title: Pierwsze wykrycie anatoksyny-a w suplementach diety ludzi i zwierząt zawierających cyjanobakterie.

text: Anatoksyna-a jest silną neurotoksyną wytwarzaną przez kilka gatunków sinic. Ten alkaloid może powodować śmiertelne zatrucie narażonych organizmów, co wzbudziło obawy związane z rosnącą popularnością suplementów diety zawierających cyjanobakterie. Są one sprzedawane z rzekomymi właściwościami zdrowotnymi do spożycia przez zwierzęta i ludzi. Suplementy te najczęściej zawierają rodzaje Spirulina (Arthrospira) i Aphanizomenon, a ich spożycie stanowi potencjalną drogę narażenia na anatoksynę w przypadkach, gdy nie podjęto odpowiedniej kontroli jakości. W tej pracy kilka suplementów diety zawierających cyjanobakterie od różnych dostawców komercyjnych oceniono pod kątem obecności anatoksyny-a za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej z detekcją fluorescencyjną. Dodatkowo, obecność uprzednio derywatyzowanej anatoksyny-a potwierdzono za pomocą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas. W badaniu przeanalizowano łącznie 39 próbek. Wyniki wykazały, że trzy próbki (7,7%) zawierały anatoksynę-a w stężeniach w zakresie od 2,50 do 33 mikrogramów g(-1). Kontrola jakości suplementów diety zawierających cyjanobakterie jest wymagana w celu uniknięcia potencjalnych skutków zdrowotnych u ludzi i zwierząt.


title: „Uczulenie” na glutaminian sodu: zagrożenie czy mit?

text: Glutaminian sodu (MSG) jest postacią soli nieistotnego aminokwasu, powszechnie stosowanego jako dodatek do żywności ze względu na jego wyjątkowe właściwości wzmacniające smak. Od czasu pierwszego opisu „kompleksu objawów glutaminianu sodu”, pierwotnie opisanego w 1968 r. jako „syndrom chińskiej restauracji”, wiele anegdotycznych raportów i małych badań klinicznych o różnej jakości przypisywało różne objawy przyjmowaniu glutaminianu sodu z dietą. Opisy astmy, pokrzywki, obrzęku naczynioruchowego i nieżytu nosa wywołanego przez MSG skłoniły niektórych do sugestii, że MSG należy wziąć pod uwagę etiologicznie u pacjentów z tymi schorzeniami. Przegląd ten zapobiega krytycznemu przeglądowi dostępnej literatury dotyczącej możliwej roli MSG w tak zwanym „syndromie chińskiej restauracji” oraz w wywoływaniu astmatycznego skurczu oskrzeli, pokrzywki, obrzęku naczynioruchowego i nieżytu nosa. Pomimo obaw zgłoszonych we wczesnych raportach, dziesięciolecia badań nie wykazały wyraźnego i spójnego związku między przyjmowaniem MSG a rozwojem tych schorzeń.


title: Względy bezpieczeństwa i potencjalne interakcje witamin: czy witaminy należy uznać za leki?

text: CEL: Zbadanie skutków ubocznych, zdarzeń niepożądanych i potencjalnych interakcji witamin w świetle ich obecnego rozpowszechnienia oraz omówienie, czy witaminy powinny być uważane za leki dostępne bez recepty, czy też naturalne produkty zdrowotne/suplementy diety. ŹRÓDŁA DANYCH: Przeprowadziliśmy wyszukiwanie w bazie MEDLINE/PubMed, przeanalizowaliśmy 4 internetowe bazy danych (Medline Plus, Drug Digest, Kompleksową bazę danych medycyny naturalnej oraz bazę danych Uniwersytetu Maryland) i przeanalizowaliśmy listy referencyjne włączonych badań opublikowane od 1966 do października 2009 r. WYBÓR BADANIA I EKSTRAKCJA DANYCH: Badania zostały poddane przeglądowi, z naciskiem na randomizowane kontrolowane badania kliniczne. Zawarliśmy artykuły zawierające najważniejsze klinicznie informacje dotyczące zdarzeń niepożądanych i interakcji. SYNTEZA DANYCH: Witaminy są używane przez ponad jedną trzecią populacji Ameryki Północnej. Witaminy mają udokumentowane działania niepożądane i toksyczność, a większość z nich ma udokumentowane interakcje z lekami. Podczas gdy niektóre witaminy (biotyna, kwas pantotenowy, ryboflawina, tiamina, witamina B(12), witamina K) mają niewielkie i odwracalne skutki uboczne, inne, takie jak witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A, E, D), mogą powodować poważne działania niepożądane . Dwie rozpuszczalne w wodzie witaminy, kwas foliowy i niacyna, mogą również wykazywać znaczną toksyczność i działania niepożądane. WNIOSKI: Naszym zaleceniem jest, aby witaminy A, E, D, kwas foliowy i niacyna były klasyfikowane jako leki dostępne bez recepty. Oznakowanie witamin, zwłaszcza tych przeznaczonych dla dzieci i innych wrażliwych grup, powinno zawierać informacje o możliwej toksyczności, dawkowaniu, zalecanych górnych limitach spożycia i jednoczesnym stosowaniu z innymi produktami. Witaminę A należy wykluczyć z suplementów multiwitaminowych i środków wzmacniających żywność.


title: Hiperwitaminoza A indukowała cholestazę wewnątrzwątrobową – rzadki przypadek.

text: Stosowanie suplementów dostępnych bez recepty jest powszechne w dzisiejszym społeczeństwie świadomym zdrowia. Przedstawiamy niezwykły przypadek cholestazy wewnątrzwątrobowej spowodowanej zatruciem witaminą A. Pacjentka przez 12 lat spożywała jeden koktajl Herbalife z dwiema tabletkami multiwitaminowymi tej samej marki. W przeliczeniu równało się to więcej niż zalecane dzienne spożycie witaminy A. Testy zaburzonej czynności wątroby były zgodne z procesem cholestatycznym. Wykonano biopsję wątroby, która wykazała cechy patognomoniczne toksyczności witaminy A, bez typowego zwłóknienia. Po odstawieniu suplementów jego żółtaczka i fosfataza alkaliczna całkowicie się unormowały. Ten przypadek podkreśla znaczenie dokumentowania przez pracowników służby zdrowia nieprzepisanych przez lekarza suplementów diety i uwzględniania ich w etiologii cholestatycznej choroby wątroby. Copyright 2009 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Identyfikacja gatunkowa i poziom witaminy A w rybach Lutjanid, które są zaangażowane w zatrucie witaminą A.

text: W tym badaniu zbadano jeden wybuch zatrucia pokarmowego związanego ze spożyciem wątroby dużej ryby lutjanid. Objawy u trzech pacjentów obejmowały przede wszystkim ból głowy, nudności, wymioty, gorączkę, zawroty głowy i dezorientację wzrokową, a później łuszczenie się skóry. Gatunkiem ryb uczestniczącym w tym incydencie był Etelis carbunculus (rodzina Lutjanidae), co określono za pomocą bezpośredniej analizy sekwencji i PCR plus analiza polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych w celu wykrycia genu cytochromu b. Następnie pobrano kilka próbek E. carbunkulus o różnej masie ciała, a poziom witaminy A w mięśniach i wątrobie oznaczono metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej. Średni poziom witaminy A w mięśniu E. carbunculus wynosił 12 +/- 2 IU/g, a w wątrobie 9844 +/- 7812 IU/g. Modele regresji wskazują, że E. carbunculus o większej masie ciała i masie wątroby będzie miał wyższy poziom witaminy A w wątrobie.


title: Między celiakią a zespołem jelita drażliwego: „ziemia niczyja” wrażliwości na gluten

text: Repertuar objawów żołądkowo-jelitowych (GI) jest ograniczony; jednak etiologie i mechanizmy leżące u podstaw powstawania i postrzegania objawów są zróżnicowane i w wielu przypadkach nieznane. Niniejszy przegląd analizuje dowody kliniczne i eksperymentalne badające domniemany związek między wrażliwością na gluten (GS) a powstawaniem objawów żołądkowo-jelitowych. Bada hipotezę, że u części pacjentów GS powoduje objawy podobne do funkcjonalnego zaburzenia jelit (FBD). Proponujemy model do badania i zrozumienia indukcji objawów i dysfunkcji przewodu pokarmowego przez gluten w FBD i chorobach organicznych. Przypuszczamy, że nawet przy braku w pełni rozwiniętej celiakii gluten może wywoływać objawy podobne do FBD. Omawiamy hipotezę, że GS i poinfekcyjny zespół jelita drażliwego (IBS) dostarczają dwóch wyzwalaczy, które mogą wyjaśnić przynajmniej część spektrum, które stanowi IBS, co dalej pogłębia zrozumienie roli odpowiedzi śluzówki na czynniki światła w FBD. Proponujemy, że model zwierzęcy GS u myszy z ludzkim antygenem leukocytowym (HLA)-DQ8 umożliwia badanie zmian patofizjologicznych błony śluzowej, które występują przed wystąpieniem pełnoobjawowego zapalenia u gospodarza GS. Lepsze zrozumienie, w jaki sposób gluten może powodować objawy u osób wrażliwych, wyjaśni interakcje między genotypem gospodarza, dietą i mikrobiotą jelitową w generowaniu jednego z najczęstszych schorzeń przewodu pokarmowego.


title: Neurotoksyna sinicowa BMAA w ALS i chorobie Alzheimera.

text: CEL: Celem tego badania było zbadanie i ilościowe określenie neurotoksycznego aminokwasu beta-N-metyloamino-L-alaniny (BMAA) w kohorcie próbek z autopsji pobranych z choroby Alzheimera (AD), stwardnienia zanikowego bocznego (ALS), choroba Huntingtona (HD) i kontrole nieneurologiczne. BMAA jest produkowany przez cyjanobakterie występujące w różnych siedliskach słodkowodnych, morskich i lądowych. Możliwość geograficznie szerokiego narażenia ludzi na BMAA została zasugerowana przez odkrycie BMAA w tkankach mózgowych pacjentów z chorobą Chamorro z zespołem demencji ALS/parkinsonizm z Guam, a ostatnio u pacjentów z AD z Ameryki Północnej. Obserwacje te uzasadniały niezależne badanie możliwych ekspozycji na BMAA poza ekosystemem Guam. METODY: Pośmiertne próbki mózgu pobrano z neuropatologicznie potwierdzonych przypadków 13 pacjentów z ALS, 12 z AD, 8 HD i 12 nieneurologicznymi kontrolami w tym samym wieku. BMAA oznaczono ilościowo przy użyciu zwalidowanej metody fluorescencyjnej HPLC stosowanej wcześniej do wykrywania BMAA u pacjentów z Guam. Przeprowadzono tandemową analizę spektrometrii masowej (MS) w celu potwierdzenia identyfikacji BMAA w próbkach neurologicznych. WYNIKI: Wykryliśmy i oznaczyliśmy ilościowo BMAA w neuroproteinach z pośmiertnej tkanki mózgowej pacjentów ze Stanów Zjednoczonych, którzy zmarli z powodu sporadycznego AD i ALS, ale nie HD. Przypadkowe wykrycia zaobserwowane w dwóch z 24 regionów analizowano z kontroli. Stężenia BMAA były poniżej tego, co zgłoszono wcześniej u pacjentów z zespołem Chamarro ALS/Parkinsonizm otępienie, ale wykazywały dwukrotny zakres w porównaniu z chorobą i regionalnym obszarem mózgu. Obecność BMAA u tych pacjentów potwierdzono metodą potrójnej kwadrupolowej chromatografii cieczowej/spektrometrii masowej/spektrometrii masowej. WNIOSKI: Występowanie BMAA u północnoamerykańskich pacjentów z ALS i AD sugeruje możliwość interakcji gen/środowisko, przy czym BMAA wyzwala neurodegenerację u osób wrażliwych. (c) 2009 The Authors Journal kompilacja (c) 2009 Blackwell Munksgaard.


title: Zwiększona aktywność telomerazy i kompleksowe zmiany stylu życia: badanie pilotażowe.

text: TŁO: Telomery to ochronne kompleksy DNA-białko na końcach liniowych chromosomów, które promują stabilność chromosomów. Skrócenie telomerów u ludzi staje się prognostycznym markerem ryzyka choroby, progresji i przedwczesnej śmiertelności w przypadku wielu rodzajów raka, w tym raka piersi, prostaty, jelita grubego, pęcherza moczowego, głowy i szyi, płuc i komórek nerkowych. Skróceniu telomerów przeciwdziała enzym komórkowy telomeraza. Czynniki związane ze stylem życia, o których wiadomo, że sprzyjają rakowi i chorobom układu krążenia, mogą również niekorzystnie wpływać na funkcję telomerazy. Jednak wcześniejsze badania nie dotyczyły tego, czy poprawa odżywiania i stylu życia jest związana ze wzrostem aktywności telomerazy. Naszym celem była ocena, czy 3 miesiące intensywnych zmian stylu życia zwiększyły aktywność telomerazy w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej (PBMC). METODY: 30 mężczyzn z rakiem prostaty niskiego ryzyka zdiagnozowanym podczas biopsji poproszono o dokonanie kompleksowych zmian w stylu życia. Pierwszorzędowym punktem końcowym była aktywność enzymatyczna telomerazy na żywą komórkę, mierzona na początku i po 3 miesiącach. 24 pacjentów miało wystarczającą liczbę PBMC potrzebną do analizy podłużnej. To badanie jest zarejestrowane na stronie ClinicalTrials.gov pod numerem NCT00739791. WYNIKI: Aktywność telomerazy PBMC wyrażona jako logarytmy naturalne wzrosła z 2,00 (SD 0,44) do 2,22 (SD 0,49; p=0,031). Surowe wartości telomerazy wzrosły z 8,05 (SD 3,50) standardowych jednostek arbitralnych do 10,38 (SD 6,01) standardowych jednostek arbitralnych. Wzrosty aktywności telomerazy były istotnie związane ze spadkiem poziomu cholesterolu LDL (lipoproteiny o niskiej gęstości) (r=-0,36, p=0,041) i spadkiem stresu psychicznego (r=-0,35, p=0,047). INTERPRETACJA: Kompleksowe zmiany stylu życia znacznie zwiększają aktywność telomerazy, a tym samym zdolność do utrzymania telomerów w komórkach ludzkiego układu odpornościowego. Biorąc pod uwagę to odkrycie i pilotażowy charakter tego badania, zgłaszamy te wzrosty aktywności telomerazy jako istotne powiązanie, a nie wnioskowanie o przyczynie. W celu potwierdzenia wyników tego badania uzasadnione są większe randomizowane badania kliniczne.


