title: Wpływ składu posiłków i czasu gotowania na losy sulforafanu po spożyciu brokułów przez zdrowe osoby.

text: Izotiocyjanian, sulforafan, został powiązany z działaniem ochronnym warzyw kapustnych na raka. Kiedy brokuły są spożywane, sulforafan jest uwalniany z hydrolizy glukorafaniny przez roślinną mirozynazę i/lub mikrobiotę okrężnicy. W zaplanowanym doświadczeniu badano wpływ składu mączki i czasu gotowania brokułów na pobór izotiocyjanianów. Wszystkim ochotnikom (nr 12) zaoferowano posiłek, z wołowiną lub bez, wraz ze 150 g lekko ugotowanych brokułów (z mikrofalówki 2,0 min) lub w pełni ugotowanych brokułów (z mikrofalówki 5,5 min) lub ekstraktu z nasion brokułów. Do każdego posiłku otrzymywali 3 g musztardy zawierającej wstępnie uformowany izotiocyjanian allilu (AITC). Wydalanie moczu kwasów merkapturowych allilu (AMA) i sulforafanu (SFMA), biomarkerów produkcji odpowiednio AITC i sulforafanu, mierzono przez 24 godziny po spożyciu posiłku. Szacowana wydajność sulforafanu in vivo była około 3-krotnie wyższa po spożyciu brokułów lekko ugotowanych niż w pełni ugotowanych. Wchłanianie AITC z musztardy było około 1,3 razy wyższe po spożyciu posiłku zawierającego mięso w porównaniu z alternatywą niezawierającą mięsa. Matryca mączki nie wpłynęła istotnie na hydrolizę glukorafaniny i jej wydalanie w postaci SFMA z brokułów. Izotiocyjaniany mogą w większym stopniu oddziaływać z matrycą mączki, jeśli są spożywane w postaci wstępnie uformowanej, a nie po ich wytworzeniu w wyniku hydrolizy glukozynolanów in vivo. Główny wpływ na produkcję izotiocyjanianów in vivo ma sposób gotowania warzyw kapustnych, a nie wpływ matrycy mączki.


title: Wpływ różnych metod gotowania na właściwości odżywcze i fizykochemiczne wybranych warzyw.

text: Celem niniejszego badania była ocena wpływu trzech powszechnych praktyk gotowania (tj. gotowania, gotowania na parze i smażenia) na zawartość fitochemiczną (tj. polifenoli, karotenoidów, glukozynolanów i kwasu askorbinowego), całkowite zdolności antyoksydacyjne (TAC), mierzone za pomocą trzech różnych testów analitycznych [równoważna zdolność antyoksydacyjna Troloxu (TEAC), całkowity parametr antyoksydacyjny wychwytujący rodniki (TRAP), moc antyoksydacyjna redukująca żelazo (FRAP)] oraz parametry fizykochemiczne trzech warzyw (marchew, cukinia i brokuły). Zabiegi gotowania w wodzie lepiej zachowały związki przeciwutleniające, zwłaszcza karotenoidy, we wszystkich analizowanych warzywach oraz kwas askorbinowy w marchwi i cukinii. Warzywa gotowane na parze zachowywały lepszą konsystencję niż gotowane, natomiast gotowane wykazywały niewielkie przebarwienia. Warzywa smażone wykazywały najniższy stopień zmiękczenia, chociaż związki antyoksydacyjne były mniej zatrzymywane. Ogólny wzrost wartości TEAC, FRAP i TRAP zaobserwowano we wszystkich gotowanych warzywach, prawdopodobnie z powodu zmiękczenia matrycy i zwiększonej ekstrakcji związków, które można częściowo przekształcić w bardziej przeciwutleniające związki chemiczne. Nasze odkrycia zaprzeczają poglądowi, że przetworzone warzywa oferują niższą wartość odżywczą, a także sugerują, że dla każdego warzywa preferowana byłaby metoda gotowania, aby zachować wartości odżywcze i fizykochemiczne.


title: Chemiczna, mikrobiologiczna i fizyczna ocena komercyjnych wód butelkowanych w aglomeracji Houston w Teksasie.

text: Ze względu na zwiększone zapotrzebowanie i konsumpcję wody butelkowanej w Stanach Zjednoczonych, pojawiły się coraz większe obawy o jakość tego produktu. Punkty sprzedaży detalicznej sprzedają konsumentom zarówno lokalną, jak i importowaną wodę butelkowaną. Trzy butelki dla każdej z 35 różnych marek wody butelkowanej zostały losowo zebrane z lokalnych sklepów spożywczych w aglomeracji Houston. Spośród 35 różnych marek 16 oznaczono jako wodę źródlaną, 11 to woda oczyszczona i/lub wzbogacona, 5 to woda gazowana, a 3 to woda destylowana. Oceniono właściwości chemiczne, mikrobiologiczne i fizyczne wszystkich próbek, w tym pH, przewodność, liczbę bakterii, stężenie anionów, stężenie metali śladowych, stężenie metali ciężkich i lotnych związków organicznych we wszystkich próbkach. Do analizy pierwiastkowej zastosowano spektrometrię plazmy/masy sprzężonej indukcyjnie (ICPMS), chromatografię gazową z detektorem wychwytu elektronów (GECCD) oraz spektrometrię mas z chromatografią gazową (GCMS) do analizy lotnych substancji organicznych, chromatografię jonową (IC) i jonów selektywnych do analizy anionów zastosowano elektrody. Identyfikację bakterii przeprowadzono stosując oprogramowanie Biolog (Biolog, Inc., Hayward, Ca, USA). Otrzymane wyniki porównano z wytycznymi dotyczącymi wody pitnej zalecanymi przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Wody Butelkowanej (IBWA), Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA), Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (EPA) oraz standard wody pitnej Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). . Większość analizowanych chemikaliów była poniżej odpowiednich standardów wody pitnej dla maksymalnych dopuszczalnych stężeń (MAC). Stwierdzono, że lotne chemikalia organiczne znajdują się poniżej granic wykrywalności. Stwierdzono, że cztery z 35 marek analizowanych próbek wody butelkowanej były skażone bakteriami.


title: Działanie mutagenne i antymutagenne ekstraktów metanolowych z niesfermentowanej i sfermentowanej czarnej soi.

text: W tym badaniu stała fermentacja parzonej czarnej soi z różnymi GRAS (ogólnie uznanymi za bezpieczne) grzybami strzępkowymi, w tym Aspergillus awamori, Aspergillus oryzae BCRC 30222, Aspergillus sojae BCRC 30103, Rhizopus azygosporus BCRC 31158 i Rhizopus sp. Nr 2 został wykonany. Mutagenność i antymutagenność ekstraktów metanolowych z niesfermentowanych i sfermentowanych ziaren czarnej soi na parze wobec N-tlenku 4-nitrochinoliny (4-NQO), mutagenu bezpośredniego i benzo[a]pirenu (B[a]P), mutagenu pośredniego, na Zbadano Salmonella Typhimurium TA100 i TA 98. Ekstrakty metanolowe z niesfermentowanej i sfermentowanej soi czarnej poddanej obróbce parą wodną nie wykazują aktywności mutagennej dla żadnego z badanych szczepów w badanych dawkach. Ekstrakty hamowały mutagenezę przez 4-NQO lub B[a]P w S. Typhimurium TA100 i TA98. Fermentacja z użyciem grzybów zwiększyła również antymutagenne działanie czarnej soi, podczas gdy antymutagenne działanie fermentowanego ekstraktu z czarnej soi różniło się w zależności od badanego organizmu starterowego, mutagenu i szczepu testowego S. Typhimurium. Ogólnie rzecz biorąc, ekstrakty z czarnej soi fermentowanej przez A. awamori wykazywały najwyższe działanie antymutagenne. W przypadku szczepu TA100 hamujące działanie 5,0 mg ekstraktu z czarnej soi fermentowanego przez A. awamori na płytkę na mutagenne działanie 4-NQO i B[a]P wyniosło odpowiednio 92% i 89%, podczas gdy odpowiednie wartości dla ekstraktu niesfermentowanych stanowiły odpowiednio 41% i 63%. W przypadku szczepu 98 wskaźniki hamowania wynosiły 94 i 81% dla ekstraktu z sfermentowanej fasoli oraz 58% i 44% dla ekstraktów z niesfermentowanej fasoli. Badanie ekstraktów sporządzonych z czarnej soi przez A. awamori w temperaturach 25, 30 i 35 stopni C i przez okres 1-5 dni wykazało, że na ogół ekstrakt przygotowany z fasoli fermentowanej w 30 stopni C przez 3 dni wykazywał największe zahamowanie. przeciwko mutagennym skutkom 4-NQO i B[a]P.


title: Spożywanie fasoli pinto zmniejsza biomarkery ryzyka chorób serca.

text: CEL: Określenie wpływu dziennego spożycia 1/2 szklanki fasoli pinto, czarnego groszku lub marchwi (placebo) na czynniki ryzyka choroby niedokrwiennej serca (CHD) i cukrzycy (DM) u wolno żyjących osób dorosłych z umiarkowaną insulinoopornością przez okres 8 tygodni. METODY: Randomizowana, krzyżowana konstrukcja bloków 3x3. Szesnastu uczestników (7 mężczyzn, 9 kobiet) otrzymało każdy zabieg przez osiem tygodni z dwutygodniowymi wypłukaniami. Próbki krwi na czczo zebrane na początku i na końcu okresu były analizowane pod kątem cholesterolu całkowitego (TC), cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C), cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości, triacylogliceroli, białka C-reaktywnego o wysokiej wrażliwości, insuliny, glukozy i hemoglobiny A1c. WYNIKI: Znaczący efekt leczenia według czasu wpłynął na TC surowicy (p = 0,026) i LDL (p = 0,033) po ośmiu tygodniach. Testy t dla par wykazały, że za ten efekt odpowiada fasola pinto (p = 0,003; p = 0,008). Średnia zmiana TC w surowicy dla fasoli pinto, czarnego grochu i placebo wyniosły odpowiednio -19 +/- 5, 2,5 +/- 6 i 1 +/- 5 mg/dl (p = 0,011). Średnia zmiana stężenia LDL-C w surowicy dla fasoli pinto, grochu czarnego i placebo wynosiła -14 +/- 4, 4 +/- 5 i 1 +/- 4 mg/dl, w tej kolejności (p = 0,013). Fasola Pinto różniła się istotnie od placebo (p = 0,021). Nie zaobserwowano znaczących różnic w przypadku innych stężeń we krwi w 3 okresach leczenia. WNIOSKI: Należy zachęcać do spożycia fasoli Pinto w celu obniżenia TC i LDL-C w surowicy, zmniejszając w ten sposób ryzyko CHD.


title: Fitochemikalia okryw nasiennych fasoli czarnej: izolacja, określenie struktury i ich działanie antyproliferacyjne i antyoksydacyjne.

text: W celu określenia chemicznej tożsamości składników bioaktywnych, które wykazały silne działanie antyproliferacyjne i antyoksydacyjne, zastosowano frakcjonowanie pod kątem bioaktywności osłonek nasion czarnej fasoli (Phaseolus vulgaris). Dwadzieścia cztery związki, w tym 12 triterpenoidów, 7 flawonoidów i 5 innych fitochemikaliów, wyizolowano za pomocą gradientowego frakcjonowania rozpuszczalników, kolumn z żelem krzemionkowym i ODS oraz półpreparatywnej i preparatywnej HPLC. Ich struktury chemiczne zidentyfikowano za pomocą analizy MS, NMR i dyfrakcji rentgenowskiej. Oceniono działanie antyproliferacyjne wyizolowanych związków przeciwko komórkom ludzkiego raka okrężnicy Caco-2, ludzkim komórkom raka wątroby HepG2 i ludzkim komórkom raka sutka MCF-7. Wśród wyizolowanych związków, związki 1, 2, 6, 7, 8, 13, 14, 15, 16, 19 i 20 wykazywały silne działanie hamujące proliferację komórek HepG2, z wartościami EC50 238,8 +/- 19,2, 120,6 +/- 7,3, 94,4 +/- 3,4, 98,9 +/- 3,3, 32,1 +/- 6,3, 306,4 +/- 131,3, 156,9 +/- 11,8, 410,3 +/- 17,4, 435,9 +/- 47,7, 202,3 +/- - odpowiednio 42,9 i 779,3 +/- 37,4 mikroM. Związki 1, 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 14, 15, 19 i 20 wykazały silne działanie antyproliferacyjne przeciwko wzrostowi komórek Caco-2, z wartościami EC50 wynoszącymi 179,9 +/- 16,9, 128,8 +/- 11,6, 197,8 +/- 4,2, 105,9 +/- 4,7, 13,9 +/- 2,8, 35,1 +/- 2,9, 31,2 +/- 0,5, 71,1 +/- 11,9, 40,8 +/- 4,1, 55,7 + /- 8,1, 299,8 +/- 17,3, 533,3 +/- 126,0, 291,2 +/- 1,0 i 717,2 +/- 104,8 mikroM, odpowiednio. Związki 5, 7, 8, 9, 11, 19, 20 wykazały silne działanie antyproliferacyjne przeciwko wzrostowi komórek MCF-7 w sposób zależny od dawki, z wartościami EC50 129,4 +/- 9,0, 79,5 +/- 1,0, 140,1 +/- - 31,8, 119,0 +/- 7,2, 84,6 +/- 1,7, 186,6 +/- 21,1 i 1308 +/- 69,9 mikroM. Sześć flawonoidów (związki 14-19) wykazało silną aktywność przeciwutleniającą. Wyniki te wykazały, że fitochemiczne ekstrakty z osłonek nasion czarnej fasoli mają silne działanie przeciwutleniające i antyproliferacyjne.


