title: Wpływ neurocysticerkozy w Kalifornii: przegląd przypadków hospitalizowanych

text: Aby ocenić obciążenie neurocysticerkozą (NCC) w Kalifornii, przeanalizowaliśmy dane dotyczące wypisów ze szpitali w całym stanie za rok 2009. Stwierdzono 304 przypadki hospitalizacji z powodu NCC (zapadalność = 0,8 na 100 000). Przypadki dotyczyły głównie Latynosów (84,9%), nieco częściej mężczyzn niż kobiet (mężczyźni 57,6%, kobiety 42,4%) ze średnią wieku 43,5 lat. Większość przypadków była hospitalizowana w południowej Kalifornii (72,1%), a wiele w hrabstwie Los Angeles (44,7%). Mężczyźni częściej niż kobiety mieli ciężką chorobę, w tym wodogłowie (29,7% vs 18,6%, p = 0,027), co skutkuje dłuższymi hospitalizacjami (>4 dni, 48,0% vs. 32,6%, p = 0,007), które były bardziej kosztowne ( opłata >40 tys. USD mężczyźni = 46,9% vs kobiety = 4,1%, p = 0,026). Zarejestrowano sześć zgonów (2,0%). Całkowite opłaty szpitalne związane z NCC przekroczyły 17 milionów dolarów; szacunkowe koszty szpitala przekroczyły 5 milionów dolarów. Neurocysticercosis powoduje znaczną chorobę i powoduje znaczne obciążenie ekonomiczne w Kalifornii. Streszczenie autora Neurocysticercosis (NCC) jest uważana za jedną z głównych zaniedbanych infekcji ubóstwa w Stanach Zjednoczonych, a badania śmiertelności wskazują, że Kalifornia jest najbardziej obciążona tą chorobą. Chociaż NCC jest chorobą podlegającą zgłoszeniu w Kalifornii, badania wskazują, że choroba ta jest w dużej mierze niedostatecznie zgłaszana, co przyczynia się do braku informacji o rozmieszczeniu i obciążeniu chorobą. W tym manuskrypcie dokonaliśmy przeglądu rozkładu hospitalizacji NCC w Kalifornii, demografii tych hospitalizowanych i całkowitych opłat związanych ze szpitalem w 2009 roku. Badanie to ujawniło, że większość osób hospitalizowanych z NCC w Kalifornii otrzymuje usługi medyczne w szpitalach południowej Kalifornii, głównie w hrabstwie Los Angeles. W porównaniu z kobietami hospitalizowanymi z powodu tej choroby, hospitalizacja była dłuższa i bardziej kosztowna, z cięższymi objawami, takimi jak wodogłowie, diagnoza sugerująca zakażenie pozamiąższowe. Przyczyny tej różnicy w nasileniu NCC w zależności od płci nie są jasne, ale nie wydają się wynikać z opóźnień w szukaniu opieki medycznej lub bariery językowej. Intensywność opieki szpitalnej potrzebnej do zarządzania tymi przypadkami oraz znaczna opłata za hospitalizację w NCC podkreślają znaczne obciążenie ekonomiczne, jakie ta choroba stanowi w Kalifornii.


title: Neurocysticercosis w ciąży: nie tylko kolejny ból głowy.

text: Zakażenie tasiemcem wieprzowym, czyli Taenia solium, dotyka około 50 milionów ludzi na całym świecie. Najważniejsza i potencjalnie wyniszczająca forma inwazji, neurocysticerkoza, pojawia się, gdy pasożyt atakuje centralny układ nerwowy. W Stanach Zjednoczonych nastąpił znaczny wzrost liczby przypadków z powodu imigracji z obszarów endemicznych. To studium przypadku kobiety ciężarnej w 35. tygodniu ciąży ilustruje poważne konsekwencje tej infekcji w ciąży i omawia oparte na dowodach podejście do diagnozowania, leczenia i zwalczania tej choroby, której można zapobiegać. © 2012 AWHONN.


title: Czy otępienie jest odwracalne u pacjentów z neurocysticerkozą?

text: Metody: Dziewięćdziesięciu kolejnych pacjentów z nieleczonym NCC poddano ocenie poznawczej (Mini-mental State Examination, Neurobehavioral Cognitive Status Examination oraz IQCODE) i sklasyfikowano jako mających lub nie mających demencję zgodnie z kryteriami DSM-IV. Rejestrowano dane z obrazowania i badania płynu mózgowo-rdzeniowego. Pomiary poznawcze powtórzono sześć miesięcy po leczeniu albendazolem i sterydami. Wyniki: We wstępnej ocenie 15,5% (n = 14) pacjentów zostało sklasyfikowanych jako osoby z otępieniem. Otępienie było związane ze starszym wiekiem, niższym poziomem wykształcenia, zwiększoną liczbą zmian pasożytniczych w mózgu (głównie w płatach czołowych, skroniowych i ciemieniowych). Po sześciu miesiącach 21,5% pacjentów z grupy z otępieniem nadal miało pełne zaburzenie otępienne, a 78,5% nie spełniało już kryteriów otępienia DSM-IV, chociaż niektórzy z tych pacjentów nadal wykazywali łagodny spadek funkcji poznawczych. Wnioski: Wyniki tego badania sugerują, że otępienie występuje często u pacjentów z nieleczonym NCC iw większości przypadków jest odwracalne.


title: Neurocysticercosis: enigmatyczna choroba.

text: Neurocysticercosis (NCC) to infekcja ośrodkowego układu nerwowego (OUN) wywołana przez larwalną postać metacestodów pasożyta Taenia sp. Wiele czynników może przyczynić się do endemicznego charakteru wągrzycy. Proces zapalny, który występuje w tkance otaczającej pasożyta i/lub dystalnie od niego, może wynikać z kilku powiązanych mechanizmów i może być nieproporcjonalny do liczby torbieli. Ta rozbieżność może prowadzić do trudności z właściwą diagnozą u osób z nisko endemicznych regionów lub regionów, w których brakuje zasobów laboratoryjnych. W ośrodkowym układzie nerwowym cysticerci mają dwie podstawowe formy, izolowane cysty (Cysticercus cellulosae=CC) i racemozy (Cysticercus racemosus=CR) i mogą być oponowe, miąższowe, komorowe lub mieszane. Objawy kliniczne opierają się na dwóch podstawowych zespołach, które mogą występować oddzielnie lub mogą być powiązane: epilepsja i nadciśnienie śródczaszkowe. Mogą być bezobjawowe, objawowe lub śmiertelne; mieć ostry, podostry lub przewlekły obraz; lub może być w remisji lub zaostrzeniu. Płyn mózgowo-rdzeniowy (PMR) może być prawidłowy, nawet u pacjentów z żywotnymi torbielowatymi torbielami, dopóki pacjenci nie zaczną wykazywać klasycznego zespołu NCC w płynie mózgowo-rdzeniowym lub zmiany jednego lub więcej rutynowo analizowanych parametrów. Tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI) pozwoliły na nieinwazyjne diagnozy, ale mogą prowadzić do wyników fałszywie ujemnych. Leczenie jest bardzo kontrowersyjną kwestią i charakteryzuje się zindywidualizowanymi sesjami terapeutycznymi. Powszechnie stosowane są dwa leki, prazikwantel (PZQ) i albendazol (ABZ). Wybór leków przeciwzapalnych obejmuje steroidy i dekstrochlorfeniraminę (DCP). Wodogłowie jest częstym efektem wtórnym NCC. Chirurgiczne przypadki wodogłowia należy poddać przecieku komorowo-otrzewnowej (VPS) bezpośrednio przed leczeniem cystobójczym, a chirurgiczne wycięcie torbieli może prowadzić do braku otaczającego procesu zapalnego. Progresja NCC może być prosta lub skomplikowana, może mieć remisję z leczeniem lub bez leczenia i może wykazywać objawy, które mogą zanikać na długi czas lub utrzymywać się do śmierci. Omówiono nieznane, zaniedbane i kontrowersyjne aspekty NCC, takie jak zespół upośledzonej czwartej komory, obecność przewlekłego obrzęku mózgu i dolegliwości psychicznych, a także brak wykrywalnej glukozy w płynie mózgowo-rdzeniowym i ponowne zakażenie.


title: Objawy kliniczne, diagnostyka i leczenie neurocysticerkozy.

text: Neurocysticercosis (NCC) jest najczęstszą chorobą pasożytniczą ludzkiego mózgu. Współczesne badania obrazowe, CT i MRI, określiły diagnozę i charakterystykę choroby. Dzięki tym badaniom podejście terapeutyczne dla każdego przypadku może być zindywidualizowane za pomocą leków przeciwrobaczych, sterydów, leków objawowych lub operacji. Zastosowanie jednego lub kilku środków terapeutycznych w dużej mierze zależy od szczególnej kombinacji liczby, umiejscowienia i biologicznego stadium zmian, a także od stopnia odpowiedzi zapalnej na pasożyty. Chociaż nie ma typowego obrazu klinicznego NCC, padaczka jest najczęstszą manifestacją NCC miąższu, natomiast wodogłowie jest najczęstszą manifestacją NCC opon mózgowo-rdzeniowych. Zwalczanie wągrzycy jest możliwym do osiągnięcia celem poprzez edukację publiczną i poprawę stanu sanitarnego na terenach endemicznych.


title: Zaburzenia poznawcze i otępienie w neurocysticerkozie: przekrojowe badanie kontrolowane.

text: CELE: Neurocysticercosis (NCYST) jest najczęstszą chorobą pasożytniczą OUN na świecie, dotykającą ponad 50 milionów ludzi. Jednak niektóre z jego wyników klinicznych, takie jak upośledzenie funkcji poznawczych i demencja, pozostają słabo scharakteryzowane, a do tej pory nie przeprowadzono żadnych kontrolowanych badań. Zbadaliśmy częstość i profil kliniczny zaburzeń poznawczych i otępienia w próbie pacjentów z NCYST w porównaniu z grupą kontrolną zdrowych poznawczo (HC) i pacjentów z padaczką kryptogenną (CE). METODY: Czterdziestu nieleczonych wcześniej pacjentów z NCYST, w wieku 39,25 ± 10,50 lat i spełniających bezwzględne kryteria aktywnej NCYST w MRI, poddano kompleksowej ocenie poznawczej i funkcjonalnej i porównano z 49 HC i 28 pacjentami z CE o podobnym wiek, poziom wykształcenia i częstotliwość napadów. WYNIKI: Pacjenci z NCYST wykazywali znaczne upośledzenie funkcji wykonawczych, pamięci werbalnej i niewerbalnej, konstruktywnej praktyki i fluencji słownej w porównaniu z HC (p < 0,05). Otępienie rozpoznano u 12,5% pacjentów z NCYST według kryteriów DSM-IV. W porównaniu z pacjentami z CE, pacjenci z NCYST prezentowali zmienioną roboczą i epizodyczną pamięć werbalną, funkcje wykonawcze, nazywanie, fluencję słowną, konstruktywną praktykę i orientację wzrokowo-przestrzenną. Nie stwierdzono korelacji między wynikami poznawczymi a liczbą, lokalizacją lub typem zmian NCYST w MRI. WNIOSKI: Zaburzenia funkcji poznawczych były wszechobecne w tej próbie pacjentów z czynną neurocysticerkozą (NCYST). Stosowanie leków przeciwpadaczkowych i częstotliwość napadów nie mogą wyjaśnić tych cech. Otępienie występowało u znacznego odsetka pacjentów. Dane te poszerzają naszą wiedzę na temat klinicznych prezentacji NCYST i jego wpływu na zdrowie publiczne na świecie.


title: Tętniak i neurocysticerkoza: związek przypadkowy czy przyczynowy? Opis przypadku i przegląd literatury

text: Opisano cztery przypadki sugestywnych tętniaków zapalnych u pacjentów z neurocysticerkozą. Przedstawiamy przypadek 49-letniej kobiety, u której wystąpił krwotok podpajęczynówkowy z tętniaka rozwidlenia prawej tętnicy środkowej mózgu i która miała związek z neurocysticerkozą. Podczas operacji w dystalnej pozycji tętniaka stwierdzono żywotny wąwóz bez oznak zapalenia lub pogrubionych opon mózgowo-rdzeniowych. W okresie pooperacyjnym pacjentka otrzymywała albendazol i dekstrochlorfeniraminę. W kolejnych trzech latach pacjentka była bezobjawowa i przyjmowała leki zapobiegające drgawkom i nadciśnieniu tętniczemu. Omówiono związek między NCC a obecnością tętniaka mózgu.


title: Psychiatryczne objawy neurocysticerkozy: badanie 38 pacjentów z kliniki neurologicznej w Brazylii.

text: CEL: Określenie częstości i cech chorobowości psychiatrycznej na przekroju 38 pacjentów ambulatoryjnych z neurocysticerkozą. METODY: Rozpoznanie neurocysticerkozy ustalono na podstawie CT, MRI i analizy płynu mózgowo-rdzeniowego. Rozpoznania psychiatryczne postawiono na podstawie badania stanu obecnego i harmonogramu zaburzeń afektywnych oraz wersji dożywotniej schizofrenii; stan poznawczy oceniano za pomocą mini badania stanu psychicznego oraz badania stanu psychicznego Struba i Blacka. WYNIKI: Oznaki choroby psychicznej i pogorszenia funkcji poznawczych stwierdzono odpowiednio w 65,8 i 87,5% przypadków. Depresja była najczęstszym rozpoznaniem psychiatrycznym (52,6%), a 14,2% pacjentów było psychotycznych. Aktywna choroba i nadciśnienie śródczaszkowe wiązały się z wyższą chorobowością psychiczną, a wcześniejsze zaburzenia nastroju były silnie związane z obecną depresją. Inne zmienne, takie jak liczba i rodzaj uszkodzeń mózgu, nasilenie deficytów neuropsychologicznych, epilepsja i stosowanie sterydów, nie korelowały z zaburzeniami psychicznymi w tej próbce. WNIOSKI: Zaburzenia psychiczne, szczególnie zespoły depresyjne, są częste u pacjentów z neurocysticerkozą. Chociaż uważa się, że jest to rzadka przyczyna otępienia, łagodne upośledzenie funkcji poznawczych może być znacznie częstszą cechą neuropsychologiczną pacjentów z neurocysticerkozą. Zakres, w jakim mechanizmy organiczne związane z uszkodzeniami mózgu mogą leżeć u podstaw zmian psychicznych, jest jeszcze niejasny, chociaż podobny rozkład płci pacjentów z depresją i bez, a także wspomniane powyżej korelacje stanowią kolejny dowód na rolę, jaką odgrywają czynniki organiczne w przyczyna tych zespołów.


title: Przegląd przypadków wągrzycy u ludzi w Kanadzie.

