci w wieku 3-11 lat, które stosowały wyłącznie konwencjonalne diety. Dzieci przeszły na diety organiczne przez 5 kolejnych dni w okresie pobierania próbek w okresie letnim i jesiennym. Zmierzyliśmy specyficzne metabolity w moczu pod kątem malationu, chloropiryfosu i innych pestycydów OP w próbkach moczu pobieranych dwa razy dziennie przez okres 7, 12 lub 15 kolejnych dni w każdym z czterech pór roku. Wyniki Poprzez zastąpienie odpowiednich konwencjonalnych produktów żywnościowych ekologicznymi świeżymi owocami i warzywami mediana stężenia metabolitów w moczu została zmniejszona do niewykrytych lub zbliżonych do niewykrytych poziomów dla malationu i chloropiryfosu pod koniec 5-dniowego okresu interwencji dietą organiczną zarówno latem, jak i sezony jesienne. Zaobserwowaliśmy również sezonowy wpływ na stężenia metabolitów OP w moczu, a sezonowość ta odpowiada konsumpcji świeżych produktów przez cały rok. Wnioski Wyniki tego badania pokazują, że spożycie pestycydów OP stanowi główne źródło narażenia u małych dzieci.


title: Wybór żywności ekologicznej wiąże się z postrzeganymi konsekwencjami dla zdrowia ludzkiego i zachowaniami przyjaznymi środowisku.

text: Opracowaliśmy kwestionariusz dotyczący postaw i zachowań wobec żywności ekologicznej, zachowań przyjaznych dla środowiska (EFB) oraz postrzeganych konsekwencji wyboru żywności ekologicznej w odniesieniu do zdrowia ludzi, środowiska i dobrostanu zwierząt. Został on wysłany w 1998 r. do losowej ogólnokrajowej próby 2000 obywateli Szwecji w wieku 18-65 lat, na które odpowiedziało 1154 (58%). Zgłaszane przez samych siebie zakupy żywności ekologicznej były najsilniej związane z postrzeganymi korzyściami dla zdrowia ludzkiego. Wyniki EFB, takie jak powstrzymanie się od jazdy samochodem, były również dobrym predyktorem częstotliwości zakupów. Wyniki wskazują, że motywy egoistyczne są lepszymi predyktorami zakupu żywności ekologicznej niż motywy altruistyczne.


title: Diety organiczne znacznie zmniejszają narażenie dzieci w diecie na pestycydy fosforoorganiczne

text: Wykorzystaliśmy nowatorski projekt badania, aby zmierzyć narażenie na dietetyczne pestycydy fosforoorganiczne w grupie 23 dzieci w wieku szkolnym za pomocą biomonitoringu moczu. Zamieniliśmy większość konwencjonalnych diet dzieci na produkty żywności ekologicznej przez 5 kolejnych dni i pobraliśmy dwie próbki moczu dziennie, z mikcji pierwszego ranka i przed snem, przez cały 15-dniowy okres badania. Odkryliśmy, że mediana stężenia w moczu specyficznych metabolitów malationu i chloropiryfosu spadła do niewykrywalnych poziomów bezpośrednio po wprowadzeniu diet organicznych i pozostała niewykrywalna do czasu ponownego wprowadzenia konwencjonalnych diet. Mediana stężeń innych metabolitów pestycydów fosforoorganicznych była również niższa w dniach spożywania diety organicznej; jednak wykrywanie tych metabolitów nie było wystarczająco częste, aby wykazać jakiekolwiek znaczenie statystyczne. Podsumowując, byliśmy w stanie wykazać, że dieta organiczna zapewnia dramatyczny i natychmiastowy efekt ochronny przed narażeniem na pestycydy fosforoorganiczne, które są powszechnie stosowane w produkcji rolnej. Doszliśmy również do wniosku, że te dzieci były najprawdopodobniej narażone na te pestycydy fosforoorganiczne wyłącznie poprzez dietę. Według naszej wiedzy jest to pierwsze badanie, w którym zastosowano schemat podłużny z interwencją dietetyczną w celu oceny narażenia dzieci na pestycydy. Dostarcza nowych i przekonujących dowodów skuteczności tej interwencji.