title: Wzorce żywieniowe, grupy pokarmowe i długość telomerów w wieloetnicznym badaniu miażdżycy (MESA)

text: Wprowadzenie Długość telomerów odzwierciedla starzenie biologiczne i może na nią wpływać czynniki środowiskowe, w tym te, które wpływają na procesy zapalne. Cel Na podstawie danych 840 białych, czarnych i latynoskich dorosłych z Multi-Ethnic Study of Atherosclerosis zbadaliśmy przekrojowe powiązania między długością telomerów a wzorcami żywieniowymi oraz pokarmami i napojami, które były związane z markerami stanu zapalnego. Projekt Długość telomerów leukocytów mierzono za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy. Długość obliczono jako ilość telomerowego DNA (T) podzieloną przez ilość jednokopiowego kontrolnego DNA (S) (stosunek T/S). Spożycie pełnego ziarna, owoców i warzyw, niskotłuszczowego nabiału, orzechów lub nasion, niesmażonych ryb, kawy, rafinowanych ziaren, smażonych potraw, czerwonego mięsa, przetworzonego mięsa i sody słodzonej cukrem obliczono z odpowiedziami na 120-elementowe jedzenie - kwestionariusz częstotliwości wypełniony na początku badania. Dla każdego uczestnika obliczono również wyniki 2 wcześniej zdefiniowanych empirycznych wzorców żywieniowych. Wyniki Po dostosowaniu do wieku, innych czynników demograficznych, czynników związanych ze stylem życia oraz spożycia innych pokarmów lub napojów, tylko spożycie przetworzonego mięsa było związane z długością telomerów. Dla każdej 1 porcji dziennie większego spożycia przetworzonego mięsa stosunek T/S był mniejszy o 0,07 (β ± SE: −0,07 ± 0,03, P = 0,006). Analiza kategoryczna wykazała, że uczestnicy spożywający co tydzień ≥1 porcję przetworzonego mięsa mieli o 0,017 mniejsze współczynniki T/S niż osoby niebędące konsumentami. Inne pokarmy lub napoje oraz dwa wzorce żywieniowe nie były związane z długością telomerów. Wnioski Spożycie przetworzonego mięsa wykazywało oczekiwany odwrotny związek z długością telomerów, ale inne cechy diety nie wykazywały oczekiwanych związków.


title: Szacowanie wieku ludzi na podstawie skracania telomerów.

text: Aby oszacować wiek przy użyciu DNA na podstawie skracania telomerów, określiliśmy długość końcowego fragmentu restrykcyjnego (TRF) jako długość telomerów, stosując analizę Southern blot ludzkiej krwi obwodowej i barwników krwi. Wszystkie plamy krwi były przechowywane w temperaturze pokojowej przez 5 miesięcy. Średnia długość TRF wyraźnie wykazywała tendencję do skracania się wraz z wiekiem. Wzór na estymację wieku oparto na korelacji między średnią długością TRF a wiekiem badanych. Szacowany wiek obliczony na podstawie długości TRF w dużej mierze zależy od czynników środowiskowych i genetycznych. Jednak tak długo, jak DNA jest dobrze zachowane, zastosowanie naszej metody jest wykonalne niezależnie od wieku badanego i może dać przybliżone oszacowanie wieku badanych w próbkach kryminalistycznych, które nie zawierają żadnych informacji morfologicznych. Copyright 2002 Elsevier Science Ireland Ltd.


title: Wpływ diet o bardzo niskiej zawartości węglowodanów (na bazie koniny lub wołowiny) i ograniczonego żywienia na przyrost masy ciała, wydajność paszową i energetyczną, a także...

text: TŁO/CELE: Korzystny lub szkodliwy wpływ diety niskowęglowodanowej (niskowęglowodanowej), wysokobiałkowej i wysokotłuszczowej (dieta Atkinsa) nie zostało wyraźnie wykazane. Ustaliliśmy wpływ diety niskowęglowodanowej i ograniczonego karmienia (70% spożycia ad libitum) na poziom cholesterolu, triacyloglicerolu, glukozy, ciał ketonowych i insuliny w surowicy u szczurów. METODY: W eksperymencie 1 każda z 4 grup z 10 dorosłymi szczurami została przydzielona do diety wysokowęglowodanowej (AIN-93G) + spożycie ad libitum lub ograniczone karmienie lub dieta niskowęglowodanowa (53% konina) + spożycie ad libitum lub ograniczone karmienie (2 x 2 silnia). W eksperymencie 2 każda z 3 grup z 10 dorosłymi szczurami została przydzielona do diety kontrolnej (AIN-93G) lub diety niskowęglowodanowej (53% wołowiny lub koniny). WYNIKI: Ograniczone karmienie i dieta niskowęglowodanowa zmniejszyły (p<0,01) triacyloglicerol w surowicy w porównaniu odpowiednio z przyjmowaniem ad libitum i dietą AIN-93G (eksperyment 1). Wpływ diety na cholesterol całkowity w surowicy, cholesterol lipidowy o dużej gęstości lub cholesterol o małej gęstości wydawał się niespójny, ale ograniczone żywienie zwiększało poziom cholesterolu lipoprotein o małej gęstości. Poziom ciała ketonowego w surowicy został zwiększony przez dietę niskowęglowodanową w porównaniu z AIN-93G (eksperyment 2). WNIOSEK: Ograniczone karmienie i dieta niskowęglowodanowa są korzystne w łagodzeniu czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, a ich efekty są addytywne, a ograniczone karmienie jest bardziej wyraźne. Copyright 2009 S. Karger AG, Bazylea.


title: Poprawa właściwości żelujących mielonych jaszczurek pod wpływem transglutaminazy mikrobiologicznej i świeżości ryb.

text: Wpływ transglutaminazy mikrobiologicznej (MTGazy) na różnych poziomach (od 0 do 0,8 jednostek/g próbki) na właściwości żeli z mięsa jaszczurki (Saurida undosquamis) ustawionej na 25 st. C przez 2 h lub 40 st. C przez 30 min przed podgrzaniem w 90 stopniach C przez 20 min. Siła zrywająca i deformacja żeli wzrastała wraz ze wzrostem ilości dodanej MTGazy (P<0,05). Przy tym samym stosowanym poziomie MTGazy, żele z wcześniejszym ustawieniem w temperaturze 40 stopni C przez 30 minut wykazywały wyższą siłę niszczącą w porównaniu z żelami poddanymi wcześniej ustawieniu w temperaturze 25 stopni C przez 2 godziny (P<0,05). Badanie elektroforetyczne w żelu dodecylosiarczan sodu-poliakrylamid wykazało, że łańcuch ciężki miozyny (MHC) ulegał polimeryzacji w większym stopniu w obecności MTGazy. Niezależnie od warunków wiązania, mikrostruktura żelu z dodatkiem MTGazy była drobniejsza z mniejszą pustką w porównaniu z żelem bez MTGazy. Dlatego też temperatura wiązania wpłynęła na właściwości żeli dodanych z MTGase. Określono właściwości żelowe mięsa mielonego otrzymanego z jaszczurek przechowywanych w lodzie przez różne okresy czasu (0-10 d) zi bez MTGazy na poziomie 0,6 jednostek/g. Niezależnie od dodatku MTGazy siła łamania i deformacja wszystkich żeli malała wraz ze wzrostem czasu przechowywania jaszczurek (P<0,05). Dodatek MTGase był w stanie zwiększyć zarówno siłę rozbijania, jak i deformację powstałego żelu wytworzonego z jaszczurek trzymanych w lodzie przez wszystkie stosowane czasy przechowywania. Dlatego zarówno świeżość, jak i dodatek MTGazy miały bezpośredni wpływ na właściwości żelowe mielonej jaszczurki.


title: Porównanie preparatu na bazie kurczaka z preparatem na bazie soi u niemowląt z alergią na mleko krowie.

text: CEL: Ustalenie, czy preparat na bazie kurczaka może zastąpić preparat na bazie soi u niemowląt z alergią na mleko krowie. TEMATY I METODY: Trzydzieści osiem niemowląt z alergią na mleko krowie w wieku od 2 do 24 miesięcy zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej przez 14 dni mieszankę na bazie kurczaka lub na bazie soi. WYNIKI: W grupie preparatów na bazie soi 12 z 18 niemowląt miało oznaki nietolerancji i nie mogło kontynuować stosowania mieszanki. Jednak tylko 4 z 20 niemowląt w grupie mieszanek na bazie kurczaków miało dowody klinicznej nietolerancji. Wszystkich 16 niemowląt z powodzeniem karmiono mieszanką na bazie kurczaków. Liczba niemowląt, które nie tolerowały mieszanki dla kurczaków była znacznie niższa niż liczba niemowląt karmionych mieszankami sojowymi (p = 0,009). WNIOSEK: Mieszanka na bazie kurczaka może być stosowana skuteczniej niż mieszanka na bazie soi u niemowląt z alergią na mleko krowie.


title: [Flatufonia – lub muzyczny odbyt].

text: Sztuka muzycznego odbytu jest oceniana w świetle jej najwybitniejszych wykonawców oraz fizjologicznych aspektów anorektalnych związanych z tym specyficznym wykonaniem muzycznym.


title: Badanie aspektów strukturalnych owocu pomidora za pomocą ilościowego obrazowania magnetycznego rezonansu jądrowego.

text: W tym badaniu obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) zostało zastosowane do zbadania strukturalnych aspektów owocu pomidora. Główne badanie przeprowadzono na pomidorach (odmiana Tradiro) przy użyciu skanera elektromagnesu 0,2 T. Uzyskano obrazy echa spinowego, aby zwizualizować makrostrukturę pomidora. Zawartość pęcherzyków powietrza w tkankach oceniono, wykorzystując efekty podatności przy użyciu wielokrotnych obrazów echa gradientowego. Mikrostrukturę badano dalej, mierząc rozkłady czasu relaksacji spin-spin (T(2)) i spin-sieć (T(1)). Relaksometrię jądrowego rezonansu magnetycznego, obrazowanie makrowizyjne i analizę chemiczną wykorzystano jako uzupełniające i niezależne metody eksperymentalne w celu podkreślenia wyników MRI. Obrazy MRI wykazały, że zawartość pęcherzyków powietrza różniła się w różnych tkankach. Obecność gazu została potwierdzona zdjęciami makrowizyjnymi. Obrazowanie ilościowe wykazało, że mapy T(2) i T(1) uzyskane za pomocą MRI odzwierciedlały różnice strukturalne między tkankami pomidora i umożliwiały ich rozróżnienie. Wyniki wskazują, że wielkość komórek i skład chemiczny przyczyniają się do mechanizmu relaksacji.


title: Suplementacja siemieniem lnianym (nie ograniczanie tłuszczu w diecie) zmniejsza wskaźnik proliferacji raka prostaty u mężczyzn

text: Kontekst Rak prostaty dotyka jednego na sześciu mężczyzn w ciągu ich życia. Postuluje się, że czynniki dietetyczne wpływają na rozwój i progresję raka prostaty. Diety niskotłuszczowe i suplementacja siemieniem lnianym mogą oferować potencjalnie ochronne strategie. Metody Przeprowadziliśmy wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane badanie w celu zbadania wpływu diety niskotłuszczowej i/lub suplementowanej siemieniem lnianym na biologię prostaty i innych biomarkerów. Pacjenci z rakiem prostaty (n=161) zakwalifikowani co najmniej 21 dni przed prostatektomią zostali losowo przypisani do jednego z następujących ramion: 1) kontrola (zwykła dieta); 2) dieta z dodatkiem siemienia lnianego (30 g/dzień); 2) dieta niskotłuszczowa (<20% całkowitej energii); lub 4) dieta niskotłuszczowa z dodatkiem siemienia lnianego. Krew została pobrana na początku badania i przed zabiegiem chirurgicznym i przeanalizowana pod kątem antygenu specyficznego dla prostaty (PSA), globuliny wiążącej hormony płciowe, testosteronu, insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 i białka wiążącego-3, białka c-reaktywnego oraz lipoprotein o całkowitej i niskiej gęstości cholesterol. Guzy oceniano pod kątem proliferacji (Ki-67, pierwszorzędowy punkt końcowy) i apoptozy. Wyniki Mężczyźni byli na protokole średnio przez 30 dni. Wskaźniki proliferacji były istotnie niższe (p < 0,002) wśród mężczyzn przypisanych do ramion nasion lnu. Mediana stosunku komórek dodatnich Ki-67/całkowita liczba jąder (x100) wyniosła 1,66 (dieta z dodatkiem siemienia lnianego) i 1,50 (dieta z dodatkiem siemienia lnianego, niskotłuszczowa) w porównaniu z 3,23 (kontrola) i 2,56 (dieta niskotłuszczowa). Nie zaobserwowano różnic między grupami pod względem działań niepożądanych, apoptozy i większości serologicznych punktów końcowych; jednak mężczyźni na diecie niskotłuszczowej doświadczyli znacznego spadku poziomu cholesterolu w surowicy (P=0,048). Wnioski Wyniki sugerują, że nasiona lnu są bezpieczne i wiążą się z biologicznymi zmianami, które mogą chronić przed rakiem prostaty. Dane dodatkowo wspierają diety niskotłuszczowe w zarządzaniu poziomem cholesterolu w surowicy.


title: Zdarzenia kliniczne w badaniu stylu życia raka prostaty: wyniki z dwóch lat obserwacji.

text: CELE: Poprzednie badania wykazały, że u pacjentów z rakiem prostaty biorących udział w badaniu Prostate Cancer Lifestyle Trial pod koniec pierwszego badania zaobserwowano obniżenie poziomu antygenu swoistego dla prostaty (PSA), zahamowanie wzrostu komórek LNCaP i mniejszą liczbę zdarzeń klinicznych związanych z rakiem prostaty. rok w porównaniu z kontrolami. Celem tego badania było zbadanie zdarzeń klinicznych w tym badaniu w okresie 2 lat. METODY: Prostate Cancer Lifestyle Trial było rocznym randomizowanym, kontrolowanym badaniem klinicznym obejmującym 93 pacjentów z rakiem prostaty we wczesnym stadium (wynik Gleasona <7, PSA 4-10 ng/ml) poddawanych aktywnemu nadzorowi. Pacjentów w ramieniu eksperymentalnym zachęcano do przyjęcia niskotłuszczowej diety roślinnej, ćwiczeń fizycznych i radzenia sobie ze stresem oraz do udziału w grupowych sesjach wsparcia. Pacjenci kontrolni otrzymali zwykłą opiekę. WYNIKI: W ciągu 2 lat obserwacji 13 z 49 (27%) pacjentów z grupy kontrolnej i 2 z 43 (5%) pacjentów eksperymentalnych przeszło konwencjonalne leczenie raka prostaty (radykalna prostatektomia, radioterapia lub deprywacja androgenów, P < 0,05) . Nie stwierdzono różnic między grupami w innych zdarzeniach klinicznych (np. sercowych) i nie wystąpiły zgony. Trzech leczonych pacjentów kontrolnych, ale żaden z leczonych pacjentów eksperymentalnych nie miał poziomu PSA > lub=10 ng/ml, a 1 leczony pacjent kontrolny, ale żaden leczony pacjent eksperymentalny nie miał prędkości PSA >2 ng/ml/rok przed leczeniem . Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy nieleczonymi eksperymentalnymi i nieleczonymi pacjentami kontrolnymi pod względem zmiany lub szybkości PSA na koniec 2 lat. WNIOSKI: Pacjenci z rakiem prostaty we wczesnym stadium wybierający aktywny nadzór mogą być w stanie uniknąć lub opóźnić konwencjonalne leczenie o co najmniej 2 lata poprzez zmianę diety i stylu życia.


