title: Wpływ przeciwutleniaczy w diecie na poposiłkową dysfunkcję śródbłonka wywołaną wysokotłuszczowym posiłkiem u zdrowych osób.

text: Wstęp: Osoby przestrzegające aktualnych wytycznych żywieniowych mają mniejsze ryzyko zgonu z powodu choroby niedokrwiennej serca. CEL: Celem było porównanie krótkoterminowego wpływu posiłku wysokotłuszczowego i posiłku bogatego w węglowodany, z przeciwutleniaczami dietetycznymi i bez, na funkcje naczynioruchowe, przeciwpłytkowe i hemostatyczne śródbłonka u osób zdrowych. PROJEKT: W randomizowanym, krzyżowym badaniu zaślepionym dla obserwatora, 25 (13 mężczyzn i 12 kobiet) zdrowych osób otrzymało każdy z 3 posiłków w losowej kolejności w odstępach tygodniowych: posiłek wysokotłuszczowy (760 kcal), wysokoenergetyczny -posiłek węglowodanowy oraz wysokotłuszczowy posiłek zawierający dietetyczne przeciwutleniacze z warzyw (865 kcal). Funkcje śródbłonka, oceniane na podstawie odpowiedzi hemodynamicznych i reologicznych na L-argininę – naturalny prekursor tlenku azotu – oceniano przed i 4 godziny po każdym posiłku. WYNIKI: W przeciwieństwie do posiłku wysokowęglowodanowego, posiłek wysokotłuszczowy zwiększał stężenie triacyloglicerolu w osoczu (p < 0,01); oba posiłki aktywowały hemostazę. Posiłek wysokowęglowodanowy nie zmienił ciśnienia krwi, a agregacja płytek krwi zmniejszyła się w odpowiedzi na obciążenie L-argininą (odpowiednio -7,1 +/- 2,3 mm Hg i -8,5 +/- 4,5%). Po posiłku wysokotłuszczowym spadek ciśnienia krwi w odpowiedzi na L-argininę był zmniejszony (-1 +/- 0,8 mm Hg), a agregacja płytek wykazała paradoksalny wzrost (4,1 +/- 2,1%; p < 0,01 w porównaniu z posiłkiem wysokowęglowodanowym). Posiłek wysokotłuszczowy z przeciwutleniaczami częściowo przywrócił odpowiedź naczyniową na L-argininę. WNIOSEK: W porównaniu z posiłkiem o wysokiej zawartości węglowodanów, posiłek o wysokiej zawartości tłuszczu może modyfikować funkcje śródbłonka w kierunku bardziej aterogennego profilu, czemu częściowo zapobiegają antyoksydanty zawarte w diecie.


title: Zmiany w przepływowej wazoaktywności tętnicy ramiennej z obniżeniem pożądanego poziomu cholesterolu u zdrowych mężczyzn w średnim wieku.

text: Aktualne wytyczne National Cholesterol Education Program uznają, że pożądane poziomy cholesterolu całkowitego i lipoprotein o małej gęstości wynoszą odpowiednio <200 i <160 mg/dl u zdrowych osób bez wielu czynników ryzyka wieńcowego. Aby określić stopień, w jakim te poziomy wpływają na czynność naczyń, oceniliśmy nieinwazyjnie przepływowo (zależną od śródbłonka) wazoaktywność tętnicy ramiennej przed, w trakcie i po obniżeniu poziomu cholesterolu (simwastatyna 10 mg/dzień) u 7 zdrowych mężczyzn w średnim wieku z cholesterolem. poziomy spełniające aktualne zalecenia. Zależną od przepływu wazoaktywność tętnicy ramiennej mierzono za pomocą ultradźwięków 7,5 MHz i wyrażano jako procentową zmianę średnicy od stanu wyjściowego do stanu przekrwienia (1 minuta po 5 minutach zamknięcia tętnicy mankietu do pomiaru ciśnienia krwi). Zależna od przepływu wazoaktywność wzrosła z 5,0 +/- 3,6% na początku badania do 10,5 +/- 5,6%, 13,3 +/- 4,3% i 15,7 +/- 4,9% (wszystkie p < 0,05), gdy cholesterol spadł z 200 +/- 12 do 161 +/- 18, 169 +/- 16 i 153 +/- 11 mg/dl odpowiednio po 2, 4 i 12 tygodniach leczenia obniżającego poziom cholesterolu. Wazoaktywność i cholesterol powróciły do wartości wyjściowych 12 tygodni po odstawieniu symwastatyny. Ogólnie stwierdzono, że wazoaktywność jest odwrotnie skorelowana z poziomami cholesterolu (r = -0,47, p = 0,004). Dane te sugerują, że wazoaktywność tętnicy ramiennej, w której pośredniczy przepływ, szybko reaguje na zmiany poziomu cholesterolu i że funkcja śródbłonka poprawia się poprzez obniżenie poziomu cholesterolu poniżej zaleceń obecnych wytycznych.


title: Dieta śródziemnomorska i niskotłuszczowa poprawiają funkcję śródbłonka u mężczyzn z hipercholesterolemią.

text: TŁO: Funkcja regulacyjna śródbłonka jest zmieniona w hipercholesterolemii, a późniejsza dysfunkcja śródbłonka odgrywa główną rolę w rozwoju miażdżycy. CEL: Ustalenie, czy na funkcję śródbłonka u pacjentów z hipercholesterolemią ma wpływ zastąpienie diety bogatej w tłuszcze nasycone dietą o niskiej zawartości tłuszczu i ubogich w tłuszcze nasycone (dieta etapu 1 amerykańskiego Narodowego Programu Edukacji Cholesterolowej [NCEP-1]) lub dietą bogaty w tłuszcze jednonienasycone (takie jak ten powszechny w krajach śródziemnomorskich). PROJEKT: Interwencyjne badanie dietetyczne z fazą wyjściową i dwoma randomizowanymi krzyżowymi okresami diety. OTOCZENIE: Szpital Universitario Reina Sofía, Kordoba, Hiszpania. PACJENCI: 22 mężczyzn z hipercholesterolemią. INTERWENCJA: Pacjenci stosowali dietę bogatą w tłuszcze nasycone, a następnie zostali przydzieleni w schemacie krzyżowym do diety NCEP-1 lub diety śródziemnomorskiej. Każdy okres żywieniowy trwał 28 dni. POMIARY: Poziom selektyny P w osoczu, stężenie lipidów i funkcja śródbłonka. WYNIKI: W porównaniu z dietą z tłuszczami nasyconymi, poszerzenie zależne od przepływu zwiększyło się podczas diety śródziemnomorskiej, ale nie podczas diety NCEP-1. Ponadto poziomy cholesterolu w osoczu, cholesterolu lipoprotein o małej gęstości, apolipoproteiny B i selektyny P obniżyły się podczas diety NCEP-1 i śródziemnomorskiej. WNIOSEK: U mężczyzn z hipercholesterolemią diety ubogie w tłuszcze (zwłaszcza tłuszcze nasycone) oraz diety bogate w tłuszcze jednonienasycone poprawiają funkcję śródbłonka.


title: Spożycie oliwy z oliwek i CHD w hiszpańskiej kohorcie European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition.

text: Oliwa z oliwek jest dobrze znana ze swoich właściwości kardioprotekcyjnych; jednak dane epidemiologiczne pokazujące, że spożycie oliwy z oliwek zmniejsza liczbę incydentów CHD, są nadal ograniczone. Dlatego zbadaliśmy związek między oliwą z oliwek a CHD w hiszpańskim badaniu kohortowym European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC). Analiza objęła 40 142 uczestników (38% mężczyzn), wolnych od zdarzeń CHD na początku badania, zrekrutowanych z pięciu ośrodków EPIC-Hiszpania w latach 1992-1996 i obserwowanych do 2004 roku. Podstawowe informacje dotyczące diety i stylu życia zebrano za pomocą kwestionariuszy przeprowadzonych podczas wywiadów. Zastosowano modele regresji proporcjonalnej Coxa do oceny związku między zweryfikowanymi incydentami CHD a spożyciem oliwy z oliwek (kwartyle skorygowane o energię i każde 10 g/d na przyrost 8368 kJ (2000 kcal)), z uwzględnieniem potencjalnych czynników zakłócających. Podczas 10,4-letniej obserwacji zarejestrowano 587 (79% mężczyzn) zdarzeń CHD. Spożycie oliwy z oliwek było ujemnie związane z ryzykiem CHD po wykluczeniu osób błędnie zgłaszających dietę (współczynnik ryzyka (HR) 0,93; 95% CI 0,87, 1,00 na każde 10 g/d na 8368 kJ (2000 kcal) i HR 0,78; 95% CI 0,59, 1,03 dla górnego i dolnego kwartyla). Odwrotna zależność między spożyciem oliwy z oliwek (na 10 g/d na 8368 kJ (2000 kcal)) a CHD była bardziej wyraźna u osób nigdy nie palących (11% zmniejszone ryzyko CHD (P = 0,048)), u osób nigdy/nie pijących alkoholu (25% zmniejszone ryzyko CHD (P < 0,001) oraz u konsumentów oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia (14% zmniejszone ryzyko CHD (P = 0,072)). Podsumowując, spożycie oliwy z oliwek wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia incydentów CHD. Podkreśla to potrzebę zachowania tradycyjnego kulinarnego wykorzystania oliwy z oliwek w diecie śródziemnomorskiej w celu zmniejszenia obciążenia CHD.


title: Spożywanie oliwy, oleju sojowego i palmowego ma podobny ostry szkodliwy wpływ na funkcję śródbłonka u zdrowych młodych osób.

text: TŁO I CEL: Obecnie ponad 30% spożycia kalorii w populacji Kolumbii pochodzi ze spożycia oleju roślinnego, głównie poprzez spożywanie potraw smażonych w głębokim tłuszczu. Ostatnio pojawiły się doniesienia, że oleje bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe mają korzystny wpływ na funkcję śródbłonka. Niemniej jednak dobrze wiadomo, że proces smażenia w głębokim tłuszczu zmienia skład chemiczny olejów roślinnych i może mieć niekorzystny wpływ na funkcję śródbłonka. CEL: Ocena ostrego wpływu spożycia dużych ilości olejów z oliwek, soi i palm, świeżych i przy dwóch różnych poziomach smażenia na głębokim tłuszczu, na profile glukozy i lipidów oraz funkcję śródbłonka. METODY I WYNIKI: Do badania włączono dziesięciu zdrowych młodych ochotników. Po przeprowadzeniu wstępnej oceny czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i pobraniu próbki krwi na czczo, uczestnicy zostali poddani losowo przydzielonej zupy ziemniaczanej zawierającej 60 ml jednego z trzech różnych olejów roślinnych (oliwkowy, sojowy i palmowy), świeżego lub w jednym z dwa różne poziomy smażenia (odpowiednio 10 i 20 frytek). Przepływowe rozszerzenie naczyń krwionośnych (FMD) przeprowadzono na czczo i 3 godziny po spożyciu bogatego w olej posiłku. Ponadto na tych etapach pobrano próbki krwi w celu określenia profili lipidowych i oznaczenia glukozy w osoczu. Wszystkie posiłki skutkowały podobnym ostrym upośledzeniem funkcji śródbłonka (spadek FMD o 32,1%, przedział ufności [CI] 95%, 28,0-36,2) i poposiłkowym wzrostem stężenia triglicerydów (27,03%, CI 95%, 20,5-33,3), niezależnie od rodzaj spożywanego oleju (p=0,44) i niezależnie od jego poziomu frytowania (p=0,62). Nie stwierdzono korelacji między uszkodzeniem śródbłonka a poposiłkowym przyrostem triglicerydów (r=-0,22, p=0,09). WNIOSKI: Nie stwierdzono różnic w ostrym niekorzystnym wpływie spożycia różnych olejów roślinnych na funkcję śródbłonka. Wszystkie oleje roślinne, świeże i smażone w głębokim tłuszczu, powodowały wzrost poziomu triglicerydów w osoczu u zdrowych osób.


title: Cukrzyca a dieta śródziemnomorska: dobroczynny wpływ kwasu oleinowego na wrażliwość insulinową, transport glukozy adipocytowej i zależny od śródbłonka...

text: Nieprawidłowości funkcji śródbłonka mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym u pacjentów z cukrzycą. Zbadaliśmy wpływ diety bogatej w kwas oleinowy na insulinooporność i wazoreaktywność zależną od śródbłonka w cukrzycy typu 2. Jedenastu pacjentów z cukrzycą typu 2 zostało zmienionych ze zwykłej diety bogatej w kwas linolowy i leczonych przez 2 miesiące dietą bogatą w kwas oleinowy. Transport glukozy za pośrednictwem insuliny mierzono w izolowanych adipocytach. Skład kwasów tłuszczowych błon adipocytów oznaczano metodą chromatografii gazowo-cieczowej, a zależne od śródbłonka zależne i niezależne od przepływu rozszerzenie naczyń mierzono w powierzchownej tętnicy udowej pod koniec każdego okresu diety. Wystąpił znaczny wzrost kwasu oleinowego i spadek kwasu linolowego na diecie bogatej w kwas oleinowy (p<0,0001). Kontrola cukrzycy nie różniła się między dietami, ale zaobserwowano niewielki, ale znaczący spadek stężenia glukozy/insuliny na czczo w diecie bogatej w kwas oleinowy. Stymulowany insuliną (1 ng/ml) transport glukozy był znacznie większy na diecie bogatej w kwas oleinowy (0,56 +/- 0,17 vs. 0,29 +/- 0,14 nmol/10(5) komórek/3 min, p<0,0001) . Zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń krwionośnych zależne od przepływu (FMD) było znacznie większe na diecie bogatej w kwas oleinowy (3,90 +/- 0,97% w porównaniu z 6,12 +/- 1,36% p<0,0001). Stwierdzono istotną korelację między błoną adipocytów kwasem oleinowym/linolowym a transportem glukozy za pośrednictwem insuliny (p<0,001), ale nie stwierdzono związku między transportem glukozy stymulowanym przez insulinę a zmianą FMD zależnego od śródbłonka. Stwierdzono istotną dodatnią korelację między kwasem oleinowym/linolowym błony adipocytów a FMD zależną od śródbłonka (r=0,61, p<0,001). Zmiana diety z wielonienasyconej na jednonienasyconą w cukrzycy typu 2 zmniejszyła insulinooporność i przywróciła zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń krwionośnych, co sugeruje wyjaśnienie przeciwmiażdżycowych korzyści diety typu śródziemnomorskiego.


title: Poposiłkowy wpływ składników diety śródziemnomorskiej na funkcję śródbłonka.

