title: Kulturowe i historyczne aspekty orzechów śródziemnomorskich z naciskiem na przypisywane im właściwości zdrowotne i odżywcze.

text: TŁO I CELE: Orzechy są częścią diety człowieka od czasów prehistorycznych. Celem niniejszego artykułu jest opisanie najważniejszych historycznych i kulturowych aspektów konsumpcji orzechów na przestrzeni dziejów. SYNTEZA DANYCH: Omawiamy następujące historyczne aspekty orzechów pochodzących z basenu Morza Śródziemnego: prehistoria, cywilizacja egipska, ich rozprzestrzenianie się w regionie śródziemnomorskim przez cywilizacje grecką, fenicką i rzymską oraz ich ponowne wprowadzenie do Europy za pośrednictwem kultury Al-Andalus . Szczególny nacisk kładzie się na zdrowe i odżywcze właściwości, które orzechy posiadały na przestrzeni dziejów. Rozważamy również rolę pierwszej globalizacji żywności – wymiany orzechów między kontynentami – i omawiamy symbolikę, jaką orzechy miały dla ludzi na przestrzeni dziejów w kontekście kulturowych aspektów regionu śródziemnomorskiego. WNIOSKI: Orzechy i owoce to prawdopodobnie najwcześniejsze produkty spożywcze spożywane przez ludzi i są uważane za ważne ze względu na ich właściwości odżywcze. Orzechy były również używane w przeszłości przez różne cywilizacje jako leki zapobiegające lub leczące kilka chorób. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie orzechów i poziom lipidów we krwi: zbiorcza analiza 25 badań interwencyjnych.

text: TŁO: Badania epidemiologiczne konsekwentnie wiązały spożywanie orzechów ze zmniejszonym ryzykiem choroby wieńcowej serca. Następnie w wielu dietetycznych badaniach interwencyjnych zbadano wpływ spożycia orzechów na poziom lipidów we krwi. Celem tego badania było oszacowanie wpływu spożycia orzechów na poziom lipidów we krwi oraz zbadanie, czy różne czynniki modyfikują te efekty. METODY: Połączyliśmy indywidualne dane pierwotne z 25 badań dotyczących spożycia orzechów przeprowadzonych w 7 krajach wśród 583 mężczyzn i kobiet z normolipidemią i hipercholesterolemią, którzy nie przyjmowali leków obniżających stężenie lipidów. W zbiorczej analizie użyliśmy mieszanych modeli liniowych do oceny skutków spożycia orzechów i potencjalnych interakcji. WYNIKI: Przy średnim dziennym spożyciu 67 g orzechów osiągnięto następujące szacowane średnie redukcje: stężenie cholesterolu całkowitego (10,9 mg/dl [zmiana o 5,1%]), stężenie cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C) (10,2 mg /dL [7,4% zmiana]), stosunek LDL-C do stężenia cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości (HDL-C) (0,22 [8,3% zmiana]) oraz stosunek całkowitego stężenia cholesterolu do HDL-C (0,24 [5,6% zmiana]) (P < 0,001 dla wszystkich) (aby przeliczyć wszystkie stężenia cholesterolu na milimole na litr, pomnóż przez 0,0259). Poziom trójglicerydów zmniejszył się o 20,6 mg/dl (10,2%) u osób z poziomem trójglicerydów we krwi wynoszącym co najmniej 150 mg/dl (P < 0,05), ale nie u osób z niższym poziomem (aby przeliczyć poziom trójglicerydów na milimole na litr, pomnóż o 0,0113). Skutki spożycia orzechów były zależne od dawki, a różne rodzaje orzechów miały podobny wpływ na poziom lipidów we krwi. Skutki spożycia orzechów były istotnie modyfikowane przez poziom LDL-C, wskaźnik masy ciała i typ diety: działanie obniżające poziom lipidów spożywania orzechów było największe wśród osób z wysokim wyjściowym stężeniem LDL-C i niskim indeksem masy ciała oraz wśród osób spożywających diety. WNIOSEK: Spożywanie orzechów poprawia poziom lipidów we krwi w sposób zależny od dawki, szczególnie wśród osób z wyższym LDL-C lub niższym BMI.


title: Wpływ spożycia czarnych orzechów włoskich na układ sercowo-naczyniowy.

text: Wykazano, że orzechy włoskie zmniejszają ryzyko chorób sercowo-naczyniowych; jednak wydaje się, że czarne orzechy włoskie nie były badane pod kątem ich działania kardioprotekcyjnego. Celem tego badania było określenie wpływu spożycia orzecha angielskiego w porównaniu z orzechem czarnym na stężenie lipidów we krwi, masę ciała, skład kwasów tłuszczowych w błonach krwinek czerwonych (RBC) i funkcję śródbłonka. Spożywanie 30 g orzechów angielskich dziennie przez 30 dni przez 36 uczestników-ludzi poprawiło poziom lipidów we krwi; wpływ orzechów czarnych był zależny od płci uczestnika. Dodanie któregokolwiek z orzechów do diety nie powodowało przyrostu masy ciała. Na skład kwasów tłuszczowych błon RBC korzystnie wpłynęło spożycie orzecha włoskiego. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe RBC wzrosły po spożyciu obu rodzajów orzechów; jednak kwas eikozapentaenowy wzrósł znacznie bardziej po spożyciu orzecha angielskiego. Funkcja śródbłonka u 6 nieleczonych ludzi z hipercholesterolemią została utrzymana po spożyciu angielskich orzechów włoskich z posiłkiem bogatym w tłuszcze nasycone; jednak spożywanie orzechów czarnych z tym samym posiłkiem nie utrzymało funkcji śródbłonka. Ogólnie rzecz biorąc, wyniki te potwierdzają zalecenie, że spożywanie 1 uncji orzechów angielskich dziennie może zmniejszyć ryzyko sercowo-naczyniowe, ale konieczne są dalsze badania nad spożyciem orzechów czarnych, zanim można będzie wydać odpowiednie zalecenie.


title: Ocena stabilności oksydacyjnej i trwałości wybranych olejów kulinarnych.

text: Cztery z ośmiu „zdrowszych” olejów – a mianowicie olej migdałowy, olej z awokado, olej z orzechów laskowych i olej z orzechów makadamia – były bogatymi źródłami jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, takich jak oliwa z oliwek. Olej z pestek winogron, olej ryżowy (wprowadzony niedawno na rynek), prażony olej sezamowy i olej z orzechów włoskich zawierały wysoki poziom niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych. Stwierdzono, że kolejność stabilności oksydacyjnej określona przez pomiar Rancimat okresu indukcji w czterech temperaturach (90 stopni C, 100 stopni C, 110 stopni C i 120 stopni C) to olej makadamia > olej z otrębów ryżowych w przybliżeniu prażony olej sezamowy > awokado olej > olej migdałowy > olej z orzechów laskowych > olej z pestek winogron > olej z orzechów włoskich. Oleje z jednonienasyconymi kwasami tłuszczowymi o wysokim poziomie dały liniową zależność między 100-krotnością odwrotności okresu indukcji w stosunku do całkowitej zawartości nienasyconych kwasów tłuszczowych uzyskanej jako %C18:2 + 0,08 x C18:1 + 2,08 x %C18:3, podczas gdy wielonienasycone kwasy tłuszczowe oleje kwasów tłuszczowych dały zależność wykładniczą. W przypadku olejów z otrębów ryżowych i orzechów laskowych, przewidywany okres przydatności do spożycia na podstawie ekstrapolacji wykresów Arrheniusa i współczynników Q(10) został dobrze porównany z przewidywanym czasem przechowywania podanym przez producentów oleju. W przypadku pozostałych olejów (z wyjątkiem oleju z orzechów makadamia) przewidywane okresy przydatności do spożycia były znacznie niższe niż okresy przechowywania; szczególnie olej z orzechów włoskich (bardzo podatny na utlenianie) dawał 15-20 razy krótszy okres trwałości niż najlepszy do przechowywania.


title: Spożycie makroskładników, duże obojętne aminokwasy w osoczu i nastrój podczas diet redukujących wagę.

text: Wpływ składu diety na nastrój podczas diet redukcyjnych badano u zdrowych młodych kobiet o prawidłowej wadze. Szeroki zakres spożycia makroskładników osiągnięto dzięki rozbieżnym instrukcjom żywieniowym dotyczącym składu diety 1000 kcal dziennie, przestrzeganej przez sześć tygodni. Ogólny nastrój w ciągu ostatnich trzech tygodni diety był znacznie lepszy w grupie „wegetariańskiej” niż w grupie „mieszanej”. W tym czasie zaobserwowano istotną korelację między względnym spożyciem węglowodanów a ogólnym nastrojem (r = -0,74; p < 0,01) oraz między stosunkiem tryptofanu w osoczu do innych dużych obojętnych aminokwasów (predyktor przepływu tryptofanu do mózgu) a globalnym nastrój (r = -0,52; p mniej niż 0,05). Wyniki sugerują, że różnice między grupami są związane z różnicami w spożyciu węglowodanów. Przypuszcza się, że upośledzenie ośrodkowej funkcji serotonergicznej spowodowane zmniejszoną dostępnością tryptofanu może powodować pogorszenie nastroju w sytuacjach stosunkowo niskiego spożycia węglowodanów.


title: Zawartość serotoniny w mózgu: regulacja fizjologiczna przez aminokwasy neutralne dla osocza.

text: Kiedy poziom tryptofanu w osoczu jest podwyższony przez wstrzyknięcie tryptofanu lub insuliny, albo przez spożycie węglowodanów, tryptofan mózgowy i serotonina również wzrastają; jednak, gdy nawet większe podwyższenie poziomu tryptofanu w osoczu jest wytwarzane przez spożywanie diet zawierających białko, tryptofan mózgowy i serotonina nie ulegają zmianie. Wydaje się, że głównym wyznacznikiem stężenia tryptofanu i serotoniny w mózgu nie jest sam tryptofan w osoczu, ale stosunek tego aminokwasu do innych aminokwasów obojętnych w osoczu (tj. tyrozyny, fenyloalaniny, leucyny, izoleucyny i waliny), które z nim konkurują do wchłaniania do mózgu.


title: Wpływ spożycia składników odżywczych na depresję przedmiesiączkową.

text: Zbadaliśmy występowanie i koincydencję obniżonego nastroju i nadmiernego spożycia węglowodanów u 19 pacjentek, które twierdziły, że cierpią na ciężki zespół napięcia przedmiesiączkowego oraz u dziewięciu pacjentek z grupy kontrolnej, wszystkie jako hospitalizowane, we wczesnej fazie pęcherzykowej i późnej fazie lutealnej cyklu miesiączkowego. Nastrój oceniano za pomocą Skali Depresji Hamiltona i dodatku, który oceniał zmęczenie, towarzyskość, apetyt i głód węglowodanów. Spożycie kalorii i składników odżywczych mierzono bezpośrednio. Osoby z zespołem napięcia przedmiesiączkowego istotnie zwiększyły spożycie kalorii w późnej fazie lutealnej (od 1892 +/- 104 do 2395 +/- 93 kcal, średnia +/- SEM); spożycie węglowodanów wzrosło o 24% z posiłków io 43% z przekąsek. Spożycie białka nie uległo zmianie, podczas gdy spożycie tłuszczu, stałego składnika wszystkich testowanych pokarmów, wzrosło proporcjonalnie do spożycia kalorii. Skala Depresji Hamiltona i wyniki dodatkowe wzrosły z 2,0 +/- 0,5 do 21,2 +/- 0,8 (Skala Hamiltona) i od 0,5 +/- 0,5 do 10,2 +/- 0,6 (uzupełnienie) wśród osób z zespołem napięcia przedmiesiączkowego w fazie lutealnej, ale nie zmienił się wśród kontroli (2,1 +/- 0,8 do 2,4 +/- 0,8 i 0,4 +/- 0,3 do 0,6 +/- 0,3). Spożywanie wieczornego posiłku testowego bogatego w węglowodany i ubogiego w białko w późnej fazie lutealnej cyklu miesiączkowego poprawiło wyniki w zakresie depresji, napięcia, złości, splątania, smutku, zmęczenia, czujności i spokoju (p < 0,01) wśród pacjentek z napięciem przedmiesiączkowym zespół. Nie zaobserwowano żadnego wpływu posiłku podczas fazy folikularnej ani wśród osobników kontrolnych podczas żadnej fazy. Ponieważ synteza mózgowej serotoniny, o której wiadomo, że jest zaangażowana w nastrój i apetyt, wzrasta po spożyciu węglowodanów, osoby z zespołem napięcia przedmiesiączkowego mogą nadmiernie spożywać węglowodany, próbując poprawić swój stan dysforyczny.


title: Analiza HPLC serotoniny, tryptaminy, tyraminy oraz amidów serotoniny i tyraminy kwasu hydroksycynamonowego w warzywach spożywczych.

text: Biogenne monoaminy, takie jak serotonina, tryptamina i tyramina, działają jako neuroprzekaźniki i czynniki mitogenne u zwierząt i biorą udział w kwitnieniu, morfogenezie oraz ochronie i adaptacji do zmian środowiskowych u roślin. W roślinach serotonina i tyramina są sprzężone, tworząc związki fenolowe poprzez wiązania tioestrowe podczas syntezy amidów kwasu hydroksycynamonowego, w tym p-kumaroiloserotoniny (CS), feruloiloserotoniny (FS), p-kumaroilotyraminy (CT) i feruloiltyraminy (FT). W tym badaniu określiliśmy ilości biogennych monoamin CS, FS, CT i FT w powszechnie spożywanych warzywach za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej. We wszystkich testowanych warzywach wykryto serotoninę, tryptaminę i tyraminę. Poziom serotoniny wahał się od 1,8 do 294 mikrog/g suchej masy, poziom tryptaminy wahał się od 0,8 do 372 mikrog/g suchej masy, a poziom tyraminy wahał się od 1,4 do 286 mikrog/g suchej masy. Najwyższą zawartość serotoniny i tryptaminy stwierdzono w pomidorach i pomidorach koktajlowych (140,3-222 mikrog/g s.m.), natomiast papryka i papryka zielona miały wyższą zawartość tyraminy niż pozostałe warzywa (odpowiednio 286 i 141,5 mikrog/g s.m.). ). Ogólnie poziomy CS, FS, CT i FT wahały się od 0,03 do 13,8 μg/g suchej masy, przy czym zielona cebula miała najwyższy poziom CS (0,69 μg/g suchej masy), FT (1,99 μg/g suchej masy) i CT (13,85 mikrog/g suchej masy).