title: Dławica piersiowa i czynniki ryzyka miażdżycy w wielomiejscowym programie interwencji w stylu życia serca.

text: Łagodzenie objawów sercowo-naczyniowych jest głównym wskaźnikiem procedur rewaskularyzacji. Aby zbadać wpływ intensywnej modyfikacji stylu życia na łagodzenie objawów, przeanalizowaliśmy zmiany w dławicy piersiowej, czynniki ryzyka chorób wieńcowych, jakość życia i zachowania związane ze stylem życia u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową włączonych do wielomiejscowego programu interwencji kardiologicznego stylu życia, trwającego ubezpieczenia zdrowotnego. -objęta interwencja dotycząca stylu życia przeprowadzona w 22 ośrodkach w Stanach Zjednoczonych. Pacjentów z chorobą wieńcową (niepalący; 757 mężczyzn, 395 kobiet; średni wiek 61 lat) poproszono o zmianę diety (10% kalorii pochodzących z tłuszczu, pochodzenia roślinnego), umiarkowany wysiłek fizyczny (3 godziny tygodniowo) i praktykę zarządzanie stresem (1 godzina/dzień). Na początku 108 pacjentów (43% kobiet) zgłosiło łagodną dusznicę bolesną, a 174 pacjentów (37% kobiet) zgłosiło ograniczającą dusznicę bolesną. Po 12 tygodniach 74% tych pacjentów nie miało dławicy piersiowej, a dodatkowe 9% przeszło z ograniczonej do łagodnej dławicy piersiowej. Ta poprawa w dławicy była znacząca u pacjentów z łagodną i ograniczającą dławicą piersiową na początku badania, niezależnie od płci (p < 0,01). Zaobserwowano znaczną poprawę w zakresie kardiologicznych czynników ryzyka, jakości życia i zachowań związanych ze stylem życia, a pacjenci z dusznicą bolesną, którzy ustąpili z dusznicy bolesnej do 12 tygodnia, wykazywali największą poprawę wydolności wysiłkowej, depresji i związanej ze zdrowiem jakości życia (p < 0,05) . Podsumowując, zaobserwowana poprawa w dławicy piersiowej u pacjentów dokonujących intensywnych zmian stylu życia może drastycznie zmniejszyć potrzebę zabiegów rewaskularyzacyjnych.


title: Zmiany w ekspresji genów prostaty u mężczyzn poddanych intensywnej interwencji żywieniowej i związanej ze stylem życia

text: Badania epidemiologiczne i prospektywne wskazują, że kompleksowe zmiany stylu życia mogą modyfikować progresję raka prostaty. Jednak mechanizmy molekularne, dzięki którym poprawa diety i stylu życia może wpływać na mikrośrodowisko prostaty, są słabo poznane. Przeprowadziliśmy badanie pilotażowe w celu zbadania zmian w ekspresji genów prostaty w unikalnej populacji mężczyzn z rakiem prostaty niskiego ryzyka, którzy odmówili natychmiastowej operacji, terapii hormonalnej lub radioterapii i uczestniczyli w intensywnej interwencji żywieniowej i stylu życia, jednocześnie poddawani starannej obserwacji pod kątem progresji nowotworu . Zgodnie z poprzednimi badaniami zaobserwowano znaczną poprawę masy ciała, otyłości brzusznej, ciśnienia krwi i profilu lipidowego (wszystkie p < 0,05), a nadzór nad pacjentami niskiego ryzyka był bezpieczny. Profile ekspresji genów uzyskano od 30 uczestników, łącząc próbki RNA z kontrolnej biopsji igłowej prostaty pobranej przed interwencją z RNA z biopsji tego samego pacjenta po 3 miesiącach. Do walidacji obserwacji macierzowych dla wybranych transkryptów zastosowano ilościową reakcję PCR w czasie rzeczywistym. Dwuklasowa sparowana analiza globalnej ekspresji genów przy użyciu analizy istotności mikromacierzy wykryła 48 transkryptów regulowanych w górę i 453 w dół po interwencji. Analiza szlaku pozwoliła na zidentyfikowanie znaczącej modulacji procesów biologicznych, które odgrywają kluczową rolę w powstawaniu nowotworów, w tym metabolizmu i modyfikacji białek, wewnątrzkomórkowego ruchu białek i fosforylacji białek (wszystkie P < 0,05). Intensywne zmiany żywienia i stylu życia mogą modulować ekspresję genów w prostacie. Zrozumienie odpowiedzi molekularnej prostaty na kompleksowe zmiany stylu życia może wzmocnić wysiłki na rzecz opracowania skutecznej profilaktyki i leczenia. W celu potwierdzenia wyników tego badania pilotażowego uzasadnione są większe badania kliniczne.


title: Wpływ interwencji dietetycznej i ćwiczeń fizycznych na wzrost komórek nabłonka prostaty.

text: Badania epidemiologiczne sugerują pozytywny związek między przyjmowaniem składników odżywczych, hiperinsulinemią i ryzykiem łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). To badanie sprawdza hipotezę, że dieta niskotłuszczowa, bogata w błonnik i codzienne ćwiczenia obniżą poziom insuliny w surowicy i zmniejszą wzrost stymulowanych przez surowicę pierwotnych komórek nabłonka prostaty w hodowli. Próbki surowicy pobrano od ośmiu mężczyzn z nadwagą przed i po dwutygodniowej diecie i ćwiczeniach Pritikin w domu Pritikin oraz od siedmiu mężczyzn, którzy długotrwale stosowali dietę niskotłuszczową, bogatą w błonnik i regularny tryb życia. Surowicę zastosowano do stymulacji pierwotnych komórek nabłonka prostaty w hodowli. Wzrost zmierzono po 48 i 96 godzinach, a apoptozę po 96 godzinach. Po 48 godzinach nie było znaczącej różnicy we wzroście w grupach przed, 2-tygodniowej lub długoterminowej. Po 96 godzinach wzrost był znacznie zmniejszony w grupach 2-tygodniowych (13%) i długoterminowych (14%) w porównaniu z danymi przed. Po 96 godzinach apoptoza nie różniła się istotnie między trzema grupami. Insulina na czczo została zmniejszona o 30% w grupie 2-tygodniowej io 52% w grupie długoterminowej w porównaniu z danymi przed. Testosteron pozostał bez zmian w grupie 2-tygodniowej. Wyniki tego badania wskazują, że dieta niskotłuszczowa, bogata w błonnik i codzienne ćwiczenia obniżają poziom insuliny i ograniczają wzrost pierwotnych komórek nabłonka prostaty, a także sugerują, że styl życia może być ważnym czynnikiem rozwoju lub progresji BPH. Przyszłe badania prospektywne powinny dotyczyć wpływu tej modyfikacji stylu życia na symptomatologię i progresję BPH.


title: Epidemiologia nagłej śmierci sercowej: implikacje kliniczne i badawcze

text: Obecna roczna częstość występowania nagłej śmierci sercowej w USA prawdopodobnie mieści się w przedziale 180–250 000 rocznie. Wraz ze zmniejszoną śmiertelnością z powodu choroby wieńcowej istnieją dowody wskazujące na znaczny spadek częstości nagłych zgonów sercowych w Stanach Zjednoczonych w drugiej połowie XX wieku. Jednak alarmujący wzrost częstości występowania otyłości i cukrzycy w pierwszej dekadzie nowego tysiąclecia zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i na całym świecie wskazuje, że ta korzystna tendencja raczej się nie utrzyma. Prawdopodobnie będziemy świadkami nawrotu choroby wieńcowej i niewydolności serca, w wyniku czego nagła śmierć sercowa będzie musiała być skonfrontowana jako powszechny i masowy problem zdrowia publicznego na całym świecie. Rośnie również świadomość faktu, że odkrycie znaczących i odpowiednich metod stratyfikacji ryzyka i profilaktyki będzie wymagało starannych, prospektywnych analiz obejmujących całą społeczność, z dostępem do dużych archiwów DNA, surowicy i tkanek, które łączą się z dobrze fenotypowymi bazami danych. Celem niniejszego przeglądu jest podsumowanie aktualnej wiedzy na temat epidemiologii nagłej śmierci sercowej. Omówimy znaczenie i mocne strony ogólnospołecznych ocen nagłej śmierci sercowej, podsumujemy ostatnie obserwacje z takich badań i na koniec podkreślimy konkretne potencjalne predyktory, które uzasadniają dalszą ocenę jako wyznaczniki nagłego zgonu sercowego w populacji ogólnej.


title: Spożycie jaj i ryzyko cukrzycy typu 2 u mężczyzn i kobiet

text: CEL. Chociaż donoszono o ograniczonych i niespójnych ustaleniach dotyczących związku między spożyciem cholesterolu w diecie lub spożywaniem jajek a poziomem glukozy na czczo, żadne wcześniejsze badanie nie analizowało związku między spożyciem jajek a cukrzycą typu 2. Projekt ten miał na celu zbadanie związku między spożyciem jaj a ryzykiem cukrzycy typu 2 w dwóch dużych, prospektywnych kohortach. MATERIAŁ I METODY. W tym prospektywnym badaniu wykorzystaliśmy dane z dwóch zakończonych badań randomizowanych: 20 703 mężczyzn z Physicians' Health Study I (1982-2007) i 36 295 kobiet z Women's Health Study (1992-2007). Spożycie jajek ustalono za pomocą kwestionariuszy, a do oszacowania względnego ryzyka cukrzycy typu 2 użyliśmy modelu proporcjonalnego ryzyka Coxa. WYNIKI. Podczas średniej obserwacji wynoszącej 20,0 lat u mężczyzn i 11,7 lat u kobiet, 1921 mężczyzn i 2112 kobiet zachorowało na cukrzycę typu 2. W porównaniu z brakiem spożycia jaj wielozmienne skorygowane współczynniki ryzyka dla cukrzycy typu 2 wynosiły 1,09 (95% CI 0,87–1,37), 1,09 (0,88–1,34), 1,18 (0,95–1,45), 1,46 (1,14–1,86) i 1,58 (1,25). –2,01) dla spożycia odpowiednio <1, 1, 2–4, 5–6 i ≥7 jaj/tydzień przez mężczyzn (P dla trendu <0,0001). Odpowiednie wielozmienne współczynniki ryzyka dla kobiet wynosiły odpowiednio 1,06 (0,92–1,22), 0,97 (0,83–1,12), 1,19 (1,03–1,38), 1,18 (0,88–1,58) i 1,77 (1,28–2,43) (P dla trendu <0,0001 ). WNIOSKI. Dane te sugerują, że wysoki poziom spożycia jaj (codziennie) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem cukrzycy typu 2 u mężczyzn i kobiet. Uzasadnione jest potwierdzenie tych wyników w innych populacjach.


title: Przypadkowa niewydolność serca jest powiązana z niższym spożyciem produktów pełnoziarnistych oraz większym spożyciem wysokotłuszczowych produktów mlecznych i jaj w badaniu ryzyka miażdżycy w społecznościach (ARIC)

text: Wprowadzenie Potrzebne są prospektywne badania oceniające związki między przyjmowaniem pokarmu a ryzykiem niewydolności serca (HF) w różnych populacjach. Cele Zależności między incydentem HF (śmierć lub hospitalizacja) a spożyciem siedmiu kategorii żywności (pełne ziarna, owoce/warzywa, ryby, orzechy, odtłuszczone produkty mleczne, jaja, czerwone mięso) zbadano w kohorcie obserwacyjnej 14 153 Afroamerykanów i biali dorośli, w wieku od 45 do 64 lat, pobrani z czterech społeczności w USA. Metody Pomiędzy punktem początkowym (1987-1989) a Egzaminem 3 (1993-1995) spożycie diety opierało się na odpowiedziach na 66-punktowy kwestionariusz częstotliwości posiłków podawany na początku badania; następnie spożycie oparto na uśrednionej wartości wyjściowej i odpowiedziach z Egzaminu 3. Współczynniki ryzyka (HR [95% CI]) dla HF obliczono na podstawie różnicy 1 porcji dziennie w grupie pokarmowej. Wyniki W ciągu średnio 13 lat zidentyfikowano 1140 hospitalizacji z powodu HF. Po dostosowaniu wieloczynnikowym (spożycie energii, dane demograficzne, czynniki związane ze stylem życia, rozpowszechnione choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, nadciśnienie) ryzyko HF było niższe przy większym spożyciu produktów pełnoziarnistych (0,93 [0,87; 0,99]), ale ryzyko HF było wyższe przy większym spożyciu jaj (1,23 [1,08, 1,41]) i nabiału wysokotłuszczowego (1,08 [1,01, 1,16]). Związki te pozostały istotne niezależnie od spożycia pięciu innych kategorii żywności, które nie były związane z HF. Wnioski W tej dużej, populacyjnej próbie dorosłych Afroamerykanów i osób rasy białej, spożycie pełnego ziarna wiązało się z niższym ryzykiem HF, podczas gdy spożycie jaj i nabiału o wysokiej zawartości tłuszczu wiązało się z większym ryzykiem HF po uwzględnieniu kilku czynników zakłócających.


title: Weganizm, gęstość mineralna kości i skład ciała: badanie u mniszek buddyjskich.

