title: Spożycie w diecie kwasów tłuszczowych n-3 i n-6 a ryzyko klinicznej depresji u kobiet: 10-letnie prospektywne badanie kontrolne

text: Wstęp: Związek między różnymi źródłami spożywania kwasów tłuszczowych n-3 (omega-3) i n-6 (omega-6) a ryzykiem depresji nie był badany prospektywnie. Cel: Celem było zbadanie związku między różnymi typami n-3 i n-6 z występowaniem klinicznej depresji. Projekt: Przebadaliśmy prospektywnie 54 632 kobiety w USA z badania Nurses' Health Study, które były w wieku 50–77 lat i nie miały objawów depresji na początku badania. Informacje na temat diety uzyskano z zatwierdzonych kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. Depresję kliniczną zdefiniowano jako zgłaszanie zarówno depresji zdiagnozowanej przez lekarza, jak i regularnego stosowania leków przeciwdepresyjnych. Wyniki: W ciągu 10 lat obserwacji (1996–2006) udokumentowano 2823 przypadki depresji. Spożycie długołańcuchowych kwasów tłuszczowych n−3 z ryb nie wiązało się z ryzykiem depresji [ryzyko względne (RR) dla przyrostu 0,3 g/d: 0,99; 95% CI: 0,88; 1,10], natomiast spożycie kwasu α-linolenowego (ALA) było odwrotnie proporcjonalne do ryzyka depresji (wieloczynnikowy RR dla przyrostu 0,5 g/d: 0,82; 95% CI: 0,71, 0,94). Odwrotny związek między ALA a depresją był silniejszy u kobiet z niskim spożyciem kwasu linolowego (LA) (P dla interakcji = 0,02): wzrost ALA o 0,5 g/d był odwrotnie skorelowany z depresją w pierwszym, drugim i trzecim LA kwintyle [RR (95% CI): odpowiednio 0,57 (0,37, 0,87), 0,62 (0,41, 0,93) i 0,68 (0,47, 0,96)], ale nie w czwartym i piątym kwintyle. Wnioski: Wyniki tego dużego badania podłużnego nie potwierdzają ochronnego wpływu długołańcuchowych kwasów n−3 z ryb na ryzyko depresji. Chociaż dane te potwierdzają hipotezę, że wyższe spożycie ALA i niższe spożycie LA zmniejszają ryzyko depresji, zależność ta uzasadnia dalsze badania.


title: Występowanie farmaceutyków i produktów higieny osobistej w rybach: wyniki krajowego badania pilotażowego w Stanach Zjednoczonych.

text: W różnych matrycach biologicznych, w tym w tkance rybiej, coraz częściej pojawiają się informacje o farmaceutykach i produktach higieny osobistej; jednak badania przesiewowe nie obejmowały obecnie szerokich obszarów geograficznych. Krajowe badanie pilotażowe rozpoczęto w Stanach Zjednoczonych w celu oceny akumulacji farmaceutyków i produktów higieny osobistej w rybach pobranych z pięciu rzek zdominowanych przez ścieki, które są bezpośrednio odprowadzane z oczyszczalni ścieków w Chicago, Illinois; Dallas, Teksas; Orlando Floryda; Phoenix, Arizona; oraz West Chester, Pensylwania, USA. Ryby pobrano również z rzeki Gila w stanie Nowy Meksyk, USA, jako warunek odniesienia, na który wpływ antropogeniczny ma minimalny wpływ. Wysokosprawna chromatografia cieczowa-tandemowa spektrometria masowa analiza farmaceutyków wykazała obecność norfluoksetyny, sertraliny, difenhydraminy, diltiazemu i karbamazepiny w stężeniach nanogramów na gram w kompozytach filetowych z miejsc pobierania próbek zdominowanych przez ścieki; dodatkową obecność fluoksetyny i gemfibrozylu potwierdzono w tkance wątroby. Sertralinę wykryto w stężeniach tak wysokich jak 19 i 545 ng/g odpowiednio w tkance fileta i wątroby. Analiza metodą chromatografii gazowej z tandemową spektrometrią mas produktów higieny osobistej w kompozytach filetowych wykazała obecność galaksolidu i tonalidu w maksymalnych stężeniach odpowiednio 2100 i 290 ng/g oraz śladowe ilości triklosanu. Ogólnie, więcej farmaceutyków wykryto w wyższych stężeniach iz większą częstością w wątrobie niż w tkankach filetowych. Wyższa zawartość lipidów w tkance wątroby nie mogła wyjaśnić tej rozbieżności, ponieważ nie znaleziono znaczących dodatnich korelacji między nagromadzonymi stężeniami farmaceutyków a zawartością lipidów dla żadnego typu tkanki z dowolnego miejsca pobierania próbek. W przeciwieństwie do tego, akumulacja galaksolidu i tonalidu produktów higieny osobistej była istotnie związana z zawartością lipidów. Wyniki sugerują, że wykrywanie farmaceutyków i produktów higieny osobistej zależało od stopnia zastosowanego oczyszczania ścieków.


title: Kwas domoikowy i ryzyko narażenia ludzi: przegląd.

text: Kwas domoikowy jest silną neurotoksyną, która jest naturalnie wytwarzana przez kilka gatunków okrzemek z rodzaju Pseudo-nitzschia. Toksyna działa jako agonista glutaminianu i jest ekscytotoksyczna w ośrodkowym układzie nerwowym kręgowców i innych narządach bogatych w receptory glutaminianu. Narażenie człowieka na kwas domoikowy następuje poprzez spożycie skażonych skorupiaków, które nagromadziły toksynę podczas żywienia się przez filtr toksycznego fitoplanktonu podczas kwitnienia. Pierwsze zgłoszone zdarzenie zatrucia kwasem domoikowym u ludzi miało miejsce w Kanadzie w 1987 r., podczas którego zaobserwowano kliniczne objawy ostrej toksyczności, takie jak zaburzenia żołądkowo-jelitowe, splątanie, dezorientacja, utrata pamięci, śpiączka i śmierć. Choroba została nazwana amnestycznym zatruciem mięczakami (ASP), a dzięki skutecznym programom monitorowania owoców morza od 1987 roku nie udokumentowano przypadków ASP. Jednak zatrucie kwasem domoikowym ma znaczący wpływ na dziką przyrodę morską i wiele przypadków zatruć miało miejsce u ptaków i ssaków morskich w ciągu ostatnich kilku dekad. Obecnie uważa się, że częstotliwość zakwitów okrzemek wytwarzających kwas domoikowy wzrasta na całym świecie, co stanowi coraz większe zagrożenie dla dzikiej przyrody i ludzkiego zdrowia. Szczególny niepokój budzą potencjalne skutki długotrwałego narażenia na niski poziom w „zagrożonych” populacjach ludzkich. Skutki powtarzalnego narażenia na niski poziom kwasu domoikowego są obecnie nieznane. W niniejszym przeglądzie przedstawiono podstawowy opis mechanizmu działania kwasu domoikowego oraz syntezę informacji dotyczących dróg narażenia na kwas domoikowy, wrażliwości na toksyny oraz znaczenia skutecznych programów monitorowania. Omówiono również znaczenie badania potencjalnego wpływu na zdrowie ludzi długotrwałego narażenia na niski poziom kwasu domoikowego w „zagrożonych” populacjach ludzkich. Opublikowane przez Elsevier Ltd.


title: Amnestyczna trucizna ze skorupiaków.

text: Zatrucie mięczakami amnezyjnymi (ASP) jest spowodowane spożyciem skorupiaków, które nagromadziły kwas domoikowy, neurotoksynę wytwarzaną przez niektóre szczepy fitoplanktonu. Neurotoksyczne właściwości kwasu domoikowego powodują degenerację i martwicę neuronów w określonych obszarach hipokampa. Poważna epidemia ASP miała miejsce w Kanadzie w 1987 roku i obejmowała 150 zgłoszonych przypadków, 19 hospitalizacji i 4 zgony po spożyciu skażonych małży. Objawy wahały się od zaburzeń żołądkowo-jelitowych do efektów neurotoksycznych, takich jak halucynacje, utrata pamięci i śpiączka. Programy monitorowania są stosowane w wielu krajach na całym świecie, a zamykanie obszarów połowu skorupiaków ma miejsce, gdy stężenie kwasu domoikowego przekracza limity regulacyjne. W niniejszym artykule dokonano przeglądu chemii, źródeł, metabolizmu i toksykologii kwasu domoikowego, a także opisów przypadków ASP u ludzi oraz omówiono możliwy mechanizm toksyczności.


title: Dieta, wegetarianizm i ryzyko zaćmy.

text: TŁO: Zaćma związana z wiekiem jest główną przyczyną zachorowalności. Wcześniejsze badania dotyczące diety i ryzyka zaćmy koncentrowały się na określonych składnikach odżywczych lub wskaźnikach zdrowego odżywiania, ale nie na możliwych do zidentyfikowania grupach dietetycznych, takich jak wegetarianie. CEL: Zbadaliśmy związek między dietą a ryzykiem zaćmy w populacji, która ma szeroki zakres diet i obejmuje wysoki odsetek wegetarian. PROJEKT: Zastosowaliśmy regresję proporcjonalnych hazardów Coxa do zbadania ryzyka zaćmy w odniesieniu do wyjściowych cech diety i stylu życia 27 670 osób bez cukrzycy w wieku ≥ 40 lat zgłaszanych przez samych pacjentów w momencie rekrutacji w ramieniu Oxford (Wielka Brytania) European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC-Oxford) przy użyciu danych ze statystyk epizodów szpitalnych w Anglii i szkockich rejestrów zachorowalności. WYNIKI: Istniał silny związek między ryzykiem zaćmy a grupą dietetyczną, z postępującym spadkiem ryzyka zaćmy u osób jedzących dużo mięsa do osób jedzących mało mięsa, jedzących ryby (uczestnicy, którzy jedli ryby, ale nie mięso), wegetarian i wegan. Po dostosowaniu wielu zmiennych, współczynniki częstości występowania (95% CI) dla osób średnio jedzących mięso (50-99 g mięsa/dzień), osób jedzących mało mięsa (<50 g mięsa/dzień), osób jedzących ryby, wegetarian i wegan w porównaniu z osobami wysokomięsnymi Liczba zjadaczy (≥100 g mięsa/dzień) wynosiła odpowiednio 0,96 (0,84, 1,11), 0,85 (0,72, 0,99), 0,79 (0,65, 0,97), 0,70 (0,58, 0,84) i 0,60 (0,38, 0,96) (p < 0,001 dla niejednorodności). Związki między ryzykiem zaćmy a spożyciem wybranych składników odżywczych i pokarmów generalnie odzwierciedlały silny związek z grupą dietetyczną. WNIOSEK: Wegetarianie byli mniej narażeni na zaćmę niż osoby jedzące mięso w tej grupie dbających o zdrowie mieszkańców Wielkiej Brytanii.


title: Karotenoidy w osoczu, poziomy retinolu i tokoferolu a ryzyko raka jajnika.

text: CEL: Zbadaliśmy związek między karotenoidami w osoczu, poziomem retinolu i tokoferolu a ryzykiem raka jajnika u koreańskich kobiet. PROJEKT: Badanie kliniczno-kontrolne oparte na szpitalu. OTOCZENIE: Sześć wyższych instytutów medycznych w Korei. LUDNOŚĆ: Czterdzieści pięć nabłonkowych raków jajnika i 135 osób w grupie kontrolnej w tym samym wieku. METODY: Przedoperacyjne stężenia beta-karotenu, likopenu, zeaksantyny plus luteiny, retinolu, alfa-tokoferolu i gamma-tokoferolu zmierzono w odwróconej fazie, gradientową wysokociśnieniową chromatografią cieczową. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Iloraz szans (OR) i 95% przedział ufności (95% CI) oszacowano za pomocą tercyli w celu oceny wpływu mikroskładników odżywczych na ryzyko raka endometrium po uwzględnieniu wskaźnika masy ciała (BMI), menopauzy, liczby porodów, stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych , palenie tytoniu i spożywanie alkoholu. WYNIKI: Kobiety w najwyższym tercylu dla beta-karotenu miały 0,12-krotnie większe ryzyko raka jajnika w najniższym tercylu (OR 0,12; 95% CI 0,04-0,36). Kobiety z najwyższymi tercylami likopenu (OR 0,09; 95% CI 0,03-0,32), zeaksantyny/luteiny (OR 0,21; 95% CI 0,09-0,52), retinolu (OR 0,45; 95% CI 0,21-0,98), alfa-tokoferolu (OR 0,23; 95% CI 0,10-0,53) i gamma-tokoferol (OR 0,28; 95% CI 0,11-0,70) miały niższe ryzyko raka jajnika niż kobiety z najniższych tercyli. Wyniki były spójne we wszystkich warstwach czynników społeczno-epidemiologicznych. WNIOSKI: Mikroskładniki odżywcze, w szczególności p-karoten, likopen, zeaksantyna, luteina, retinol, alfa-tokoferol i gamma-tokoferol, mogą odgrywać rolę w zmniejszaniu ryzyka raka jajnika.


title: Ryzyko jaskry a spożywanie owoców i warzyw wśród starszych kobiet w badaniu złamań osteoporotycznych.

text: CEL: Zbadanie związku między spożywaniem owoców i warzyw a występowaniem jaskry. PROJEKT: Przekrojowe badanie kohortowe. METODY: W próbie 1155 kobiet znajdujących się w wielu ośrodkach w Stanach Zjednoczonych, specjaliści jaskry zdiagnozowali jaskrę w co najmniej jednym oku, oceniając zdjęcia głowy nerwu wzrokowego i 76-punktowe nadprogowe pola widzenia. Spożycie owoców i warzyw oceniano za pomocą kwestionariusza Block Food Frequency Questionnaire. Związek między spożyciem wybranych owoców i warzyw a jaskrą badano za pomocą skorygowanych modeli regresji logistycznej. WYNIKI: Spośród 1155 kobiet u 95 (8,2%) rozpoznano jaskrę. W skorygowanej analizie prawdopodobieństwo wystąpienia jaskry zmniejszyło się o 69% (iloraz szans [OR] 0,31; 95% przedział ufności [CI], 0,11 do 0,91) u kobiet, które spożywały co najmniej jedną porcję na miesiąc zielonych kołnierzyków i jarmużu w porównaniu z kobietami, które spożywały mniej niż jedną porcję miesięcznie, o 64% (OR, 0,36; 95% CI, 0,17 do 0,77) u kobiet, które spożywały więcej niż dwie porcje marchwi tygodniowo, w porównaniu z tymi, które spożywały mniej niż jedną porcję na miesiąc. tydzień i o 47% (OR 0,53; 95% CI, 0,29 do 0,97) u kobiet, które spożywały co najmniej jedną porcję brzoskwiń w puszkach lub suszonych tygodniowo w porównaniu z tymi, które spożywały mniej niż jedną porcję miesięcznie. WNIOSKI: Większe spożycie niektórych owoców i warzyw może wiązać się ze zmniejszonym ryzykiem jaskry. Potrzebne są dalsze badania, aby zbadać tę zależność.