title: Poepidemiczny zespół eozynofilii ból mięśni związany z L-tryptofanem

text: Zespół eozynofilia–mialgia (EMS) charakteryzuje się podostrym początkiem bólów mięśniowych i eozynofilii obwodowej, po których następuje przewlekła neuropatia i stwardnienie skóry. Epidemia EMS w 1989 roku była powiązana ze spożyciem L-tryptofanu pochodzącego z jednego źródła. Po zakazie sprzedaży L-tryptofanu wydanym przez Agencję ds. Żywności i Leków (FDA), częstość występowania EMS gwałtownie spadła. Co więcej, nie opublikowano żadnych nowych przypadków od czasu zniesienia zakazu FDA w 2005 roku. Przedstawiamy kliniczne, histopatologiczne i immunogenetyczne cechy nowego przypadku EMS związanego z L-tryptofanem wraz z dowodami na aktywowany transformujący czynnik wzrostu-β i interleukinę- 4 sygnalizacja w zmienionej skórze.


title: Dieta wegetariańska jako bogate w składniki odżywcze podejście do kontroli masy ciała: analiza krajowego badania ankietowego dotyczącego zdrowia i odżywiania...

text: TŁO: Badania populacyjne wykazały, że wegetarianie mają niższy wskaźnik masy ciała niż niewegetarianie, co sugeruje, że wegetariańskie plany dietetyczne mogą być podejściem do kontrolowania wagi. Istnieje jednak przekonanie, że diety wegetariańskie są ubogie w pewne składniki odżywcze. CEL: Porównanie jakości żywieniowej wegetarian, niewegetarian i osób na diecie oraz przetestowanie hipotezy, że dieta wegetariańska nie wpłynie negatywnie na spożycie składników odżywczych w przypadku kontrolowania masy ciała. DESIGN: Przekrojowa analiza danych żywieniowych i antropometrycznych National Health and Nutrition Examination Survey (1999-2004). Jakość diety określono za pomocą Indeksu Zdrowego Odżywiania Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych 2005. W badaniu wzięły udział osoby dorosłe w wieku 19 lat i starsze, z wyłączeniem kobiet w ciąży i karmiących piersią (N = 13.292). Diety laktoowowegetariańskie zostały przedstawione na podstawie spożycia przez uczestników, którzy w dniu badania nie jedli mięsa, drobiu ani ryb (n = 851). Diety odchudzające zostały przedstawione przez uczestników, którzy spożywali o 500 kcal mniej niż ich szacowane zapotrzebowanie na energię (n = 4635). Średnie spożycie składników odżywczych i wskaźniki masy ciała dostosowano do energii, płci i pochodzenia etnicznego. Wykorzystując analizę wariancji, wszystkich wegetarian porównano ze wszystkimi niewegetarianami, wegetarianami na diecie z niewegetarianami, a wegetarian nie na diecie z niewegetarianami. WYNIKI: Średnie spożycie błonnika, witamin A, C i E, tiaminy, ryboflawiny, kwasu foliowego, wapnia, magnezu i żelaza było wyższe u wszystkich wegetarian niż u wszystkich niewegetarian. Chociaż wegetariańskie spożycie witaminy E, witaminy A i magnezu przewyższało spożycie niewegetarian (8,3 ± 0,3 vs 7,0 ± 0,1 mg; 718 ± 28 vs 603 ± 10 μg; 322 ± 5 vs 281 ± 2 mg), w obu grupach były mniej niż pożądane. Wynik Indeksu Zdrowego Odżywiania nie różnił się dla wszystkich wegetarian w porównaniu do wszystkich niewegetarian (50,5 ± 0,88 vs 50,1 ± 0,33, P = 0,6). WNIOSKI: Odkrycia te sugerują, że diety wegetariańskie są bogate w składniki odżywcze, zgodne z wytycznymi żywieniowymi i mogą być zalecane do kontrolowania wagi bez pogarszania jakości diety. Copyright © 2011 Amerykańskie Stowarzyszenie Dietetyczne. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Orzechy: pokarm przeciwmiażdżycowy?

text: Częstość występowania chorób sercowo-naczyniowych jako głównej przyczyny zachorowalności i śmiertelności wzrasta na całym świecie. Przypisuje się to głównie nowoczesnemu stylowi życia, którego dominujące cechy to zmiana nawyków żywieniowych oraz zmniejszona aktywność fizyczna, co prowadzi do zaburzeń metabolicznych, takich jak otyłość i cukrzyca. Dlatego uważa się, że konieczne są drastyczne interwencje dietetyczne w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Orzechy, jako składnik odżywczy, zwróciły szczególną uwagę, ze względu na ich korzystne właściwości sercowo-naczyniowe wynikające z ich składu odżywczego. Jest to obszerny przegląd dotyczący potencjalnych ogólnych skutków orzechów. Zawiera dane ze starszych dużych badań epidemiologicznych, a także ostatnie istotne informacje z badań klinicznych dotyczących tego tematu. Wszystkie badania wskazują, że orzechy mogą odgrywać ważną rolę jako część zdrowej diety, aby zminimalizować ryzyko sercowo-naczyniowe i uzyskać wiele korzyści zdrowotnych. Copyright © 2010 Europejska Federacja Medycyny Wewnętrznej. Wydane przez Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Różnice w zawartości metali w mięśniu sercowym po śmierci z powodu choroby niedokrwiennej serca.

text: W grupie pacjentów umierających nagle z powodu choroby niedokrwiennej serca mięsień sercowy bez zawału zawierał istotnie niższe stężenia magnezu, żelaza i potasu oraz istotnie wyższe stężenie wapnia niż mięsień sercowy z grupy kontrolnej i grupy umierających ponad trzy miesiące po zakrzepicy naczyń wieńcowych. W grupie z późną śmiercią stwierdzono znacznie niższe stężenia manganu i miedzi niż w grupie prawidłowej oraz niewielki spadek stężenia magnezu, który prawdopodobnie był znaczący. Nie było znaczącej różnicy w stężeniu sodu między trzema grupami. Wyniki omówiono w odniesieniu do zwiększonej śmiertelności z powodu choroby niedokrwiennej serca na obszarach o miękkiej wodzie pitnej i możliwych niedoborów soli mineralnych w diecie.


title: Ogólnoustrojowa regulacja wchłaniania żelaza w jelitach.

text: Wchłanianie jelitowe niezbędnego pierwiastka śladowego żelaza i jego mobilizacja z miejsc magazynowania w organizmie jest kontrolowana przez sygnały ogólnoustrojowe, które odzwierciedlają zapotrzebowanie tkanek na żelazo. Ostatnie postępy wskazują, że hepcydyna, peptyd pochodzenia wątrobowego, odgrywa kluczową rolę w tym procesie, hamując uwalnianie żelaza z enterocytów jelitowych, makrofagów i innych komórek organizmu. Gdy zapotrzebowanie na żelazo wzrasta, poziom hepcydyny spada i więcej żelaza dostaje się do osocza. Zaproponowano, że poziom krążącej transferyny dwużelazowej, który odzwierciedla poziomy żelaza w tkankach, działa jako sygnał do zmiany ekspresji hepcydyny. W wątrobie białka HFE, receptor transferyny 2 i hemojuwelina mogą być zaangażowane w pośredniczenie w tym sygnale, ponieważ zakłócenie każdej z tych cząsteczek zmniejsza ekspresję hepcydyny. Pacjenci niosący mutacje w tych cząsteczkach lub w samej hepcydynie rozwijają ogólnoustrojowe obciążenie żelazem (lub hemochromatozę) ze względu na ich niezdolność do zmniejszania wchłaniania żelaza. Hepcydyna jest również odpowiedzialna za zmniejszenie stężenia żelaza w osoczu lub hipoferremię, która towarzyszy stanom zapalnym i różnym chorobom przewlekłym, ponieważ jej ekspresja jest stymulowana przez cytokiny prozapalne, takie jak interleukina 6. Mechanizmy regulujące ekspresję hepcydyny i jej wpływ na komórki w celu kontrolowania żelaza uwolnienie są kluczowymi obszarami prowadzonych badań. Życie IUBMB, 57: 499-503, 2005.


title: Wchłanianie żelaza w jelitach: regulacja przez czynniki dietetyczne i ogólnoustrojowe.

text: Żelazo jest niezbędnym metalem śladowym w metabolizmie człowieka. Jednak brak równowagi w homeostazie żelaza jest powszechny na całym świecie i ma szkodliwy wpływ na zdrowie człowieka. Ludzie nie mają zdolności do usuwania nadmiaru żelaza, dlatego homeostaza żelaza jest utrzymywana poprzez regulację ilości żelaza dostającego się do organizmu z diety. Żelazo występuje w diecie człowieka w wielu różnych formach, w tym w hemie (z mięsa) oraz w różnych niehemowych związkach żelaza. Chociaż hem jest wchłaniany w stanie nienaruszonym, biodostępność żelaza niehemowego różni się znacznie w zależności od składu diety. Szereg składników diety może wchodzić w interakcje z żelazem, regulując jego rozpuszczalność i stan utlenienia. Co ciekawe, pojawia się coraz więcej dowodów sugerujących, że niektóre składniki odżywcze mają również bezpośredni wpływ na ekspresję i funkcję transporterów żelaza w enterocytach. Oprócz czynników żywieniowych, głównym czynnikiem determinującym wchłanianie żelaza jest poziom żelaza w organizmie. W niniejszym przeglądzie omówiona zostanie rola tych ważnych czynników dietetycznych i ogólnoustrojowych w regulowaniu wchłaniania żelaza.


title: Napoje typu cola o niskim pH nie wpływają na wchłanianie żelaza przez kobiety z wegetariańskiego posiłku.

text: Wstępne dane literaturowe wskazują, że wchłanianie żelaza z posiłku może być zwiększone, gdy jest spożywane z napojami o niskim pH, takimi jak cola, a także możliwe jest, że kompleksy cukrowo-żelazowe mogą wpływać na dostępność żelaza. Przeprowadzono randomizowane, krzyżowe badanie w celu porównania biodostępności żelaza niehemowego z wegetariańskiego posiłku pizzy spożywanego z 3 różnymi napojami (cola, cola dietetyczna i woda mineralna). Szesnaście kobiet ze stężeniem ferrytyny w surowicy 11-54 µg/L zostało zrekrutowanych i ukończyło badanie. Mączka do pizzy zawierała naturalne żelazo i dodano roztwór chlorku żelazowego jako trwałą zewnętrzną etykietę izotopową; całkowita zawartość żelaza w mączce wynosiła ~5,3 mg. Na włączenie żelaza z posiłku do krwinek czerwonych nie miał wpływu rodzaj napoju (9,9% z colą, 9,4% z colą dietetyczną i 9,6% z wodą). Ferrytyna w surowicy i hepcydyna w osoczu były skorelowane (r = 0,66; P < 0,001) i obie były istotnymi predyktorami biodostępności żelaza, ale ich łączny efekt wyjaśniał tylko 30% zmienności międzyosobniczej (P < 0,001) i ilustruje obecny brak zrozumienie mechanizmów odpowiedzialnych za dostrajanie absorpcji żelaza. Chociaż nie stwierdzono wpływu napojów o niskim pH na biodostępność żelaza u zdrowych kobiet, ich wpływ na wchłanianie żelaza wzmacniającego, które wymaga rozpuszczenia w rozcieńczonym kwasie, takim jak żelazo zredukowane, oraz u osób z niską produkcją kwasu żołądkowego, takich jak osoby starsze i osób z zakażeniem Helicobacter pylori, wymaga dalszych badań.


title: Fitynian w żywności i znaczenie dla człowieka: źródła żywności, spożycie, przetwarzanie, biodostępność, rola ochronna i analiza.

text: W artykule omówiono zawartość kwasu fitynowego w żywności i jego znaczenie w żywieniu człowieka. Podsumowuje źródła fitynianów w żywności i omawia problemy zawartości kwasu fitynowego/fitynianu w tabelach żywności. Oceniane są dane dotyczące spożycia kwasu fitynowego i dzienne spożycie kwasu fitowego w zależności od nawyków żywieniowych. Podsumowano degradację fitynianu podczas przewodu pokarmowego, opisano mechanizm interakcji fitynianu z minerałami i pierwiastkami śladowymi w treści pokarmowej przewodu pokarmowego oraz przedstawiono szlak hydrolizy fosforanu inozytolu w jelicie. Podsumowano i omówiono obecną wiedzę na temat wchłaniania fitynianów. Opisano wpływ fitynianu na biodostępność minerałów i pierwiastków śladowych oraz opisano degradację fitynianu podczas przetwarzania i przechowywania. Opisano korzystne działanie fitynianu w diecie, takie jak jego wpływ na zwapnienie i tworzenie kamieni nerkowych oraz na obniżenie poziomu glukozy i lipidów we krwi. Pokrótce omówiono właściwości przeciwutleniające kwasu fitowego i jego potencjalne działanie przeciwnowotworowe. Omówiono rozwój analizy kwasu fitowego i innych fosforanów inozytolu, omówiono problemy oznaczania i wykrywania fosforanu inozytolu oraz potrzebę standaryzacji analizy kwasu fitowego w żywności.


title: Większa biodostępność żelaza i cynku z ziaren żywności w obecności czosnku i cebuli.

text: Biodostępność mikroelementów żelaza i cynku jest szczególnie niska z pokarmów roślinnych. W związku z tym istnieje potrzeba opracowania strategii opartej na żywności, aby poprawić to samo, aby zwalczać powszechne niedobory tych minerałów w populacji zależnej od pokarmów roślinnych. Doniesiono, że zawarte w diecie aminokwasy zawierające siarkę poprawiają stan mineralny zwierząt doświadczalnych. Naszym celem było zbadanie, czy bogate w związki siarki przyprawy Allium mają podobny potencjał korzystnego modulowania biodostępności minerałów. W tym kontekście zbadaliśmy wpływ egzogennego dodawania czosnku i cebuli na biodostępność żelaza i cynku z ziaren żywności. Badano dwa reprezentatywne zboża i rośliny strączkowe zarówno w stanie surowym, jak i ugotowanym, stosując dwa poziomy czosnku (0,25 i 0,5 g/10 g ziarna) i cebuli (1,5 i 3 g/10 g ziarna). Wzmacniający wpływ tych dwóch przypraw na biodostępność żelaza był ogólnie widoczny zarówno w przypadku zbóż (wzrost o 9,4-65,9%), jak i strączkowych (wzrost o 9,9-73,3%) zarówno w warunkach surowych, jak i gotowanych. Te dwie przyprawy podobnie zwiększyły biodostępność cynku z ziaren żywności, zakres wzrostu zbóż wahał się od 10,4% do 159,4%, a strączkowych od 9,8% do 49,8%. W ten sposób udowodniono, że zarówno czosnek, jak i cebula mają promujący wpływ na biodostępność żelaza i cynku z ziaren żywności. Te nowe informacje mają potencjalne zastosowanie w opracowywaniu strategii opartej na żywności w celu poprawy biodostępności pierwiastków śladowych, a tym samym przyczyniają się do korzyści dla zdrowia ludzkiego.