text: PODSUMOWANIE: To przekrojowe badanie wykazało, że chociaż weganie mieli niższe spożycie wapnia i białka w diecie niż wszystkożercy, weganizm nie miał negatywnego wpływu na gęstość mineralną kości i nie zmieniał składu ciała. WPROWADZENIE: To, czy dieta wegetariańska przez całe życie ma jakikolwiek negatywny wpływ na zdrowie kości, jest kwestią sporną. Podjęliśmy się tego badania, aby zbadać związek między dietą wegetariańską przez całe życie a gęstością mineralną kości i składem ciała w grupie kobiet po menopauzie. METODY: Sto pięć mniszek buddyjskich mahajany i 105 wszystkożernych kobiet (średni wiek = 62 lata, zakres = 50-85) zostało losowo wybranych z klasztorów w Ho Chi Minh City i zaproszonych do udziału w badaniu. Zgodnie z zasadami religijnymi mniszki nie jedzą mięsa ani owoców morza (tj. wegan). Gęstość mineralną kości (BMD) w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (LS), szyjce kości udowej (FN) i całym ciele (WB) mierzono za pomocą DXA (Hologic QDR 4500). Beztłuszczową masę ciała, masę tłuszczu i procent masy tłuszczu uzyskano również ze skanu całego ciała DXA. Spożycie wapnia i białka w diecie oszacowano na podstawie zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. WYNIKI: Nie było znaczącej różnicy między weganami a wszystkożernymi w LSBMD (0,74 +/- 0,14 vs 0,77 +/- 0,14 g/cm(2); średnia +/- SD; P = 0,18), FNBMD (0,62 +/- 0,11 vs 0,63 +/- 0,11 g/cm(2); P = 0,35), WBBMD (0,88 +/- 0,11 vs 0,90 +/- 0,12 g/cm(2); P = 0,31), masa beztłuszczowa (32 +/- 5 vs 33 +/- 4 kg; P = 0,47) oraz masa tkanki tłuszczowej (19 +/- 5 vs 19 +/- 5 kg; P = 0,77) przed lub po dostosowaniu do wieku. Częstość występowania osteoporozy (wyniki T < lub = -2,5) szyjki kości udowej u wegan i wszystkożerców wynosiła odpowiednio 17,1% i 14,3% (p = 0,57). Mediana spożycia wapnia w diecie była niższa u wegan w porównaniu z osobami wszystkożernymi (330 +/- 205 vs. 682 +/- 417 mg/dzień, p < 0,001); jednak nie było znaczącej korelacji między wapniem w diecie a BMD. Dalsza analiza sugerowała, że BMD całego ciała, ale nie BMD kręgosłupa lędźwiowego czy szyjki kości udowej, było dodatnio skorelowane ze stosunkiem białka zwierzęcego do białka roślinnego. WNIOSEK: Wyniki te sugerują, że chociaż weganie mają znacznie niższe spożycie wapnia i białka w diecie niż wszystkożercy, weganizm nie ma negatywnego wpływu na gęstość mineralną kości i nie zmienia składu ciała.


title: Trądzik pospolity: choroba cywilizacji zachodniej.

text: Wstęp: W społeczeństwach zachodnich trądzik pospolity jest niemal powszechną chorobą skóry, na którą cierpi 79% do 95% młodzieży. U mężczyzn i kobiet w wieku powyżej 25 lat 40% do 54% ma pewien stopień trądziku na twarzy, a kliniczny trądzik utrzymuje się do wieku średniego u 12% kobiet i 3% mężczyzn. Dane epidemiologiczne sugerują, że wskaźniki zapadalności na trądzik są znacznie niższe w społeczeństwach niezachodnich. W niniejszym dokumencie opisujemy występowanie trądziku w 2 niezachodnich populacjach: mieszkańcach wyspy Kitavan z Papui Nowej Gwinei i myśliwych-zbieraczy Aché z Paragwaju. Dodatkowo analizujemy, w jaki sposób elementy w środowiskach niezachodnich mogą wpływać na rozwój trądziku. OBSERWACJE: Spośród 1200 badanych osób Kitavan (w tym 300 w wieku 15-25 lat) nie zaobserwowano żadnego przypadku trądziku (stopień 1 z mnogimi zaskórnikami lub stopni 2-4). Spośród 115 badanych osób z Aché (w tym 15 w wieku 15-25 lat) w ciągu 843 dni nie zaobserwowano żadnego przypadku aktywnego trądziku (stopnie 1-4). WNIOSKI: Zadziwiającej różnicy we wskaźnikach zachorowalności na trądzik między społeczeństwami niezachodnimi i w pełni zmodernizowanymi nie można przypisać wyłącznie różnicom genetycznym między populacjami, ale prawdopodobnie wynikają z różnych czynników środowiskowych. Identyfikacja tych czynników może być przydatna w leczeniu trądziku w populacjach zachodnich.


title: Spożycie mleka: czynnik nasilający trądzik i promotor chorób przewlekłych społeczeństw zachodnich.

text: Spożywanie mleka krowiego i białka mleka krowiego powoduje zmiany w osi hormonalnej insuliny, hormonu wzrostu i insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1). Spożywanie mleka podnosi poziom IGF-1 w surowicy w okresie okołoporodowym, dojrzewaniu i dorosłości. W okresie dojrzewania, z fizjologicznym początkiem zwiększonego wydzielania hormonu wzrostu, poziom IGF-1 w surowicy wzrasta i jest dodatkowo wzmacniany przez spożycie mleka. IGF-1 jest silnym mitogenem; po związaniu się ze swoim receptorem w różnych tkankach indukuje proliferację komórek i hamuje apoptozę. Keratynocyty i sebocyty, a także nadnercza i gonady syntetyzujące androgeny są stymulowane przez IGF-1. Epidemia trądziku młodzieńczego w zachodnich społeczeństwach spożywających mleko można wyjaśnić zwiększoną stymulacją gruczołów łojowych przez insulinę i IGF-1 za pośrednictwem spożywania mleka. Trądzik można traktować jako model przewlekłych chorób zachodnich z patologicznie zwiększoną stymulacją IGF-1. Wiele innych narządów, takich jak grasica, kości, wszystkie gruczoły i komórki mięśni gładkich naczyń krwionośnych, a także neurony podlegają tej nienormalnie zwiększonej stymulacji hormonalnej. Wywołana mlekiem zmiana osi IGF-1 najprawdopodobniej przyczynia się do rozwoju makrosomii płodu, indukcji atopii, przyspieszonego wzrostu liniowego, miażdżycy, karcynogenezy i chorób neurodegeneracyjnych. Obserwacje biologii molekularnej są poparte danymi epidemiologicznymi i demaskują spożycie mleka jako promotora chorób przewlekłych społeczeństw zachodnich.


title: Ryzyko związane z żywnością pochodzenia zwierzęcego, białkiem, wapniem i rakiem prostaty: Europejskie Prospektywne Badanie Raka i Żywienia

text: W badaniu European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition zbadaliśmy spożycie pokarmów zwierzęcych, białka i wapnia w odniesieniu do ryzyka raka prostaty wśród 142–251 mężczyzn. Powiązania badano za pomocą regresji Coxa, stratyfikowano według ośrodka rekrutacyjnego i dostosowywano do wzrostu, masy ciała, wykształcenia, stanu cywilnego i spożycia energii. Po średnio 8,7 roku obserwacji odnotowano 2727 przypadków raka prostaty, z których 1131 było zlokalizowanych, a 541 przypadków choroby w zaawansowanym stadium. Wysokie spożycie białka mlecznego wiązało się ze zwiększonym ryzykiem, ze współczynnikiem ryzyka dla górnej i dolnej piątej spożycia wynoszącym 1,22 (95% przedział ufności (CI): 1,07–1,41, Ptrend=0,02). Po kalibracji uwzględniającej błąd pomiaru oszacowaliśmy, że wzrost spożycia białka mlecznego o 35 g dzień−1 wiązał się ze wzrostem ryzyka raka prostaty o 32% (95% CI: 1–72%, Ptrend= 0,04). Wapń z produktów mlecznych był również pozytywnie powiązany z ryzykiem, ale nie wapń z innych produktów spożywczych. Wyniki potwierdzają hipotezę, że wysokie spożycie białka lub wapnia z produktów mlecznych może zwiększać ryzyko raka prostaty.


title: Ilościowy pomiar endogennych metabolitów estrogenów, czynników ryzyka rozwoju raka piersi, w komercyjnych produktach mlecznych metodą LC-MS/MS.

text: Podwyższone poziomy metabolitów estrogenu (EM) są związane z nowotworami układu rozrodczego. Jednym z potencjalnych źródeł EM w diecie jest mleko. W tym badaniu zmierzono bezwzględne ilości nieskoniugowanego (wolnego) i nieskoniugowanego plus sprzężonego (całkowitego) EM w różnych komercyjnych mlekach (pełne, 2%, odtłuszczone i maślanka). Wyniki pokazują, że testowane produkty mleczne zawierają znaczne poziomy EM; jednak poziomy nieskoniugowanej EM w odtłuszczonym mleku były znacznie niższe niż obserwowane w mleku pełnym, 2% mleku i maślance. Mleko pełne zawierało najniższy ogólny poziom EM, podczas gdy maślanka zawierała najwyższy. Jak przewidywano, mleko sojowe nie zawierało EM ssaków mierzonego tą metodą. Stosunkowo wysokie poziomy katecholoestrogenów wykryte w produktach mlecznych potwierdzają teorię, że spożywanie mleka jest źródłem EM, a ich spożycie może mieć wpływ dietetyczny na ryzyko zachorowania na raka.


title: Ostatnie postępy w suplementacji jagodami i związany z wiekiem spadek funkcji poznawczych.

text: CEL PRZEGLĄDU: Podsumowanie ostatnich odkryć i aktualnych koncepcji dotyczących korzystnego wpływu spożywania jagód na funkcjonowanie mózgu podczas starzenia. OSTATNIE WYNIKI: Suplementacja owoców jagodowych nadal wykazuje skuteczność w odwracaniu związanego z wiekiem spadku funkcji poznawczych w badaniach na zwierzętach. Jeśli chodzi o mechanizmy odpowiedzialne za wpływ jagód na ośrodkowy układ nerwowy, ostatnie badania wykazały biodostępność polifenoli z jagód w kilku modelach zwierzęcych. Badania te wykazały, że flawonoidy i polifenole z jagód kumulują się w mózgu po długotrwałym spożyciu. Wreszcie kilka przekonujących badań wykazało, że jagody mogą wpływać na kaskady sygnalizacji komórkowej zarówno in vivo, jak i w systemach kultur komórkowych. Badania te podkreślają rozwijającą się teorię, że jagody i żywność bogata w przeciwutleniacze mogą działać jako coś więcej niż tylko neutralizatory rodników tlenowych w starzejącym się ośrodkowym układzie nerwowym. PODSUMOWANIE: Jagody bogate w przeciwutleniacze spożywane w diecie mogą pozytywnie wpływać na uczenie się i pamięć u starszych zwierząt. Uważa się, że ten wpływ na funkcje poznawcze wynika z bezpośredniej interakcji polifenoli z jagód ze starzejącymi się neuronami, zmniejszając wpływ sygnałów komórkowych związanych ze stresem i zwiększając zdolność neuronów do utrzymania prawidłowego funkcjonowania podczas starzenia.


title: Stan przeciwutleniający u ludzi po spożyciu soków z jeżyn (Rubus fruticosus L.) z odtłuszczonym mlekiem i bez.

text: Niniejsza praca miała na celu ocenę możliwego wpływu spożycia soków z jeżyn (BJ) przygotowanych z wodą (BJW) i odtłuszczonym mlekiem (BJM) na zdolność antyoksydacyjną osocza oraz przeciwutleniacze enzymatyczne i nieenzymatyczne. Istotny (p < 0,05) wzrost zawartości kwasu askorbinowego w osoczu zaobserwowano po spożyciu obu BJs. Nie zaobserwowano jednak zmian w stężeniu moczanów i alfa-tokoferolu w osoczu. Wzrost zdolności antyoksydacyjnej osocza w teście ORAC zaobserwowano jedynie po spożyciu BJW, ale nie był on istotny statystycznie. Zdolność antyoksydacyjna osocza wykazywała dobrą korelację dodatnią z kwasem askorbinowym (r = 0,93) i ujemną korelację z poziomem moczanów (r = -0,79). Nie zaobserwowano korelacji między zdolnością antyoksydacyjną a całkowitą zawartością cyjanidyny lub całkowitą zawartością kwasu elagowego. Ponadto zaobserwowano, że katalaza osocza wzrosła po przyjęciu BJ. Nie zaobserwowano zmian aktywności CAT w osoczu i erytrocytach oraz peroksydazy glutationowej. Zaobserwowano istotny spadek (p < 0,05) zdolności antyoksydacyjnej moczu między 1 a 4 h po przyjęciu obu BJs. Zaobserwowano dobrą korelację między całkowitą zdolnością antyoksydacyjną a całkowitymi poziomami moczanów i cyjanidów. Wyniki te sugerują związek między poziomem antocyjanów i CAT oraz dobrą korelację między zdolnością antyoksydacyjną a kwasem askorbinowym w ludzkim osoczu po spożyciu BJ. Dalsze badania sprawdzające właściwości przeciwutleniające i korzyści zdrowotne są niezbędne do wykazania korzyści zdrowotnych polifenoli.


title: Dodatek mleka zapobiega ochronnemu działaniu herbaty na naczynia.

text: CELE: Badania eksperymentalne i kliniczne wskazują, że herbata chroni przed chorobami sercowo-naczyniowymi. Jednak kwestią sporną jest to, czy dodatek mleka modyfikuje biologiczną aktywność herbaty. Zbadaliśmy wpływ herbaty na naczynia krwionośne, z mlekiem lub bez, u ludzi i wyjaśniliśmy wpływ poszczególnych białek mleka w eksperymentach z hodowlą komórkową, z izolowanymi pierścieniami aorty szczura i analizą HPLC. METODY I WYNIKI: W sumie 16 zdrowych ochotniczek spożywało 500 ml świeżo zaparzonej czarnej herbaty, czarnej herbaty z 10% odtłuszczonym mlekiem lub przegotowaną wodę jako kontrolę. Rozszerzenie za pośrednictwem przepływu (FMD) mierzono za pomocą ultrasonografii naczyniowej o wysokiej rozdzielczości przed i 2 godziny po spożyciu. Czarna herbata znacznie poprawiła FMD u ludzi w porównaniu z wodą, natomiast dodatek mleka całkowicie zniwelował działanie herbaty. Aby potwierdzić te odkrycia, podobne eksperymenty przeprowadzono na izolowanych pierścieniach aorty szczura i komórkach śródbłonka. Herbata indukowała rozkurcz naczyń w pierścieniach aorty szczura i zwiększała aktywność śródbłonkowej syntazy tlenku azotu poprzez fosforylację enzymu w komórkach śródbłonka. Wszystkie efekty zostały całkowicie zahamowane przez dodanie mleka do herbaty. Spośród różnych rodzajów białek mleka, kazeiny odpowiadają za hamujące działanie mleka, prawdopodobnie przez tworzenie kompleksów z katechinami herbaty. WNIOSEK: Mleko przeciwdziała korzystnemu wpływowi herbaty na funkcjonowanie naczyń krwionośnych. To odkrycie wskazuje na potrzebę szczególnej świadomości w interpretacji i projektowaniu badań obejmujących flawonoidy odżywcze.