title: Rodzynki i dodatkowe chodzenie mają wyraźny wpływ na lipidy w osoczu i cytokiny zapalne

text: Rodzynki są znaczącym źródłem błonnika pokarmowego i polifenoli, które mogą zmniejszać ryzyko chorób sercowo-naczyniowych (CVD) poprzez wpływ na metabolizm lipoprotein i stany zapalne. Chodzenie stanowi interwencję ćwiczeniową o niskiej intensywności, która może również zmniejszyć ryzyko CVD. Celem tego badania było określenie wpływu spożywania rodzynek, zwiększania liczby kroków lub kombinacji tych interwencji na ciśnienie krwi, stężenie lipidów w osoczu, glukozę, insulinę i cytokiny zapalne. Wyniki Trzydziestu czterech mężczyzn i kobiet po menopauzie zostało dobranych pod względem wagi i płci i losowo przydzielonych do spożycia 1 szklanki rodzynek dziennie (RAISIN), zwiększenia liczby kroków dziennie (spacer) lub kombinacji obu interwencji (ROZYNKI + SPACER) . Badani ukończyli dwutygodniowy okres przygotowawczy, po którym nastąpiła interwencja trwająca 6 tygodni. Skurczowe ciśnienie krwi było obniżone u wszystkich badanych (p = 0,008). Całkowity cholesterol w osoczu zmniejszył się o 9,4% u wszystkich pacjentów (P < 0,005), co wyjaśniono 13,7% zmniejszeniem stężenia cholesterolu LDL w osoczu (LDL-C) (P < 0,001). Stężenia triglicerydów w osoczu (TG) zmniejszyły się o 19,5% dla WALK (P < 0,05 dla efektu grupowego). TNF-α w osoczu zmniejszył się z 3,5 ng/L do 2,1 ng/L dla RAISIN (P < 0,025 dla czasu i grupy × czas). Wszyscy badani mieli zmniejszenie sICAM-1 w osoczu (p < 0,01). Wnioski Badania pokazują, że proste modyfikacje stylu życia, takie jak dodanie rodzynek do diety lub zwiększenie liczby kroków, mają wyraźny korzystny wpływ na ryzyko CVD.


title: Właściwości przeciwnowotworowe fenoli z odpadów jabłek na kancerogenezę okrężnicy in vitro.

text: Rak jelita grubego jest jednym z najczęstszych nowotworów w krajach zachodnich. Światowa Organizacja Zdrowia określa dietę jako krytyczny czynnik ryzyka w rozwoju i progresji tej choroby oraz ochronną rolę spożywania dużych ilości owoców i warzyw. Kilka badań wykazało, że jabłka zawierają kilka związków fenolowych, które są silnymi przeciwutleniaczami u ludzi. Niewiele jednak wiadomo o innych korzystnych właściwościach fenoli jabłkowych w leczeniu raka. Wykorzystaliśmy linie komórkowe HT29, HT115 i CaCo-2 jako modele in vitro do zbadania wpływu fenoli z jabłek (0,01-0,1% ekstraktu z jabłek) na kluczowe etapy karcynogenezy jelita grubego, a mianowicie; Uszkodzenie DNA (test Comet), funkcja bariery okrężnicy (test TER), progresja cyklu komórkowego (test zawartości DNA) i inwazja (test Matrigel). Nasze wyniki wskazują, że surowy ekstrakt z fenoli jabłkowych może chronić przed uszkodzeniem DNA, poprawiać funkcję bariery i hamować inwazję (p<0,05). Działanie przeciwinwazyjne ekstraktu zostało wzmocnione przez 24-godzinną wstępną obróbkę komórek (p<0,05). Wykazaliśmy, że surowy ekstrakt jabłkowy z odpadów, bogaty w związki fenolowe, korzystnie wpływa na kluczowe etapy kancerogenezy w komórkach okrężnicy in vitro.


title: Systematyczne badania przesiewowe przeciwutleniaczy ogółem w roślinach dietetycznych.

text: Dieta oparta głównie na roślinach zmniejsza ryzyko rozwoju kilku chorób przewlekłych. Często zakłada się, że przeciwutleniacze przyczyniają się do tej ochrony, ale wyniki badań interwencyjnych z pojedynczymi przeciwutleniaczami podawanymi jako suplementy dość konsekwentnie nie potwierdzają żadnych korzyści. Ponieważ rośliny żywieniowe zawierają kilkaset różnych przeciwutleniaczy, przydatne byłoby poznanie całkowitego stężenia przeciwutleniaczy oddających elektrony (tj. reduktorów) w poszczególnych produktach. Takie dane mogą być przydatne w identyfikacji najkorzystniejszych roślin dietetycznych. Oceniliśmy systematycznie całkowite przeciwutleniacze w różnych roślinach dietetycznych stosowanych na całym świecie, w tym różnych owocach, jagodach, warzywach, zbożach, orzechach i roślinach strączkowych. Jeśli to możliwe, przeanalizowaliśmy trzy lub więcej próbek roślin dietetycznych z trzech różnych regionów geograficznych na świecie. Całkowite przeciwutleniacze oszacowano poprzez redukcję Fe(3+) do Fe(2+) (tj. test FRAP), która wystąpiła szybko ze wszystkimi reduktantami o potencjale redukcji o połowę większym niż Fe(3+)/Fe( 2+). Wartości zatem wyrażały odpowiednie stężenie przeciwutleniaczy dostarczających elektrony. Nasze wyniki wykazały, że istnieje ponad 1000-krotna różnica między całkowitymi przeciwutleniaczami w różnych roślinach żywieniowych. Rośliny zawierające najwięcej przeciwutleniaczy to przedstawiciele kilku rodzin, takich jak Rosaceae (róża psia, wiśnia, jeżyna, truskawka, malina), Empetraceae (borówka), Ericaceae (borówka), Grossulariaceae (czarna porzeczka), Juglandaceae (orzech), Asteraceae (nasiona słonecznika), Punicaceae (granat) i Zingiberaceae (imbir). W diecie norweskiej owoce, jagody i zboża stanowią odpowiednio 43,6%, 27,1% i 11,7% całkowitego spożycia przeciwutleniaczy roślinnych. Warzywa stanowiły zaledwie 8,9%. Przedstawiona tu systematyczna analiza ułatwi badania nad odżywczą rolą łącznego działania przeciwutleniaczy w roślinach dietetycznych.


title: Kilka ziół kulinarnych i leczniczych jest ważnym źródłem przeciwutleniaczy w diecie.

text: Oceniliśmy udział ziół kulinarnych i leczniczych w całkowitym spożyciu przeciwutleniaczy w diecie. Nasze wyniki pokazują, że istnieje ponad 1000-krotna różnica między stężeniami przeciwutleniaczy różnych ziół. Spośród badanych suszonych ziół kulinarnych oregano, szałwia, mięta pieprzowa, tymianek ogrodowy, melisa, goździk, ziele angielskie i cynamon, a także chińskie zioła lecznicze Cinnamomi cortex i Scutellariae radix zawierały bardzo wysokie stężenia przeciwutleniaczy (tj. >75 mmol/ 100 gramów). W normalnej diecie spożywanie ziół może zatem znacząco przyczynić się do całkowitego spożycia przeciwutleniaczy roślinnych i być nawet lepszym źródłem przeciwutleniaczy w diecie niż wiele innych grup żywności, takich jak owoce, jagody, zboża i warzywa. Ponadto lek ziołowy Stronger Neo-Minophagen C, preparat zawierający glicyryzynę, stosowany jako zastrzyk dożylny w leczeniu przewlekłego zapalenia wątroby, zwiększa całkowite spożycie antyoksydantów. Kuszące jest spekulowanie, że w kilku efektach działania tych ziół pośredniczą ich działanie przeciwutleniające.


title: Czynniki dominujące adhezji NaCl do chipsów ziemniaczanych.

text: W tym badaniu zbadanymi czynnikami adhezji były czas między smażeniem a powlekaniem, zawartość oleju na powierzchni, temperatura wiórów, skład oleju, wielkość NaCl, kształt NaCl i powlekanie elektrostatyczne. Wytworzono trzy chipsy ziemniaczane o różnej zawartości oleju na powierzchni, o wysokiej, niskiej i nie. Stosowano oleje sojowy, oliwkowy, kukurydziany, arachidowy i kokosowy. Po usmażeniu frytki pokrywano natychmiast, po 1 dniu i po 1 miesiącu. Kryształy NaCl o 5 różnych wielkościach cząstek (24,7, 123, 259, 291 i 388 mikrometrów) pokryto zarówno elektrostatycznie, jak i nieelektrostatycznie. Badano adhezję kryształów kubicznych, dendrytycznych i płatkowych. Wióry powlekano w różnych temperaturach. Wióry z wysoką zawartością oleju powierzchniowego charakteryzowały się najwyższą adhezją soli, co sprawia, że najważniejszym czynnikiem jest zawartość oleju powierzchniowego. Zmniejszenie temperatury wióra zmniejszyło zaolejenie powierzchni i przyczepność. Wydłużenie czasu między smażeniem a powlekaniem zmniejszyło adhezję wiórów olejowych o małej powierzchni, ale nie wpłynęło to na wióry olejowe o dużej powierzchni i ich brak. Zmiana składu oleju nie wpłynęła na przyczepność. Zwiększenie wielkości soli zmniejszało przyczepność. Wielkość soli miała większy wpływ na wióry o mniejszej zawartości oleju powierzchniowego. Gdy występowały znaczne różnice, najlepszą przyczepność dawały kryształy sześcienne, następnie kryształy płatkowe, a następnie kryształy dendrytyczne. W przypadku wiórów olejowych o dużej i małej powierzchni powlekanie elektrostatyczne nie zmieniło adhezji kryształów o małych rozmiarach, ale zmniejszyło adhezję dużych soli. W przypadku wiórów niezawierających oleju na powierzchni powłoka elektrostatyczna poprawiła przyczepność małych rozmiarów soli, ale nie wpłynęła na przyczepność dużych kryształów.


title: Prospektywne badanie spożycia akryloamidu w diecie i ryzyka raka endometrium, jajnika i piersi.

text: TŁO: Akryloamid, prawdopodobny ludzki czynnik rakotwórczy, został wykryty w różnych poddanych obróbce cieplnej produktach bogatych w węglowodany w 2002 roku. Nieliczne badania epidemiologiczne przeprowadzone do tej pory nie wykazały związku z rakiem. Naszym celem było zbadanie związku między spożyciem akrylamidu a ryzykiem raka endometrium, jajnika i raka piersi. METODY: Holenderskie badanie kohortowe dotyczące diety i raka obejmuje 62 573 kobiety w wieku 55-69 lat. Na początku (1986) wybrano losową podkohortę 2589 kobiet, stosując do analizy podejście do analizy kohorty przypadków. Spożycie akryloamidu przez członków podkohorty i przypadki oceniano za pomocą kwestionariusza częstotliwości jedzenia i oparto na analizie chemicznej wszystkich odpowiednich holenderskich produktów spożywczych. Przeprowadzono analizy podgrup dla osób, które nigdy nie paliły, aby wyeliminować wpływ palenia; ważne źródło akryloamidu. WYNIKI: Po 11,3 roku obserwacji udokumentowano odpowiednio 327, 300 i 1835 przypadków raka endometrium, jajnika i piersi. W porównaniu z najniższym kwintylem spożycia akrylamidu (średnie spożycie 8,9 kubka dziennie), współczynnik ryzyka (HR) dostosowany do wielu zmiennych dla raka endometrium, jajnika i piersi w najwyższym kwintylu (średnie spożycie 40,2 kubka dziennie) wyniósł 1,29 [95% przedział ufności (95% CI), 0,81-2,07; P(trend)=0,18], 1,78 (95% CI, 1,10-2,88; P(trend)=0,02) i 0,93 (95% CI, 0,73-1,19; P(trend)=0,79. Dla osób nigdy nie palących odpowiednie HR wynosiły 1,99 (95% CI, 1,12-3,52; P(trend)=0,03), 2,22 (95% CI, 1,20-4,08; P(trend)=0,01) i 1,10 (95% CI 0,80-1,52; P(trend)=0,55). WNIOSKI: Zaobserwowaliśmy zwiększone ryzyko wystąpienia pomenopauzalnego raka endometrium i jajnika wraz ze wzrostem spożycia akryloamidu w diecie, szczególnie wśród osób nigdy nie palących. Ryzyko raka piersi nie było związane z przyjmowaniem akrylamidu.


title: Narażenie na akrylamid i częstość występowania raka piersi wśród kobiet po menopauzie w duńskim badaniu dotyczącym diety, raka i zdrowia.