title: Siarczan dehydroepiandrosteronu i kobiety po menopauzie.

text: CEL PRZEGLĄDU: Wiadomo, że poziom dehydroepiandrosteronu (DHEA) spada wraz z wiekiem. W dobie coraz częstszego stosowania suplementów dla lepszego życia, korzyści płynące z DHEA w starzejącej się populacji kobiet są kontrowersyjne. Celem tego artykułu jest krytyczny przegląd opublikowanych badań w celu ustalenia, czy suplementacja DHEA ma znaczenie u kobiet po menopauzie. OSTATNIE BADANIA: Codzienne podawanie DHEA doustnie osiąga stężenia w surowicy podobne do tych u kobiet w wieku 20 lat. Kilka badań obserwacyjnych wykazało, że niższe poziomy DHEA są związane ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym u kobiet; jednak badania interwencyjne nie wykazują poprawy w zakresie miażdżycy lub czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz obniżenia poziomu cholesterolu HDL. Suplementacja DHEA nieznacznie zwiększa gęstość mineralną kości w połączeniu z terapiami adiuwantowymi i poprawia funkcje poznawcze u osób z łagodnym do umiarkowanego upośledzeniem funkcji poznawczych, ale nie wpływa na funkcje poznawcze u zdrowych kobiet. Stosowanie dopochwowego DHEA, ale nie doustnego DHEA, łagodzi atrofię pochwy i poprawia funkcje seksualne u kobiet po menopauzie. PODSUMOWANIE: Na podstawie aktualnych dowodów nie ma znaczenia doustnej suplementacji DHEA u zdrowych kobiet po menopauzie. Tam, gdzie wykazano korzyści, potrzebne są długoterminowe badania, aby potwierdzić te korzyści i zweryfikować profil bezpieczeństwa DHEA.


title: Terapia DHEA u kobiet po menopauzie: potrzeba wyjścia poza brak dowodów.

text: Wyraźny, związany z wiekiem spadek stężenia dehydroepiandrosteronu w surowicy (DHEA) i siarczanu dehydroepiandrosteronu (DHEAS) sugeruje, że niedobór tych steroidów może być przyczynowo związany z rozwojem szeregu chorób, które są ogólnie związane ze starzeniem się. Postulowane konsekwencje niskiego poziomu DHEA to insulinooporność, otyłość, choroby układu krążenia, nowotwory, osłabienie układu odpornościowego, a także problemy psychospołeczne, takie jak depresja i ogólne pogorszenie samopoczucia i funkcji poznawczych. Klinicznie spektrum kobiet, które odniosłyby korzyść z terapii DHEA, nie jest jasno określone, podobnie jak dawkowanie terapii hormonalnej. To, czy terapia DHEA może być przepisana jako ogólna terapia przeciwstarzeniowa, czy może być alternatywą dla kobiet cierpiących na zespół niedoboru androgenów, pozostaje niepewne w badaniach. Brak ostatecznych dowodów na mechanizmy biologiczne i obecność tylko kilku badań, które dotyczą tych pojawiających się problemów terapii DHEA u kobiet po menopauzie, może zachęcić do nowej krytycznej analizy dostępnej literatury, dowodzącej obecnych ograniczeń i niespójności.


title: Dehydroepiandrosteron a starzenie.

text: Dehydroepiandrosteron (DHEA) jest głównym steroidem wytwarzanym przez strefę siateczkowatą nadnerczy i, w przeciwieństwie do kortyzolu i aldosteronu, jego wydzielanie zmniejsza się wraz z wiekiem. Wywołało to duże zainteresowanie jego domniemaną rolą jako hormonu „przeciwstarzeniowego”. Jednak nie jest jasne, czy związany z wiekiem, fizjologiczny spadek wydzielania DHEA stanowi szkodliwy niedobór. DHEA wykazuje swoje działanie głównie poprzez konwersję do sterydów płciowych. Ponadto DHEA ma właściwości neurosteroidowe i może wykazywać bezpośrednie działanie poprzez specyficzne miejsca wiązania na komórkach śródbłonka. Istnieją przekonujące dowody na korzystny wpływ DHEA u pacjentów z niewydolnością nadnerczy, a przyszłe badania, miejmy nadzieję, wyjaśnią jego rolę u pacjentów otrzymujących farmakologiczne leczenie glikokortykosteroidami. Jednak u zdrowych osób w podeszłym wieku obecne dowody z randomizowanych, kontrolowanych badań nie uzasadniają stosowania DHEA, bez doniesień o znaczących korzystnych efektach, a ponadto należy wziąć pod uwagę potencjalnie niekorzystny wpływ na wzrost guza zależny od steroidów płciowych. Prawa autorskie 2004 Elsevier Sp.


title: Spożycie żółtka jaja i blaszki miażdżycowej.

text: TŁO: Coraz większe potencjalne szkody spowodowane wysokim spożyciem cholesterolu, a zwłaszcza żółtek jaj, są uważane za nieistotne. W związku z tym oceniliśmy całkowitą powierzchnię płytki nazębnej (TPA) u pacjentów zgłaszających się do kanadyjskich poradni profilaktyki naczyniowej, aby ustalić, czy obciążenie miażdżycą jako markerem uszkodzenia tętnic było związane ze spożyciem jaj. Aby przedstawić perspektywę wielkości tego efektu, przeanalizowaliśmy również wpływ palenia (paczkolat). METODY: Kolejni pacjenci uczęszczający do poradni profilaktyki naczyniowej w Szpitalu Uniwersyteckim mieli wyjściowy pomiar TPA za pomocą ultrasonografii dupleksowej i wypełnili kwestionariusze dotyczące ich stylu życia i leków, w tym paczkolat palenia oraz liczby spożywanych tygodniowo żółtek jajek razy liczba zużytych lat (lata żółtka jaja). WYNIKI: Dane były dostępne u 1262 pacjentów; średni wiek (SD) wynosił 61,5 (14,8) lat; 47% stanowiły kobiety. Powierzchnia płytki na tętnicy szyjnej zwiększała się liniowo wraz z wiekiem po 40 roku życia, ale zwiększała się wykładniczo wraz z paczkolatami palenia i żółtkiem jaja. Powierzchnia płytki nazębnej u pacjentów spożywających <2 jaja tygodniowo (n = 388) wynosiła 125 ± 129 mm(2), w porównaniu do 132 ± 142 mm(2) u pacjentów spożywających 3 lub więcej jaj tygodniowo (n = 603); (p < 0,0001 po dostosowaniu do wieku). W regresji wielokrotnej lata żółtka jaja pozostawały istotne po skorygowaniu o czynniki ryzyka wieńcowego. INTERPRETACJA: Nasze odkrycia sugerują, że osoby zagrożone chorobami układu krążenia powinny unikać regularnego spożywania żółtka jaja. Ta hipoteza powinna zostać przetestowana w prospektywnym badaniu z bardziej szczegółowymi informacjami na temat diety i innych możliwych czynników zakłócających, takich jak ćwiczenia i obwód talii. Copyright © 2012 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Kiwi poprawia pracę jelit u pacjentów z zespołem jelita drażliwego z zaparciami.

text: Zespół jelita drażliwego (IBS) jest powszechnym zaburzeniem czynnościowym układu żołądkowo-jelitowego i charakteryzuje się bólem brzucha, biegunką (IBS/D), zaparciem (IBS/C) i naprzemiennymi biegunkami i zaparciami (IBSC/A). Celem tego badania było zbadanie wpływu czterotygodniowej interwencji kiwi na czynność jelit u pacjentów z rozpoznaniem IBS/C. W badaniu wzięło udział 54 pacjentów z IBS/C i 16 zdrowych osób dorosłych. Wszyscy badani uczestniczyli w 6-tygodniowym, trójfazowym badaniu, które obejmowało fazę wyjściową (1 tydzień), okres interwencji dietetycznej (4 tygodnie) i fazę po interwencji (1 tydzień). Czterdziestu jeden pacjentów z IBS/C i wszyscy zdrowi dorośli spożywali dwa kiwi zielone Hayward (Actinida deliciosa var) dziennie przez 4 tygodnie. Trzynastu pacjentów z IBS/C w grupie kontrolnej przyjmowało dwie kapsułki placebo dziennie przez 4 tygodnie. Czas przejścia przez okrężnicę mierzono bezpośrednio przed i po okresie interwencji. Wszyscy badani wypełnili codzienne zapisy dotyczące defekacji. Po 4-tygodniowej interwencji, częstotliwość cotygodniowego wypróżniania znacząco wzrosła w grupie uczestników z IBS/C spożywających owoce kiwi (p<0,05). Czas przejścia przez okrężnicę znacznie się skrócił (p=0,026) w grupie IBS/C, która spożywała owoce kiwi. Odkrycia te sugerują, że spożywanie owoców kiwi przez 4 tygodnie skraca czas pasażu okrężnicy, zwiększa częstotliwość defekacji i poprawia czynność jelit u dorosłych ze zdiagnozowanym IBS/C.


title: Ograniczenie fosforanów w dietoterapii.

text: Hiperfosfatemia i nadczynność przytarczyc, często obserwowane u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, są związane z osteodystrofią nerek, zwapnieniem narządów, chorobami układu krążenia i nagłym zgonem. Ograniczenie spożycia białka i fosforu jest korzystne w spowalnianiu postępu niewydolności nerek. Ograniczenie spożycia fosforu w diecie musi być przepisane na wszystkich etapach niewydolności nerek u dorosłych. Można to osiągnąć poprzez zmniejszenie spożycia białka i unikanie pokarmów bogatych w fosfor. Średnio 60-80% spożycia fosforu jest wchłaniane w jelitach pacjentów dializowanych. Jeśli stosuje się środki wiążące fosforany, fosfor absorbowany z diety może zostać zmniejszony do 40%. Konwencjonalna hemodializa z wysokoprzepływowym, wysokowydajnym dializatorem usuwa około 30 mmol (900 mg) fosforu podczas każdej dializy wykonywanej trzy razy w tygodniu. Dlatego 750 mg spożycia fosforu powinno być wartością krytyczną, powyżej której może wystąpić dodatni bilans fosforu. Wartość ta odpowiada diecie białkowej 45-50 g/dzień lub 0,8 g/kg masy ciała/dzień dla pacjenta o wadze 60 kg. Docelowe poziomy powinny wynosić 9,2-9,6 mg/dl dla wapnia, 2,5-5,5 mg/dl dla fosforu, <55 mg2/dl2 dla produktu wapniowo-fosforowego i 100-200 pg/ml dla nienaruszonego parathormonu.


title: Aktualizacje na temat wirusa brodawczaka ludzkiego i brodawek narządów płciowych oraz komunikaty doradcze zawarte w wytycznych dotyczących leczenia chorób przenoszonych drogą płciową z 2010 r.

text: TŁO: W kwietniu 2009 r. zebrano ekspertów ds. chorób przenoszonych drogą płciową (STD) w celu dokonania przeglądu aktualizacji dotyczących zapobiegania i leczenia chorób przenoszonych drogą płciową w ramach przygotowań do rewizji Wytycznych dotyczących leczenia chorób przenoszonych drogą płciową Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC). Podczas tego spotkania omówiono ważne aktualizacje dotyczące badań przesiewowych w kierunku wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV), brodawek narządów płciowych i raka szyjki macicy. METODY: Kluczowe pytania zostały zidentyfikowane przy pomocy panelu ekspertów i przeprowadzono systematyczne przeglądy literatury przeszukując literaturę anglojęzyczną w komputerowej bazie danych PubMed (Narodowa Biblioteka Medyczna USA). Dostępne dowody zostały poddane przeglądowi, a nowe informacje zostały włączone do wytycznych CDC dotyczących leczenia chorób przenoszonych drogą płciową z 2010 roku. WYNIKI: Obecnie dostępne są dwie szczepionki HPV, czterowalentna szczepionka HPV i biwalentna szczepionka HPV; każda szczepionka jest zalecana rutynowo u dziewcząt w wieku 11 lub 12 lat. Czterowalentną szczepionkę HPV można podawać chłopcom i mężczyznom w wieku 9-26 lat. Nowa opcja leczenia brodawek narządów płciowych, stosowana przez pacjentów, 15% maść z synkatechinami, jest dostępna i zalecana do leczenia brodawek zewnętrznych narządów płciowych. Produkt ten jest mieszanką składników aktywnych (katechin) z zielonej herbaty. Na koniec uwzględniono zaktualizowane wytyczne poradnictwa i wiadomości dotyczące HPV, brodawek narządów płciowych i raka szyjki macicy. WNIOSKI: Ten manuskrypt przedstawia aktualizacje wytycznych CDC dotyczących leczenia chorób przenoszonych drogą płciową z 2010 r. dotyczących HPV i brodawek narządów płciowych. Ważne dodatki do Wytycznych dotyczących leczenia chorób przenoszonych drogą płciową z 2010 r. zawierają informacje na temat zaleceń dotyczących profilaktycznych szczepionek przeciwko HPV, nowych opcji leczenia brodawek narządów płciowych stosowanych przez pacjentów oraz porady dla pacjentów z HPV, brodawek narządów płciowych, badań przesiewowych w kierunku raka szyjki macicy i testów na HPV.


title: Ochronne działanie ekstraktów z zielonej herbaty (polifenon E i EGCG) na zmiany szyjki macicy u ludzi.