title: Wpływ luteiny i zeaksantyny w diecie na sprawność widzenia.

text: Pomysł, że normalne składniki diety mogą wpływać na funkcje wzrokowe, nie jest nowy. Już w 1782 r. Buzzi zidentyfikował żółty kolor plamki, a Schulze (1866) wyraźnie postulował, że żółte pigmenty prowadzą do poprawy ludzkiego widzenia. Później okazało się, że te pigmenty pochodzą z dietetycznej luteiny i zeaksantyny, które są znane jako utlenione karotenoidy (ksantofile). Walls i Judd (1933) postulowali, że te żółte pigmenty wewnątrzgałkowe mogą poprawić sprawność widzenia poprzez pochłanianie światła rozproszonego zarówno w obrębie (na przykład olśnienia), jak i na zewnątrz oka (zwiększenie zasięgu widzenia poprzez pochłanianie niebieskiego światła rozproszonego w atmosferze) oraz poprzez poprawę widzenie przestrzenne poprzez zwiększenie kontrastu i zmniejszenie rozmycia chromatycznego. W tym artykule dokonano przeglądu dowodów potwierdzających te pomysły, ze szczególnym naciskiem na nowsze dane dotyczące efektów olśnienia.


title: Ogólna jakość diety i związane z wiekiem zwyrodnienie plamki żółtej

text: Cel Zbadanie ogólnej jakości diety w odniesieniu do zaawansowanego zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem (AMD). Metody W tym badaniu kliniczno-kontrolnym zidentyfikowano 437 pacjentów z zaawansowanym AMD i 259 niespokrewnionych osób z grupy kontrolnej przy użyciu stereoskopowych kolorowych zdjęć dna oka. Uczestnikami byli głównie biali mężczyźni i kobiety niebędący Latynosami z Północnej Karoliny i Tennessee. Do zebrania informacji o diecie wykorzystano 97-punktowy kwestionariusz dotyczący częstotliwości spożywania posiłków, a ogólną jakość diety mierzono za pomocą wskaźnika zdrowego odżywiania (HEI) i alternatywnego wskaźnika zdrowego odżywiania (AHEI). Wyniki Uczestnicy z najwyższego kwartyla jakości diety mieli istotnie zmniejszone prawdopodobieństwo AMD zgodnie z wynikiem AHEI (0,54, 95% przedział ufności 0,30 – 0,99) i nieznacząco zmniejszone prawdopodobieństwo AMD zgodnie z HEI (0,75, 0,41 – 1,38) . Szanse na AMD były również o 51% niższe w najwyższym kwartylu spożycia ryb w porównaniu z najniższym kwartylem (iloraz szans = 0,49, 0,26 – 0,90). Wnioski Odkryliśmy, że zaawansowane AMD było istotnie związane z ogólną jakością diety. Wynik AHEI może być użytecznym narzędziem do oceny ryzyka AMD spowodowanego dietą i może być potencjalnie poprawiony poprzez włączenie bardziej szczegółowych informacji dotyczących spożycia mikroskładników odżywczych.


title: Przydatność diet wegetariańskich i wegańskich w leczeniu cukrzycy typu 2.

text: Istotne korzyści w zapobieganiu i leczeniu cukrzycy zaobserwowano w przypadku diet wegetariańskich, a zwłaszcza wegańskich. W tym artykule dokonano przeglądu badań obserwacyjnych i badań interwencyjnych dotyczących takich diet oraz omówiono ich skuteczność, adekwatność żywieniową, akceptowalność i trwałość. Dotychczasowe badania wykazały, że niskotłuszczowe, oparte na roślinach podejście żywieniowe poprawia kontrolę wagi, glikemii i ryzyka sercowo-naczyniowego. Badania te wykazały również, że starannie zaplanowane diety wegańskie mogą być bardziej pożywne niż diety oparte na bardziej konwencjonalnych wytycznych dietetycznych, z akceptowalnością porównywalną z innymi schematami terapeutycznymi. Aktualne wytyczne dotyczące interwencji opracowane przez organizacje zawodowe oferują wsparcie dla tego podejścia. Diety wegetariańskie i wegańskie mają potencjalne zalety w leczeniu cukrzycy typu 2, które zasługują na uwagę osób z cukrzycą i ich opiekunów.


title: Wpływ piperyny na farmakokinetykę kurkuminy u zwierząt i ochotników.

text: Właściwości lecznicze kurkuminy uzyskanej z Curcuma longa L. nie mogą być wykorzystane ze względu na słabą biodostępność ze względu na jej szybki metabolizm w wątrobie i ścianie jelit. W tym badaniu oceniano wpływ połączenia piperyny, znanego inhibitora glukuronidacji wątroby i jelit, na biodostępność kurkuminy u szczurów i zdrowych ochotników. Gdy podawano samą kurkuminę, w dawce 2 g/kg szczurom, umiarkowane stężenia w surowicy osiągnięto w ciągu 4 godzin. Jednoczesne podawanie piperyny 20 mg/kg zwiększało stężenie kurkuminy w surowicy przez krótki okres 1-2 h po podaniu leku. Czas do maksimum uległ znacznemu wydłużeniu (P < 0,02), podczas gdy okres półtrwania w fazie eliminacji i klirens znacznie się zmniejszył (P < 0,02), a biodostępność wzrosła o 154%. Z drugiej strony u ludzi po dawce 2 g samej kurkuminy poziomy w surowicy były albo niewykrywalne, albo bardzo niskie. Jednoczesne podanie 20 mg piperyny powodowało znacznie wyższe stężenia od 0,25 do 1 h po podaniu leku (P < 0,01 w 0,25 i 0,5 h; P < 0,001 w 1 h), wzrost biodostępności wyniósł 2000%. Badanie pokazuje, że w stosowanych dawkach piperyna zwiększa stężenie w surowicy, stopień wchłaniania i biodostępność kurkuminy zarówno u szczurów, jak i ludzi bez działań niepożądanych.


title: Przyczyny raka związane ze stylem życia i chemoprewencja poprzez fitoskładniki.

text: Rak jest główną przyczyną zgonów na całym świecie. Istnieje wiele czynników powodujących raka, które dzieli się na czynniki rakotwórcze fizyczne, rakotwórcze chemiczne i rakotwórcze biologiczne. Jednak większość czynników rakotwórczych lub przyczyn raka jest związana z naszym stylem życia, jak dieta, przyzwyczajenia, zawód, napromieniowanie, niektóre infekcje itp. Chemoprewencja jest bardzo konieczna, aby zapobiec przedwczesnej śmierci związanej z rakiem. W tym celu oprócz unikania przyczyn raka powinniśmy skoncentrować się na naszej diecie. Ponieważ doniesiono, że liczne fitochemikalia pochodzące z roślin jadalnych zakłócają określony etap procesu rakotwórczego. Wykazano, że za przeciwrakotwórcze działanie składników diety odpowiada wiele mechanizmów, a ostatnio zwrócono uwagę na wewnątrzkomórkowe kaskady sygnalizacyjne jako wspólne cele molekularne dla różnych chemoprewencyjnych fitochemikaliów. W tym badaniu staraliśmy się opisać przyczyny raka związane ze stylem życia i molekularne podstawy profilaktyki raka za pomocą fitochemikaliów.


title: Limonoidy cytrusowe: analiza, bioaktywność i perspektywy biomedyczne.

text: Limonoidy stanowią znaczącą grupę metabolitów wtórnych w owocach cytrusowych. Gorzki charakter niektórych związków z tej grupy w przeszłości wpływał negatywnie na jakość owoców i soków cytrusowych. Wykrywanie gorzkich limonoidów w cytrusach, zrozumienie ich pochodzenia i opracowanie metod ich usuwania z soków cytrusowych dostarczyło podstaw do badań nad cytrusowymi limonoidami. Ocena aktywności biologicznej limonoidów cytrusowych wykazała potencjał tych związków do poprawy zdrowia ludzkiego jako środków przeciwnowotworowych, obniżających poziom cholesterolu i przeciwwirusowych. Ten przegląd przedstawia ewolucję badań nad cytrusowymi limonoidami od określenia ich udziału w goryczce cytrusowej do ich potencjalnego wykorzystania jako ważnych czynników przyczyniających się do poprawy zdrowia i dobrego samopoczucia człowieka.


title: Spożycie fitoskładników przez osoby dorosłe w Stanach Zjednoczonych w stosunku do spożycia owoców i warzyw.

text: Wstęp: Osoby spożywające dietę bogatą w owoce i warzywa spożywają szereg składników odżywczych, a także uznane składniki odżywcze, w tym witaminy, minerały i błonnik. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że fitoskładniki mogą odgrywać pozytywną rolę w zdrowiu. CEL: Celem tego badania było oszacowanie zwykłego spożycia dziewięciu poszczególnych fitoskładników przez Amerykanów spożywających zalecane ilości owoców i warzyw w porównaniu do spożycia przez osoby dorosłe, które nie spełniają tych zaleceń, oraz identyfikacja udziału źródeł żywności w całkowitym spożyciu fitoskładników. Fitoskładniki badane w tym badaniu znajdują się głównie w owocach i warzywach. PROJEKT: Dane dotyczące spożycia żywności z National Health and Nutrition Examination Surveys 2003-2006 oraz dane o stężeniu fitoskładników z baz danych Departamentu Rolnictwa USA i opublikowanej literatury zostały wykorzystane do oszacowania zwyczajowego spożycia skorygowanego o wartość energetyczną. Testy t-Studenta zostały użyte do porównania średnich skorygowanych pod względem energetycznym spożycia fitoskładników między subpopulacjami, które spożywały zalecane ilości owoców i warzyw, a tymi, które tego nie robiły. Dla wszystkich dorosłych oszacowano udział procentowy każdego fitoskładnika według źródła pożywienia. WYNIKI: Skorygowane energetycznie spożycie wszystkich fitoskładników innych niż kwas elagowy było znacznie wyższe zarówno wśród mężczyzn, jak i kobiet przestrzegających zaleceń dietetycznych dotyczących spożycia owoców i warzyw w porównaniu z osobami, które nie spełniają tych zaleceń; Skorygowane energetycznie spożycie kwasu elagowego było wyższe tylko wśród kobiet spełniających zalecenia w porównaniu z nie spełniającymi tych zaleceń. W przypadku pięciu z dziewięciu fitoskładników (α-karoten, β-kryptoksantyna, likopen, hesperetyna i kwas elagowy) pojedyncza żywność stanowiła 64% lub więcej całkowitego spożycia fitoskładników. WNIOSKI: Skorygowane energetycznie spożycie karotenoidów i flawonoidów jest wyższe wśród mężczyzn i kobiet, których dieta jest zgodna z zaleceniami dietetycznymi dotyczącymi owoców i warzyw. Większość tych fitoskładników dostarcza ograniczona liczba produktów spożywczych. Wyniki tych badań dostarczają ważnych informacji na temat udziału fitoskładników w diecie bogatej w owoce i warzywa.


title: Dowody na promujące trądzik działanie mleka i innych insulinotropowych produktów mlecznych.

text: Trądzik pospolity, najczęstsza choroba skóry zachodniej cywilizacji, przekształcił się w epidemię dotykającą ponad 85% nastolatków. Trądzik można uznać za chorobę wskaźnikową przesadnego insulinotropowego żywienia zachodniego. Zwłaszcza produkty na bazie mleka i serwatki przyczyniają się do podwyższenia stężenia insuliny poposiłkowej i podstawowego insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-I) w osoczu. Ewolucyjną zasadą mleka ssaków jest promowanie wzrostu i wspieranie warunków anabolicznych u noworodka w okresie karmienia. Białka serwatkowe są najsilniejszymi induktorami zależnego od glukozy polipeptydu insulinotropowego wydzielanego przez enteroendokrynowe komórki K, które w połączeniu z niezbędnymi aminokwasami pochodzącymi z hydrolizowanego białka serwatkowego stymulują wydzielanie insuliny przez komórki β trzustki. Zwiększona sygnalizacja insulina/IGF-I aktywuje szlak kinazy fosfoinozytydowej-3/Akt, zmniejszając w ten sposób zawartość jądrową czynnika transkrypcyjnego FoxO1, kluczowego regulatora nutrigenomicznego genów docelowych trądziku. Niedobór Nuclear FoxO1 został powiązany ze wszystkimi głównymi czynnikami patogenezy trądziku, tj. transaktywacją receptora androgenowego, komedogenezą, zwiększoną lipogenezą łojową i zapaleniem mieszków włosowych. Eliminacja insulinotropowych mechanizmów mleka opartych na białkach serwatki będzie najważniejszym wyzwaniem w przyszłości w badaniach nad odżywianiem. Zarówno ograniczenie spożycia mleka, jak i wytwarzanie mniej insulinotropowego mleka będzie miało ogromny wpływ na zapobieganie epidemiom chorób zachodnich, takich jak otyłość, cukrzyca, nowotwory, choroby neurodegeneracyjne i trądzik. Copyright © 2011 S. Karger AG, Bazylea.


title: Spożycie mleka i trądzik u dorastających dziewcząt.

text: Odnotowano niezwykły brak dowodów na związek między dietą a trądzikiem. Nasze poprzednie badania sugerują, że istnieje związek między spożyciem mleka a trądzikiem młodzieńczym. Jest to prospektywne badanie kohortowe oceniające ten związek. Przebadaliśmy 6094 dziewczęta w wieku 9-15 lat w 1996 r., które zgłosiły spożycie w maksymalnie trzech kwestionariuszach dotyczących częstotliwości spożywania posiłków w latach 1996-1998. Obecność i nasilenie trądziku oceniono za pomocą kwestionariusza w 1999 r. Obliczyliśmy wieloczynnikowe współczynniki chorobowości (PR) i 95-procentowe przedziały ufności dla trądziku. Po uwzględnieniu wieku wyjściowego, wzrostu i spożycia energii, wieloczynnikowe PR (95% CI; wartość p dla testu trendu) dla trądziku, porównując najwyższe (2 lub więcej porcji dziennie) do najniższych (<1 na tydzień) kategorii spożycia w 1996 roku wynosiły 1,20 (1,09, 1,31; <0,001) dla mleka ogólnego, 1,19 (1,06, 1,32; <0,001) dla mleka pełnego, 1,17 (1,04, 1,31; 0,002) dla mleka niskotłuszczowego i 1,19 (1,08, 1,31; < 0,001) dla mleka odtłuszczonego. Wynik ten nie zmienił się znacząco, gdy wykluczyliśmy dziewczęta, które zgłosiły stosowanie środków antykoncepcyjnych, i gdy ograniczyliśmy naszą analizę do dzieci w wieku poniżej 11 lat na początku badania. Znaleźliśmy pozytywny związek między spożyciem mleka a trądzikiem. To odkrycie potwierdza wcześniejsze badania i sugeruje, że metaboliczne efekty mleka są wystarczające do wywołania reakcji biologicznych u konsumentów.