title: Działanie przeciwutleniające owoców borówki jest zaburzone w połączeniu z mlekiem.

text: Uważa się, że właściwości przeciwutleniające dietetycznych związków fenolowych są zmniejszone in vivo ze względu na ich powinowactwo do białek. W tym badaniu ocenialiśmy biodostępność fenoli i zdolność antyoksydacyjną osocza in vivo po spożyciu borówek (Vaccinium corymbosum L.) z mlekiem i bez. W projekcie krzyżowym 11 zdrowych ochotników spożyło albo (a) 200 g jagód plus 200 ml wody, albo (b) 200 g jagód plus 200 ml pełnego mleka. Próbki żylne pobrano na początku badania oraz 1, 2 i 5 godzin po spożyciu. Spożycie jagód zwiększało w osoczu poziomy potencjału redukującego i przerywającego łańcuchy (+6,1%, p<0,001; +11,1%, p<0,05) oraz zwiększało stężenie kwasu kawowego i ferulowego w osoczu. Po spożyciu jagód i mleka nie nastąpił wzrost zdolności antyoksydacyjnych osocza. Nastąpiło zmniejszenie maksymalnych stężeń kwasu kawowego i ferulowego w osoczu (odpowiednio -49,7%, p<0,001 i -19,8%, p<0,05), jak również całkowitego wchłaniania (AUC) kwasu kawowego (p<0,001). ). Spożywanie jagód w połączeniu z mlekiem osłabia zatem właściwości przeciwutleniające jagód in vivo i zmniejsza wchłanianie kwasu kawowego.


title: Suplementacja frakcją pigmentu czarnego ryżu poprawia stan antyoksydacyjny i przeciwzapalny u pacjentów z chorobą wieńcową.

text: Czarny ryż i jego frakcja pigmentowa wykazały działanie przeciwmiażdżycowe w kilku modelach zwierzęcych, ale czy ich korzystne działanie powtórzy się u ludzi, pozostaje nieznane. Celem pracy jest zbadanie wpływu suplementacji frakcją pigmentu czarnego ryżu (BRF) na wybrane czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (CHD). Sześćdziesięciu pacjentów z CHD w wieku 45-75 lat zostało zrekrutowanych z Drugiego Szpitala Afiliowanego Uniwersytetu Sun Yat-Sen w Guangzhou w Chinach i podzielono losowo na dwie grupy. W grupie testowej dietę uzupełniano 10 gramami BRF pochodzącego z czarnego ryżu przez 6 miesięcy; W grupie placebo dietę uzupełniono 10 gramami frakcji pigmentu białego ryżu (WRF) pochodzącej z białego ryżu. Wyjściowy stan antyoksydacyjny osocza oraz poziomy biomarkerów stanu zapalnego i innych mierzonych zmiennych były podobne w obu grupach. Po 6-miesięcznej interwencji, w porównaniu z suplementacją WRF, suplementacja BRF znacznie zwiększyła całkowitą pojemność antyoksydacyjną osocza (TAC) (p=0,003), znacznie zmniejszyła poziom rozpuszczalnej cząsteczki adhezyjnej komórek naczyń-1 (sVCAM-1) w osoczu (p=0,03) , rozpuszczalny ligand CD40 (sCD40L) (p=0,002) i wysokoczułe białko C-reaktywne (hs-CRP) (p=0,002) w grupie testowej. Nie zaobserwowano znaczących zmian w aktywności całkowitej dysmutazy ponadtlenkowej (T-SOD) w osoczu, poziomie lipidów i grubości warstwy środkowej i środkowej tętnicy szyjnej (IMT) między dwiema grupami. Wyniki te mogą sugerować, że BRF może wywierać kardioprotekcyjne działanie na pacjentów z CHD poprzez poprawę stanu antyoksydacyjnego osocza i hamowanie czynników zapalnych.


title: Aktywność przeciwalergiczna ekstraktów z pigmentowanych otrębów ryżowych w testach komórkowych.

text: Korzystając z panelu testów chemicznych, biochemicznych i komórkowych, określiliśmy hamujący wpływ ekstraktów z pigmentowanych otrębów czarnego ryżu na reakcje alergiczne in vitro. Stwierdzono, że ekstrakty etanolowo-wodne (70% v/v) z 5 pigmentowanych otrębów są bardziej skuteczne niż ekstrakt z niepigmentowanej odmiany ryżu w hamowaniu uwalniania histaminy i beta-heksozoaminidazy z bazofilowych komórek RBL-2H3 stymulowanych obydwoma Ionophore A23187 oraz kompleksy immunoglobulin E (IgE)-antygen. Supresja została również uzyskana ze stymulowanymi A23187 szczurzymi komórkami tucznymi otrzewnej. Zakresowi hamowania tych 2 markerów odpowiedzi immunologicznej towarzyszył napływ jonów wapnia. Zahamowanie procesu immunologicznego przez otręby pigmentowane zostało potwierdzone przez zaobserwowaną modulację ekspresji genów prozapalnych cytokin i uwalnianie cytokin, na co wskazuje zmniejszenie czynnika martwicy nowotworu (TNF)-alfa, interleukiny (IL)-1beta, IL- 4, a ekspresję IL-6 mRNA określono za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją (RT-PCR). Zmniejszenie uwalniania białka TNF-alfa, IL-1beta i IL-6 zarówno z hodowanych linii komórkowych, jak i komórek otrzewnej potwierdzono dalej w testach immunoadsorbentu enzymatycznego. Otręby ryżowe odmiany LK1-3-6-12-1-1 były najskuteczniejszym inhibitorem we wszystkich testach. Ta konkretna odmiana ryżu zasługuje na dalszą ocenę jako część ludzkiej diety w celu ustalenia jej potencjału ochrony przed chorobami alergicznymi, takimi jak katar sienny i astma.


title: Antocyjany czarnego ryżu hamują inwazję komórek rakowych poprzez represję MMP i ekspresję u-PA.

text: Przerzuty nowotworu są najważniejszą przyczyną zgonów z powodu raka, a różne strategie leczenia ukierunkowane są na zapobieganie występowaniu przerzutów. Antocyjany to naturalne barwniki należące do rodziny flawonoidów i są szeroko stosowane ze względu na ich właściwości przeciwutleniające. W tym miejscu przedstawiliśmy dowody molekularne związane z działaniem przeciwprzerzutowym 3-glukozydu peonidyny i 3-glukozydu cyjanidyny, głównych antocyjanów wyekstrahowanych z czarnego ryżu (Oryza sativa L. indica), wykazując wyraźne hamowanie inwazji i ruchliwości SKHep -1 komórek. Efekt ten był związany ze zmniejszoną ekspresją metaloproteinazy macierzy (MMP)-9 i aktywatora plazminogenu typu urokinazy (u-PA). 3-glukozyd peonidyny i 3-glukozyd cyjanidyny również wywierały hamujący wpływ na aktywność wiązania DNA i translokację jądrową AP-1. Ponadto związki te wykazywały również działanie hamujące inwazję komórek na różne komórki rakowe (SCC-4, Huh-7 i HeLa). Na koniec wykazano, że antocyjany z O. sativa L. indica (OA) hamują wzrost komórek SKHep-1 in vivo.


title: Glin i ołów: molekularne mechanizmy toksyczności mózgowej.

text: Fakt, że aluminium (Al) i ołów (Pb) są metalami toksycznymi dla organizmów żywych, w tym ludzi, odkryto dawno temu. Nawet jeśli Al i Pb mogą docierać i gromadzić się w prawie każdym narządzie w ludzkim ciele, centralny układ nerwowy jest szczególnym celem szkodliwych skutków obu metali. Wybrana populacja ludzka może być narażona na neurotoksyczność glinu i sugeruje się, że glin jest zaangażowany w etiologię chorób neurodegeneracyjnych. Pb jest szeroko rozpowszechnionym zagrożeniem dla środowiska, a neurotoksyczne skutki Pb stanowią poważny problem dla zdrowia publicznego. Pomimo licznych wysiłków i gromadzących się dowodów w tej dziedzinie badań, mechanizmy neurotoksyczności Al i Pb wciąż nie są do końca wyjaśnione. Niniejszy przegląd będzie dotyczył w szczególności zaangażowania stresu oksydacyjnego, zmian w biofizyce błony, deregulacji sygnalizacji komórkowej i upośledzenia neuroprzekaźnictwa jako kluczowych aspektów związanych z neurotoksycznością Al i Pb.


title: Biodostępność glinu z podstawowego fosforanu glinowo-sodowego, zatwierdzonego środka emulgującego dodatku do żywności, zawartego w serze

text: Biodostępność doustnego glinu (Al) z wody pitnej została już wcześniej oszacowana, ale niewiele jest informacji na temat biodostępności glinu z żywności. Sugerowano, że biodostępność doustnego Al z wody pitnej jest znacznie większa niż z żywności. Celem było dalsze sprawdzenie tej hipotezy. Biodostępność doustnego Al oznaczono u szczurów z podstawowego [26Al]-fosforanu glinu sodu (podstawowy SALP) w serze topionym. Spożycie ~ 1 g sera zawierającego 1,5 lub 3% podstawowego SALP skutkowało biodostępnością Al (F) doustną odpowiednio ~ 0,1 i 0,3%, a czas do maksymalnego stężenia 26Al w surowicy (Tmax) wynosił od 8 do 9 godzin. Te wyniki biodostępności Al były pośrednie do wcześniej zgłoszonych wyników dla wody pitnej (F ~ 0,3%) i kwaśnego SALP wprowadzonego do herbatnika (F ~ 0,1%), przy użyciu tych samych metod. Biorąc pod uwagę podobną biodostępność doustną Al z pożywienia w porównaniu z wodą oraz ich udział w dziennym spożyciu Al przez typowego człowieka (odpowiednio ~95 i 1,5%), wyniki te sugerują, że pokarm przyczynia się znacznie bardziej do krążenia ogólnoustrojowego i potencjalnego obciążenia organizmu Al. , niż woda pitna. Wyniki te nie potwierdzają hipotezy, że woda pitna ma nieproporcjonalny udział w całkowitym wchłonięciu Al z przewodu pokarmowego.


title: Zagrożenia dla środowiska i zdrowia publicznego związane ze stosowaniem arsenu w paszach dla zwierząt.

text: Narażenie na arsen znacząco przyczynia się do obciążenia chorobami, którym można zapobiegać na całym świecie, w szczególności związanymi ze zwiększonym ryzykiem raka, cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych. Większość ekspozycji jest związana z naturalnym zanieczyszczeniem wód gruntowych, co jest trudne do złagodzenia, gdy te źródła są wykorzystywane do wody pitnej. Antropogeniczne źródło narażenia na arsen wynika z powszechnego stosowania leków zawierających arsen w produkcji żywności i zwierząt między innymi w Stanach Zjednoczonych i Chinach. To zastosowanie powoduje szczątkowe skażenie produktów żywnościowych pochodzących od zwierząt hodowanych za pomocą leków, a także skażenie środowiska związane z usuwaniem odpadów z tych zwierząt. Unieszkodliwianie tych odpadów na ziemi może spowodować zanieczyszczenie wód powierzchniowych i gruntowych, a przekształcenie odpadów zwierzęcych w granulki nawozowe do użytku domowego, jak również wprowadzenie spalarni odpadów zwierzęcych może zwiększyć możliwości narażenia. Jako celowy dodatek do pasz zwierzęcych, stosowanie leków zawierających arsen jest możliwym do uniknięcia źródłem narażenia ludzi. Krajowa praktyka stosowania tych leków w produkcji drobiu była przedmiotem zainteresowania mediów i ograniczonych badań, chociaż stosowanie tych leków w krajowej produkcji trzody chlewnej i szybko rozwijającym się zagranicznym przemyśle produkcji zwierzęcej pozostaje w dużej mierze niescharakteryzowane. Ta ciągła ekspansja używania narkotyków zawierających arsen może prawdopodobnie zwiększyć obciążenie związane z globalnym narażeniem ludzi na arsen i ryzykiem.


title: Arsen nieorganiczny w otrębach ryżowych i jego produktach jest o rząd wielkości wyższy niż w ziarnie luzem.

text: Ryż ma więcej arsenu niż wszystkie inne zboża testowane do tej pory, przy czym ryż pełnoziarnisty (brązowy) ma wyższy poziom arsenu niż polerowany (biały). Doniesiono tutaj, że otręby ryżowe, zarówno kupowane komercyjnie, jak i specjalnie mielone do tego badania, mają poziomy nieorganicznego arsenu, bezprogowego czynnika rakotwórczego klasy 1, osiągając stężenie około 1 mg/kg suchej masy, około 10-20 razy wyższe niż stężenia znaleźć w ziarnie luzem. Chociaż czyste otręby ryżowe są używane jako zdrowy suplement diety, być może bardziej niepokojące są rozpuszczalne otręby ryżowe, które są sprzedawane jako pożywienie i jako dodatek dla niedożywionych dzieci w międzynarodowych programach pomocowych. Przetestowano pięć produktów rozpuszczalnych w otrębach ryżowych, pochodzących ze Stanów Zjednoczonych i Japonii, i stwierdzono, że zawierają 0,61-1,9 mg/kg nieorganicznego arsenu. Producenci zalecają około 20 g porcji rozpuszczalnych w otrębach ryżowych dziennie, co odpowiada spożyciu 0,012-0,038 mg nieorganicznego arsenu. Nie ma ustalonych maksymalnych poziomów stężeń (MCL) dla arsenu lub jego gatunków w środkach spożywczych. Przepisy UE i USA dotyczące wody, ustalone odpowiednio na poziomie 0,01 mg/l arsenu całkowitego lub nieorganicznego, opierają się na założeniu, że zużywa się 1 l wody dziennie, tj. 0,01 mg arsenu/dobę. Przy zalecanym przez producentów wskaźniku spożycia roztworów z otrębów ryżowych spożycie nieorganicznego arsenu przekracza 0,01 mg/dzień, pamiętając, że roztwory z otrębów ryżowych są skierowane do niedożywionych dzieci i że rzeczywiste ryzyko opiera się na spożyciu mg kg(-1) dziennie(-1).


title: Probabilistyczne modelowanie dawek ekspozycji i implikacje dla charakterystyki ryzyka zdrowotnego: glikoalkaloidy z ziemniaków.