text: CEL: Przegląd wągrzycy u ludzi w Kanadzie w celu oszacowania skali choroby i opisania wzorca ekspresji choroby w tym kraju. METODY: MEDLINE i ręczne wyszukiwanie opisów przypadków i serii przypadków pacjentów z wągrzycą zdiagnozowaną w Kanadzie. Dane te obejmowały rok rozpoznania, status obywatelski, objawy kliniczne i postać wągrzycy. USTALENIA: Znaleziono 21 artykułów opisujących 60 pacjentów. Czterdzieści (67%) z tych pacjentów zostało zdiagnozowanych w ciągu ostatnich dwóch dekad. Większość przypadków pochodziła z Ontario (n=43) i Quebecu (n=14). Imigranci stanowili 96% z 28 przypadków, w których dostępne były informacje o obywatelstwie. Neurocysticerkozę obserwowano u 55 pacjentów, a izolowane uszkodzenie mięśni poprzecznie prążkowanych u pozostałych pięciu. Napady padaczkowe były pierwotnym lub jedynym objawem choroby u 72% pacjentów, a większość z nich miała torbiele miąższowe mózgu (albo żywe torbiele, albo zwapnienia). Dwóch z siedmiu pacjentów miało jaja Taenia. W żadnym przypadku nie badano kontaktów domowych pacjentów pod kątem tasiemczycy. WNIOSKI: W ciągu ostatnich dwóch dekad z Kanady zgłaszano coraz większą liczbę pacjentów z wągrzycą, co sugeruje, że częstość występowania tej choroby pasożytniczej może wzrastać. Chociaż większość przypadków występuje u imigrantów, możliwe jest, że przynajmniej niektórzy z tych pacjentów nabyli chorobę w Kanadzie.


title: 11C-cholina vs. 18F-FDG PET/CT w ocenie zajęcia kości u pacjentów ze szpiczakiem mnogim

text: Szpiczak mnogi (MM) jest nowotworem z komórek B powodującym lityczne lub osteopeniczne nieprawidłowości kości. Badanie całego ciała szkieletowego (WBSS), rezonans magnetyczny (MR) i 18F-FDG PET/CT to techniki obrazowania rutynowo stosowane do oceny zajęcia kości u pacjentów z MM. Cel Ponieważ zmiany kostne MM mogą wykazywać niski wychwyt 18F-FDG; celem tego badania była ocena możliwej wartości dodanej i ograniczeń 11C-choliny w stosunku do 18F-FDG PET/CT u pacjentów z MM. Metody Dziesięciu pacjentów dotkniętych MM przeszło w ciągu jednego tygodnia standardowe badanie PET/CT z choliny 11C i PET/CT 18F-FDG. Wyniki obu skanów porównano pod względem liczby, lokalizacji i SUVmax zmian. Wyniki U czterech pacjentów (40%) wynik badania PET/CT z 11C-Cholina i 18F-FDG był zgodny. Dwóch pacjentów (20%) miało dodatnie skany PET/CT 11C-Cholina i 18F-FDG, które zidentyfikowały tę samą liczbę i miejsca zmian kostnych. Pozostałych czterech pacjentów (40%) miało dodatni skan PET/CT 11C-Cholina i 18F-FDG, ale w dwóch badaniach zidentyfikowano różną liczbę zmian. Cholina wykazała średni SUVmax 5, podczas gdy FDG wykazał średni SUVmax 3,8 (p = 0,042). Ogólnie, skany 11C-Cholin PET/CT wykryły 37 zmian kostnych, a skany 18F-FDG PET/CT wykryły 22 zmiany kostne, ale różnica nie była istotna (p = 0,8). Wnioski Zgodnie z tymi wstępnymi danymi, 11C-Cholinowy PET/CT wydaje się być bardziej czuły niż 18F-FDG PET/CT w wykrywaniu kostnych zmian szpiczakowatych. Jeśli te dane zostaną potwierdzone w większej grupie pacjentów, 11C-Cholina może być uważana za bardziej odpowiednie obrazowanie funkcjonalne w połączeniu z MRI dla oceny stopnia zaawansowania kości MM.


title: Wołowina w badaniu Optimal Lean Diet: wpływ na lipidy, lipoproteiny i apolipoproteiny

text: Wstęp: Dieta Etapu I zawierająca chude mięso wołowe w porównaniu z chudym białym mięsem obniża poziom cholesterolu LDL. Według naszej wiedzy, żadne badania nie oceniały diety o niskiej zawartości kwasów tłuszczowych (SFA) (<7% kalorii), która zawiera chude mięso wołowe. Cel: Zbadaliśmy wpływ diet obniżających cholesterol na poziom cholesterolu LDL z różnymi ilościami chudego mięsa wołowego [tj. Dietary Approaches to Stop Hypertension (DASH): 28 g wołowiny/dzień; Wołowina w optymalnej diecie ubogiej (BOLD): 113 g wołowiny/dzień; oraz wołowina w Optimal Lean Diet plus dodatkowe białko (BOLD+): 153 g wołowiny/d] w porównaniu ze zdrową amerykańską dietą (HAD). Projekt: Trzydziestu sześciu uczestników z hipercholesterolemią (ze stężeniem cholesterolu LDL >2,8 mmol/L) zostało losowo przydzielonych do spożycia każdej z 4 diet (HAD: 33% całkowitego tłuszczu, 12% SFA, 17% białka i 20 g wołowiny/ d), DASH (27% całkowitego tłuszczu, 6% SFA, 18% białka i 28 g wołowiny/d), BOLD (28% całkowitego tłuszczu, 6% SFA, 19% białka i 113 g wołowiny/d), oraz BOLD+ (28% całkowitego tłuszczu, 6% SFA, 27% białka i 153 g wołowiny/dzień) przez 5 tygodni. Wyniki: Nastąpił spadek stężenia cholesterolu całkowitego (TC) i cholesterolu LDL (P < 0,05) po spożyciu DASH (odpowiednio -0,49 ± 0,11 i -0,37 ± 0,09 mmol/L), BOLD (-0,48 ± 0,10 i −0,35 ±0,9 mmol/l) oraz diety BOLD+ (odpowiednio −0,50 ±0,10 i −0,345 ±0,09 mmol/l) w porównaniu z po spożyciu HAD (−0,22 ±0,10 i −0,14 ±0,10 mmol/ L). Apolipoproteiny A-I, C-III i C-III związane z cząsteczkami apolipoproteiny A1 zmniejszyły się po dietach BOLD i BOLD+ w porównaniu z po HAD, a po spożyciu diety BOLD+ nastąpił większy spadek apolipoproteiny B niż po spożyciu HAD ( P < 0,05 dla obu). Cholesterol LDL i TC spadły po spożyciu diet DASH, BOLD i BOLD+, gdy wyjściowe stężenie białka C-reaktywnego (CRP) wynosiło <1 mg/l; Cholesterol LDL i TC zmniejszyły się, gdy wyjściowe stężenie CRP wynosiło >1 mg/L przy dietach BOLD i BOLD+. Wnioski: Zdrowe dla serca wzorce żywieniowe o niskiej zawartości SFA, zawierające chude mięso wołowe, wywierają korzystny wpływ na czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (CVD) w zakresie lipidów i lipoprotein, które są porównywalne do tych wywoływanych przez wzorzec żywieniowy DASH. Wyniki te, w połączeniu z korzystnym wpływem na apolipoproteinowe czynniki ryzyka CVD po spożyciu diet BOLD i BOLD+, które były większe w przypadku diety BOLD+, dostarczają wsparcia dla włączenia chudej wołowiny do wzorca żywieniowego zdrowego dla serca. To badanie zostało zarejestrowane na stronie clinicaltrials.gov pod numerem NCT00937898.


title: Spożycie sera w dużych ilościach obniża stężenie cholesterolu LDL w porównaniu z spożyciem masła o takiej samej zawartości tłuszczu.

text: TŁO: Pomimo wysokiej zawartości nasyconych kwasów tłuszczowych, ser nie wydaje się zwiększać stężenia cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL w osoczu w porównaniu z równoważnym spożyciem tłuszczu z masła. Efekt ten może wynikać z wysokiej zawartości wapnia w serze, co powoduje większe wydalanie tłuszczu kałowego. CELE: Celem było porównanie wpływu diety o jednakowej zawartości tłuszczu bogatej w ser twardy lub masło lub diety nawykowej na ciśnienie krwi i stężenie lipidów we krwi na czczo, białka C-reaktywnego, glukozy i insuliny. Zbadaliśmy również, czy wydalanie tłuszczu w kale różni się od spożycia sera lub masła. PROJEKT: Badanie było randomizowaną interwencją dietetyczną składającą się z dwóch 6-tygodniowych okresów krzyżowych i 14-dniowego okresu wstępnego, podczas którego badani spożywali swoją zwykłą dietę. W badaniu wzięło udział 49 mężczyzn i kobiet, którzy zastąpili część swojego zwyczajowego spożycia tłuszczu w diecie 13% energii z sera lub masła. WYNIKI: Po 6 tygodniach interwencja serowa skutkowała niższymi stężeniami cholesterolu całkowitego, LDL i HDL w surowicy oraz wyższymi stężeniami glukozy niż interwencja masłem. Spożycie sera nie zwiększyło stężenia cholesterolu całkowitego ani cholesterolu LDL w surowicy w porównaniu z okresem początkowym, podczas którego całkowite spożycie tłuszczów i tłuszczów nasyconych było niższe. Wydalanie tłuszczu z kałem nie różniło się między okresami sera i masła. WNIOSEK: Ser obniża poziom cholesterolu LDL w porównaniu z spożyciem masła o takiej samej zawartości tłuszczu i nie zwiększa poziomu cholesterolu LDL w porównaniu ze zwykłą dietą. To badanie jest zarejestrowane na stronie clinicaltrials.gov pod numerem NCT01140165.


title: Potencjalne zagrożenia wynikające z interakcji owoców/warzywa-lek: wpływ na enzymy metabolizujące leki i transportery leków.

text: Powszechnie wiadomo, że złożone mieszanki fitochemikaliów w owocach i warzywach mogą być korzystne dla zdrowia człowieka. Co więcej, staje się coraz bardziej oczywiste, że fitochemikalia mogą wpływać na aktywność farmakologiczną leków, modyfikując ich charakterystykę wchłaniania poprzez interakcje z transporterami leków, jak również z układami enzymów metabolizujących leki. Takie efekty są bardziej prawdopodobne w jelicie i wątrobie, gdzie mogą wystąpić wysokie stężenia fitochemikaliów. Zmiany aktywności cytochromu P450 i innych enzymów mogą wpływać na los leków podlegających intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia. Chociaż opublikowano liczne badania interakcji między składnikami odżywczymi i dostępne są przeglądy systematyczne i metaanalizy tych badań, obecnie nie są dostępne żadne uogólnienia dotyczące wpływu interakcji między składnikami odżywczymi a lekami na biodostępność leków. Kilka publikacji zwróciło uwagę na niezamierzone konsekwencje łącznego stosowania składników odżywczych i leków. Wykazano, że wiele fitochemikaliów wykazuje interakcje farmakokinetyczne z lekami. Niniejszy przegląd ogranicza się do powszechnie spożywanych owoców i warzyw o znaczących korzystnych właściwościach odżywczych i składników w medycynie ludowej. W tym miejscu omawiamy interakcje fitochemiczne i farmakokinetyczne następujących owoców i warzyw: grejpfrut, pomarańcza, mandarynka, winogrona, żurawina, granat, mango, guawa, malina czarna, morwa czarna, jabłko, brokuły, kalafior, rukiew wodna, szpinak, pomidor, marchew i awokado. Dochodzimy do wniosku, że nasza wiedza na temat potencjalnego ryzyka interakcji składników odżywczych z lekami jest nadal ograniczona. Dlatego należy zintensyfikować wysiłki na rzecz wyjaśnienia potencjalnych zagrożeń wynikających z interakcji żywności z lekami, aby zapobiec niepożądanym i szkodliwym skutkom klinicznym. © 2011 Instytut Technologów Żywności®


title: Prospektywne badanie spożycia grejpfrutów i ryzyka raka piersi u kobiet po menopauzie: wieloetniczne badanie kohortowe

text: Badania in vitro i in vivo wykazały, że cytochrom P450 3A4 (CYP3A4) bierze udział w metabolizmie estrogenów. Istnieją dowody na to, że grejpfrut, inhibitor CYP3A4, zwiększa stężenie estrogenów w osoczu. Ponieważ dobrze wiadomo, że estrogen wiąże się z ryzykiem raka piersi, prawdopodobne jest, że regularne spożywanie grejpfruta zwiększa ryzyko raka piersi u kobiet. Zbadaliśmy związek spożycia grejpfrutów z ryzykiem raka piersi w wieloetnicznym badaniu Hawaii-Los Angeles Multiethnic Cohort Study, prospektywnej kohorcie obejmującej ponad 50 000 kobiet po menopauzie z pięciu grup rasowych/etnicznych. Do analizy udostępniono łącznie 1657 przypadków raka piersi. Spożycie grejpfrutów było istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem raka piersi (ryzyko względne = 1,30, 95% przedział ufności 1,06–1,58) u osób w najwyższej kategorii spożycia, tj. jedna czwarta grejpfruta lub więcej dziennie, w porównaniu z osobami bez -konsumenci (Ptrend=0,015). Zwiększone ryzyko o podobnej wielkości zaobserwowano u osób stosujących terapię estrogenową, stosujących terapię estrogenową + progestagen i nigdy nie stosujących terapię hormonalną. Spożycie grejpfruta może zwiększać ryzyko raka piersi u kobiet po menopauzie.