text: Akrylamid, prawdopodobny czynnik rakotwórczy dla ludzi, powstaje w wielu produktach spożywczych podczas przetwarzania w wysokiej temperaturze. Jak dotąd badania epidemiologiczne nie wykazały żadnego związku między ryzykiem raka u ludzi a narażeniem na akrylamid w diecie. Celem tego badania było przeprowadzenie zagnieżdżonego badania kontrolnego przypadku w ramach prospektywnego badania kohortowego dotyczącego związku między rakiem piersi a narażeniem na akrylamid przy użyciu biomarkerów. Poziomy N-końcowych adduktów hemoglobiny akrylamidu i jego genotoksycznego metabolitu glicydamidu w czerwonych krwinkach przeanalizowano (za pomocą LC/MS/MS) jako biomarkery ekspozycji w 374 przypadkach raka piersi i 374 kontroli z kohorty kobiet po menopauzie. Poziomy adduktów akryloamidu i glicydamidu były podobne w przypadkach i grupie kontrolnej, przy czym palacze mieli znacznie wyższy poziom (około 3 razy) niż niepalący. Nie zaobserwowano związku między stężeniem akryloamidu i hemoglobiny a ryzykiem raka piersi ani nieskorygowanym, ani skorygowanym o potencjalne czynniki zakłócające czas trwania HTZ, liczbę porodów, BMI, spożycie alkoholu i wykształcenie. Jednak po dostosowaniu do zachowań związanych z paleniem zaobserwowano pozytywny związek między stężeniem akryloamidu-hemoglobiny a rakiem piersi z obecnością receptorów estrogenowych, przy szacowanym współczynniku zachorowalności (95% CI) wynoszącym 2,7 (1,1-6,6) na 10-krotny wzrost stężenia akryloamidu- poziom hemoglobiny. Stwierdzono również słaby związek między poziomem hemoglobiny glicydamidowej a występowaniem raka piersi z obecnością receptorów estrogenowych, jednak związek ten całkowicie zniknął, gdy poziomy hemoglobiny akryloamidu i glicydamidu zostały wzajemnie wyrównane. (c) 2008 Wiley-Liss, Inc.


title: Strategie łagodzenia mające na celu zmniejszenie tworzenia się akryloamidu w produktach ze smażonych ziemniaków.

text: Produkty ziemniaczane zawierają duże ilości akryloamidu, które czasami przekraczają stężenie 1 mg/L. Jednak możliwych jest wiele strategii redukcji akryloamidu w produktach ziemniaczanych. W tej pracy dokonano przeglądu różnych podejść do ograniczania tworzenia akryloamidu, pamiętając, że przy stosowaniu strategii tworzenia akryloamidu głównymi kryteriami, które należy zachować, są ogólne właściwości organoleptyczne i odżywcze produktu końcowego.


title: Spożycie akryloamidu w diecie a ryzyko raka nerki, pęcherza moczowego i prostaty.

text: TŁO: Akryloamid, prawdopodobny czynnik rakotwórczy u ludzi, został niedawno wykryty w różnych poddanych obróbce cieplnej produktach bogatych w węglowodany. Badania epidemiologiczne dotyczące związku z rakiem były nieliczne iw większości negatywne. CEL: Naszym celem było prospektywne zbadanie związku między spożyciem akryloamidu w diecie a rakiem nerki, pęcherza moczowego i prostaty. PROJEKT: Holenderskie badanie kohortowe dotyczące diety i raka obejmuje 120 852 mężczyzn i kobiety w wieku 55-69 lat. Na początku (1986) losowa podkohorta 5000 uczestników została wybrana do analizy przypadków i kohort z wykorzystaniem analizy proporcjonalnych hazardów Coxa. Spożycie akrylamidu oceniano na podstawie kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków na początku badania i oparto na analizie chemicznej wszystkich odpowiednich holenderskich produktów spożywczych. WYNIKI: Po 13,3 roku obserwacji do analizy udostępniono odpowiednio 339, 1210 i 2246 przypadków raka nerki, pęcherza moczowego i prostaty. W porównaniu z najniższym kwintylem spożycia akrylamidu (średnie spożycie: 9,5 µg/d), współczynniki ryzyka dla raka nerki, pęcherza moczowego i prostaty skorygowane o wiele zmiennych w najwyższym kwintylu (średnie spożycie: 40,8 µg/d) wynosiły 1,59 (95% CI: 1,09, 2,30; P dla trendu = 0,04), 0,91 (95% CI: 0,73, 1,15; P dla trendu = 0,60) i 1,06 (95% CI: 0,87, 1,30; P dla trendu = 0,69). Wystąpił odwrotny, nieistotny trend dotyczący zaawansowanego raka prostaty u osób, które nigdy nie paliły. WNIOSKI: Znaleźliśmy pewne przesłanki do pozytywnego związku między dietą akryloamidową a ryzykiem raka nerkowokomórkowego. Nie było pozytywnych związków z ryzykiem raka pęcherza moczowego i prostaty.


title: Powiązania między spożyciem mięsa a występowaniem zwyrodnieniowego zapalenia stawów i zaburzeń tkanek miękkich w badaniu zdrowia adwentystów, Califor...

text: CEL: Zbadanie powiązań między występowaniem zwyrodnieniowego zapalenia stawów i zaburzeń tkanek miękkich a spożywaniem mięsa i innych pokarmów wśród uczestników Adwentystycznego Studium Zdrowia. METODY: Bezwarunkowa analiza regresji logistycznej jest wykorzystywana do zbadania przekrojowych powiązań, z uwzględnieniem wpływu wieku, palenia, spożycia alkoholu, wskaźnika masy ciała, stosowania hormonów płciowych i parytetu. WYNIKI: Częstość występowania zwyrodnieniowego zapalenia stawów i zaburzeń tkanek miękkich wyniosła 22,60 procent. Kobiety miały wyższą częstość występowania niż mężczyźni, a częstość występowania znacznie wzrosła wraz z wiekiem. Palenie tytoniu, wyższy wskaźnik masy ciała, nigdy nie stosowanie tabletek antykoncepcyjnych oraz obecna hormonalna terapia zastępcza wiążą się z większą częstością występowania tych zaburzeń w analizie wieloczynnikowej. Wielowymiarowe OR porównujące spożycie mięsa < 1/tydzień; >lub= 1/tydzień; bez mięsa wynosiły 1,31 (95% CI: 1,21, 1,43) i 1,49 (1,31, 1,70) u kobiet; i 1,19 (95% CI: 1,05, 1,34) i 1,43 (1,20, 1,70) u mężczyzn. Spożycie tłuszczu mlecznego i owoców było słabo powiązane ze zwiększonym ryzykiem. Istniały ochronne skojarzenia z konsumpcją orzechów i sałatek. WNIOSKI: Większe spożycie mięsa, podobnie jak hormonalna terapia zastępcza u kobiet, wiąże się z częstszym występowaniem zwyrodnieniowego zapalenia stawów i zaburzeń tkanek miękkich zarówno u mężczyzn, jak i kobiet.


title: Niezbędne kwasy tłuszczowe n-3 u kobiet w ciąży i wczesne dojrzewanie ostrości wzroku u niemowląt donoszonych.

text: TŁO: Kwas dokozaheksaenowy (DHA) jest ważny dla rozwoju neuronów. Nie ma pewności, czy spożycie DHA u niektórych kobiet w ciąży jest wystarczająco niskie, aby zaburzać rozwój dziecka. CEL: Staraliśmy się ustalić, czy niedobór DHA występuje u kobiet w ciąży i przyczynia się do złego rozwoju niemowląt. PROJEKT: Odcięcia biochemiczne, spożycie w diecie lub wyniki rozwojowe wskazujące na niedobór DHA nie są zdefiniowane. Rozwój niemowlęcia ma rozkład, w którym potencjalny rozwój jednostki jest nieznany. Była to randomizowana interwencja mająca na celu ustalenie rozkładu wyników rozwojowych u niemowląt kobiet, u których spożycie DHA uważano za przekraczające wymagania, z którym można porównać rozwój niemowląt matek spożywających zwykłą dietę. DHA (400 mg/d; n = 67) lub placebo (n = 68) były spożywane przez kobiety od 16. tygodnia ciąży do porodu. Określiliśmy kwasy tłuszczowe etanoloamino-fosfoglicerydów z czerwonymi krwinkami matki, ich spożycie w 16 i 36 tygodniu ciąży oraz ostrość wzroku niemowląt w 60 dniu życia. WYNIKI: Opisaliśmy podejście do identyfikacji niedoboru DHA, gdy biochemiczne i funkcjonalne markery niedoboru są nieznane. W analizach wieloczynnikowych ostrość wzroku niemowląt była powiązana z płcią (beta = 0,660, SE = 0,93 i iloraz szans = 1,93) i matczyną interwencją DHA (beta = 1,215, SE = 1,64 i iloraz szans = 3,37). Więcej dziewczynek w grupie placebo niż w grupie interwencyjnej DHA miało ostrość wzroku poniżej średniej (p = 0,048). Kwas dokozatetraenowy z krwinkami czerwonymi matki był odwrotnie skorelowany z ostrością wzroku u chłopców (rho = -0,37, p < 0,05) i dziewcząt (rho = -0,48, p < 0,01). WNIOSKI: Badania te sugerują, że niektóre kobiety ciężarne w naszej badanej populacji miały niedobór DHA.


title: Ostrość wzroku i wyniki poznawcze w wieku 4 lat w podwójnie ślepej, randomizowanej próbie długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych z suplementacją w...

text: Wstęp: Chociaż istnieje wiele danych dotyczących wpływu suplementacji długołańcuchowymi wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi w mieszance dla niemowląt na dojrzewanie wzrokowe i poznawcze w okresie niemowlęcym, dane dotyczące długoterminowych wyników wizualnych i poznawczych z randomizowanych badań są skąpe. CEL: Ocena suplementacji odżywki dla niemowląt kwasem dokozaheksaenowym (DHA) i kwasem arachidonowym (ARA) pod kątem wizualnych i poznawczych wyników w wieku 4 lat. Metody: Pięćdziesiąt dwa z 79 zdrowych niemowląt donoszonych, które zostały włączone do jednoośrodkowego, podwójnie ślepego, randomizowanego badania klinicznego suplementacji DHA i ARA mieszanki dla niemowląt, były dostępne do obserwacji w wieku 4 lat. Ponadto 32 niemowlęta karmione piersią służyły jako „złoty standard”. Miarami wyników były: ostrość wzroku oraz skala inteligencji w wieku przedszkolnym i podstawowa Wechslera – zrewidowana. WYNIKI: Po 4 latach grupa kontrolna z formułą miała gorszą ostrość wzroku niż grupa karmiona piersią; grupy suplementowane DHA i DHA+ARA nie różniły się istotnie od grupy karmionej piersią. Grupy z formułą kontrolną i suplementacją DHA miały gorsze wyniki Werbalnego IQ niż grupa karmiona piersią. WNIOSEK: Suplementacja DHA i ARA w mieszankach dla niemowląt wspiera ostrość widzenia i dojrzewanie IQ podobnie jak u niemowląt karmionych piersią.


title: Spożywanie przez matkę żywności funkcjonalnej zawierającej kwas dokozaheksaenowy w czasie ciąży: korzyść dla wydajności noworodka przy rozwiązywaniu problemów, ale nie...

text: Wstęp: Istnieje niewiele badań opisujących suplementację kwasu dokozaheksaenowego (DHA, 22:6n-3) podczas ciąży i funkcji poznawczych niemowlęcia. Suplementacja DHA w rozwiązywaniu problemów ciąży i niemowląt w pierwszym roku życia nie była badana. CEL: Przetestowaliśmy hipotezę, że niemowlęta urodzone przez kobiety, które spożywały żywność funkcjonalną zawierającą DHA w czasie ciąży, wykazywałyby lepsze zdolności rozwiązywania problemów i pamięć rozpoznawania niż niemowlęta urodzone przez kobiety, które spożywały placebo w czasie ciąży. PROJEKT: W randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, kobiety w ciąży spożywały żywność funkcjonalną zawierającą DHA lub placebo od 24. tygodnia ciąży do porodu. Badane grupy otrzymywały batony zbożowe zawierające DHA (300 mg DHA/92-kcal; średnie spożycie: 5 batonów/tydzień; n=14) lub batony zbożowe placebo (n=15). Niemowlętom w wieku 9 miesięcy podano Test Planowania Niemowląt oraz Test Fagana Inteligencji Niemowląt. Próba rozwiązywania problemów obejmowała etap wsparcia i etap wyszukiwania. Procedurę oceniano na podstawie zachowania niemowlęcia na każdym kroku i całego problemu (punktacja intencji i całkowite rozwiązania celowe). Wyniki zostały wygenerowane na podstawie skumulowanej sprawności niemowlęcia w 5 próbach. WYNIKI: Leczenie miało istotny wpływ na wykonanie zadań rozwiązywania problemów: całkowity wynik intencji (P = 0,017), całkowite rozwiązania celowe (P = 0,011) oraz liczba zamierzonych rozwiązań zarówno na tkaninie (P = 0,008), jak i na okryciu (P = 0,004) kroków. Nie było znaczących różnic między grupami w żadnej mierze testu Fagana na inteligencję niemowląt. WNIOSEK: Dane te wskazują na korzyści w rozwiązywaniu problemów, ale nie na rozpoznawanie pamięci w wieku 9 miesięcy u niemowląt matek, które spożywały żywność funkcjonalną zawierającą DHA w czasie ciąży.


title: Pierwsze wzmianki o zarażeniu człowieka tasiemcem Diphyllobothrium nihonkaiense w Ameryce Północnej.