text: Ziemniaki są źródłem glikoalkaloidów (GA) reprezentowanych głównie przez alfa-solaninę i alfa-chakoninę (około 95%). Zawartość gazów w bulwach wynosi zwykle 10-100 mg/kg, a maksymalne poziomy nie przekraczają 200 mg/kg. Gazy gazowe mogą być niebezpieczne dla zdrowia ludzkiego. Zatrucia obejmują dolegliwości żołądkowo-jelitowe i objawy neurologiczne. Jednorazowe spożycie >1-3 mg/kg m.c. jest uważana za dawkę krytyczną (CED). Modelowanie probabilistyczne ostrej i przewlekłej (zwykłej) ekspozycji na GA przeprowadzono w Czechach, Szwecji i Holandii. Do modelowania wykorzystano krajowe bazy danych dotyczące indywidualnego spożycia żywności, dane dotyczące stężenia gazów gazowych w bulwach (wyniki 439 w Czechach i Szwecji) oraz czynniki przetwórcze. Wyniki wykazały, że ziemniaki dostępne obecnie na rynku europejskim mogą prowadzić do ostrego spożycia >1 mg GAs/kg m.c./dzień w górnej części rozkładu spożycia (0,01% populacji) we wszystkich trzech krajach. 50 mg GAs/kg surowych nieobranych bulw zapewnia, że co najmniej 99,99% populacji nie przekracza CED. Szacowane przewlekłe (zwykłe) spożycie w krajach biorących udział w badaniu wyniosło 0,25, 0,29 i 0,56 mg/kg m.c./dzień (97,5% górna granica ufności). Pozostaje niejasne, czy częstość występowania zatrucia gazami gazowymi jest zaniżona, czy też założenia są najgorszym przypadkiem dla bardzo wrażliwych osób.


title: Glikoalkaloidy ziemniaczane: prawdziwe bezpieczeństwo czy fałszywe poczucie bezpieczeństwa?

text: Jako jedna z głównych upraw rolnych, uprawiany ziemniak jest codziennie spożywany przez miliony ludzi z różnych środowisk kulturowych. Bulwa ziemniaka, produkt o światowym znaczeniu, zawiera toksyczne glikoalkaloidy (GA), które powodują sporadyczne wybuchy zatruć u ludzi, a także wiele zgonów zwierząt gospodarskich. W artykule zostaną omówione niektóre aspekty GA ziemniaka, w tym ich toksyczne działanie i czynniki ryzyka, metody wykrywania GA oraz biotechnologiczne aspekty hodowli ziemniaka. Podjęto próbę odpowiedzi na niezwykle ważne pytanie - czy gazy ziemniaczane są niebezpieczne dla ludzi i zwierząt, a jeśli tak, to w jakim stopniu?


title: Ocena ryzyka dietetycznego człowieka związanego z reakcjami glikoalkaloidów ziemniaka na defoliację stonki ziemniaczanej.

text: Przeprowadzono ilościową ocenę ryzyka związanego z dietą u ludzi przy użyciu stężeń glikoalkaloidów mierzonych w bulwach roślin defoliowanych przez stonki ziemniaczanej i nieolistnych (kontrola). Wykazano znacznie większą produkcję glikoalkaloidów dla roślin pozbawionych liści w porównaniu z roślinami kontrolnymi zarówno dla skóry, jak i tkanki wewnętrznej bulw. Ryzyko związane ze spożywaniem ziemniaków w różnych podgrupach ludzi oszacowano dla 50., 95. i 99,9. percentyla wartości spożycia krajowego w USA. Ekspozycje porównano z progiem toksyczności 1,0 mg/kg masy ciała. Defoliacja przez stonki ziemniaczane zwiększała ryzyko dietetyczne o około 48%. Stężenia glikoalkaloidów w tkance wewnętrznej bulw, w tym nieokrzemowanych, przekroczyły próg toksyczności dla wszystkich podgrup ludzkich przy mniej niż 99,9 percentyla ekspozycji, ale nie 95 percentylu.


title: Wpływ przechowywania i przetwórstwa domowego na zawartość agarytyny w uprawnym pieczarku Agaricus.

text: Agarynę (N-(gamma-L(+)-glutamylo)-4-hydroksymetylo-fenylohydrazynę) zidentyfikowano i oznaczono ilościowo za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej i zastosowano jako marker występowania pochodnych fenylohydrazyny w uprawnych Agaricus bitorquis i A. grzyby garicus hortensis. Chociaż w świeżo zebranych A. bitorquis z wczesnych rzutów można było znaleźć stosunkowo wysokie poziomy agarytyny (około 700 mg kg(-1)), próbki z supermarketów zawierały mniej agarytyny. Zawartość 28 próbek wahała się od 165 do 457 mg kg(-1), średnio 272 +/- 69 mg kg(-1). Najwięcej agarytyny stwierdzono w skórze kapelusza i skrzeli, najmniej w łodydze. W naszym badaniu nie było znaczącej różnicy w zawartości agarytyny w dwóch gatunkach grzybów. Wyraźny spadek zawartości agarytyny zaobserwowano podczas przechowywania pieczarek w lodówce lub zamrażarce, a także podczas suszenia pieczarek. Stopień redukcji zależał od długości i warunków przechowywania i zwykle mieścił się w granicach 20-75%. Podczas liofilizacji nie zaobserwowano zmniejszenia zawartości agarytyny. W zależności od procedury gotowania, domowe przetwarzanie uprawianych grzybów Agaricus zmniejszało w różnym stopniu zawartość agarytyny. Gotowanie wyekstrahowało około 50% zawartości agarytyny do bulionu do gotowania w ciągu 5 minut i zdegradowało 20-25% pierwotnej zawartości agarytyny w grzybach. Długotrwałe gotowanie, jak przy przygotowywaniu sosu, dodatkowo obniżyło zawartość stałej pieczarki (po 2h pozostało około 10%). Pieczenie na sucho pieczarki uprawnej, proces podobny do pieczenia pizzy, obniżył zawartość agarytyny o około 25%, podczas gdy smażenie na oleju lub maśle lub smażenie na głębokim tłuszczu skutkowało bardziej wyraźną redukcją (35-70%). Obróbka mikrofalowa pieczarek uprawnych zmniejszyła zawartość agarytyny do jednej trzeciej pierwotnego poziomu. Tak więc ekspozycja na agarytynę była znacznie mniejsza podczas spożywania przetworzonych grzybów Agaricus w porównaniu ze spożywaniem surowych grzybów. Jednak nie wiadomo jeszcze, w jakim stopniu agarytyna i inne pochodne fenylohydrazyny występujące w uprawnym grzybie są rozkładane na inne biologicznie czynne związki podczas procedury gotowania.


title: Spożycie soi w celu zmniejszenia objawów menopauzy.

text: CELE: Przegląd aktualnych badań nad wpływem spożycia soi na objawy menopauzy. METODY: Przegląd wyników ostatnich metaanaliz i indywidualnych badań klinicznych. GŁÓWNE WYNIKI: Jedna z ostatnich metaanaliz wykazała, że suplementacja izoflawonu wiązała się z 34% redukcją uderzeń gorąca, ze zwiększoną skutecznością wraz ze wzrostem wyjściowej liczby uderzeń i dawki izoflawonu. W drugim przeglądzie stwierdzono, że spożywanie co najmniej 15 mg genisteiny, a nie całkowitych izoflawonów, jest odpowiedzialne za zmniejszenie objawów. Wyniki tych dwóch przeglądów są poparte większością kolejnych randomizowanych badań kontrolowanych. WNIOSKI: Spożycie 30 mg/dzień izoflawonów sojowych (lub co najmniej 15 mg genisteiny) zmniejsza uderzenia gorąca nawet o 50%. Ta całkowita redukcja obejmuje tę, którą zapewnia „efekt placebo”. Największą korzyść można osiągnąć, gdy pokarm lub suplement bogaty w izoflawony są przyjmowane w podzielonych dawkach przez osoby, które doświadczają co najmniej czterech uderzeń gorąca dziennie.


title: Zwiększona częstość występowania i śmiertelność w nierozpoznanej celiakii

text: Tło i cele Historyczna częstość występowania i długoterminowe wyniki nierozpoznanej celiakii (CD) są nieznane. Zbadaliśmy długoterminowe wyniki niezdiagnozowanej CD i czy częstość występowania niezdiagnozowanej CD zmieniła się w ciągu ostatnich 50 lat. Metody Badanie to obejmowało 9133 zdrowych młodych dorosłych z Bazy Sił Powietrznych Warren (surowice zostały zebrane w latach 1948-1954) i 12768 dopasowanych płciowo osób z 2 niedawnych kohort z hrabstwa Olmsted w stanie Minnesota, z podobnymi latami urodzenia (n=5558) lub wiek w momencie pobierania próbek (n=7210) do kohorty Sił Powietrznych. Surowice badano pod kątem transglutaminazy tkankowej i, jeśli są nieprawidłowe, przeciwciał śródmięśniowych. Przeżycie mierzono podczas 45-letniego okresu obserwacji w kohorcie Sił Powietrznych. Porównano częstość występowania niezdiagnozowanej CD w kohorcie Sił Powietrznych i ostatnich kohortach. Wyniki Spośród 9133 osób z kohorty Sił Powietrznych 14 (0,2%) miało niezdiagnozowaną CD. W tej grupie, w ciągu 45 lat obserwacji, śmiertelność ogólna była wyższa u osób z niezdiagnozowaną CD niż wśród osób seronegatywnych (współczynnik ryzyka = 3,9; 95% CI, 2,0–7,5; p < 0,001). Nierozpoznaną CD stwierdzono u 68 (0,9%) osób w podobnym wieku przy pobieraniu próbek i 46 (0,8%) osób w podobnym roku urodzenia. Odsetek niezdiagnozowanych CD był 4,5-krotnie i 4-krotnie większy w ostatnich kohortach (odpowiednio) niż w kohorcie Sił Powietrznych (obie P ≤ 0,0001). Wnioski W ciągu 45 lat obserwacji niezdiagnozowana CD wiązała się z prawie 4-krotnie zwiększonym ryzykiem zgonu. Wydaje się, że częstość występowania niezdiagnozowanej CD w Stanach Zjednoczonych dramatycznie wzrosła w ciągu ostatnich 50 lat.


title: Długoterminowe konsekwencje dla zdrowia i jakości życia masowych badań przesiewowych w kierunku celiakii u dzieci: 10-letnie badanie kontrolne.

text: CEL: Masowe badania przesiewowe w kierunku celiakii są kontrowersyjne. Celem tego badania było ustalenie, czy wykrycie celiakii wieku dziecięcego za pomocą masowych badań przesiewowych poprawia długoterminowy stan zdrowia i jakość życia związaną ze zdrowiem. METODY: Przeprowadziliśmy prospektywne 10-letnie badanie kontrolne 32 dzieci w wieku od 2 do 4 lat, które miały celiakię zidentyfikowaną w masowych badaniach przesiewowych i stosowały dietę bezglutenową (19) lub normalną dietę zawierającą gluten ( 13). Obserwacja obejmowała ocenę ogólnego stanu zdrowia, objawów związanych z celiakią, przeciwciał w surowicy związanych z celiakią i związanej ze zdrowiem jakości życia. WYNIKI: Dziesięć lat po masowym badaniu przesiewowym 81% dzieci przestrzegało diety bezglutenowej. Stan zdrowia poprawił się u 66% leczonych dzieci: u 41% dzięki wczesnemu leczeniu, aw 25% dzięki zapobieganiu objawom glutenozależnym, które pojawiły się po postawieniu diagnozy. W przypadku 19% dzieci leczenie po badaniu przesiewowym nie poprawiłoby ich stanu zdrowia, ponieważ nie miały one żadnych objawów podczas badania przesiewowego i pozostały bez objawów podczas spożywania glutenu. Jakość życia związana ze zdrowiem dzieci z objawami uległa znacznej poprawie po roku stosowania diety bezglutenowej. Dziesięć lat po badaniu przesiewowym jakość życia związana ze zdrowiem dzieci z celiakią była podobna do populacji referencyjnej. WNIOSEK: Identyfikacja za pomocą masowych badań przesiewowych doprowadziła 10 lat później do poprawy stanu zdrowia u 66% dzieci bez pogorszenia ogólnej jakości życia związanej ze zdrowiem. Po masowych badaniach przesiewowych istnieje dobra podatność. W warunkach badawczych opóźnienie leczenia dzieci bez objawów wydaje się być opcją po pozytywnym teście przesiewowym. Potrzebne są długoterminowe badania kontrolne, aby ocenić możliwe odległe powikłania w nieleczonej, nieobjawowej celiakii.


title: Częstość występowania celiakii w grupach ryzyka i niezagrożonych w Stanach Zjednoczonych: duże, wieloośrodkowe badanie.

text: TŁO: Celiakia (CD) to choroba enteropatyczna o podłożu immunologicznym, wywołana u osób podatnych genetycznie przez spożycie glutenu. Chociaż CD jest powszechna w Europie, uważa się, że jest rzadka w Stanach Zjednoczonych, gdzie nie ma dużych badań epidemiologicznych na temat jej występowania. Celem tego badania było określenie częstości występowania CD w grupach ryzyka i niezagrożonych w Stanach Zjednoczonych. METODY: Zmierzono surowicze przeciwciała antygliadyny i przeciwciała przeciwko endomysialowi (EMA). U osobników EMA-dodatnich oznaczono przeciwciała IgA przeciwko transglutaminazie ludzkiej tkanki i haplotypy ludzkiego antygenu leukocytowego DQ2/DQ8 związanego z CD. Biopsję jelita zalecano i przeprowadzano, gdy tylko było to możliwe, u wszystkich pacjentów z EMA-dodatnim. Łącznie przebadano 13 145 pacjentów: 4508 krewnych pierwszego stopnia i 1275 drugiego stopnia pacjentów z ChLC potwierdzoną biopsją, 3236 pacjentów z objawami (z objawami żołądkowo-jelitowymi lub zaburzeniami związanymi z ChLC) i 4126 bez ryzyka osoby. WYNIKI: W grupach ryzyka częstość występowania CD wynosiła 1:22 u krewnych pierwszego stopnia, 1:39 u krewnych drugiego stopnia i 1:56 u pacjentów z objawami. Ogólna częstość występowania CD w grupach niezagrożonych wynosiła 1:133. Wszyscy pacjenci z EMA-dodatnimi, którzy przeszli biopsję jelit, mieli zmiany zgodne z CD. WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że CD występuje często nie tylko u pacjentów z objawami ze strony przewodu pokarmowego, ale także u krewnych pierwszego i drugiego stopnia oraz u pacjentów z licznymi powszechnymi zaburzeniami nawet przy braku objawów ze strony przewodu pokarmowego. Częstość występowania CD u pacjentów z objawami i osób bez ryzyka była podobna do tej zgłaszanej w Europie. Celiakia wydaje się być częstszym, ale zaniedbywanym schorzeniem, niż powszechnie uznaje się w Stanach Zjednoczonych.