title: Wpływ grejpfruta, soku grejpfrutowego i wstępnego obciążenia wodą na bilans energetyczny, utratę masy ciała, skład ciała i ryzyko kardiometaboliczne u wolno żyjących otyłych dorosłych

text: Wprowadzenie Zmniejszenie gęstości energii w diecie okazało się skuteczną strategią zmniejszania spożycia energii i promowania kontroli wagi. Efekt ten wydaje się najbardziej wyraźny, gdy przed posiłkami spożywane jest wstępne obciążenie o niskiej wartości energetycznej. Jednak trwa wiele dyskusji na temat optymalnej formy obciążenia wstępnego. Celem niniejszego badania było porównanie wpływu wstępnego obciążenia (sok grejpfrutowy), płynu (sok grejpfrutowy) i wody przed śniadaniem, obiadem i kolacją w kontekście ograniczenia kalorii. Metody Osiemdziesięciu pięciu otyłych dorosłych (BMI 30-39,9) zostało losowo przydzielonych do (127 g) grejpfruta (GF), soku grejpfrutowego (GFJ) lub wstępnego obciążenia wodą przez 12 tygodni po zakończeniu 2-tygodniowej fazy ograniczenia kalorii. Wstępne obciążenia zostały dopasowane pod względem wagi, kalorii, zawartości wody i gęstości energii. Pomiary tygodniowe obejmowały ciśnienie krwi, wagę, antropometrię i 24-godzinną dietę. Oceniono spoczynkowy wydatek energetyczny, skład ciała, wydolność fizyczną i biomarkery ryzyka kardiometabolicznego. Wyniki Całkowita ilość (w gramach) spożytego pokarmu nie zmieniała się w czasie. Jednak po połączeniu obciążeń wstępnych z ograniczeniem kalorii średnia gęstość energii w diecie i całkowite spożycie energii spadły o 20-29% w stosunku do wartości wyjściowych. Badani doświadczyli ogólnej utraty wagi o 7,1%, ze znacznym spadkiem procentowej zawartości tłuszczu na ciele, tułowiu, androidzie i gynoidach, a także w obwodzie talii (-4,5 cm). Jednak różnice między grupami nie były istotne statystycznie. Niemniej jednak ilość i kierunek zmian w poziomach cholesterolu HDL w surowicy w grupach wstępnego obciążenia GF (+6,2%) i GFJ (+8,2%) były znacznie większe niż w grupie wstępnego obciążenia wodą (-3,7%). Wnioski Dane te wskazują, że włączenie niskoenergetycznego obciążenia wstępnego do diety niskokalorycznej jest wysoce skuteczną strategią odchudzania. Jednak forma obciążenia wstępnego nie miała zróżnicowanego wpływu na bilans energetyczny, utratę wagi czy skład ciała. Warto zauważyć, że osoby z grup wstępnego obciążenia GF i GFJ doświadczyły znacznie większych korzyści w profilach lipidowych. Rejestracja badania ClinicalTrials.gov NCT00581074


title: Hamujące działanie soku grejpfrutowego i jego gorzkiej substancji podstawowej, naringeniny, na metabolizm kofeiny zależny od CYP1A2 u człowieka.

text: 1. Wpływ soku grejpfrutowego i naringeniny na aktywność izoformy CYP1A2 ludzkiego cytochromu P450 oceniano przy użyciu kofeiny jako substratu sondy. 2. In vitro naringina była silnym kompetycyjnym inhibitorem 3-demetylacji kofeiny przez mikrosomy wątroby ludzkiej (Ki = 7-29 mikroM). 3. Sok grejpfrutowy in vivo (1,2 l dzień-1 zawierający 0,5 g l-1 naringiny, glikonowa forma naringeniny) zmniejszył klirens kofeiny po podaniu doustnym o 23% (95% CI: 7%-30%) i wydłużył jego połowę -życie o 31% (95% CI: 20%-44%) (n = 12). 4. Wnioskujemy, że sok grejpfrutowy i naringenina hamują aktywność CYP1A2 u człowieka. Jednak niewielki wpływ na klirens kofeiny in vivo sugeruje, że ogólnie spożycie soku grejpfrutowego nie powinno powodować klinicznie istotnego hamowania metabolizmu innych leków będących substratami CYPIA2.


title: Czerwony grejpfrut pozytywnie wpływa na poziom trójglicerydów w surowicy pacjentów z miażdżycą naczyń wieńcowych: badania in vitro i u ludzi.

text: Zbadano zawartość związków bioaktywnych w grejpfrutach czerwonych i blond oraz ich wpływ na ludzi cierpiących na hipertriglicerydemię. Stwierdzono, że grejpfrut czerwony ma wyższą zawartość związków bioaktywnych i wyższy potencjał antyoksydacyjny niż grejpfrut blond, co określa się na podstawie zdolności wychwytywania rodników tlenowych, 1,1-difenylo-2-pikrylohydrazylu, wybielania karotenoidów oraz testów Folin-Ciocalteu. Pięćdziesięciu siedmiu pacjentów z hiperlipidemią, w wieku 39-72 lat, po operacji pomostowania aortalno-wieńcowego, zrekrutowanych z puli ochotników Instytutu, podzielono losowo na trzy równe liczebnie (19) grupy: dwie eksperymentalne (grupa czerwona i blond) i jedna kontrolna (CG). Przez 30 kolejnych dni badania diety pacjentów z grup dietetycznych czerwonych i blond uzupełniano codziennie odpowiednio jednym równym wagowo świeżym grejpfrutem czerwonym lub blond. Przed i po tej próbie oznaczono poziomy lipidów we wszystkich frakcjach oraz aktywność antyoksydacyjną w surowicy. Stwierdzono, że poziomy lipidów w surowicy u pacjentów z grupy czerwonej i blond w porównaniu z CG po leczeniu uległy obniżeniu: (a) cholesterol całkowity, 6,69 w porównaniu z 7,92 mmol/l, 15,5% i 7,32 w porównaniu z 7,92 mmol/l, 7,6%, odpowiednio; (b) cholesterol lipoprotein o małej gęstości, odpowiednio 5,01 wobec 6,29 mmol/l, 20,3% i 5,62 wobec 6,29 mmol/l, 10,7%; (c) triglicerydy, odpowiednio 1,69 wobec 2,32 mmol/l, 17,2% i 2,19 wobec 2,32 mmol/l, 5,6%. Nie stwierdzono zmian stężeń lipidów w surowicy pacjentów z GK. Podsumowując, świeży grejpfrut czerwony zawiera większe ilości związków bioaktywnych i ma znacznie wyższy potencjał antyoksydacyjny niż grejpfrut blond. Dieta uzupełniona świeżym czerwonym grejpfrutem pozytywnie wpływa na poziom lipidów wszystkich frakcji, szczególnie trójglicerydów w surowicy, a także na aktywność antyoksydacyjną surowicy. Dodanie świeżego czerwonego grejpfruta do ogólnie przyjętej diety może być korzystne dla pacjentów z hiperlipidemią, zwłaszcza hipertriglicerydemią, cierpiących na miażdżycę naczyń wieńcowych.


title: Zarządzanie interakcjami grejpfrutowo-lekowymi.

text: Grejpfrut to zdrowy dodatek do zbilansowanej diety. Wykazano jednak, że owoce wpływają na metabolizm wielu leków, zwiększając ryzyko toksyczności i działań niepożądanych. Właściwości leków doustnych, które mogą wchodzić w interakcje z grejpfrutem, to intensywny metabolizm przez jelitowy układ cytochromu P450 3A4, niska biodostępność i wąski indeks terapeutyczny. Znane leki, o których wiadomo, że wchodzą w interakcje z grejpfrutem, obejmują statyny, środki przeciwarytmiczne, środki immunosupresyjne i blokery kanału wapniowego. Istnieją równie skuteczne alternatywy dla tych klas leków, które nie mają możliwości interakcji z grejpfrutem. Te alternatywne leki mogą zostać zastąpione, jeśli pacjent doświadcza interakcji grejpfrutowo-lekowych lub jest zagrożony. Pacjenci mogą również zdecydować się na wykluczenie grejpfruta ze swojej diety i spożywanie innych owoców, w tym innych rodzajów cytrusów, aby uniknąć interakcji.


title: Prospektywne badanie związku między spożyciem grejpfruta a ryzykiem raka piersi w European Prospective Investigation into Cancer i ...

text: Grejpfrut hamuje cytochrom P450 3A4 i może wpływać na metabolizm estrogenów. W European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC) zbadaliśmy związek spożycia grejpfruta z ryzykiem raka piersi i poziomem hormonów płciowych w surowicy. 114 504 kobiety, które otrzymały informacje na temat spożycia grejpfruta oraz czynników ryzyka związanych z reprodukcją i stylem życia, były obserwowane przez medianę 9,5 roku i zidentyfikowano 3747 przypadków raka piersi. Pięćdziesiąt dziewięć procent kobiet spożywało grejpfruty, 4% jadło > lub = 60 g/dzień. Modele proporcjonalnego ryzyka Coxa zastosowano do oszacowania współczynnika ryzyka (HR) dla raka piersi w zależności od spożycia grejpfruta, z uwzględnieniem ośrodka badawczego, czynników reprodukcyjnych, wskaźnika masy ciała, spożycia energii i spożycia alkoholu. Spożycie grejpfruta nie było związane z ryzykiem raka piersi: w porównaniu z kobietami, które nie jadły grejpfruta, kobiety z najwyższym spożyciem > lub =60 g/dobę miały HR 0,93 (95% CI 0,77-1,13), p dla liniowego trend = 0,5. Nie stwierdzono związku między spożyciem grejpfrutów a ryzykiem raka piersi wśród kobiet przed menopauzą, wszystkich kobiet po menopauzie oraz kobiet po menopauzie sklasyfikowanych pod kątem stosowania hormonalnej terapii zastępczej (wszystkie p>0,05). Nie było związku między spożyciem grejpfruta a estradiolu lub estronem wśród kobiet po menopauzie. W tym badaniu nie znaleźliśmy dowodów na związek między spożyciem grejpfruta a ryzykiem raka piersi.


title: Wpływ grejpfruta na wagę i insulinooporność: związek z zespołem metabolicznym.

text: Aby zbadać wpływ produktów grejpfrutowych i grejpfrutowych na masę ciała i zespół metaboliczny, 91 otyłych pacjentów zostało losowo przydzielonych do kapsułek placebo i 207 ml soku jabłkowego, kapsułek grejpfrutowych z 207 ml soku jabłkowego, 8 uncji (237 ml) soku grejpfrutowego z kapsułką placebo lub pół świeżego grejpfruta z kapsułką placebo trzy razy dziennie przed każdym posiłkiem. Parametry zespołu metabolicznego mierzono na początku i na końcu 12 tygodnia. Po 12 tygodniach grupa świeżych grejpfrutów straciła 1,6 kg, grupa soku grejpfrutowego straciła 1,5 kg, grupa grejpfrutowych kapsułek straciła 1,1 kg, a grupa placebo straciła 0,3 kg. Grupa świeżych grejpfrutów straciła na wadze znacznie więcej niż grupa placebo (P < 0,05). Wtórna analiza osób z zespołem metabolicznym w czterech grupach terapeutycznych wykazała znacznie większą utratę masy ciała w grupach grejpfrutów, grejpfrutów w kapsułkach i soku grejpfrutowego w porównaniu z placebo (P < 0,02). W grupie grejpfrutów w porównaniu z placebo zaobserwowano również znaczne obniżenie poziomu insuliny 2 godziny po glukozie. Połowa świeżego grejpfruta spożywana przed posiłkami wiązała się ze znaczną utratą wagi. U pacjentów z zespołem metabolicznym efekt zaobserwowano również w przypadku produktów grejpfrutowych. Insulinoodporność została poprawiona dzięki świeżemu grejpfrutowi. Chociaż mechanizm tej utraty wagi nie jest znany, rozsądne wydaje się włączenie grejpfruta do diety redukcyjnej.


title: Grejpfrut: stare wino w nowym kieliszku? Perspektywy metaboliczne i sercowo-naczyniowe

text: Podsumowanie Grejpfrut jest popularnym, smacznym i pożywnym owocem cieszącym się na całym świecie. Dowody biomedyczne z ostatnich 10 lat wykazały jednak, że spożywanie grejpfruta lub jego soku wiąże się z interakcjami lekowymi, które w niektórych przypadkach były śmiertelne. Interakcje leków indukowane grejpfrutem są wyjątkowe, ponieważ enzym CYP3A4, cytochrom P450, metabolizuje ponad 60% powszechnie przepisywanych leków, a także inne białka transportujące leki, takie jak glikoproteina P i białka transportujące kation organiczny, które są wyrażane w jelitach. są zamieszani. Jednak zakres wpływu interakcji grejpfrutów z lekami na warunki kliniczne nie został w pełni określony, prawdopodobnie dlatego, że wiele przypadków nie zostało zgłoszonych. Niedawno okazało się, że grejpfrut, ze względu na bogatą zawartość flawonoidów, jest korzystny w leczeniu chorób zwyrodnieniowych, takich jak cukrzyca i zaburzenia sercowo-naczyniowe. Ten potencjalnie wybuchowy temat jest omawiany tutaj.


title: Dieta niskoenergetyczna z dodatkiem owoców zmniejsza wagę i spożycie energii u kobiet.

text: W badaniu tym oceniano wpływ dodania owoców lub owsa do diety wolno żyjących kobiet na zużycie energii i masę ciała. Ciasteczka owocowo-owsiane miały taką samą ilość błonnika i całkowitą kaloryczność (około 200 kcal), ale różniły się gęstością energetyczną. Przeanalizowaliśmy dane z badania klinicznego przeprowadzonego w oddziale podstawowej opieki zdrowotnej w Rio de Janeiro w Brazylii. Czterdzieści dziewięć kobiet w wieku od 30 do 50 lat, ze wskaźnikiem masy ciała (BMI) >25 kg/m2, zostało losowo wybranych do dodania trzech jabłek (0,63 kcal/g gęstości energetycznej) lub trzech gruszek (0,64 kcal/g energii). gęstości) lub trzy ciasteczka owsiane (3,7 kcal/g gęstości energetycznej) do swojej zwykłej diety przez 10 tygodni. Skład włókien był podobny (około 6g). Analiza statystyczna powtarzanych pomiarów składu diety i masy ciała została przeanalizowana przy użyciu mieszanych procedur modelowych. Wyniki wykazały istotny spadek gęstości energii w okresie obserwacji (-1,23 kcal/g, p<0,04 i -1,29 kcal/g, p<0,05) odpowiednio dla jabłek i gruszek w porównaniu z grupą owsa. Spożycie energii również znacznie spadło (-25,05 i -19,66 kcal/dzień) odpowiednio w grupie jabłek i gruszek, ale wykazywało niewielki wzrost (+0,93) w grupie owsa. Jabłka i gruszki również wiązały się (p<0,001) ze zmniejszeniem masy (-0,93 kg w grupie jabłek i -0,84 w grupie gruszki), podczas gdy masa pozostała niezmieniona (+0,21; p=0,35) w grupie owsa. Wyniki sugerują, że gęstość energii owoców, niezależnie od ilości błonnika, może z czasem zmniejszyć zużycie energii i masę ciała.


title: Czy sok grejpfrutowy może wpływać na biodostępność etynyloestradiolu?

text: Zbadano wpływ soku grejpfrutowego na biodostępność 17-alfa-etynyloestradiolu (EE2) po jednorazowym podaniu doustnym 50 mikrogramów EE2. Farmakokinetykę EE2 badano w otwartym, randomizowanym, krzyżowym badaniu, w którym 13 zdrowym ochotnikom podawano lek z herbatą ziołową lub sokiem grejpfrutowym (naringina, 887 mg/ml). W przeciwieństwie do herbaty ziołowej, sok grejpfrutowy znacząco zwiększał szczytowe stężenie w osoczu (Cmax) do 137% (średnia; zakres od 64% do 214%, p = 0,0088) oraz zwiększał pole pod krzywą stężenie w osoczu-czas z 0 do 8 godzin ( AUC0-8) do 128% (średnia; zakres 81% do 180%, p = 0,0186). Badanie to pokazuje, że sok grejpfrutowy zwiększa biodostępną ilość EE2. Możliwym wyjaśnieniem może być to, że sok grejpfrutowy hamuje degradację metaboliczną EE2. W badaniach długoterminowych należy zbadać, czy zwiększona biodostępność EE2 po podaniu soku grejpfrutowego ma znaczenie kliniczne.