text: CELE: W badaniu zbadano poposiłkowy wpływ składników diety śródziemnomorskiej na funkcję śródbłonka, która może być czynnikiem miażdżycowym. Wstęp: Dieta śródziemnomorska, zawierająca oliwę z oliwek, makaron, owoce, warzywa, ryby i wino, wiąże się z nieoczekiwanie niską częstością zdarzeń sercowo-naczyniowych. Badanie Lyon Diet Heart Study wykazało, że dieta śródziemnomorska, w której tradycyjnie spożywaną oliwę z oliwek bogatą w kwasy tłuszczowe omega-9 zastąpiono olejem rzepakowym wzbogaconym w kwasy tłuszczowe omega-3, zmniejszyła liczbę zdarzeń sercowo-naczyniowych. Metody: 10 zdrowych, normolipidemicznych osób karmiliśmy pięcioma posiłkami zawierającymi 900 kcal i 50 g tłuszczu. Trzy posiłki zawierały różne źródła tłuszczu: oliwę z oliwek, olej rzepakowy i łosoś. Dwa posiłki z oliwy z oliwek zawierały również witaminy przeciwutleniające (C i E) lub żywność (ocet balsamiczny i sałatkę). Zmierzyliśmy lipoproteiny w surowicy i glukozę oraz przepływ naczyń krwionośnych za pośrednictwem tętnicy ramiennej (FMD), wskaźnik funkcji śródbłonka, przed i 3 godziny po każdym posiłku. WYNIKI: Wszystkie pięć posiłków istotnie podwyższyło stężenie trójglicerydów w surowicy, ale nie zmieniło innych lipoprotein ani glukozy 3 godziny po posiłku. Mączka z oliwy z oliwek zmniejszyła FMD o 31% (14,3 +/- 4,2% do 9,9 +/- 4,5%, p = 0,008). Zaobserwowano odwrotną korelację między poposiłkowymi zmianami triglicerydów w surowicy a FMD (r = -0,47, p < 0,05). Pozostałe cztery posiłki nie zmniejszyły istotnie FMD. WNIOSKI: Jeśli chodzi o poposiłkowy wpływ na funkcję śródbłonka, korzystnymi składnikami diet Mediterranean i Lyon Diet Heart Study wydają się być pokarmy bogate w przeciwutleniacze, w tym warzywa, owoce i ich pochodne, takie jak ocet i omega-3. oleje rybne i rzepakowe.


title: Przewlekłe skutki diety wysokotłuszczowej wzbogaconej oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia oraz diety niskotłuszczowej wzbogaconej kwasem alfa-linolenowym na śródbłonek poposiłkowy...

text: Tradycyjne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego są związane z dysfunkcją śródbłonka. Śródbłonek naczyniowy odgrywa kluczową rolę w miejscowej regulacji napięcia naczyń i może być modulowany przez tłuszcz w diecie. Proponujemy określenie przewlekłego wpływu trzech diet o różnym składzie tłuszczowym na poposiłkową funkcję śródbłonka i biomarkery stanu zapalnego. Dwudziestu zdrowych mężczyzn stosowało trzy 4-tygodniowe diety w randomizowanym układzie krzyżowym: dieta zachodnia, bogata w tłuszcze nasycone (22% SFA, 12% MUFA i 0,4% kwasu alfa-linolenowego (ALA), wszystkie frakcje stanowią % energii ); dieta śródziemnomorska bogata w MUFA (< 10% SFA, 24% MUFA i 0,4% ALA); dieta niskotłuszczowa wzbogacona w ALA (<10% SFA, 12% MUFA i 2% ALA). Pod koniec każdego okresu żywieniowego wszyscy badani przeszli badanie poposiłkowe. Stężenia parametrów lipidowych w osoczu, rozpuszczalna międzykomórkowa cząsteczka adhezji komórek-1, rozpuszczalna cząsteczka adhezji komórek naczyniowych-1 (sVCAM-1), azotany i azotyny (NOx) oraz funkcja śródbłonka badane za pomocą laserowego Dopplera były badane na poziomie 0, 2, 4 , 6 i 8 godz. Zależna od śródbłonka odpowiedź wazodylatacyjna była większa 4 godziny po spożyciu diety bogatej w MUFA niż po diecie niskotłuszczowej SFA lub ALA (P = 0,031). Stężenia sVCAM-1 w osoczu 4 godziny po posiłku były niższe po posiłkach MUFA niż po diecie niskotłuszczowej ALA (p = 0,043). Biodostępność NOx była wyższa po diecie MUFA niż po diecie niskotłuszczowej SFA i ALA (P = 0,027). Nie stwierdziliśmy różnic w innych mierzonych parametrach. Przewlekłe spożywanie diety śródziemnomorskiej pozwala uniknąć poposiłkowego pogorszenia funkcji śródbłonka związanego z dietami zachodnimi u zdrowych osób.


title: Zróżnicowane działanie przeciwzapalne związków fenolowych z oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia zidentyfikowane w ludzkich kulturach pełnej krwi.

text: CEL: Bogata w oliwę dieta śródziemnomorska chroni przed chorobami układu krążenia, które obejmują procesy zapalne. W badaniu tym zbadano wpływ związków fenolowych znajdujących się w oliwie z oliwek z pierwszego tłoczenia na produkcję mediatorów stanu zapalnego przez ludzkie komórki jednojądrzaste. METODY: Rozcieńczone posiewy krwi ludzkiej stymulowano lipopolisacharydem w obecności kwasów fenolowych (waniliowego, p-kumarowego, syryngowego, homowanilowego i kawowego, kempferolu, glikozydu oleuropeiny i tyrozolu) w stężeniach od 10 (-7) do 10 (-4). ) M. Stężenia zapalnych cytokin czynnika martwicy nowotworu alfa, interleukiny-1beta i interleukiny-6 oraz zapalnej eikozanoidowej prostaglandyny E2 mierzono w teście immunoenzymatycznym. WYNIKI: Glikozyd oleuropeiny i kwas kawowy zmniejszyły stężenie interleukiny-1beta. W stężeniu 10(-4) M glikozyd oleuropeiny hamował produkcję interleukiny-1beta o 80%, podczas gdy kwas kawowy hamował produkcję o 40%. Kaempferol zmniejszał stężenie prostaglandyny E2. W stężeniu 10(-4) M kemferol hamował wytwarzanie prostaglandyny E2 o 95%. Nie zaobserwowano żadnego wpływu na stężenia interleukiny-6 lub czynnika martwicy nowotworu alfa i nie zaobserwowano wpływu innych związków fenolowych. WNIOSKI: Niektóre, ale nie wszystkie, związki fenolowe pochodzące z oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia zmniejszają produkcję mediatorów stanu zapalnego przez hodowle ludzkiej krwi pełnej. Może to przyczynić się do właściwości przeciwmiażdżycowych przypisywanych oliwie z oliwek z pierwszego tłoczenia.


title: Polifenole z oliwy z oliwek obniżają ciśnienie krwi i poprawiają funkcję śródbłonka u młodych kobiet z łagodnym nadciśnieniem.

text: TŁO: Polifenole oliwy z oliwek są powiązane z kilkoma korzyściami zdrowotnymi dla układu sercowo-naczyniowego. Niniejsze badanie ma na celu zbadanie wpływu bogatej w polifenole oliwy z oliwek na ciśnienie krwi (BP) i funkcję śródbłonka u 24 młodych kobiet z wysokim prawidłowym ciśnieniem tętniczym lub nadciśnieniem pierwotnym 1. stopnia. METODY: Przeprowadziliśmy podwójnie ślepe, randomizowane, krzyżowe badanie interwencyjne dietetyczne. Po okresie wstępnym trwającym 4 miesiące (wartości wyjściowe) zastosowano dwie diety, jedną z oliwą z oliwek bogatą w polifenole (~30 mg/dzień), a drugą z oliwą z oliwek bez polifenoli. Każdy okres diety trwał 2 miesiące z 4-tygodniowym okresem wypłukiwania między dietami. Zmierzono ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, biomarkery funkcji śródbłonka w surowicy lub osoczu, stres oksydacyjny, stan zapalny i przekrwienie przedramienia wywołane niedokrwieniem. WYNIKI: W porównaniu z wartościami wyjściowymi, tylko dieta bogata w polifenole z oliwą z oliwek doprowadziła do istotnego (P < 0,01) spadku ciśnienia skurczowego o 7,91 mm Hg i rozkurczowego o 6,65 mm Hg. Podobne wyniki uzyskano dla asymetrycznej dimetyloargininy w surowicy (ADMA) (-0,09 ± 0,01 µmol/l, P < 0,01), utlenionej lipoproteiny o niskiej gęstości (ox-LDL) (-28,2 ± 28,5 µg/l, P < 0,01), oraz białko C-reaktywne osocza (CRP) (-1,9 ± 1,3 mg/l, P < 0,001). Dieta bogata w polifenole z oliwy z oliwek wywołała również wzrost poziomu azotynów/azotanów w osoczu (+4,7 ± 6,6 µmol/l, P < 0,001) i obszaru przekrwienia po niedokrwieniu (+345 ± 386 jednostek perfuzyjnych (PU)/s, P < 0,001 ). WNIOSKI: Doszliśmy do wniosku, że spożywanie diety zawierającej oliwę z oliwek bogatą w polifenole może obniżyć ciśnienie tętnicze i poprawić funkcję śródbłonka u młodych kobiet z wysokim prawidłowym ciśnieniem tętniczym lub nadciśnieniem pierwotnym pierwszego stopnia.


title: Brak poposiłkowego wzrostu przepływu wieńcowego dystalnie do znacznego zwężenia: możliwy mechanizm dławicy poposiłkowej.

text: CELE: To badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania możliwego mechanizmu dusznicy bolesnej poposiłkowej. TŁO: Dławica poposiłkowa jest rozpoznawana od ponad dwóch stuleci; jednak jego mechanizm jest nadal kontrowersyjny. Najszerzej akceptowanym mechanizmem jest zwiększone zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen po spożyciu pokarmu. Ostatnio zasugerowano redystrybucję przepływu wieńcowego (CBF) jako możliwy mechanizm. Metody: Do badania włączono dwudziestu młodych, zdrowych ochotników z grupy kontrolnej i 20 pacjentów ze znacznym zwężeniem w lewej przedniej zstępującej (LAD) lub lewej głównej tętnicy wieńcowej. Przepływ wieńcowy oceniano w dystalnej części LAD za pomocą przezklatkowej echokardiografii dopplerowskiej przed i 15, 30, 45 i 60 minut po spożyciu pokarmu. Na krzywej CBF zmierzono całkę czasowo-prędkościową przepływu rozkurczowego (Dtvi) oraz iloczyn Dtvi i częstości akcji serca (HR). U sześciu pacjentów pomiary te powtórzono po udanej interwencji wieńcowej. WYNIKI: W grupie kontrolnej zdrowych ochotników, Dtvi i Dtvi x HR wzrosły po spożyciu pokarmu z wartością szczytową po 15 min, co wskazuje na obecność poposiłkowego wyrzutu w CBF. Wartości na czczo i wartości szczytowe po 15 min były znacząco różne (Dtvi: 15,1 +/- 4,9 cm/s vs. 18,9 +/- 5,9 cm/s, p = 0,04, Dtvi x HR: 862,2 +/- 261,5 cm/min vs. 1174,2 +/- 307,5, p = 0,002). W przeciwieństwie do kontroli, pomimo poposiłkowego wzrostu podwójnego produktu (HR x ciśnienie krwi), Dtvi i Dtvi x HR w grupie pacjentów zmniejszyły się po spożyciu pokarmu, z wartością nadiru po 45 min. Wartości na czczo i wartości nadiru po 45 min różniły się istotnie (Dtvi: 24,0 +/- 19,6 cm/s vs. 19,3 +/- 17,1 cm/s, p < 0,001, Dtvi x HR: 1449,6 +/- 1 044,0 cm/min vs. 1273,4 +/- 1 000,9 cm/min, p = 0,002). U sześciu pacjentów wzorzec CBF powrócił do normalnego wzorca poposiłkowego wzrostu w CBF po udanej interwencji wieńcowej. WNIOSKI: Wyniki naszego badania sugerują, że „zjawisko kradzieży” może odgrywać rolę w mechanizmie dławicy poposiłkowej.


title: 8:45-90:00. Wpływ posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu w porównaniu z posiłkiem Olestra na dysfunkcję śródbłonka tętnic wieńcowych według rubidu (Rb)-82 Em...

text: Wstęp: Zmiany komórkowe prowadzą do dysfunkcji śródbłonka tętnic wieńcowych (ED) i poprzedzają powstawanie blaszek miażdżycowych. Zdarzenia kliniczne, takie jak niestabilna dusznica bolesna i ostre zespoły wieńcowe, są częstymi konsekwencjami zaburzeń erekcji. ED tętnicy wieńcowej, charakteryzujący się Rb-82 PE, jest zaburzeniem perfuzji w spoczynku, co poprawia się po stresie. W badaniach nad modyfikacją czynników ryzyka, zwłaszcza w badaniach obniżających poziom cholesterolu, wykazano, że zaburzenia erekcji tętnic wieńcowych są odwracalne. Inne badania skorelowały modyfikację diety niskotłuszczowej z poprawą choroby wieńcowej. Cel: Badanie to ocenia zmiany w perfuzji mięśnia sercowego po posiłkach o niskiej lub wysokiej zawartości TG oraz ich wpływ na TG poposiłkowe w surowicy. Metody: Z randomizacją, z podwójnie ślepą próbą kontrolowany placebo, projekt krzyżowy, zbadaliśmy 19 pacjentów (10 z zaburzeniami erekcji i 9 z prawidłową perfuzją) z Rb-82 PET dla przepływu krwi w mięśniu sercowym w spoczynku i ze stresem adenozyny. Obrazy PET i triglicerydy w surowicy uzyskano przed i po posiłku z olestra (OA) (2,7 g TG, 44 g olestra) oraz wysokotłuszczowym posiłkiem (46,7 g TG). Posiłki dobrano pod względem zawartości węglowodanów, białka i cholesterolu. Wyniki: Perfuzja mięśnia sercowego (uCi/cc) wzrosła o 11-12% po posiłku OA w porównaniu z posiłkiem wysokotłuszczowym u pacjentów z ED. U wszystkich pacjentów łącznie, TG surowicy wzrosło znacząco (p < 0,01) w grupie bez OA z medianą zmiany od wartości wyjściowej do 170,0 mg/dl, w porównaniu z 21,5 mg/dl w grupie OA w ciągu 6 godzin po posiłku. Wnioski: Pojedynczy posiłek z olestra znacząco zmniejsza poposiłkowe stężenie TG w surowicy i poprawia perfuzję mięśnia sercowego u pacjentów z chorobą śródbłonka.


title: Wpływ spożycia tłuszczów i węglowodanów na funkcję śródbłonka.

text: Spożycie posiłku bogatego w tłuszcze jednonienasycone wiązało się z ostrym upośledzeniem funkcji śródbłonka w porównaniu z posiłkiem bogatym w węglowodany. Taka rozbieżna odpowiedź w funkcji śródbłonka może być ważna w modulacji funkcji naczyń w zdrowiu i chorobie.


title: USG tętnicy ramiennej: nieinwazyjne narzędzie do oceny lipoprotein bogatych w triglicerydy.