text: Zbadaliśmy skuteczność kliniczną ekstraktów z zielonej herbaty (polifenon E; poli E i (-)-epigallokatechiny-3-galusan [EGCG]) dostarczanych w postaci maści lub kapsułek u pacjentek ze zmianami szyjki macicy zakażonymi wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV). Pięćdziesięciu jeden pacjentów ze zmianami szyjki macicy (przewlekłe zapalenie szyjki macicy, łagodna dysplazja, umiarkowana dysplazja i ciężka dysplazja) podzielono na cztery grupy, w porównaniu z 39 nieleczonymi pacjentami jako kontrolą. Maść Poly E nakładano miejscowo 27 pacjentom dwa razy w tygodniu. Do podawania doustnego, 200 mg kapsułki poli E lub EGCG przyjmowano doustnie codziennie przez 8 do 12 tygodni. W badaniu 20 z 27 pacjentów (74%) leczonych maścią poli E wykazało odpowiedź. Sześciu z ośmiu pacjentów leczonych maścią poli E i kapsułkami poli E (75%) wykazało odpowiedź, a trzech z sześciu pacjentów (50%) leczonych kapsułką poli E wykazało odpowiedź. Sześciu z 10 pacjentów (60%) poddawanych terapii kapsułką EGCG wykazało odpowiedź. Ogólnie rzecz biorąc, wskaźnik odpowiedzi 69% (35/51) odnotowano dla leczenia ekstraktami z zielonej herbaty, w porównaniu z odsetkiem odpowiedzi 10% (4/39) w nieleczonych kontrolach (P<0,05). Tak więc zebrane tutaj dane wykazały, że ekstrakty z zielonej herbaty w postaci maści i kapsułek są skuteczne w leczeniu zmian szyjki macicy, co sugeruje, że ekstrakty z zielonej herbaty mogą być potencjalnym schematem terapeutycznym dla pacjentów ze zmianami szyjki macicy zakażonymi HPV.


title: Zielona i czarna herbata a nowotwory ginekologiczne

text: Zakres Badania obserwacyjne oceniały związek między spożyciem zielonej herbaty a nowotworami jajnika i endometrium, ale nie wiemy o opublikowanych badaniach dotyczących spożycia zielonej herbaty i ryzyka wystąpienia nowotworów szyjki macicy, pochwy lub związanych z wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV). srom. Metody i wyniki Dokonano krytycznego przeglądu opublikowanej literatury na temat spożycia herbaty i ryzyka raka jajnika i endometrium. W metaanalizach przedstawiamy odwrotne zależności między spożyciem zielonej herbaty a ryzykiem raka jajnika (iloraz szans [OR] = 0,66; 95% przedział ufności [CI]: 0,54, 0,80) oraz dla zielonej herbaty i ryzykiem raka endometrium ( OR = 0,78, 95% CI: 0,62, 0,98). Nie stwierdzono związku między czarną herbatą a ryzykiem raka jajnika (OR = 0,94, 95% CI: 0,87, 1,02) oraz dodatnim związkiem z ryzykiem raka endometrium (OR = 1,20, 95% CI: 1,05, 1,38). Podsumowaliśmy eksperymentalne dowody potwierdzające przeciwwirusowe i immunomodulacyjne działanie katechin zielonej herbaty oraz wyniki randomizowanych badań klinicznych, które wykazały skuteczność katechin zielonej herbaty w leczeniu zmian szyjki macicy i zewnętrznych brodawek narządów płciowych. Wnioski Dane obserwacyjne potwierdzają ochronną rolę zielonej herbaty na ryzyko raka jajnika i endometrium. Potrzebne są dane obserwacyjne, aby ocenić, czy zielona herbata zmniejsza ryzyko nowotworów związanych z wirusem brodawczaka ludzkiego.


title: Czarna herbata nie różni się znacząco od wody w utrzymaniu prawidłowego nawodnienia u ludzi: wyniki z randomizowanego kontrolowanego ...

text: Istnieje przekonanie, że napoje zawierające kofeinę, takie jak herbata, mogą niekorzystnie wpływać na nawodnienie. Zostało to zbadane w randomizowanym, kontrolowanym badaniu. Z populacji ogólnej rekrutowano zdrowych mężczyzn w stanie spoczynku (n = 21). Po 24 godzinach abstynencji od kofeiny, alkoholu i intensywnej aktywności fizycznej, w tym 10-godzinnej całonocnej głodówki, wszyscy mężczyźni przeszli cztery oddzielne dni testowe w kolejności przeciwwagi z 5-dniowym wypłukaniem pomiędzy nimi. Napoje testowe dostarczane w regularnych odstępach to 4 × 240 ml czarnej (czyli zwykłej) herbaty i 6 × 240 ml czarnej herbaty, dostarczające 168 lub 252 mg kofeiny. Kontrole stanowiły identyczne ilości przegotowanej wody. Herbata została przygotowana w standaryzowany sposób z torebek i zawierała 20 ml mleka półtłustego. Całe jedzenie przyjmowane podczas 12-godzinnego okresu interwencji było kontrolowane, a badani pozostawali w spoczynku. Żadne inne napoje nie były oferowane. Krew pobrano po 0, 1, 2, 4, 8 i 12 godzinach oraz pobrano 24-godzinną próbkę moczu. Zmiennymi wyniku były: liczba krwinek pełnych, Na, K, wodorowęglany, białko całkowite, mocznik, kreatynina i osmolalność krwi; oraz całkowitą objętość, kolor, Na, K, kreatyninę i osmolalność moczu. Chociaż do analizy uwzględniono dane dla wszystkich 21 uczestników (średni wiek 36 lat i średni BMI 25,8 kg/m2), dziewiętnastu mężczyzn spełniło wszystkie warunki. Analiza statystyczna z zastosowaniem czynnikowego podejścia ANOVA w ramach PROC MIXED nie wykazała znaczących różnic między herbatą a wodą dla żadnego ze średnich pomiarów krwi lub moczu. Stwierdzono, że czarna herbata w badanych ilościach ma podobne właściwości nawilżające do wody.


title: Silne działanie antymutagenne białej herbaty w porównaniu z zieloną herbatą w teście Salmonella.

text: Rośnie zainteresowanie potencjalnymi korzyściami zdrowotnymi herbaty, w tym właściwościami antymutagenicznymi. Wykazano, że cztery odmiany białej herbaty, które reprezentują najsłabiej przetworzoną formę herbaty, wykazują znaczną aktywność antymutagenną w teście Salmonella, szczególnie w obecności S9. Najbardziej aktywna z tych herbat, biała herbata Exotica China, była znacznie bardziej skuteczna niż zielona herbata Premium (specjalna klasa Dragonwell) przeciwko 2-amino-3-metyloimidazo[4,5-f]chinolinie (IQ) i czterem innym mutagenom amin heterocyklicznych , mianowicie 2-amino-3,8-dimetyloimidazo[4,5-f]chinoksalina (MeIQx), 2-amino-3,4,8-trimetylo-3H-imidazo[4,5-f]chinoksalina (4,8 -DiMeIQx), 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna (PhIP) i 3-amino-1-metylo-5H-pirydo[4,3-b]indol (Trp- P-2). Badania mechanizmu przeprowadzono przy użyciu S9 wątroby szczura w testach na O-demetylazę metoksyrezorufiny (MROD), markera enzymu cytochromu P4501A2, który aktywuje aminy heterocykliczne, a także w testach na Salmonellę z bezpośrednio działającym mutagenem 2-hydroksyamino-3-metyloimidazo[ 4,5-f]chinolina (N-hydroksy-IQ). Biała herbata w niskich stężeniach w teście hamowała aktywność MROD i osłabiała mutagenną aktywność N-hydroksy-IQ przy braku S9. Dziewięć głównych składników znalezionych w zielonej herbacie wykryto również w białej herbacie, w tym wysoki poziom 3-galusanu epigallokatechiny (EGCG) i kilka innych polifenoli. Gdy te główne składniki zmieszano w celu wytworzenia „sztucznych” herbat, zgodnie z ich względnymi poziomami w herbatach białych i zielonych, cała herbata wykazywała wyższą moc antymutageniczną w porównaniu z odpowiadającą jej sztuczną herbatą. Wyniki sugerują, że większa siła hamowania białej w porównaniu z zieloną herbatą w teście Salmonella może być związana ze względnymi poziomami dziewięciu głównych składników, być może działając synergistycznie z innymi (pomniejszymi) składnikami, aby hamować aktywację mutagenów, a także „zmiatania” reaktywny(e) półprodukt(y).


title: Wysokie spożycie tłuszczu prowadzi do ostrej poposiłkowej ekspozycji na krążące endotoksyny u pacjentów z cukrzycą typu 2

text: CEL Ocena zmian w krążącej endotoksynie po posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu nasyconego w celu ustalenia, czy efekty te zależą od stanu choroby metabolicznej. MATERIAŁ I METODY Badani (n = 54) otrzymywali wysokotłuszczowy posiłek (75 g tłuszczu, 5 g węglowodanów, 6 g białka) po całonocnym poszczeniu (kontrola bez otyłości [NOC]: wiek 39,9 ± 11,8 lat [średnia ± SD ], BMI 24,9 ± 3,2 kg/m2, n = 9, otyłość: wiek 43,8 ± 9,5 lat, BMI 33,3 ± 2,5 kg/m2, n = 15, upośledzona tolerancja glukozy [IGT]: wiek 41,7 ± 11,3 lat, BMI 32,0 ± 4,5 kg/m2, n = 12, cukrzyca typu 2: wiek 45,4 ± 10,1 roku, BMI 30,3 ± 4,5 kg/m2, n = 18). Krew pobierano przed (0 godz.) i po posiłku (1–4 godz.) do analizy. WYNIKI Wyjściowa wartość endotoksyny była istotnie wyższa u pacjentów z cukrzycą typu 2 i IGT niż u pacjentów z NOC, przy czym wyjściowy poziom endotoksyny krążącej był o 60,6% wyższy u pacjentów z cukrzycą typu 2 niż u pacjentów z NOC (p < 0,05). Spożycie wysokotłuszczowego posiłku doprowadziło do znacznego wzrostu poziomu endotoksyn u pacjentów z cukrzycą typu 2, IGT i otyłością w ciągu 4 godzin (p < 0,05). Wyniki te wykazały również, że 4 godziny po posiłku osoby z cukrzycą typu 2 miały wyższy poziom endotoksyn w krążeniu (125,4%↑) niż osoby z NOC (p < 0,05). WNIOSKI Badania te wykazały, że ekspozycja na wysokotłuszczowy posiłek podnosi poziom endotoksyny krążącej niezależnie od stanu metabolicznego, już 1 godzinę po posiłku. Jednak wzrost ten jest znaczny u pacjentów z IGT i cukrzycą typu 2, co sugeruje, że endotoksyna metaboliczna nasila się po spożyciu dużej ilości tłuszczów. Podsumowując, nasze dane sugerują, że w zaburzonym stanie metabolicznym, takim jak cukrzyca typu 2, ciągłe podjadanie będzie kumulatywnie promować ich stan szybciej niż u innych osób ze względu na większą ekspozycję na endotoksyny.


title: Czekolada w sercu: przeciwzapalne działanie flawanoli kakaowych.

text: Przewlekłe i ostre stany zapalne leżą u podstaw molekularnych miażdżycy. Produkty na bazie kakao należą do najbogatszych żywności funkcjonalnej opartej na flawanolach i ich wpływie na szlak zapalny, co wykazano w kilku badaniach in vitro lub ex vivo. Rzeczywiście, flawanole modyfikują produkcję cytokin prozapalnych, syntezę eikozanoidów, aktywację płytek krwi i mechanizmy, w których pośredniczy tlenek azotu. Względny niedostatek danych nadal charakteryzuje implikacje tych odkryć in vivo, chociaż istnieją badania sugerujące, że regularne lub okazjonalne spożywanie związków bogatych w kakao wywiera korzystny wpływ na ciśnienie krwi, insulinooporność, uszkodzenie naczyń i stres oksydacyjny. W związku z tym potrzebne są rygorystyczne kontrolowane badania na ludziach z odpowiednią obserwacją i przy użyciu krytycznych kwestionariuszy żywieniowych, aby określić wpływ flawanoli na główne punkty końcowe zdrowia sercowo-naczyniowego.


title: Regularne spożywanie gorzkiej czekolady jest związane z niskim stężeniem białka C-reaktywnego w surowicy u zdrowej włoskiej populacji.

text: Ciemna czekolada zawiera wysokie stężenie flawonoidów i może mieć właściwości przeciwzapalne. Oceniliśmy związek spożycia gorzkiej czekolady z białkiem C-reaktywnym (CRP) w surowicy. Projekt Moli-sani to trwające badanie kohortowe mężczyzn i kobiet w wieku >/=35 lat, wybranych losowo z populacji ogólnej. Do lipca 2007 roku zapisało się 10 994 uczestników. Spośród 4849 osób najwyraźniej wolnych od jakiejkolwiek choroby przewlekłej, 1317 osób, które zadeklarowały, że jadły jakąkolwiek czekoladę w ciągu ostatniego roku (średni wiek 53 +/- 12 lat; 51% mężczyzn) i 824 osób, które regularnie jadły czekoladę tylko w postaci gorzkiej czekolady Wybrano (50 +/- 10 lat; 55% mężczyzn). CRP o wysokiej czułości mierzono metodą immunoturbidymetryczną. Do oceny spożycia substancji odżywczych wykorzystano European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition FFQ. Po dostosowaniu do wieku, płci, statusu społecznego, aktywności fizycznej, skurczowego ciśnienia krwi, BMI, stosunku talii do bioder, grup pokarmowych i całkowitego spożycia energii, spożycie gorzkiej czekolady było odwrotnie proporcjonalne do CRP (P = 0,038). Po skorygowaniu o spożycie składników odżywczych analizy wykazały podobne wyniki (P = 0,016). Stężenia CRP w surowicy [średnia geometryczna (95% CI)] jednoczynnikowe stężenia wynosiły 1,32 (1,26-1,39 mg/l) u osób niebędących konsumentami i 1,10 (1,03-1,17 mg/l) u konsumentów (p < 0,0001). Zaobserwowano zależność w kształcie litery J między spożyciem gorzkiej czekolady a CRP w surowicy; konsumenci do 1 porcji (20 g) gorzkiej czekolady co 3 dni mieli stężenia CRP w surowicy, które były znacznie niższe niż konsumenci niebędący konsumentami lub wyższy. Nasze odkrycia sugerują, że regularne spożywanie małych dawek gorzkiej czekolady może zmniejszyć stan zapalny.


title: Zdolność środków spożywczych do indukowania wrodzonej aktywacji odpornościowej ludzkich monocytów in vitro zależy od zawartości w żywności stymulantów r...