title: Przegląd systematyczny i metaanaliza białaczki dziecięcej i narażenia rodziców na pestycydy w pracy

text: Cele Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd i metaanalizę dziecięcej białaczki i narażenia rodziców na pestycydy w miejscu pracy. Źródła danych Przeszukanie bazy MEDLINE (1950–2009) i innych elektronicznych baz danych przyniosło 31 włączonych badań. Ekstrakcja danych Dwóch autorów niezależnie wyodrębniło dane i oceniło jakość każdego badania. Synteza danych Modele efektów losowych zostały użyte do uzyskania sumarycznych ilorazów szans (OR) i 95% przedziałów ufności (CI). Nie stwierdzono ogólnego związku między białaczką dziecięcą a jakąkolwiek zawodową ekspozycją ojca na pestycydy (OR = 1,09; 95% CI, 0,88–1,34); w podgrupach badań z niskimi wynikami oceny ogólnej jakości (OR = 1,39; 95% CI, 0,99–1,95), źle zdefiniowanymi oknami czasowymi ekspozycji (OR = 1,36; 95% CI, 1,00–1,85) oraz informacje o ekspozycji zebrane po rozpoznaniu białaczki u potomstwa (OR = 1,34; 95% CI, 1,05–1,70). Białaczka dziecięca była związana z zawodową ekspozycją matki na pestycydy w okresie prenatalnym (OR = 2,09; 95% CI, 1,51–2,88); związek ten był nieco silniejszy w badaniach z wysokimi wynikami jakości pomiaru ekspozycji (OR = 2,45; 95% CI, 1,68–3,58), wyższymi wynikami kontroli czynnika zakłócającego (OR = 2,38; 95% CI, 1,56–3,62) oraz powiązane ekspozycje (OR = 2,44; 95% CI, 1,53–3,89). Ryzyko białaczki dziecięcej było również podwyższone w przypadku prenatalnej ekspozycji zawodowej matki na insektycydy (OR = 2,72; 95% CI, 1,47–5,04) i herbicydy (OR = 3,62; 95% CI, 1,28–10,3). Wnioski Białaczka dziecięca była powiązana z prenatalną ekspozycją zawodową na pestycydy matek w analizach wszystkich badań połączonych i w kilku podgrupach. Związki z zawodowym narażeniem ojca na pestycydy były słabsze i mniej spójne. Potrzeby badawcze obejmują ulepszone wskaźniki ekspozycji na pestycydy, ciągłą obserwację istniejących kohort, ocenę podatności genetycznej oraz podstawowe badania nad inicjacją i progresją białaczki u dzieci.


title: Skutki neurorozwojowe u dzieci związane z narażeniem na pestycydy fosforoorganiczne: przegląd systematyczny

text: Wiele badań dotyczyło neurorozwojowych skutków ekspozycji prenatalnej i we wczesnym dzieciństwie na pestycydy fosforoorganiczne (OP) wśród dzieci, ale nie zostały one wspólnie ocenione. Celem niniejszego artykułu jest synteza zgłoszonych w ciągu ostatniej dekady dowodów dotyczących ekspozycji na OP i skutków neurorozwojowych u dzieci. Źródłami danych były PubMed, Web of Science, EBSCO, SciVerse Scopus, SpringerLink, SciELO i DOAJ. Rozważane kryteria kwalifikowalności to badania oceniające narażenie na pestycydy OP i skutki neurorozwojowe u dzieci od urodzenia do 18 roku życia, opublikowane w latach 2002–2012 w języku angielskim lub hiszpańskim. Dwadzieścia siedem artykułów spełniało kryteria kwalifikowalności. Badania zostały ocenione pod kątem rozpatrzenia dowodowego jako wysokie, pośrednie lub niskie na podstawie projektu badania, liczby uczestników, pomiaru ekspozycji i pomiarów neurorozwojowych. Wszystkie z 27 ocenionych badań, z wyjątkiem jednego, wykazały pewien negatywny wpływ pestycydów na rozwój neurobehawioralny. Dodatnią zależność dawka-odpowiedź między ekspozycją na OP a wynikami neurorozwojowymi stwierdzono we wszystkich z wyjątkiem jednego z 12 badań, w których oceniano odpowiedź na dawkę. W dziesięciu badaniach podłużnych, w których oceniano prenatalną ekspozycję na OP, deficyty poznawcze (związane z pamięcią operacyjną) stwierdzono u dzieci w wieku 7 lat, deficyty behawioralne (związane z uwagą) obserwowane głównie u małych dzieci oraz deficyty motoryczne (zaburzenia odruchów) obserwowane głównie u noworodków. Metaanaliza nie była możliwa ze względu na różne pomiary oceny narażenia i wyników. Jedenaście badań (wszystkie podłużne) oceniono wysoko, 14 badań oceniono średnio, a dwa badania nisko. Coraz więcej dowodów wskazuje na deficyty neurologiczne związane z narażeniem dzieci na pestycydy OP. Omówione badania łącznie potwierdzają hipotezę, że narażenie na pestycydy OP wywołuje skutki neurotoksyczne. Potrzebne są dalsze badania, aby zrozumieć skutki związane z narażeniem w krytycznych okresach rozwoju.