title: Wpływ codziennego spożycia grejpfruta na masę ciała, lipidy i ciśnienie krwi u zdrowych osób dorosłych z nadwagą.

text: Folklor sugeruje, że spożywanie grejpfruta może sprzyjać kontroli wagi. Istnieją nieliczne dane potwierdzające tę hipotezę, chociaż istnieją pewne dowody na wpływ promocji zdrowia w odniesieniu do kontroli ciśnienia krwi i modulacji krążących lipidów. Celem tego randomizowanego, kontrolowanego badania była prospektywna ocena roli grejpfruta w redukcji masy ciała i ciśnienia krwi oraz w promowaniu poprawy profilu lipidowego u osób dorosłych z nadwagą (N = 74). Po 3-tygodniowej diecie wypłukiwania ubogiej w bogate w bioaktywne owoce i warzywa, uczestnicy zostali losowo przydzieleni do diety kontrolnej (n = 32) lub grejpfruta dziennego (n = 42) w ilości połowy świeżego grejpfruta Rio-Red z każdym posiłkiem (3x dziennie) przez 6 tygodni. Nie wykazano różnic między grupami pod względem masy ciała, ciśnienia krwi lub lipidów. Spożycie grejpfruta wiązało się z niewielką utratą masy ciała (-0,61 ± 2,23 kg, P = 0,097), istotnym zmniejszeniem obwodu talii (-2,45 ± 0,60 cm, P = 0,0002) oraz znacznym obniżeniem skurczowego ciśnienia krwi (- 3,21 ± 10,13 mm Hg, P = 0,03) w porównaniu z wartościami wyjściowymi. W porównaniu z wartości bazowe. Badanie to sugeruje, że codzienne spożywanie grejpfruta przez 6 tygodni nie zmniejsza znacząco masy ciała, lipidów ani ciśnienia krwi w porównaniu ze stanem kontrolnym. Jednak poprawa ciśnienia krwi i lipidów wykazana w grupie interwencyjnej sugeruje, że grejpfruty powinny być dalej oceniane w kontekście zapobiegania otyłości i chorobom sercowo-naczyniowym. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Nadmiar białka w diecie może niekorzystnie wpływać na kości.

text: Przeciętna dieta Amerykanów, bogata w białko, a uboga w owoce i warzywa, generuje duże ilości kwasów, głównie w postaci siarczanów i fosforanów. Nerki odpowiadają na to prowokację dietetyczną kwasem wydalaniem netto kwasu, jak również wydalaniem amonu i kwasu miareczkowanego. Jednocześnie szkielet dostarcza bufor poprzez aktywną resorpcję kości. W rzeczywistości kalciuria jest bezpośrednio związana z wydalaniem kwasów netto. Różne białka pokarmowe różnią się znacznie pod względem potencjalnego obciążenia kwasem, a zatem i ich działaniem kwasogennym. Dieta bogata w białka kwaśnego popiołu powoduje nadmierną utratę wapnia ze względu na jego kwasogenną zawartość. Dodanie egzogennych buforów, takich jak sole chemiczne lub owoce i warzywa, do diety wysokobiałkowej skutkuje mniej kwaśnym moczem, zmniejszeniem wydalania netto kwasu, zmniejszeniem wydalania amonu i kwasu miareczkowalnego oraz zmniejszeniem kalciurii. Resorpcja kości może zostać zatrzymana i może faktycznie wystąpić akrecja kości. Bufory alkaliczne, czy to sole chemiczne, czy dietetyczne owoce i warzywa bogate w potas, odwracają obowiązkową utratę wapnia z moczem wywołaną przez kwasy. Dochodzimy do wniosku, że nadmiar białka w diecie z żywności o wysokim potencjalnym obciążeniu nerkowym kwasem niekorzystnie wpływa na kości, chyba że jest buforowany przez spożycie pokarmów lub suplementów bogatych w zasady.


title: Niskie spożycie białka: wpływ na homeostazę wapnia i kości u ludzi.

text: Zwiększenie białka w diecie powoduje wzrost wapnia w moczu. Pomimo ponad 80 lat badań, źródło dodatkowego wapnia w moczu pozostaje niejasne. Ponieważ większość badań dotyczących równowagi wapniowej wykazała niewielki wpływ białka pokarmowego na wchłanianie wapnia w jelitach, założono, że źródłem wapnia był szkielet. Hipoteza była taka, że wysokie obciążenie kwasami endogennymi generowane przez dietę bogatą w białko zwiększy resorpcję kości i złamania szkieletu. Jednak nie ma ostatecznych badań interwencyjnych w zakresie odżywiania, które wykazałyby szkodliwy wpływ diety wysokobiałkowej na układ kostny, a hipoteza pozostaje nieudowodniona. Ostatnie badania z naszego laboratorium pokazują, że białko zawarte w diecie wpływa na wchłanianie wapnia w jelitach. Przeprowadziliśmy serię krótkoterminowych badań interwencyjnych dotyczących odżywiania u zdrowych osób dorosłych, w których białko w diecie zostało dostosowane do niskiego, średniego lub wysokiego poziomu. Dieta o najwyższej zawartości białka powodowała hiperkalciurię bez zmiany stężenia parathormonu w surowicy. Co zaskakujące, w ciągu 4 dni dieta niskobiałkowa wywołała wtórną nadczynność przytarczyc, która utrzymywała się przez 2 tygodnie. Wtórną nadczynność przytarczyc wywołaną dietą niskobiałkową przypisywano zmniejszeniu wchłaniania wapnia w jelitach (ocenianej na podstawie podwójnych stabilnych izotopów wapnia). Długofalowe konsekwencje tych niskobiałkowych zmian w metabolizmie wapnia nie są znane, ale mogą być szkodliwe dla zdrowia szkieletu. Kilka niedawnych badań epidemiologicznych wykazało zmniejszoną gęstość kości i zwiększone wskaźniki utraty masy kostnej u osób zwyczajowo spożywających diety niskobiałkowe. Dlatego potrzebne są badania w celu ustalenia, czy niskie spożycie białka bezpośrednio wpływa na szybkość resorpcji kości, tworzenia kości, czy na oba te zjawiska.


title: Wiek i układowa równowaga kwasowo-zasadowa: analiza opublikowanych danych.

text: Aby zbadać, czy układowa równowaga kwasowo-zasadowa zmienia się wraz ze starzeniem się u zdrowych dorosłych ludzi, przejrzeliśmy opublikowane artykuły opisujące skład kwasowo-zasadowy krwi tętniczej, arterializowanej krwi żylnej lub włośniczkowej u zdrowych osób z określonym wiekiem. Wyodrębniliśmy lub obliczyliśmy stężenie jonów wodorowych we krwi ([H+]), stężenie wodorowęglanów w osoczu ([HCO3(-)]), PCO2 we krwi i wiek oraz obliczyliśmy w sumie 61 średnich grup wiekowych, rozłożonych na osiem 10-letnich przedziałów od 20 do 100 lat. Stosując analizę regresji liniowej, stwierdziliśmy, że wraz z wiekiem następuje znaczny wzrost krwi w stanie stacjonarnym [H+] (p < 0,001) i zmniejszenie stężenia w osoczu [HCO3(-)] (p < ). 001), wskazujące na postępujące pogorszenie kwasicy metabolicznej niskiego poziomu. PCO2 we krwi zmniejszało się wraz z wiekiem (p < 0,05), zgodnie z przewidywaną adaptacją oddechową do kwasicy metabolicznej. Taka związana z wiekiem narastająca kwasica metaboliczna może częściowo odzwierciedlać normalne pogorszenie czynności nerek wraz z wiekiem. Należy rozważyć rolę kwasicy metabolicznej związanej z wiekiem w patogenezie chorób zwyrodnieniowych związanych z wiekiem.


title: Diety alkaliczne sprzyjają beztłuszczowej masie tkankowej u osób starszych

text: Wprowadzenie Utrzymanie masy mięśniowej podczas starzenia się jest ważne dla zapobiegania upadkom i złamaniom. Kwasica metaboliczna sprzyja zanikowi mięśni, a zawartość kwasu netto w diecie, która jest bogata w białko i ziarna zbóż, w stosunku do zawartości netto owoców i warzyw wytwarzających alkalia, może zatem przyczynić się do zmniejszenia beztłuszczowej masy tkanki u osób starszych . Cel Naszym celem było ustalenie, czy istnieje związek między 24-godzinnym potasem w moczu a wskaźnikiem zawartości owoców i warzyw w diecie z procentową beztłuszczową masą ciała (%LBM) lub zmianą w %LBM u osób starszych. Badani badani to 384 mężczyźni i kobiety w wieku ≥65 lat, którzy uczestniczyli w 3-letnim badaniu porównującym wapń i witaminę D z placebo. Potas mierzono w 24-godzinnych zbiórkach moczu na początku badania. %LBM, zdefiniowany jako całkowita beztłuszczowa masa ciała, masa tkanki niekostnej ÷ masa x 100, zmierzono za pomocą absorpcjometrii rentgenowskiej o podwójnej energii na początku i po 3 latach. Aktywność fizyczną, wzrost i wagę oceniano na początku i po 3 latach. Wyniki Wyjściowo średnie wydalanie potasu z moczem wynosiło 67,0 ± 21,1 mmol/d. Potas w moczu (mmol/d) był istotnie dodatnio związany z %LBM na początku badania (β = 0,033, P = 0,006; skorygowany o płeć, wagę i wydalanie azotu), ale nie z 3-letnią zmianą %LBM. W ciągu 3-letniego badania %LBM wzrósł o 2,6 ± 3,6%. Wnioski Wyższe spożycie pokarmów bogatych w potas, takich jak owoce i warzywa, może sprzyjać zachowaniu masy mięśniowej u starszych mężczyzn i kobiet.


title: Wpływ pH moczu zmienionego przez interwencję dietetyczną na klirens kwasu moczowego mechanizm zależnego od pH wydalania kwasu moczowego z moczem

text: Tło Odkrycie opisane w poprzednim artykule - alkalizacja moczu ułatwia wydalanie kwasu moczowego - jest sprzeczne z tym, czego można by się spodziewać: ponieważ materiały spożywcze do alkalizacji moczu zawierają mniej ciał purynowych niż te do zakwaszania, mniej kwasu moczowego w moczu zasadowym powinny być wydalane niż w kwaśnym moczu. Aby wyjaśnić, jaki składnik mechanizmów wydalania kwasu moczowego jest odpowiedzialny za to nieoczekiwane odkrycie, jednocześnie zebraliśmy dane dotyczące stężenia zarówno kreatyniny, jak i kwasu moczowego w surowicy oraz w moczu, aby obliczyć zarówno klirens kwasu moczowego, jak i kreatyniny. Metody W ramach programu promocji zdrowia rządu japońskiego opracowaliśmy przepisy, które składały się z pokarmów bogatych w białko, a mniej warzywno-owocowych dla obciążenia H +  (dieta kwaśna) oraz innych składających się z mniej białka, a więcej warzyw i owoców materiały (dieta alkaliczna). Jest to badanie krzyżowe z pewnymi ograniczeniami. Zdrowe studentki, które nie miały problemów zdrowotnych podczas regularnych badań fizykalnych przeprowadzanych przez uniwersytet, zostały włączone do tego kolejnego 5-dniowego badania dla każdego testu. Z całodziennego zebranego moczu, całkowita objętość, pH, kwas organiczny, kreatynina, kwas moczowy, kwas miareczkowany oraz wszystkie kationy (Na+,K+,Ca2+,Mg2+,NH4+) i aniony (Cl−,SO42−,PO4−) niezbędne do dokonano oceny równowagi kwasowo-zasadowej. Wczesnym rankiem przed śniadaniem 1., 3. i 5. dnia eksperymentalnego pobrano 5 µmL krwi w celu oszacowania stężenia kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy. Wyniki i dyskusja pH moczu osiągnęło stan stacjonarny 3 dni po przejściu ze zwykłej codziennej diety na określone schematy. Ilość wytworzonego kwasu ([SO42−] + kwas organiczny − zasada jelitowa) była liniowo związana z wydalaniem kwasu (kwas miareczkowany + [NH4+] − [HCO3−]), co wskazuje, że H + w moczu jest degradacja materiałów spożywczych. Kwas moczowy i pH wydalanego moczu utrzymywały zależność liniową, jak opisano wcześniej. Wśród pięciu czynników związanych z obliczaniem klirensu zarówno kwasu moczowego, jak i kreatyniny, zidentyfikowaliśmy wyraźną różnicę między dietą kwasową i zasadową w stężeniu kwasu moczowego zarówno w surowicy, jak iw moczu; Kwas moczowy w surowicy był wyższy w grupie kwasowej niż zasadowej, natomiast kwas moczowy w moczu w grupie kwasowej był niższy niż w grupie zasadowej. Te zmiany kwasu moczowego w kwaśnym moczu i surowicy znalazły odzwierciedlenie w zmniejszeniu jego klirensu. Na podstawie tych obserwacji uważa się, że kwas moczowy może być bardziej aktywnie wchłaniany w moczu o odczynie kwaśnym niż o odczynie zasadowym. Wnioski Doszliśmy do wniosku, że alkalizacja moczu poprzez spożywanie dobrze opracowanej pod względem odżywczym żywności o skłonności do zasad jest skuteczna w usuwaniu kwasu moczowego z organizmu.


title: Hiperkalciuria związana z wysokim spożyciem białka w diecie nie jest spowodowana obciążeniem kwasami

text: Kontekst i cel: Spożycie białek zwierzęcych w diecie wiąże się ze wzrostem ryzyka wapnia w moczu i kamicy nerkowej. Przetestowaliśmy hipotezę, że ładunek kwasu nałożony przez białka dietetyczne powoduje tę hiperkalciurię. Projekt i otoczenie: W krótkoterminowym, krzyżowym badaniu metabolicznym, podawano sól alkaliczną z dietą wysokobiałkową (HPD), aby zneutralizować obciążenie kwasami przekazywane przez białka dietetyczne. Uczestnicy i interwencje: Jedenastu zdrowych ochotników oceniano pod koniec każdej z czterech faz, stosując diety metaboliczne o stałej zawartości wapnia i sodu. Fazy 1 i 3 składały się z diety kontrolnej (CD). Fazy 2 i 4 składały się z eukalorycznego HPD (60 g/d białka zwierzęcego dodanego do CD). Wraz z HPD w fazach 2 i 4, pacjenci przyjmowali 30 mEq dwa razy dziennie albo cytrynian potasu (KCitrate, sól alkaliczna) albo chlorek potasu (KCl, kontrolna sól obojętna). Wyniki: KCitrate całkowicie zneutralizował obciążenie kwasem nadawane przez HPD (na podstawie zmian pH moczu i wydalania kwasu netto) i zwiększył cytrynian w moczu. Poziom wapnia w moczu wzrósł podczas obu faz HPD w porównaniu z CD, ale nie różnił się istotnie między fazami HPD + KCl i HPD + KCitrate (182 ± 85 vs. 170 ± 85 mg/d; P = 0,28). Zwiększone wysycenie moczu w odniesieniu do szczawianu wapnia i kwasu moczowego w przypadku HPD zostało zniesione przez KCitrate. Wnioski: Badanie to sugeruje, że przynajmniej w perspektywie krótkoterminowej mechanizm(y) inny niż obciążenie kwasem odpowiada za hiperkalciurię indukowaną przez HPD. Korzystny wpływ KCitrate na ryzyko kamicy nerkowej w przypadku HPD polega na korekcji spadków pH moczu i cytrynianu.