title: Spożycie nabiału w szkole średniej i trądzik u nastolatków.

text: TŁO: Poprzednie badania sugerują możliwy związek między dietą zachodnią a trądzikiem. Przeanalizowaliśmy dane z badania Nurses Health Study II, aby retrospektywnie ocenić, czy spożycie produktów mlecznych w szkole średniej było związane z zdiagnozowanym przez lekarza ciężkim trądzikiem nastolatków. METODY: Przebadaliśmy 47 355 kobiet, które wypełniły kwestionariusze dotyczące diety w szkołach średnich w 1998 roku i zdiagnozowano przez lekarza ciężki trądzik nastolatków w 1989 roku. Oszacowaliśmy współczynniki chorobowości i 95% przedziały ufności historii trądziku w różnych kategoriach spożycia. WYNIKI: Po uwzględnieniu wieku, wieku w momencie pierwszej pierwszej miesiączki, wskaźnika masy ciała i spożycia energii, wieloczynnikowy współczynnik chorobowości (95% przedziały ufności; wartość p dla testu trendu) trądziku, porównując skrajne kategorie spożycia, wynosił: 1,22 (1,03 , 1,44; 0,002) dla mleka ogółem; 1,12 (1,00, 1,25; 0,56) dla mleka pełnego; 1,16 (1,01, 1,34; 0,25) dla mleka niskotłuszczowego; i 1,44 (1,21, 1,72; 0,003) dla mleka odtłuszczonego. Błyskawiczny napój śniadaniowy, sorbet, twarożek i serek śmietankowy również pozytywnie kojarzyły się z trądzikiem. WNIOSEK: Znaleźliśmy pozytywny związek z trądzikiem na spożycie mleka całkowitego i odtłuszczonego. Przypuszczamy, że związek z mlekiem może wynikać z obecności w mleku hormonów i cząsteczek bioaktywnych.


title: Beta-casomorphins-7 u niemowląt na różnym sposobie żywienia i na różnym poziomie rozwoju psychomotorycznego.

text: Kazomorfiny mają największe znaczenie w pierwszym roku życia, kiedy formacja poporodowa jest najbardziej aktywna, a mleko jest głównym źródłem zarówno odżywczego, jak i biologicznie aktywnego materiału dla niemowląt. Badanie to przeprowadzono na łącznie 90 niemowlętach, z których 37 było karmionych mlekiem matki, a 53 mlekiem krowim. Badanie w pierwszej kolejności wskazało na substancje wykazujące immunoreaktywność beta-casomorfin-7 ludzkiej (irHCM) i bydlęcej (irBCM) odpowiednio w osoczu krwi niemowląt żywionych naturalnie i sztucznie. irHCM i irBCM wykryto zarówno rano przed karmieniem (poziom podstawowy), jak i 3 godziny po karmieniu. Podwyższenie poziomu irHCM i irBCM po karmieniu wykryto głównie u niemowląt w pierwszych 3 miesiącach życia. Charakterystyka chromatograficzna materiału za pomocą irBCM wykazała, że ma on taką samą masę cząsteczkową i polarność jak syntetyczna beta-kazomorfina wołowa-7. Najwyższe podstawowe irHCM zaobserwowano u niemowląt karmionych piersią z prawidłowym rozwojem psychomotorycznym i napięciem mięśniowym. Natomiast u niemowląt karmionych mieszanką stwierdzono podwyższony podstawowy irBCM, wykazujący opóźnienie rozwoju psychomotorycznego i podwyższone napięcie mięśniowe. Wśród niemowląt karmionych mieszanką z prawidłowym rozwojem częstość tego parametru była bezpośrednio skorelowana z podstawowym irBCM. Dane wskazują, że karmienie piersią ma przewagę nad karmieniem sztucznym dla rozwoju niemowląt w pierwszym roku życia i potwierdzają hipotezę o pogorszeniu eliminacji bydlęcej kazomorfiny jako czynnika ryzyka opóźnienia rozwoju psychoruchowego i innych chorób, takich jak autyzm.


title: Wpływ peptydów agonistycznych i antagonistycznych receptora μ-opioidowego na jednojądrzaste komórki krwi obwodowej (PBMC).

text: Mleko jest jednym z głównych źródeł biologicznie aktywnych peptydów, które mogą działać jako substancje regulacyjne zwane hormonami pokarmowymi. Po przejściu bariery krew-jelita agonista i antagonista receptora μ-opioidowego mogą stać się nowymi czynnikami wpływającymi na różne funkcje organizmu człowieka. Celem przeprowadzonych badań było określenie wpływu peptydów agonistycznych receptora μ-opioidowego: ludzkiej i bydlęcej β-casomorfiny-7 (h/bBCM-7) oraz peptydów antagonistycznych: casoxin-6 i-D (CXN-6/D ) na proliferację i wydzielanie cytokin ludzkich jednojądrzastych komórek krwi obwodowej (PBMC). Proliferację PBMCs mierzono testem BrdU oceniającym aktywność syntezy DNA oraz testem WST-1 oceniającym aktywność enzymów dehydrogenazy mitochondrialnej. Wpływ wszystkich badanych peptydów na sekrecję IL-4, IL-8, IL-13 i IFN-y określono za pomocą testów ELISA. Inkubacja komórek z peptydami nie spowodowała zmian w ich aktywności enzymatycznej, co zostało potwierdzone testem WST-1. Jednakże, stosując test BrdU, zaobserwowano, że pojawiają się zmiany w proliferacji PBMC skorelowane z ilością bromodeoksyurydyny włączonej do DNA komórki. Ponadto wykryto zmiany w sekrecji IL-4 i IL-13 przez komórki pod wpływem agonistów, a także zmiany w sekrecji IFN-gamma pod wpływem wszystkich badanych substancji. Uzyskane wyniki dostarczają informacji o immunomodulacyjnym działaniu peptydów opioidowych pochodzenia spożywczego, co może mieć znaczenie kliniczne zwłaszcza w przypadku chorób alergicznych u noworodków. Copyright © 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Związek beta-casomorfiny z bezdechem w zespole nagłej śmierci niemowląt.

text: Zespół nagłej śmierci niemowląt (SIDS) jest najczęstszą przyczyną śmierci niemowląt, a jego patogeneza jest złożona i wieloczynnikowa. Celem tego przeglądu jest podsumowanie najnowszych odkryć dotyczących możliwego związku beta-kazomorfiny (beta-CM) z bezdechem w SIDS, co nie zostało powszechnie docenione przez pediatrów i naukowców. beta-CM to egzogenny, bioaktywny peptyd pochodzący z kazeiny, głównego białka mleka i produktów mlecznych, które ma działanie opioidowe. Mechanicznie krążenie tego peptydu w niedojrzałym ośrodkowym układzie nerwowym niemowlęcia może hamować ośrodek oddechowy w pniu mózgu, prowadząc do bezdechu i śmierci. W niniejszym artykule dokonamy przeglądu możliwego związku między beta-CM i SIDS w kontekście przechodzenia beta-CM przez przewód pokarmowy i barierę krew-mózg (BBB), przepuszczalności BBB do peptydów u niemowląt oraz charakterystyki kazomorfiny system w mózgu.


title: Identyfikacja gatunków roztoczy serowych zaszczepionych na serze Mimolette i Milbenkase za pomocą kriogenicznej skaningowej mikroskopii elektronowej.

text: Próbki serów Mimolette (Francja) i Milbenkase (Niemcy) tradycyjnie dojrzewających przez roztocza przeanalizowano w celu określenia gatunku roztocza obecnego w każdej próbce. Dokonano przeglądu literatury naukowej, aby zrozumieć, które gatunki roztoczy najczęściej atakują ser. Następnie zbadano cechy morfologiczne roztoczy, aby zrozumieć, jakie unikalne cechy są wymagane do zapewnienia dokładnej identyfikacji. Po identyfikacji i skompilowaniu szczegółowego klucza przechowywanych roztoczy spożywczych (podklasa Acari, rząd Astigmata) i ich cech charakterystycznych, roztocza oglądano przez kriogeniczny skaningowy mikroskop elektronowy. Ustalono, że ser Mimolette jest zaszczepiony Acarus siro L. Cechy badane w celu identyfikacji tego gatunku roztocza obejmowały idiosomalną długość i kształt, długość i układ szczecinek, wielkość odnóży, umiejscowienie odbytu i genitaliów oraz kształt solenidii. Ser Milbenkase zaszczepiono Tyrolichus casei Oudemans, co było widoczne po obejrzeniu tych samych cech, które zastosowano do identyfikacji A. siro i nadrzędnego kształtu szczeciny. Mając tę wiedzę, można przeprowadzić dalsze badania nad 2 odmianami sera, aby zrozumieć, jakie zmiany chemiczne, fizyczne i mikrobiologiczne zachodzą w serach z powodu roztoczy. Ważne jest, aby zidentyfikować gatunki roztoczy obecne w każdej odmianie sera, aby lepiej zrozumieć ich rolę w tworzeniu charakterystycznych cech, które odróżniają te sery od innych. Copyright (c) 2010 Amerykańskie Stowarzyszenie Nauk o Mlecznictwie. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ suplementacji kreatyną na funkcjonowanie poznawcze wegetarian i wszystkożerców.

text: Kreatyna w połączeniu z P tworzy fosfokreatynę, która działa jako rezerwa wysokoenergetycznego fosforanu. Kreatyna znajduje się głównie w mięsie, rybach i innych produktach pochodzenia zwierzęcego, a wiadomo, że poziom kreatyny w mięśniach jest niższy u wegetarian. Suplementacja kreatyną wpływa na funkcjonowanie mózgu, na co wskazują badania obrazowe oraz pomiar utlenowanej Hb. Biorąc pod uwagę kluczową rolę kreatyny w dostarczaniu energii, zbadano wpływ jej suplementacji na funkcjonowanie poznawcze, przeciwstawiając efekt u wszystkożerców i wegetarian. Młode dorosłe kobiety (nr 128) podzielono na te, które były i nie były wegetariankami. Losowo i zgodnie z procedurą podwójnie ślepej próby badani spożywali placebo lub 20 g kreatyny przez 5 dni. Suplementacja kreatyną nie wpłynęła na wskaźniki płynności słownej i czujności. Jednak u wegetarian, a nie u tych, którzy spożywają mięso, suplementacja kreatyną skutkowała lepszą pamięcią. Niezależnie od stylu żywienia suplementacja kreatyną zmniejszyła zmienność odpowiedzi na zadanie wyboru reakcji w czasie.


title: Kreatyna: czy korzyści są warte ryzyka?

text: Monohydrat kreatyny to popularny suplement sportowy stosowany w celu utrzymania poziomu wysokoenergetycznych fosforanów podczas wysiłku fizycznego. Jako suplement, spożywane są różne ilości na osobę, odpowiadające parametrom takim jak masa ciała i poziom wytrenowania (tj. dawki podtrzymujące w porównaniu do dawek obciążeniowych). Liczne badania wykazały korzystne efekty, w tym zwiększenie masy mięśniowej podczas treningu i ochronę neuronów. Pojawiły się jednak również negatywne doniesienia o możliwych skutkach ubocznych, takich jak skurcze mięśni podczas ćwiczeń i potencjalne zanieczyszczenia. Niniejsza praca przedstawia pozytywne i negatywne aspekty suplementacji kreatyną i koncentruje się na danych toksykologicznych dotyczących kreatyny, jej metabolitów i związanej z nimi mutagenności lub rakotwórczości, efektu(ów) genomoceutycznego i wszelkich potencjalnych „zanieczyszczeń”. Ponadto przedstawiono i omówiono nowatorskie zastosowania kreatyny w neurologii, kardiologii i cukrzycy wraz z reprezentatywnymi danymi dotyczącymi żywienia sportowców.


title: Trendy podłużne cen benzyny i aktywności fizycznej: badanie CARDIA

text: Cel Zbadanie podłużnych powiązań między ceną benzyny na poziomie społeczności a aktywnością fizyczną (PA). Metoda W badaniu Coronary Artery Risk Development in Young Adults z czterech amerykańskich miast (Birmingham, Chicago, Minneapolis i Oakland) zrekrutowano 5115 czarno-białych uczestników w wieku 18–30 lat na początku badania w latach 1985–86. Wykorzystaliśmy dane z 3 badań kontrolnych: 1992-93, 1995-96 i 2000-01, kiedy uczestnicy znajdowali się w 48 stanach. Na podstawie danych z kwestionariusza, całkowity wynik PA został podsumowany w jednostkach ćwiczeń (UE) w oparciu o intensywność i częstotliwość 13 kategorii PA. Korzystając z Systemów Informacji Geograficznej, lokalizacje mieszkalne uczestników zostały połączone z danymi o cenach benzyny na poziomie hrabstw, dostosowanymi do inflacji, zebranymi przez Radę ds. Badań Społecznych i Gospodarczych. Zastosowaliśmy model regresji podłużnej z efektem losowym, aby zbadać powiązania między zmienną w czasie ceną benzyny a zmiennym w czasie PA, kontrolując wiek, rasę, płeć, podstawowe centrum badawcze i zmienną w czasie edukację, stan cywilny, dochód gospodarstwa domowego, koszty hrabstwa życia, opłat za przejazdy autobusem powiatowym, biedy w grupach spisowych i urbanistyki. Wyniki Przy stałych wszystkich zmiennych kontrolnych, 25-centowy wzrost ceny benzyny skorygowanej o inflację był istotnie związany ze wzrostem o 9,9 EU w całkowitym PA (95% CI: 0,8–19,1). Wnioski Rosnące ceny benzyny mogą być związane z niezamierzonym wzrostem PA w celach rekreacyjnych.