title: Narażenie mieszkańców na pestycydy i białaczkę dziecięcą: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: CEL: Przeprowadzenie systematycznego przeglądu opublikowanych badań dotyczących związku między narażeniem na pestycydy w miejscu zamieszkania/gospodarstwa domowego/domowego a białaczką dziecięcą oraz dostarczenie ilościowego oszacowania ryzyka. METODY: Publikacje w języku angielskim wyszukiwano w bazie MEDLINE (1966-31 grudnia 2009) oraz z wykazu bibliograficznego zidentyfikowanych publikacji. Ekstrakcja szacunków ryzyka względnego (RR) została przeprowadzona niezależnie przez 2 autorów przy użyciu predefiniowanych kryteriów włączenia. Oszacowania współczynnika meta-rate (mRR) obliczono zgodnie z modelami ustalonymi i modelami efektów losowych. Odrębne analizy przeprowadzono po stratyfikacji pod kątem okien czasowych narażenia, miejsca narażenia w miejscu zamieszkania, kategorii biocydów i rodzaju białaczki. WYNIKI: Szacunki RR wyekstrahowano z 13 badań kliniczno-kontrolnych opublikowanych w latach 1987-2009. Po połączeniu wszystkich badań zaobserwowano statystycznie istotne powiązania z białaczką u dzieci (mRR: 1,74, 95% CI: 1,37-2,21). Ekspozycja w czasie ciąży i po jej zakończeniu była dodatnio związana z białaczką dziecięcą, z największym ryzykiem narażenia w czasie ciąży (mRR: 2,19, 95% CI: 1,92-2,50). Inne stratyfikacje wykazały największe oszacowania ryzyka ekspozycji w pomieszczeniach (mRR: 1,74, 95% CI: 1,45-2,09), ekspozycji na środki owadobójcze (mRR: 1,73, 95% CI: 1,33-2,26) oraz ostrej białaczki nielimfocytowej (ANLL) (mRR: 2,30, 95% CI: 1,53-3,45). Ekspozycja na zewnątrz i ekspozycja dzieci na herbicydy (po ciąży) nie były istotnie związane z białaczką u dzieci (odpowiednio mRR: 1,21, 95% CI: 0,97-1,52; mRR: 1,16, 95% CI: 0,76-1,76). WNIOSKI: Nasze odkrycia potwierdzają założenie, że narażenie na pestycydy w domu może być czynnikiem ryzyka białaczki u dzieci, ale dostępne dane były zbyt skąpe, aby ustalić przyczynowość. Właściwe może być rozważenie działań zapobiegawczych, w tym środków edukacyjnych, w celu zmniejszenia stosowania pestycydów do celów mieszkalnych, a zwłaszcza stosowania insektycydów stosowanych w pomieszczeniach w czasie ciąży. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Czy żywność ekologiczna jest bezpieczniejsza lub zdrowsza niż konwencjonalne alternatywy?: przegląd systematyczny.