text: W ostatnich latach dysfunkcja śródbłonka została zidentyfikowana jako wczesna cecha miażdżycy. Czynność śródbłonka można mierzyć nieinwazyjnie za pomocą ultrasonografii tętnicy ramiennej. Różnorodne czynniki związane z miażdżycą również zaburzają funkcję śródbłonka. Niektóre z tych czynników to lipoproteiny, takie jak różne formy lipoprotein o małej gęstości, poposiłkowe pozostałości chylomikronów, cząsteczki bogate w triglicerydy na czczo i wolne kwasy tłuszczowe. Dieta wysokotłuszczowa ma również niekorzystny wpływ na funkcję śródbłonka. Kilka interwencji może poprawić funkcję śródbłonka i jednocześnie zredukować zdarzenia sercowo-naczyniowe. Pomiar funkcji śródbłonka może ostatecznie służyć jako użyteczny wskaźnik do określenia indywidualnego ryzyka choroby wieńcowej.


title: Upośledzenie funkcji śródbłonka po posiłku wysokotłuszczowym u pacjentów z chorobą wieńcową.

text: CEL: Określenie wpływu poposiłkowych zmian lipidowych na czynność śródbłonka u pacjentów z chorobą wieńcową (CAD) po posiłku wysokotłuszczowym. METODY: Przebadaliśmy 50 pacjentów z CAD i 25 uczestników z grupy kontrolnej, z których wszyscy mieli normocholesterolemię. Zależne od przepływu rozszerzenie naczyń tętnicy ramiennej oceniano za pomocą techniki ultrasonograficznej o wysokiej rozdzielczości przed i po pojedynczym posiłku wysokotłuszczowym (800 kalorii; 50 g tłuszczu). WYNIKI: Poposiłkowy poziom triglicerydów w surowicy znacząco wzrósł w 2-7 h, a średnie przepływowe rozszerzenie naczyń było znacząco upośledzone (z 4,22 +/- 0,44 do 2,75 +/- 0,33%, P < 0,01) u 75 pacjentów. Wzrost 2-godzinnego stężenia triglicerydów w surowicy korelował dodatnio ze spadkiem poposiłkowego rozszerzenia naczyń za pośrednictwem przepływu (r = 0,459, p < 0,01). Poposiłkowy poziom triglicerydów był istotnie wyższy u pacjentów z CAD niż u osób z grupy kontrolnej. Rozszerzenie naczyń za pośrednictwem przepływu było istotnie upośledzone u pacjentów z CAD (od 3,04 +/- 0,39 do 1,69 +/- 0,23%, p < 0,01) oraz u uczestników grupy kontrolnej (od 6,58 +/- 0,52 do 4,87 +/- 0,19%, p < 0,05 ) po posiłku wysokotłuszczowym. Upośledzenie dylatacji zależnej od przepływu było bardziej nasilone u pacjentów z CAD (44,41%) niż w grupie kontrolnej (25,99%, p < 0,01). WNIOSEK: Poposiłkowe zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń po pojedynczym wysokotłuszczowym posiłku było poważnie upośledzone u pacjentów z CAD z normocholesterolemią i uczestników grupy kontrolnej. Zaburzony poposiłkowy metabolizm lipoprotein bogatych w triglicerydy może odgrywać aterogenną rolę poprzez wywoływanie dysfunkcji śródbłonka.


title: Przejściowa triglicerydemia zmniejsza reaktywność naczyń u młodych, zdrowych mężczyzn bez czynników ryzyka choroby wieńcowej serca.

text: Wstęp: Hipertriglicerydemia jest obecnie akceptowana jako czynnik ryzyka choroby wieńcowej, chociaż mechanizm stojący za zwiększonym ryzykiem nie jest dobrze poznany. Niniejsze badanie podjęto w celu zbadania wpływu triglicerydemii na funkcję śródbłonka, ponieważ upośledzona funkcja śródbłonka jest uważana za marker miażdżycy. METODY I WYNIKI: Poszerzenie tętnicy ramiennej wywołane przepływem i nitrogliceryną zbadano nieinwazyjnie za pomocą techniki ultrasonograficznej o wysokiej rozdzielczości u siedmiu młodych, zdrowych mężczyzn bez czynników ryzyka choroby wieńcowej. Przejściową triglicerydemię indukowano przez infuzję emulsji triglicerydów, Intralipid, która dwukrotnie zwiększała stężenie wolnych kwasów tłuszczowych i czterokrotnie poziomy triglicerydów. Rozszerzenie naczyń wywołane przepływem zmniejszyło się z 7,1 ± 3,0% do 1,6 ± 2,6% (P<0,002), podczas gdy rozszerzenie naczyń wywołane nitrogliceryną zmniejszyło się z 20,5 ± 5,8% do 11,5 ± 3,2% (P<. 002) odpowiednio przed i po 1 godzinie infuzji Intralipid. WNIOSKI: Przejściowa triglicerydemia zmniejsza reaktywność naczyń, przypuszczalnie przez mechanizmy zależne i niezależne od śródbłonka.


title: Śródbłonek naczyniowy a choroby człowieka

text: Zmiany komórek śródbłonka i układu naczyniowego odgrywają kluczową rolę w patogenezie szerokiego spektrum najstraszniejszych chorób człowieka, ponieważ komórki śródbłonka odgrywają kluczową rolę w utrzymywaniu drożnych i funkcjonalnych naczyń włosowatych. Śródbłonek jest bezpośrednio zaangażowany w chorobę naczyń obwodowych, udar, chorobę serca, cukrzycę, oporność na insulinę, przewlekłą niewydolność nerek, wzrost guza, przerzuty, zakrzepicę żylną i ciężkie wirusowe choroby zakaźne. Dysfunkcja śródbłonka naczyniowego jest więc cechą charakterystyczną chorób człowieka. W niniejszym przeglądzie omówiono główne nieprawidłowości śródbłonka występujące w różnych chorobach człowieka, takich jak rak, cukrzyca, miażdżyca i infekcje wirusowe.


title: Dławica poposiłkowa: korelacje kliniczne i angiograficzne.

text: CELE: Niniejsze badanie miało na celu określenie stopnia zaawansowania choroby wieńcowej u pacjentów z dusznicą bolesną poposiłkową. Wstęp: Dławica poposiłkowa jest przejawem choroby wieńcowej. Chociaż obserwuje się to w praktyce klinicznej, bardzo niewiele zostało opublikowanych na temat tego zespołu i nie opisano żadnych korelacji anatomicznych. METODY: Kwestionariusze przekazano 408 pacjentom z bólem w klatce piersiowej i obiektywnymi dowodami niedokrwienia. Trzydziestu pięciu pacjentów (8,6%) zostało zidentyfikowanych jako cierpiących na dusznicę bolesną poposiłkową (Grupa A). Pozostałych 373 pacjentów (Grupa B) cierpiało na dusznicę bolesną niepoposiłkową i służyło jako grupa kontrolna. U wszystkich pacjentów wykonano koronarografię, której wyniki poddano analizie. WYNIKI: Dławicę poposiłkową obserwowano głównie u mężczyzn (91% vs 66%, p = 0,0036). Wiązało się to z wysoką częstością spoczynkowej dławicy piersiowej (83% w grupie A vs. 51% w grupie B, p = 0,0005) oraz bardzo wysoką częstością dławicy lewej (34% vs. 10%, p = 0,0001) i trzech -naczynie (82% vs. 54%, p = 0,001) choroba wieńcowa. Frakcja wyrzutowa była również niższa u tych pacjentów (0,39 vs 0,47, p = 0,046). Dławica poposiłkowa występowała w spoczynku i podczas wysiłku, najczęściej po obiedzie. Wnioski: Dławica poposiłkowa jest prawdopodobnym markerem ciężkiej choroby wieńcowej i należy ją uznać za wskazanie do koronarografii.


title: Czekolada/kakao a zdrowie człowieka: przegląd.

text: Czekolada/kakao od wieków słynie z dobrego smaku i proponowanych właściwości zdrowotnych. Wcześniej czekolada była krytykowana za zawartość tłuszczu, a jej spożywanie było raczej grzechem niż lekarstwem, kojarzonym z trądzikiem, próchnicą, otyłością, nadciśnieniem, chorobą wieńcową i cukrzycą. Dlatego wielu lekarzy miało tendencję do ostrzegania pacjentów przed potencjalnymi zagrożeniami dla zdrowia wynikającymi ze spożywania dużych ilości czekolady. Jednak niedawne odkrycie biologicznie aktywnych związków fenolowych w kakao zmieniło to postrzeganie i pobudziło badania nad jego wpływem na starzenie się, stres oksydacyjny, regulację ciśnienia krwi i miażdżycę. Dziś czekolada jest chwalona za swój ogromny potencjał antyoksydacyjny. Jednak w wielu badaniach sprzeczne wyniki i obawy dotyczące kwestii metodologicznych utrudniają pracownikom służby zdrowia i opinii publicznej zrozumienie dostępnych dowodów na wpływ czekolady na zdrowie. Celem tego przeglądu jest interpretacja badań przeprowadzonych w ostatniej dekadzie na temat korzyści i zagrożeń związanych z konsumpcją czekolady.


title: Nawykowe spożywanie czekolady może zwiększyć masę ciała w odpowiedzi na dawkę

text: W trzech przekrojowych badaniach epidemiologicznych stwierdzono niedawno, że nawykowe spożywanie czekolady jest związane z niższą masą ciała. Naszym celem była ocena, czy te przekrojowe wyniki wytrzymują bardziej rygorystyczną analizę prospektywną. Metody Wykorzystaliśmy dane z kohorty ryzyka miażdżycy w społecznościach. Zwykłe spożycie diety oceniano za pomocą kwestionariusza na początku badania (1987-98) i po sześciu latach. Uczestnicy zgłaszali zwykłe spożycie czekolady jako częstotliwość spożywania 1 uncji (∼28 g) porcji. Podczas dwóch wizyt mierzono masę ciała i wzrost. Brakujące dane zostały zastąpione wielokrotnymi imputacjami. Do oceny przekrojowych i prospektywnych związków między spożyciem czekolady a otyłością zastosowano liniowe modele efektów mieszanych. Wyniki Dane pochodziły od 15 732 i 12 830 uczestników odpowiednio podczas pierwszej i drugiej wizyty. Częstsze spożywanie czekolady wiązało się ze znacznie większym potencjalnym przyrostem masy ciała w czasie, w zależności od dawki. Na przykład w porównaniu do uczestników, którzy jedli czekoladę serwowaną rzadziej niż co miesiąc, ci, którzy jedli ją 1-4 razy w miesiącu i co najmniej raz w tygodniu, doświadczyli wzrostu wskaźnika masy ciała (kg/m2) o 0,26 (95% CI 0,08, 0,44) i 0,39 (0,23, 0,55) w sześcioletnim okresie badania. W analizach przekrojowych częstotliwość spożycia czekolady była odwrotnie proporcjonalna do masy ciała. Ta odwrotna zależność została osłabiona po wykluczeniu uczestników z wcześniej istniejącą chorobą związaną z otyłością. W porównaniu z uczestnikami bez takiej choroby, osoby z nią miały wyższy BMI i zgłaszały rzadsze spożycie czekolady, niższą podaż kalorii i dietę bogatszą w owoce i warzywa. Po zachorowaniu mieli tendencję do wprowadzania tych zmian w diecie. Wnioski Nasza prospektywna analiza wykazała, że nawyk czekolady wiązał się z długotrwałym przyrostem masy ciała, w zależności od dawki. Nasze przekrojowe odkrycie, że spożycie czekolady było związane z niższą masą ciała, nie dotyczyło uczestników bez wcześniejszej poważnej choroby.


title: Kakao, ciśnienie krwi i zdrowie układu krążenia.

text: Wysokie ciśnienie krwi jest ważnym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i zdarzeń sercowo-naczyniowych na całym świecie. Badania kliniczne i epidemiologiczne sugerują, że produkty bogate w kakao zmniejszają ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Zgodnie z tym kakao ma wysoką zawartość polifenoli, zwłaszcza flawanoli. Opisano, że flawanole wywierają korzystny wpływ na rozszerzenie naczyń pochodzące ze śródbłonka poprzez stymulację syntazy tlenku azotu, zwiększoną dostępność l-argininy i zmniejszoną degradację NO. Kakao może również mieć korzystny wpływ, chroniąc przed zmianami stresu oksydacyjnego oraz poprzez zmniejszoną agregację płytek krwi, zmniejszoną oksydację lipidów i oporność na insulinę. Efekty te są związane ze spadkiem ciśnienia krwi i korzystną tendencją do zmniejszenia liczby incydentów sercowo-naczyniowych i udarów. Wcześniejsze metaanalizy wykazały, że pokarmy bogate w kakao mogą obniżać ciśnienie krwi. Niezbędne są długoterminowe badania nad wpływem produktów kakaowych, aby ustalić, czy ciśnienie krwi jest obniżane przewlekle przez codzienne spożywanie kakao. Ponadto potrzebne są długoterminowe badania nad wpływem kakao na wyniki kliniczne, aby ocenić, czy kakao ma wpływ na zdarzenia sercowo-naczyniowe. Oszacowano, że obniżenie ciśnienia skurczowego o 3 mm Hg zmniejsza ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych i zgonów z jakiejkolwiek przyczyny. Ten artykuł podsumowuje nowe odkrycia dotyczące wpływu kakao na ciśnienie krwi i zdrowie układu sercowo-naczyniowego, koncentrując się na domniemanych mechanizmach działania i „nutraceutycznych” punktach widzenia.


title: Ciemna czekolada: paradoks otyłości czy sprawca przybierania na wadze?

text: Otyłość pozostaje poważnym wyzwaniem dla zdrowia publicznego, a jej występowanie dramatycznie wzrasta. Dieta i ćwiczenia są zazwyczaj zalecane w celu zapobiegania i kontrolowania otyłości; jednak wyniki są często sprzeczne. Polifenole, klasa fitochemikaliów, które, jak wykazano, zmniejszają czynniki ryzyka cukrzycy typu II i chorób sercowo-naczyniowych, są ostatnio sugerowane jako środki uzupełniające w leczeniu otyłości poprzez kilka mechanizmów, takich jak zmniejszenie wchłaniania i/lub syntezy tłuszczu. Gorzka czekolada, bogate źródło polifenoli, a w szczególności flawanoli, zwróciła ostatnio uwagę na jej możliwą rolę w modulowaniu otyłości ze względu na jej potencjalny wpływ na metabolizm tłuszczów i węglowodanów, a także na uczucie sytości. Wynik ten zbadano na zwierzęcych modelach otyłości, kulturach komórkowych oraz w kilku badaniach obserwacyjnych i klinicznych na ludziach. Podjęte do tej pory badania przyniosły obiecujące wyniki, z możliwym wpływem kakao/gorzkiej czekolady na modulację otyłości i masy ciała poprzez kilka mechanizmów, w tym zmniejszenie ekspresji genów zaangażowanych w syntezę kwasów tłuszczowych, zmniejszenie trawienia i wchłaniania tłuszczów oraz węglowodany i zwiększenie sytości. Prawa autorskie © 2013 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Spożywanie cukierków nie było związane z pomiarami masy ciała, czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych lub zespołem metabolicznym u dorosłych w USA: NHANES...