title: Dodatek açaí (Euterpe oleracea) do papierosów działa ochronnie przed rozedmą płuc u myszy.

text: Przewlekłe wdychanie dymu papierosowego (CS) wywołuje rozedmę płuc przez uszkodzenia spowodowane stresem oksydacyjnym podczas wdychania CS. Spożywanie owoców açai (Euterpe oleracea) u zwierząt ma działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne. W badaniu tym porównano uszkodzenia płuc u myszy wywołane przewlekłą (60-dniową) inhalacją zwykłego CS i dymem z papierosów zawierających 100 mg wodno-alkoholowego ekstraktu z pestek jagód açai (CS + A). Myszy z pozorowanym dymem służyły jako grupa kontrolna. Myszy uśmiercono w dniu 60, wykonano płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe i usunięto płuca do analizy histologicznej i biochemicznej. Badanie histopatologiczne wykazało powiększenie przestrzeni pęcherzykowej u myszy CS w porównaniu z myszami CS + A i kontrolnymi. Wzrost leukocytów w grupie CS był wyższy niż wzrost obserwowany w grupie CS + A. Stres oksydacyjny, oceniany na podstawie aktywności enzymów antyoksydacyjnych, mieloperoksydazy, glutationu i 4-hydroksynonenalu, był zmniejszony u myszy eksponowanych na CS+A w porównaniu z CS. Poziomy makrofagów i elastazy neutrofili były zmniejszone u myszy eksponowanych na CS + A w porównaniu z CS. Tak więc obecność ekstraktu z açai w papierosach miała działanie ochronne przed rozedmą płuc u myszy, prawdopodobnie poprzez zmniejszenie reakcji oksydacyjnych i zapalnych. Wyniki te zwiększają prawdopodobieństwo, że dodanie ekstraktu z açaí do zwykłych papierosów może zmniejszyć ich szkodliwe działanie. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Utlenianie białka w emulgowanych gotowanych burgerach z dodatkiem ekstraktów owocowych: Wpływ na pogorszenie koloru i tekstury podczas przechowywania w chłodzie.

text: Badano wpływ utleniania białka, mierzonego metodą dinitrofenylohydrazyny (DNPH), na zmiany koloru i tekstury podczas przechowywania w chłodni (2 st. C, 12 dni) ugotowanych kotletów burgerowych. Przygotowano ekstrakty z jagód arbutus (Arbutus unedoL., AU), głogu pospolitego (Crataegus monogynaL., CM), dzikiej róży (Rosa caninaL., RC) i jeżyny wiązu (Rubus ulmifoliusSchott., RU) dodawane do burgera kotlety (3% całkowitej masy) i oceniane jako inhibitory utleniania białek oraz zmian koloru i tekstury. Uwzględniono również grupy negatywną (bez dodatku ekstraktu, C) i pozytywną (z dodatkiem kwercetyny; 230 mg/kg, Q). Znaczący wzrost zawartości karbonylków białka podczas przechowywania w chłodni kotletów kontrolnych burger odzwierciedla intensywną degradację oksydacyjną białek mięśniowych. Równocześnie stwierdzono intensywną utratę zaczerwienienia i wzrost twardości kotletów burgerowych podczas przechowywania w chłodniach. Większość ekstraktów owocowych, podobnie jak Q, znacznie zmniejszyło tworzenie się karbonylków białkowych i zahamowało pogorszenie koloru i tekstury podczas przechowywania w chłodzie. Omówiono prawdopodobne mechanizmy, dzięki którym utlenianie białek może odgrywać główną rolę w zmianach koloru i tekstury podczas przechowywania kotletów hamburgerowych w chłodnym miejscu. Spośród ekstraktów RC najbardziej nadawał się do stosowania jako funkcjonalny składnik w przetworzonych mięsach, ponieważ zwiększał stabilność oksydacyjną, właściwości koloru i tekstury kotletów burgerowych bez widocznych wad. Copyright 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Czy warzywa i owoce zmniejszają ryzyko przewlekłej obturacyjnej choroby płuc? Badanie kliniczno-kontrolne w Japonii.

text: CEL: Aby zbadać związek między spożywaniem warzyw i owoców a ryzykiem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne w centralnej Japonii w 2006 roku. METODY: Łącznie 278 skierowanych pacjentów z POChP zdiagnozowaną w przeszłości cztery lata i 340 osób z kontroli środowiskowej przeprowadziło spirometryczne pomiary czynności układu oddechowego. Ustrukturyzowany kwestionariusz zastosowano twarzą w twarz, aby uzyskać informacje na temat demografii, stylu życia i zwyczajowego spożycia żywności. WYNIKI: Średnie spożycie warzyw i owoców w przypadkach (155,62 (SD 88,84) i 248,32 (SD 188,17) g/dzień) było znacznie niższe (p<0,01) niż w grupie kontrolnej (199,14 (SD 121,41) i 304,09 (SD 253,72) g/ dzień). Znaczące zmniejszenie ryzyka POChP stwierdzono poprzez zwiększenie dziennego całkowitego spożycia warzyw, p dla trendu = 0,037. Częstość występowania duszności również zmniejszyła się wraz ze spożyciem warzyw, a skorygowany iloraz szans wyniósł 0,49 (95% CI 0,27-0,88) dla najwyższego i najniższego kwartyla spożycia. Jednak efekty spożycia owoców nie były znaczące. Wśród składników odżywczych zawartych w warzywach i owocach, witamina A była szczególnie istotna (p=0,008) z szacowanym 52% zmniejszeniem ryzyka POChP przy najwyższym poziomie spożycia. WNIOSEK: Badanie dostarczyło dowodów na odwrotną zależność między spożyciem warzyw a ryzykiem POChP u dorosłych Japończyków.


title: Wpływ zmiany diety na żywność o wyższej zawartości przeciwutleniaczy w POChP: randomizowane badanie.

text: Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) charakteryzuje się zwiększonym stresem oksydacyjnym. Czynniki dietetyczne, takie jak spożywanie dużej ilości produktów bogatych w przeciwutleniacze, takich jak owoce i warzywa, mogą mieć korzystny wpływ na pacjentów z POChP. Związek między zmianą diety na produkty bogate w przeciwutleniacze a czynnością płuc w POChP został zbadany w 3-letnim badaniu prospektywnym. Łącznie 120 pacjentów z POChP zostało losowo przydzielonych do diety opartej na zwiększonej konsumpcji świeżych owoców i warzyw (grupa interwencyjna (IG)) lub diety bezpłatnej (grupa kontrolna (CG)). Średnie spożycie pokarmów zawierających antyoksydanty było wyższe w IG niż w CG w całym okresie badania (p<0,05). Związek między spożyciem pokarmów bogatych w przeciwutleniacze a procentem przewidywanej wymuszonej objętości wydechowej w ciągu 1 s oceniono przy użyciu ogólnego modelu liniowego dla powtarzanych pomiarów; obie grupy ogólnie różniły się w czasie (p = 0,03), przy czym IG wykazywał lepszy wynik. Badając wpływ kilku czynników zakłócających (płeć, wiek, palenie tytoniu, choroby współistniejące i zaostrzenie) na reakcję grupy w czasie, stwierdzono nieistotne interakcje między czynnikami zakłócającymi, grupą i czasem. Odkrycia te sugerują, że zmiana diety na spożywanie pokarmów o większej zawartości przeciwutleniaczy może wiązać się z poprawą czynności płuc i pod tym względem można rozważyć interwencje dietetyczne w leczeniu POChP.


title: Odżywcze czynniki ryzyka rozwoju przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) u mężczyzn palących.

text: TŁO I CELE: Celem tego badania było zbadanie, czy żywieniowe czynniki ryzyka, zwłaszcza spożywanie czarnej herbaty, są odwrotnie związane z rozwojem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) u palących mężczyzn. METODY: Do badania włączono czterdziestu mężczyzn palących z kliniczną diagnozą POChP (Grupa-I (GI)) i 36 zdrowych palaczy bez POChP (Grupa-II (GII)). Porównaliśmy nawyki żywieniowe i spożycie pokarmu w dwóch grupach, stosując adaptację Kwestionariusza Częstotliwości Żywności Arizona (AFFQ). Formularz pytań zawierał listę 65 produktów spożywczych utworzonych z pięciu głównych grup żywności (zboża, mięso i produkty alternatywne, produkty mleczne, warzywa-owoce i tłuszcz) oraz 25 nawyków żywieniowych. Dane zostały ocenione za pomocą binarnej analizy regresji logistycznej, krzywej charakterystyki operacyjnej odbiornika (ROC), Kołmogorowa-Smirnowa, testu t-Studenta, Manna-Whitneya i testu chi-kwadrat. WYNIKI: Porównując obie grupy, spożycie czarnej herbaty (GI-700ml; GII-1600ml (OR: 0,635, P<0,001)), owoce warzyw (GI-54,30; GII-63,81 (OR: 0,863, P<0,01)) , regularne spożywanie śniadań (pacjenci GI-24; przypadki GII-36 (OR: 0,549, p<0,001)) oraz jedzenie słone (pacjenci GI-22; przypadki GII-5 (p<0,001)). W krzywych ROC pole pod krzywą czarnej herbaty (0,898 (95% CI: 0,819-0,977) i warzywa-owoce (0,833 (95% CI: 0,727-0,938) zapewniało wysoką dokładność rozróżniania między grupą POChP a grupą kontrolną (P <0,001) WNIOSKI: Wysokie spożycie czarnej herbaty i warzyw i owoców może chronić mężczyzn palących przed rozwojem POChP.


title: Opracowanie i walidacja algorytmu do stworzenia bazy danych o całkowitej zdolności antyoksydacyjnej diety amerykańskiej.

text: Oszacowanie całkowitego spożycia antyoksydantów jest pierwszym krokiem do zbadania ochronnego wpływu antyoksydantów na choroby wywołane stresem oksydacyjnym. Niniejsze badanie miało na celu opracowanie algorytmu oceny całkowitej zdolności antyoksydacyjnej (TAC) diety amerykańskiej. TAC poszczególnych przeciwutleniaczy i 50 popularnych produktów spożywczych bogatych w przeciwutleniacze w diecie USA określono za pomocą testu kwasu 2,2'-azyno-bis-3-etylobenztiazolino-6-sulfonowego (ABTS) oraz 1,1-difenylo-2- test pikrylhydrazylowy (DPPH). Teoretyczny TAC żywności obliczono jako sumę poszczególnych zdolności antyoksydacyjnych związków. 10 najlepszych produktów spożywczych TAC w diecie USA według standardowej wielkości porcji to borówki > śliwki > zielona herbata > truskawka > zielona herbata (bezkofeinowa) > czerwone wino > sok winogronowy > czarna herbata > wiśnia > winogrona. Głównymi czynnikami przyczyniającymi się do TAC były całkowita zawartość fenoli (r = 0,952, P < 0,001) i zawartość flawonoidów (r = 0,827, P < 0,001) w 50 produktach spożywczych. Teoretyczny TAC był dodatnio skorelowany z eksperymentalnym TAC 50 pokarmów wyznaczonym testem ABTS (r = 0,833, P < 0,001) i testem DPPH (r = 0,696, P < 0,001) oraz TAC z bazy danych USDA dla rodnika tlenowego chłonność (r = 0,484, P = 0,001, n = 44). Baza danych TAC dotycząca diety USA została ustanowiona i zweryfikowana. W przyszłych badaniach TAC diety amerykańskiej można powiązać z biomarkerami chorób przewlekłych.


title: Spożycie owoców i warzyw a ryzyko ostrego zespołu wieńcowego.

text: Prospektywne badania epidemiologiczne wykazały, że większe spożycie owoców i warzyw wiąże się z niższym ryzykiem CHD. Celem pracy było zbadanie związku pomiędzy spożyciem owoców i warzyw, w szczególności podgrup owoców cytrusowych, jabłek i warzyw kapustnych, a ryzykiem ostrego zespołu wieńcowego (ACS). W okresie obserwacji o medianie 7,7 lat zidentyfikowano 1075 incydentów ACS wśród 53 383 kobiet i mężczyzn w wieku 50-64 lata przy rekrutacji do badania kohortowego Diet, Cancer and Health w latach 1993-7. Spożycie owoców i warzyw oszacowano na podstawie zwalidowanego FFQ, a współczynniki zapadalności na ACS (IRR) oszacowano przy użyciu modeli proporcjonalnych hazardów Coxa. Ogólnie rzecz biorąc, zaobserwowano tendencję do mniejszego ryzyka ACS zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet przy większym spożyciu owoców i warzyw. W przypadku mężczyzn znaleźliśmy odwrotną zależność dla spożycia jabłek (IRR na 25 g/d: 0,97; 95% CI 0,94, 0,99). Związek ten zaobserwowano również wśród kobiet, aczkolwiek na pograniczu. Jednak większe ryzyko zaobserwowano u kobiet spożywających większe ilości soku owocowego (IRR na 25 g/d: 1,04; 95% CI 1,00; 1,08). Obecne wyniki dostarczają pewnego wsparcia dla wcześniej zaobserwowanych odwrotnych związków między spożyciem świeżych owoców, szczególnie jabłek, a ryzykiem ACS.


title: Cynamon i zdrowie.

text: Cynamon od wieków był używany jako przyprawa i jako tradycyjna medycyna ziołowa. Dostępne dowody in vitro i in vivo na zwierzętach sugerują, że cynamon ma działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwutleniające, przeciwnowotworowe, sercowo-naczyniowe, obniżające poziom cholesterolu i immunomodulujące. Badania in vitro wykazały, że cynamon może działać jako mimetyk insuliny, wzmagać aktywność insuliny lub stymulować metabolizm glukozy w komórkach. Ponadto badania na zwierzętach wykazały silne właściwości hipoglikemiczne. Jednak istnieje niewiele dobrze kontrolowanych badań klinicznych, co ogranicza wnioski, jakie można wyciągnąć na temat potencjalnych korzyści zdrowotnych cynamonu dla ludzi żyjących na wolności. Stosowanie cynamonu jako środka pomocniczego w leczeniu cukrzycy typu 2 jest najbardziej obiecującym obszarem, ale konieczne są dalsze badania, zanim można będzie sformułować ostateczne zalecenia.


title: Spożycie cynamonu obniża poziom glukozy we krwi na czczo: metaanaliza.