text: TŁO: Korzyści zdrowotne żywności ekologicznej są niejasne. CEL: Przegląd dowodów porównujących skutki zdrowotne żywności ekologicznej i konwencjonalnej. ŹRÓDŁA DANYCH: MEDLINE (od stycznia 1966 do maja 2011), EMBASE, CAB Direct, Agricola, TOXNET, Cochrane Library (od stycznia 1966 do maja 2009) oraz bibliografie wyszukanych artykułów. WYBÓR BADANIA: Raporty w języku angielskim z porównań żywności uprawianej ekologicznie i konwencjonalnie lub populacji spożywających te produkty. EKSTRAKCJA DANYCH: 2 niezależnych badaczy wyodrębniło dane dotyczące metod, wyników zdrowotnych oraz poziomów składników odżywczych i zanieczyszczeń. SYNTEZA DANYCH: 17 badań na ludziach i 223 badania poziomów składników odżywczych i zanieczyszczeń w żywności spełniły kryteria włączenia. Tylko w 3 badaniach z udziałem ludzi zbadano wyniki kliniczne, nie stwierdzając znaczących różnic między populacjami według rodzaju żywności pod względem skutków alergicznych (egzema, świszczący oddech, uczulenie atopowe) lub objawowego zakażenia Campylobacter. Dwa badania wykazały znacznie niższe poziomy pestycydów w moczu wśród dzieci spożywających dietę organiczną w porównaniu z konwencjonalną, ale badania poziomów biomarkerów i składników odżywczych w surowicy, moczu, mleku matki i nasieniu u dorosłych nie wykazały klinicznie znaczących różnic. Wszystkie szacunki różnic w poziomach składników odżywczych i zanieczyszczeń w żywności były wysoce niejednorodne, z wyjątkiem szacunków dotyczących fosforu; poziomy fosforu były znacznie wyższe niż w produktach konwencjonalnych, chociaż ta różnica nie jest klinicznie istotna. Ryzyko zanieczyszczenia wykrywalnymi pozostałościami pestycydów było niższe wśród produktów ekologicznych niż konwencjonalnych (różnica ryzyka 30% [CI, -37% do -23%]), ale różnice w ryzyku przekroczenia maksymalnych dozwolonych limitów były niewielkie. Ryzyko zakażenia Escherichia coli nie różniło się między produktami ekologicznymi i konwencjonalnymi. Zakażenie bakteryjne kurczaka i wieprzowiny w sprzedaży detalicznej było powszechne, ale nie miało związku z metodą chowu. Jednak ryzyko wyizolowania bakterii opornych na 3 lub więcej antybiotyków było wyższe w przypadku konwencjonalnego kurczaka i wieprzowiny (różnica ryzyka 33% [CI, 21% do 45%)]. OGRANICZENIE: Badania były niejednorodne i ograniczone pod względem liczby, a stronniczość publikacji może być obecna. WNIOSEK: W opublikowanej literaturze brakuje mocnych dowodów na to, że żywność ekologiczna jest znacznie bardziej pożywna niż żywność konwencjonalna. Spożywanie żywności ekologicznej może zmniejszyć narażenie na pozostałości pestycydów i bakterie odporne na antybiotyki. PODSTAWOWE ŹRÓDŁO FINANSOWANIA: Brak.


title: Żywność ekologiczna: zalety i wady zdrowotne i środowiskowe.

text: Według Organic Trade Association amerykański rynek żywności ekologicznej wzrósł z 3,5 miliarda dolarów w 1996 roku do 28,6 miliarda w 2010 roku. Produkty ekologiczne są obecnie sprzedawane w sklepach specjalistycznych i konwencjonalnych supermarketach. Produkty ekologiczne zawierają wiele oświadczeń i terminów marketingowych, z których tylko niektóre są ustandaryzowane i uregulowane. Jeśli chodzi o korzyści zdrowotne, przekonująco wykazano, że diety organiczne narażają konsumentów na mniej pestycydów związanych z chorobami człowieka. Wykazano, że rolnictwo ekologiczne ma mniejszy wpływ na środowisko niż metody konwencjonalne. Jednak obecne dowody nie potwierdzają żadnych znaczących korzyści żywieniowych lub niedoborów jedzenia organicznego w porównaniu z konwencjonalnie uprawianą żywnością, a nie ma solidnych badań na ludziach, które bezpośrednio wykazywałyby korzyści zdrowotne lub ochronę przed chorobami w wyniku spożywania diety organicznej. Badania nie wykazały również żadnych szkodliwych lub sprzyjających chorobom skutków diety organicznej. Chociaż żywność ekologiczna regularnie osiąga znaczną premię cenową, dobrze zaprojektowane badania rolnicze pokazują, że koszty mogą być konkurencyjne, a plony porównywalne z konwencjonalnymi technikami rolniczymi. Pediatrzy powinni uwzględnić te dowody podczas omawiania wpływu żywności ekologicznej i rolnictwa ekologicznego na zdrowie i środowisko, jednocześnie zachęcając wszystkich pacjentów i ich rodziny do uzyskania optymalnego odżywiania i różnorodności diety zgodnie z zaleceniami MyPlate Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych. Ten raport kliniczny zawiera przegląd zagadnień zdrowotnych i środowiskowych związanych z produkcją i konsumpcją żywności ekologicznej. Definiuje termin „ekologiczny”, dokonuje przeglądu standardów znakowania żywności ekologicznej, opisuje praktyki rolnictwa ekologicznego i konwencjonalnego oraz bada koszty i konsekwencje środowiskowe technik produkcji ekologicznej. Analizuje dostępne dowody dotyczące jakości odżywczej i zanieczyszczeń produkcyjnych w żywności produkowanej konwencjonalnie i ekologicznie. Wreszcie, niniejszy raport zawiera wskazówki dla pediatrów, aby pomóc im w doradzaniu pacjentom w zakresie wyborów żywności ekologicznej i konwencjonalnej.