text: Istnieją ograniczone badania dotyczące związku spożycia cukierków przez dorosłych z dietą i zdrowiem. Celem tego badania było określenie całkowitego spożycia czekolady lub cukierków cukrowych oraz ich wpływu na spożycie energii, nasyconych kwasów tłuszczowych i dodatku cukru, masy ciała, czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, zespołu metabolicznego (MetS) i jakości diety u dorosłych 19 lat i starszych (n = 15 023) biorących udział w National Health and Nutrition Examination Survey 1999-2004. Do określenia spożycia wykorzystano dwudziestoczterogodzinne przypomnienia dietetyczne. Średnie skorygowane o współzmienne ± SE i współczynniki rozpowszechnienia określono dla grup spożywających cukierki. Iloraz szans wykorzystano do określenia prawdopodobieństwa wystąpienia czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i MetS. W sumie 21,8%, 12,9% i 10,9% dorosłych spożywało odpowiednio czekoladę i cukierki cukrowe. Średnie dzienne spożycie na osobę ogółem, czekoladą i cukierkami cukrowymi wyniosło odpowiednio 9,0 ± 0,3, 5,7 ± 0,2 i 3,3 ± 0,2 g; spożycie u konsumentów wynosiło odpowiednio 38,3 ± 1,0, 39,9 ± 1,1 i 28,9 ± 1,3 g. Energia (9973 ± 92 vs 9027 ± 50 kJ; P < 0,0001), nasycony kwas tłuszczowy (27,9 ± 0,26 vs 26,9 ± 0,18 g; P = 0,0058) oraz dodany cukier (25,7 ± 0,42 vs 21,1 ± 0,41 g; P < 0,0001 spożycie było wyższe u konsumentów słodyczy niż u osób niebędących konsumentami. Wskaźnik masy ciała (27,7 ± 0,15 vs 28,2 ± 0,12 kg/m(2); P = 0,0092), obwód talii (92,3 ± 0,34 vs 96,5 ± 0,29 cm; P = 0,0051) oraz białko C-reaktywne (0,40 ± 0,01 vs 0,43 ± 0,01 mg/dl; p = 0,0487) były niższe u konsumentów słodyczy niż u osób niekonsumujących. Konsumenci słodyczy mieli o 14% zmniejszone ryzyko podwyższonego rozkurczowego ciśnienia krwi (p = 0,0466); konsumenci czekolady mieli 19% mniejsze ryzyko niższego cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (P = 0,0364) i 15% mniejsze ryzyko MetS (P = 0,0453). Wyniki sugerują, że obecny poziom spożycia cukierków nie był związany z zagrożeniami dla zdrowia. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Rodzaj muzyki w tle może modulować przyjemność smakową i ogólne wrażenie bodźców związanych z jedzeniem.

text: Badanie to miało na celu ustalenie, czy gatunek muzyki w tle może zmienić percepcję i akceptację jedzenia, ale także określić, w jaki sposób efekt muzyki w tle może się różnić w zależności od rodzaju jedzenia (pożywienie emocjonalne i nieemocjonalne) i źródła wykonawcy muzyki (pojedynczy w porównaniu z wieloma wykonawcami). Utwór został zredagowany w czterech gatunkach: klasycznej, jazzowej, hip-hopowej i rockowej, przez jednego lub wielu wykonawców. Po spożyciu pokarmu emocjonalnego (czekolada mleczna) lub nieemocjonalnego (papryka) z czterema bodźcami muzycznymi, uczestnicy zostali poproszeni o ocenę percepcji sensorycznej i wrażenia bodźców pokarmowych. Uczestnicy znacznie bardziej lubili bodźce związane z jedzeniem podczas słuchania bodźca jazzowego niż bodźca hip-hopowego. Co więcej, wpływ muzyki w tle na ogólne wrażenie był obecny w jedzeniu emocjonalnym, ale nie w jedzeniu nieemocjonalnym. Dodatkowo, smak i ogólne wrażenie bodźców pokarmowych różniły się pomiędzy gatunkami muzycznymi aranżowanymi przez jednego wykonawcę, ale nie pomiędzy tymi przez wielu wykonawców. Podsumowując, nasze odkrycia pokazują, że gatunek muzyczny może zmienić przyjemność smakową i ogólne wrażenie bodźców związanych z jedzeniem. Co więcej, wpływ gatunku muzycznego na akceptację jedzenia jest różny w zależności od rodzaju serwowanego jedzenia i źródła wykonawcy muzyki. Opublikowane przez Elsevier Ltd.


title: Niska i wyższa dawka gorzkiej czekolady i ciśnienie krwi u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym.

text: TŁO: Ciemna czekolada może mieć właściwości obniżające ciśnienie krwi. Przeprowadziliśmy prospektywne, randomizowane, otwarte, zaślepione badanie z końcowym punktem końcowym, aby zbadać potencjalną zależność od dawki przypuszczalnego działania przeciwnadciśnieniowego gorzkiej czekolady poprzez bezpośrednie porównanie niskich i wyższych dawek gorzkiej czekolady w ciągu 3 miesięcy. Metody: Do badania włączono łącznie 102 pacjentów ze stanem przednadciśnieniowym/nadciśnieniem pierwszego stopnia i stwierdzonym uszkodzeniem narządu sercowo-naczyniowego lub cukrzycą. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania 6 lub 25 g/dzień ciemnej czekolady bogatej we flawanol przez 3 miesiące. Różnica w średnim dobowym ciśnieniu krwi między grupami została zdefiniowana jako główna miara wyniku. WYNIKI: Istotny spadek średniego dobowego ciśnienia krwi w warunkach ambulatoryjnych zaobserwowano między wartościami wyjściowymi i kontrolnymi w obu grupach (6 g/dobę: -2,3 mm Hg, 95% przedział ufności -4,1 do -0,4; 25 g/dobę: - 1,9 mm Hg, 95% przedział ufności -3,6 do -0,2). Nie było istotnych różnic w zmianach ciśnienia krwi między grupami. W grupie otrzymującej większą dawkę odnotowano nieznaczny wzrost masy ciała (0,8 kg, 95% przedział ufności 0,06 do 1,6). WNIOSKI: Odkrycia są zgodne z hipotezą, że ciemna czekolada może być związana z obniżeniem ciśnienia krwi (BP). Jednak ze względu na brak grupy kontrolnej możliwe jest zamieszanie, a wyniki należy interpretować z ostrożnością.


title: O ile redukcja soli w diecie obniża ciśnienie krwi? III — Analiza danych z prób redukcji soli.

text: CEL: Ustalenie, czy zmniejszenie ciśnienia krwi osiągnięte w badaniach nad zmniejszeniem spożycia soli w diecie jest ilościowo zgodne z szacunkami uzyskanymi na podstawie ciśnienia krwi i spożycia sodu w różnych populacjach, a jeśli tak, oszacowanie wpływu zmniejszenia zawartości soli w diecie na śmiertelność z powodu udaru mózgu i choroba niedokrwienna serca. PROJEKT: Analiza wyników 68 badań krzyżowych i 10 badań z randomizacją dotyczących redukcji soli w diecie. GŁÓWNY WYNIK: Porównanie obserwowanych spadków skurczowego ciśnienia krwi w każdym badaniu z przewidywanymi wartościami obliczonymi na podstawie analizy populacji. WYNIKI: W 45 badaniach, w których redukcja soli trwała cztery tygodnie lub krócej, obserwowane spadki ciśnienia krwi były mniejsze niż przewidywane, przy czym różnica między obserwowanym a przewidywanym spadkiem była największa w badaniach o najkrótszym czasie. W 33 badaniach trwających pięć tygodni lub dłużej przewidywane redukcje w poszczególnych próbach ściśle pokrywały się z szerokim zakresem obserwowanych redukcji. Dotyczyło to wszystkich grup wiekowych oraz osób z wysokim i normalnym poziomem ciśnienia krwi. U osób w wieku 50-59 lat zmniejszenie dziennego spożycia sodu o 50 mmol (około 3 g soli), możliwe do osiągnięcia poprzez umiarkowaną redukcję soli w diecie, po kilku tygodniach obniżyłoby skurczowe ciśnienie krwi średnio o 5 mm Hg, a o 7 mm Hg u osób z wysokim ciśnieniem krwi (170 mm Hg); rozkurczowe ciśnienie krwi obniżyłoby się o około połowę. Szacuje się, że takie zmniejszenie spożycia soli przez całą populację zachodnią zmniejszyłoby częstość występowania udaru mózgu o 22% i choroby niedokrwiennej serca o 16% [skorygowane]. WNIOSKI: Wyniki prób potwierdzają szacunki na podstawie danych obserwacyjnych w dwóch towarzyszących artykułach. Wpływ powszechnej umiarkowanej redukcji soli w diecie na śmiertelność z powodu udaru mózgu i choroby niedokrwiennej serca byłby znaczny – w rzeczywistości większy niż można by osiągnąć przy pełnym wdrożeniu zalecanej polityki leczenia nadciśnienia tętniczego za pomocą leków. Jednak zmniejszenie również ilości soli dodawanej do przetworzonej żywności obniżyłoby ciśnienie krwi o co najmniej dwa razy bardziej i zapobiegłoby około 75 000 [skorygowanych] zgonów rocznie w Wielkiej Brytanii, a także znacznej niepełnosprawności.


title: Spożycie soli w diecie i nadciśnienie

text: W ciągu ostatniego stulecia sól była przedmiotem intensywnych badań naukowych związanych z podwyższaniem ciśnienia krwi i śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych. Umiarkowane zmniejszenie spożycia soli w diecie jest na ogół skutecznym sposobem obniżenia ciśnienia krwi. Jednak ostatnio niektórzy w środowisku akademickim i laickich mediach kwestionują korzyści płynące z ograniczenia soli, wskazując na niespójne wyniki odnotowane w niektórych badaniach obserwacyjnych. Zmniejszenie ilości soli w diecie z obecnego spożycia 9-12 g/dzień do zalecanego poziomu poniżej 5-6 g/dzień będzie miało bardzo korzystny wpływ na zdrowie układu sercowo-naczyniowego oraz znaczne oszczędności w kosztach opieki zdrowotnej na całym świecie. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zdecydowanie zaleciła ograniczenie spożycia soli w diecie jako jednego z najważniejszych działań mających na celu rozwiązanie globalnego kryzysu związanego z chorobami niezakaźnymi i wezwała kraje członkowskie do podjęcia działań w celu zmniejszenia spożycia soli w całej populacji w celu zmniejszenia liczby zgonów z powodu nadciśnienia tętniczego, chorób układu krążenia i udaru mózgu. Jednak niektórzy naukowcy nadal opowiadają się za możliwością zwiększonego ryzyka zachorowalności i śmiertelności CVD w skrajnych przypadkach niskiego spożycia soli. Przyszłe badania mogą dostarczyć informacji o optymalnych strategiach redukcji sodu i celach spożycia dla populacji ogólnej. Do tego czasu musimy nadal budować konsensus wokół największych korzyści z redukcji soli w zapobieganiu CVD, a strategie redukcji spożycia soli w diecie muszą pozostać na szczycie programu zdrowia publicznego.


title: Ciśnienie krwi, spożycie sodu i hormony związane z sodem u Indian Yanomamo, kultura „bez soli”.

text: Indianie Yanomamo to nieukulturowane plemię zamieszkujące tropikalne lasy równikowe północnej Brazylii i południowej Wenezueli, które nie używają soli w swojej diecie. Grupa stworzyła zatem niezwykłą okazję do zbadania hormonalnej regulacji metabolizmu sodu w kulturze ze skrajnym ograniczeniem sodu w diecie przez całe życie, z równoległymi obserwacjami ciśnienia krwi. Ciśnienie krwi wzrosło od pierwszej do drugiej dekady życia, ale w przeciwieństwie do populacji cywilizowanych nie wzrasta systematycznie w kolejnych latach życia. W 24-godzinnych zbiórkach moczu dorosłych Indian, wydalanie sodu wynosiło średnio tylko 1 plus minus 1,5 (SD) mEq. Jednoczesna aktywność reninowa osocza była podwyższona i porównywalna z aktywnością cywilizowanych osobników umieszczonych na krótko na diecie 10 mEq sodu. Podobnie, szybkości wydalania aldosteronu były równe szybkości wydalania u osobników akulturowanych na dietach niskosodowych. Odkrycia sugerują, że zmiany hormonalne przy niskim spożyciu sodu przez całe życie są podobne do tych osiąganych przy ostrym ograniczeniu spożycia sodu u cywilizowanego człowieka. Nawiasem mówiąc, te podwyższone poziomy aldosteronu i reniny były prawdopodobnie normą dla człowieka przez większość ludzkiej ewolucji i sugerują, że wartości obserwowane u cywilizowanych osobników kontrolnych są osłabione przez nadmierne spożycie soli we współczesnych dietach.


title: Porównawcza ocena ryzyka związanego z obciążeniem chorobami i urazami przypisywanymi 67 czynnikom ryzyka i grupom czynników ryzyka w 21 regionach, 1990-2010: systematyczna analiza dla Global Burden of Disease Study 2010