text: Tasiemiec Diphyllobothrium nihonkaiense (Cestoda: Diphyllobothriidea), pierwotnie opisany w Japonii, został po raz pierwszy zgłoszony przez mężczyznę z Ameryki Północnej. Identyfikacja gatunkowa została oparta na sekwencjach genów rybosomalnych (częściowo 18S rRNA) i mitochondrialnych (częściowo podjednostka I oksydazy cytochromu c) proglottydów wydalonych od czeskiego turysty, który jadł surowego łososia pacyficznego (Oncorhynchus nerka) z Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie.


title: Biorównoważność kwasu dokozaheksaenowego z różnych olejów z alg w kapsułkach i żywności wzbogaconej DHA.

text: Kwas dokozaheksaenowy (DHA), długołańcuchowy kwas tłuszczowy omega-3, jest ważny dla rozwoju oczu i mózgu oraz ciągłego zdrowia wzrokowego, poznawczego i sercowo-naczyniowego. W przeciwieństwie do olejów pochodzących z ryb, biodostępność DHA z olejów pochodzenia wegetariańskiego (alg) nie została formalnie oceniona. Oceniliśmy biorównoważność olejów DHA w kapsułkach z dwóch różnych szczepów alg w porównaniu z biodostępnością z żywności wzbogaconej w DHA. Nasze 28-dniowe randomizowane, kontrolowane placebo badanie w grupach równoległych porównywało biodostępność (a) dwóch różnych olejków DHA z alg w kapsułkach („DHASCO-T” i „DHASCO-S”) w dawkach 200, 600 i 1000 mg DHA dziennie (n = 12 na grupę) oraz (b) pokarmu wzbogaconego w DHA z alg (n = 12). Biorównoważność oparto na zmianach poziomu fosfolipidów i DHA w erytrocytach w osoczu. Określono również wpływ na kwas arachidonowy (ARA), kwas dokozapentaenowy n-6 (DPAn-6) i kwas eikozapentaenowy (EPA). Kapsułki DHASCO-T i DHASCO-S wytwarzały równoważne poziomy DHA w fosfolipidach i erytrocytach osocza. Odpowiedź DHA była zależna od dawki i liniowa w zakresie dawek, fosfolipidowy DHA w osoczu wzrósł odpowiednio o 1,17, 2,28 i 3,03 g na 100 g kwasu tłuszczowego przy dawce 200, 600 i 1000 mg. Batoniki przekąskowe wzmocnione olejem DHASCO-S również dostarczały równoważne ilości DHA w przeliczeniu na dawkę DHA. Monitorowanie zdarzeń niepożądanych wykazało doskonały profil bezpieczeństwa i tolerancji. Dwa różne suplementy w postaci kapsułek z olejem z alg i żywność wzbogacona olejem z alg stanowią biorównoważne i bezpieczne źródła DHA.


title: Bardzo niski poziom długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 u austriackich wegetarian i wegan.

text: TŁO/CELE: Celem badania było zebranie danych na temat spożycia tłuszczu w diecie osób wszystkożernych, wegetarian, wegan i częściowo wszystkożernych oraz jego wpływu na kwasy tłuszczowe n-3 i n-6 w długoterminowych markerach, takich jak sfingolipidy , fosfatydylocholina (PC), fosfatydyloseryna (PS), fosfatydyloetanoloamina (PE), jak również obliczone sfingo- i fosfolipidy (SPL) erytrocytów. METODA: Niniejsze badanie obserwacyjne objęło 98 austriackich dorosłych ochotników obu płci, z których 23 było wszystkożercami, 25 wegetarianami, 37 weganami i 13 pół-wszystkożercami. Uzyskano informacje dotyczące antropometrii na podstawie zmierzonej masy ciała i wzrostu. Ilość i skład spożytego tłuszczu obliczono z 24-godzinnych przypomnień, a wzór kwasów tłuszczowych w fosfolipidach oceniono za pomocą chromatografii gazowej. WYNIKI: Niezrównoważony stosunek n-6/n-3 i ograniczone źródła pokarmowe kwasu eikozapentaenowego (EPA) i kwasu dokozaheksaenowego (DHA) u wegan i wegetarian doprowadziły do redukcji C20:5n-3, C22:5n-3, C22 :6n-3 i całkowita zawartość kwasów tłuszczowych n-3 w SPL, PC, PS i PE w porównaniu z organizmami wszystkożernymi i pół-wszystkożernymi. Całkowita zawartość wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, jednonienasyconych kwasów tłuszczowych i nasyconych kwasów tłuszczowych pozostała niezmieniona. WNIOSEK: Dieta wegetariańska, ze średnim stosunkiem n-6/n-3 wynoszącym 10/1, sprzyja biochemicznemu zanikowi tkanki n-3. Aby zapewnić zdrowie fizyczne, psychiczne i neurologiczne, wegetarianie muszą zredukować stosunek n-6/n-3 przy dodatkowym spożyciu bezpośrednich źródeł EPA i DHA, niezależnie od wieku i płci. (c) 2008 S. Karger AG, Bazylea.


title: Spożycie ryb, metylortęć i neurorozwój dzieci

text: Cel przeglądu Podsumowanie ostatnich danych dotyczących związku narażenia na rtęć we wczesnym okresie życia w wyniku spożycia przez matkę ryb w czasie ciąży, tiomersalu w szczepionkach i amalgamatu dentystycznego z neurorozwojem dziecka. Ostatnie odkrycia Ostatnie publikacje opierają się na wcześniejszych dowodach wykazujących łagodne szkodliwe skutki neurokognitywne wynikające z prenatalnej ekspozycji na metylortęć podczas spożywania ryb przez matkę w czasie ciąży. Nowe badania analizujące skutki spożycia ryb w okresie prenatalnym oraz metylortęci sugerują, że spożywanie ryb w okresie prenatalnym przynosi korzyści, ale także, że należy unikać spożywania ryb o wysokiej zawartości rtęci. Przyszłe badania obejmujące informacje na temat zarówno metylortęci, jak i kwasu dokozaheksaenowego zawartego w rybach pomogą dopracować zalecenia w celu optymalizacji wyników dla matek i dzieci. Dodatkowe niedawne badania potwierdziły bezpieczeństwo szczepionek zawierających timerosal i amalgamatu dentystycznego w leczeniu próchnicy u dzieci. Podsumowanie Narażenie na rtęć może zaszkodzić rozwojowi dziecka. Interwencje mające na celu zmniejszenie narażenia na niskie poziomy rtęci we wczesnym okresie życia muszą być jednak dokładnie ocenione pod kątem potencjalnych szkód towarzyszących wynikającym z tego zmianom zachowania, takim jak zmniejszona ekspozycja na kwas dokozaheksaenowy w wyniku mniejszego spożycia owoców morza, zmniejszona absorpcja szczepień dziecięcych i nieoptymalne opieka dentystyczna.


title: Analiza ryzyka i korzyści wysokiego spożycia ryb we Francji: podejście QALY.

text: Zagrożenie dla zdrowia i korzyści odżywcze żywności są zwykle oceniane oddzielnie. Toksykolodzy zalecają ograniczenie spożycia niektórych ryb z powodu metylortęci; podczas gdy dietetycy zalecają spożywanie większej ilości tłustych ryb ze względu na kwasy omega 3. Konieczna jest wspólna ocena, aby zapewnić spójne zalecenia. W celu oceny ryzyka i korzyści związanych ze spożyciem ryb zastosowano wspólną miarę opartą na metodzie roku życia skorygowanej o jakość (QALY). Badany jest wpływ teoretycznej zmiany ze średniego spożycia WNKT n-3 na wysoki w odniesieniu do układu sercowo-naczyniowego (śmiertelność z powodu CHD, śmiertelność i zachorowalność na udar mózgu) oraz na rozwój neuronalny płodu (utrata lub przyrost IQ). Wniosek ten można uznać za czułą analizę zastosowanego modelu i analizuje wpływ zmiany zależności dawka-odpowiedź między chorobami sercowo-naczyniowymi a spożyciem kwasów tłuszczowych omega-3. Wyniki pokazują, że zwiększenie spożycia ryb może mieć korzystny wpływ na zdrowie. Jednak przedział ufności ogólnego oszacowania ma ujemną dolną granicę, co oznacza, że ten wzrost spożycia ryb może mieć negatywny wpływ ze względu na zanieczyszczenie MeHg. Określono pewne ograniczenia podejścia QALY. Pierwsza dotyczy określenia zależności dawka-odpowiedź. Druga dotyczy ekonomicznych źródeł podejścia i indywidualnych preferencji. Wreszcie, ponieważ zbadano tylko jeden korzystny aspekt i jeden element ryzyka, należy rozważyć, w jaki sposób inne korzystne i ryzykowne elementy mogą zostać włączone do modelu.


title: Narażenie na składniki odżywcze i metylortęć podczas spożywania ryb.

text: Istnieją kontrowersje dotyczące zagrożeń i korzyści związanych ze spożywaniem ryb. Spożywanie ryb dostarcza składników odżywczych, z których niektóre są niezbędne do wzrostu i rozwoju mózgu. Wszystkie ryby zawierają jednak metylortęć (MeHg), znany środek neurotoksyczny. Toksyczny efekt MeHg wydaje się najbardziej szkodliwy podczas rozwoju mózgu, a zatem ekspozycja prenatalna jest największym problemem. Obecnie nie jest znany poziom ekspozycji prenatalnej związanej z ryzykiem neurorozwoju dziecka. Zrównoważenie korzyści i możliwych zagrożeń związanych z konsumpcją ryb stanowi dylemat dla konsumentów i organów regulacyjnych. Dokonujemy przeglądu składników odżywczych w rybach, które są ważne dla rozwoju mózgu oraz aktualnych dowodów na ryzyko związane z MeHg przy poziomach narażenia osiąganych przez spożywanie ryb. Następnie dokonujemy przeglądu wyników dużego prospektywnego badania kohortowego populacji, która codziennie spożywa ryby, Seychelles Child Development Study. Zawartość MeHg w rybach spożywanych na Seszelach jest podobna do zawartości w rybach oceanicznych dostępnych w krajach uprzemysłowionych, więc stanowią one populację wartowniczą dla wszelkiego ryzyka związanego ze spożyciem ryb. Na Seszelach oceny dzieci w wieku do 9 lat nie wykazują spójnego wzorca niekorzystnych związków z prenatalną ekspozycją na MeHg. Ostatnie badania na Seszelach skupiły się na składnikach odżywczych ryb, które mogą wpływać na rozwój dziecka, w tym na długołańcuchowych wielonienasyconych kwasach tłuszczowych, jodze, żelazie i cholinie. Wstępne wyniki tego badania sugerują, że korzystny wpływ składników odżywczych z ryb może przeciwdziałać wszelkim niekorzystnym skutkom MeHg na rozwijający się układ nerwowy.


title: Wytyczne dotyczące zdrowia publicznego dotyczące korzyści sercowo-naczyniowych i zagrożeń związanych ze spożywaniem ryb

text: W przeszłości obawy związane ze spożyciem ryb dotyczyły zagrożeń związanych z zanieczyszczeniami (np. metylortęcią (MeHg) i PCB). Niedawno obawy dotyczące zdrowia publicznego poszerzyły się o uznanie szczególnych korzyści płynących ze spożywania ryb, takich jak te wynikające z wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (PUFA) w oleju rybim. Ryby zawierają różne poziomy PUFA i MeHg. Ponieważ oba odnoszą się do tych samych skutków zdrowotnych (w przeciwnych kierunkach) i występują razem u ryb, należy zachować szczególną ostrożność w dostarczaniu wskazówek dotyczących zdrowia publicznego. Mozaffarian i Rimm w niedawnym artykule (JAMA. 2006, 296:1885-99) przedstawili mocne argumenty za korzystnym wpływem PUFA na zmniejszenie ryzyka choroby wieńcowej, ale jednocześnie szeroko odrzucili wzrost ryzyko choroby niedokrwiennej serca, jakie stwarza MeHg w rybach, stwierdzając, że „…wśród dorosłych… korzyści ze spożycia ryb przewyższają potencjalne ryzyko”. Wydaje się, że wniosek ten opiera się na niedokładnej i niewystarczająco krytycznej analizie literatury. Niniejsza literatura jest ponownie analizowana w świetle ich wniosków oraz rozważane są dostępne i odpowiednie opcje zdrowia publicznego.


title: Kompromisy między składnikami odżywczymi i zanieczyszczeniami: zamiana mięsa, drobiu lub owoców morza na białko dietetyczne.

text: Dokonując wyborów żywieniowych, konsumenci stają przed dylematem pogodzenia różnic między korzyściami zdrowotnymi a narażeniem na potencjalne toksyny. Analizy mające na celu oszacowanie prawdopodobnych wyników spożycia i narażenia u małych dzieci i kobiet w wieku rozrodczym pokazują, że owoce morza, kurczaki i wołowina, choć w przybliżeniu równoważne pod względem białka, różnią się pod względem kluczowych składników odżywczych, a także poziomu niektórych zanieczyszczeń. Zwiększenie różnorodności wyborów mięs, drobiu i owoców morza oraz spożywanie ich w ilościach zgodnych z aktualnymi wytycznymi i poradami żywieniowymi przyczyni się do zaspokojenia potrzeb żywieniowych przy jednoczesnym zmniejszeniu narażenia na jakikolwiek pojedynczy rodzaj zanieczyszczenia.


title: Symulowany wpływ przesunięcia populacji kwasów tłuszczowych n-3 w populacji na ekspozycję na dioksyny i związki dioksynopodobne.