title: Wpływ białka pokarmowego na wchłanianie wapnia i miary kinetyczne obrotu kostnego u kobiet.

text: Chociaż diety wysokobiałkowe wywołują u ludzi hiperkalciurię, źródło dodatkowego wapnia w moczu pozostaje niejasne. Jedna z hipotez głosi, że wysokie obciążenie kwasami endogennymi w diecie wysokobiałkowej jest częściowo buforowane przez kości, co prowadzi do zwiększonej resorpcji szkieletu i hiperkalciurii. Zastosowaliśmy podwójne stabilne izotopy wapnia, aby określić ilościowo wpływ diety wysokobiałkowej na kinetykę wapnia u kobiet. Badanie składało się z 2 tygodni wstępnej, dobrze zbilansowanej diety, a następnie 10 dni diety eksperymentalnej zawierającej umiarkowane (1,0 g/kg) lub wysokie (2,1 g/kg) białko. Trzynaście zdrowych kobiet otrzymało oba poziomy białka w losowej kolejności. Absorpcja wapnia w jelitach wzrosła podczas diety wysokobiałkowej w porównaniu z umiarkowanym (26,2 +/- 1,9% vs 18,5 +/- 1,6%, P < 0,0001, średnia +/- sem), podobnie jak wapń w moczu (5,23 +/- 0,37 vs 3,57 +/- 0,35 mmol/d, P < 0,0001, średnia +/- sem). Dieta wysokobiałkowa spowodowała istotne zmniejszenie frakcji wapnia w moczu pochodzenia kostnego oraz nieistotny trend w kierunku zmniejszenia tempa obrotu kostnego. Nie stwierdzono wpływu białka na równowagę kostną netto. Dane te bezpośrednio pokazują, że, przynajmniej w krótkim okresie, diety wysokobiałkowe nie są szkodliwe dla kości.


title: Białko w diecie i zdrowie kości: harmonizacja sprzecznych teorii.

text: Dokładne zrozumienie roli białka dietetycznego w zdrowiu kości było nieuchwytne pomimo dziesięcioleci badań. Wiadomo, że obciążenie kwasem w diecie jest szkodliwe dla kości, a aminokwasy zawierające siarkę są metabolizowane w celu zapewnienia takiego obciążenia kwasem. Wiadomo również, że białko zwiększa utratę wapnia z moczem. Jednak ostatnie badania kliniczne i metaanaliza wykazały brak efektu lub niewielkie korzyści związane z wyższym spożyciem białka. Te sprzeczne rozważania można wyjaśnić istnieniem dwulicowej relacji między białkiem i kością, z jednoczesnymi pozytywnymi i negatywnymi szlakami. W przeciwieństwie do negatywnych skutków obciążenia kwasami w diecie, białko może wywierać pozytywne efekty związane z poprawą wchłaniania wapnia, zwiększeniem insulinopodobnego czynnika wzrostu 1, czy też poprawą beztłuszczowej masy ciała, co z kolei wpływa na poprawę wytrzymałości kości. Omówiono tutaj domniemane mechanizmy stojące za tymi ścieżkami i zidentyfikowano pewne ograniczenia w literaturze historycznej, a także sugerowane środki przeciwdziałania im w przyszłości. Kiedy pozytywne i negatywne szlaki są rozważane jednocześnie, białko może oferować niewielkie korzyści dla kości w obecności odpowiedniej diety zawierającej wapń i neutralizujące kwasy owoce i warzywa. © 2011 Międzynarodowy Instytut Nauk Przyrodniczych.


title: Spożycie białka, bilans wapnia i konsekwencje zdrowotne.

text: Diety wysokobiałkowe (HP) wywierają działanie hiperkalciurne przy stałym poziomie spożycia wapnia, chociaż efekt ten może zależeć od charakteru białka w diecie. Niższe pH moczu konsekwentnie obserwuje się również u osób spożywających diety HP. Podejrzewano, że połączenie tych dwóch efektów jest związane ze środowiskiem dietetycznym sprzyjającym demineralizacji szkieletu. Jednak zwiększone wydalanie wapnia z powodu diety HP nie wydaje się być związane z zaburzeniami równowagi wapniowej. W przeciwieństwie do tego, niektóre dane wskazują, że przyjmowanie HP powoduje wzrost wchłaniania wapnia w jelitach. Co więcej, żadne dane kliniczne nie potwierdzają hipotezy o szkodliwym wpływie diety HP na zdrowie kości, z wyjątkiem niedostatecznej podaży wapnia. Ponadto przyjmowanie HP sprzyja wzrostowi kości i opóźnia utratę masy kostnej, a dieta niskobiałkowa wiąże się z wyższym ryzykiem złamań szyjki kości udowej. Wzrost wydalania kwasów i wapnia w wyniku diety HP jest również oskarżany o tworzenie sprzyjającego środowiska dla kamieni nerkowych i chorób nerek. Jednak ani w badaniach obserwacyjnych, ani interwencyjnych nie stwierdzono szkodliwego wpływu diety HP na nerki u osób zdrowych i wydaje się, że diety HP mogą być szkodliwe tylko u pacjentów z istniejącą wcześniej metaboliczną dysfunkcją nerek. Tak więc dieta HP nie wydaje się prowadzić do utraty wapnia z kości, a rola białka wydaje się być złożona i prawdopodobnie zależna od innych czynników żywieniowych i obecności innych składników odżywczych w diecie.


title: Szacowane wydalanie kwasu netto jest odwrotnie skorelowane z pH moczu u wegan, laktoowowegetarian i wszystkożerców.

text: CEL: Dieta wpływa na pH moczu i równowagę kwasowo-zasadową. Do oszacowania wpływu diety na pH moczu wykorzystano obliczenia zarówno nadmiaru popiołu kwaśnego/zasadowego (EAA), jak i szacunkowego wydalania kwasu netto (NAE). Celem tego badania było ustalenie, czy wolno żyjący weganie, lakto-owowegetarianie i wszystkożercy mają coraz bardziej kwaśny mocz oraz ocena zdolności EAA i szacunkowych obliczeń NAE do przewidywania pH moczu. PROJEKT: W badaniu wykorzystano projekt przekrojowy. OTOCZENIE I UCZESTNICY: W badaniu tym oceniono próbki moczu 10 weganek, 16 laktoowowegetarianek i 16 zdrowych wszystkożernych kobiet z obszaru metropolitalnego Bostonu. Sześć 3-dniowych zapisów żywieniowych z każdej grupy żywieniowej przeanalizowano pod kątem zawartości EAA i oszacowanego NAE oraz obliczono korelacje ze zmierzonym pH moczu. WYNIKI: Średnie (+/- SD) pH moczu wynosiło 6,15 +/- 0,40 dla wegan, 5,90 +/- 0,36 dla laktoowowegetarian i 5,74 +/- 0,21 dla wszystkożerców (analiza wariancji, P = 0,013) . Obliczone wartości EAA nie różniły się znacząco między trzema grupami, podczas gdy średnie oszacowane wartości NAE były znacząco różne: 17,3 +/- 14,5 mEq/dzień dla wegan, 31,3 +/- 8,5 mEq/dzień dla laktoowowegetarian i 42,6 +/- - 13,2 mEq/dzień dla wszystkożerców (analiza wariancji, P = 0,01). Średnia osłabiona korelacja między pH moczu a EAA wynosiła 0,333; wartość ta wynosiła -0,768 dla szacowanego NAE i pH moczu, z równaniem regresji pH = 6,33 - 0,014 NAE (p = 0,02, r = -0,54). WNIOSKI: nawykowa dieta i szacunkowe obliczenia NAE wskazują prawdopodobny ranking pH moczu według grup dietetycznych i mogą być wykorzystane do określenia prawdopodobnego stanu kwasowo-zasadowego osobnika; Obliczenia EAA nie przewidywały pH moczu.


title: Dieta alkaliczna: czy istnieją dowody na to, że dieta alkaliczna jest korzystna dla zdrowia?

text: W tym przeglądzie przyjrzymy się roli diety alkalicznej w zdrowiu. Przeszukiwano Pubmed w poszukiwaniu artykułów na temat pH, potencjalnego obciążenia kwasem nerkowym, zdrowia kości, mięśni, hormonu wzrostu, bólu pleców, witaminy D i chemioterapii. Wiele książek napisanych w literaturze świeckiej na temat diety alkalicznej zostało również przejrzanych i ocenionych w świetle opublikowanej literatury medycznej. Rozważenie diety alkalicznej w zmniejszaniu zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób przewlekłych może mieć pewną wartość, a dalsze badania w tej dziedzinie medycyny są uzasadnione.


title: Obciążenie kwasem w diecie wiąże się z niższą gęstością mineralną kości u mężczyzn przy niskim spożyciu wapnia w diecie

text: Wysoka zawartość kwasów w diecie (DAL) może być szkodliwa dla gęstości mineralnej kości (BMD). Celami badania były: 1) ocena przekrojowego związku między DAL a BMD; 2) określić, czy spożycie wapnia modyfikuje ten związek. Mężczyźni (n=1218) i kobiety (n=907) w wieku ≥60 lat zostali uwzględnieni w National Health and Nutrition Examination Survey 2005–2008. Spożycie składników odżywczych po wycofaniu 2–24 godzin zostało wykorzystane do obliczenia endogennej produkcji kwasu netto (NEAP) i potencjalnego obciążenia kwasem nerkowym (PRAL) (mEq/d). PRAL obliczono z diety zawierającej wapń (PRALdiet) i diety + suplementacja wapnia (PRALtotal). Testy trendu liniowego w skorygowanej średniej BMD kręgosłupa biodrowego i lędźwiowego przeprowadzono w kwartylach NEAP i PRAL skorygowanych o energię. Modyfikację poprzez przyjmowanie wapnia (w diecie lub całości) powyżej lub poniżej 800 mg/d oceniono na podstawie warunków interakcji. Ogólnie średni wiek wynosił 69 ± 0,3 roku. Wśród kobiet nie stwierdzono związku między NEAP a BMD. Dieta PRAL była dodatnio związana z BMD bliższej części kości udowej (trend p=0,04). Nie zaobserwowano powiązań z PRALtotal w żadnym miejscu BMD (zakres P: 0,38–0,82). Wśród mężczyzn nie zaobserwowano istotnych związków BMD z NEAP lub PRAL. Jednak w przypadku BMD bliższej części kości udowej zaobserwowano interakcję między dietą PRAL a przyjmowaniem wapnia (p=0,08). Odwrotną zależność między dietą PRAL a BMD bliższej części kości udowej wykryto u mężczyzn <800 mg/d wapnia w diecie (p=0,02); i brak skojarzeń ≥800 mg/d (p=0,98). Nie zaobserwowano istotnej interakcji z PRALtotal. Podsumowując, biorąc pod uwagę suplementację wapnia, nie ma związku między DAL i BMD wśród dorosłych. Mężczyźni z niską zawartością wapnia w diecie wykazywali odwrotną zależność z PRAL w bliższej części kości udowej; u kobiet nie zaobserwowano interakcji. To badanie podkreśla znaczenie spożycia wapnia w przeciwdziałaniu niekorzystnemu wpływowi DAL na zdrowie kości. Dalsze badania powinny określić związek między DAL a zmianą BMD przy bardzo niskim spożyciu wapnia.


title: Dieta bogata w białko mięsa i potencjalne obciążenie kwasem nerkowym zwiększa frakcjonowane wchłanianie wapnia i wydalanie wapnia z moczem bez wpływu na m...

text: Naszym celem w tym badaniu było określenie wpływu diety wysokobiałkowej i wysokopotencjalnej nerkowej diety kwasowej (PRAL) na wchłanianie i retencję wapnia (Ca) oraz markery metabolizmu kości. W randomizowanym schemacie krzyżowym 16 kobiet po menopauzie stosowało 2 diety: 1 o niskiej zawartości białka i niskiej PRAL (LPLP; całkowite białko: 61 g/d; PRAL: -48 mEq/d) i 1 o wysokiej zawartości białka i wysokiej PRAL (HPHP; białko całkowite: 118 g/d; PRAL: 33 mEq/d) przez 7 tygodni, każdy oddzielony jednotygodniową przerwą. Absorpcję Ca mierzono przez zliczanie scyntylacji całego ciała znakowanego radioaktywnie (47) Ca. W porównaniu z dietą LPLP, dieta HPHP zwiększyła stężenie IGF-I w surowicy uczestników (P < 0,0001), zmniejszyła stężenie nienaruszonego PTH w surowicy (P < 0,001) i zwiększyła ułamkową (47) absorpcję Ca (średnia ± łączne SD: 22,3 vs. 26,5 ± 5,4%; p < 0,05) i wydalanie Ca z moczem (156 vs. 203 ± 63 mg/d; p = 0,005). Różnica netto pomiędzy ilością Ca wchłoniętego i wydalonego z moczem nie różniła się między 2 okresami diety (55 vs. 28 ± 51 mg/d). Zabiegi dietetyczne nie wpłynęły na inne markery metabolizmu kostnego. Podsumowując, dieta bogata w białko i PRAL zwiększa frakcyjne wchłanianie wapnia z diety, co częściowo kompensuje zwiększony poziom Ca w moczu u kobiet po menopauzie. Zwiększone IGF-I i obniżone stężenia PTH w surowicy, bez zmiany biomarkerów resorpcji lub tworzenia kości, wskazują, że dieta wysokobiałkowa nie ma negatywnego wpływu na zdrowie kości.


title: Ocena równowagi kwasowo-zasadowej na podstawie składników odżywczych u wegetarian i niewegetarian.