title: Diagnozowanie łagodnej enteropatii celiakii: randomizowane, kontrolowane badanie kliniczne.

text: Wstęp i cele: Kryteria diagnostyczne dla celiakii wymagają zaniku kosmków błony śluzowej jelita cienkiego z przerostem krypt (Marsh III). Jednak uszkodzenie błony śluzowej rozwija się stopniowo i pacjenci mogą wykazywać objawy kliniczne, zanim pojawią się zmiany histologiczne. Przeciwciała endomysial są specyficzne w przewidywaniu nadchodzącej atrofii kosmków. Postawiliśmy hipotezę, że pacjenci z łagodną enteropatią, ale z dodatnimi przeciwciałami endomysialnymi odnoszą korzyści z diety bezglutenowej (GFD) podobnie jak pacjenci z cięższą enteropatią. METODY: Endoskopię jelita cienkiego wraz z oceną kliniczną przeprowadzono u wszystkich 70 kolejnych dorosłych osób z dodatnimi przeciwciałami śródmięśniowymi. Spośród nich 23 miało tylko łagodną enteropatię (Marsh I-II) i zostali losowo przydzieleni do kontynuacji diety zawierającej gluten lub rozpoczęcia GFD. Po 1 roku powtórzono ocenę kliniczną, serologiczną i histologiczną. W sumie 47 uczestników miało zmiany w błonie śluzowej jelita cienkiego zgodne z celiakią (Marsh III), które służyły jako kontrola choroby. WYNIKI: W grupie diety zawierającej gluten (Marsh I-II) architektura kosmków błony śluzowej jelita cienkiego uległa pogorszeniu u wszystkich uczestników, a objawy i nieprawidłowe miana przeciwciał utrzymywały się. Natomiast w grupie GFD (Marsh I-II) objawy zostały złagodzone, miano przeciwciał zmniejszyło się, a zapalenie błony śluzowej zmniejszyło się tak samo jak w grupie kontrolnej (Marsh III). Po zakończeniu próby wszyscy uczestnicy zdecydowali się kontynuować stosowanie GFD przez całe życie. WNIOSKI: Pacjenci z przeciwciałami endomysialnymi odnoszą korzyści z GFD niezależnie od stopnia enteropatii. Kryteria diagnostyczne dla celiakii wymagają ponownej oceny: obecność przeciwciał śródmięśniowych bez atrofii należy do spektrum genetycznej nietolerancji glutenu i uzasadnia leczenie dietetyczne.


title: „Pozorny glikoskładniki odżywcze”.

text: Dyscyplina glikobiologii przyczynia się do zrozumienia ludzkiego zdrowia i chorób poprzez badania, z których większość jest publikowana w recenzowanych czasopismach naukowych. Ostatnio legalne odkrycia w glikobiologii zostały wykorzystane jako narzędzia marketingowe pomagające w sprzedaży ekstraktów roślinnych zwanych „glikoskładnikami odżywczymi”. Przemysł glikozydów ma globalną siłę sprzedaży ponad pół miliona ludzi i sprzedaje prawie pół miliarda dolarów (USD) produktów rocznie. W tym miejscu zajmujemy się związkiem między glikoodżywkami a glikobiologią oraz tym, w jaki sposób oświadczenia dotyczące glikoelementów mogą wpłynąć na opinię publiczną i naszą dyscyplinę.


title: Długotrwałe stosowanie suplementów β-karotenu, retinolu, likopenu i luteiny a ryzyko raka płuc: wyniki badania dotyczącego witamin i stylu życia (VITAL)

text: Suplementacja dużymi dawkami β-karotenu u osób wysokiego ryzyka została powiązana w badaniach klinicznych ze zwiększonym ryzykiem raka płuc; nie jest jasne, czy efekty są podobne w populacji ogólnej. Autorzy zbadali związek suplementacji β-karotenem, retinolem, witaminą A, luteiną i likopenem z ryzykiem raka płuc wśród uczestników w wieku 50-76 lat w badaniu kohortowym VITAMINS And Lifestyle (VITAL) w stanie Waszyngton. W latach 2000–2002 osoby kwalifikujące się (n = 77 126) wypełniły 24-stronicowy kwestionariusz początkowy, zawierający szczegółowe pytania dotyczące stosowania suplementów (czas trwania, częstotliwość, dawka) w ciągu ostatnich 10 lat z multiwitamin i poszczególnych suplementów/mieszanin. Incydentalne nowotwory płuc (n = 521) do grudnia 2005 r. zostały zidentyfikowane przez powiązanie z rejestrem nowotworów dotyczących nadzoru, epidemiologii i wyników końcowych. Dłuższy czas stosowania poszczególnych suplementów β-karotenu, retinolu i luteiny (ale nie całkowitej 10-letniej średniej dawki) wiązał się ze statystycznie istotnie podwyższonym ryzykiem całkowitego raka płuca i histologicznych typów komórek; na przykład współczynnik ryzyka = 2,02, 95% przedział ufności: 1,28, 3,17 dla indywidualnej suplementacji luteiny z całkowitym rakiem płuca i współczynnik ryzyka = 3,22, 95% przedział ufności: 1,29, 8,07 dla indywidualnego β-karotenu z rakiem drobnokomórkowym płuca dla >4 lata w porównaniu z brakiem użytkowania. Niewiele było dowodów na modyfikację efektu w zależności od płci lub palenia tytoniu. Długotrwałe stosowanie indywidualnych suplementów β-karotenu, retinolu i luteiny nie powinno być zalecane w profilaktyce raka płuc, zwłaszcza wśród palaczy.


title: STOSOWANIE MULTIWITAMIN A RYZYKO RAKA I CHOROBY SERCOWO-NACZYNIOWEJ W KOHORTACH INICJATYWY ZDROWIA KOBIET

text: Kontekst Miliony kobiet po menopauzie stosują multiwitaminy, często wierząc, że suplementy zapobiegają chorobom przewlekłym, takim jak rak i choroby układu krążenia. Cel Zbadanie związku między stosowaniem multiwitamin a ryzykiem raka, chorobami układu krążenia i śmiertelnością u kobiet po menopauzie. Projekt, otoczenie i uczestnicy 161 808 uczestniczek badań klinicznych Women’s Health Initiative (n=68 132 w trzech nakładających się badaniach terapii hormonalnej, modyfikacji diety i wapniowo-witaminy D) lub badania obserwacyjnego (n=93 676). Zebrano szczegółowe dane na temat stosowania multiwitamin w punkcie wyjściowym i kontrolnym. Zapisy na studia miały miejsce w latach 1993–1998; kobiety były obserwowane przez medianę 8,0 lat w badaniach klinicznych i 7,9 lat w badaniu obserwacyjnym. Punkty końcowe choroby zbierano do 2005 r. Wyniki pomiarów Raki piersi (inwazyjne), okrężnicy/odbytnicy, endometrium, nerki, pęcherza moczowego, żołądka, jajnika i płuc; choroba sercowo-naczyniowa (zawał mięśnia sercowego, udar, zakrzepica żylna); i całkowita śmiertelność. Wyniki 41,5% uczestników stosowało multiwitaminy. Po medianie 8,0 lat obserwacji w CT i 7,9 lat w OS, 9619 przypadków raka piersi, jelita grubego, endometrium, nerki, pęcherza moczowego, żołądka, płuc lub jajnika; Zgłoszono 8751 przypadków CVD i 9865 zgonów. Analizy skorygowane o wiele zmiennych nie wykazały związku multiwitamin z ryzykiem raka (HR piersi = 0,98, 95% CI 0,91–1,05; HR jelita grubego = 0,99, 95% CI 0,88–1,11; HR endometrium = 1,05, 95% CI = 0,90–1,21 HR płuc = 1,0, 95% CI = 0,88–1,13; HR jajników = 1,07, 95% CI = 0,88–1,29); CVD (MI HR= 0,96, 95%CI= 0,89–1,03; udar mózgu = 0,99, 95%CI=0,91–1,07; VT HR = 1,05, 95%CI =0,85–1,29); lub śmiertelność (HR = 1,02, 95% CI=0,97–1,07). Wnioski Po okresie obserwacji o medianie odpowiednio 8,0 i 7,9 lat w badaniu CT i OS, kohorty WHI dostarczają przekonujących dowodów na to, że stosowanie multiwitamin ma niewielki lub żaden wpływ na ryzyko pospolitych nowotworów, chorób układu krążenia lub całkowitą śmiertelność u kobiet po menopauzie. Rejestracja badania klinicznego identyfikator Clinictrials.gov: NCT00000611


title: Rola żelaza w neurotoksyczności: powód do niepokoju u osób starszych?

text: CEL PRZEGLĄDU: Zbadanie roli fizjologii żelaza w mózgu zdrowych osób dorosłych i zbadanie, w jaki sposób zwiększone odkładanie się żelaza w mózgu jest związane z powszechnymi chorobami neurodegeneracyjnymi, które dotykają osoby starsze. OSTATNIE ODKRYCIA: Ponieważ żelazo odgrywa rolę w transporcie tlenu, syntezie mieliny, produkcji neuroprzekaźników i przenoszeniu elektronów, służy jako kluczowy kofaktor w normalnym metabolizmie ośrodkowego układu nerwowego. Jednak podwyższony poziom żelaza w mózgu może sprzyjać neurotoksyczności z powodu tworzenia wolnych rodników, peroksydacji lipidów i ostatecznie śmierci komórkowej. Zaawansowane techniki neuroobrazowania i badania patologiczne wykazały wzrost żelaza w mózgu wraz ze starzeniem się, a zwiększone odkładanie żelaza zaobserwowano również u pacjentów z konstelacją chorób neurologicznych, w tym chorobą Alzheimera, chorobą Parkinsona i udarem mózgu. PODSUMOWANIE: Obrazowanie patologiczne i neurologiczne w połączeniu z eksperymentami zwiększyły nasze zrozumienie związku między żelazem a neurodegeneracją. Potencjalną implikacją jest to, że terapie modyfikujące przebieg choroby mające na celu usunięcie nadmiaru żelaza mogą pewnego dnia stać się częścią arsenału stosowanego przez klinicystów w celu zmniejszenia obciążenia chorobami neurodegeneracyjnymi u osób starszych.


title: Witaminy C i E oraz suplementacja beta-karotenem a ryzyko zachorowania na raka: randomizowana, kontrolowana próba

text: Tło Badania obserwacyjne sugerują, że dieta bogata w owoce i warzywa, które są bogate w przeciwutleniacze, może zapobiegać rozwojowi raka. Jednak wyniki badań z randomizacją dotyczące związku między stosowaniem przeciwutleniaczy a ryzykiem raka były w większości negatywne. Metody Od 8171 kobiet, które zostały losowo przydzielone do Women's Antioxidant Cardiovascular Study, podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próby czynnikowej 2 × 2 × 2 witaminy C (500 mg kwasu askorbinowego dziennie), naturalnej witaminy E (600 j.m.). α-tokoferolu co drugi dzień) i beta-karotenu (50 mg co drugi dzień), 7627 kobiet, które były wolne od raka przed losowym przydziałem, zostało wybranych do tego badania. Rozpoznanie i zgony z powodu raka w określonym miejscu zostały potwierdzone przez wykorzystanie raportów szpitalnych i National Death Index. Modele regresji proporcjonalnych hazardów Coxa zastosowano do oceny współczynników ryzyka (reprezentowanych jako ryzyko względne [RR]) powszechnych nowotworów związanych ze stosowaniem przeciwutleniaczy, pojedynczo lub w połączeniu. Przeprowadzono analizy podgrup w celu ustalenia, czy czas stosowania zmieniał związek stosowania suplementów z ryzykiem raka. Wszystkie testy statystyczne były dwustronne. Wyniki W ciągu średnio 9,4 roku leczenia 624 kobiet zachorowało na raka inwazyjnego, a 176 kobiet zmarło na raka. Nie stwierdzono statystycznie istotnego wpływu stosowania jakiegokolwiek przeciwutleniacza na całkowitą zachorowalność na raka. W porównaniu z grupą placebo RR wynosiły 1,11 (95% przedział ufności [CI] = 0,95 do 1,30) w grupie witaminy C, 0,93 (95% CI = 0,79 do 1,09) w grupie witaminy E i 1,00 (95% CI = 0,85 do 1,17) w grupie beta-karotenu. Podobnie nie zaobserwowano wpływu tych przeciwutleniaczy na śmiertelność z powodu raka. W porównaniu z grupą placebo RR wynosiły 1,28 (95% CI = 0,95 do 1,73) w grupie witaminy C, 0,87 (95% CI = 0,65 do 1,17) w grupie witaminy E i 0,84 (95% CI = 0,62 do 1.13) w grupie beta-karotenu. Czas trwania i połączone stosowanie trzech przeciwutleniaczy również nie miało wpływu na zachorowalność na raka i śmierć z powodu raka. Wnioski Suplementacja witaminą C, witaminą E lub beta-karotenem nie zapewnia ogólnych korzyści w pierwotnej prewencji całkowitej zachorowalności na raka lub śmiertelności z powodu raka.