title: Poziomy przeciwutleniaczy i hamowanie proliferacji komórek rakowych in vitro przez ekstrakty z truskawek z upraw ekologicznych i konwencjonalnych.

text: Zbadano wpływ ekstraktów z pięciu odmian truskawek na proliferację komórek raka jelita grubego HT29 i komórek raka piersi MCF-7 oraz przeanalizowano możliwe korelacje z poziomami kilku przeciwutleniaczy. Ponadto zbadano wpływ uprawy ekologicznej w porównaniu z uprawą konwencjonalną na zawartość przeciwutleniaczy w truskawkach i ekstraktach z truskawek na proliferację komórek nowotworowych. Stosunek askorbinianu do dehydroaskorbinianu był istotnie wyższy w truskawkach uprawianych ekologicznie. Ekstrakty z truskawek zmniejszały proliferację zarówno komórek HT29, jak i komórek MCF-7 w sposób zależny od dawki. Efekt hamujący dla najwyższego stężenia ekstraktów mieścił się w zakresie 41-63% (średnio 53%) hamowania w porównaniu do kontroli dla komórek HT29 i 26-56% (średnio 43%) dla komórek MCF-7. Ekstrakty z truskawek hodowanych metodami ekologicznymi wykazywały wyższą aktywność antyproliferacyjną dla obu typów komórek w najwyższym stężeniu niż w przypadku truskawek hodowanych konwencjonalnie, co może wskazywać na wyższą zawartość metabolitów wtórnych o właściwościach przeciwrakotwórczych w truskawkach hodowanych metodami ekologicznymi. W przypadku komórek HT29 stwierdzono ujemną korelację przy najwyższym stężeniu ekstraktu między zawartością askorbinianu lub witaminy C a proliferacją komórek nowotworowych, natomiast w przypadku komórek MCF-7 wysoki stosunek askorbinianu do dehydroaskorbinianu korelował z wyższym hamowaniem proliferacji komórek w drugie najwyższe stężenie. Znaczenie wpływu askorbinianu na proliferację komórek rakowych może leżeć w synergicznym działaniu z innymi związkami.


title: Wyższe stężenie przeciwutleniaczy i niższe stężenie kadmu oraz mniejsza częstość występowania pozostałości pestycydów w uprawach ekologicznych: systematyczny przegląd literatury i metaanalizy

text: Popyt na żywność ekologiczną częściowo wynika z przekonania konsumentów, że są one bardziej pożywne. Jednak opinia naukowa jest podzielona co do tego, czy istnieją znaczące różnice żywieniowe między żywnością ekologiczną i nieekologiczną, a dwa ostatnie przeglądy wykazały, że nie ma różnic. W niniejszym badaniu przeprowadziliśmy metaanalizy oparte na 343 recenzowanych publikacjach, które wskazują na statystycznie istotne i znaczące różnice w składzie między ekologicznymi i nieekologicznymi uprawami / żywnością na bazie roślin uprawnych. Co najważniejsze, stwierdzono, że stężenia szeregu przeciwutleniaczy, takich jak polifenole, są znacznie wyższe w ekologicznych uprawach / żywności na bazie roślin, przy czym stężenie kwasów fenolowych, flawanonów, stylbenów, flawonów, flawonoli i antocyjanów szacuje się na 19 (95% CI 5, 33) %, 69 (95% CI 13, 125) %, 28 (95% CI 12, 44) %, 26 (95% CI 3, 48) %, 50 (95% CI 28, 72) % i odpowiednio o 51 (95% CI 17, 86) wyższy. Wiele z tych związków było wcześniej wiązanych ze zmniejszonym ryzykiem chorób przewlekłych, w tym chorób sercowo-naczyniowych, chorób neurodegeneracyjnych i niektórych nowotworów, w badaniach interwencyjnych i epidemiologicznych. Ponadto stwierdzono, że częstotliwość występowania pozostałości pestycydów jest czterokrotnie wyższa w uprawach konwencjonalnych, które również zawierały znacznie wyższe stężenia toksycznego metalu Cd. Istotne różnice wykryto również w przypadku niektórych innych związków (np. minerałów i witamin). Istnieją dowody na to, że wyższe stężenia przeciwutleniaczy i niższe stężenia Cd są powiązane z określonymi praktykami agronomicznymi (np. niestosowaniem odpowiednio mineralnych nawozów N i P) zalecanymi w systemach rolnictwa ekologicznego. Podsumowując, uprawy ekologiczne mają średnio wyższe stężenia przeciwutleniaczy, niższe stężenia Cd i mniejszą częstość występowania pozostałości pestycydów niż nieekologiczne komparatory w różnych regionach i sezonach produkcyjnych.