text: Pierwszym celem niniejszego badania było oszacowanie równowagi kwasowo-zasadowej spożycia pokarmu przez wegetarian i niewegetarian. Drugim celem była ocena, czy do porównania tych dwóch wzorców żywieniowych konieczny jest dodatkowy wkład określonych produktów żywnościowych z istniejącej listy potencjalnego obciążenia kwasem nerkowym (PRAL). Trzydziestu wegetarian w wieku od 18 do 30 lat zostało dobranych pod względem płci, wieku i BMI z 30 nie-wegetarianami. Na podstawie 3-dniowych dzienniczków żywieniowych oszacowano kwasowo-zasadowy stan przyjmowanych pokarmów metodą PRAL. Średnie wartości PRAL oszacowane za pomocą standardowej tabeli dały ładunek zasadowy -5,4 +/- 14,4 mEq/dzień u wegetarian w porównaniu z ładunkiem kwasowym 10,3 +/- 14,4 mEq/dzień u niewegetarian (p<0,001). Średnie wartości PRAL oszacowane w rozszerzonej tabeli dały ładunek zasadowy -10,9 +/-19,7 mEq/dzień u wegetarian w porównaniu z ładunkiem kwasowym 13,8 +/- 17,1 mEq/d dla niewegetarian (p<0,001) . Wyniki tego badania wskazują, że spożywanie żywności wegetariańskiej daje bardziej alkaliczne wyniki w porównaniu z dietami niewegetariańskimi. Użycie standardowej tabeli PRAL było wystarczające do odróżnienia obu diet.


title: Kwasica metaboliczna wywołana dietą.

text: Współczesna dieta typu zachodniego jest uboga w owoce i warzywa i zawiera nadmiar produktów pochodzenia zwierzęcego, co powoduje nagromadzenie niemetabolizowanych anionów i stan przeoczonej kwasicy metabolicznej, której nasilenie wzrasta wraz z wiekiem z powodu fizjologicznego pogorszenia funkcji nerek. W odpowiedzi na ten stan kwasicy metabolicznej spowodowanej dietą, nerki wdrażają mechanizmy kompensacyjne mające na celu przywrócenie równowagi kwasowo-zasadowej, takie jak usuwanie niemetabolizowanych anionów, konserwacja cytrynianu oraz poprawa amoniakogenezy nerkowej i moczu wydalanie jonów amonowych. Te procesy adaptacyjne obniżają pH moczu i wywołują rozległe zmiany w składzie moczu, w tym hipocytraturię, hiperkalciurię oraz wyniszczenie azotu i fosforanów. Niskie pH moczu predysponuje do tworzenia kamieni kwasu moczowego. Hipocytraturia i hiperkalciuria są czynnikami ryzyka kamicy wapniowej. Nawet bardzo łagodny stopień kwasicy metabolicznej powoduje oporność mięśni szkieletowych na działanie insuliny, a obciążenie kwasem w diecie może być ważną zmienną w przewidywaniu zaburzeń metabolicznych i ryzyka sercowo-naczyniowego w populacji ogólnej, osób z nadwagą i otyłością oraz innych populacji pacjentów, w tym cukrzyca i przewlekła niewydolność nerek. Wysokie obciążenie kwasami w diecie jest bardziej prawdopodobne, aby powodować cukrzycę i nadciśnienie układowe i może zwiększać ryzyko sercowo-naczyniowe. Wyniki ostatnich badań obserwacyjnych potwierdzają związek między insulinoopornością a markerami kwasicy metabolicznej, w tym niskim stężeniem wodorowęglanów w surowicy, dużą luką anionową w surowicy, hipocytraturią i niskim pH moczu. Copyright © 2011 Elsevier Ltd i Europejskie Towarzystwo Żywienia Klinicznego i Metabolizmu. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie warzyw wiąże się ze zmniejszeniem nawrotów raka piersi u osób zażywających tamoksyfen: wtórna analiza z Zdrowego Odżywiania Kobiet i L...

text: Ochronny wpływ warzyw na ryzyko nawrotu raka piersi jest niepewny. Staraliśmy się ocenić związek między nawrotem raka piersi a spożyciem warzyw, w tym analizy stratyfikacyjne dotyczące stosowania tamoksyfenu. Doświadczalne dowody na przeciwrakotwórcze działanie fitochemikaliów w warzywach kapustnych w połączeniu z tamoksyfenem doprowadziły do szczegółowej oceny również tej klasy warzyw. Aby ocenić związek między spożyciem warzyw a nawrotem raka piersi, spożycie warzyw podczas powtarzanych 24-godzinnych przypomnień żywieniowych zostało przeanalizowane jako drugorzędna analiza 3080 osób, które przeżyły raka piersi, włączonych do badania Women's Healthy Eating and Living (WHEL). W momencie rekrutacji kobiety miały średnio 23,5 miesiąca od rozpoznania. Ryzyko nawrotu, kontrolując istotne i istotne zmienne kliniczne i demograficzne, przy spożyciu warzyw oceniano ogólnie i oddzielnie dla kobiet przyjmujących tamoksyfen. Uczestnicy WHEL zgłaszali średnie początkowe spożycie (⁻x, SE) wynoszące odpowiednio 3,1 ± 0,05 i 0,5 ± 0,02 porcji/dzień warzyw kapustnych i roślin kapustnych. Wyjściowe spożycie warzyw w najwyższych w porównaniu do najniższych tercyli wiązało się z ogólnym niższym skorygowanym współczynnikiem ryzyka (HR) dla nawrotu wynoszącym 0,69, 95% CI 0,55-0,87. Wśród kobiet przyjmujących tamoksyfen HR wynosiły 0,56, 95% CI 0,41-0,77 dla wszystkich warzyw i 0,65, 95% CI 0,47-0,89 dla spożycia warzyw kapustnych. Ryzyko u kobiet stosujących tamoksyfen, które zgłosiły spożycie warzyw kapustnych powyżej mediany i które znajdowały się w najwyższym tercylu całkowitego spożycia warzyw, wyniosło HR 0,48; 95% CI 0,32-0,70. Ta wtórna analiza u ponad 3000 osób, które przeżyły raka piersi, sugeruje, że początkowe spożycie warzyw może być związane ze zmniejszeniem ryzyka nawrotów lub nowych zdarzeń raka piersi, szczególnie u osób stosujących tamoksyfen. Takie powiązania powinny być dalej badane, ponieważ nie można wykluczyć, że spożycie warzyw jest po prostu substytutem innych zachowań prozdrowotnych.


title: Znaczące zmiany w przyjmowaniu diety i stosowaniu suplementów po rozpoznaniu raka piersi w wieloośrodkowym badaniu w Wielkiej Brytanii.

text: Rozpoznanie raka może motywować osoby, które przeżyły, do zmiany nawyków związanych ze stylem życia. Świadczeniodawcy muszą być świadomi, jakie zmiany prawdopodobnie wprowadzą pacjenci, aby uzyskać bardziej trafne zalecenia; jednak w niewielu badaniach opisano przed- i podiagnostyczne zachowania związane ze stylem życia. Półilościowe kwestionariusze częstotliwości spożywania posiłków (FFQ) wypełnione około 1 rok po postawieniu diagnozy zostały wykorzystane do oceny spożycia diety i stosowania suplementów przed i po diagnozie w kohorcie 1560 pacjentów z rakiem piersi uczestniczących w prospektywnym badaniu DietCompLyf w Wielkiej Brytanii. Spożycie owoców i warzyw, produktów pełnoziarnistych i chudych źródeł białka znacząco wzrosło po zdiagnozowaniu (P < 0,05, każdy). Odwrotnie, po rozpoznaniu, spożycie produktów wysokotłuszczowych, wysokosłodzonych, czerwonego mięsa, kawy, niektórych napojów alkoholowych i rafinowanych produktów zbożowych znacznie spadło (każdy p < 0,05). Podiagnostycznym zmianom diety towarzyszyły zmiany spożycia makroskładników oraz szeregu witamin i składników mineralnych. Stosowanie suplementów było bardzo rozpowszechnione (56,1%) przed diagnozą, wzrastając do 62,8% po diagnozie (p = 0,001). Najczęściej stosowano oleje rybie, multiwitaminy i minerały oraz olej z wiesiołka, a odsetek użytkowników znacznie wzrósł (p < 0,05, każdy) po postawieniu diagnozy. Odsetek kobiet stosujących estrogenne suplementy botaniczne (OBS) był niewielki, ale po rozpoznaniu wzrósł ponad dwukrotnie do 8,4% (p < 0,05). Brytyjki biorące udział w badaniu DietCompLyf zgłosiły znaczące zmiany w przyjmowaniu diety i stosowaniu suplementów po zdiagnozowaniu raka piersi. Odkrycia te przyczyniają się do naszego zrozumienia zachowań żywieniowych kobiet, które przeżyły raka, co ma kluczowe znaczenie dla opracowania i wdrożenia zaleceń.


title: Spożycie makroskładników odżywczych i ryzyko raka urotelialnego w europejskim prospektywnym badaniu raka i odżywiania.

text: Wcześniejsze badania sugerowały, że czynniki dietetyczne mogą mieć znaczenie w rozwoju raka pęcherza moczowego. Przebadaliśmy spożycie makroskładników odżywczych w odniesieniu do ryzyka raka urotelialnego wśród 469 339 mężczyzn i kobiet w ramach Europejskiego Prospektywnego Badania Raka i Żywienia. Powiązania badano za pomocą regresji Coxa, stratyfikując według płci, wieku w momencie rekrutacji i centrum, a następnie korygowano pod kątem statusu palenia i czasu trwania palenia, wskaźnika masy ciała i całkowitego spożycia energii. Po średnio 11,3 roku obserwacji zidentyfikowano 1416 nowych przypadków raka urotelialnego. Po uwzględnieniu błędu pomiaru 3% wzrost zużycia energii pochodzącej z białka zwierzęcego wiązał się z 15% wyższym ryzykiem (95% przedział ufności [CI]: 3-30%; p(trend) = 0,01) i a 2% wzrost energii z spożycia białka roślinnego wiązał się z 23% niższym ryzykiem (95% CI: 36-7%, p(trend) = 0,006). Spożycie w diecie tłuszczu, węglowodanów, błonnika lub wapnia nie było związane z ryzykiem. Odkrycia te sugerują, że białko zwierzęce i/lub roślinne może wpływać na ryzyko raka urotelialnego i konieczne jest zbadanie tych powiązań w innych badaniach. Prawa autorskie © 2012 UICC.


title: Interwencja dietetyczna w przypadku nawrotowego raka prostaty po ostatecznym leczeniu podstawowym: wyniki randomizowanego badania pilotażowego.

text: CELE: Wiele dowodów wykazało, że dieta może wpływać zarówno na występowanie, jak i progresję raka prostaty. Celem tego badania było ustalenie, czy mężczyźni w takiej sytuacji mogą dokonać zmiany diety kładącej nacisk na pokarmy roślinne i ryby oraz zbadanie wpływu na jakość życia (QOL) i prędkość antygenu specyficznego dla prostaty (PSA). METODY: W sumie 36 mężczyzn i ich partnerów zostało losowo przydzielonych do wzięcia udziału w serii 11 zajęć dietetycznych i kulinarnych, które również zawierały praktykę uważności jako wsparcie w dokonaniu zmiany lub grupę kontrolną z listy oczekujących. Oceniono spożycie diety, QOL i PSA na początku, po interwencji (11 tygodni) i 3 miesiące po interwencji. WYNIKI: Grupa interwencyjna wykazała znaczne zmniejszenie spożycia tłuszczów nasyconych oraz zwiększone spożycie białka roślinnego z towarzyszącą redukcją białka zwierzęcego, w tym produktów mlecznych. Wykazali również zwiększoną QOL. Chociaż nie stwierdzono istotnej zmiany w tempie wzrostu PSA między dwiema grupami, średni czas podwojenia PSA dla grupy interwencyjnej był znacznie dłuższy podczas 3-miesięcznej wizyty kontrolnej niż w grupie kontrolnej. WNIOSKI: Mężczyźni z podwyższonym poziomem PSA po leczeniu podstawowym byli w stanie zmienić dietę na zdrową dla prostaty, czemu towarzyszył wzrost QOL. Nie stwierdzono istotnej różnicy w nachyleniu log PSA między dwiema grupami; jednak czas podwojenia PSA znacznie wzrósł w grupie interwencyjnej w porównaniu z grupą kontrolną. Przyszłe badania powinny zbadać wpływ zdrowej diety na prostatę na większej próbie mężczyzn przez dłuższy czas.


title: Nowatorski miernik zmiany diety w programie żywieniowym raka prostaty obejmujący trening uważności

text: Dieta może stanowić modyfikowalny czynnik ryzyka raka prostaty (CaP), ale zdrowa dieta warzywna jest poważną zmianą dla większości mężczyzn. Wykorzystaliśmy stosunek białek zwierzęcych do roślinnych (stosunek A:V), aby ocenić, czy kompleksowa zmiana diety była samowystarczalna po ukończeniu 11 cotygodniowych zajęć dietetycznych i kulinarnych, które integrowały trening uważności (MT). Trzydziestu sześciu mężczyzn z nawracającym CaP zostało losowo przydzielonych do interwencji lub kontroli z listy oczekujących. Oceny były na początku, trzy miesiące i sześć miesięcy. Spośród 17 mężczyzn przydzielonych losowo do interwencji 14 spełniło wymagania. Dziewiętnastu zostało losowo przydzielonych do grupy kontrolnej, a 17 spełniło wymagania. W porównaniu z grupą kontrolną, znaczny po interwencji (3 miesiące) spadek stosunku A:V w grupie interwencyjnej (p=0,01) utrzymywał się samoczynnie 3 miesiące po interwencji (p=0,049). Przy każdej ocenie stosunek A:V był skorelowany z likopenem, błonnikiem, tłuszczami nasyconymi i cholesterolem w diecie; cztery składniki diety związane z klinicznie istotnymi wynikami CaP. Zmiana stosunku A:V była również istotnie skorelowana ze zmianami w spożyciu błonnika, tłuszczów nasyconych i cholesterolu w diecie. Uczestnicy zgłaszali regularną praktykę MT i istniała istotna korelacja między praktyką MT a zmianami zarówno w inicjacji, jak i utrzymaniu zmiany w stosunku A:V. Te pilotażowe wyniki dostarczają zachęcających dowodów na wykonalność programu żywieniowego, który obejmuje MT we wspieraniu zmiany diety u mężczyzn z nawracającym CaP i zachęcają do dalszych badań w celu zbadania możliwej roli MT jako środka wspierającego zarówno rozpoczęcie zmian w diecie, jak i utrzymanie tych zmian. zmienia się w czasie.