text: Ze względu na korzystne działanie prozdrowotne WNKT LC n-3, produkty morskie zostały uznane za grupę żywności o szczególnym znaczeniu w diecie człowieka. Jednak owoce morza są podatne na zanieczyszczenie lipofilowymi zanieczyszczeniami organicznymi. Celem tego badania była ocena poziomu spożycia PCDD, PCDF i dioksynopodobnych PCB za pomocą probabilistycznej procedury Monte Carlo, w odniesieniu do zaleceń dotyczących LC n-3 PUFA wydanych przez Belgijską Federalną Radę Zdrowia. W odniesieniu do zalecenia opracowano dwa scenariusze różniące się spożyciem WNKT n-3 LC: scenariusz 0,3 E% i 0,46 E%. Całkowite narażenie na dioksyny i substancje dioksynopodobne w scenariuszu 0,3 E% LC n-3 PUFA waha się od 2,31 pg TEQ/kg mc/dzień w 5. percentylu, przez 4,37 pg TEQ/kg mc/dzień w 50. percentylu do 8,41 pg TEQ/kgbw/dzień na 95. percentylu. W scenariuszu 0,46 E% LC n-3 PUFA 5, 50 i 95 percentyl są narażone na odpowiednio 2,74, 5,52 i 9,98 pg TEQ/kg mc/dzień. W związku z tym, gdyby zalecane spożycie WKT n-3 LC opierało się na spożyciu ryb jako jedynym dodatkowym źródle, większość badanej populacji przekroczyłaby proponowane wytyczne zdrowotne dla dioksyn i substancji dioksynopodobnych.


title: Bromowane środki zmniejszające palność w amerykańskiej żywności.

text: My i inni niedawno zaczęliśmy badać poziomy bromowanych środków zmniejszających palność w różnych matrycach w USA, w tym w ludzkim mleku i innej żywności. W tym artykule dokonano przeglądu badań nad żywnością. W naszych badaniach zmierzono od dziesięciu do trzynastu kongenerów polibromowanego eteru difenylowego (PBDE), w tym zazwyczaj BDE 209. Wszystkie próbki mleka kobiet w USA były zanieczyszczone PBDE od 6 do 419 ng/g, lipidami, o rząd wielkości wyższym niż poziomy podane w Europie. badania i są najczęściej zgłaszane na całym świecie. Porównaliśmy nasze rynkowe badania koszykowe mięsa, ryb i produktów mlecznych z innymi amerykańskimi badaniami żywności mięsa i ryb. Badania amerykańskie wykazały nieco wyższy poziom PBDE niż zgłoszono gdzie indziej. Najbardziej skażone były ryby (mediana 616 pg/g), następnie mięso (mediana 190 pg/g) i produkty mleczne (mediana 32,2 pg/g). Jednak w przeciwieństwie do niektórych krajów europejskich, w których przeważają ryby, spożycie PBDE w USA pochodzi głównie z mięsa, następnie ryb, a następnie produktów mlecznych. Pieczenie może zmniejszyć ilość PBDE na porcję. Zmierzyliśmy również poziomy heksabromocyklododekanu (HBCD), innego bromowanego środka zmniejszającego palność, w ludzkim mleku. Poziomy są niższe niż PBDE, 0,16-1,2 ng/g, podobnie jak poziomy europejskie, w przeciwieństwie do PBDE, gdzie poziomy w USA są znacznie wyższe niż poziomy europejskie.


title: Dioksyny, dibenzofurany, dioksynopodobne PCB i DDE w amerykańskim fast foodzie, 1995.

text: Żywność, zwłaszcza produkty mleczne, mięso i ryby, jest głównym źródłem narażenia środowiska na dioksyny w populacji ogólnej. Istnieje niewiele danych na temat poziomów dioksyn w popularnych i powszechnie spożywanych „fast foodach”. Dane przedstawione we wcześniej opublikowanym badaniu pilotażowym ograniczały się do pomiaru jedynie poziomu dioksyn i dibenzofuranów w trzech typach amerykańskich fast foodów. Badanie to uzupełnia poprzedni artykuł, przedstawiając dane, oprócz dioksyn i dibenzofuranów, na temat blisko spokrewnionych dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB) oraz trwałego metabolitu DDT, 1,1-dichloro-2,2-bis ( p-chlorofenylo)etylen (DDE), w czterech typach popularnych amerykańskich fast foodów. Należą do nich McDonald's Big Mac Hamburger, Pizza Hut's Personal Pan Pizza Supreme, trzyczęściowy Kentucky Fried Chicken (KFC) trzyczęściowy zestaw śniadaniowy z mieszanym ciemnym i białym mięsem oraz lody czekoladowo-czekoladowe Häagen-Daz. Ekwiwalenty toksyczne dioksyn plus dibenzofuran dioksyn (TEQ) wahały się od 0,03 do 0,28 TEQ pg/g mokrej lub pełnej wagi dla Big Mac, od 0,03 do 0,29 dla Pizza, od 0,01 do 0,31 dla KFC i od 0,03 do 0,49 TEQ pg /g na lody. Dzienne spożycie TEQ na kilogram masy ciała (kg/mc), przy założeniu, że osoba dorosła o wadze 65 kg i dziecko o masie 20 kg, z jednej porcji każdego z tych fast foodów wahały się od 0,046 do 1,556 pg/kg u dorosłych, podczas gdy u dzieci wartości te wynosiły od 0,15 do 5,05 pg/kg. Całkowite zmierzone PCDD/F w Big Macu, Personal Pan Pizza, KFC i lodach Häagen-Daz wahały się od 0,58 do 9,31 pg/g. Zmierzone poziomy DDE w fast foodach wahały się od 180 do 3170 pg/g. Całkowity poziom mono-orto PCB wahał się do 500 pg/g lub 1,28 TEQ pg/g dla KFC, a di-orto PCB do 740 pg/g lub 0,014 TEQ pg/g dla próbki pizzy. Całkowite wartości PCB w czterech próbkach wahały się do 1170 pg/g lub 1,29 TEQ pg/g dla próbki kurczaka.


title: Spożycie mleka i trądzik u nastoletnich chłopców

text: Cel Próbowaliśmy zbadać związek między spożyciem produktów mlecznych w diecie a trądzikiem młodzieńczym wśród chłopców. Metody Było to prospektywne badanie kohortowe. Przebadaliśmy 4273 chłopców, członków prospektywnego badania kohortowego młodzieży i czynników stylu życia, którzy podali spożycie diety w maksymalnie 3 kwestionariuszach częstotliwości jedzenia w latach 1996-1998 i trądzik u nastolatków w 1999 roku. Obliczyliśmy wieloczynnikowe współczynniki chorobowości i 95% przedziały ufności dla trądzik. Wyniki Po uwzględnieniu wieku wyjściowego, wzrostu i spożycia energii, wieloczynnikowe współczynniki chorobowości (95% przedział ufności; wartość P dla testu trendu) dla trądziku porównując najwyższą (>2 porcje/dzień) z najniższym (<1/tydzień) kategorie spożycia w 1996 r. wynosiły 1,16 (1,01, 1,34; 0,77) dla mleka ogółem, 1,10 (0,94, 1,28; 0,83) dla mleka pełnego/2%, 1,17 (0,99, 1,39; 0,08) dla mleka odtłuszczonego (1%), i 1,19 (1,01, 1,40; 0,02) dla mleka odtłuszczonego. Ograniczenia Nie wszyscy członkowie kohorty odpowiedzieli na kwestionariusz. Ocenę trądziku przeprowadzono na podstawie samoopisu, a chłopcy, których objawy mogły być częścią choroby podstawowej, nie zostali wykluczeni. Nie dostosowaliśmy się do stosowania sterydów i innych czynników związanych ze stylem życia, które mogą wpływać na występowanie trądziku. Wniosek Znaleźliśmy pozytywny związek między spożyciem odtłuszczonego mleka a trądzikiem. To odkrycie sugeruje, że mleko odtłuszczone zawiera składniki hormonalne lub czynniki, które wpływają na hormony endogenne, w wystarczających ilościach, aby mieć biologiczne skutki u konsumentów.


title: Dieta i trądzik.

text: Trądzik jest spowodowany działaniem dihydrotestosteronu, pochodzącego z prekursorów endogennych i egzogennych, prawdopodobnie działającego synergistycznie z insulinopodobnym czynnikiem wzrostu-1. Omówiono te źródła i interakcje. Zaproponowano zarówno mechanizm działania, jak i zalecane zmiany w diecie, które ograniczają przyjmowanie i produkcję tych hormonów.


title: Skuteczna inaktywacja cieplna Mycobacterium avium subsp. paratuberkuloza w surowym mleku zanieczyszczonym naturalnie zakażonym kałem

text: Skuteczność pasteryzacji i homogenizacji wysokotemperaturowej o krótkim czasie utrzymywania (HTST) w odniesieniu do inaktywacji Mycobacterium avium subsp. paratuberkulozę oceniano ilościowo. Pozwoliło to na szczegółowe określenie kinetyki inaktywacji. Wysokie stężenia kału od krów z klinicznymi objawami choroby Johne'a były używane do skażenia surowego mleka w celu jak najwierniejszego naśladowania możliwych incydentów. Ostateczny M. avium subsp. Stosowano stężenia paratuberkulozy wahające się od 102 do 3,5 × 105 komórek na ml mleka surowego. Obróbki cieplne, w tym przemysłową HTST, symulowano w skali pilotażowej z 22 różnymi kombinacjami czasu i temperatury, w tym 60 do 90°C przy czasach utrzymywania (średniego przebywania) od 6 do 15 sekund. Po 72°C i czasie utrzymywania 6 s, 70°C przez 10 i 15 s lub w bardziej rygorystycznych warunkach, brak żywotnych M. avium subsp. odzyskano komórki paratuberkulozy, co spowodowało >4,2- do >7,1-krotne zmniejszenie, w zależności od początkowego stężenia inokulum. Modelowanie kinetyczne inaktywacji 69 punktów danych ilościowych dało Ea 305 635 J/mol i lnk0 107,2, co odpowiada wartości D 1,2 sw 72°C i wartości Z 7,7°C. Homogenizacja nie wpłynęła znacząco na inaktywację. Można wyciągnąć wniosek, że warunki pasteryzacji HTST równe 15 s w temperaturze ≥72°C powodują ponad siedmiokrotne zmniejszenie liczby M. avium subsp. paratuberkuloza.


title: Zmiany mikrobiologiczne i sensoryczne podczas dojrzewania sera Prato wytworzonego z mleka o różnym poziomie komórek somatycznych.

text: Celem tych badań była ocena wpływu 2 poziomów liczby komórek somatycznych mleka surowego (SCC) na skład sera Prato oraz na zmiany mikrobiologiczne i sensoryczne sera Prato podczas dojrzewania. Wyselekcjonowano dwie grupy krów mlecznych w celu uzyskania mleka o niskiej zawartości SCC (<200 000 komórek/ml) i wysokiej zawartości SCC (>700 000 komórek/ml), które wykorzystano do produkcji 2 kadzi sera. Mleko pasteryzowane oceniano na podstawie pH, całkowitej zawartości suchej masy, tłuszczu, białka całkowitego, laktozy, standardowej liczby płytek, bakterii coli w 45 stopniach C i Salmonella spp. Skład sera oceniano 2 dni po wytworzeniu. Po 3, 9, 16, 32 i 51 dniach przechowywania przeprowadzono liczbę bakterii kwasu mlekowego, bakterii psychrotroficznych oraz drożdży i pleśni. Salmonella spp., Listeria monocytogenes i koagulazo-dodatnie Staphylococcus oznaczono po 3, 32 i 51 dniach przechowywania. Przeprowadzono projekt czynnikowy 2 x 5 z 4 powtórzeniami. Ocenę sensoryczną serów z mleka o niskiej i wysokiej zawartości SCC przeprowadzono pod kątem ogólnej akceptacji za pomocą 9-punktowej skali hedonicznej po 8, 22, 35, 50 i 63 dniach przechowywania. Zastosowane poziomy komórek somatycznych nie wpłynęły na całkowitą zawartość białka i soli: wilgoci w serach. W przypadku serów z mleka o wysokiej zawartości SCC pH i zawartość wilgoci były wyższe, a czas krzepnięcia dłuższy. Oba sery wykazywały brak Salmonella spp. i L. monocytogenes, a liczba koagulazo-dodatnich Staphylococcus wynosiła poniżej 1 x 10(2) cfu/g przez cały czas przechowywania. Liczba bakterii kwasu mlekowego zmniejszyła się znacznie w czasie przechowywania serów zarówno z mleka o niskiej, jak i wysokiej zawartości SCC, ale w szybszym tempie w przypadku sera z mleka o wysokiej zawartości SCC. Sery z mleka o niskiej zawartości SCC charakteryzowały się niższą liczbą bakterii psychrotroficznych oraz wyższą liczbą drożdży i pleśni niż sery z mleka o niskiej zawartości SCC. Sery z mleka o niskiej zawartości SCC wykazały lepszą ogólną akceptację przez konsumentów. Niższa ogólna akceptacja serów z mleka o wysokiej zawartości SCC może być związana z wadami tekstury i smaku, prawdopodobnie spowodowanymi wyższą proteolizą tych serów.


title: Zastosowanie technik morfologicznych do oceny hot-dogów: co jest w hot-dogach, które jemy?