text: Spożywanie tłustych posiłków wiąże się z przejściową, ogólnoustrojową reakcją zapalną o niskim nasileniu u ludzi, obejmującą aktywację krążących monocytów i wydzielanie cytokin prozapalnych. Jednak nie jest jeszcze jasne, w jaki sposób różne produkty spożywcze mogą promować sygnalizację zapalną. W badaniu przesiewowym czterdziestu sterylizowanych filtrem rozpuszczalnych ekstraktów ze zwykłych artykułów spożywczych, siedem okazało się indukować sekrecję TNF-α i IL-6 z ludzkich monocytów in vitro. Aby zbadać, co może różnicować zapalne od niezapalnych ekstraktów spożywczych, stymulanty receptora Toll-podobnego (TLR) 2 i TLR4 oznaczono ilościowo przy użyciu ludzkich embrionalnych komórek nerki-293 transfekowanych każdym TLR i skalibrowano przy użyciu określonego lipopeptydu bakteryjnego (BLP) i lipopolisacharydu (LPS). Testy te wykazały, że podczas gdy większość pokarmów zawierała niewykrywalne poziomy stymulantów TLR2 lub TLR4, wszystkie pokarmy indukujące TNF-α zawierały stymulanty albo TLR2 (do 1100 ng równoważnika BLP/g) albo TLR4 (do 2700 ng równoważnika LPS/ g) zarówno we frakcji rozpuszczalnej, jak i nierozpuszczalnej. Stymulanty TLR były obecne głównie w produktach mięsnych i przetworzonej żywności, ale były minimalne lub niewykrywalne w świeżych owocach i warzywach. Zdolność ekstraktów pokarmowych do indukowania sekrecji TNF-α w monocytach korelowała z zawartością zarówno stymulatorów TLR2 (r 0,837), jak i TLR4 (r 0,748) i została całkowicie zniesiona przez swoiste hamowanie TLR2 i TLR4. Stwierdzono, że LPS i BLP są wysoce odporne na typowe czasy i temperatury gotowania, niskie pH i działanie proteazą. Podsumowując, pozornie nieskażona żywność może zawierać duże ilości stymulantów TLR2 i TLR4, z których oba mogą regulować ich zdolność do stymulowania sygnalizacji zapalnej.


title: Spożycie białka zwierzęcego i ryzyko nieswoistego zapalenia jelit: badanie prospektywne E3N.

text: CELE: Od dawna podejrzewano, że skład diety przyczynia się do nieswoistego zapalenia jelit (IBD), ale nie został dokładnie oceniony i był oceniany tylko w badaniach retrospektywnych, które są podatne na błąd przypomnienia. Celem niniejszej pracy była ocena roli makroskładników pokarmowych w etiologii IBD w dużej prospektywnej kohorcie. METODY: Kohorta Etude Épidémiologique des femmes de la Mutuelle Générale de l'Education Nationale składa się z mieszkających we Francji kobiet w wieku 40-65 lat, wolnych od poważnych chorób w momencie włączenia. Do rejestracji nawyków żywieniowych na początku użyto kwestionariusza do samodzielnego wypełnienia. Kwestionariusze dotyczące występowania choroby i czynników stylu życia wypełniano co 24 miesiące. IBD oceniano w każdym kwestionariuszu do czerwca 2005 r., a następnie walidowano przy użyciu kryteriów klinicznych i patologicznych. Oszacowaliśmy związek między składnikami odżywczymi lub pokarmami a IBD za pomocą modeli proporcjonalnych zagrożeń Coxa dostosowanych do spożycia energii. WYNIKI: Spośród 67 581 uczestników (705 445 osobolat, średni okres obserwacji od wypełnienia wyjściowego kwestionariusza żywieniowego 10,4 roku) zatwierdziliśmy 77 przypadków IBD. Wysokie całkowite spożycie białka, w szczególności białka zwierzęcego, wiązało się ze znacznie zwiększonym ryzykiem IBD (współczynnik ryzyka dla trzeciego względem pierwszego tertylu i 95% przedziału ufności wynosi 3,31 i 1,41-7,77 (trend P=0,007) oraz 3,03 i 1,45-6,34 (trend P=0,005) odpowiednio dla białka całkowitego i zwierzęcego). Wśród źródeł białka zwierzęcego wysokie spożycie mięsa lub ryb, ale nie jaj lub produktów mlecznych, wiązało się z ryzykiem IBD. WNIOSKI: Wysokie spożycie białka wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia IBD u francuskich kobiet w średnim wieku.


title: Spożycie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, ryb i orzechów a ryzyko śmiertelności z powodu chorób zapalnych.

text: TŁO: n-3 (omega-3) Wielonienasycone kwasy tłuszczowe (PUFA), ryby i orzechy mogą regulować procesy zapalne i reakcje. CEL: Zbadaliśmy, czy spożycie w diecie WNKT [n-3, n-6 (omega-6) i kwasu α-linolenowego], ryb i orzechów było związane z 15-letnią śmiertelnością przypisywaną niekardiologicznym, nienowotworowym chorobom zapalnym. PROJEKT: W analizach wzięło udział 2514 uczestników w wieku ≥49 lat na początku badania. Dane żywieniowe zebrano za pomocą półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania pokarmu i obliczono spożycie PUFA, ryb i orzechów. Śmiertelność z powodu chorób zapalnych została potwierdzona na podstawie Australian National Death Index. WYNIKI: W ciągu 15 lat 214 osób zmarło z powodu chorób zapalnych. U kobiet z najwyższych tercylów całkowitego spożycia WNKT n-3 w porównaniu z kobietami z najniższego tercyla spożycia na początku badania, ryzyko zgonu z powodu chorób zapalnych zmniejszyło się o 44% (P dla trendu = 0,03). Tego związku nie zaobserwowano u mężczyzn. Zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet, każdy 1-SD wzrost spożycia kwasu α-linolenowego dostosowanego do energii był odwrotnie skorelowany ze śmiertelnością z powodu zapalenia (współczynnik ryzyka: 0,83; 95% CI: 0,71, 0,98). Osoby z drugiego i trzeciego tercyla spożywania orzechów miały odpowiednio o 51% i 32% zmniejszone ryzyko śmiertelności z powodu chorób zapalnych w porównaniu z osobami z pierwszego tercyla (odniesienie). Spożycie w diecie długołańcuchowych WNKT n-3 i n-6 oraz ryb nie wiązało się ze śmiertelnością z powodu chorób zapalnych. WNIOSKI: Donosimy o nowym związku między przyjmowaniem w diecie całkowitych WNKT n-3 a ryzykiem śmiertelności z powodu chorób zapalnych u starszych kobiet. Ponadto nasze dane wskazują na ochronną rolę orzechów, ale nie ryb, przed śmiertelnością z powodu chorób zapalnych.


title: Determinanty markerów stanu zapalnego w populacji dwuetnicznej

text: Stan zapalny jest powszechną ścieżką patofizjologiczną w wielu chorobach przewlekłych, na którą duży wpływ mają czynniki socjodemograficzne i styl życia. Mniej wiadomo na temat czynników, które mogą wpływać na odpowiedź zapalną u osób o różnym pochodzeniu etnicznym. Dlatego w tym badaniu zbadano związek między pochodzeniem etnicznym a poziomem markerów zapalnych we krwi w próbce osób niepalących, chodzących do kościoła. Metody W badaniu przekrojowym 508 mężczyzn i kobiet (>35 lat, 62% rasy białej, 38% rasy czarnej) uczestniczyło w podbadaniu Biopsychospołeczna religia i zdrowie w ramach badania zdrowia adwentystów 2. Wkład statusu socjoekonomicznego (wykształcenie poziom i trudności w zaspokojeniu wydatków na podstawowe potrzeby) oraz współzmienne zdrowotne (ćwiczenia, dieta wegetariańska lub inny rodzaj diety, wskaźnik masy ciała i obecność stanów zapalnych) w kierunku poziomu białka C-reaktywnego (CRP) w surowicy, interleukiny-6 (IL- 6) oraz czynnik martwicy nowotworu alfa (TNF-α) oceniano za pomocą modeli regresji liniowej. Oceniono również poziom interleukiny-10 (IL-10), markera przeciwzapalnego. Wyniki Czarni wykazali wyższy poziom CRP i IL-6 niż biali. Kontrolowanie zmiennych społeczno-demograficznych i zdrowotnych osłabiało różnice etniczne w CRP, podczas gdy poziomy IL-6 pozostały wyższe u czarnych niż u białych (β=0,118; 95% przedział ufności=0,014–0,206; p=0,025). Nie stwierdzono różnic etnicznych w IL-10 i TNF-α. Dieta wegetariańska wiązała się z niższym poziomem CRP, podczas gdy częstotliwość ćwiczeń wiązała się z wyższym poziomem IL-10. Wniosek Większa podatność czarnych na choroby zapalne może odzwierciedlać wyższą IL-6, co może być ważne w ocenie dysproporcji zdrowotnych między czarnymi i białymi. Dieta wegetariańska i ćwiczenia fizyczne mogą przeciwdziałać skutkom nierówności.


title: Dieta hipokaloryczna oparta na roślinach strączkowych zmniejsza stan prozapalny i poprawia cechy metaboliczne u osób z nadwagą/otyłością.

text: TŁO: Skład odżywczy przyjmowanej diety może wywoływać określony wpływ na zmienne metaboliczne i stężenia markerów zapalnych. W badaniu oceniano wpływ dwóch diet niskokalorycznych (dieta o ograniczonej zawartości roślin strączkowych vs. dieta oparta na roślinach strączkowych) na zmiany metaboliczne i zapalne towarzyszące utracie wagi. METODY: Trzydzieści osób otyłych (17 M/13K; BMI: 32,5 ± 4,5 kg/m(2); 36 ± 8 lat) zostało losowo przydzielonych do jednego z poniższych schematów leczenia hipokalorycznego (8 tygodni): Dieta niskokaloryczna bez roślin strączkowych (Kontrola: dieta C) lub dieta o ograniczonej kaloryczności opartej na roślinach strączkowych (dieta L), przepisywanie 4 tygodniowo różnych gotowanych porcji (160-235 g) soczewicy, ciecierzycy, grochu lub fasoli. Skład ciała, ciśnienie krwi (BP), stężenie markerów biochemicznych i zapalnych we krwi, a także spożycie diety mierzono na początku i po interwencji żywieniowej. WYNIKI: Dieta L osiągnęła większą utratę masy ciała w porównaniu z dietą C (-7,8 ± 2,9% vs -5,3 ± 2,7%; p = 0,024). Stężenie cholesterolu całkowitego i LDL oraz skurczowe BP uległy poprawie tylko przy stosowaniu diety L (p < 0,05). Dieta L powodowała również istotnie większe zmniejszenie stężenia białka C-reaktywnego (CRP) i dopełniacza C3 (C3) (p < 0,05) w porównaniu z wartościami wyjściowymi i dietą C. Co ciekawe, zmniejszenie stężeń CRP i C3 pozostawało istotnie wyższe w grupie z dietą L, po dostosowaniu poprzez utratę masy ciała (p < 0,05). Ponadto zmniejszenie (%) stężeń CRP było dodatnio związane ze spadkiem (%) skurczowego BP i stężenia całkowitego cholesterolu, szczególnie w grupie z dietą L, niezależnie od utraty masy ciała (p < 0,05). WNIOSEK: Spożywanie roślin strączkowych (4 porcje tygodniowo) w ramach diety niskokalorycznej skutkowało specyficzną redukcją markerów prozapalnych, takich jak CRP i C3 oraz klinicznie istotną poprawą niektórych cech metabolicznych (profil lipidowy i BP) u osób z nadwagą/otyłością , które w niektórych przypadkach były niezależne od utraty wagi.


title: Działanie przeciwzapalne pokarmów roślinnych i ich składników.

text: Zapalenie jest stanem patologicznym leżącym u podstaw wielu chorób, w tym chorób układu krążenia, raka i przewlekłych chorób zapalnych. Ponadto zdrowe, otyłe osoby również wyrażają we krwi markery stanu zapalnego. Dieta dostarcza różnorodnych składników odżywczych oraz nieodżywczych składników bioaktywnych, które modulują procesy immunomodulacyjne i zapalne. Dane epidemiologiczne sugerują, że nawyki żywieniowe silnie wpływają na procesy zapalne. Przede wszystkim spożywanie owoców i warzyw oraz całej pszenicy wiąże się odwrotnie z ryzykiem zapalenia. Oprócz badań obserwacyjnych istnieją również dane z badań interwencyjnych na ludziach sugerujące potencjał przeciwzapalny tych pokarmów roślinnych. Na poziomie związków bioaktywnych występujących w pokarmach roślinnych, przede wszystkim karotenoidy i flawonoidy wydają się modulować procesy zapalne i immunologiczne. Podsumowując, istnieją przekonujące dowody na to, że pokarmy roślinne i nieodżywcze składniki związane z tymi pokarmami modulują procesy immunologiczne i zapalne. Poprzez działanie przeciwzapalne dieta roślinna może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka chorób układu krążenia i raka. Wysokie spożycie warzyw, owoców i pełnoziarnistej pszenicy, zgodnie z zaleceniami wszystkich międzynarodowych autorytetów żywieniowych, zapewnia szerokie spektrum związków bioaktywnych w stężeniach prozdrowotnych.


title: Ziemniaki o wysokiej zawartości przeciwutleniaczy: ostre źródło przeciwutleniaczy in vivo i środek obniżający ciśnienie u ludzi po suplementacji u osób z nadciśnieniem.

text: Ziemniaki mają najwyższe dzienne spożycie na mieszkańca spośród wszystkich warzyw w diecie USA. Barwione ziemniaki zawierają wysokie stężenia przeciwutleniaczy, w tym kwasów fenolowych, antocyjanów i karotenoidów. W badaniu pojedynczej dawki sześciu do ośmiu ziemniaków w kuchence mikrofalowej ze skórkami lub porównywalną ilością rafinowanej skrobi jak ugotowane herbatniki podano ośmiu normalnym osobom na czczo; powtarzane próbki krwi pobierano przez okres 8 godzin. Zdolność antyoksydacyjną osocza mierzono za pomocą siły antyoksydacyjnej redukującej żelazo (FRAP). 24-godzinny mocz pobierano przed i po każdym schemacie. Zdolność antyoksydacyjną moczu spowodowaną polifenolami zmierzono odczynnikiem Folina po korekcie na interferencje niefenolowe za pomocą procedury fazy stałej (Polyclar). Ziemniak spowodował wzrost zdolności antyoksydacyjnych osocza i moczu, podczas gdy rafinowana skrobia ziemniaczana spowodowała spadek obu; to znaczy, działał jako pro-utleniacz. W badaniu krzyżowym 18 osobom z nadciśnieniem i średnim BMI wynoszącym 29 podawano albo sześć do ośmiu małych fioletowych ziemniaków w mikrofalówce dwa razy dziennie albo bez ziemniaków przez 4 tygodnie, a następnie podawano inny schemat przez kolejne 4 tygodnie. Nie stwierdzono istotnego wpływu ziemniaka na poziom glukozy, lipidów lub HbA1c w osoczu na czczo. Nie było znaczącego wzrostu masy ciała. Rozkurczowe ciśnienie krwi znacznie spadło o 4,3%, co oznacza spadek o 4 mm. Skurczowe ciśnienie krwi spadło o 3,5%, co oznacza zmniejszenie o 5 mm. Ten spadek ciśnienia krwi nastąpił pomimo faktu, że 14 z 18 badanych przyjmowało leki przeciwnadciśnieniowe. To pierwsze badanie, w którym zbadano wpływ ziemniaków na ciśnienie krwi. Tak więc fioletowe ziemniaki są skutecznym środkiem hipotensyjnym i zmniejszają ryzyko chorób serca i udaru mózgu u osób z nadciśnieniem bez przybierania na wadze.