title: Spożycie warzyw i owoców po rozpoznaniu a ryzyko progresji raka prostaty

text: Warzywa krzyżowe, sos pomidorowy i rośliny strączkowe zostały powiązane ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia zaawansowanego raka prostaty. Badania in vitro i badania na zwierzętach sugerują, że te pokarmy mogą hamować postęp raka prostaty, ale istnieją ograniczone dane dotyczące mężczyzn. W związku z tym zbadaliśmy prospektywnie, czy spożycie wszystkich warzyw, a w szczególności warzyw kapustnych, sosu pomidorowego i roślin strączkowych, po zdiagnozowaniu zmniejsza ryzyko progresji raka prostaty wśród 1560 mężczyzn, u których zdiagnozowano raka prostaty bez przerzutów i biorących udział w urologicznym badaniu „Cancer of the Prostate Strategic Urologic” Badania Endeavour, rejestr raka prostaty w Stanach Zjednoczonych. Jako analizę wtórną zbadaliśmy również inne podgrupy warzyw, owoce ogółem i podgrupy owoców. Uczestnicy byli diagnozowani głównie w poradniach środowiskowych i obserwowani w latach 2004–2009. Oceniliśmy spożycie warzyw i owoców za pomocą półilościowego kwestionariusza częstotliwości żywności i ustaliliśmy wyniki raka prostaty na podstawie raportu urologa i dokumentacji medycznej. Zaobserwowaliśmy 134 przypadki progresji (53 nawroty biochemiczne, 71 drugorzędowych terapii prawdopodobnie z powodu nawrotu, sześć przerzutów do kości, cztery zgony z powodu raka prostaty) w ciągu 3171 osobolat. Mężczyźni w czwartym kwartylu podiagnostycznego spożycia warzyw krzyżowych mieli statystycznie istotne o 59% mniejsze ryzyko progresji raka prostaty w porównaniu z mężczyznami z najniższego kwartyla (współczynnik ryzyka (HR): 0,41; 95% przedział ufności (CI): 0,22, 0,76; trend p: 0,003). Żadna inna grupa warzyw lub owoców nie była statystycznie istotnie związana z ryzykiem progresji raka prostaty. Podsumowując, spożycie warzyw kapustnych po postawieniu diagnozy może zmniejszyć ryzyko progresji raka prostaty.


title: Raport dowodowy: Skuteczność i bezpieczeństwo mitoksantronu (Novantrone) w leczeniu stwardnienia rozsianego

text: Cel: Środek chemioterapeutyczny mitoksantron został zatwierdzony do stosowania w stwardnieniu rozsianym (SM) w 2000 roku. Po dokonaniu przeglądu wszystkich dostępnych dowodów, oryginalny raport Podkomitetu ds. Oceny Terapeutyki i Technologii w 2003 roku stwierdził, że mitoksantron prawdopodobnie zmniejsza częstość ataków klinicznych, MRI aktywność i postęp choroby. Kolejne doniesienia o zmniejszonej czynności skurczowej, niewydolności serca i białaczce skłoniły Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków do wprowadzenia ostrzeżenia „czarnej skrzynki” w 2005 roku. Przegląd ten został przeprowadzony w celu zbadania dostępnej literatury na temat skuteczności i bezpieczeństwa stosowania mitoksantronu u pacjentów z MS od pierwszego raportu. Metody: Odpowiednie artykuły uzyskano poprzez przegląd literatury medycznej, a siła dostępnych dowodów została oceniona zgodnie ze schematem klasyfikacji dowodów Amerykańskiej Akademii Neurologii. Wyniki: Zgromadzone dane klasy III i IV wskazują na zwiększoną częstość występowania dysfunkcji skurczowej i ostrej białaczki związanej z terapią (TRAL) podczas leczenia mitoksantronem. Dysfunkcja skurczowa występuje u około 12% pacjentów z SM leczonych mitoksantronem, zastoinowa niewydolność serca występuje u około 0,4%, a białaczka u około 0,8%. Liczba potrzebna do wyrządzenia szkody to 8 dla dysfunkcji skurczowej i 123 dla TRAL. Nie ma nowych dowodów skuteczności, które zmieniłyby zalecenie z poprzedniego raportu. Wnioski: Ryzyko wystąpienia dysfunkcji skurczowej i białaczki u pacjentów leczonych mitoksantronem jest wyższe niż sugerowano w czasie poprzedniego doniesienia, chociaż brakuje kompleksowych danych z obserwacji po wprowadzeniu do obrotu. SŁOWNICZEK


title: Zmiany w tętnicach siatkówki korelują z chorobą małych naczyń mózgowych.

text: CEL: Zbadanie związku między chorobą tętnic siatkówki a chorobą małych naczyń mózgowych (SVD). METODY: W prospektywnej kohorcie pacjentów z objawową miażdżycą autorzy wykonali zdjęcia siatkówki i MRI mózgu. Dwóch okulistów, nieświadomych wyników MR, niezależnie oceniło zwężenie tętnic siatkówkowych, skrzyżowania, stwardnienie i krętość zgodnie ze standardowymi listami punktacji. Dwóch obserwatorów niezależnie oceniło uszkodzenia istoty białej (WML) i lakunarne zawały na obrazach MR. Zmiany uznano za nieprawidłowe tylko wtedy, gdy zgodzili się obaj okuliści lub osoby oceniające MR. SVD mózgową zdefiniowano jako obecność WML lub zawałów lakunarnych. WYNIKI: U 179 pacjentów wykonano zdjęcia siatkówki i rezonans magnetyczny mózgu. Spośród 108 pacjentów z objawami SVD w MR 92% miało co najmniej jedną nieprawidłowość naczyń siatkówki; z 71 pacjentów bez SVD, 77% miało patologię siatkówki (p < 0,01). Wszystkie typy patologii naczyń siatkówki występowały częściej u pacjentów z SVD, ale tylko zwężenie i stwardnienie tętnic siatkówki różniły się istotnie. U 109 pacjentów z prawidłowym ciśnieniem tętniczym obecność jakichkolwiek zmian naczyniowych siatkówki korelowała z objawami SVD (p = 0,01). WNIOSEK: Zmiany patologiczne w tętnicach siatkówki są równoległe do zmian w małych tętnicach mózgowych, które powodują WML i luki, zarówno u pacjentów z nadciśnieniem, jak i u pacjentów z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.


title: Wpływ diety o niskiej zawartości tłuszczów nasyconych we wczesnych i późnych przypadkach stwardnienia rozsianego.

text: 144 pacjentów ze stwardnieniem rozsianym przez 34 lata stosowało dietę niskotłuszczową. Dla każdej z trzech kategorii niepełnosprawności neurologicznej (minimalna, umiarkowana, ciężka) pacjenci, którzy przestrzegali przepisanej diety (mniej lub równej 20 g tłuszczu/dzień) wykazywali znacznie mniejsze pogorszenie i znacznie mniejszą śmiertelność niż ci, którzy spożywali więcej tłuszczu niż przepisano (więcej niż 20 g tłuszczu/dzień). Największą korzyść zaobserwowano u osób z minimalnym stopniem niepełnosprawności na początku badania; w tej grupie, gdy osoby zmarłe z powodu chorób niezwiązanych ze stwardnieniem rozsianym zostały wyłączone z analizy, 95% przeżyło i pozostało aktywnych fizycznie.


title: Poprawa zależnego od śródbłonka rozszerzenia naczyń wieńcowych po pojedynczej aferezie LDL u pacjentów z hipercholesterolemią.

text: Celem tego badania było ustalenie, czy pojedyncza afereza LDL może poprawić upośledzone, zależne od śródbłonka rozszerzenie tętnicy wieńcowej u pacjentów z hipercholesterolemią. Hipercholesterolemia jest powiązana z upośledzoną funkcją śródbłonka, a badania na ludziach z zastosowaniem leków obniżających poziom cholesterolu wskazują, że funkcja śródbłonka w tętnicach wieńcowych poprawia się wraz ze zmniejszeniem stężenia cholesterolu LDL w surowicy w ciągu 6 do 12 miesięcy. Wewnętrzną średnicę lewej tętnicy wieńcowej i wieńcowy przepływ krwi mierzono za pomocą dowieńcowego pomiaru drutem dopplerowskim i angiografii ilościowej przed i bezpośrednio po pojedynczej aferezie LDL w populacji 15 pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną. Rozszerzenie naczyń zależne od śródbłonka oceniano za pomocą dowieńcowego wlewu acetylocholiny (1, 10 i 50 µg/min), a rozszerzenie naczyń niezależne od śródbłonka oceniano za pomocą dowieńcowego wlewu dwuazotanu izosorbidu (2,5 mg) lub papaweryny (10 mg). Pojedyncza 3-godzinna afereza LDL zmniejszyła poziom cholesterolu LDL w surowicy średnio o 86,6 +/- 1,7%. Po aferezie LDL zmiany średnicy tętnicy wieńcowej i przepływu wieńcowego w odpowiedzi na wlew acetylocholiny 50 μg/min istotnie wzrosły w porównaniu z wartościami sprzed aferezy (od -19,7 +/- 4,8 do -2,9 +/- - 3,0% [P < 0,01] i od 80,7 +/- 27,6 do 155,3 +/- 23,5% [P < 0,01]). Afereza LDL nie zmieniła istotnie odpowiedzi żadnego z parametrów na wlew diazotanu izosorbidu lub papaweryny. Funkcja śródbłonka nasierdziowej tętnicy wieńcowej i mikronaczyń wieńcowych poprawiła się u pacjentów z hipercholesterolemią już po pojedynczej aferezie LDL, procedurze, która znacząco obniża poziom cholesterolu LDL w surowicy. Prawa autorskie 2004 Wiley-Liss, Inc.


title: Związek między stosowaniem interferonu beta a postępem niesprawności u pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego.

text: KONTEKST: Interferon beta jest powszechnie przepisywany w leczeniu stwardnienia rozsianego (MS); jednak jego związek z postępem niepełnosprawności nie został jeszcze ustalony. CEL: Zbadanie związku między ekspozycją interferonu beta i postępem niemożności w pacjentach z powracającym słabnącym stwardnieniem rozsianym. PROJEKT, OTOCZENIE I PACJENCI: Retrospektywne badanie kohortowe oparte na prospektywnie zebranych danych (1985-2008) z Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Pacjenci z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego leczeni interferonem beta (n = 868) byli porównywani z nieleczonymi współczesnymi (n = 829) i historycznymi (n = 959) kohortami. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Głównym punktem końcowym był czas od kwalifikacji do leczenia interferonem beta (punkt wyjściowy) do potwierdzonego i trwałego wyniku 6 (wymaganie laski do chodzenia 100 m; potwierdzone po >150 dniach bez mierzalnej poprawy) w Rozszerzonym Statusie Niesprawności Skala (EDSS) (zakres 0-10, z wyższymi wynikami wskazującymi na większą niepełnosprawność). Do oceny ryzyka progresji choroby związanej z leczeniem interferonem beta zastosowano wielozmienny model regresji Coxa z leczeniem interferonem beta włączonym jako zmienna współzmienna w czasie. Analizy obejmowały również korektę wskaźnika skłonności w celu wyeliminowania pomieszania przez wskazanie. WYNIKI: Mediana aktywnego czasu obserwacji (od pierwszego do ostatniego pomiaru EDSS) była następująca: dla kohorty leczonej interferonem beta 5,1 roku (zakres międzykwartylowy [IQR], 3,0-7,0 lat); dla współczesnej kohorty kontrolnej 4,0 lata (IQR 2,1-6,4 roku); a dla historycznej kohorty kontrolnej 10,8 lat (IQR, 6,3-14,7 lat). Obserwowane wskaźniki wyników dla osiągnięcia trwałego wyniku EDSS wynoszącego 6 wyniosły odpowiednio 10,8%, 5,3% i 23,1% w 3 kohortach. Po skorygowaniu o potencjalne czynniki zakłócające wyjściowe (płeć, wiek, czas trwania choroby i wynik EDSS), ekspozycja na interferon beta nie wiązała się ze statystycznie istotną różnicą w ryzyku osiągnięcia wyniku EDSS 6, gdy współczesna kohorta kontrolna (współczynnik ryzyka , 1,30; 95% CI, 0,92-1,83; P = 0,14) lub historyczną kohortę kontrolną (współczynnik ryzyka, 0,77; 95% CI, 0,58-1,02; P = 0,07). Dalsza korekta pod kątem chorób współistniejących i statusu społeczno-ekonomicznego, tam gdzie to możliwe, nie zmieniła interpretacji, a korekta wskaźnika skłonności nie zmieniła istotnie wyników. WNIOSEK: Wśród pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego podawanie interferonu beta nie wiązało się ze zmniejszeniem postępu niesprawności.


title: Molekularna podstawa żywieniowej interwencji w stwardnieniu rozsianym: przegląd narracji.

text: Powszechnie przyjmuje się, że odżywianie jest jednym z możliwych czynników środowiskowych zaangażowanych w patogenezę stwardnienia rozsianego (SM), ale jego rola jako uzupełniającego leczenia SM jest niejasna i w dużej mierze lekceważona. Obecnie terapia SM nie jest powiązana z konkretną dietą, prawdopodobnie z powodu braku informacji na temat wpływu żywienia na chorobę. Aby przezwyciężyć nieufność co do przydatności kontroli żywieniowej w SM i zachęcić do interwencji żywieniowych w przebiegu choroby, konieczna jest ocena charakteru i roli bioaktywnych cząsteczek dietetycznych i ich celów oraz ustalenie, w jaki sposób kontrola żywieniowa może wpływać metabolizm komórkowy i poprawiają samopoczucie pacjentów z SM. Celem tego przeglądu jest dostarczenie uzasadnienia dla interwencji żywieniowej w SM poprzez ocenę na poziomie molekularnym wpływu cząsteczek pokarmowych na procesy zapalne i autoimmunologiczne związane z chorobą. Obecne dane ujawniają, że zdrowe molekuły dietetyczne pełnią rolę plejotropową i są zdolne do zmiany metabolizmu komórkowego z anabolizmu na katabolizm oraz zmniejszania stanu zapalnego poprzez interakcję z enzymami, receptorami jądrowymi i czynnikami transkrypcyjnymi. Kontrola dysbiozy jelit i połączenie niskokalorycznej, niskotłuszczowej diety z określonymi witaminami, oligoelementami i integratorami diety, w tym olejem rybim i polifenolami, może spowolnić postęp choroby i poprawić samopoczucie pacjentów z SM. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Patobiologiczne determinanty miażdżycy w ocenie ryzyka młodzieży są związane z wczesną i zaawansowaną miażdżycą.