text: Cynamon, sucha kora i gałązka Cinnamomum spp., jest bogatym botanicznym źródłem polifenoli, które od wieków stosowane jest w medycynie chińskiej i wykazano, że wpływa na sygnalizację glukozy i insuliny we krwi. Wpływ cynamonu na poziom glukozy we krwi był przedmiotem wielu badań klinicznych i na zwierzętach; jednak kwestia wpływu spożycia cynamonu na poziom glukozy we krwi na czczo (FBG) u osób z cukrzycą typu 2 i/lub stanem przedcukrzycowym nadal pozostaje niejasna. W celu oceny skuteczności cynamonu w obniżaniu FBG przeprowadzono metaanalizę badań klinicznych dotyczących wpływu spożycia cynamonu na osoby z cukrzycą typu 2 i/lub stanem przedcukrzycowym, która obejmowała trzy nowe badania kliniczne wraz z pięcioma badaniami stosowanymi w poprzednich metaanalizach. Osiem badań klinicznych zidentyfikowano, przeszukując literaturę (Pub Med i Biosis do maja 2010 r.) randomizowanych, kontrolowanych placebo badań, w których przedstawiono dane dotyczące cynamonu i/lub ekstraktu z cynamonu i FBG. Przeprowadzono kompleksową metaanalizę (Biostat Inc., Englewood, NJ, USA) na zidentyfikowanych danych dotyczących spożycia zarówno cynamonu, jak i ekstraktu z cynamonu przy użyciu modelu efektów losowych, który określił standaryzowaną średnią różnicę (tj. Zmiana 1 (kontrola) - Zmień 2 (cynamon)] podzielone przez zsumowane SD wyników post). Spożycie cynamonu, zarówno w postaci pełnego cynamonu, jak i ekstraktu z cynamonu, powoduje statystycznie istotne obniżenie FBG (-0,49±0,2 mmol/L; n=8, P=0,025), a spożycie samego ekstraktu cynamonu również obniżyło FBG (-0,48). mmol/L±0,17; n=5, P=0,008). Tak więc ekstrakt cynamonowy i/lub cynamon poprawiają FBG u osób z cukrzycą typu 2 lub stanem przedcukrzycowym.


title: Hemoglobina glikowana i działanie obniżające ciśnienie krwi cynamonu u wieloetnicznych pacjentów z cukrzycą typu 2 w Wielkiej Brytanii: randomizowana grupa kontrol...

text: CELE: Określenie wpływu cynamonu na obniżenie poziomu glukozy we krwi na HbA1c, ciśnienie krwi i profile lipidowe u osób z cukrzycą typu 2. METODY: 58 chorych na cukrzycę typu 2 (25 mężczyzn i 33 kobiety), w wieku 54,9 ± 9,8 lat, leczonych wyłącznie środkami hipoglikemizującymi i z HbA1c powyżej 7%, zostało losowo przydzielonych do otrzymywania 2 g cynamonu lub placebo dziennie przez 12 tygodni. WYNIKI: Po interwencji średnia HbA1c uległa znacznemu obniżeniu (P<0,005) w grupie cynamonu (8,22% do 7,86%) w porównaniu z grupą placebo (8,55% do 8,68%). Średnie skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi (SBP i DBP) również uległy znacznemu obniżeniu (P<0,001) po 12 tygodniach w grupie cynamonowej (SBP: 132,6 do 129,2 mmHg i DBP: 85,2 do 80,2 mmHg) w porównaniu z grupą placebo (SBP: 134,5 do 134,9 mmHg i DBP: 86,8 do 86,1 mmHg). W 12 tygodniu zaobserwowano istotne zmniejszenie stężenia glukozy w osoczu na czczo (FPG), obwodu talii i wskaźnika masy ciała (BMI) w porównaniu z wartościami wyjściowymi w grupie cynamonu, jednak zmiany nie były znaczące w porównaniu z grupą placebo. Nie było istotnych różnic w profilach lipidowych surowicy cholesterolu całkowitego, triglicerydów, cholesterolu HDL i LDL ani między grupami, ani w obrębie grup. WNIOSKI: Spożywanie 2g cynamonu przez 12 tygodni znacząco obniża HbA1c, SBP i DBP u słabo kontrolowanych pacjentów z cukrzycą typu 2. Suplementację cynamonem można rozważyć jako dodatkową opcję suplementu diety, regulującą poziom glukozy we krwi i ciśnienie krwi, wraz z konwencjonalnymi lekami stosowanymi w leczeniu cukrzycy typu 2. © 2010 Autorzy. Medycyna cukrzycowa © 2010 Diabetes UK.


title: Toksykologia i ocena ryzyka kumaryny: koncentracja na danych dotyczących ludzi.

text: Kumaryna jest drugorzędową substancją fitochemiczną o właściwościach hepatotoksycznych i rakotwórczych. Jeśli chodzi o działanie rakotwórcze, uznano, że mechanizm genotoksyczny jest możliwy, ale został odrzucony przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności w 2004 r. w oparciu o nowe dowody. Pozwoliło to po raz pierwszy na wyprowadzenie tolerowanego dziennego spożycia (TDI), a na podstawie danych dotyczących hepatotoksyczności zwierząt osiągnięto wartość 0,1 mg/kg masy ciała. Dostępne są jednak również dane kliniczne dotyczące hepatotoksyczności pochodzące od pacjentów leczonych kumaryną jako lekiem. Dane te ujawniły, że podgrupa populacji ludzkiej jest bardziej podatna na działanie hepatotoksyczne niż badane gatunki zwierząt. Przyczyna wysokiej podatności jest obecnie nieznana; omówiono możliwe mechanizmy. Wykorzystując dane dotyczące ludzi, uzyskano TDI wynoszące 0,1 mg/kg masy ciała, potwierdzając wartość Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności. Ekspozycja żywieniowa może być znaczna i wynika głównie z użycia cynamonu kasja, który jest popularną przyprawą, używaną zwłaszcza do ciastek i słodkich potraw. Aby oszacować ekspozycję na kumarynę w okresie świątecznym w Niemczech, przeprowadzono ankietę telefoniczną wśród ponad 1000 losowo wybranych osób. Nałogowi konsumenci cynamonu kasja mogą osiągnąć dzienne spożycie kumaryny odpowiadające TDI.


title: Oznaczanie cytruliny w skórce arbuza.

text: Arbuz (Citrullus vulgaris Schrad.) jest naturalnym i bogatym źródłem nieistotnego aminokwasu cytruliny. Cytrulina jest stosowana w układzie tlenku azotu u ludzi i ma potencjalne działanie przeciwutleniające i rozszerzające naczynia krwionośne. Opracowano metodę wykorzystującą chromatografię gazową ze spektrometrią mas (GC-MS) w celu oddzielenia cytruliny od kwasu glutaminowego, który eluuje się wspólnie podczas analizy metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej. Arbuzy analizowano metodą GC-MS w celu określenia zawartości cytruliny wśród odmian, typów, kolorów miąższu i tkanek. Zawartość cytruliny wahała się od 3,9 do 28,5 mg/g suchej masy (sm) i była zbliżona w odmianach nasiennych i bezpestkowych (odpowiednio 16,6 i 20,3 mg/g sm). Arbuzy o czerwonym miąższu miały nieco mniej cytruliny niż arbuzy o żółtym lub pomarańczowym miąższu (odpowiednio 7,4, 28,5 i 14,2 mg/g sm). Skórka zawierała więcej cytruliny niż miąższu w przeliczeniu na suchą masę (odpowiednio 24,7 i 16,7 mg/g sm), ale nieco mniej w przeliczeniu na świeżą masę (sm) (odpowiednio 1,3 i 1,9 mg/g sm). Wyniki te wskazują, że skórka arbuza, niewykorzystany odpad rolniczy, stanowi źródło naturalnej cytruliny.


title: Wpływ suplementacji arbuza na ciśnienie krwi w aorcie i odbicie fal u osób ze stanem przednadciśnieniowym: badanie pilotażowe.

text: TŁO: Doustna L-cytrulina jest skutecznie przekształcana w L-argininę, prekursor śródbłonkowej syntezy tlenku azotu (NO). Doustna suplementacja L-argininy obniża ciśnienie krwi w ramieniu (BP). Oceniliśmy wpływ suplementacji arbuza na ciśnienie tętnicze aorty i czynność tętnic u osób ze stanem przednadciśnieniowym. METODY: Częstość akcji serca (HR), skurczowe BP na ramieniu (bSBP), ciśnienie tętna na ramieniu (bPP), SBP aorty (aSBP), PP aorty (aPP), wskaźnik wzmocnienia (AIx), AIx skorygowane na HR 75 uderzeń/min ( AIx@75), amplitudę pierwszego (P1) i drugiego (P2) piku skurczowego, czas odbicia (Tr) i prędkość fali tętna szyjno-udowego (PWV) oceniano w pozycji leżącej u dziewięciu osób (czterech mężczyzn na pięciu). kobiety, wiek 54 ± 3 lata) ze stanem przednadciśnieniowym (134/77 ± 5/3 mm Hg). Badani zostali losowo przydzieleni do 6-tygodniowej suplementacji arbuza (L-cytrulina/L arginina, 2,7 g/1,3 g/dzień) lub placebo, po którym nastąpił 4-tygodniowy okres wypłukiwania, a następnie krzyżowanie. WYNIKI: Wystąpił istotny wpływ leczenia (zmiana wartości arbuza minus placebo od wartości wyjściowej do 6 tygodni) na bPP (-8 ± 3 mm Hg, p < 0,05), aSBP (-7 ± 2 mm Hg, p < 0,05 ), aPP (-6 ± 2 mm Hg, p < 0,01), AIx (-6 ± 3%, p < 0,05), AIx@75 (-4 ± 2%, p < 0,05) i P2 (-2 ± 1 mm Hg, P < 0,05). Nie stwierdzono istotnego wpływu leczenia (P > 0,05) na bSBP, rozkurczowe BP ramiennej (DBP), aortalne DBP, Tr, P1, HR i tętniczo-udowe PWV. WNIOSKI: To badanie pilotażowe pokazuje, że suplementacja arbuza poprawia hemodynamikę aorty poprzez zmniejszenie amplitudy fali odbitej u osób ze stanem przednadciśnieniowym.


title: Doustna suplementacja L-cytruliny poprawia erekcję u mężczyzn z łagodnymi zaburzeniami erekcji.

text: CELE: Zbadanie skuteczności i bezpieczeństwa doustnej suplementacji L-cytruliny w poprawie erekcji u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami erekcji (ED). Suplementacja L-argininą poprawia rozszerzenie naczyń krwionośnych za pośrednictwem tlenku azotu i funkcję śródbłonka; jednak podawanie doustne było utrudnione przez intensywny metabolizm przedukładowy. W przeciwieństwie do tego, L-cytrulina unika metabolizmu przedukładowego i jest przekształcana w L-argininę, co stanowi uzasadnienie dla doustnej suplementacji L-cytruliny jako dawcy dla szlaku L-arginina/tlenek azotu w erekcji prącia. METODY: W obecnym badaniu z pojedynczą ślepą próbą mężczyźni z łagodnym ED (wynik erekcji 3) otrzymywali placebo przez 1 miesiąc i L-cytrulinę, 1,5 g/d, przez kolejny miesiąc. Odnotowywano wynik twardości erekcji, liczbę stosunków płciowych na miesiąc, satysfakcję z leczenia i zdarzenia niepożądane. WYNIKI: W sumie 24 pacjentów w średnim wieku 56,5 ± 9,8 lat zostało włączonych i zakończyło badanie bez działań niepożądanych. Poprawa oceny twardości erekcji z 3 (łagodny ED) do 4 (normalna erekcja) wystąpiła u 2 (8,3%) z 24 mężczyzn przyjmujących placebo i u 12 (50%) z 24 mężczyzn przyjmujących L-cytrulinę ( P < 0,01). Średnia liczba stosunków na miesiąc wzrosła z 1,37 ± 0,93 na początku do 1,53 ± 1,00 pod koniec fazy placebo (p = 0,57) i 2,3 ± 1,37 pod koniec fazy leczenia (p < 0,01). Wszyscy pacjenci zgłaszający poprawę punktacji twardości erekcji z 3 do 4 byli bardzo zadowoleni. WNIOSKI: Chociaż suplementacja L-cytruliny jest mniej skuteczna niż inhibitory enzymu fosfodiesterazy typu 5, przynajmniej w krótkim okresie, okazała się bezpieczna i psychologicznie dobrze akceptowana przez pacjentów. Jego rola jako alternatywnego leczenia łagodnych do umiarkowanych zaburzeń erekcji, szczególnie u pacjentów z psychologicznym lękiem przed inhibitorami enzymu fosfodiesterazy typu 5, zasługuje na dalsze badania. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Koncepcja sieci zabezpieczającej: ponowna ocena anatomii perfuzji rdzenia kręgowego

text: CEL Zapobieganie paraplegii po naprawie tętniaków aorty piersiowo-brzusznej (TAAA) wymaga zrozumienia anatomii i fizjologii ukrwienia rdzenia kręgowego. Ostatnie badania laboratoryjne i obserwacje kliniczne sugerują, że musi istnieć silna sieć oboczna, aby wyjaśnić zachowanie perfuzji rdzenia kręgowego w przypadku przerwania naczyń segmentowych. Przeprowadzono badanie anatomiczne. METODY Dwanaście młodych świń rasy Yorkshire poddano kaniulacji aortalnej i infuzji żywicy akrylowej o niskiej lepkości pod ciśnieniem fizjologicznym. Po utwardzeniu żywicy i strawieniu całej tkanki organicznej, zbadano anatomię dopływu krwi do rdzenia kręgowego z wykorzystaniem mikroskopii świetlnej i elektronowej. WYNIKI Zachowano wszystkie struktury naczyniowe o średnicy ≥ 8 μm. Tętnice segmentowe piersiowe i lędźwiowe (SA) dają początek nie tylko tętnicy przedniej kręgosłupa (ASA), ale także rozległej sieci przykręgosłupowej, zasilającej prostowniki kręgosłupa, mięśnie biodrowo-lędźwiowe i towarzyszące im mięśnie. ASA o średniej średnicy 134±20 μm jest połączony w wielu punktach z powtarzającymi się okrągłymi tętnicami zewnątrzoponowymi o średniej średnicy 150±26 μm. Pojemność sieci mięśniowej przykręgosłupowej jest 25-krotnie większa niż pojemność sieci tętnicy nadtwardówkowej okrężnej i ASA łącznie. Rozległa kolateralizacja tętnic jest widoczna między sieciami wewnątrzrdzeniowymi i przykręgosłupowymi oraz w obrębie każdej sieci. Tylko 75% wszystkich SA posiada oddziały bezpośrednio zaopatrujące ASA. WNIOSKI ASA jest tylko jednym z elementów rozległej sieci naczyń pobocznych przykręgosłupowych i śródrdzeniowych. Ta sieć zapewnia anatomiczne wyjaśnienie fizjologicznej sprężystości perfuzji rdzenia kręgowego, gdy SA są uśmiercane podczas naprawy TAAA.