title: Wrodzona immunosenescencja człowieka: przyczyny i konsekwencje odporności w starszym wieku

text: W ostatniej dekadzie nastąpiła eksplozja badań skupiających się na odporności wrodzonej. Poprzez szeroki zakres mechanizmów, w tym fagocytozę, zabijanie wewnątrzkomórkowe i aktywację produkcji cytokin prozapalnych lub przeciwwirusowych za pośrednictwem receptorów rozpoznających wzorce, komórki wrodzonego układu odpornościowego inicjują i wspierają odporność nabytą. Wpływ starzenia się na wrodzoną odpowiedź immunologiczną pozostaje nie do końca poznany, szczególnie u ludzi. W tym miejscu dokonujemy przeglądu postępów w badaniach nad immunostarzeniem się człowieka w różnych komórkach wrodzonego układu odpornościowego, w tym neutrofilach, monocytach, makrofagach, komórkach NK i NKT oraz komórkach dendrytycznych – ze szczególnym uwzględnieniem konsekwencji dla odpowiedzi na zakażenie lub szczepienie u podeszły wiek.


title: Wpływ białka pokarmowego na skład i metabolizm lipoprotein osocza u królików.

text: Zmiany stężenia i składu VLDL, LDL i HDL w surowicy badano u królików przeniesionych z diet Chow na pozbawione cholesterolu, częściowo oczyszczone diety zawierające kazeinę lub wyizolowane białko sojowe. Podczas pierwszego tygodnia diety kazeinowej nastąpił wyraźny wzrost cholesterolu LDL i te wyższe poziomy utrzymywały się przez kolejne 3 tygodnie badania. Podobne, ale mniej wyraźne zmiany uzyskano w przypadku diety zawierającej białko sojowe. Gdy określono procentowy skład cząstek, zarówno VLDL, jak i LDL miały wyższy udział cholesterolu. Badania obrotu wykazały, że FCR dla znakowanych radioaktywnie VLDL i LDL były zmniejszone u zwierząt karmionych kazeiną w porównaniu z tymi karmionymi białkiem sojowym. Podwyższone poziomy LDL u królików karmionych kazeiną były głównie spowodowane zmniejszeniem katabolizmu zależnego od receptora LDL-apo B. Niezależne od receptora usuwanie w obu grupach było podobne. Badania te pokazują, że hipercholesterolemia u królików karmionych kazeiną, w porównaniu z tymi karmionymi białkiem sojowym, jest związana ze wzbogaceniem LDL w cholesterol i upośledzonym, zależnym od receptorów usuwaniem LDL-apo B.


title: Wpływ białek pokarmowych na poziom lipoprotein w osoczu u osób zdrowych: interakcja z cholesterolem pokarmowym.

text: Porównaliśmy wpływ białka sojowego i kazeiny w dietach o niskiej zawartości cholesterolu (poniżej 100 mg/d) oraz w dietach wzbogaconych w cholesterol (500 mg/d), aby zbadać, czy poziom spożycia cholesterolu wpływa na odpowiedź lipoprotein osocza na białka dietetyczne pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Normalni mężczyźni i kobiety spożywali mieszanki dietetyczne zawierające 20% kalorii w postaci białka sojowego lub kazeiny, 27% w postaci tłuszczu i 53% w postaci węglowodanów w 2 badaniach krzyżowych. Okresy żywieniowe trwały 31 dni i były oddzielone miesięcznym okresem przejściowym na wybranym przez siebie pokarmie. Po początkowym obniżeniu całkowitego cholesterolu w osoczu i poziomów lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C) we wszystkich dietach, stężenia lipidów i lipoprotein w osoczu ustabilizowały się. W przypadku diet o niskiej zawartości cholesterolu stężenie każdej z głównych klas lipoprotein było podobne w okresie diety sojowej i kazeinowej. Na dietach wzbogaconych w cholesterol stężenie LDL-C ustabilizowało się na poziomie 16% niższym na białku sojowym niż na diecie kazeinowej (p < 0,02), podczas gdy stężenie cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości (HDL-C) było 16% wyższy (p mniej niż 0,01). Ponieważ różnica w poziomie LDL-C (p < 0,05) i HDL-C (p < 0,025) w diecie z kazeiną i białkiem sojowym była znacznie większa przy wysokim niż przy niskim spożyciu cholesterolu, wyniki wskazują, że poziom cholesterolu w diecie może decydować o tym, czy białka dietetyczne roślin i zwierząt mają podobny lub inny wpływ na stężenia LDL-C i HDL-C w osoczu.


title: Naukowe i techniczne czynniki wpływające na ustalanie kryteriów salmonelli dla surowego drobiu: perspektywa globalna.

text: Obawy dotyczące salmonellozy przenoszonej przez żywność skłoniły wiele krajów do wprowadzenia kryteriów mikrobiologicznych dla niektórych produktów spożywczych. Jeśli takie kryteria nie są dobrze ugruntowane w nauce, mogą stanowić nieuzasadnioną przeszkodę w handlu. Surowe produkty drobiowe są ważną częścią światowego rynku żywności. Niejasności dotyczące importu i eksportu oraz niejasności regulacyjne wynikające z różnych wymagań dotyczących Salmonelli były impulsem do zwołania międzynarodowej grupy ekspertów naukowych z 16 krajów w celu omówienia kwestii naukowych i technicznych, które mają wpływ na ustalenie kryterium mikrobiologicznego dla skażenia salmonellą surowego kurczaka. Szczególnym problemem dla grupy było zastosowanie kryteriów sugerujących zerową tolerancję na Salmonellę i sugerujących całkowity brak patogenu. Pojęcie to może być różnie interpretowane przez różne zainteresowane strony i zostało uznane za nieodpowiednie, ponieważ nie istnieje ani skuteczny sposób na wyeliminowanie Salmonelli z surowego drobiu, ani żadna praktyczna metoda weryfikacji jej braku. Dlatego obecnie bardziej przydatne może być ustalenie mierników bezpieczeństwa żywności, które wiążą się z redukcją poziomów zagrożenia. Należy unikać takich terminów jak „zero tolerancji” lub „brak drobnoustroju” w odniesieniu do surowego drobiu, chyba że zostały one zdefiniowane i wyjaśnione w umowie międzynarodowej. Ocena ryzyka zapewnia bardziej znaczące podejście niż filozofia zerowej tolerancji, a nowe wskaźniki, takie jak cele dotyczące wydajności, które są powiązane z wynikami zdrowia ludzkiego, powinny być wykorzystywane w całym łańcuchu żywnościowym, aby pomóc zdefiniować ryzyko i zidentyfikować sposoby zmniejszenia negatywnego wpływu na zdrowie publiczne .


title: Wiedza publiczna i przekonania na temat choroby biegunkowej.

text: Sześćdziesiąt procent populacji USA co roku doświadcza ostrej biegunki, ale niewiele wiadomo na temat publicznej wiedzy i przekonań na temat przyczyn i leczenia tych chorób. Przeprowadziliśmy ankietę telefoniczną wśród 2117 mieszkańców Tennessee dotyczącą wiedzy i praktyk związanych z biegunką. Krwawy stolec, odwodnienie i uporczywe objawy były najczęstszymi powodami, dla których badani szukali pomocy medycznej. Chociaż większość ostrych biegunek ma charakter samoograniczający się, nadużywanie środków przeciwdrobnoustrojowych w leczeniu jest powszechne. Niewiele osób uważało, że posiewy kału (4,5%) lub antybiotyki (6,9%) są rutynowo konieczne w przypadku biegunki. Ponad 60% ankietowanych uważało, że jedzenie jest najczęstszym źródłem biegunki. Trzy czwarte uważa, że surowe mięso zawiera bakterie, a 45% uważa, że sprzedaż takich produktów jest legalna. Wyniki te mają znaczenie dla dostawców usług medycznych, organów regulacyjnych i zdrowia publicznego w zakresie leczenia i zapobiegania chorobie biegunkowej.


title: Parazytoza urojeniowa u pacjentów neurologicznych.

text: CEL: Parazytoza urojeniowa została opisana u szerokiego grona pacjentów z ogólnymi schorzeniami, ale niewiele jest doniesień o jej częstości i możliwych mechanizmach patogenetycznych u pacjentów neurologicznych. W pracy opisano ten zespół urojeniowy w próbie pacjentów neurologicznych. Metody: Przeanalizowaliśmy wszystkie karty kliniczne pacjentów hospitalizowanych na oddziale neuropsychiatrii ośrodka neurologicznego, od stycznia 2005 do czerwca 2009. Przypadki z urojeniową parazytozą zostały opisane pod względem cech demograficznych, klinicznych i obrazowania mózgu. WYNIKI: Z łącznej próby 1598 pacjentów zidentyfikowaliśmy 636 pacjentów z chorobą neurologiczną (39,80%); spośród nich czterech pacjentów wykazało urojeniową parazytozę (0,62% próbki neurologicznej). Ich diagnozy obejmowały wągrzycę mózgu (n=1), chorobę naczyń mózgowych (n=2) i otępienie spowodowane niedoborem witaminy B12 (n=1). Były to kobiety w późnym wieku, z cechami depresyjnymi. Trzy z nich miały znaczny spadek funkcji poznawczych. Dwóch z nich miało parestezje i świąd związany z neuropatią obwodową. Jeden z nich miał świąd niewiadomego pochodzenia (prawdopodobnie halucynacyjny). Wnioski: Parazytoza urojeniowa występowała rzadko w tej grupie hospitalizowanych pacjentów neurologicznych. Płeć żeńska, zaawansowany wiek, cechy depresyjne, pogorszenie funkcji poznawczych, świąd i parestezje pochodzenia obwodowego lub ośrodkowego mogą przyczyniać się do powstania urojeniowej parazytozy w tej populacji. Copyright 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ wyekstrahowanej mieszaniny peptydów z poczwarek muchy domowej na konserwację schłodzonej wieprzowiny.

text: Mieszanina peptydów z poczwarek muchy domowej ma szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego, ale nie była wcześniej opisywana jako konserwant żywności. W tym badaniu wpływ konserwujący mieszaniny peptydów poczwarek muchy domowej, nizyny i dehydrooctanu sodu (DHA-S) na liczbę mezofilnych bakterii tlenowych (MAB), całkowity lotny azot zasadowy (TVB-N) i wartość pH schłodzonych porównywano wieprzowinę. Wszystkie wyniki wykazały, że dobry efekt konserwujący zaobserwowano wśród 3 zabiegów z użyciem peptydowej mieszaniny poczwarek muchy domowej, nizyny i DHA-S i że nie było między nimi znaczącej różnicy. Wyniki te wskazują, że mieszanka peptydów muchy domowej ma ogromny potencjał jako konserwant żywności. Wyniki skaningowego mikroskopu elektronowego i transmisyjnej mikroskopii elektronowej sugerują, że podstawowym mechanizmem powstawania mieszaniny peptydów poczwarek muchy domowej może być liza błony cytoplazmatycznej bakterii i indukowanie porów w błonach. Zastosowania praktyczne: Mieszanina peptydów wyekstrahowana z poczwarek muchy domowej tanią i prostą metodą ma szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego. Zgodnie z wpływem na konserwację schłodzonej wieprzowiny, wyekstrahowana mieszanka peptydów z muchy domowej ma ogromny potencjał jako konserwant żywności.


title: Biokontrola bakteriofagów u zwierząt i produktów mięsnych

text: Podsumowanie Od ich odkrycia prawie sto lat temu, wirusy bakteryjne (bakteriofagi lub „fagi”) są wykorzystywane do zapobiegania i leczenia wielu infekcji bakteryjnych (terapia fagowa: PT). Ponadto stały się podstawą wielu postępów w genetyce i biochemii. Terapia fagowa została przeprowadzona na ludziach w Stanach Zjednoczonych, Europie i Azji w ciągu kilku dekad po ich odkryciu. Jednak w latach 40. kraje zachodnie w dużej mierze porzuciły PT na rzecz antybiotyków. Stosunkowo niedawny renesans PT na Zachodzie można częściowo przypisać rosnącej częstości występowania oporności na antybiotyki w patogenach ludzkich i zwierzęcych. Jednak rygorystyczne kontrole badań na ludziach, wymagane obecnie w Stanach Zjednoczonych i Europie, doprowadziły do większej liczby zastosowań u zwierząt domowych i rolniczych jako alternatywy dla PT u ludzi. Ten trend ma się utrzymać, przynajmniej w krótkim okresie, dzięki niedawnej zgodzie Agencji ds. Żywności i Leków zezwalającej na komercyjne leczenie fagami w żywności dla ludzi w USA. Niemniej jednak, pomimo tych znaczących kamieni milowych i rosnącej liczby udanych prób PT, w wielu częściach świata nadal istnieją znaczne przeszkody w ich powszechnym stosowaniu u zwierząt, żywności i ostatecznie w medycynie. Ten przegląd zapewni krótki przegląd historii PT na Zachodzie i podsumuje niektóre kluczowe wyniki badań biokontroli fagów na zwierzętach i produktach mięsnych.


title: Esej obrazkowy: Powikłania połkniętej kości ryby

text: Niezamierzone spożycie ości rybnej (FB) jest powszechne, szczególnie w populacjach o wysokim spożyciu owoców morza. W większości przypadków połknięty FB przechodzi bez zakłóceń przez przewód pokarmowy (GI), zwykle w ciągu tygodnia. Jednak w niektórych przypadkach FB może zostać dotknięty i prowadzić do powikłań. Świadomość tych powikłań jest ważna, ponieważ pacjenci zwykle mają niespecyficzne objawy i mogą być nieświadomi połknięcia FB.