title: Witaminy E i C w zapobieganiu chorobom układu sercowo-naczyniowego u mężczyzn: badanie kliniczne II badania losowego

text: Kontekst Badania podstawowe i obserwacyjne sugerują, że witaminy E lub C mogą zmniejszać ryzyko chorób układu krążenia (CVD). Jednak w kilku długoterminowych badaniach oceniano mężczyzn z początkowo niskim ryzykiem CVD, a żadne wcześniejsze badanie nie dotyczyło samej witaminy C w zapobieganiu CVD. Cel Sprawdzenie, czy długotrwała suplementacja witaminy E lub C zmniejsza ryzyko poważnych incydentów sercowo-naczyniowych u mężczyzn. Projekt, otoczenie i uczestnicy Badanie Physicians' Health Study II (PHS II) jest randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniem czynnikowym witamin E i C, które rozpoczęło się w 1997 roku i trwało do zaplanowanego zakończenia 31 sierpnia 2007 roku. Do badania włączono 14 641 amerykańskich lekarzy płci męskiej początkowo w wieku ≥50 lat, w tym 754 (5,1%) mężczyzn z częstą CVD w momencie randomizacji. Interwencja Indywidualne suplementy 400 IU witaminy E co drugi dzień i 500 mg witaminy C dziennie. Główne wskaźniki wyniku Złożony punkt końcowy obejmujący poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe (zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem, udar mózgu niezakończony zgonem i zgon z powodu CVD). Wyniki W średnim okresie obserwacji wynoszącym 8,0 lat stwierdzono 1245 potwierdzonych poważnych incydentów sercowo-naczyniowych. W porównaniu z placebo, witamina E nie miała wpływu na częstość występowania poważnych incydentów sercowo-naczyniowych (zarówno w grupie aktywnej, jak i placebo witaminy E, 10,9 zdarzeń na 1000 osobolat; współczynnik ryzyka [HR], 1,01; 95% przedział ufności [CI], 0,90 –1,13; P=0,86), a także całkowity MI (HR, 0,90; 95% CI, 0,75–1,07; P=0,22), całkowity udar (HR, 1,07; 95% CI, 0,89–1,29; P=0,45) , oraz śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych (HR, 1,07; 95% CI, 0,90–1,29; p=0,43). Nie stwierdzono również istotnego wpływu witaminy C na poważne incydenty sercowo-naczyniowe (grupy aktywnej witaminy E i placebo odpowiednio 10,8 i 10,9 zdarzeń na 1000 osobolat; HR 0,99; 95% CI 0,89–1,11; P=0,91). jak również całkowity MI (HR, 1,04; 95% CI, 0,87–1,24; P=0,65), całkowity udar (HR, 0,89; 95% CI, 0,74–1,07; P=0,21) oraz śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych (HR, 1,02 ; 95% CI, 0,85–1,21; P=0,86). Ani witamina E (HR, 1,07; 95% CI, 0,97–1,18; P=0,15), ani witamina C (HR, 1,07; 95% CI, 0,97–1,18; P=0,16) nie miały istotnego wpływu na śmiertelność całkowitą, ale witamina E wiązało się ze zwiększonym ryzykiem udaru krwotocznego (HR 1,74; 95% CI 1,04–2,91; P=0,036). Wnioski W tym dużym, długoterminowym badaniu lekarzy płci męskiej ani suplementacja witaminy E, ani C nie zmniejszyła ryzyka poważnych incydentów sercowo-naczyniowych. Dane te nie stanowią uzasadnienia dla stosowania tych suplementów w profilaktyce CVD u mężczyzn w średnim i starszym wieku.


title: Potencjalne uszkodzenie wątroby związane z suplementami witaminowymi dostępnymi bez recepty.

text: Rosnąca popularność i dostępność produktów zdrowotnych dostępnych bez recepty (OTC), w tym witamin, budzi poważne obawy dotyczące toksyczności witamin. Przedstawiamy przypadek marskości wątroby u pacjentki, u której nawykowe codzienne przyjmowanie suplementu diety OTC zawierającego 13 000 mikrogramów witaminy A wiązało się z wyraźną poprawą kliniczną po odstawieniu. Ten przypadek podkreśla możliwość uszkodzenia wątroby, które może być związane z długotrwałym przyjmowaniem suplementów witaminowych OTC i wskazuje na potrzebę nadzoru medycznego takich produktów.


title: Praktyki akwakultury i potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzkiego: aktualna wiedza i przyszłe priorytety.

text: Roczna światowa produkcja akwakultury wzrosła ponad trzykrotnie w ciągu ostatnich 15 lat, a do 2015 r. przewiduje się, że akwakultura będzie stanowić 39% całkowitej światowej produkcji owoców morza według wagi. Biorąc pod uwagę, że brak odpowiedniego odżywiania jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do globalnego obciążenia chorobami, zwiększona produkcja żywności poprzez akwakulturę jest pozornie pożądanym sygnałem. Jednak w miarę gwałtownego wzrostu produkcji zakłady akwakultury w coraz większym stopniu polegają na dużym nakładzie pasz formułowanych, antybiotyków, środków przeciwgrzybiczych i agrochemikaliów. Niniejszy przegląd podsumowuje naszą aktualną wiedzę na temat głównych czynników chemicznych, biologicznych i pojawiających się w nowoczesnych obiektach akwakultury oraz ich potencjalnego wpływu na zdrowie publiczne. Wyniki tego przeglądu wskazują, że obecne praktyki akwakultury mogą prowadzić do podwyższonego poziomu pozostałości antybiotyków, bakterii opornych na antybiotyki, trwałych zanieczyszczeń organicznych, metali, pasożytów i wirusów w akwakulturach ryb i skorupiakach. Konkretne populacje narażone na narażenie na te zanieczyszczenia obejmują osoby pracujące w obiektach akwakultury, populacje mieszkające wokół tych obiektów oraz konsumenci produktów spożywczych pochodzących z akwakultury. Dodatkowe badania są niezbędne nie tylko do pełnego zrozumienia zagrożeń dla zdrowia ludzi związanych z rybami akwakulturowymi w porównaniu z rybami złowionymi na wolności, ale także do opracowania odpowiednich interwencji, które mogłyby ograniczyć lub zapobiec tym zagrożeniom. Aby odpowiednio zrozumieć, zająć się i zapobiegać tym skutkom w skali lokalnej, krajowej i globalnej, naukowcy, decydenci, rządy i przemysł akwakultury muszą współpracować i współpracować w zakresie wymiany krytycznych informacji i opracowywania ukierunkowanych polityk, które są praktyczne, skuteczne i wykonalne.


title: Polibromowane etery difenylowe (PBDE) u łososia hodowlanego i dzikiego sprzedawanego w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych.

text: Niedawno pisaliśmy o analizie polichlorowanych bifenyli (PCB) i chlorowanych pestycydów w hodowlanym łososiu atlantyckim (Salmo salar) z Maine we wschodniej Kanadzie i Norwegii oraz dzikim łososiu chinook alaskańskim (Oncorhynchus tshawytscha). W niniejszym artykule rozszerzyliśmy analizę na polibromowane etery difenylowe (PBDE) w tych próbkach. Całkowite stężenia PBDE u łososia hodowlanego (0,4-1,4 ng/g, wilgotna masa, ww) nie różniły się istotnie od stężenia w próbkach dzikiego alaskańskiego Chinook (0,4-1,2 ng/g, ww), ani nie stwierdzono istotnych różnic między regionami . Jednak u łososia z farm kanadyjskich zaobserwowano znaczące wewnątrzregionalne różnice w stężeniach całkowitych PBDE i tetra-BDE47 (p<0,01). Profile kongenerów były zdominowane przez BDE-47, a następnie penta-BDE 99 i 100. Stężenia PBDE w próbkach kanadyjskich były niższe niż te zgłoszone dwa lata wcześniej. Usunięcie skóry nie spowodowało ogólnego zmniejszenia stężenia PBDE u naszego łososia hodowlanego, aw niektórych przypadkach stężenia PBDE były wyższe w próbkach pozbawionych skóry. PBDE były skorelowane z lipidami tylko w próbkach ze skórą, co sugeruje, że istnieje większa akumulacja i zatrzymywanie PBDE w lipidach mięśniowych niż w tłuszczu związanym ze skórą. W próbkach ze skórą zaobserwowano niewielkie korelacje między stężeniami PBDE i PCB (R(2)=0,47) i mono-orto PCB (R(2)=0,50), podczas gdy PBDE nie były skorelowane z nieorto-PCB.


title: Deponowane w atmosferze PBDE, pestycydy, PCB i WWA w Parku Narodowym Zachodnich Stanów Zjednoczonych: Wytyczne dotyczące stężenia i spożycia

text: Stężenia polibromowanych eterów difenylowych (PBDE), pestycydów, polichlorowanych bifenyli (PCB) i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych zmierzono u 136 ryb z 14 odległych jezior w 8 parkach narodowych/rezerwatach zachodnich Stanów Zjednoczonych w latach 2003-2005 i porównano je ze zdrowiem ludzi i zwierząt. progi. Czuła (mediana granica wykrywalności -18 pg/g mokrej masy), wydajna (61% odzysk przy 8 ng/g), powtarzalna (4,1% RSD) i dokładna (7 % odchylenie od SRM) została opracowana i zwalidowana dla tych analiz. Stężenia PCB, heksachlorobenzenu, heksachlorocykloheksanów, DDT i chlordanów w rybach z zachodniej części Stanów Zjednoczonych były porównywalne lub niższe niż u ryb górskich zebranych ostatnio w Europie, Kanadzie i Azji. Stężenia dieldryny i PBDE były wyższe niż niedawne pomiary u ryb górskich i łososia z Oceanu Spokojnego. Stężenia większości zanieczyszczeń w rybach z zachodnich Stanów Zjednoczonych były o 1–6 rzędów wielkości poniżej obliczonych progów zdrowotnych zanieczyszczeń ryb rekreacyjnych. Jednak stężenia zanieczyszczeń przekroczyły wartości przesiewowe raka w przypadku połowów przy życiu w 8 z 14 jezior. Średnie stężenia zanieczyszczeń w rybach przekroczyły progi zdrowotne zanieczyszczenia dzikich zwierząt dla rybożernych ssaków w 5 jeziorach i rybożernych ptaków we wszystkich 14 jeziorach. Wyniki te wskazują, że osadzone w atmosferze zanieczyszczenia organiczne mogą gromadzić się w rybach położonych na dużych wysokościach, osiągając stężenia istotne dla zdrowia ludzi i dzikich zwierząt.


title: Polichlorowane naftaleny w ludzkiej tkance tłuszczowej z Nowego Jorku, USA.

text: Polichlorowane naftaleny (PCN) są trwałymi, bioakumulacyjnymi i toksycznymi zanieczyszczeniami. Przed przystąpieniem do niniejszego badania nie analizowano występowania PCN w ludzkich tkankach tłuszczowych z USA. Tutaj zmierzyliśmy stężenia PCN w próbkach ludzkiej tkanki tłuszczowej zebranych w Nowym Jorku w latach 2003-2005. Stężenia PCN mieściły się w zakresie 61-2500 pg/g lipidów wag. u mężczyzn i 21-910 pg/g lipidów wag. u kobiet. Kongenery PCN 52/60 (1,2,3,5,7/1,2,4,6,7) i 66/67 (1,2,3,4,6,7/1,2,3,5 ,6,7) dominowały, stanowiące łącznie 66% wszystkich stężeń PCN. Stężenia PCN w ludzkiej tkance tłuszczowej były o 2-3 rzędy wielkości niższe niż poprzednio zgłoszone stężenia polichlorowanych bifenyli (PCB) i polibromowanych eterów difenylowych (PBDE). Stężenia PCN nie były skorelowane ze stężeniami PCB. Udział PCN w dioksynopodobnych toksycznych odpowiednikach (TEQ) w ludzkiej tkance tłuszczowej oszacowano na <1% polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn/dibenzofuranów (PCDD/F)-TEQ.


title: Kapsułki z oleju z alg i gotowany łosoś: równoważne pod względem odżywczym źródła kwasu dokozaheksaenowego.

text: Specjaliści od żywności i żywienia kwestionują, czy składniki odżywcze pochodzące z suplementów wydają się być równoważne tym pochodzącym z naturalnych źródeł żywności. W randomizowanym, otwartym badaniu w grupach równoległych porównaliśmy dostępność odżywczą kwasu dokozaheksaenowego (DHA) z kapsułek z olejem algowym z testowanym gotowanym łososiem u 32 zdrowych mężczyzn i kobiet w wieku od 20 do 65 lat. W tym 2-tygodniowym badaniu porównującym 600 mg DHA/dzień z kapsułek oleju z alg z testowanymi porcjami gotowanego łososia, przeanalizowano średnią zmianę w stosunku do wartości wyjściowej poziomu fosfolipidów w osoczu i erytrocytów DHA, a poziomy DHA porównano za pomocą testów t-Studenta. W analizach post-hoc w celu określenia biorównoważności porównywano średnie stosunki najmniejszych kwadratów procentowej zmiany od wartości wyjściowych poziomów fosfolipidów i DHA w erytrocytach w osoczu. Poziomy DHA wzrosły o około 80% w fosfolipidach osocza io około 25% w erytrocytach w obu grupach. Zmiany poziomu DHA w fosfolipidach i erytrocytach w osoczu były podobne między grupami. Jak zmierzono przez dostarczanie DHA zarówno do osocza, jak i do erytrocytów, kapsułki z ryb i oleju z alg były równoważne. Oba schematy były ogólnie dobrze tolerowane. Wyniki te wskazują, że kapsułki DHA z oleju algowego i gotowany łosoś wydają się być biorównoważne w dostarczaniu DHA do osocza i czerwonych krwinek i odpowiednio, że kapsułki DHA z oleju algowego stanowią bezpieczne i wygodne źródło DHA niepochodzącego z ryb.


title: Poziomy polibromowanych eterów difenylowych (PBDE) i zanieczyszczeń chloroorganicznych w dwóch gatunkach ryb antarktycznych (Chionodraco hamatus i Trematomus...

text: Pod koniec lat 60. pierwsze badania naukowe nad skażeniem Antarktydy wykazały obecność zanieczyszczeń w ekosystemach Antarktyki. Wiele trwałych zanieczyszczeń organicznych (POP) jest transportowanych na całym świecie z obszarów, na których są one produkowane i uwalniane do środowiska w odległych obszarach, w tym na Antarktydzie. W tym miejscu przedstawiamy uzyskane wyniki dotyczące akumulacji polibromowanych eterów difenylowych (PBDE), mono- i nie-orto-polichlorobifenyli (PCB), polichlorodibenzodioksyn (PCDD) i polichlorodibenzofuranów (PCDF) w tkankach dwóch gatunków ryb antarktycznych (Chionodraco hamatus i Trematomus bernacchii). Równoważniki toksyczności 2,3,7,8-TCDD (TEQ) zostały również obliczone w celu oceny potencjalnego ryzyka tych związków dla dwóch gatunków. Ogólnie poziomy POP były wyższe w tkankach T. bernacchii niż w C. hamatus, a najwyższe stężenia stwierdzono w wątrobie obu gatunków. Poziomy PBDE wahały się od 160,5 pg g(-1) mokrej masy w mięśniu C. hamatus do 789,9 pg g(-1) mokrej masy w wątrobie T. bernacchii i były niższe niż poziomy PCB. PCB były głównymi wykrytymi związkami chloroorganicznymi, a ich stężenia wahały się od 0,3 ng g(-1) wilgotnej masy w mięśniu C. hamatus do 15,1 ng g(-1) wilgotnej masy w wątrobie T. bernacchii. Stężenia TEQ były wyższe u C. hamatus niż u T. bernacchii i wynikały głównie z PCDD. Obecność PBDE i zanieczyszczeń chloroorganicznych w tkankach organizmów Antarktyki potwierdza ich globalny transport i dystrybucję.