title: Miażdżyca i zwyrodnienie dysku/ból krzyża – przegląd systematyczny.

text: CELE: Miażdżyca może blokować rozgałęzione tętnice aorty brzusznej, w tym cztery sparowane tętnice lędźwiowe i środkową tętnicę krzyżową, które zasilają kręgosłup lędźwiowy. Zmniejszony przepływ krwi może powodować różne problemy z plecami. Celem tego systematycznego przeglądu piśmiennictwa była ocena związku między miażdżycą a degeneracją dysku (DD) lub bólem krzyża (LBP). ŹRÓDŁA DANYCH: Systematyczne przeszukiwanie bazy danych Medline/PubMed pod kątem wszystkich oryginalnych artykułów na temat miażdżycy i DD/LBP opublikowanych do października 2008 r. Wyszukiwanie przeprowadzono według nagłówków medycznych: miażdżyca, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego lub choroba naczyniowa i słowa kluczowe „zwyrodnienie dysku ", "przepuklina dysku" i "ból pleców" na podstawie drzewa MeSH oraz jako wyszukiwanie tekstowe. Ponadto ręcznie badano i przeszukiwano listy referencyjne. Wybrano badania obserwacyjne badające związek miażdżycy lub jej czynników ryzyka z DD/LBP w odcinku lędźwiowym. METODY PRZEGLĄDU: Wyodrębniono następujące dane: charakterystykę badania, czas trwania obserwacji, rok publikacji, wyniki dotyczące miażdżycy/czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz DD/LBP. Przepuklina krążka została uznana za formę zwyrodnienia krążka, a czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego uznano w badaniach epidemiologicznych za zastępcze dla miażdżycy. WYNIKI: Zidentyfikowano sto siedemdziesiąt dziewięć artykułów. Po wykluczeniu opisów przypadków, listów, artykułów redakcyjnych, artykułów niezwiązanych z kręgosłupem lędźwiowym oraz badań na zwierzętach włączono 25 artykułów. Badania pośmiertne wykazały związek między zmianami miażdżycowymi w aorcie i DD, a także między niedrożnością tętnic lędźwiowych a LBP w okresie życia. W badaniach klinicznych zwapnienie aorty było związane z LBP, a zwężenie tętnic lędźwiowych było związane zarówno z DD, jak i LBP. W badaniach epidemiologicznych stwierdzono, że palenie tytoniu i wysoki poziom cholesterolu w surowicy mają najbardziej spójny związek z DD i LBP. WNIOSEK: Miażdżyca aorty i zwężenie tętnic zasilających kręgosłupa lędźwiowego były związane z DD i LBP. Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego miały słabszy związek, co było wyraźnie widoczne tylko w kohortach osób starszych lub w dużych próbach badawczych. Potrzebne są bardziej prospektywne badania kliniczne, aby dokładniej wyjaśnić związek miażdżycy z zaburzeniami kręgosłupa lędźwiowego.


title: Hiperlipidemia i funkcje seksualne u kobiet przed menopauzą.

text: WPROWADZENIE: Nie ma doniesień o badaniach oceniających związek między funkcjami seksualnymi a hiperlipidemią u kobiet. CEL: W tym badaniu oceniliśmy domeny funkcji seksualnych w reprezentatywnej próbie aktywnych seksualnie kobiet przed menopauzą z hiperlipidemią, ale bez choroby sercowo-naczyniowej, w porównaniu z dopasowaną wiekowo populacją kobiet bez hiperlipidemii. METODY: Aby wziąć udział w badaniu, kobiety musiały spełnić co najmniej jedno z następujących kryteriów rozpoznania hiperlipidemii: poziom cholesterolu LDL >160 mg/dl; poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) <50 mg/dl; lub poziomy triglicerydów >150 mg/dl. Parametry lipidowe były oceniane i weryfikowane na podstawie krwi pobranej co najmniej dwukrotnie w szpitalu podczas fazy przesiewowej. Czterysta czterdzieści jeden kobiet przed menopauzą z hiperlipidemią porównano ze 115 kobietami w wieku przedmenopauzalnym bez hiperlipidemii. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE: Do oceny kluczowych wymiarów funkcji seksualnych kobiet wykorzystaliśmy indeks funkcji seksualnych kobiet (FSFI). WYNIKI: Obie grupy były dobrze dopasowane pod względem wieku i częstości palenia. W porównaniu z kobietami z grupy kontrolnej, kobiety z hiperlipidemią miały obniżony średni ogólny wynik FSFI (22,8 +/- 6,8 vs 29,4 +/- 4,9, p < 0,001). Indywidualna analiza różnych domen wykazała, że kobiety z hiperlipidemią zgłaszały znacznie niższe wyniki podniecenia, orgazmu, nawilżenia i satysfakcji niż kobiety z grupy kontrolnej. Na podstawie całkowitego wyniku FSFI, 51% kobiet z hiperlipidemią uzyskało wynik 26 lub mniej, co wskazuje na dysfunkcję seksualną, w porównaniu z 21% kobiet bez hiperlipidemii (p < 0,001). Na podstawie bardziej konserwatywnej analizy obejmującej kobiety w dolnym kwartylu rozkładu punktacji FSFI, 32% kobiet z hiperlipidemią uzyskało wynik 23 lub mniej, w porównaniu z 9% kobiet bez hiperlipidemii (p < 0,001). Analiza regresji wielokrotnej zidentyfikowała wiek, wskaźnik masy ciała, cholesterol HDL i triglicerydy jako niezależne predyktory wyniku FSFI. WNIOSKI: Kobiety z hiperlipidemią mają znacznie niższe wyniki w domenie FSFI w porównaniu z kobietami w tym samym wieku bez hiperlipidemii. Poziomy cholesterolu HDL i triglicerydów były niezależnie powiązane z wynikiem FSFI.


title: Jazda w wózkach sklepowych i narażenie na surowe mięso i produkty drobiowe: występowanie i czynniki związane z tym czynnikiem ryzyka salmonelli...

text: Jazda wózkiem na zakupy obok surowego mięsa lub drobiu jest czynnikiem ryzyka infekcji Salmonellą i Campylobacter u niemowląt. Aby opisać częstotliwość i czynniki związane z tym zachowaniem, przeprowadziliśmy ankietę wśród rodziców dzieci w wieku poniżej 3 lat w witrynach Foodborne Disease Active Surveillance Network. Zdefiniowaliśmy ekspozycję jako odpowiedź twierdzącą na jedno z serii pytań dotyczących tego, czy paczki surowego mięsa lub drobiu znajdowały się w pobliżu dziecka w koszyku na zakupy, czy też dziecko było w koszyku w tym samym czasie, co surowe mięso lub drób. Spośród 1273 respondentów 767 (60%) podało, że ich dzieci odwiedziły sklep spożywczy w ostatnim tygodniu i jeździły wózkami zakupowymi. Wśród tych dzieci 103 (13%) miało kontakt z surowymi produktami. Dzieci, które jeździły w koszach, były bardziej narażone na ekspozycję niż te, które jeździły tylko na siedzeniach (iloraz szans [OR], 17,8; 95% przedział ufności [CI], 11,0 do 28,9). W modelu wielowymiarowym, jazda w koszyku (OR 15,5; 95% CI, 9,2 do 26,1), dochód poniżej 55 000 USD (OR 1,8; 95% CI, 1,0 do 3,1) i pochodzenie etniczne Latynosów (OR 2,3; 95 % CI, 1,2 do 4,5) były związane z ekspozycją. Nasze badanie pokazuje, że dzieci mogą być narażone na kontakt z surowym mięsem i produktami drobiowymi podczas jazdy wózkami sklepowymi. Rodzice powinni oddzielać dzieci od surowych produktów i umieszczać je na siedzeniach, a nie w koszach wózka. Pomocne może być również stosowanie przez sprzedawcę szczelnych opakowań, umieszczanie produktu przez klienta w plastikowej torbie i na stojaku pod wózkiem, stosowanie środków do dezynfekcji rąk i chusteczek oraz edukacja konsumentów.


title: Lewa przetoka tętniczo-przełykowa podobojczykowa wywołana kością kurczaka z krwotokiem z górnego odcinka przewodu pokarmowego i nieoczekiwaną śmiercią: opis przypadku.

text: Przetoka tętniczo-przełykowa podobojczykowa lewa, będąca wynikiem połknięcia kości kurczaka, występuje rzadko. Autorzy donoszą o śmierci 42-letniej Tajki z upośledzeniem umysłowym, która zgłosiła się do szpitala z ciężkimi krwawymi wymiotami i została zatrzymana Śmierć nastąpiła około 24 godziny po laparotomii z powodu wstrząsu hipowolemicznego Badanie pośmiertne wykazało kość kurczaka osadzoną w środkowej części przełyku z przetoką między przełykiem a lewą tętnicą podobojczykową.


title: Występowanie potencjalnie neuropatycznych szczepów Campylobacter jejuni na komercyjnych produktach z kurczaków brojlerów.

text: Kampylobakterioza jest najczęstszym poprzedzającym zakażeniem prowadzącym do rozwoju neuropatii zapalnych, w tym zespołu Guillain-Barré (GBS) i zespołu Millera Fishera (MFS), ze zmianami w białkach powierzchniowych i polimorfizmami genetycznymi, które zwiększają ryzyko. Drób jest najczęstszym źródłem infekcji C. jejuni w krajach uprzemysłowionych, w tym w USA. Nie ma danych na temat częstości występowania różnych szczepów C. jejuni w produktach drobiowych konsumpcyjnych, w tym tych, które przypuszczalnie mają związek z neuropatią. Aby to zbadać, C. jejuni wyizolowano ze świeżych produktów z kurczaka brojlerów zakupionych w sklepach spożywczych w rejonie Baltimore. Podtypy LOS i specyficzne polimorfizmy genetyczne określono metodą PCR i sekwencjonowania DNA. Zaobserwowane względne proporcje podtypów LOS i polimorfizmów genetycznych w genie cstII (kodującym bakteryjne sialilotransferazy zaangażowane w syntezę LOS u C. jejuni) scharakteryzowano i porównano z obserwowanymi w opublikowanych badaniach pacjentów z GBS, MFS i niepowikłanym zapaleniem jelit. Handlowe produkty drobiowe charakteryzują się stosunkowo dużą częstością występowania szczepów C. jejuni, które są związane z następstwami neuropatycznymi. Względne proporcje klas LOS w izolatach drobiu były podobne do tych zgłaszanych w izolatach z przypadków zapalenia jelit u ludzi, a w niektórych przypadkach również podobne do izolatów od pacjentów, u których zdiagnozowano chorobę neuropatyczną. Pod względem polimorfizmów cstII stwierdzono również podobieństwa między izolatami od drobiu a izolatami od pacjentów z GBS i MFS. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zanieczyszczenie krzyżowe a niedogotowanie mięsa drobiowego lub jaj – jakim ryzykiem należy najpierw zarządzać?

text: Badania epidemiologiczne pokazują, że mięso drobiowe i jaja są ważnymi źródłami narażenia konsumentów na patogeny, takie jak Salmonella i Campylobacter. W wielu krajach kładzie się nacisk na zmniejszenie poziomu chorób ludzi spowodowanych patogenami przenoszonymi przez żywność. Jednym z głównych obszarów zainteresowania jest zmniejszenie częstości występowania skażonego mięsa drobiowego lub jaj. Drugim jest informowanie konsumenta o ryzyku, gdzie informacje mające na celu zmianę zachowań związanych z przygotowywaniem żywności zostały wykorzystane jako narzędzie zarządzania ryzykiem. Skuteczność komunikatów, takich jak „dokładnie ugotuj mięso drobiowe i jajka” lub „umyj ręce” będzie zależeć zarówno od możliwości zmiany zachowań konsumentów, jak i od tego, gdzie można najlepiej ograniczyć ryzyko. Aby ustalić priorytet, jaki komunikat należy przekazać konsumentowi, należy znać względny udział różnych dróg narażenia, które ostatecznie prowadzą do spożycia patogenów i skutkują chorobą. Ważne jest, aby wiedzieć, czy zanieczyszczenia krzyżowe lub niedogotowanie są największym ryzykiem czającym się w kuchniach konsumentów. Dokonano przeglądu badań dotyczących lokalizacji patogenów w produktach spożywczych oraz danych dotyczących skażenia wewnętrznego i zewnętrznego (powierzchniowego) mięsa drobiowego Salmonella spp. oraz przedstawiono Campylobacter jejuni i C. coli. W przypadku jaj omówiono dane dotyczące skażenia wewnętrznego Salmonellą oraz skażenia skorup jaj Salmonellą i Campylobacter. Oceniono wyniki opublikowanych ocen ryzyka dla tych kombinacji patogen-towar i wyciągnięto wnioski dotyczące względnego ryzyka wewnętrznego i zewnętrznego skażenia mięsa drobiowego i jaj. Podsumowując, zdarzenia związane z zanieczyszczeniem krzyżowym z takich czynności, jak używanie tej samej deski do krojenia mięsa drobiowego i sałatek bez pośredniego czyszczenia lub rozprzestrzeniania się patogenów przez środowisko kuchenne, wydają się mieć większe znaczenie niż ryzyko związane z niedogotowaniem mięsa drobiowego lub jaj . Opcje zarządzania ryzykiem omówiono na tle strategii komunikacji ryzyka stosowanych w różnych krajach.


title: Zespół Guillain-Barré: współczesne teorie etiologii.