title: Jakość owoców i gleby w ekologicznych i konwencjonalnych agroekosystemach truskawek

text: Tło Sprzedaż żywności ekologicznej jest jednym z najszybciej rozwijających się segmentów rynku w światowym przemyśle spożywczym. Ludzie często kupują żywność ekologiczną, ponieważ wierzą, że gospodarstwa ekologiczne produkują bardziej pożywną i smaczniejszą żywność ze zdrowszych gleb. Tutaj sprawdziliśmy, czy istnieją znaczące różnice w jakości owoców i gleby z 13 par komercyjnych ekologicznych i konwencjonalnych agroekosystemów truskawek w Kalifornii. Metodologia/główne ustalenia Przy wielokrotnym pobieraniu próbek przez dwa lata ocenialiśmy trzy odmiany truskawek pod kątem składników mineralnych, trwałości, składu fitochemicznego i właściwości organoleptycznych. Przeanalizowaliśmy również tradycyjne właściwości gleby i DNA gleby za pomocą technologii mikromacierzy. Stwierdziliśmy, że gospodarstwa ekologiczne miały truskawki o dłuższym okresie przydatności do spożycia, większej suchej masie i wyższej aktywności przeciwutleniającej oraz stężeniach kwasu askorbinowego i związków fenolowych, ale niższych stężeniach fosforu i potasu. W przypadku jednej odmiany panele sensoryczne oceniły truskawki ekologiczne jako słodsze i mają lepszy smak, ogólną akceptację i wygląd niż ich konwencjonalne odpowiedniki. Odkryliśmy również, że gleby uprawiane ekologicznie mają więcej całkowitego węgla i azotu, większą biomasę i aktywność mikrobiologiczną oraz wyższe stężenia mikroelementów. Gleby uprawiane ekologicznie wykazywały również większą liczbę genów endemicznych oraz większą obfitość i różnorodność genów funkcjonalnych dla kilku procesów biogeochemicznych, takich jak wiązanie azotu i degradacja pestycydów. Wnioski/znaczenie Nasze ustalenia pokazują, że ekologiczne gospodarstwa truskawek produkowały owoce wyższej jakości, a ich gleby o wyższej jakości mogą mieć większą funkcjonalność mikrobiologiczną i większą odporność na stres. Odkrycia te uzasadniają przeprowadzenie dodatkowych badań mających na celu wykrycie i ilościowe określenie takich skutków i ich interakcji.


title: Antagonistyczne działanie siarczków i maślanów na proliferację błony śluzowej okrężnicy: potencjalna rola tych czynników w patogenezie wrzodów...

text: Wykazano, że kał pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego zawiera równomiernie bakterie redukujące siarczany. Siarczki wytwarzane przez te bakterie zaburzają metabolizm energetyczny zależny od maślanu hodowanych kolonocytów i mogą brać udział w patogenezie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Biopsje śluzówki z esicy odbytu 10 pacjentów (bez raka, polipów, nieswoistego zapalenia jelit) inkubowano z NaCl, siarkowodorem sodu (1 mmol/L), kombinacją zarówno siarkowodoru sodu i maślanu (10 mmol/L). lub maślan. Proliferację błony śluzowej oceniano przez znakowanie bromodeoksyurydyną komórek w fazie S. W porównaniu z NaCl siarczek znacznie zwiększył znakowanie całej krypty, o 19% (p < 0,05). Efekt ten był spowodowany rozszerzeniem strefy proliferacyjnej do górnej krypty (komory 3-5), gdzie wzrost proliferacji wyniósł 54%. Hiperproliferacja wywołana siarczkiem została odwrócona, gdy próbki inkubowano jednocześnie z siarczkiem i maślanem. Badanie pokazuje, że siarkowodór sodu indukuje hiperproliferację błony śluzowej. Nasze dane potwierdzają możliwą rolę siarczków w patogenezie UC i potwierdzają rolę maślanu w regulacji proliferacji okrężnicy oraz w leczeniu UC.


title: Wrażliwość na siarczyny: znaczenie w zdrowiu człowieka.