text: Amerykanie konsumują miliardy hot-dogów rocznie, co przekłada się na ponad miliard dolarów w sprzedaży detalicznej. Etykiety na opakowaniach zwykle wymieniają jakiś rodzaj mięsa jako główny składnik. Celem tego badania jest ocena zawartości mięsa i wody kilku marek parówek w celu ustalenia, czy etykiety na opakowaniach są dokładne. Osiem marek parówek oceniano pod kątem zawartości wody w masie. Do oceny zawartości mięsa i innych rozpoznawalnych składników zastosowano szereg rutynowych technik w patologii chirurgicznej, w tym rutynową mikroskopię świetlną z wycinkami barwionymi hematoksyliną-eozyną, specjalne barwienie, immunohistochemię i mikroskopię elektronową. Etykiety na opakowaniach wskazywały, że najwyżej wymienionym składnikiem we wszystkich 8 markach było mięso; drugim wymienionym składnikiem była woda (n = 6) i inny rodzaj mięsa (n = 2). Woda stanowiła 44% do 69% (mediana 57%) całkowitej masy. Zawartość mięsa określona metodą mikroskopowej analizy przekrojowej wahała się od 2,9% do 21,2% (mediana 5,7%). Koszt hotdoga (0,12 - 0,42 USD) z grubsza korelował z zawartością mięsa. Oprócz mięśni szkieletowych obserwowano różne tkanki, w tym kości (n = 8), kolagen (n = 8), naczynia krwionośne (n = 8), materiał roślinny (n = 8), nerw obwodowy (n = 7), tłuszcz ( n = 5), chrząstkę (n = 4) i skórę (n = 1). U żadnego z parówek nie zaobserwowano immunobarwienia glejowych kwaśnych białek fibrylarnych. Zawartość lipidów w wybarwieniu czerwieni olejowej O została oceniona jako umiarkowana u 3 parówek i oznaczona u 5 parówek. Mikroskopia elektronowa wykazała rozpoznawalny mięsień szkieletowy z dowodami zmian zwyrodnieniowych. Podsumowując, etykiety składników do hotdogów są mylące; większość marek zawiera wagowo ponad 50% wody. Ilość mięsa (mięśni szkieletowych) w większości gatunków stanowiła mniej niż 10% powierzchni przekroju. Droższe marki generalnie miały więcej mięsa. Wszystkie hot dogi zawierały inne rodzaje tkanek (kości i chrząstki) niezwiązane z mięśniami szkieletowymi; tkanka mózgowa nie była obecna.


title: Czynniki dietetyczne i ryzyko raka piersi: badanie kontrolne przypadków wśród populacji w południowej Francji.

text: W tym badaniu kliniczno-kontrolnym zbadano różne grupy żywności pod kątem raka piersi. W latach 2002-2004 przeprowadzono wywiady z 437 przypadkami i 922 kontrolami dopasowanymi pod względem wieku i miejsca zamieszkania. Dietę mierzono za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Skorygowane ilorazy szans (OR) obliczono dla różnych poziomów spożycia, zidentyfikowanych dwiema metodami: „klasyczną” i „spline”. Żadna z dwóch metod nie wykazała związku między całkowitym spożyciem owoców i warzyw a rakiem piersi. Wyniki dwóch metod wykazały nieistotny zmniejszony związek ze spożyciem gotowanych warzyw, a także warzyw strączkowych i ryb. Podczas gdy metoda spline nie wykazała żadnego związku, metoda klasyczna wykazała istotne powiązania związane z najniższym spożyciem surowych warzyw lub produktów mlecznych i ryzykiem raka piersi: Skorygowany OR dla spożycia surowych warzyw między (67,4 a 101,3 g/dzień) vs. (< 67,4 g/dobę) wynosiła 0,63 [95% przedział ufności (CI) = 0,43-0,93]. Skorygowany OR dla spożycia nabiału pomiędzy (134,3 a 271,2 g/dzień) vs. (<134,3 g/dzień) wyniósł 1,57 (95% CI = 1,06-2,32). Jednak ogólne wyniki nie były spójne. W porównaniu z metodą klasyczną, zastosowanie metody splajnowej wykazało istotne powiązanie z płatkami zbożowymi, mięsem i oliwą z oliwek. Zboża i oliwa z oliwek były odwrotnie powiązane z ryzykiem raka piersi. Ryzyko raka piersi wzrastało o 56% na każde dodatkowe 100 g dziennie spożywanego mięsa. Potrzebne są badania z wykorzystaniem nowych technik metodologicznych, aby potwierdzić próg dietetyczny odpowiedzialny za zmiany w ryzyku raka piersi. Niezbędne są nowe podejścia, które polegają na analizie wzorców żywieniowych, a nie na żywieniu.


title: Spożycie roślin strączkowych i produktów sojowych oraz częstość występowania cukrzycy typu 2 w Shanghai Women’s Health Study

text: Wstęp Postuluje się, że dieta bogata w rośliny strączkowe może być korzystna w zapobieganiu cukrzycy typu 2 (cukrzyca typu 2). Jednak dane łączące ryzyko cukrzycy typu 2 i spożycie roślin strączkowych są ograniczone. Cel Celem pracy było zbadanie związku między spożyciem roślin strączkowych i sojowych a samoopisową DM typu 2. Projekt Badanie zostało przeprowadzone w populacyjnej prospektywnej kohorcie chińskich kobiet w średnim wieku. Obserwowaliśmy 64 227 kobiet bez cukrzycy typu 2, raka lub choroby sercowo-naczyniowej w wywiadzie w momencie rekrutacji do badania przez średnio 4,6 lat. Uczestnicy przeprowadzili osobiste wywiady, w których zebrano informacje na temat czynników ryzyka cukrzycy, w tym spożycia diety i aktywności fizycznej w wieku dorosłym. Wykonano pomiary antropometryczne. Spożycie diety oceniano za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków w badaniu wyjściowym oraz w pierwszym badaniu kontrolnym przeprowadzonym 2–3 lata po rekrutacji do badania. Wyniki Zaobserwowaliśmy odwrotną zależność między kwintylami całkowitego spożycia roślin strączkowych i 3 wzajemnie wykluczającymi się grupami roślin strączkowych (orzechy ziemne, soja i inne rośliny strączkowe) a występowaniem cukrzycy typu 2. Skorygowane na wiele zmiennych ryzyko względne cukrzycy typu 2 dla górnego kwintyla w porównaniu z dolnym kwintylem wyniosło 0,62 (95% CI: 0,51; 0,74) dla wszystkich roślin strączkowych i 0,53 (95% CI: 0,45; 0,62) dla soi. Związek między produktami sojowymi (innymi niż mleko sojowe) a spożyciem białka sojowego (białka pochodzącego z nasion soi i ich produktów) z DM typu 2 nie był istotny. Wnioski Spożycie roślin strączkowych, w szczególności soi, było odwrotnie proporcjonalne do ryzyka 2 DM.


title: Skuteczność diety opartej na soi w porównaniu z tradycyjną dietą niskokaloryczną na utratę wagi i poziom lipidów u osób dorosłych z nadwagą.

text: CEL: W tym badaniu zbadano wpływ niskokalorycznej diety opartej na soi na kontrolę masy ciała, skład ciała i profile lipidów we krwi w porównaniu z tradycyjną dietą niskokaloryczną. METODY: Trzydzieści otyłych dorosłych (średni wskaźnik masy ciała 29-30 kg/m2) zostało losowo przydzielonych do dwóch grup. Grupa niskokaloryczna oparta na soi spożywała białko sojowe jako jedyne źródło białka, a tradycyjna grupa niskokaloryczna spożywała dwie trzecie białka zwierzęcego i resztę białka roślinnego w diecie 1200 kcal/dzień przez 8 tygodni. Zapis diety był prowadzony codziennie przez całe badanie. Spożycie pokarmu analizowano przed i po badaniu. Dane antropometryczne zbierano co tydzień i porównywano dane biochemiczne sprzed i po 8-tygodniowym eksperymencie. WYNIKI: Masa ciała, wskaźnik masy ciała, procent tkanki tłuszczowej i obwód talii znacząco spadły w obu grupach (p < 0,05). Spadek procentowej zawartości tłuszczu w ciele w grupie sojowej (2,2%, 95% przedział ufności 1,6-2,8) był większy niż w grupie tradycyjnej (1,4%, 95% przedział ufności -0,1 do 2,8). Stężenia całkowitego cholesterolu w surowicy, stężenia cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości i parametry czynności wątroby zmniejszyły się w grupie opartej na soi i były znacząco różne od pomiarów w grupie tradycyjnej (P < 0,05). Nie stwierdzono znaczących zmian w poziomach triacyloglicerolu w surowicy, stężenia cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości w surowicy i stężenia glukozy na czczo w grupie sojowej lub tradycyjnej. WNIOSEK: Niskokaloryczne diety oparte na soi znacznie obniżyły całkowity cholesterol w surowicy i stężenie cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości i miały większy wpływ na zmniejszenie procentowej zawartości tłuszczu w organizmie niż tradycyjne diety niskokaloryczne. Tak więc diety oparte na soi mają korzyści zdrowotne w zakresie redukcji masy ciała i lipidów we krwi.


title: Epidemiologia ekspozycji na soję i ryzyko raka piersi

text: Większość wczesnych badań opublikowanych na temat soi i raka piersi nie miała na celu zbadania wpływu soi; ocena spożycia soi była zwykle surowa i w analizie uwzględniono kilka potencjalnych czynników zakłócających. W tym przeglądzie skupiliśmy się na badaniach ze stosunkowo pełną oceną narażenia dietetycznego na soję w docelowych populacjach i odpowiednim uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających w statystycznej analizie danych z badań. Metaanaliza 8 (1 kohortowych, 7 przypadków-kontrolnych) badań przeprowadzonych na Azjatach spożywających duże ilości soi wskazuje na znaczny trend zmniejszania się ryzyka wraz ze wzrostem spożycia produktów sojowych. W porównaniu z najniższym poziomem spożycia pokarmu sojowego (⩽5 mg izoflawonów dziennie), ryzyko było pośrednie (OR=0,88, 95% przedział ufności (CI)=0,78–0,98) wśród osób ze skromnym (∼10 mg izoflawonów dziennie) i najniższe (OR=0,71, 95% CI=0,60–0,85) wśród osób z wysokim spożyciem (⩾20 mg izoflawonów dziennie). W przeciwieństwie do tego, spożycie soi nie było związane z ryzykiem raka piersi w badaniach przeprowadzonych w 11 populacjach zachodnich o niskim spożyciu soi, których średni najwyższy i najniższy poziom spożycia izoflawonu sojowego wynosił odpowiednio około 0,8 i 0,15 mg dziennie. Tak więc dotychczasowe dowody, oparte w dużej mierze na badaniach kliniczno-kontrolnych, sugerują, że spożycie pokarmu sojowego w ilości spożywanej w populacjach azjatyckich może mieć działanie ochronne przed rakiem piersi.


title: Genotoksyczność genisteiny: krytyczne rozważania dotyczące dawki ekspozycji in vitro.

text: Potencjalne korzyści zdrowotne fitoestrogenów pochodzących z soi obejmują ich zgłoszoną użyteczność jako środków przeciwrakowych, kardioprotektantów oraz jako alternatywy hormonalnej terapii zastępczej w okresie menopauzy. Chociaż rośnie popularność suplementacji fitoestrogenami w diecie oraz dietami wegetariańskimi i wegańskimi wśród młodzieży i dorosłych, utrzymują się obawy dotyczące potencjalnych szkodliwych lub innych skutków genotoksycznych. Chociaż in vitro donoszono o różnych genotoksycznych efektach fitoestrogenów, stężenia, przy których takie efekty występowały, były często znacznie wyższe niż fizjologicznie istotne dawki osiągalne przez dietetyczne lub farmakologiczne przyjmowanie pokarmów sojowych lub suplementów. Niniejsza praca przeglądowa skupia się na badaniach in vitro najliczniejszego fitoestrogenu sojowego, genisteiny, krytycznie badając dawkę jako kluczowy wyznacznik efektów komórkowych. Biorąc pod uwagę poziomy wychwytu genisteiny w diecie i biodostępności, zdefiniowaliśmy stężenia genisteiny in vitro >5 mikroM jako dawki niefizjologiczne, a zatem „wysokie” dawki, w przeciwieństwie do znacznej części wcześniejszej literatury. W ten sposób wiele z często cytowanych genotoksycznych skutków genisteiny, w tym apoptozy, hamowania wzrostu komórek, hamowania topoizomerazy i innych, staje się mniej oczywistych. Ostatnie badania komórkowe, epigenetyczne i mikromacierzowe zaczynają rozszyfrowywać efekty genisteiny, które występują w dietetycznie istotnych niskich stężeniach. W toksykologii, dobrze przyjęta zasada „dawka określa truciznę” odnosi się do wielu substancji toksycznych i może być przywołana, jak tutaj, w celu odróżnienia genotoksycznego od potencjalnie korzystnego działania in vitro naturalnych produktów dietetycznych, takich jak genisteina.


title: Spożycie dietetyczne flawonoidów i przeżycie raka piersi wśród kobiet na Long Island.