text: Podsumowanie Kontekst Ilościowa ocena obciążenia chorobami powodowanymi przez różne rodzaje ryzyka wpływa na profilaktykę poprzez przedstawienie rachunku utraty zdrowia innego niż ten, który zapewnia analiza choroba po chorobie. Od czasu porównawczej oceny ryzyka w 2000 r. nie dokonano kompletnej rewizji globalnego obciążenia chorobami powodowanymi przez czynniki ryzyka, a żadna wcześniejsza analiza nie oceniała zmian w obciążeniu, które można przypisać czynnikom ryzyka w czasie. Metody Oszacowaliśmy liczbę zgonów i lat życia skorygowanych niepełnosprawnością (DALYs; suma lat przeżytych z niepełnosprawnością [YLD] i utraconych lat życia [YLL]) przypisywanych niezależnym skutkom 67 czynników ryzyka i klastrów czynników ryzyka dla 21 regionów w 1990 r. i 2010. Oszacowaliśmy rozkłady narażenia dla każdego roku, regionu, płci i grupy wiekowej oraz względne ryzyko na jednostkę narażenia poprzez systematyczne przeglądanie i syntezę opublikowanych i niepublikowanych danych. Użyliśmy tych szacunków wraz z szacunkami zgonów związanych z określoną przyczyną i DALY z badania Global Burden of Disease 2010, aby obliczyć obciążenie przypisywane ekspozycji na każdy czynnik ryzyka w porównaniu z teoretyczną minimalną ekspozycją na ryzyko. Uwzględniliśmy niepewność w obciążeniu chorobą, względnym ryzyku i narażeniu w naszych szacunkach przypisanego obciążenia. Wyniki W 2010 r. trzema wiodącymi czynnikami ryzyka globalnego obciążenia chorobą były wysokie ciśnienie krwi (7,0% [95% przedział niepewności 6,2–7,7] globalnych DALY), palenie tytoniu, w tym bierne palenie (6 3% [5,5–7,0]) oraz spożywanie alkoholu (5,5% [5,0–5,9]). W 1990 r. głównymi zagrożeniami były niedowaga dziecięca (7,9% [6,8–9,4]), zanieczyszczenie powietrza w gospodarstwach domowych paliwami stałymi (HAP; 7,0% [5,6–8,3]) oraz palenie tytoniu, w tym bierne palenie (6,1% [5,4–6,8]). Dietetyczne czynniki ryzyka i brak aktywności fizycznej łącznie odpowiadały za 10,0% (95% UI 9,2–10,8) globalnych DALY w 2010 r., przy czym najbardziej znaczącym ryzykiem związanym z dietą była dieta uboga w owoce i bogata w sód. Kilka zagrożeń, które wpływają głównie na choroby zakaźne wieku dziecięcego, w tym niedobory wody i urządzeń sanitarnych oraz niedobory mikroskładników odżywczych w dzieciństwie, spadły w rankingu w latach 1990–2010, przy czym nieulepszona woda i urządzenia sanitarne stanowią 0,9% (0,4–1,6) globalnych DALY w 2010 r. Jednak w większości krajów Afryki Subsaharyjskiej niedowaga u dzieci, HAP oraz brak wyłączności i zaprzestanie karmienia piersią były głównymi zagrożeniami w 2010 r., podczas gdy HAP był głównym ryzykiem w Azji Południowej. Wiodącym czynnikiem ryzyka w Europie Wschodniej, większości Ameryki Łacińskiej i południowej Afryce Subsaharyjskiej w 2010 roku było spożywanie alkoholu; w większości krajów Azji, Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu oraz Europy Środkowej było to wysokie ciśnienie krwi. Pomimo spadków, palenie tytoniu, w tym bierne palenie, pozostało głównym zagrożeniem w krajach o wysokich dochodach w Ameryce Północnej i Europie Zachodniej. Wysoki wskaźnik masy ciała wzrósł na całym świecie i jest głównym ryzykiem w Australazji i południowej Ameryce Łacińskiej, a także zajmuje wysokie miejsce w innych regionach o wysokich dochodach, w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie oraz w Oceanii. Interpretacja Na całym świecie udział różnych czynników ryzyka w obciążeniu chorobą znacznie się zmienił, odchodząc od ryzyka chorób zakaźnych u dzieci w kierunku chorób niezakaźnych u dorosłych. Zmiany te są związane ze starzeniem się populacji, zmniejszoną śmiertelnością dzieci poniżej 5 roku życia, zmianami składu przyczyn zgonu oraz zmianami ekspozycji na czynniki ryzyka. Nowe dowody doprowadziły do zmian w wielkości kluczowych zagrożeń, w tym nieulepszonej wody i warunków sanitarnych, niedoborów witaminy A i cynku oraz zanieczyszczenia pyłem zawieszonym w otoczeniu. Zakres, w jakim nastąpiła zmiana epidemiologiczna i jakie są obecnie główne zagrożenia, różnią się znacznie w zależności od regionu. W znacznej części Afryki Subsaharyjskiej głównym zagrożeniem są nadal zagrożenia związane z ubóstwem i te, które dotykają dzieci. Finansowanie Fundacji Billa i Melindy Gatesów.


title: Profile lipidowe Indian Yanomamo z Brazylii.

text: Aby określić poziomy lipidów w surowicy i ich korelacje w jednej z najbardziej odizolowanych populacji na świecie, przebadano 62 dorosłych Indian Yanomamo z amazońskiego lasu deszczowego. Po zmierzeniu masy ciała i wzrostu oraz oszacowaniu wieku pobrano przypadkowe próbki krwi. Szacowany wiek wahał się od 20 do 68 lat, przy czym mężczyźni mieli średnio 37 lat, a kobiety 35 lat. Średni cholesterol całkowity w surowicy był bardzo niski zarówno wśród mężczyzn (123 mg/dl), jak i kobiet (142 mg/dl) w porównaniu z próbkami zachodnimi, podczas gdy trójglicerydy – odpowiednio -112 i 110 mg/dl – były niższe wśród mężczyzn i nieco wyższe. wśród kobiet niż dla mężczyzn i kobiet w USA. Kobiety Yanomamo miały istotnie wyższy poziom cholesterolu całkowitego (P = 0,02) i wskaźnik masy ciała (BMI) (P = 0,05) niż mężczyźni. Cholesterol HDL (p = 0,08) i cholesterol LDL (p = 0,21) również były nieco wyższe wśród kobiet. Analiza regresji wieloczynnikowej wykazała, że szacowany wiek był niezależnie związany z poziomem cholesterolu u obu płci, podczas gdy BMI był istotność graniczną. Bardzo niskie poziomy lipidów w surowicy w tej izolowanej populacji są najwyraźniej związane głównie z ich dietą w dużej mierze wegetariańską, ubogą w tłuszcze i cholesterol oraz wysoką w błonnik, przy jednoczesnej wysokiej aktywności fizycznej związanej z niskim BMI.


title: Sól pokarmowa wpływa na poposiłkowe stężenie sodu w osoczu i skurczowe ciśnienie krwi.

text: Stężenie sodu w osoczu ma bezpośredni wpływ na ciśnienie krwi, oprócz wpływu na objętość zewnątrzkomórkową regulowaną przez zmiany w śródbłonku. Mechanizm podwyższonego ciśnienia krwi obserwowany przy zwyczajowo zwiększonym spożyciu soli jest niejasny, zwłaszcza wpływ soli w pojedynczym posiłku na stężenie sodu w osoczu i ciśnienie krwi. Aby rozwiązać ten problem, porównaliśmy wpływ zupy z lub bez 6 g soli (ilość podobna do tej w pojedynczym posiłku) na stężenie sodu w osoczu i ciśnienie krwi u 10 ochotników z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, stosując randomizowany, krzyżowy projekt. Stężenie sodu w osoczu było istotnie zwiększone o 3,13±0,75 mmol/l w przypadku zupy solonej w porównaniu z zupą niesoloną. Ciśnienie krwi wzrosło u ochotników spożywających zupę z dodatkiem soli i stwierdzono istotną dodatnią korelację między stężeniem sodu w osoczu a skurczowym ciśnieniem krwi. Wzrost stężenia sodu w osoczu o 1 mmol/l był związany ze wzrostem skurczowego ciśnienia krwi o 1,91 mmHg w wyniku regresji liniowej. W związku z tym zmiany stężenia sodu w osoczu występują za każdym razem, gdy spożywany jest posiłek zawierający sól. Potencjalny mechanizm zmian ciśnienia krwi obserwowanych po spożyciu soli może wynikać z jej wpływu na stężenie sodu w osoczu.


title: Indianie Yanomami w badaniu INTERSALT.

text: CEL: Zbadanie rozkładu i współzależności między zmiennymi konstytucyjnymi i biochemicznymi a ciśnieniem krwi (BP) w populacji Indian Yanomami. Porównanie tych wyników z wynikami innych populacji. METODY: Indianie Yanomami byli częścią INTERSALT, badania obejmującego 10 079 mężczyzn i kobiet w wieku od 20 do 59 lat, należących do 52 populacji w 32 krajach Afryki, obu Ameryk, Azji i Europy. Każdy z 52 ośrodków musiał zgromadzić 200 osób, po 25 uczestników w każdej grupie wiekowej. Analizowano następujące zmienne: wiek, płeć, ciśnienie tętnicze krwi, wydalanie sodu i potasu z moczem (mocz dobowy), wskaźnik masy ciała oraz spożycie alkoholu. WYNIKI: Wyniki w populacji Yanomami były następujące: bardzo małe wydalanie sodu z moczem (0,9 mmol/24 h); średnie skurczowe i rozkurczowe BP odpowiednio 95,4 mmHg i 61,4 mmHg; brak przypadków nadciśnienia lub otyłości; i nie mają wiedzy o napojach alkoholowych. Ich poziom BP nie podnosi się wraz z wiekiem. Wydalanie sodu z moczem wiąże się dodatnio, a potasu z moczem ujemnie ze skurczowym ciśnieniem tętniczym. Korelacja ta utrzymywała się nawet przy kontroli wieku i wskaźnika masy ciała. WNIOSEK: Dodatnią zależność między spożyciem soli a ciśnieniem krwi wykryto w analizie zbioru zróżnicowanych populacji biorących udział w badaniu INTERSALT, w tym populacji takich jak Indianie Yanomami. Jakościowa obserwacja ich stylu życia dostarczyła dodatkowych informacji.


title: Randomizowane badanie krzyżowe z podwójnie ślepą próbą dotyczące umiarkowanego ograniczenia sodu w nadciśnieniu pierwotnym.

text: Dziewiętnastu niewyselekcjonowanym pacjentom z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem pierwotnym, u których średnie ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej po dwóch miesiącach obserwacji bez leczenia wynosiło 156/98 mm Hg, zalecono nie dodawanie soli do posiłków i unikanie pokarmów bogatych w sód. Po 2 tygodniach ograniczania sodu pacjenci zostali włączeni do 8-tygodniowego podwójnie ślepego, randomizowanego, krzyżowego badania „Slow Sodium” (Ciba) w porównaniu do wolnego sodu placebo. Średnie ciśnienie krwi w pozycji leżącej było o 7,1 mm Hg (6,1%) niższe w czwartym tygodniu placebo niż w czwartym tygodniu wolnego sodu (p < 0,001). Wydalanie sodu z moczem w czwartym tygodniu wolnego sodu wyniosło 162 +/- 9 mmol/24 h, a w czwartym tygodniu placebo 86 mmol +/- 9 mmol/24 h (p < 0,001). Nie było różnicy w wydalaniu potasu. Wyniki te sugerują, że umiarkowane ograniczenie sodu, osiągnięte przez niedodawanie soli i unikanie pokarmów bogatych w sól, powinno, jeśli nie już, stać się częścią postępowania w nadciśnieniu pierwotnym.


title: Czy powinniśmy jeść mniej soli?

text: Wysokie ciśnienie krwi jest głównym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego. Istnieją przytłaczające dowody na to, że wysokie spożycie soli jest główną przyczyną podwyższonego ciśnienia krwi. Istnieje również związek między wysokim spożyciem soli a ryzykiem udaru mózgu, przerostem lewej komory, chorobami nerek, otyłością, kamieniami nerkowymi i rakiem żołądka. Zmniejszenie spożycia soli prowadzi do obniżenia ciśnienia krwi i zachorowalności na choroby układu krążenia. Nie ma szkodliwych skutków związanych z ograniczeniem spożycia soli i jest również bardzo opłacalny. Wiele organizacji i rządów stanowych wydało zalecenia dotyczące odpowiedniej ilości spożycia soli. We Francji celem jest spożycie soli <8g/dzień u mężczyzn i <6,5g/dzień u kobiet i dzieci. Ponieważ 80% spożywanej soli pochodzi z produktów wytwarzanych w krajach rozwiniętych, ograniczenie spożycia soli wymaga udziału przemysłu spożywczego. Drugim narzędziem jest informacja i edukacja konsumencka. Zużycie soli we Francji już spadło w ostatnich latach, ale wysiłki muszą być kontynuowane. Prawa autorskie © 2013 Elsevier Masson SAS. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zapobieganie przyczynom zgonu w Stanach Zjednoczonych: porównawcza ocena ryzyka związanego z dietą, stylem życia i czynnikami ryzyka metabolicznego