text: Siarczyn endogenny powstaje w wyniku normalnego przetwarzania przez organizm aminokwasów zawierających siarkę. Siarczyny powstają w wyniku fermentacji, a także występują naturalnie w wielu produktach spożywczych i napojach. Jako dodatki do żywności środki siarczynowe zostały po raz pierwszy zastosowane w 1664 roku i zatwierdzone w Stanach Zjednoczonych już w XIX wieku. Przy tak długim doświadczeniu w ich stosowaniu łatwo zrozumieć, dlaczego substancje te zostały uznane za bezpieczne. Obecnie stosuje się je do różnych właściwości konserwujących, w tym kontrolowania wzrostu drobnoustrojów, zapobiegania brązowieniu i psuciu się oraz wybielania niektórych produktów spożywczych. Szacuje się, że w Stanach Zjednoczonych żyje do 500 000 (< 0,05% populacji) osobników wrażliwych na siarczyny. Wrażliwość na siarczyny występuje najczęściej u dorosłych chorych na astmę – głównie u kobiet; rzadko występuje u dzieci w wieku przedszkolnym. Niepożądane reakcje na siarczyny u osób bez astmy są niezwykle rzadkie. Astmatycy, którzy są uzależnieni od steroidów lub mają wyższy stopień nadreaktywności dróg oddechowych, mogą być bardziej narażeni na wystąpienie reakcji na pokarmy zawierające siarczyny. Nawet w tej ograniczonej populacji reakcje wrażliwości na siarczyny są bardzo zróżnicowane, od braku reakcji do ciężkich. Większość reakcji jest łagodna. Objawy te mogą obejmować oznaki i objawy dermatologiczne, oddechowe lub żołądkowo-jelitowe. Ciężkie niespecyficzne oznaki i objawy występują rzadziej. Zwężenie oskrzeli jest najczęstszą reakcją nadwrażliwości u astmatyków. Dokładne mechanizmy reakcji wrażliwości nie zostały do końca wyjaśnione. Wdychanie dwutlenku siarki (SO2) wytwarzanego w żołądku po spożyciu pokarmów lub napojów zawierających siarczyny, niedobór enzymu mitochondrialnego i odpowiedź immunologiczna za pośrednictwem IgE są powiązane.


title: Skrobia odporna obniża stężenie amoniaku i fenoli w kale u ludzi.

text: Zbadaliśmy wpływ skrobi opornej (RS) na markery metabolizmu białek okrężnicy. Jedenaście osób wzięło udział w randomizowanym badaniu krzyżowym, w którym spożywali albo dietę o wysokim RS (39 +/- 3 g/d, -chi +/- SEM) albo o niskim RS (5 +/- 0,4 g/d) przez 3 osoby. tyg. Wszystkie inne makroskładniki były utrzymywane na stałym poziomie. Podczas diety z wysokim RS dzienne wydalanie azotu z kałem wzrosło z 1,84 +/- 0,15 do 2,86 +/- 0,42 g/d (P < 0,01), a wydalanie fenoli z kału spadło z 9,2 +/- 1,4 do 5,3 +/- 0,8 mg/d (P < 0,01). Stężenie amoniaku w kale spadło z 397 +/- 33 do 278 +/- 49 mikrogramów/g (P < 0,01), a fenoli z 69 +/- 8 do 39 +/- 10 mikrogramów/g (P < 0,001). Dzienne wydzielanie z moczem amoniaku, mocznika, fenoli i azotu całkowitego nie zmieniło się znacząco, ale pH spadło z 6,4 +/- 0,1 do 6,2 +/- 0,1 (P < 0,05) w okresie wysokiego RS. Wyniki te sugerują, że RS znacząco osłabia akumulację potencjalnie szkodliwych produktów ubocznych fermentacji białek w okrężnicy człowieka.


title: Wpływ czynników dietetycznych na przebieg kliniczny wrzodziejącego zapalenia jelita grubego: prospektywne badanie kohortowe