text: TŁO: Badania laboratoryjne i rosnąca liczba badań epidemiologicznych dostarczyły dowodów na zmniejszone ryzyko raka piersi związane z przyjmowaniem w diecie pewnych klas flawonoidów. Jednak wpływ flawonoidów na przeżycie nie jest znany. W populacyjnej kohorcie pacjentów z rakiem piersi zbadaliśmy, czy spożycie flawonoidów w diecie przed rozpoznaniem wiąże się z późniejszym przeżyciem. METODY: Kobiety w wieku od 25 do 98 lat, u których nowo zdiagnozowano pierwszego pierwotnego inwazyjnego raka piersi między 1 sierpnia 1996 r. a 31 lipca 1997 r. i które uczestniczyły w populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym (n=1210) były obserwowane dla stanu życiowego do 31 grudnia 2002. W wywiadzie kliniczno-kontrolnym przeprowadzonym wkrótce po postawieniu diagnozy, respondenci wypełnili FFQ, który oceniał spożycie w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Śmiertelność ogólna (n=173 zgony) i śmiertelność związana z rakiem piersi (n=113 zgonów) określono za pomocą National Death Index. WYNIKI: Zmniejszone współczynniki ryzyka [skorygowany do wieku i energii współczynnik ryzyka (95% przedział ufności)] dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny zaobserwowano wśród kobiet przed menopauzą i po menopauzie dla najwyższego kwintyla spożycia, w porównaniu z najniższym, dla flawonów [0,63 ( 0,41-0,96], izoflawony [0,52 (0,33-0,82)] i antocyjanidyny [0,64 (0,42-0,98)]. Nie zaobserwowano znaczących trendów w ryzyku. Wyniki były podobne tylko dla śmiertelności związanej z rakiem piersi. WNIOSEK: Śmiertelność może być zmniejszona w związku z wysokim poziomem flawonów i izoflawonów w diecie wśród pomenopauzalnych pacjentów z rakiem piersi w USA. Potrzebne są większe badania, aby potwierdzić nasze ustalenia.


title: Poziom izoflawonu w osoczu i późniejsze ryzyko raka piersi u japońskich kobiet: zagnieżdżone badanie kliniczno-kontrolne przeprowadzone przez Japan Public Health Center-...

text: CEL: Ze względu na duże zróżnicowanie spożycia, kraje azjatyckie są odpowiednim miejscem do badań nad wpływem stosunkowo wysokich dawek izoflawonu na ryzyko raka piersi. Niemniej jednak żadne prospektywne badanie z Azji nie oceniało poziomu krwi lub moczu jako biomarkerów spożycia izoflawonu. PACJENCI I METODY: W badaniu prospektywnym opartym na Japan Public Health Center w latach 1990-1995 zaobserwowano łącznie 24 226 kobiet w wieku od 40 do 69 lat, które odpowiedziały na kwestionariusz i dostarczyły krew w latach 1990-1995. -up, zidentyfikowano 144 pacjentów z nowo zdiagnozowanym rakiem piersi. Z kohorty wybrano dwie dopasowane kontrole dla każdego pacjenta. Poziomy izoflawonu oceniano za pomocą kwestionariusza poziomu w osoczu i częstości pokarmów, a iloraz szans raka piersi w zależności od poziomu izoflawonu oszacowano przy użyciu modelu warunkowej regresji logistycznej. WYNIKI: Znaleźliśmy statystycznie istotną odwrotną zależność między genisteiną w osoczu a ryzykiem raka piersi, ale brak związku dla daidzeiny w osoczu. Skorygowane ilorazy szans dla najwyższego i najniższego kwartyla stężenia w osoczu wyniosły 0,34 dla genisteiny (95% CI, 0,16 do 0,74; P dla trendu, 0,02) i 0,71 dla daidzeiny (95% CI, 0,35 do 1,44; P dla trendu, . 54). Mediana wartości genisteiny w osoczu w grupie kontrolnej wyniosła 31,9 ng/ml dla najniższej i 353,9 ng/ml dla najwyższego kwartyla. Jeśli chodzi o spożycie izoflawonów w diecie, nieistotne odwrotne zależności zaobserwowano zarówno dla genisteiny, jak i daidzeiny. WNIOSEK: To zagnieżdżone badanie kliniczno-kontrolne wykazało odwrotną zależność między genisteną w osoczu a ryzykiem raka piersi w Japonii.


title: Wpływ dwóch rodzajów mleka sojowego i mleka mlecznego na lipidy osocza u dorosłych z hipercholesterolemią: badanie randomizowane.

text: CEL: Porównanie wpływu dwóch dostępnych na rynku mleka sojowego (jeden z całych ziaren sojowych, drugi z izolatu białka sojowego) z niskotłuszczowym mlekiem mlecznym na odpowiedź lipidową, insulinową i glukozową w osoczu. PROJEKT: Randomizowane badanie kliniczne, projekt naprzemienny. TEMATY: Uczestnicy byli w wieku 30-65 lat, n = 28, ze stężeniem cholesterolu LDL (LDL-C) przed badaniem wynoszącym 160-220 mg/dl, nie przyjmowali leków obniżających stężenie lipidów, a ogólny wynik ryzyka Framingham wyniósł <lub=10%. INTERWENCJA: Uczestnicy musieli spożywać mleko w ilości wystarczającej do dostarczenia 25 g białka dziennie z każdego źródła. Protokół obejmował trzy 4-tygodniowe fazy leczenia, każda oddzielona od następnej okresem wypłukiwania wynoszącym > lub = 4 tygodnie. WYNIKI: Średnie stężenie LDL-C na końcu każdej fazy (+/- SD) wynosiło 161 +/- 20, 161 +/- 26 i 170 +/- 24 mg/dl dla pełnego mleka sojowego, białka sojowego izolować mleko i mleko mleczne, odpowiednio (p = 0,9 dla mleka sojowego, p = 0,02 dla każdego mleka sojowego w porównaniu z mlekiem mlecznym). Nie zaobserwowano znaczących różnic w zależności od rodzaju mleka dla cholesterolu HDL, triacylogliceroli, insuliny lub glukozy. WNIOSEK: Dawka 25 g białka sojowego dziennie z mleka sojowego doprowadziła do niewielkiego 5% obniżenia LDL-C w stosunku do mleka mlecznego wśród dorosłych z podwyższonym LDL-C. Efekt nie różnił się w zależności od rodzaju mleka sojowego, a mleko sojowe nie miało istotnego wpływu na inne zmienne lipidowe, insulinę czy glukozę.


title: Interwencja L-teaniny poprawia funkcję ludzkich limfocytów gammadeltaT.

text: Ludzkie limfocyty gammadeltaT stanowią podzbiór limfocytów T i stanowią pierwszą linię obrony przed drobnoustrojami i nowotworami. Te komórki gammadeltaT mogą być pobudzone bisfosfonianami zawierającymi azot i pewnymi krótkołańcuchowymi alkiloaminami. Te napięte komórki gammadeltaT mają zwiększoną zdolność do proliferacji i wydzielania cytokin po ekspozycji ex vivo na wiele różnych drobnoustrojów i komórek nowotworowych. Największym źródłem alkiloamin w diecie jest L-teanina, aminokwas unikalny dla napojów herbacianych, który jest katabolizowany do etyloaminy. Ostatnio wykazano, że suplementacja pacjentów kapsułkami zawierającymi L-teaninę i katechiny zmniejsza częstość występowania objawów przeziębienia i grypy, jednocześnie poprawiając funkcję komórek gammadeltaT.


title: Działanie antyproliferacyjne i apoptotyczne ekstraktu z rumianku w różnych ludzkich komórkach nowotworowych.

text: Rumianek (Matricaria chamomilla), popularne zioło od wieków cenione jako tradycyjna medycyna, stosowany był w leczeniu różnych ludzkich dolegliwości; jednak jego aktywność przeciwnowotworowa jest nieznana. Oceniliśmy właściwości przeciwnowotworowe wodnych i metanolowych ekstraktów rumianku w stosunku do różnych ludzkich linii komórek nowotworowych. Ekspozycja ekstraktów z rumianku spowodowała minimalne reakcje hamujące wzrost w normalnych komórkach, podczas gdy w różnych ludzkich liniach komórek nowotworowych zaobserwowano znaczny spadek żywotności komórek. Ekspozycja na rumianek spowodowała zróżnicowaną apoptozę w komórkach rakowych, ale nie w normalnych komórkach przy podobnych dawkach. Analiza HPLC ekstraktu z rumianku potwierdziła 7-O-glukozyd apigeniny jako główny składnik rumianku; zaobserwowano również pewne drugorzędne składniki glikozydowe. Glikozydy apigeniny hamowały wzrost komórek rakowych, ale w mniejszym stopniu niż macierzysty aglikon, apigenina. Doświadczenia ex vivo sugerują, że dekoniugacja glikozydów zachodzi in vivo w celu wytworzenia aglikonu, zwłaszcza w jelicie cienkim. Badanie to stanowi pierwszą opisaną demonstrację przeciwnowotworowego działania rumianku. Dalsze badania mechanizmu działania rumianku są uzasadnione w ocenie potencjalnej użyteczności tego ziołowego leku w leczeniu pacjentów z rakiem.


title: Wysoki poziom rakotwórczych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w napojach mate.

text: TŁO: Picie mate jest związane z nowotworami przełyku, części ustnej gardła, krtani, płuc, nerek i pęcherza moczowego. Przeprowadziliśmy to badanie, aby ustalić, czy picie mate może prowadzić do znacznego narażenia na wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA), w tym znane czynniki rakotwórcze, takie jak benzo[a]piren. METODY: Stężenia 21 pojedynczych WWA zmierzono w suchych liściach ośmiu handlowych marek yerba mate oraz w naparach z gorącej (80 st. C) lub zimnej (5 st. C) wody. Pomiary wykonano przy użyciu chromatografii gazowej/spektrometrii masowej, z deuterowanymi WWA jako surogatami. Napary wykonano przez dodanie wody do liści, usunięcie powstałego naparu po 5 minutach, a następnie dodanie większej ilości wody do pozostałych liści. Proces ten powtarzano 12 razy dla każdej temperatury infuzji. WYNIKI: Całkowite stężenie 21 WWA w różnych markach yerba mate wahało się od 536 do 2906 ng/g suchych liści. Stężenia benzo[a]pirenu wahały się od 8,03 do 53,3 ng/g suchych liści. W przypadku naparów mate przygotowanych przy użyciu gorącej wody i marki 1, do 12 naparów uwolniono 37% (1092 z 2906 ng) wszystkich zmierzonych WWA i 50% (25,1 z 50 ng) zawartości benzo[a]pirenu. Podobne wyniki uzyskano dla innych naparów gorących i zimnych. WNIOSEK: Bardzo wysokie stężenia rakotwórczych WWA stwierdzono w liściach yerba mate oraz w gorących i zimnych naparach mate. Nasze wyniki potwierdzają hipotezę, że rakotwórczość mate może być związana z zawartością WWA.


title: Herbata czy kawa? Studium przypadku dotyczące dowodów na porady dietetyczne.

text: Niniejszy artykuł bada poziom dowodów wymaganych do uzasadnienia udzielania społeczeństwu porad dietetycznych. Istnieją istotne różnice praktyczne między opracowywaniem wytycznych dotyczących żywienia zdrowia publicznego a wytycznymi dotyczącymi praktyki klinicznej. Chociaż złotym standardem dowodów dla wytycznych praktyki klinicznej jest metaanaliza wielu randomizowanych badań kontrolowanych, jest to często nierealistyczne, a czasem nieetyczne w ocenie interwencji żywieniowych w zakresie zdrowia publicznego. W związku z tym badania epidemiologiczne stanowią większość dowodów dotyczących wytycznych żywieniowych. Ciekawym studium przypadku w tym zakresie jest herbata i kawa. Są to dwa najczęściej spożywane napoje na całym świecie, jednak niewiele jest porad dietetycznych na temat ich stosowania. Omówiono dowody na związek między spożywaniem kawy lub herbaty a kilkoma chorobami. Dostępne badania, głównie epidemiologiczne, a także badania na zwierzętach i badania in vitro wskazują, że kawa i herbata są bezpiecznymi napojami. Herbata jest jednak zdrowszą opcją, ponieważ może odgrywać rolę w zapobieganiu wielu nowotworom i CVD. Chociaż dowody na takie związki nie są mocne, opinia publiczna będzie nadal pić zarówno herbatę, jak i kawę i nadal będzie prosić dietetyków o zalecenia. W związku z tym argumentuje się, że należy udzielać porad dotyczących najlepszych dostępnych danych, ponieważ oczekiwanie na udostępnienie pełnych danych może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia publicznego.