text: Kontekst Znajomość liczby zgonów spowodowanych czynnikami ryzyka jest niezbędna dla polityki zdrowotnej i ustalania priorytetów. Naszym celem było oszacowanie wpływu na śmiertelność następujących 12 modyfikowalnych czynników ryzyka dietetycznego, stylu życia i metabolizmu w Stanach Zjednoczonych (USA) przy użyciu spójnych i porównywalnych metod: wysoki poziom glukozy we krwi, cholesterol o niskiej gęstości lipoprotein (LDL) i ciśnienie krwi ; nadwaga – otyłość; wysoko dietetyczne kwasy tłuszczowe trans i sól; wielonienasycone kwasy tłuszczowe o niskiej zawartości diety, kwasy tłuszczowe omega-3 (owoce morza) oraz owoce i warzywa; brak aktywności fizycznej; używanie alkoholu; i palenie tytoniu. Metody i wyniki Wykorzystaliśmy dane dotyczące narażenia na czynniki ryzyka w populacji Stanów Zjednoczonych z reprezentatywnych na poziomie krajowym badań zdrowia i statystyk umieralności związanych z chorobą z National Center for Health Statistics. Uzyskaliśmy wpływ etiologiczny czynników ryzyka na śmiertelność związaną z chorobą, według wieku, z przeglądów systematycznych i metaanaliz badań epidemiologicznych, które skorygowano (i) o główne potencjalne czynniki zakłócające oraz (ii) tam, gdzie to możliwe, o błąd rozcieńczenia regresji. Oszacowaliśmy liczbę zgonów związanych z chorobą, które można przypisać wszystkim nieoptymalnym poziomom ekspozycji na każdy czynnik ryzyka, według wieku i płci. W 2005 roku palenie tytoniu i wysokie ciśnienie krwi były odpowiedzialne za około 467 000 (95% przedział ufności [CI] 436 000–500 000) i 395 000 (372 000–414 000) zgonów, co odpowiada za około jeden na pięć lub sześć zgonów wśród dorosłych w Stanach Zjednoczonych. Nadwaga – otyłość (216 000; 188 000–237 000) i brak aktywności fizycznej (191 000; 164 000–222 000) były odpowiedzialne za prawie 1 na 10 zgonów. Wysoka zawartość soli w diecie (102 000; 97 000–107 000), niska zawartość kwasów tłuszczowych omega-3 (84 000; 72 000–96 000) i wysoka zawartość kwasów tłuszczowych trans (82 000; 63 000–97 000) stanowiły ryzyko związane z dietą o największym wpływie na śmiertelność. Chociaż 26 000 (23 000–40 000) zgonów z powodu choroby niedokrwiennej serca, udaru niedokrwiennego i cukrzycy zostało unikniętych dzięki obecnemu spożywaniu alkoholu, przeważały nad nimi 90 000 (88 000–94 000) zgonów z powodu innych chorób sercowo-naczyniowych, nowotworów, marskości wątroby, zapalenia trzustki, spożywania alkoholu zaburzenia ruchu drogowego i inne urazy oraz przemoc. Wnioski Palenie tytoniu i nadciśnienie, które mają skuteczne interwencje, są odpowiedzialne za największą liczbę zgonów w USA. Inne czynniki związane z dietą, stylem życia i metabolizmem chorób przewlekłych również powodują znaczną liczbę zgonów w USA. Zobacz w dalszej części artykułu Podsumowanie redakcji Podsumowanie redakcji Za wiele przedwczesnych lub możliwych do uniknięcia zgonów odpowiada szereg modyfikowalnych czynników. Na przykład nadwaga lub otyłość skraca oczekiwaną długość życia, podczas gdy połowa wszystkich długoterminowych palaczy tytoniu w populacjach zachodnich umrze przedwcześnie na chorobę bezpośrednio związaną z paleniem. Modyfikowalne czynniki ryzyka dzielą się na trzy główne grupy. Po pierwsze, istnieją czynniki ryzyka związane ze stylem życia. Należą do nich palenie tytoniu, brak aktywności fizycznej i nadmierne spożywanie alkoholu (niewielkie ilości alkoholu mogą faktycznie zapobiegać cukrzycy i niektórym rodzajom chorób serca i udaru mózgu). Po drugie, istnieją dietetyczne czynniki ryzyka, takie jak wysokie spożycie soli i niskie spożycie owoców i warzyw. Wreszcie istnieją „metaboliczne czynniki ryzyka”, które skracają oczekiwaną długość życia, zwiększając ryzyko rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (w szczególności problemów z sercem i udarów) oraz cukrzycy. Metaboliczne czynniki ryzyka obejmują wysokie ciśnienie krwi lub poziom cholesterolu we krwi oraz nadwagę lub otyłość. Dlaczego przeprowadzono to badanie? Powinna istnieć możliwość zmniejszenia liczby zgonów, którym można zapobiec, poprzez zmianę modyfikowalnych czynników ryzyka poprzez wprowadzenie polityk, programów i przepisów dotyczących zdrowia publicznego, które zmniejszają narażenie na te czynniki ryzyka. Jednak ważne jest, aby wiedzieć, ile zgonów jest spowodowanych przez każdy czynnik ryzyka, zanim opracuje się politykę i programy mające na celu poprawę zdrowia narodu. Chociaż poprzednie badania dostarczyły pewnych informacji na temat liczby przedwczesnych zgonów spowodowanych przez modyfikowalne czynniki ryzyka, istnieją dwa problemy z tymi badaniami. Po pierwsze, nie zastosowali spójnych i porównywalnych metod do oszacowania liczby zgonów, które można przypisać różnym czynnikom ryzyka. Po drugie, rzadko brali pod uwagę skutki dietetycznych i metabolicznych czynników ryzyka. W tym nowym badaniu naukowcy szacują liczbę zgonów z powodu 12 różnych modyfikowalnych czynników ryzyka dietetycznego, stylu życia i metabolizmu w populacji Stanów Zjednoczonych. Używają metody zwanej „porównawczą oceną ryzyka”. Podejście to szacuje liczbę zgonów, którym można by zapobiec, gdyby obecne rozkłady ekspozycji na czynniki ryzyka zostały zmienione na hipotetyczne rozkłady optymalne. Co zrobili i znaleźli badacze? Naukowcy wyodrębnili dane na temat narażenia na te 12 wybranych czynników ryzyka z amerykańskich krajowych badań zdrowia i uzyskali informacje na temat zgonów z powodu chorób różnicowych w 2005 r. z amerykańskiego Narodowego Centrum Statystyki Zdrowia. Wykorzystali wcześniej opublikowane badania, aby oszacować, jak bardzo każdy czynnik ryzyka zwiększa ryzyko zgonu z powodu każdej choroby. Następnie naukowcy wykorzystali wzór matematyczny do oszacowania liczby zgonów spowodowanych przez każdy czynnik ryzyka. Szacują oni, że z 2,5 miliona zgonów w Stanach Zjednoczonych w 2005 roku prawie pół miliona było związanych z paleniem tytoniu, a około 400 000 było związanych z wysokim ciśnieniem krwi. Te dwa czynniki ryzyka odpowiadały zatem za około 1 na 5 zgonów u dorosłych w Stanach Zjednoczonych. Nadwaga – otyłość i brak aktywności fizycznej były odpowiedzialne za prawie 1 na 10 zgonów. Wśród badanych czynników dietetycznych największy wpływ miało wysokie spożycie soli w diecie, które odpowiadało za 4% zgonów dorosłych. Wreszcie, podczas gdy spożywanie alkoholu zapobiegło 26 000 zgonom z powodu choroby niedokrwiennej serca, udaru niedokrwiennego i cukrzycy, naukowcy szacują, że spowodowało 90 000 zgonów z powodu innych rodzajów chorób sercowo-naczyniowych, innych schorzeń oraz wypadków drogowych i przemocy. Co oznaczają te ustalenia? Odkrycia te wskazują, że palenie tytoniu i wysokie ciśnienie krwi są odpowiedzialne za największą liczbę zgonów, którym można było zapobiec w Stanach Zjednoczonych, ale wiele innych zgonów powoduje również kilka innych modyfikowalnych czynników ryzyka. Chociaż dokładność niektórych szacunków uzyskanych w tym badaniu będzie zależeć od jakości wykorzystanych danych, wyniki te sugerują, że skupienie się na kilku czynnikach ryzyka może znacznie zmniejszyć przedwczesną śmiertelność w USA. Odkrycia mogą również dotyczyć innych krajów, chociaż czynniki ryzyka odpowiedzialne za większość zgonów, którym można zapobiec, mogą się różnić w zależności od kraju. Co ważne, skuteczne interwencje na poziomie indywidualnym i populacyjnym są już dostępne w celu zmniejszenia narażenia ludzi na dwa czynniki ryzyka odpowiedzialne za najbardziej możliwe do uniknięcia zgony w USA. Naukowcy sugerują również, że połączenie regulacji, cen i edukacji może potencjalnie zmniejszyć narażenie mieszkańców USA na inne czynniki ryzyka, które mogą skrócić ich życie. Informacje dodatkowe Prosimy o dostęp do tych witryn internetowych za pośrednictwem wersji online niniejszego podsumowania dostępnej pod adresem http://dx.doi.org/10.1371/journal.pmed.1000058.


title: Sól, objętość i zapobieganie nadciśnieniu.

text: Dowody wspierające tezę, że nadciśnieniu można zapobiegać poprzez eliminację soli z diety, opierają się na czterech głównych źródłach: (1) badaniach epidemiologicznych na niekulturowych populacjach wykazujących, że częstość występowania nadciśnienia jest odwrotnie skorelowana ze stopniem spożycia soli; (2) badania hemodynamiczne sugerujące, że rozwój przewlekłego eksperymentalnego nadciśnienia jest odpowiedzią homeostatyczną na utrzymujący się wzrost objętości płynu pozakomórkowego (ECF); (3) dowody na to, że ECF „zjadaczy soli” jest rozszerzona w porównaniu z „zjadaczami soli”; oraz (4) badania u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym otrzymujących dietę znacznie ograniczoną pod względem soli lub ciągłe leczenie moczopędne, które korelują spadek ciśnienia krwi ze zmniejszeniem ECF. Chociaż ten mechanizm nadciśnienia pierwotnego jest nadal niejasny, dowody są bardzo dobre, jeśli nie rozstrzygające, że zmniejszenie zawartości soli w diecie do poziomu poniżej 2 g/dzień skutkowałoby zapobieganiem nadciśnieniu pierwotnemu i jego zniknięciem jako poważnego problemu zdrowia publicznego.


title: Redukcja chorób układu krążenia prognozowana na podstawie umiarkowanej redukcji soli w diecie

text: Tło Dieta amerykańska jest bogata w sól, przy czym większość pochodzi z przetworzonej żywności. Redukcja soli w diecie jest ważnym potencjalnym celem w zakresie zdrowia publicznego. Metody Wykorzystaliśmy model polityki choroby wieńcowej serca (CHD), aby określić ilościowo korzyści z potencjalnie osiągalnej redukcji spożycia soli w całej populacji do 3 gramów dziennie (1200 mg sodu dziennie). Oszacowaliśmy częstość występowania chorób sercowo-naczyniowych i koszty w podgrupach wiekowych, płciowych i rasowych, porównaliśmy redukcję soli z innymi interwencjami w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego i określiliśmy opłacalność redukcji soli w porównaniu z leczeniem farmakologicznym nadciśnienia. Wyniki Przewiduje się, że zmniejszenie stężenia soli o 3 gramy dziennie spowoduje 60 000–120 000 mniej nowych przypadków CHD, 32 000–66 000 mniej nowych udarów mózgu, 54 000–99 000 mniej zawałów mięśnia sercowego i 44 000–92 000 mniej zgonów z jakiejkolwiek przyczyny rocznie. Wszystkie segmenty populacji odniosłyby korzyści, przy czym czarnoskórzy odnieśliby proporcjonalnie więcej, kobiety szczególnie na zmniejszeniu udaru mózgu, starsze osoby na zmniejszeniu częstości występowania CHD, a młodsi dorośli na niższych wskaźnikach śmiertelności. Korzyści sercowo-naczyniowe wynikające z niższej zawartości soli są na równi z korzyściami wynikającymi z ograniczenia palenia tytoniu, otyłości lub cholesterolu. Interwencja regulacyjna mająca na celu redukcję soli o 3 g/dzień pozwoliłaby zaoszczędzić 194 000-392 000 lat życia skorygowanych o jakość i 10-24 miliardów dolarów kosztów opieki zdrowotnej rocznie. Taka interwencja byłaby oszczędna, nawet gdyby w ciągu dekady 2010–2019 stopniowo osiągnięto tylko niewielką redukcję o 1 g/dzień i byłaby bardziej opłacalna niż leczenie wszystkich osób z nadciśnieniem za pomocą leków. Wnioski Niewielkie zmniejszenie ilości soli w diecie może znacznie zmniejszyć incydenty sercowo-naczyniowe i koszty leczenia i powinno być celem zdrowia publicznego.


title: Rosnące obciążenie nadciśnieniem w Nigerii – czy strategia redukcji soli w diecie może zmienić ten trend?

text: Kraje rozwijające się stoją przed podwójnym wyzwaniem, jakim są choroby zakaźne i niezakaźne – 80% zgonów z powodu chorób układu krążenia występuje w krajach o niskich i średnich dochodach. Nadciśnienie zajmuje najwyższe miejsce jako przyczyna śmiertelności, zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się. Częstość występowania nadciśnienia szybko rośnie w Nigerii, od 11% dwie dekady temu do około 30% w ostatnim czasie. W niniejszym przeglądzie analizuje się redukcję soli w diecie na poziomie całej populacji jako sposób na zmniejszenie obciążenia nadciśnieniem w Nigerii. Badane są dowody stojące za tą strategią, metody osiągania tego celu w innych krajach oraz rozważane są zalecenia dotyczące tego, jak można go osiągnąć w kontekście nigeryjskim. Istnieją sugestie, że skuteczne wdrożenie redukcji zasolenia w całej populacji będzie miało tak duży wpływ na zachorowalność i śmiertelność, jak w przypadku kanalizacji i bezpiecznej wody w XIX wieku. © Królewskie Towarzystwo Zdrowia Publicznego 2013.


title: Stan zdrowia USA w latach 1990-2010: obciążenie chorobami, urazami i czynnikami ryzyka.

text: WAŻNE: Zrozumienie głównych problemów zdrowotnych w Stanach Zjednoczonych i ich zmian w czasie ma kluczowe znaczenie dla kształtowania krajowej polityki zdrowotnej. CELE: Zmierzyć obciążenie chorobami, urazami i głównymi czynnikami ryzyka w Stanach Zjednoczonych w latach 1990-2010 oraz porównać te pomiary z pomiarami w 34 krajach należących do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). PROJEKT: Wykorzystaliśmy systematyczną analizę opisową epidemiologii 291 chorób i urazów, 1160 następstw tych chorób i urazów oraz 67 czynników ryzyka lub klastrów czynników ryzyka od 1990 do 2010 r. dla 187 krajów opracowanych na potrzeby badania Global Burden of Disease 2010, aby opisać stan zdrowia Stanów Zjednoczonych i porównać wyniki zdrowotne Stanów Zjednoczonych z wynikami 34 krajów OECD. Lata życia utracone z powodu przedwczesnej śmiertelności (YLL) obliczono mnożąc liczbę zgonów w każdym wieku przez referencyjną oczekiwaną długość życia w tym wieku. Lata przeżyte z niepełnosprawnością (YLD) obliczono mnożąc częstość występowania (na podstawie przeglądów systematycznych) przez wagę niepełnosprawności (na podstawie badań populacyjnych) dla każdego następstw; niepełnosprawność w tym badaniu odnosi się do jakiejkolwiek krótko- lub długoterminowej utraty zdrowia. Lata życia skorygowane niepełnosprawnością (DALY) oszacowano jako sumę YLD i YLL. Zgony i DALY związane z czynnikami ryzyka oparto na systematycznych przeglądach i metaanalizach danych dotyczących narażenia i względnego ryzyka dla par ryzyko-wynik. Oczekiwana długość życia w zdrowiu (HALE) została wykorzystana do podsumowania ogólnego stanu zdrowia populacji, z uwzględnieniem zarówno długości życia, jak i poziomu złego stanu zdrowia w różnym wieku. WYNIKI: Średnia długość życia w USA dla obu płci wzrosła łącznie z 75,2 lat w 1990 r. do 78,2 lat w 2010 r.; w tym samym okresie HALE wydłużył się z 65,8 do 68,1 lat. Choroby i urazy z największą liczbą YLL w 2010 r. to choroba niedokrwienna serca, rak płuc, udar, przewlekła obturacyjna choroba płuc i uraz drogowy. Standaryzowane pod względem wieku wskaźniki YLL wzrosły w przypadku choroby Alzheimera, zaburzeń związanych z używaniem narkotyków, przewlekłej choroby nerek, raka nerki i upadków. Choroby z największą liczbą YLD w 2010 r. to ból krzyża, poważne zaburzenie depresyjne, inne zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, ból szyi i zaburzenia lękowe. W miarę starzenia się populacji Stanów Zjednoczonych, YLD stanowią większy odsetek DALY niż YLL. Wiodącymi czynnikami ryzyka związanymi z DALY były: ryzyko dietetyczne, palenie tytoniu, wysoki wskaźnik masy ciała, wysokie ciśnienie krwi, wysoki poziom glukozy w osoczu na czczo, brak aktywności fizycznej i spożywanie alkoholu. Wśród 34 krajów OECD w latach 1990-2010 pozycja USA dla standaryzowanego wieku zgonów zmieniła się z 18 na 27, dla standaryzowanego wieku YLL z 23 na 28, dla standaryzowanego wieku YLD z 5 na 6, dla średnia długość życia przy urodzeniu od 20 do 27, a dla HALE od 14 do 26. WNIOSKI I ZNACZENIE: Od 1990 do 2010 roku Stany Zjednoczone poczyniły znaczne postępy w poprawie zdrowia. Oczekiwana długość życia w chwili urodzenia i HALE wzrosła, wskaźniki zgonów z jakiejkolwiek przyczyny we wszystkich grupach wiekowych spadły, a wskaźniki lat przeżytych z niepełnosprawnością w zależności od wieku pozostały stabilne. Jednak zachorowalność i przewlekła niepełnosprawność stanowią obecnie prawie połowę obciążenia zdrowotnego w USA, a poprawa stanu zdrowia populacji w Stanach Zjednoczonych nie nadąża za postępem w zdrowiu populacji w innych zamożnych krajach.


title: Regulacja rozwoju brunatnej tkanki tłuszczowej i redukcja tłuszczu białego przez L-argininę.