text: CELE: Miażdżyca zaczyna się w dzieciństwie i postępuje w okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości. Patobiological Determinants of Atherosclerosis in Youth Study donosiło wcześniej o punktacji ryzyka w celu oszacowania prawdopodobieństwa wystąpienia zaawansowanych zmian miażdżycowych u młodych osób w wieku od 15 do 34 lat z wykorzystaniem czynników ryzyka choroby niedokrwiennej serca (płeć, wiek, stężenie lipoprotein w surowicy, palenie tytoniu, nadciśnienie, otyłość, i hiperglikemia). W tym badaniu zbadaliśmy związek tych ocen ryzyka z wczesnymi zmianami miażdżycowymi. METODY: Zmierzyliśmy zmiany miażdżycowe w lewej przedniej zstępującej tętnicy wieńcowej, prawej tętnicy wieńcowej i aorcie brzusznej oraz czynniki ryzyka choroby wieńcowej serca u osób w wieku od 15 do 34 lat, które zmarły z przyczyn zewnętrznych i zostały poddane sekcji zwłok w laboratoriach kryminalistycznych . WYNIKI: Wyniki oceny ryzyka obliczone na podstawie modyfikowalnych czynników ryzyka były związane z występowaniem widocznych mikroskopowo zmian miażdżycowych (stopień 1) według American Heart Association w lewej przedniej zstępującej tętnicy wieńcowej oraz z zasięgiem najwcześniej wykrywalnej zmiany poważnej (smugi tłuszczowe) w prawa tętnica wieńcowa i aorta brzuszna. Oceny ryzyka obliczone na podstawie modyfikowalnych czynników ryzyka były również związane z występowaniem zmian o wyższym stopniu nasilenia mikroskopowego (pośrednim i zaawansowanym) w tętnicy wieńcowej lewej przedniej zstępującej oraz z rozległością zmian o wyższym stopniu nasilenia (zmiany pośrednie i podniesione ) w prawej tętnicy wieńcowej i aorcie brzusznej. WNIOSKI: Oceny ryzyka obliczone na podstawie tradycyjnych czynników ryzyka choroby wieńcowej serca w celu identyfikacji poszczególnych młodych osób z wysokim prawdopodobieństwem wystąpienia zaawansowanych zmian miażdżycowych są również związane z wcześniejszymi zmianami miażdżycowymi, w tym najwcześniejszymi anatomicznie wykazywanymi zmianami miażdżycowymi. Wyniki te wspierają modyfikację stylu życia u młodzieży, aby zapobiec rozwojowi początkowych zmian i późniejszej progresji do zaawansowanych zmian, a następnie zapobiegać lub opóźniać chorobę wieńcową.


title: Związek poziomu lipoprotein w surowicy i skurczowego ciśnienia krwi z wczesną miażdżycą. Badanie serca Bogalusy.

text: Oceniono związek czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych z wczesnymi zmianami miażdżycowymi w aorcie i tętnicach wieńcowych u 35 osób (średnia wieku zgonu 18 lat). Zaangażowanie aorty w smugi tłuszczowe było większe u czarnych niż u białych (37 vs. 17 procent, P < 0,01). Jednak smugi tłuszczowe aorty były silnie związane z przedśmiertnym poziomem zarówno całkowitego, jak i cholesterolu lipoprotein o małej gęstości (r = 0,67, P < 0,0001 dla każdego związku), niezależnie od rasy, płci i wieku, i były odwrotnie skorelowane ze stosunkiem cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości do cholesterolu o niskiej gęstości plus cholesterolu o bardzo niskiej gęstości (r = -0,35, P = 0,06). Smugi wieńcowo-tętnicze były skorelowane z cholesterolem lipoprotein o bardzo małej gęstości (r = 0,41, P = 0,04). Średnie wartości skurczowego ciśnienia krwi również były wyższe u czterech osób z blaszkami włóknistymi tętnic wieńcowych niż u osób bez nich: 112 mm Hg w porównaniu z 104 (p = 0,09). Wyniki te dokumentują znaczenie poziomów czynników ryzyka dla wczesnych zmian anatomicznych w aorcie i tętnicach wieńcowych. Progresja smug tłuszczowych do blaszek włóknistych jest niepewna, ale dane te sugerują, że racjonalne podejście do zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym powinno rozpocząć się we wczesnym okresie życia.


title: Czynność śródbłonka u zdrowych 11-letnich dzieci po interwencji dietetycznej z początkiem w okresie niemowlęcym: Special Turku Coronary Risk Factor Inter...

text: Wstęp: Wprowadzenie we wczesnym dzieciństwie nawyków żywieniowych mających na celu profilaktykę miażdżycy obniża stężenie cholesterolu całkowitego w surowicy dzieci, ale nie jest znany jego wpływ na funkcję śródbłonka naczyniowego. METODY I WYNIKI: W latach 1990-1992 losowo przydzieliliśmy zdrowe 7-miesięczne niemowlęta (n=1062) do grupy interwencyjnej (dieta o niskiej zawartości tłuszczów nasyconych) i kontrolnej (dieta nieograniczona). W wieku 11 lat za pomocą ultrasonografii o wysokiej rozdzielczości zmierzono zależne od śródbłonka (pośredniczone przepływem) i niezależne od śródbłonka (pośredniczone przez azotany) odpowiedzi wazodylatacyjne tętnicy ramiennej u 179 dzieci poddanych interwencji i 190 dzieci z grupy kontrolnej. Wpływ interwencji na funkcję śródbłonka był istotny u chłopców (p=0,0034), ale nie u dziewcząt (p=0,69). Maksymalna zależna od śródbłonka odpowiedź dylatacyjna (średnia +/- SD) wyniosła 9,62 +/- 3,53% i 8,36 +/- 3,85% u chłopców interwencyjnych i kontrolnych oraz 8,84 +/- 4,00% i 8,44 +/- 3,60% u dziewcząt interwencyjnych i kontroluj dziewczęta, odpowiednio. Interwencja nie miała wpływu na rozszerzenie za pośrednictwem azotanów. Różnica w funkcji śródbłonka u chłopców pozostała istotna po skorygowaniu o obecny poziom cholesterolu całkowitego lub cholesterolu LDL w surowicy, ale stała się nieistotna po skorygowaniu o średni poziom cholesterolu mierzony poniżej 3 roku życia (dostosowane średnie: 9,46% [CI 8,68% do 10,24%] w porównaniu z 8,54% [ CI 7,75% do 9,32%], p=0,11). WNIOSKI: Dieta niskotłuszczowa wprowadzona w okresie niemowlęcym i utrzymywana w pierwszej dekadzie życia wiąże się z poprawą funkcji śródbłonka u chłopców. Efekt ten można częściowo wyjaśnić zmniejszeniem stężenia cholesterolu w surowicy wywołanym dietą.


title: Zawartość metioniny białkowej i adduktów MDA-lizyna jest odwrotnie proporcjonalna do maksymalnej długości życia w sercu ssaków.

text: Starzenie się wpływa na wszystkie organizmy i oczekuje się, że jego podstawowe mechanizmy zostaną zachowane we wszystkich gatunkach. Zaproponowano, że utlenianie białek jest jednym z podstawowych mechanizmów wiążących rodniki tlenowe z podstawowym procesem starzenia. Jeśli w proces starzenia zaangażowane jest uszkodzenie oksydacyjne białek, zwierzęta długowieczne (które powoli się starzeją) powinny wykazywać niższy poziom markerów tego rodzaju uszkodzeń niż zwierzęta krótkożyjące. Jednak ta możliwość nie została jeszcze zbadana. W tym badaniu mierzono poziomy markerów różnego rodzaju uszkodzeń białek – utleniania (semialdehydy glutaminowe i aminoadypinowe), mieszanej gliko- i lipooksydacji (karboksymetylo- i karboksyetylolizyna), lipooksydacji (malonodialdehydelizyna) i składu aminokwasów. w sercu ośmiu gatunków ssaków o maksymalnej długości życia (MLSP) od 3,5 do 46 lat. Markery utleniania były bezpośrednio skorelowane z MLSP u różnych gatunków. Mieszane markery gliko- i lipooksydacji nie korelowały z MLSP. Jednak marker lipooksydacji malondialdehydelizyna był odwrotnie skorelowany z MLSP (r2=0,85; P<0,001). Analiza składu aminokwasów wykazała, że metionina jest jedynym aminokwasem silnie skorelowanym MLSP i że taka korelacja jest ujemna (r2=0,93; P<0,001). Ta cecha może przyczyniać się do niższych poziomów utlenionych reszt metioniny w stanie stacjonarnym w białkach komórkowych. Wyniki te potwierdzają pogląd, że wysoką długowieczność u homeotermicznych kręgowców osiąga się częściowo poprzez konstytutywne zmniejszenie wrażliwości zarówno białek tkankowych, jak i lipidów na uszkodzenia oksydacyjne. Uzyskuje się to poprzez modyfikację składowych składników strukturalnych białek i lipidów, wybierając te mniej wrażliwe na modyfikacje oksydacyjne.


title: Czy ograniczenie w diecie metioniny może zwiększyć skuteczność chemioterapii w leczeniu zaawansowanego raka?

text: Większość guzów przerzutowych, takich jak te pochodzące z prostaty, płuc i przewodu pokarmowego, słabo reaguje na konwencjonalną chemioterapię. Dlatego pilnie potrzebne są nowatorskie strategie leczenia zaawansowanego raka. Ograniczenie dietetyczne niezbędnego aminokwasu metioniny jest obiecującą strategią jako taką, czy to samodzielnie, czy w połączeniu z chemioterapią lub innymi metodami leczenia. Liczne badania in vitro i na zwierzętach wykazują skuteczność ograniczenia dietetycznego metioniny w hamowaniu wzrostu i ostatecznie powodującej śmierć komórek nowotworowych. W przeciwieństwie do tego, normalne tkanki gospodarza są stosunkowo odporne na restrykcję metioniną. Te obserwacje przedkliniczne doprowadziły do I fazy badań klinicznych nad ograniczeniem stosowania metioniny w diecie dla dorosłych z zaawansowanym rakiem. Wstępne wyniki tego badania wskazują, że ograniczenie w diecie metioniny jest bezpieczne i wykonalne w leczeniu pacjentów z zaawansowanym nowotworem. Ponadto badanie dostarczyło wstępnych dowodów na aktywność przeciwnowotworową. Jeden pacjent z hormonozależnym rakiem prostaty doświadczył 25% redukcji antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) w surowicy po 12 tygodniach diety, a drugi pacjent z rakiem nerkowokomórkowym doświadczył obiektywnej odpowiedzi radiograficznej. Badana jest możliwość, że ograniczenie metioniny może działać synergistycznie z innymi metodami leczenia raka, takimi jak chemioterapia. Dotychczasowe odkrycia wspierają dalsze badania nad ograniczeniem dietetycznym stosowaniem metioniny jako nowej strategii leczenia zaawansowanego raka.


title: Badanie przesiewowe raka jelita grubego za pomocą materiału zapachowego przez wykrywanie zapachu psa

text: Cel Wczesne wykrywanie i wczesne leczenie mają kluczowe znaczenie dla skutecznego leczenia różnych nowotworów. Potrzebne jest opracowanie nowatorskiej metody badań przesiewowych, która byłaby tak ekonomiczna i nieinwazyjna jak badanie na krew utajoną w kale (FOBT) do wczesnego wykrywania raka jelita grubego (CRC). Przeprowadzono badanie z wykorzystaniem wykrywania psiego zapachu, aby określić, czy materiał zapachowy może stać się skutecznym narzędziem w badaniach przesiewowych CRC. Projekt Próbki oddechu wydychanego i wodnistego stolca pobrano od pacjentów z CRC i od zdrowych osób kontrolnych przed kolonoskopią. Każda badana grupa składała się z jednej próbki od pacjenta z CRC i czterech próbek kontrolnych od ochotników bez raka. Te pięć próbek zostało losowo i oddzielnie umieszczonych w pięciu pudełkach. W testach współpracował labrador retriever specjalnie przeszkolony w wykrywaniu zapachów raka oraz przewodnik. Pies najpierw powąchał standardową próbkę oddechu od pacjenta z CRC, następnie powąchał każdą stację pobierania próbek i usiadł przed stacją, w której wykryto zapach raka. Wyniki Przebadano odpowiednio 33 i 37 grup próbek oddechu i wodnistego stolca. Wśród pacjentów z CRC i grupy kontrolnej czułość wykrywania psiego zapachu próbek oddechu w porównaniu z konwencjonalną diagnozą za pomocą kolonoskopii wyniosła 0,91, a swoistość 0,99. Czułość wykrywania psiego zapachu próbek kału wyniosła 0,97, a swoistość 0,99. Dokładność wykrywania psiego zapachu była wysoka nawet w przypadku wczesnego raka. Wykrywanie psiego zapachu nie zostało zakłócone przez obecne palenie, łagodną chorobę jelita grubego lub chorobę zapalną. Wnioski Badanie to pokazuje, że rzeczywiście istnieje specyficzny zapach raka i że specyficzne dla raka związki chemiczne mogą krążyć w organizmie. Te materiały zapachowe mogą stać się skutecznymi narzędziami w badaniach przesiewowych CRC. W przyszłości badania mające na celu identyfikację lotnych związków organicznych specyficznych dla raka będą ważne dla opracowania nowych metod wczesnego wykrywania CRC.


title: Niska zawartość metioniny w dietach wegańskich może sprawić, że ograniczenie metioniny stanie się realną strategią przedłużania życia.

text: Ostatnie badania potwierdzają, że ograniczenie metioniny w diecie zwiększa zarówno średnią, jak i maksymalną długość życia u szczurów i myszy, osiągając efekty „opóźniające starzenie się” bardzo podobne do tych, jakie daje ograniczenie kalorii, w tym hamowanie wytwarzania nadtlenków w mitochondriach. Chociaż dobrowolne ograniczenie kalorii nigdy nie zyska dużej popularności jako strategia wydłużania życia ludzi, bardziej realne może być osiągnięcie umiarkowanego ograniczenia stosowania metioniny, biorąc pod uwagę fakt, że diety wegańskie są zwykle stosunkowo ubogie w ten aminokwas. Białka roślinne – zwłaszcza te pochodzące z roślin strączkowych lub orzechów – mają zwykle mniejszą zawartość metioniny niż białka zwierzęce. Ponadto całkowita zawartość białka w dietach wegańskich, jako funkcja zawartości kalorii, jest zwykle niższa niż w dietach wszystkożernych, a białko roślinne ma nieco niższą biodostępność niż białko zwierzęce. Diety wegańskie pełnowartościowe, które ograniczają spożycie fasoli i soi, zawierają duże ilości owoców i wina lub piwa, mogą być dość ubogie w metioninę, a jednocześnie dostarczają obfitych składników odżywczych dla zdrowia (przy założeniu jednoczesnej suplementacji witaminy B12). Ponadto można oczekiwać, że niskotłuszczowa dieta wegańska w połączeniu z treningiem fizycznym będzie promować długowieczność poprzez obniżenie ogólnoustrojowego poziomu insuliny i wolnego IGF-I; ten ostatni efekt zostałby wzmocniony przez ograniczenie stosowania metioniny – chociaż nie jest jasne, czy obniżenie poziomu IGF-I jest jedyną podstawą wpływu diety o niskiej zawartości metioniny na długowieczność u gryzoni.