text: Zespół Guillain-Barré (GBS) to klasyczna awaria układu odpornościowego z zagrażającym życiu atakiem na krytyczny składnik własny. Aktywna faza choroby jest krótka, zgodna z opóźnieniem pierwotnej adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej. Wyzwalacze GBS obejmują infekcję i (rzadko) szczepienie; dobrze wykazano krzyżową reaktywność między epitopami zakaźnymi i nerwowymi, szczególnie w przypadku Campylobacter jejuni i motorycznych postaci aksonów GBS, w których gangliozydy niebiałkowe są antygenowe. Większość ludzi jest prawdopodobnie narażona na wyzwalacz GBS, ale choroba rozwija się rzadko. Proponujemy, że GBS ilustruje współzawodniczące determinanty decyzji układu odpornościowego o tym, czy uzyskać odpowiedź, i że u osób dotkniętych chorobą, które mają pecha, współprezentacja antygenów reagujących krzyżowo z sygnałami niebezpieczeństwa aktywującymi receptory rozpoznające wzorce przezwycięża normalne samorozpoznanie, tak że inicjowana jest pierwotna odpowiedź, która atakuje nerw. Wtedy, w większości przypadków GBS, reakcja gwałtownie się wyłącza i rzadko zdarzają się drugie ataki. Sugeruje to aktywne przywracanie tolerancji, a specyficzne cechy uprzywilejowanego miejsca nerwu i słabnące sygnały zagrożenia w miarę zanikania wyzwalacza mogą przyczynić się do tego przywrócenia. Standardowa immunosupresja nie była skuteczna w GBS. Sugerujemy, że dzieje się tak, ponieważ tolerancja immunologiczna jest już przywracana do czasu rozpoczęcia takich terapii. To z kolei sugeruje, że poprawa wyników GBS prawdopodobnie będzie pochodzić z lepszej ochrony zaatakowanych komórek nerwowych, podczas gdy normalne przywrócenie tolerancji jest dozwolone, a nie badanie bardziej agresywnych metod immunosupresyjnych.


title: Śmiertelność w kohorcie drobiu związkowego Baltimore: choroby niezłośliwe.

text: TŁO: Pracownicy zakładów drobiarskich są narażeni na dużą ekspozycję na różne czynniki zakaźne obecne w drobiu i jego produktach. Osoby w populacji ogólnej są również narażone. Nie wiadomo, czy wiele z tych środków powoduje choroby u ludzi. Jeśli tak, uważamy, że byłoby to łatwo widoczne w wysoce narażonej grupie, takiej jak pracownicy drobiu. Przedstawiamy tutaj śmiertelność z powodu chorób niezłośliwych w kohorcie pracowników drobiu. METODY: Śmiertelność porównano z ogólną populacją USA iz grupą porównawczą z tego samego związku. Ryzyko oszacowano na podstawie standaryzowanego współczynnika umieralności, proporcjonalnego współczynnika umieralności i bezpośrednio standaryzowanego współczynnika ryzyka. WYNIKI: Pracownice drobiu jako grupa miały ogólny nadmiar zgonów z powodu cukrzycy, choroby rogu przedniego i choroby nadciśnieniowej oraz deficyt zgonów z powodu krwotoku śródmózgowego. Zgony z powodu bakteryjnych chorób odzwierzęcych, robaczycy, miastenii, schizofrenii, innych chorób rdzenia kręgowego, chorób przełyku i zapalenia otrzewnej nie były istotnie podwyższone we wszystkich analizach, a istotnie w poszczególnych podgrupach rasy/płci. WNIOSKI: U drobiu może występować nadmierna liczba chorób dotykających kilka narządów i układów, prawdopodobnie wywodzących się z rozległego zakażenia różnymi drobnoustrojami. Wyniki dotyczące chorób neurologicznych mogą stanowić ważne wskazówki dotyczące etiologii tych chorób u ludzi. Niewielka liczba zgonów w niektórych przypadkach ogranicza interpretację.


title: Śmiertelność nowotworowa wśród pracowników zakładów uboju/przetwórstwa drobiu należących do Związkowego Funduszu Emerytalnego.

text: Wstęp: Rola odzwierzęcych czynników biologicznych w występowaniu raka u ludzi jest mało zbadana. Ludzie są powszechnie narażeni na wirusy, które naturalnie infekują i powodują raka u zwierząt jadalnych, takich jak drób, które stanowią część środowiska biologicznego. Nie wiadomo, czy te wirusy powodują raka u ludzi. CEL: Zbadanie śmiertelności z powodu raka w największej jak dotąd kohorcie 20 132 pracowników zakładów uboju i przetwórstwa drobiu, grupy o najwyższym narażeniu ludzi na te wirusy. METODY: Śmiertelność wśród pracowników drobiu została porównana z ogólną populacją USA poprzez oszacowanie standaryzowanych wskaźników śmiertelności. WYNIKI: Istotnie zwiększone ryzyko zaobserwowano w całej kohorcie lub w podgrupach dla kilku lokalizacji nowotworowych, a mianowicie: raków jamy ustnej i gardła; trzustka; tchawica/oskrzela/płuca; mózg; szyjka macicy; białaczka limfatyczna; białaczka monocytowa; oraz nowotwory układu krwiotwórczego i limfatycznego. Podwyższone SMR, które nie były statystycznie istotne, obserwowano dla nowotworów wątroby, nosogardzieli, mielofibrozy i szpiczaka. W tym badaniu zaobserwowano, że nowe miejsca, w których występuje znacznie więcej, to nowotwory szyjki macicy i prącia. WNIOSEK: To duże badanie dostarcza dowodów na to, że grupa ludzi o wysokim narażeniu na wirusy onkogenne drobiu ma zwiększone ryzyko zgonu z powodu kilku nowotworów. Inne narażenia na czynniki rakotwórcze w miejscu pracy mogą mieć znaczenie dla wyjaśnienia niektórych ustaleń, takich jak opary z maszyn pakujących. Odkrycia te mogą mieć wpływ na zdrowie publiczne wśród osób w populacji ogólnej, które mogą być również narażone na te wirusy. Potrzebne są teraz badania epidemiologiczne, które mogą wykazać, czy nadmiar określonych nowotworów można przypisać konkretnym narażeniom zawodowym, jednocześnie odpowiednio kontrolując inne potencjalne zawodowe i niezawodowe narażenia rakotwórcze. Copyright 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Konsumpcja mięsa i nabiału oraz ryzyko chłoniaka w European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition.

text: Spożywanie mięsa i innej żywności pochodzenia zwierzęcego jest czynnikiem ryzyka kilku rodzajów raka, ale wyniki dla chłoniaków są niejednoznaczne. Dlatego zbadaliśmy te powiązania wśród 411.097 uczestników European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition. W okresie obserwacji o medianie 8,5 roku zidentyfikowano 1334 chłoniaków (1267 chłoniaków nieziarniczych (NHL) i 67 chłoniaków Hodgkina). Spożycie czerwonego i przetworzonego mięsa, drobiu, mleka i przetworów mlecznych oceniano za pomocą ankiet żywieniowych. Do oceny związku spożycia tych grup żywności z ryzykiem wystąpienia chłoniaka zastosowano regresję proporcjonalnego hazardu Coxa. Ogólnie rzecz biorąc, spożywanie pokarmów pochodzenia zwierzęcego nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem NHLS lub HL, ale odnotowano powiązania z określonymi podgrupami jednostek NHL. Wysokie spożycie przetworzonego mięsa wiązało się ze zwiększonym ryzykiem przewlekłej białaczki limfocytowej z komórek B (BCLL) [ryzyko względne (RR) na spożycie 50 g = 1,31, 95% przedział ufności (CI) 1,06-1,63], ale zmniejszyło się ryzyko chłoniaków grudkowych (FL) (RR = 0,58; CI 0,38-0,89). Wysokie spożycie drobiu wiązało się ze zwiększonym ryzykiem chłoniaków z komórek B (RR = 1,22; CI 1,05-1,42 na 10 g spożycia), FL (RR = 1,65; CI 1,18-2,32) i BCLL (RR = 1,54; CI 1.18-2.01) w modelach ciągłych. Podsumowując, nie zaobserwowano spójnych związków między spożyciem czerwonego i przetworzonego mięsa a ryzykiem chłoniaka, ale stwierdziliśmy, że spożycie drobiu było związane ze zwiększonym ryzykiem chłoniaków z komórek B. Przypadek jest przekonującym wyjaśnieniem obserwowanych skojarzeń, które wymagają potwierdzenia w dalszych badaniach.


title: Dioksyny (PCDD/F) i PCB w podrobach: występowanie i narażenie z dietą.

text: Podroby są powszechnie spożywane w różnych kuchniach, ale informacje na temat występowania dibenzo-p-dioksyn, dibenzofuranów (PCDD/F) i polichlorowanych bifenyli (PCB) w tych produktach spożywczych są nieliczne. W pierwszym tego rodzaju ustrukturyzowanym badaniu przedstawiono poziomy tych zanieczyszczeń w powszechnie spożywanych podrobach (n=173), takich jak wątroba jagnięca, wołowa, jelenia i wieprzowa, nerki, język i serce oraz w produktach podrobowych, takich jak pasztet, haggis. , flaki i kaszanka. Wyniki potwierdzają obserwacje literaturowe dotyczące preferencyjnej akumulacji zanieczyszczeń w tkance wątroby, ponieważ najwyższe stężenia PCDD/Fs zaobserwowano w wątrobie w porównaniu z innymi narządami (np. 8,4 ng WHO-TEQ kg(-1) wątroby jagnięcej w porównaniu z 1,1 ng WHO-TEQ kg(-1) nerki jagnięcej i 1,27 ng WHO-TEQ kg(-1) serca jagnięcego). Produkty podrobowe generalnie wykazywały niższy poziom zanieczyszczeń, co może być wynikiem przetwarzania lub rozcieńczania. W przypadku większości próbek główny wkład do WHO-TEQ wynikał raczej z PCDD/F niż z PCB. Niemal połowa próbek wątroby jagnięcej wykazywała stężenia PCDD/F przekraczające maksymalny limit UE wynoszący 6 ng kg(-1) masy tłuszczu (chociaż wątroba jelenia, która nie podlega przepisom, generalnie wykazywała wyższe poziomy). Szacunki narażenia z dietą wskazują, że tygodniowe spożycie do dwóch 100g porcji wątroby jagnięcej, wołowej, cielęcej lub wieprzowej lub jednej porcji wątroby jelenia nie naruszyłoby tolerowanego dziennego spożycia (TDI), nawet jeśli uwzględniono resztę diety. Jednak spożywanie więcej niż jednej porcji wątroby jelenia tygodniowo może prowadzić do przekroczenia TDI. Crown Copyright © 2010. Wydane przez Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Kofeina-nie tylko środek pobudzający.

text: CEL: Korzystne skutki spożywania kofeiny przez człowieka zasługują na wyjaśnienie. METODY: Przeprowadzono i podsumowano szczegółowy przegląd literatury. WYNIKI: Wiele dowodów naukowych opisuje korzystny wpływ spożycia kofeiny przez człowieka na wiele systemów fizjologicznych. WNIOSEK: Spożywanie umiarkowanych ilości kofeiny 1) zwiększa dostępność energii, 2) zwiększa dobowy wydatek energetyczny, 3) zmniejsza zmęczenie, 4) zmniejsza poczucie wysiłku związanego z aktywnością fizyczną, 5) poprawia wydolność fizyczną, 6) poprawia wydolność motoryczną 7) poprawia sprawność poznawczą, 8) zwiększa czujność, czuwanie i poczucie „energii”, 9) zmniejsza zmęczenie psychiczne, 10) przyspiesza reakcje, 11) zwiększa trafność reakcji, 12) zwiększa zdolność koncentracji i skupienia uwagi , 13) poprawia pamięć krótkotrwałą, 14) zwiększa zdolność rozwiązywania problemów wymagających rozumowania, 15) zwiększa zdolność podejmowania właściwych decyzji, 16) poprawia zdolności funkcjonowania poznawczego i koordynację nerwowo-mięśniową, 17) u zdrowych osób dorosłych niebędących w ciąży jest bezpieczny. Copyright © 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przypadek śmiertelnego zatrucia kofeiną.

text: Kofeina to naturalny alkaloid metyloksantyna występujący w różnych roślinach, takich jak kawa czy herbata. Objawy ciężkiego przedawkowania mogą objawiać się hipokaliemią, hiponatremią, komorowymi zaburzeniami rytmu, nadciśnieniem, po którym następuje niedociśnienie, niewydolność oddechowa, drgawki, rabdomioliza, migotanie komór i w końcu zapaść krążeniowa. 21-letnia kobieta sama wezwała karetkę wkrótce po zażyciu około 10 000 mg kofeiny. Po przybyciu karetki pacjent niemal natychmiast doznał zatrzymania akcji serca. Po całkowitym okresie resuscytacji trwającym 34 minuty, obejmującym siedem wyładowań przeciwwstrząsowych i 2 mg adrenaliny, pacjent był na tyle stabilny, że można go było przenieść do szpitala. Pacjent wkrótce ponownie przeszedł do VF i otrzymał jeszcze dwa przeciwwstrząsy i 1 mg epinefryny, a na koniec dożylną dawkę 300 mg amiodaronu w bolusie. Początkowa gazometria krwi tętniczej wykazała pH 6,47, mleczan 33 mmol/l, a poziom potasu 2,3 mmol/l. Niestety nie pobrano próbek krwi do analizy kofeiny. Trzy dni po przyjęciu do szpitala u pacjenta rozwinęły się mioklonie, które nie reagowały na leczenie. Nadmierne spożycie kofeiny może powodować arytmie i wyraźną hipokaliemię, aw konsekwencji migotanie komór. W przypadku VF odpornego na kontrwstrząsy konieczne może być podanie wczesnej dawki nasycającej amiodaronu. Ponadto korzystne może być jak najszybsze zastąpienie potasu. Epinefryna i roztwory buforowe stosowane podczas resuscytacji mogą dodatkowo zmniejszać stężenie potasu we krwi i należy je podawać ostrożnie. Epinefrynę można zastąpić innymi lekami wazopresyjnymi, takimi jak wazopresyna, bez wpływu na receptory beta.


title: Spożycie żywności sojowej a rokowanie raka piersi.

text: TŁO: W przeciwieństwie do wcześniejszych badań klinicznych sugerujących, że soja może sprzyjać wzrostowi guza piersi, dwa ostatnie badania pokazują, że żywność zawierająca soję nie ma niekorzystnego wpływu na rokowanie raka piersi. Zbadaliśmy, korzystając z danych z badania Women's Healthy Eating and Living (WHEL), wpływ spożycia soi na rokowanie raka piersi. METODY: Trzy tysiące osiemdziesięciu ośmiu osób, które przeżyły raka piersi, zdiagnozowanych w latach 1991-2000 we wczesnym stadium raka piersi i uczestniczących w WHEL, były obserwowane przez medianę 7,3 roku. Spożycie izoflawonu mierzono po diagnozie za pomocą kwestionariusza częstotliwości jedzenia. Kobiety samodzielnie zgłaszały nowe zdarzenia wynikowe co pół roku, które następnie były weryfikowane przez dokumentację medyczną i/lub akty zgonu. Obliczono HR i 95% CI reprezentujące związek między drugim zdarzeniem raka piersi lub zgonem a spożyciem soi, korygując grupę badaną i inne współzmienne, stosując model proporcjonalnego ryzyka Coxa opóźnionego wejścia. WYNIKI: Wraz ze wzrostem spożycia izoflawonu zmniejszało się ryzyko zgonu (P dla trendu = 0,02). Kobiety o najwyższym poziomie spożycia izoflawonów (>16,3 mg izoflawonów) miały nieistotne 54% zmniejszenie ryzyka zgonu. WNIOSEK: Nasze badanie jest trzecim badaniem epidemiologicznym, w którym nie stwierdzono niekorzystnego wpływu żywności sojowej na rokowanie raka piersi. WPŁYW: Te badania, zebrane razem, różniące się składem etnicznym (dwa ze Stanów Zjednoczonych i jedno z Chin) oraz poziomem i rodzajem spożycia soi, dostarczają niezbędnych dowodów epidemiologicznych, że klinicyści nie muszą już odradzać spożywania soi przez kobiety z rozpoznaniem raka piersi. ©2011 AACR.