title: Czy ciguatera może być chorobą przenoszoną drogą płciową?

text: Ciguatera to rodzaj zatrucia pokarmowego związanego ze spożyciem skażonych ryb morskich. Opisujemy dwa przypadki, w których bolesny wytrysk u chorego mężczyzny i dyspareunia u zdrowej kobiety po wytrysku partnera sugerują transfer seksualny odpowiedzialnego czynnika, ciguatoksyny (CTX). Testy immunologiczne próbek nasienia na CTX nie były diagnostyczne, ale czułość i czas zastosowanego testu mogły uniemożliwić wykrycie niewielkich ilości toksyny. Wnioskujemy, że CTX może być obecny w nasieniu mężczyzn dotkniętych toksycznością ciguatera i może wywoływać objawy zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet podczas stosunku płciowego.


title: Brudne pieniądze: dochodzenie w sprawie stanu higieny niektórych światowych walut pozyskiwanych ze sklepów spożywczych.

text: W sumie pozyskano 1280 banknotów z punktów gastronomicznych w 10 różnych krajach (Australia, Burkina Faso, Chiny, Irlandia, Holandia, Nowa Zelandia, Nigeria, Meksyk, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone), a ich zawartość bakteryjna została wyliczona . Stwierdzono, że na obecność bakterii na banknotach ma wpływ materiał banknotów i istnieje silna korelacja między liczbą bakterii na centymetr kwadratowy a szeregiem wskaźników dobrobytu gospodarczego różnych krajów. Najsilniejszą korelację stwierdzono ze „wskaźnikiem wolności gospodarczej”, wskazującym, że im niższa wartość wskaźnika, tym wyższa typowa zawartość bakterii na banknotach w obiegu. Inne czynniki, które wydają się mieć wpływ na liczbę bakterii na banknotach, to wiek banknotów i materiał użyty do produkcji banknotów (polimerowe vs. bawełniane). Banknoty przebadano również pod kątem obecności szeregu patogenów. Stwierdzono, że patogeny można wyizolować dopiero po wzbogaceniu, a sama ich obecność nie wydaje się być niepokojąca. W świetle naszych międzynarodowych ustaleń zaleca się, aby obecne wytyczne, obowiązujące w większości krajów, dotyczące równoczesnego higienicznego obchodzenia się z żywnością i pieniędzmi, były powszechnie przyjęte. Obejmuje to, że w niektórych przypadkach obsługa żywności i pieniędzy musi być fizycznie oddzielona poprzez zatrudnienie oddzielnych osób do wykonania jednego zadania; podczas gdy w innych przypadkach może być korzystne manipulowanie żywnością tylko ręką w rękawiczce, a pieniędzmi drugą ręką. Jeśli żadne z tych środków ostrożności nie może być skutecznie wdrożone, wysoce zalecane jest, aby personel gastronomii praktykował właściwe procedury mycia rąk po manipulowaniu pieniędzmi i przed kontaktem z żywnością.


title: Od podwórka do stołu żywieniowego: wszechobecność wirusa zapalenia wątroby typu E oraz ryzyko infekcji odzwierzęcej i bezpieczeństwo żywności

text: Wirus zapalenia wątroby typu E (HEV) jest ważnym, ale niezwykle mało zbadanym patogenem. Mechanizmy replikacji i patogenezy HEV są słabo poznane, a szczepionka przeciwko HEV nie jest jeszcze dostępna. HEV jest sklasyfikowany w rodzinie Hepeviridae składającej się z co najmniej czterech uznanych głównych genotypów. Genotypy 1 i 2 HEV są ograniczone do ludzi i są związane z epidemiami w krajach rozwijających się, podczas gdy genotypy 3 i 4 HEV są zoonotyczne i są odpowiedzialne za sporadyczne przypadki na całym świecie. Identyfikacja i charakterystyka szeregu szczepów zwierząt HEV pochodzących od świń, kurcząt, królików, szczurów, mangusty, jeleni i prawdopodobnie bydła i owiec znacznie poszerzyła zakres i różnorodność żywicieli HEV. Wykazana zdolność do zakażenia międzygatunkowego przez niektóre szczepy zwierząt HEV budzi obawy dotyczące zdrowia publicznego w związku z odzwierzęcą infekcją HEV. Świnie są uznanym rezerwuarem HEV, a osoby zajmujące się świniami są narażone na zwiększone ryzyko odzwierzęcego zakażenia HEV. Sporadyczne przypadki zapalenia wątroby typu E zostały ostatecznie powiązane ze spożywaniem surowego lub niedogotowanego mięsa zwierzęcego, takiego jak wątróbka wieprzowa, kiełbasa i mięso z jelenia. Ponadto, ponieważ duże ilości wirusów są wydalane z kałem, stosowanie nawozu zwierzęcego i spływanie może zanieczyścić nawadnianie i wodę pitną, z jednoczesnym zanieczyszczeniem produktów lub skorupiaków. RNA HEV pochodzenia świńskiego wykryto w oborniku świńskim, ściekach i ostrygach, a spożycie skażonych skorupiaków wiązało się również ze sporadycznymi przypadkami zapalenia wątroby typu E. Dlatego też szczepy zwierząt HEV stanowią nie tylko ryzyko odzwierzęce, ale także żywność i obawy dotyczące bezpieczeństwa środowiska.


title: Zawodowe przenoszenie wirusa zapalenia wątroby typu C w wyniku używania tej samej krajalnicy do mięsa w supermarkecie.

text: Śledząc czynniki ryzyka nabycia wirusa zapalenia wątroby typu C (HCV) u pacjenta zakażonego HCV, jedynym zidentyfikowanym ryzykiem była praca przy tym samym stoisku rzeźniczym supermarketu, co inny pacjent zakażony HCV, przy użyciu zwykłej maszyny do krojenia szynki, z częstym krwawieniem ręki urazy. Analiza filogenetyczna wykazała wysoki procent homologii nukleotydów między dwoma szczepami pacjentów. © 2010 Europejskie Towarzystwo Mikrobiologii Klinicznej i Chorób Zakaźnych. Brak roszczeń do oryginalnych dzieł rządu USA.


title: Niekorzystne działanie skoncentrowanych ekstraktów z zielonej herbaty.

text: Na korzyść konsumpcji zielonej herbaty pojawia się mnóstwo oświadczeń zdrowotnych. Jednak, głównie ze względu na łatwą dostępność i większą niż kiedykolwiek popularność silnie skoncentrowanych ekstraktów z zielonej herbaty, czasami w połączeniu z postawą „więcej znaczy lepiej”, zaczęły pojawiać się pewne zagrożenia zdrowotne związane z konsumpcją zielonej herbaty. Wśród takich zagrożeń jest możliwość uszkodzenia wątroby, możliwość interakcji z lekami na receptę w celu zmiany ich skuteczności terapeutycznej oraz szansa wyrządzenia szkody w połączeniu z innymi bardzo popularnymi lekami ziołowymi. Ten przegląd podsumuje udokumentowane przykłady niekorzystnych skutków zielonej herbaty u ludzi i omówi ryzyko obfitego spożycia wysoce skoncentrowanych ekstraktów z zielonej herbaty, jak wykazały badania na zwierzętach. Chociaż nie ma zamiaru minimalizować żadnej z naukowo ustalonych korzyści płynących ze stosowania zielonej herbaty, celem tego przeglądu jest skupienie się przede wszystkim na potencjalnych negatywnych skutkach i podniesienie świadomości na temat rzadkich, ale niedocenianych zagrożeń. Copyright © 2011 WILEY-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, Weinheim.


title: Marketing suplementów diety w Ameryce Północnej: cesarz jest (prawie) nagi.

text: TŁO: W Ameryce Północnej sprzedawanych jest wiele różnych suplementów diety. Jakość dowodów potwierdzających ich skuteczność obejmuje szerokie spektrum: niektóre opierają się na solidnych podstawach naukowych (takich jak witamina D i olej z ryb), podczas gdy w przypadku większości suplementów jest niewiele lub nie ma dowodów na poparcie. Typy powszechnie sprzedawanych suplementów obejmują soki z owoców egzotycznych (takie jak sok z goji) oraz pojedyncze zioła lub mieszanki ziół. Powszechne twierdzenia na poparcie poszczególnych suplementów mówią, że są one bogate w przeciwutleniacze, indukują detoksykację, stymulują układ odpornościowy i powodują utratę wagi. Suplementy są powszechnie sprzedawane w sklepach ze zdrową żywnością oraz w marketingu wielopoziomowym. Sprzedaż można promować za pomocą poczty masowej („wiadomości-śmieci”), spamu i witryn sieci Web. Duża część marketingu opiera się na twierdzeniach, które są rażąco nieuczciwe. WNIOSKI: Podczas gdy suplementy, dla których istnieją dobre dowody potwierdzające, na ogół kosztują około 3–4 USD miesięcznie, te, które są mocno promowane, dla których niewiele jest dowodów potwierdzających, kosztują około 20–60 USD miesięcznie. Główną przyczyną tego problemu w Stanach Zjednoczonych jest słabość prawa. Istnieje pilna potrzeba wprowadzenia bardziej rygorystycznych przepisów i lepszego doradztwa dla ogółu społeczeństwa.


title: Interwencje na nudności i wymioty we wczesnej ciąży

text: Wstęp Nudności, odruchy wymiotne i wymioty są bardzo często doświadczane przez kobiety we wczesnej ciąży. Kobiety, które doświadczają tych objawów, mają znaczny fizyczny i psychologiczny wpływ. Jest to aktualizacja przeglądu metod leczenia nudności i wymiotów we wczesnej ciąży opublikowanego wcześniej w 2003 roku. Cele Ocena skuteczności i bezpieczeństwa wszystkich interwencji dotyczących nudności, wymiotów i wymiotów we wczesnej ciąży, do 20. tygodnia ciąży. Metody wyszukiwania Przeszukaliśmy rejestr badań Cochrane Pregnancy and Childbirth Group’s Trials Register (28 maja 2010 r.). Kryteria doboru Wszystkie randomizowane badania kliniczne dotyczące jakiejkolwiek interwencji w przypadku nudności, wymiotów i odruchów wymiotnych we wczesnej ciąży. Wykluczyliśmy próby interwencji w przypadku hyperemesis gravidarum, które są objęte innym przeglądem. Wykluczyliśmy również próby quasi-randomizowane i próby z zastosowaniem projektu krzyżowego. Gromadzenie i analiza danych Czterech autorów przeglądu, w parach, dokonało przeglądu kwalifikowalności badań i niezależnie oceniło ryzyko błędu systematycznego i wyodrębniło dane dla włączonych badań. Główne wyniki Dwadzieścia siedem badań z 4041 kobietami spełniło kryteria włączenia. Badania te obejmowały wiele interwencji, w tym akupresurę, akustymulację, akupunkturę, imbir, witaminę B6 i kilka leków przeciwwymiotnych. Nie zidentyfikowaliśmy żadnych badań dotyczących diet lub innych interwencji związanych ze stylem życia. Dowody dotyczące skuteczności akupresury P6, akupresury usznej (ucha) i akustycji punktu P6 były ograniczone. Akupunktura (P6 lub tradycyjna) nie wykazała znaczących korzyści dla kobiet w ciąży. Stosowanie produktów imbirowych może być pomocne dla kobiet, ale dowody skuteczności były ograniczone i niespójne. W badaniach naukowych pojawiły się jedynie ograniczone dowody na poparcie stosowania środków farmakologicznych, w tym witaminy B6 i leków przeciwwymiotnych w celu łagodzenia łagodnych lub umiarkowanych nudności i wymiotów. Niewiele było informacji na temat niekorzystnych wyników u matki i płodu oraz na temat skutków psychologicznych, społecznych i ekonomicznych. Nie byliśmy w stanie zebrać wyników badań dla większości wyników ze względu na niejednorodność uczestników badania, interwencji, grup porównawczych oraz wyników mierzonych lub zgłaszanych. Jakość metodologiczna włączonych badań była mieszana. Wnioski autorów Biorąc pod uwagę wysoką częstość występowania nudności i wymiotów we wczesnej ciąży, pracownicy służby zdrowia muszą zapewnić kobietom jasne wytyczne, oparte na systematycznie przeglądanych dowodach. Brakuje wysokiej jakości dowodów na poparcie tej porady. Trudności w interpretacji wyników badań zawartych w niniejszym przeglądzie podkreślają potrzebę konkretnych, spójnych i jasno uzasadnionych wyników i podejść do pomiaru w badaniach naukowych.


title: Zalecenia sklepów ze zdrową żywnością dotyczące nudności i migren podczas ciąży.

text: TŁO: Wiele kobiet w ciąży stosuje suplementy diety w czasie ciąży; jednak dostępne są stosunkowo skąpe informacje na temat bezpieczeństwa tych produktów. Konsumenci suplementów diety często polegają na rekomendacjach pracowników sklepów ze zdrową żywnością. CEL: Ocena zaleceń pracowników sklepów ze zdrową żywnością z obszaru metropolitalnego Phoenix w zakresie leczenia nudności/wymiotów i migren w czasie ciąży. METODY: Przebrany klient wykonał telefony do 155 sklepów ze zdrową żywnością w aglomeracji Phoenix. Rozmówczyni podawała się za kobietę w 8 tygodniu ciąży, prosząc o zalecenia dotyczące leczenia nudności/wymiotów i migren. Odpowiedzi i zalecenia były rejestrowane, a następnie porównywane z aktualnymi dowodami naukowymi uzyskanymi podczas przeszukiwania literatury za pomocą MEDLINE (1966-wrzesień 2004) na temat tego, czy suplementy i metody ich stosowania w czasie ciąży są przeciwwskazane. WYNIKI: Osiemdziesiąt dziewięć procent sklepów oferowało zalecenia dotyczące nudności/wymiotów, a 82% podało zalecenia dotyczące migreny. Stosowanie imbiru było najbardziej zalecaną terapią na nudności/wymioty. Tylko 3,6% respondentów zaleciło prawidłowe stosowanie, ale nie podało prawidłowego dawkowania i czasu trwania. Łącznie 15 z 278 (5%) zaleceń, dotyczących zarówno nudności/wymiotów, jak i migreny, dotyczyło produktów przeciwwskazanych w ciąży. WNIOSKI: W świetle zwiększonego stosowania suplementów diety przez kobiety w ciąży, gotowość personelu sklepów ze zdrową żywnością do formułowania wszelkich zaleceń powinna budzić obawy zarówno pacjentów, jak i świadczeniodawców. Stosowanie suplementów diety przeciwwskazane w ciąży może wyrządzić znaczną szkodę matce i/lub płodowi. Potrzebne są badania, aby odpowiedzieć na potrzebę bardziej rygorystycznych wytycznych dotyczących sklepów ze zdrową żywnością i ich zaleceń.