text: Wstęp i cele: Przyczyny nawrotów wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (UC) nie są znane. Czynniki dietetyczne są zaangażowane w patogenezę WZJG. Celem tego badania było określenie, które czynniki dietetyczne są związane ze zwiększonym ryzykiem nawrotu WZJG. Metody: Przeprowadzono prospektywne badanie kohortowe z udziałem pacjentów z WZJG w remisji, rekrutowanych z dwóch okręgowych szpitali ogólnych, którzy byli obserwowani przez rok w celu określenia wpływu zwyczajowej diety na nawrót choroby. Nawrót zdefiniowano przy użyciu zatwierdzonego wskaźnika aktywności choroby. Spożycie składników odżywczych oszacowano za pomocą kwestionariusza częstotliwości jedzenia i podzielono na tercyle. Skorygowane ilorazy szans dla nawrotu zostały określone przy użyciu wieloczynnikowej regresji logistycznej, kontrolując czynniki nieżywieniowe. Wyniki: Zrekrutowano łącznie 191 pacjentów, a 96% ukończyło badanie. Pięćdziesiąt dwa procent pacjentów miało nawrót. Spożycie mięsa (iloraz szans (OR) 3,2 (95% przedział ufności (CI) 1,3–7,8)), szczególnie mięsa czerwonego i przetworzonego (OR 5,19 (95% CI 2,1–12,9)), białka (OR 3,00 (95% CI) 1,25–7,19)), a alkohol (OR 2,71 (95% CI 1,1–6,67)) w górnym tercylu spożycia zwiększał prawdopodobieństwo nawrotu w porównaniu z dolnym tercylem spożycia. Wysokie spożycie siarki (OR 2,76 (95% CI 1,19–6,4)) lub siarczanów (OR 2,6 (95% CI 1,08–6,3)) również wiązało się z nawrotem i może stanowić wyjaśnienie obserwowanego zwiększonego prawdopodobieństwa nawrotu. Wnioski: Zidentyfikowano potencjalnie modyfikowalne czynniki dietetyczne, takie jak wysokie spożycie mięsa lub napojów alkoholowych, które wiążą się ze zwiększonym prawdopodobieństwem nawrotu choroby u pacjentów z WZJG. Potrzebne są dalsze badania, aby ustalić, czy to związki siarki w tych pokarmach pośredniczą w prawdopodobieństwie nawrotu i czy zmniejszenie ich spożycia zmniejszyłoby częstotliwość nawrotów.


title: Nieswoiste zapalenie jelit na terenach wiejskich Afryki Subsaharyjskiej: rzadkość diagnozy u pacjentów przebywających w szpitalach misyjnych.

text: Stu osiemnastu misjonarzy pracujących w 75 stacjach misyjnych lub szpitalach w 24 krajach Afryki Subsaharyjskiej dostarczyło informacji o swojej praktyce medycznej w poprzednim roku 1981. Zebrano szczegółowe informacje na temat całkowitej liczby pacjentów przyjętych i przyjętych w ciągu roku, a liczba przypadków krwawej biegunki, tyfusu i nieswoistych zapaleń jelit. Leczono ponad 1 milion pacjentów ambulatoryjnych i około 190 000 hospitalizowanych. Obejmowały one 12 859 przypadków krwawej biegunki, z których 1914 miało tyfus. Zgłoszono również 22 przypadki nieswoistego zapalenia jelit. Najmniej dostępne było wsparcie histologiczne w Afryce Zachodniej i tylko 25% szpitali miało dostęp do tej placówki. Niemniej jednak częstość występowania nieswoistych zapaleń jelit w Afryce subsaharyjskiej jest trudna i ograniczona przez dostęp do placówek diagnostycznych. Prawdopodobnie minie trochę czasu, zanim będzie można dokonać wiarygodnych szacunków dotyczących częstości występowania i rozpowszechnienia choroby Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego w wiejskiej populacji Afryki.


title: Wysoki poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości u afrykańskich dzieci i dorosłych w populacji wolnej od choroby wieńcowej serca.

text: Stężenie cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości w surowicy i jego udział w całkowitym cholesterolu w surowicy są wysokie u dzieci i niskie u osób cierpiących na chorobę wieńcową (CHD). Badania przeprowadzone na starszych czarnych Afrykanach w Zachodnim Transwalu wykazały, że są oni wolni od CHD. Stężenia HDL mierzone przy urodzeniu oraz w grupach 10-12-latków, 16-18-latków i 60-69-latków wykazywały średnie wartości 0,96, 1,71, 1,58 i 1,94 mmol/l (odpowiednio 36, 66, 61 i 65 mg/100 ml); stężenia te stanowiły około 56%, 54%, 45% i 47% całkowitego cholesterolu. W ten sposób wartości nie spadały z młodości na wiek, jak miało to miejsce w przypadku białych. Czarni mieszkańcy Afryki Południowej żyją na diecie bogatej w błonnik i ubogiej w białko i tłuszcze zwierzęce; dzieci są aktywne; a dorośli pozostają aktywni nawet w podeszłym wieku. Te wysokie wartości HDL mogą być reprezentatywne dla populacji, która jest aktywna, przyzwyczajona do oszczędnej tradycyjnej diety i wolna od CHD.