title: Mikrobiom jelitowy: osobny narząd wewnątrz organizmu z metabolicznym potencjałem wpływania na bioaktywność składników botanicznych.

text: Przez wiele lat uważano, że główną funkcją jelita grubego jest resorpcja wody i soli oraz ułatwiona utylizacja odpadów. Jednak ta definicja zadania była daleka od pełnej, ponieważ nie uwzględniała aktywności zawartości drobnoustrojów jelita grubego. W dzisiejszych czasach jest jasne, że złożony ekosystem drobnoustrojów w naszych jelitach należy traktować jako osobny narząd w ciele, którego zdolność metaboliczna przewyższa wątrobę o współczynnik 100. Mikrobiom jelitowy jest zatem ściśle zaangażowany w metabolizm pierwszego przejścia związki dietetyczne. Dotyczy to zwłaszcza suplementów botanicznych, które są obecnie sprzedawane do różnych zastosowań zdrowotnych. Będąc pochodzenia naturalnego, ich strukturalne elementy budulcowe, takie jak polifenole, są często wysoko rozpoznawane przez człowieka, a zwłaszcza przez maszynerię metabolizmu drobnoustrojów jelitowych. Intensywny metabolizm skutkuje często niskimi poziomami oryginalnych produktów w krążeniu, w wyniku czego końcowe efekty zdrowotne środków botanicznych są często związane z określonymi aktywnymi metabolitami wytwarzanymi w organizmie, a nie z oryginalnym składem produktu. Zrozumienie, w jaki sposób takie procesy metaboliczne przyczyniają się do ekspozycji in situ, ma zatem kluczowe znaczenie dla właściwej interpretacji odpowiedzi biologicznych. Dlatego kluczowe znaczenie ma podejście multidyscyplinarne, charakteryzujące przyjmowanie pokarmu i fitochemii, a także moc metaboliczną mikroflory jelitowej, przy jednoczesnym pomiarze biomarkerów zarówno ekspozycji, jak i odpowiedzi w tkankach docelowych. Na przykładzie metabolizmu polifenoli niniejszy przegląd opisuje, w jaki sposób włączenie metabolizmu drobnoustrojów jako ważnej zmiennej w ocenie ostatecznej bioaktywności substancji botanicznych znacznie zwiększa znaczenie i wartość prognostyczną wyniku. Ponadto wiedza o procesach jelitowych może oferować innowacyjne strategie ukierunkowanego rozwoju produktu. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Siemię lniane: potencjalne źródło pożywienia, paszy i błonnika.

text: Siemię lniane jest jedną z najważniejszych roślin oleistych do celów przemysłowych, spożywczych, paszowych i błonnikowych. Prawie każda część rośliny siemienia lnianego jest wykorzystywana komercyjnie, bezpośrednio lub po przetworzeniu. Z łodygi otrzymuje się dobrej jakości włókno o wysokiej wytrzymałości i trwałości. Nasiona dostarczają olej bogaty w kwasy omega-3, strawne białka i lignany. Oprócz tego, że jest jednym z najbogatszych źródeł oleju kwasu α-linolenowego i lignanów, siemię lniane jest niezbędnym źródłem wysokiej jakości białka i rozpuszczalnego błonnika oraz ma duży potencjał jako źródło związków fenolowych. Siemię lniane staje się ważnym składnikiem żywności funkcjonalnej ze względu na bogatą zawartość kwasu α-linolenowego (ALA), lignanów i błonnika. Lignany wydają się być związkami przeciwrakotwórczymi. Fitoestrogeny omega-3 i lignany z nasion lnu są w centrum uwagi ze względu na ich korzyści w szerokim zakresie schorzeń i mogą mieć właściwości chemoochronne u zwierząt i ludzi. W pracy przedstawiono przegląd piśmiennictwa na temat składu odżywczego nasion lnu, jego właściwości prozdrowotnych i profilaktycznych, wykorzystania nasion lnu na żywność, pasze i błonnik oraz przetwórstwa nasion lnu.


title: Spożycie alkoholu i umieralność wśród kobiet z inwazyjnym rakiem piersi

text: Wstęp: W badaniach epidemiologicznych spożywanie alkoholu konsekwentnie wiązało się ze zwiększoną zachorowalnością na raka piersi. Jednak związek między alkoholem a przeżyciem po rozpoznaniu raka piersi jest mniej wyraźny. Metody: Zbadaliśmy, czy spożycie alkoholu było związane z przeżyciem wśród 3146 kobiet ze zdiagnozowanym inwazyjnym rakiem piersi w Szwedzkiej Kohorcie Mammograficznej. Spożycie alkoholu oszacowano za pomocą kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa zastosowano do obliczenia współczynników ryzyka (HR) i 95% przedziałów ufności (95% CI). Wyniki: W latach 1987-2008 odnotowano 385 zgonów związanych z rakiem piersi i 860 zgonów ogółem. Nie zaobserwowano istotnego związku między spożyciem alkoholu a przeżyciem specyficznym dla raka piersi. Kobiety, które spożywały 10 g dziennie (co odpowiada około 0,75 do 1 drinka) lub więcej alkoholu, miały skorygowany HR (95% CI) zgonu z powodu raka piersi wynoszący 1,36 (0,82–2,26; ptrend=0,47) w porównaniu z kobietami, które pijących. Zaobserwowano istotną odwrotną zależność między zgonami spowodowanymi alkoholem a zgonami z powodu raka piersi. Osoby, które spożywały 3,4–9,9 g alkoholu dziennie, miały o 33% mniejsze ryzyko zgonu w porównaniu z osobami niepijącymi (95% CI 0,50–0,90; ptrend=0,04). Wnioski: Nasze odkrycia sugerują, że spożycie około jednego małego drinka dziennie nie wpływa negatywnie na przeżycie specyficzne dla raka piersi, a pół drinka dziennie wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem zgonu z innych przyczyn.


title: Kwantyfikacja szerokiego spektrum lignanów w zbożach, nasionach oleistych i orzechach.

text: Dwadzieścia cztery lignany roślinne poddano analizie metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej z tandemową spektrometrią mas w ekstraktach z otrębów 16 gatunków zbóż, czterech gatunków orzechów oraz dwóch gatunków nasion oleistych (nasiona sezamu i siemię lniane). Osiemnaście z nich było lignanami wcześniej niezidentyfikowanymi u tych gatunków, a 16 z nich zostało zidentyfikowanych w analizowanych próbkach. Zastosowano cztery różne metody ekstrakcji: ekstrakcja alkaliczna, łagodna ekstrakcja kwasowa, kombinacja ekstrakcji alkalicznej i łagodnej kwasowej ekstrakcji lub przyspieszona ekstrakcja rozpuszczalnikiem. Duże znaczenie dla uzysku lignanów miała metoda ekstrakcji. Dominującym lignanem w pszenicy, pszenżycie, owsie, jęczmieniu, prosie, otrębach kukurydzianych i amarantusie był 7-hydroksymatairezinol, który nie był dotychczas wykrywany w zbożach ze względu na destrukcyjne metody ekstrakcji. Syringarezinol był drugim dominującym lignanem zbożowym. Otręby pszenne i żytnie miały największą zawartość lignanów ze wszystkich zbóż; jednak siemię lniane i nasiona sezamu były zdecydowanie najbardziej bogate w lignany z badanych gatunków.


title: Zawartość lignanów w holenderskich pokarmach roślinnych: baza danych zawierająca laricirezinol, pinorezinol, secoisolaricirezinol i matairesinol.

text: Enterolignany (enterodiol i enterolakton) mogą potencjalnie zmniejszać ryzyko niektórych nowotworów i chorób układu krążenia. Enterolignany są tworzone przez mikroflorę jelitową po spożyciu lignanów roślinnych. Do niedawna za prekursory enterolignanu uważano jedynie sekoizolarycyrezinol i matairezinol, ale obecnie zidentyfikowano kilka nowych prekursorów, z których larycyrezinol i pinorezinol mają wysoki stopień konwersji. Dane ilościowe dotyczące zawartości w żywności tych nowych prekursorów enterolignanu nie są dostępne. Dlatego celem tego badania było stworzenie bazy danych lignanów zawierającej wszystkie cztery główne prekursory enterolignanów. Chromatografia cieczowa-tandemowa spektrometria mas została wykorzystana do ilościowego określenia larycyrezynolu, pinorezinolu, sekoizolarycyrezynolu i matairezinolu w osiemdziesięciu trzech pokarmach stałych i dwudziestu sześciu napojach powszechnie spożywanych w Holandii. Najbogatszym źródłem lignanów były nasiona lnu (301 129 mikrog/100 g), które zawierały głównie sekoizolarycyrezinol. Stosunkowo wysokie były również stężenia lignanów w nasionach sezamu (29 331 μg/100 g, głównie pinorezinolu i laricirezinolu). W przypadku produktów zbożowych, o których wiadomo, że są ważnymi źródłami lignanów, stężenia lignanów wahały się od 7 do 764 mikrog/100 g. Jednak wiele warzyw i owoców miało podobne stężenia, ze względu na udział larycyrezynolu i pinorezinolu. Warzywa kapustne zawierały nieoczekiwanie wysoki poziom lignanów (185-2321 µg/100 g), głównie pinorezinolu i laricirezinolu. Poziomy lignanów w napojach wahały się od 0 (cola) do 91 mikrog/100 ml (czerwone wino). Tylko cztery ze 109 pokarmów nie zawierały wymiernej ilości lignanów, aw większości przypadków ilość larycyrezynolu i pinorezinolu była większa niż sekoizolarycyrezynolu i matairezinolu. W związku z tym dostępne bazy danych w dużej mierze zaniżają ilość prekursorów enterolignanu w żywności.


title: Budowa bazy danych flawonoidów do oceny spożycia w próbie populacyjnej kobiet na Long Island w stanie Nowy Jork.

text: Postawiono hipotezę, że flawonoidy zmniejszają ryzyko raka. Wcześniejsze badania epidemiologiczne przeprowadzone w celu oceny tej hipotezy nie oceniły wszystkich flawonoidów, w tym klas, które mogłyby przyczyniać się do spożycia wśród Amerykanów, co skutkowałoby niedoszacowaniem spożycia. Ta błędna klasyfikacja może maskować zmienność między osobnikami, powodując osłabienie szacunkowych efektów dla związku między flawonoidami a rakiem. Aby zwiększyć szacunkowe spożycie flawonoidów i lignanów, opracowaliśmy bazę danych, która może być używana w połączeniu z kwestionariuszem częstotliwości jedzenia (FFQ). Łącząc informacje zaczerpnięte z dostępnej literatury z bazami danych Departamentu Rolnictwa USA, oszacowaliśmy zawartość 6 klas flawonoidów i lignanów dla 50 pozycji z grupy żywności. Połączyliśmy te szacunki z odpowiedziami ze zmodyfikowanego bloku FFQ, który został uzupełniony w latach 1996-1997 przez populacyjną próbę kobiet bez raka piersi na Long Island w stanie Nowy Jork (n = 1500). Całkowita zawartość flawonoidów i lignanów w produktach spożywczych wahała się od 0 do 129 mg/100 g, a najbogatszym źródłem były herbata, wiśnie i grejpfruty. Indywidualne szacunki spożycia, od najwyższego do najniższego, obejmowały flawan-3-ole, flawanony, flawonole, lignany, izoflawony, antocyjanidyny i flawony. Każda klasa flawonoidów i lignanów wykazywała szeroki zakres poziomów spożycia. Ta baza danych jest przydatna do ilościowego określenia spożycia flawonoidów i lignanów w innych badaniach obserwacyjnych przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych, które wykorzystują blokowe FFQ.


title: Czynniki dietetyczne podiagnozowe i przeżycie po inwazyjnym raku piersi

text: Niewiele wiadomo na temat wpływu diety po rozpoznaniu raka piersi na przeżycie. Zbadaliśmy prospektywnie związek między czynnikami dietetycznymi po zdiagnozowaniu raka piersi a przeżyciem całkowitym u kobiet z wywiadem inwazyjnego raka piersi rozpoznanego w latach 1987–1999 (w wieku 20–79 lat). Dietę po rozpoznaniu raka piersi mierzono za pomocą 126-punktowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Spośród 4441 kobiet bez nawrotu raka piersi w wywiadzie przed wypełnieniem kwestionariusza, 137 zmarło z powodu raka piersi w ciągu 7 lat od włączenia. Współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) oszacowano dla spożycia makroskładników, a także wybranych mikroskładników i grup żywności z modeli regresji proporcjonalnych hazardów Coxa. Po uwzględnieniu czynników w momencie rozpoznania (wiek, stan zamieszkania, stan menopauzy, palenie tytoniu, stadium raka piersi, alkohol, przebyta hormonalna terapia zastępcza), odstępie między diagnozą a oceną diety oraz podczas obserwacji (pobór energii, leczenie raka piersi , wskaźnik masy ciała i aktywność fizyczna), kobiety w najwyższym w porównaniu do najniższego kwintylu spożycia tłuszczów nasyconych i tłuszczów trans miały znacznie wyższe ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (HR = 1,41, 95% CI = 1,06 do 1,87, P -trend = 0,03) dla tłuszczów nasyconych; (HR = 1,78, 95% CI = 1,35 do 2,32, trend P = 0,01) dla spożycia tłuszczów trans. Powiązania były podobne, choć nie osiągnęły istotności statystycznej dla przeżycia raka piersi. Badanie to sugeruje, że mniejsze spożycie tłuszczów nasyconych i trans w diecie podiagnozowej wiąże się z poprawą przeżycia po zdiagnozowaniu raka piersi.