text: CEL PRZEGLĄDU: Obecna u człowieka brunatna tkanka tłuszczowa (BAT) odgrywa ważną rolę w utlenianiu kwasów tłuszczowych i glukozy. Celem tego przeglądu jest podkreślenie ważnej roli L-argininy w regulowaniu wzrostu i rozwoju BAT, a tym samym zmniejszaniu otyłości u ssaków. OSTATNIE WYNIKI: Suplementacja diety L-argininą zmniejsza białą tkankę tłuszczową u otyłych szczurów genetycznie lub wywołanych dietą, otyłych ciężarnych owiec i otyłych ludzi z cukrzycą typu II. Leczenie L-argininą zwiększa wzrost BAT zarówno u płodów, jak i u zwierząt po urodzeniu. Na poziomie molekularnym i komórkowym L-arginina stymuluje ekspresję koaktywatora receptora γ aktywowanego przez proliferatory peroksysomów 1 (głównego regulatora biogenezy mitochondriów), syntazy tlenku azotu, oksygenazy hemowej i kinazy białkowej aktywowanej monofosforanem adenozyny. Na poziomie całego organizmu L-arginina zwiększa przepływ krwi do tkanek wrażliwych na insulinę, lipolizę tkanki tłuszczowej oraz katabolizm glukozy i kwasów tłuszczowych, ale hamuje syntezę kwasów tłuszczowych i łagodzi stres oksydacyjny, poprawiając tym samym profil metaboliczny. PODSUMOWANIE: L-arginina zwiększa wzrost i rozwój BAT ssaków poprzez mechanizmy obejmujące ekspresję genów, sygnalizację tlenku azotu i syntezę białek. Wzmacnia to utlenianie substratów energetycznych, a tym samym zmniejsza nagromadzenie białego tłuszczu w organizmie. L-arginina jest bardzo obiecująca w zapobieganiu i leczeniu otyłości u ludzi.


title: Wpływ przyprawionej żywności na tempo przemiany materii.

text: Od czasów Lavoisiera wiadomo, że spożywanie pokarmu przez zwierzęta i człowieka powoduje wzrost zużycia tlenu. Ten wzrost tempa metabolizmu był pierwotnie nazywany „specyficznym działaniem dynamicznym” (SDA) i jest obecnie powszechnie określany jako efekt termiczny (TE) termogenezy wywołanej pokarmem lub dietą (DIT) (Rothwell i Stock, 1981). Wiele wczesnych prac nad efektem termicznym ograniczało się do rodzaju i ilości pożywienia, zwłaszcza makroskładników – białek, tłuszczów i węglowodanów. Później wykazano, że pewne drugorzędne składniki diety, takie jak kofeina i związane z nią metyloksantyny (Zahorska-Markrewicz, 1980; Jung i in., 1981) w herbacie i kawie, również mogą mieć głęboki wpływ na tempo przemiany materii. Wykazano również, że spożywanie alkoholu zwiększa tempo przemiany materii (Rosenberg i Durnin, 1978). Praca opisana w tej pracy opisuje wpływ innego drugorzędnego składnika żywności, przypraw, na tempo przemiany materii. Chociaż użycie przypraw w naszej żywności z czasem stale wzrasta, istnieje niewiele informacji na temat ich wpływu na tempo przemiany materii. Szacuje się, że obecnie w naszej diecie stosuje się około 40 różnych przypraw. Komunikat ten informuje o działaniu chili (papryka czerwona, papryka annuum) i gorczycy (Brassica juncea).


title: Anatomiczne lokalizacje ludzkiej brązowej tkanki tłuszczowej

text: Przeanalizujemy informacje i przedstawimy hipotezy dotyczące anatomii brunatnej tkanki tłuszczowej (BAT). Dlaczego znajduje się tam, gdzie jest u ludzi? Jego anatomiczny rozkład prawdopodobnie nadaje wartość przeżycia, chroniąc krytyczne narządy przed hipotermią przez adaptacyjną termogenezę. Ostatecznie lokalizacja i funkcja będą ważne przy rozważaniu strategii terapeutycznych zapobiegania i leczenia otyłości i cukrzycy typu 2, w którym to przypadku skuteczne interwencje będą musiały mieć znaczący wpływ na funkcję BAT u osób żyjących w środowisku termoneutralnym. Z uwagi na różne lokalizacje i potencjalne różnice w reaktywności między magazynami BAT, prawdopodobnie okaże się, że BAT mają znacznie bardziej subtelne, a tym samym wcześniej pomijane funkcje i mechanizmy kontroli regulacyjnej.


title: Ostre skutki kapsaicyny na wydatek energetyczny i utlenianie tłuszczu w ujemnym bilansie energetycznym

text: Wprowadzenie Wykazano, że dodatek kapsaicyny (CAPS) do diety zwiększa wydatek energetyczny; dlatego kapsaicyna jest interesującym celem terapii przeciw otyłości. Cel Zbadaliśmy 24-godzinny wpływ CAPS na wydatek energetyczny, utlenianie substratu i ciśnienie krwi podczas 25% ujemnego bilansu energetycznego. Metody Badani przeszli cztery 36-godzinne sesje w komorze oddechowej w celu pomiaru wydatku energetycznego, utleniania substratu i ciśnienia krwi. Otrzymywali 100% lub 75% dziennego zapotrzebowania na energię w warunkach „100% CAPS”, „100% kontroli”, „75% CAPS” i „75% kontroli”. CAPS podawano w dawce 2,56 mg (1,03 g czerwonej papryczki chili, 39 050 jednostek ciepła Scoville (SHU)) do każdego posiłku. Wyniki Indukowany ujemny bilans energetyczny wynoszący 25% był w rzeczywistości 20,5% ujemnym bilansem energetycznym ze względu na mechanizmy adaptacyjne. Termogeneza indukowana dietą (DIT) i spoczynkowy wydatek energii (REE) przy 75% CAPS nie różniły się od DIT i REE przy 100% kontroli, podczas gdy przy 75% kontroli były lub były niższe niż przy 100% kontroli (p = 0,05 i p = 0,02). Wskaźnik metabolizmu podczas snu (SMR) przy 75% CAPS nie różnił się od SMR przy 100% CAPS, podczas gdy SMR przy 75% kontroli był niższy niż przy 100% CAPS (p = 0,04). Utlenianie tłuszczu przy 75% CAPS było wyższe niż przy 100%Kontroli (p = 0,03), podczas gdy przy 75%Kontroli nie różniło się od 100%Kontroli. Współczynnik oddechowy (RQ) był bardziej obniżony przy 75% CAPS (p = 0,04) niż przy 75% kontroli (p = 0,05) w porównaniu z 100% kontrolą. Ciśnienie krwi nie różniło się między czterema warunkami. Wniosek Przy faktycznie 20,5% ujemnym bilansie energetycznym, spożycie 2,56 mg kapsaicyny na posiłek wspiera ujemny bilans energetyczny, przeciwdziałając niekorzystnemu efektowi ujemnego bilansu energetycznego wynikającemu ze zmniejszenia składników wydatku energetycznego. Co więcej, spożycie 2,56 mg kapsaicyny na posiłek sprzyja utlenianiu tłuszczu przy ujemnym bilansie energetycznym i nie podnosi znacząco ciśnienia krwi. Rejestracja procesowa Holenderski rejestr procesowy; numer rejestracyjny NTR2944


title: Dinitrofenol i otyłość: dylemat regulacyjny początku XX wieku.

text: Na początku lat 30. przemysłowy dinitrofenol znalazł szerokie uznanie jako lek na odchudzanie, głównie dzięki pracy Maurice'a Taintera, farmakologa klinicznego z Uniwersytetu Stanforda. Niestety, indeks terapeutyczny związku był cienki jak brzytwa i dopiero tysiące ludzi doznało nieodwracalnych szkód, gdy lekarze głównego nurtu zdali sobie sprawę, że ryzyko związane z dinitrofenolem przewyższało korzyści i zrezygnowali z jego stosowania. Jednak dopiero w 1938 r. uchwalono ustawę o żywności, lekach i kosmetykach, zanim federalne organy regulacyjne miały możliwość powstrzymania patentowych medyków przed sprzedażą dinitrofenolu Amerykanom zwabionym obietnicą leku, który bezpiecznie stopiłby tłuszcz.


title: Kapsinoidy i pokrewne składniki żywności aktywujące termogenezę brązowego tłuszczu i redukujące tkankę tłuszczową u ludzi.

text: CEL PRZEGLĄDU: Wiadomo, że kapsaicyna i jej nieostry analog (kapsynoidy) są składnikami żywności, które zwiększają wydatek energii i zmniejszają tkankę tłuszczową. W artykule dokonano przeglądu roli brązowej tkanki tłuszczowej (BAT) w termogenicznym działaniu tych związków u ludzi i zaproponowano inne składniki żywności przeciwdziałające otyłości. OSTATNIE WYNIKI: Pojedyncze doustne przyjęcie kapsinoidów zwiększa wydatek energetyczny u ludzi z metabolicznie aktywnymi BAT, ale nie u tych bez niego, co wskazuje, że kapsinoidy aktywują BAT, a tym samym zwiększają wydatek energetyczny. To odkrycie dało racjonalne wyjaśnienie dla rozbieżnych wyników działania kapsinoidów w poprzednich badaniach. Ludzkie BAT mogą w dużej mierze składać się z indukowalnych „beżowych” adipocytów bardziej niż typowych brązowych adipocytów, ponieważ ich wzorce ekspresji genów są podobne do beżowych komórek izolowanych z mysich składów białego tłuszczu. W rzeczywistości preadipocyty wyizolowane ze złogów tłuszczu nadobojczykowego – gdzie często wykrywa się BAT – są zdolne do różnicowania się w adipocyty podobne do brązu in vitro, dostarczając dowodów na indukowaną brunatną adipogenezę u dorosłych ludzi. PODSUMOWANIE: Ponieważ ludzkie BAT można indukować, przedłużone przyjmowanie kapsinoidów rekrutuje aktywne BAT, a tym samym zwiększa wydatek energetyczny i zmniejsza tkankę tłuszczową. Oprócz kapsinoidów istnieje wiele składników żywności, które mają aktywować BAT, a tym samym być przydatne w zapobieganiu otyłości w życiu codziennym.


title: Wychwyt w obszarze nadobojczykowym tłuszczu („USA-Fat”): opis dotyczący 18F-FDG PET/CT.

text: Obszar nadobojczykowy jest częstym miejscem przerzutów do węzłów chłonnych. Powszechnie opisywanym typem niezłośliwego wychwytu (18)F-FDG w obrazowaniu PET w obszarze nadobojczykowym jest „wychwyt mięśniowy” rzekomo spowodowany skurczem mięśni u napiętych pacjentów podczas fazy wychwytu (18)F-FDG. PET/CT oferuje wyjątkową możliwość skorelowania wyników PET z anatomią CT w obszarze nadobojczykowym. METODY: Obrazy z pierwszych 359 kolejnych badań klinicznych całego ciała (u 347 pacjentów) przy użyciu (18) F-FDG i skanera PET/CT (z korekcją atenuacji CT i rekonstrukcją maksymalizacji oczekiwań podzbiorów zamówionych [OSEM]) poddano retrospektywnemu przeglądowi . Oceniono obszar nadobojczykowy pod kątem obecności nieprawidłowego wychwytu na obrazach PET i oceniono odpowiednie wyniki CT. Odnotowano trzy różne wzorce nieprawidłowego (18) wychwytu F-FDG: wzorzec A (wychwyt zlokalizowany w obszarze nadobojczykowym tłuszczu [tłuszcz USA], tj. bez odpowiadającego węzła chłonnego lub wychwytu mięśniowego w CT), wzorzec B (wychwyt zlokalizowany w mięśniach w CT) i wzorzec C (wychwyt zlokalizowany w węzłach chłonnych lub masach tkanek miękkich w CT). Wyniki: Czterdziestu dziewięciu pacjentów (14,1%) (32 kobiety, 17 mężczyzn; średni wiek 51,4 +/- 15,6 lat; przedział wiekowy 12-77 lat) wykazało nieprawidłowy (18) wychwyt F-FDG w okolicy nadobojczykowej. Dwudziestu pacjentów (5,8%) miało wychwyt mięśniowy (grupa B); 15 (4,3%) miało zdecydowanie nieprawidłowe węzły chłonne (grupa C). Jednak 14 pacjentów (4,0%) miało tłuszcz amerykański (grupa A) i ogniska bardzo niskich jednostek Hounsfielda w CT. Ogniska te były również obecne na (68) obrazach z korekcją atenuacji Ge (po uzyskaniu) i obrazach bez korekcji atenuacji. Wychwyt tłuszczu w USA był zazwyczaj obustronny i symetryczny, intensywny, częściej wieloogniskowy niż liniowy i zlokalizowany w tłuszczu w badaniu PET/CT. Wiek nie różnił się istotnie dla grupy C w porównaniu z 2 innymi grupami. Intensywność; średnia znormalizowana wartość wychwytu, uboga (SUV(L MEAN)); lub maksymalna standaryzowana wartość wychwytu, uboga (SUV(L MAX)), nie pozwalała na rozróżnienie między wzorcami A i C (P > 0,05). Standaryzowane wartości wychwytu (SUV(L MAX), 3,1; SUV(L MEAN), 2,1) były istotnie niższe w grupie B niż w 2 pozostałych grupach (p < 0,005). WNIOSEK: Tak zwany wychwyt mięśniowy w okolicy nadobojczykowej może być spowodowany w znacznej części przypadków przez niepowiązany proces, który nazywamy odkryciem tłuszczu w USA, z wychwytem (18)F-FDG w tkankach o niskiej gęstości Hounsfielda (tłuszczu) . To odkrycie najprawdopodobniej odzwierciedla leżący u podstaw niepatologiczny proces, który, jak przypuszczamy, jest ogniskiem brunatnego tłuszczu. Ten intensywny wychwyt nadobojczykowy należy rozpoznać i nie należy go mylnie interpretować jako złośliwego procesu przerzutowego lub wychwytu mięśniowego.


title: Implikacje brązowej tkanki tłuszczowej dla ludzi

text: W tym miejscu omawiamy rolę brunatnej tkanki tłuszczowej na homeostazę energetyczną i oceniamy jej potencjał jako celu do kontrolowania masy ciała. Ze względu na dużą liczbę mitochondriów i obecność białka rozprzęgającego 1, adipocyty tłuszczu brunatnego można określić jako nieefektywne energetycznie w produkcji adenozyno-5′-trifosforanu (ATP), ale energooszczędne w produkcji ciepła. Tak więc nieefektywność energetyczna produkcji ATP, pomimo wysokoenergetycznego utleniania substratów, umożliwia brunatnej tkance tłuszczowej wytwarzanie ciepła do regulacji temperatury ciała. Nadal dyskutuje się, czy taka termogeniczna właściwość odgrywa również rolę w regulacji masy ciała. Niedawne (ponowne) odkrycie brązowej tkanki tłuszczowej u dorosłych ludzi i lepsze zrozumienie rozwoju brązowej tkanki tłuszczowej zachęciły do poszukiwania nowych alternatyw w leczeniu otyłości, ponieważ osoby otyłe wydają się mieć mniejszą masę/aktywność brązowej tkanki tłuszczowej niż ich szczupli odpowiednicy . W niniejszym przeglądzie omawiamy fizjologiczne znaczenie brunatnej tkanki tłuszczowej dla termogenezy i jej potencjalną przydatność w kontroli masy ciała u ludzi.