title: Pojawiające się problemy związane z pacjentami zakażonymi wirusem HIV poszukującymi porady w sklepach ze zdrową żywnością.

text: CELE: Ustalenie zaleceń, szkolenie i edukacja pracowników sklepów ze zdrową żywnością oraz określenie, w jaki sposób informują społeczność HIV/AIDS o kosztach, korzyściach i zagrożeniach związanych z naturalnymi produktami zdrowotnymi. METODY: Czterej asystenci-mężczyźni, podający się za bezobjawowych nosicieli wirusa HIV, zapytali pracowników wszystkich sklepów detalicznych ze zdrową żywnością w dużym kanadyjskim mieście, co jest zalecane dla ich stanu. Asystenci naukowi pytali o koszty produktów, skutki uboczne, potencjalne interakcje leków i skuteczność. Zapytali również o edukację pracowników związaną z medycyną komplementarną i alternatywną (CAM) i odnotowali, czy pracownicy pytali, jakie konwencjonalne leki przyjmują i czy zalecili badanym zasięgnięcie porady lekarza lub dostawcy CAM. WYNIKI: Uwzględniono łącznie 32 sklepy. Ośmiu pracowników sklepu (25%) nie udzielało porad; ośmiu (25%) pytało, czy badani obecnie zażywają leki; sześciu (19%) zaproponowało wizytę u lekarza; a ośmiu (25%) zasugerowało wizytę u dostawcy CAM. W sumie zarekomendowano 36 różnych produktów (średnio 2,3 na pracownika) o znacznej zmienności w dowodach produktu i kosztach. Wykształcenie pracowników wahało się od studiów podyplomowych (n=3) do studiów licencjackich (n=3), studiów wyższych (n=5) w CAM lub braku formalnego wykształcenia w CAM (n=21). WNIOSEK: Istniała znaczna niejednorodność w poradach dotyczących naturalnych produktów spożywczych udzielanych przez pracowników sklepów z naturalną żywnością i ogólnie osoby te miały ograniczone formalne przeszkolenie w zakresie CAM. Polecane przez nich produkty miały ograniczone dowody potwierdzające ich skuteczność, aw niektórych przypadkach były potencjalnie szkodliwe i wiązały się ze znacznymi kosztami. Wyniki tego badania potwierdzają potrzebę dalszego zbadania, jak najlepiej regulować ten rosnący element systemu opieki zdrowotnej.


title: Informacje zdrowotne dostarczane przez sklepy detaliczne ze zdrową żywnością.

text: W ostatnich latach coraz popularniejsze stają się alternatywne praktyki zdrowotne. Wielu pacjentów odwiedza konkretnych lekarzy komplementarnych, podczas gdy inni próbują się edukować, ufając radom pracowników lokalnych sklepów ze zdrową żywnością lub Internetu. Przebadano 32 sklepy detaliczne ze zdrową żywnością dotyczące charakteru informacji przekazywanych przez ich pracowników. Asystentka naukowa odwiedziła sklepy i przedstawiła się jako matka dziecka, u którego zdiagnozowano chorobę Leśniowskiego-Crohna. Siedemdziesiąt dwa procent (23 z 32) pracowników sklepu udzielało porad, takich jak przyjmowanie odżywek i suplementów ziołowych. Spośród 23 sklepów, w których wydano rekomendacje, 15 (65%) oparło swoją rekomendację na źródle informacji. Czternaście z 15 sklepów korzystających ze źródeł informacji korzystało z tego samego podręcznika. Miało to znaczący wpływ na zalecenia; preferowano stosowanie suplementów diety. Podsumowując, detaliczne sklepy ze zdrową żywnością nie są tak niespójne, jak przypuszczano, chociaż istnieje wiele rozbieżności w rodzajach suplementów zalecanych w przypadku tej samej choroby przewlekłej.


title: Niebezpieczne odżywianie? Suplementy diety zawierające wapń, witaminę D i chrząstkę rekina oraz hiperkalcemia związana z rakiem.

text: Bardzo popularne stało się stosowanie suplementów diety w populacji ogólnej oraz u pacjentów onkologicznych. Suplementy te nie są postrzegane jako leki i uważa się, że są bezpieczne przez pacjentów z rakiem, którzy jednak mogą być narażeni na ryzyko hiperkalcemii. Zauważamy, że wielu naszych pacjentów, u których rozwinęła się objawowa hiperkalcemia, przyjmowało suplementy witaminy D, wapnia lub chrząstki rekina. Opisujemy osiem przypadków hiperkalcemii u pacjentów z rakiem obserwowanych w Cleveland Clinic Foundation, u których te suplementy diety mogły przyczynić się do rozpowszechnienia lub nasilenia hiperkalcemii.


title: Zalecenia sklepu ze zdrową żywnością dla chorych na raka piersi.

text: KONTEKST: Pomimo powszechnego i rosnącego stosowania przez pacjentów onkologicznych medycyny komplementarnej i alternatywnej, minimalną uwagę poświęcono roli sklepów ze zdrową żywnością w „podażowej stronie” tego zjawiska. CEL: Lepsze zrozumienie zaleceń personelu sklepów ze zdrową żywnością dotyczących opieki nad pacjentem z rakiem piersi. DESIGN: Badacz udający córkę pacjentki z rakiem piersi i przeprowadzający ankietę wśród pracowników sklepów ze zdrową żywnością na temat ich zaleceń dotyczących produktów do leczenia raka. OŚRODEK: Oahu, Hawaje, lato 1998. UCZESTNICY: Wszystkie sklepy ze zdrową żywnością (N=40) oferujące produkty dla pacjentów onkologicznych. GŁÓWNE MIARY REZULTATU: Rekomendowane produkty i usługi, proponowany mechanizm działania i koszty. WYNIKI: Personel sklepu chętnie udzielił informacji i zaleceń dotyczących produktów, przy czym najczęściej występuje chrząstka rekina. Sugerowane mechanizmy działania czerpały z tradycyjnych uzasadnień leczniczych, naukowych i pseudonaukowych. Koszty zalecanych dawek różniły się wielokrotnie w różnych sklepach i markach. WNIOSKI: Detaliści dostarczający suplementy mogą odgrywać ważną rolę w sieci „władz” dla pacjentów z nowotworami piersi i innymi nowotworami, gdyż chętnie udzielają porad i polecają produkty. Powody, dla których pacjenci szukają środków zaradczych w sklepach ze zdrową żywnością, są przydatne w opracowywaniu metod edukacji pacjentów. Lekarze i inni świadczeniodawcy mają kluczową pozycję, aby pomóc pacjentom chorym na raka w dokonywaniu świadomych wyborów przy rozważaniu produktów ze sklepów medycznych.


title: Ocena stężenia rtęci w trzech gatunkach konserw z tuńczyka.

text: Istnieje powszechne zaniepokojenie obecnością Hg w rybach spożywanych przez ludzi. Podczas gdy badania koncentrowały się na określeniu stężenia Hg w rybach sportowych i niektórych rybach handlowych, niewiele uwagi poświęcono tuńczykowi w puszkach; powszechnie uważa się, że stężenia są niskie. W niniejszym badaniu zbadano ilość Hg obecną w tuńczyku w puszkach zakupionym w Las Vegas w stanie Nevada, USA, a także zbadano wpływ marki, zmienności czasowej, rodzaju i opakowania na stężenie Hg w tuńczyku. Odnotowano istotną (p < 0,001) różnicę między markami: Marka 3 zawierała wyższe stężenia Hg ($\bar x$ odchylenie standardowe (SD) (0,777 +/- 0,320 ppm) niż marki 1 (0,541 +/- 0,114 ppm) i 2 (0,550 +/- 0,199 ppm) Kawałki białego tuńczyka (0,619 +/- 0,212 ppm) i solidnego białego tuńczyka (0,576 +/- 0,178 ppm) były istotnie (p < 0,001) wyższe w średniej Hg niż kawałki lekkiego tuńczyka (0,137 +/- 0,063 ppm). Nie odnotowano znaczących wahań czasowych, a opakowanie nie miało znaczącego wpływu na stężenie Hg. W sumie 55% wszystkich zbadanych tuńczyków było powyżej poziomu bezpieczeństwa Amerykańskiej Agencji Ochrony Środowiska (U.S. EPA) do spożycia przez ludzi ( 0,5 ppm), a 5% tuńczyka przekroczyło poziom działania ustalony przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) (1,0 ppm). Wyniki te wskazują, że surowsze przepisy dotyczące przemysłu tuńczyka w puszkach są konieczne, aby zapewnić bezpieczeństwo wrażliwych populacjach, takich jak kobiety w ciąży, niemowlęta i dzieci. Według amerykańskiej EPA dawka referencyjna 0,1 mikrog/kg masy ciała dziennie i średnia wartość Hg 0,619 ppm, 25-kilogramowe dziecko może spożyć posiłek (75 g) kawałka białego tuńczyka w puszkach tylko raz na 18,6 dnia. Zaleca się ciągłe monitorowanie przemysłu i wysiłki na rzecz zmniejszenia stężenia Hg w tuńczyku w puszkach. Otaczać. Copyright 2009 SETAC.


title: Poziom rtęci we włosach kobiet w wieku rozrodczym w Ontario w Kanadzie: implikacje dla bezpieczeństwa płodu i spożycia ryb.

text: CEL: Zbadanie stężenia rtęci we włosach kobiet w wieku rozrodczym w odniesieniu do spożycia ryb w Ontario w Kanadzie. PROJEKT BADANIA: Przebadano trzy grupy: 22 kobiety, które zadzwoniły do Programu Motherisk w celu uzyskania informacji na temat bezpieczeństwa reprodukcyjnego spożywania ryb w czasie ciąży, grupę Japończyków mieszkających w Toronto (n=23) spożywających znacznie większe ilości ryb oraz grupę kanadyjskich kobiet w wieku rozrodczym (n=20) nie szukających porady. Stężenia rtęci w próbkach włosów mierzono za pomocą spektrometrii mas z plazmą sprzężoną indukcyjnie. Dla każdego uczestnika rejestrowano nawyki spożywania owoców morza. Na podstawie rodzajów spożywanych ryb i częstotliwości spożycia obliczono szacunkowe miesięczne spożycie rtęci. Stężenia rtęci we włosach były skorelowane zarówno z liczbą miesięcznych porcji owoców morza, jak i szacowaną spożytą dawką rtęci. WYNIKI: Istniały istotne korelacje między porcjami ryb a rtęcią we włosach (Spearman r=0,73, P<0,0001) oraz między ilością spożywanej rtęci a stężeniem rtęci we włosach (Spearman r=0,81, P<0,0001). Prawie dwie trzecie rozmówców z Motherisk, wszystkie Japonki i 15% Kanadyjek w wieku rozrodczym miały rtęć we włosach powyżej 0,3 mikrograma/g, co zostało ostatnio wykazane jako najniższy poziom widocznych skutków ubocznych w dużym przeglądzie systematycznym wszystkich badań okołoporodowych. WNIOSKI: Ze względu na bardzo dużą zmienność ogólne zalecenia dotyczące bezpiecznej liczby porcji ryb mogą nie wystarczyć do ochrony płodu. Analiza zawartości rtęci we włosach może być uzasadniona przed ciążą w wybranych grupach kobiet spożywających więcej niż 12 uncji ryb tygodniowo, ponieważ modyfikacja diety może zmniejszyć obciążenie ciała i zapewnić bezpieczeństwo płodu. Prawa autorskie (c) 2010. Wydane przez Mosby, Inc.


title: Czynniki dietetyczne i incydenty migotania przedsionków: badanie Framingham Heart Study

text: Wstęp: Istnieją sprzeczne doniesienia o związku między czynnikami dietetycznymi a przypadkowym migotaniem przedsionków (AF). Cel: Oceniliśmy związek między spożyciem alkoholu, kofeiny, błonnika i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (PUFA) a incydentami AF w badaniu Framingham Heart Study. Model: Uczestnicy bez AF (n = 4526; 9640 badań; średni wiek: 62 lata; 56% kobiet) z kohort pierwotnych i potomnych wypełnili kwestionariusze częstotliwości spożywania posiłków i byli obserwowani prospektywnie przez 4 lata. Zbadaliśmy związki między ekspozycją dietetyczną a AF z regresją proporcjonalnych hazardów Coxa. Wyniki: Migotanie przedsionków rozwinęło się w sumie u 296 osób (177 mężczyzn, 119 kobiet). W analizach wieloczynnikowych nie stwierdzono istotnego związku między badanymi ekspozycjami z dietą a ryzykiem AF. Współczynniki ryzyka (HR) dla rosnących kwartyli czynników dietetycznych były następujące: dla alkoholu 0,73 (95% CI: 0,5; 1,05), 0,85 (95% CI: 0,61, 1,18) i 1,12 (95% CI: 0,83; 1,51 ) (P dla trendu = 0,48); dla kofeiny 0,84 (95% CI: 0,62, 1,15), 0,87 (95% CI: 0,64, 1,2) i 0,98 (95% CI: 0,7; 1,39) (P dla trendu = 0,84); dla włókna całkowitego 0,86 (95% CI: 0,61, 1,2), 0,64 (95% CI: 0,44, 0,92) i 0,81 (95% CI: 0,54, 1,2) (P dla trendu = 0,16); oraz dla n−3 (omega-3) PUFA 1,11 (95% CI: 0,81, 1,54), 0,92 (95% CI: 0,65, 1,29) i 1,18 (95% CI: 0,85, 1,64) (P dla trendu = 0,57; kwartyl 1 stanowił grupę odniesienia). W analizach eksploracyjnych spożycie >4 porcji ciemnych ryb na tydzień (5 przypadków i 21 osób z grupy ryzyka) było istotnie związane z ryzykiem AF w porównaniu ze spożyciem <1 porcji ciemnych ryb na tydzień (HR: 6,53; 95% CI : 2,65, 16,06; P < 0,0001). Wnioski: Spożywanie alkoholu, kofeiny, błonnika i WNKT pochodzących z ryb nie było istotnie związane z ryzykiem AF. Zaobserwowany niekorzystny związek między spożyciem ciemnych ryb a AF zasługuje na dalsze badania. Nasze odkrycia sugerują, że badane ekspozycje dietetyczne niosą ze sobą ograniczone możliwe do przypisania ryzyko AF w populacji ogólnej.