title: Pomiar objętości i aktywności ludzkiej brązowej tkanki tłuszczowej za pomocą anatomicznego i funkcjonalnego MRI

text: Istnienie brunatnej tkanki tłuszczowej (BAT) u ludzi zostało wcześniej ocenione in vivo poprzez sekwencyjne obrazowanie 18F-FDG PET/CT. Opracowaliśmy protokół MRI do wykrywania masy BAT w oparciu o właściwość BAT polegającą na wyższym stosunku wody do tłuszczu niż biała tkanka tłuszczowa (WAT). Wykazaliśmy, że kontrast sygnału uzyskany między nasyceniem wodą i bez nasycenia wodą był wyższy w BAT niż w WAT na obrazach z szybkim echem spinowym i na obrazach T2-zależnych. Stosunek wody do tłuszczu był również wyższy w BAT poprzez kontrastowanie obrazów wody i tłuszczu z metody Dixona. Objętość zmierzona metodą rezonansu magnetycznego i lokalizacja BAT były podobne do wyników PET/CT u tych samych osób. Ponadto wykazaliśmy również, że prowokacje na zimno (14 °C) doprowadziły do znacznego wzrostu sygnału fMRI BOLD w BAT.


title: 2,4-Dinitrofenol (DNP): środek odchudzający o znacznej toksyczności ostrej i ryzyku śmierci

text: Doniesiono, że 2,4-dinitrofenol (DNP) powoduje szybką utratę wagi, ale niestety wiąże się z niedopuszczalnie wysokim odsetkiem znaczących działań niepożądanych. DNP jest sprzedawany głównie przez Internet pod wieloma różnymi nazwami jako środek wspomagający odchudzanie/odchudzanie. Powoduje rozłączenie fosforylacji oksydacyjnej; klasyczny zespół objawów związany z toksycznością produktów opartych na fenolu, takich jak DNP, jest połączeniem hipertermii, tachykardii, pocenia się i przyspieszonego oddechu, co ostatecznie prowadzi do śmierci. Zgony związane z narażeniem na DNP są zgłaszane od przełomu XIX i XX wieku. Do tej pory w literaturze medycznej opublikowano 62 zgony przypisywane DNP. W tym przeglądzie opiszemy wzór i patofizjologię toksyczności DNP i podsumujemy poprzednie zgony związane z ekspozycją na DNP.


title: Identyfikacja i znaczenie brązowej tkanki tłuszczowej u dorosłych ludzi

text: TŁO Otyłość wynika z braku równowagi pomiędzy przyjmowaniem a wydatkowaniem energii. U gryzoni i noworodków brunatna tkanka tłuszczowa pomaga regulować wydatkowanie energii poprzez termogenezę za pośrednictwem ekspresji białka rozprzęgającego 1 (UCP1), ale uważa się, że brunatna tkanka tłuszczowa nie ma fizjologicznego znaczenia u dorosłych ludzi. METODY Przeanalizowaliśmy 3640 kolejnych skanów 18F-fluorodeoksyglukozy (18F-FDG) pozytonowo-emisyjnych i tomograficznych (PET-CT) wykonanych z różnych powodów diagnostycznych u 1972 pacjentów pod kątem obecności znacznych złogów przypuszczalnej brunatnej tkanki tłuszczowej. Takie depoty zdefiniowano jako zbiory tkanek o średnicy większej niż 4 mm, o gęstości tkanki tłuszczowej według CT i o maksymalnych wartościach wychwytu standaryzowanego 18F-FDG wynoszących co najmniej 2,0 g na mililitr, co wskazuje na wysoką aktywność metaboliczną. Rejestrowano wskaźniki kliniczne i porównywano je z wynikami kontroli dopasowanych datowo. Immunobarwienie pod kątem UCP1 wykonano na próbkach biopsyjnych z okolicy szyi i okolicy nadobojczykowej u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym. WYNIKI Znaczne złogi brunatnej tkanki tłuszczowej zidentyfikowano za pomocą PET-CT w obszarze rozciągającym się od przedniej części szyi do klatki piersiowej. Tkanka z tego regionu posiadała immunopozytywne, wielokomorowe adipocyty UCP1, wskazujące na brązową tkankę tłuszczową. Pozytywne skany zaobserwowano u 76 z 1013 kobiet (7,5%) i 30 z 959 mężczyzn (3,1%), co odpowiada stosunkowi kobiet:mężczyzn większemu niż 2:1 (P<0,001). Kobiety miały również większą masę brunatnej tkanki tłuszczowej i wyższą aktywność wychwytu 18F-FDG. Prawdopodobieństwo wykrycia brunatnej tkanki tłuszczowej było odwrotnie skorelowane z wiekiem (P<0,001), temperaturą zewnętrzną w czasie badania (P=0,02), stosowaniem beta-blokerów (P<0,001) oraz wśród starszych pacjentów , wskaźnik masy ciała (P = 0,007). WNIOSKI Zdefiniowane obszary funkcjonalnie aktywnej brunatnej tkanki tłuszczowej występują u dorosłych ludzi, występują częściej u kobiet niż u mężczyzn i mogą być oznaczane ilościowo nieinwazyjnie za pomocą 18F-FDG PET-CT. Co najważniejsze, ilość brunatnej tkanki tłuszczowej jest odwrotnie skorelowana ze wskaźnikiem masy ciała, zwłaszcza u osób starszych, co sugeruje potencjalną rolę brunatnej tkanki tłuszczowej w metabolizmie dorosłego człowieka.


title: Brązowa tkanka tłuszczowa, wydatek energetyczny całego ciała i termogeneza u zdrowych dorosłych mężczyzn.

text: Brązową tkankę tłuszczową (BAT) można zidentyfikować za pomocą (18)F-fluorodeoksyglukozy (FDG)-pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) u dorosłych ludzi. Trzynastu zdrowych ochotników płci męskiej w wieku 20-28 lat poddano FDG-PET po 2-godzinnej ekspozycji na zimno w temperaturze 19°C w lekkim ubraniu i okresowym kładzeniu nóg na bryle lodu. Po ekspozycji na zimno, 6 z 13 badanych wykazywało wyraźny wychwyt FDG do tkanki tłuszczowej regionu nadobojczykowego i przykręgosłupowego (grupa BAT-dodatnia), podczas gdy pozostałych siedmiu nie wykazywało wykrywalnego wychwytu (grupa BAT-ujemna). BMI i zawartość tkanki tłuszczowej w obu grupach były podobne. W ciepłych warunkach w temperaturze 27°C wydatek energetyczny w grupie BAT-dodatniej oszacowany metodą kalorymetrii pośredniej wynosił 1446 ± 97 kcal/dzień, co jest porównywalne z wydatkiem w grupie BAT-ujemnej (1434 ± 246 kcal/dzień). Po ekspozycji na zimno wydatek energetyczny wzrósł wyraźnie o 410 ± 293 (P < 0,05) i nieznacznie o 42 ± 114 kcal/dzień (P = 0,37) odpowiednio w grupach BAT-dodatnich i -ujemnych. Stwierdzono dodatnią korelację (P < 0,05) między indukowanym przez zimno wzrostem wydatku energetycznego a aktywnością BAT obliczoną ilościowo na podstawie wychwytu FDG. Po ekspozycji na zimno temperatura skóry w okolicy nadobojczykowej w pobliżu złogów BAT spadła o 0,14 °C w grupie BAT-dodatniej, podczas gdy spadła bardziej wyraźnie (P < 0,01) o 0,60 °C w grupie BAT-ujemnej. Spadek temperatury skóry w innych regionach poza złogami BAT był podobny w obu grupach. Wyniki te sugerują, że BAT bierze udział w indukowanym przez zimno wzrostem wydatku energetycznego całego ciała, a tym samym w kontrolowaniu temperatury ciała i otyłości u dorosłych ludzi.


title: Nieostre analogi kapsaicyny (kapsynoidy) zwiększają wydatek energetyczny poprzez aktywację brunatnej tkanki tłuszczowej u ludzi.

text: TŁO: Wiadomo, że kapsinoidy – analogi kapsaicyny nieostre – aktywują termogenezę brązowej tkanki tłuszczowej (BAT) i wydatkowanie energii w całym ciele (EE) u małych gryzoni. Aktywność BAT można ocenić za pomocą [¹⁸F]fluorodeoksyglukozy-pozytronowej tomografii emisyjnej (FDG-PET) u ludzi. CELE: Celem niniejszego badania było zbadanie ostrego wpływu spożycia kapsinoidów na EE i przeanalizowanie jego związku z aktywnością BAT u ludzi. PROJEKT: Osiemnastu zdrowych mężczyzn w wieku 20-32 lat poddano FDG-PET po 2 godzinach ekspozycji na zimno (19°C) w lekkim ubraniu. EE całego ciała i temperaturę skóry po doustnym przyjęciu kapsinoidów (9 mg) mierzono przez 2 godziny w ciepłych warunkach (27°C) w schemacie naprzemiennym z pojedynczą ślepą próbą, z randomizacją i kontrolą placebo. WYNIKI: Pod wpływem zimna 10 osób wykazało znaczny wychwyt FDG do tkanki tłuszczowej okolicy nadobojczykowej i przykręgosłupowej (grupa BAT-dodatnia), podczas gdy pozostałych 8 osób (grupa BAT-ujemna) nie wykazywało wykrywalnego wychwytu. W ciepłych warunkach (27°C) średnia (±SEM) spoczynkowa EE wyniosła 6114 ± 226 kJ/d w grupie BAT-dodatniej i 6307 ± 156 kJ/d w grupie BAT-ujemnej (NS). EE wzrósł o 15,2 ± 2,6 kJ/h w ciągu 1 h w grupie BAT-dodatniej i o 1,7 ± 3,8 kJ/h w grupie BAT-ujemnej po doustnym przyjęciu kapsinoidów (P < 0,01). Spożycie placebo nie spowodowało znaczących zmian w żadnej z grup. Ani kapsinoidy, ani placebo nie zmieniały temperatury skóry w różnych regionach, w tym w pobliżu złogów BAT. WNIOSEK: Spożycie kapsinoidów zwiększa EE poprzez aktywację BAT u ludzi. Ten proces został zarejestrowany pod adresem http://www.umin.ac.jp/ctr/ jako UMIN 000006073.


title: „USA-Fat”: rozpowszechnienie jest związane z oceną temperatury otoczenia na zewnątrz za pomocą 18F-FDG PET/CT.

text: Zwiększona aktywność (18)F-FDG w tkance tłuszczowej została wcześniej opisana w PET/CT. Wcześniej nazwaliśmy to wychwytywaniem tłuszczu w obszarze nadobojczykowym („USA-Fat”). My i inni spekulowaliśmy, że ten wychwyt występuje w metabolicznie aktywnej brązowej tkance tłuszczowej (BAT). Można oczekiwać, że taka tkanka będzie miała różną aktywność metaboliczną w zależności od temperatury otoczenia. Celem tego badania była ocena częstości występowania tłuszczu USA i jego związku z temperaturą zewnętrzną. METODY: Pomiędzy lipcem 2001 a czerwcem 2002 wykonano 1017 kolejnych skanów całego ciała za pomocą skanera PET/CT oraz (18)F-FDG dla pacjentów klinicznych. Obrazy PET zostały przejrzane pod kątem obecności USA-Fat. WYNIKI: USA-Fat zaobserwowano w 68 skanach uzyskanych od 62 pacjentów (51 kobiet i 11 mężczyzn). Częstość występowania USA-Fat była najwyższa i wynosiła 13,7% w okresie od stycznia do marca, podczas gdy temperatury na zewnątrz były niskie i znacznie niższe (4,1%) przez resztę roku. WNIOSEK: Częstość występowania USA-Fat wyraźnie wzrasta w chłodniejszym okresie roku. To odkrycie sugeruje, że stymulacja przez niskie temperatury zwiększa częstotliwość, z jaką występuje USA-Fat, potwierdzając leżącą u podstaw BAT etiologię tej aktywności.


title: Zrekrutowana brunatna tkanka tłuszczowa jako środek przeciw otyłości u ludzi

text: Brązowa tkanka tłuszczowa (BAT) spala tłuszcz, aby wytworzyć ciepło, gdy ciało jest wystawione na zimno i odgrywa rolę w metabolizmie energetycznym. Używając tomografii emisyjnej z fluorodeoksyglukozą i pozytronem oraz tomografii komputerowej, pisaliśmy wcześniej, że BAT zmniejsza się wraz z wiekiem, a tym samym przyspiesza związaną z wiekiem akumulację tkanki tłuszczowej u ludzi. Zatem rekrutacja BAT może być skuteczna w redukcji tkanki tłuszczowej. W tym badaniu zbadaliśmy wpływ powtarzanej stymulacji przez zimno i kapsinoidy (nieostre analogi kapsaicyny) u zdrowych ludzi o niskiej aktywności BAT. Ostra ekspozycja na zimno w temperaturze 19°C przez 2 godziny zwiększyła wydatek energetyczny (EE). Indukowane zimnem przyrosty EE (CIT) silnie korelowały z aktywnością BAT niezależnie od wieku i masy beztłuszczowej. Codzienna 2-godzinna ekspozycja na zimno w 17°C przez 6 tygodni skutkowała równoległym wzrostem aktywności BAT i CIT oraz towarzyszącym spadkiem masy tkanki tłuszczowej. Zmiany aktywności BAT i masy tkanki tłuszczowej były ujemnie skorelowane. Podobnie codzienne przyjmowanie kapsinoidów przez 6 tygodni zwiększało CIT. Wyniki te pokazują, że ludzkie BAT mogą być rekrutowane nawet u osób ze zmniejszoną aktywnością BAT, przyczyniając się w ten sposób do redukcji tkanki tłuszczowej.


title: Charakterystyka bakterii, Clostridia i Bacteroides w kale wegetarian za pomocą qPCR i PCR-DGGE fingerprinting.

text: TŁO/CELE: Celem tego badania było zbadanie ilościowych i jakościowych zmian bakterii, Bacteroides, Bifidobacterium i Clostridium klastra IV w mikrobiocie kałowej związanej z dietą wegetariańską. METODY: Obfitość bakterii zmierzono w próbkach kału 15 wegetarian i 14 wszystkożerców za pomocą ilościowego PCR. Różnorodność oceniano za pomocą odcisku palca PCR-DGGE, analizy głównych składowych (PCA) i wskaźnika różnorodności Shannona. WYNIKI: Wegetarianie mieli o 12% większą obfitość bakteryjnego DNA niż wszystkożercy, tendencję do mniejszej klastra IV Clostridium (31,86 +/- 17,00%; 36,64 +/- 14,22%) i większą obfitość Bacteroides (23,93 +/- 10,35%; 21,26 +/- 8,05%), które nie były istotne ze względu na duże zróżnicowanie międzyosobnicze. PCA zasugerował pogrupowanie bakterii i członków klastra Clostridium IV. Dwa prążki występowały istotnie częściej u wszystkożerców niż u wegetarian (p < 0,005 i p < 0,022). Jeden został zidentyfikowany jako Faecalibacterium sp. a drugi był w 97,9% podobny do niehodowanej bakterii jelitowej DQ793301. WNIOSKI: Dieta wegetariańska wpływa na mikrobiotę jelitową, zwłaszcza poprzez zmniejszenie ilości i zmianę zróżnicowania klastra IV Clostridium. Pozostaje do ustalenia, w jaki sposób zmiany te mogą wpłynąć na metabolizm gospodarza i ryzyko chorób. Copyright 2009 S. Karger AG, Bazylea.