title: Spożycie jaj a choroby układu krążenia i śmiertelność Badanie zdrowia lekarzy

text: Wprowadzenie Redukcja cholesterolu w diecie jest zalecana w celu zapobiegania chorobom układu krążenia (CVD). Chociaż jaja są ważnym źródłem cholesterolu i innych składników odżywczych, dostępne są ograniczone i niespójne dane dotyczące wpływu spożycia jaj na ryzyko CVD i śmiertelność. Cele Zbadanie związku między spożyciem jaj a ryzykiem CVD i śmiertelnością. Projekt Prospektywne badanie kohortowe 21 327 uczestników z Physicians' Health Study I. Spożycie jaj oceniano za pomocą prostego, skróconego kwestionariusza żywieniowego. Do oszacowania ryzyka względnego wykorzystaliśmy regresję Coxa. Wyniki Po średnim okresie obserwacji wynoszącym 20 lat w tej kohorcie wystąpiło łącznie 1550 nowych zawałów mięśnia sercowego (MI), 1342 udarów i 5169 zgonów. Spożycie jaj nie było związane z incydentem MI lub udarem w wieloczynnikowej regresji Coxa. Natomiast skorygowane współczynniki ryzyka (95% CI) dla śmiertelności wynosiły 1,0 (odniesienie), 0,94 (0,87-1,02), 1,03 (0,95-1,11), 1,05 (0,93-1,19) i 1,23 (1,11-1,36) dla spożycia jaj odpowiednio <1, 1, 2-4, 5-6 i 7+ na tydzień (p dla trendu <0,0001). Związek ten był silniejszy wśród pacjentów z cukrzycą z 2-krotnie zwiększonym ryzykiem zgonu w porównaniu z najwyższą i najniższą kategorią spożycia jaj niż u osób bez cukrzycy (HR: 1,22 (1,09-1,35) (p dla interakcji 0,09). sugerują, że rzadkie spożywanie jaj nie wpływa na ryzyko CVD, a jedynie nieznacznie zwiększa ryzyko całkowitej śmiertelności u lekarzy płci męskiej.Ponadto spożycie jaj było dodatnio związane ze śmiertelnością i związek ten był silniejszy wśród chorych na cukrzycę w tej populacji selekcyjnej.


title: Spożycie produktów pełnoziarnistych wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem zgonów z przyczyn innych niż sercowo-naczyniowe, nienowotworowych, przypisywanych chorobom zapalnym w stanie Iowa...

text: TŁO: Niedawno wykazano, że stres oksydacyjny, infekcje i stany zapalne są głównymi czynnikami patofizjologicznymi w przypadku kilku głównych chorób. CEL: Zbadaliśmy związek spożycia produktów pełnoziarnistych ze śmiercią przypisywaną niekardiologicznym, nienowotworowym chorobom zapalnym. PROJEKT: Kobiety po menopauzie (n = 41 836) w wieku 55-69 lat na początku badania w 1986 roku były obserwowane przez 17 lat. Po wykluczeniu z powodu chorób układu krążenia, raka, cukrzycy, zapalenia okrężnicy i marskości wątroby na początku badania pozostało 27 312 uczestników, z których 5552 zmarło w ciągu 17 lat. Model proporcjonalnej regresji hazardów został dostosowany do wieku, palenia, otyłości, wykształcenia, aktywności fizycznej i innych czynników żywieniowych. WYNIKI: Śmierć związana z zapaleniem była odwrotnie proporcjonalna do spożycia pełnego ziarna. W porównaniu ze współczynnikami ryzyka u kobiet, które rzadko lub nigdy nie jadły produktów pełnoziarnistych, współczynnik ryzyka wyniósł 0,69 (95% CI: 0,57, 0,83) dla tych, które spożywały 4-7 porcji tygodniowo, 0,79 (0,66, 0,95) dla 7,5 -10,5 porcji na tydzień, 0,64 (0,53, 0,79) dla 11-18,5 porcji na tydzień i 0,66 (0,54, 0,81) dla > lub=19 porcji na tydzień (P dla trendu = 0,01). Opisane wcześniej odwrotne zależności między spożyciem produktów pełnoziarnistych a całkowitą śmiertelnością z powodu choroby niedokrwiennej serca utrzymywały się po 17 latach obserwacji. WNIOSKI: Zmniejszenie śmiertelności z powodu zapaleń związanych z nawykowym przyjmowaniem produktów pełnoziarnistych było większe niż wcześniej opisywane w przypadku choroby wieńcowej i cukrzycy. Ponieważ w pełnych ziarnach znajduje się wiele fitochemikaliów, które mogą bezpośrednio lub pośrednio hamować stres oksydacyjny, a stres oksydacyjny jest nieuniknioną konsekwencją zapalenia, sugerujemy, że redukcja stresu oksydacyjnego przez składniki pełnego ziarna jest prawdopodobnym mechanizmem działania ochronnego.


title: Wykrywanie, testowanie i kontrola patogenów w świeżych kiełkach brokułów

text: Tło Niedawne zwiększone zainteresowanie spożywaniem zielonych kiełków warzyw zostało zahamowane przez fakt, że świeże kiełki mogą w niektórych przypadkach być nośnikami chorób przenoszonych przez żywność. Muszą być uprawiane w odpowiednich warunkach sanitarnych i traktowane jako produkt spożywczy, a nie towar rolny. Gdy kiełki są uprawiane zgodnie z kryteriami zaproponowanymi w branży kiełków, opracowanymi przez agencje regulacyjne i przestrzeganymi przez wielu kiełkujących, zielone kiełki mogą być produkowane przy bardzo niskim ryzyku. W przypadku nieprzestrzegania tych wytycznych może dojść do zanieczyszczenia. Metody Oceniono roczny program testów „zatrzymaj i uwolnij” drobnoustrojów, prowadzony wspólnie z rygorystycznymi procedurami czyszczenia nasion i obiektów przez 13 amerykańskich hodowców kiełków brokułów. Testy skażenia mikrobiologicznego przeprowadzono na 6839 beczkach z kiełkami, co odpowiada około 5 milionom opakowań konsumenckich świeżych zielonych kiełków. Wyniki Tylko 24 (0,75%) z 3191 próbek kiełków dało początkowy pozytywny wynik testu na Escherichia coli O157:H7 lub Salmonella spp., a po ponownym przetestowaniu 3 beczki ponownie dały wynik pozytywny. Testy złożone (np. łączenie do 7 bębnów do testowania patogenów) były równie czułe jak testy pojedynczych bębnów. Wnioski Stosując protokół „testuj i ponownie testuj”, hodowcy byli w stanie zminimalizować niszczenie upraw. Łącząc bębny do testów, udało im się również obniżyć koszty testowania, które obecnie stanowią znaczną część kosztów związanych z uprawą kiełków. Opisany tutaj schemat testu i trzymania umożliwił znalezienie tych kilku partii skażonych kiełków przed zapakowaniem i wysyłką. Zdarzenia te były izolowane, a do zasobów żywności trafiały tylko bezpieczne kiełki.


title: Sulforafan mobilizuje obronę komórkową, która chroni skórę przed uszkodzeniem przez promieniowanie UV

text: Promieniowanie UV (UVR) jest całkowitym czynnikiem rakotwórczym, który wywołuje konstelację zdarzeń patologicznych, w tym bezpośrednie uszkodzenie DNA, wytwarzanie reaktywnych utleniaczy, które peroksydują lipidy i uszkadzają inne składniki komórkowe, inicjację stanu zapalnego i tłumienie odpowiedzi immunologicznej. Niedawny dramatyczny wzrost zachorowalności na nieczerniakowe nowotwory skóry można w dużej mierze przypisać większej ekspozycji starzejącej się populacji na promieniowanie UV. Dlatego konieczne jest opracowanie strategii komórkowych dla samoistnej ochrony skóry przed szkodliwym działaniem UVR. Tutaj pokazujemy, że rumień wynikający z UVR jest wszechstronnym i nieinwazyjnym biomarkerem do oceny uszkodzeń UVR i można go precyzyjnie i łatwo określić ilościowo w ludzkiej skórze. Miejscowe stosowanie bogatych w sulforafan ekstraktów z 3-dniowych kiełków brokułów spowodowało zwiększenie aktywności enzymów fazy 2 w skórze myszy i człowieka, chroniło przed zapaleniem i obrzękiem indukowanym przez UV u myszy oraz zmniejszało podatność na rumień wywołany wąskim pasmem 311 -nm UVR u ludzi. U sześciu ludzi (trzech mężczyzn i trzy kobiety w wieku 28-53 lat) średnie zmniejszenie rumienia po sześciu dawkach UVR (300-800 mJ/cm2 w przyrostach co 100 mJ/cm2) wyniosło 37,7% (zakres 8,37- 78,1%; P = 0,025). Ta ochrona przed czynnikami rakotwórczymi u ludzi jest katalityczna i długotrwała.


title: Niski poziom witaminy B12 i ryzyko spadku funkcji poznawczych u osób starszych.

text: TŁO: Podwyższone stężenie całkowitej homocysteiny (tHcy) jest związane z zaburzeniami funkcji poznawczych, ale nie jest jasne, czy niski poziom witaminy B12 lub kwasu foliowego jest odpowiedzialny za pogorszenie funkcji poznawczych. CEL: Zbadaliśmy powiązania spadku funkcji poznawczych ze stanem witaminy B12 i kwasu foliowego w podłużnym badaniu kohortowym przeprowadzonym w latach 1993-2003 w Oksfordzie w Wielkiej Brytanii. PROJEKT: Funkcja poznawcza została oceniona za pomocą Mini-Mental State Examination >/=3 razy w ciągu 10 lat i dotyczyła stężenia w surowicy witaminy B12, holotranskobalaminy (holoTC), tHcy, kwasu metylomalonowego (MMA) i kwasu foliowego z zastosowanie liniowych modeli mieszanych u 1648 uczestników, którzy dostarczyli krew w 1995 roku. WYNIKI: U niektórych uczestników funkcja poznawcza gwałtownie spadła w młodszym wieku, ale u innych pozostała nienaruszona aż do późnej starości. W wieloczynnikowych analizach regresji po uwzględnieniu ustalonych czynników ryzyka stężenia holoTC (marker obniżonego statusu witaminy B12), tHcy i MMA przewidywały pogorszenie funkcji poznawczych, ale folian nie. Podwojenie stężeń holoTC (od 50 do 100 pmol/l) wiązało się z 30% wolniejszym tempem spadku zdolności poznawczych (-0,137 do -0,083), podczas gdy podwojenie tHcy (od 10 do 20 mikromol/l) lub MMA ( od 0,25 do 0,50 mikromol/l) wiązało się z >50% szybszym spadkiem funkcji poznawczych (odpowiednio od -0,090 do -0,169) i (od -0,104 do -0,169). Po uwzględnieniu wszystkich markerów witaminowych jednocześnie, powiązania spadku funkcji poznawczych z holoTC i MMA pozostały istotne. WNIOSKI: Niski poziom witaminy B12 wiązał się z szybszym spadkiem funkcji poznawczych. Wymagane są badania z randomizacją, aby określić znaczenie suplementacji witaminy B12 w zapobieganiu demencji.


title: Współczesne społeczeństwo i perspektywy niskiego spożycia witaminy B12.

text: TŁO: Niedobór witaminy B(12) może wystąpić u osób z nawykami żywieniowymi, które wykluczają pokarmy pochodzenia zwierzęcego oraz u pacjentów, którzy nie są w stanie wchłonąć witaminy B(12) w pożywieniu. MATERIAŁ I METODA: Nasza klinika obsługuje populację o wysokich dochodach mieszkającą w południowym Izraelu. Przypuszczamy, że tendencja do obniżania poziomu witaminy B(12) w naszej populacji jest spowodowana zamierzonym spadkiem spożycia produktów zwierzęcych. Przeanalizowaliśmy 512 historii medycznych pacjentów poddawanych badaniom krwi na poziom witaminy B(12) z różnych powodów. WYNIK: Poziom witaminy B(12) u 192 pacjentów (37,5%) wynosił poniżej 250 pg/ml. WNIOSEK: W wyniku informacji medialnych rozpowszechniających związek między mięsem, cholesterolem a chorobami układu krążenia zmniejszyło się spożycie mięsa, zwłaszcza wołowiny. Zmiany stylu życia wśród segmentów populacji o wysokim poziomie społeczno-ekonomicznym z jednej strony oraz występowanie ubóstwa z drugiej to dwa główne czynniki zmniejszające spożycie produktów zwierzęcych. Powoduje to obniżenie poziomu witaminy B(12) w populacji ogólnej, a w konsekwencji nasilenie patologii spowodowanej niedoborem witaminy B(12). Zamiast tych możliwych zmian i aby zapobiec poważnym problemom zdrowotnym, należy poważnie rozważyć i przedyskutować wzbogacanie witaminą B(12). (c) 2007 S. Karger AG, Bazylea.


title: Epizod psychotyczny podobny do schizofrenii, wywołany niedoborem kobalaminy.

text: Chociaż niedobór kobalaminy jest powszechnie znany i zwykle objawia się objawami hematologicznymi i neuropsychiatrycznymi, objawy psychiatryczne zwykle nie są dominującym objawem. Opisujemy młodego samotnego wegetarianina płci męskiej, u którego wystąpił epizod psychotyczny wywołany kobalaminą bez poprzedzających objawów neurologicznych i żadnych objawów hematologicznych. Wyzdrowiał po krótkim kursie leków przeciwpsychotycznych i doustnej suplementacji kobalaminą i pozostał bezobjawowy i funkcjonalnie niezależny po 1 roku obserwacji.


title: Źródła i biodostępność witaminy B12.

text: Typowymi źródłami witaminy B(12) w diecie są pokarmy zwierzęce, mięso, mleko, jajka, ryby i skorupiaki. Ponieważ szacuje się, że jelitowy system wchłaniania za pośrednictwem czynnika wewnętrznego jest wysycony na poziomie około 1,5-2,0 mikrogramów na posiłek w warunkach fizjologicznych, biodostępność witaminy B(12) znacznie spada wraz ze wzrostem spożycia witaminy B(12) na posiłek. Biodostępność witaminy B(12) u zdrowych ludzi z mięsa ryb, mięsa baraniego i mięsa drobiowego wynosiła odpowiednio 42%, 56%-89% i 61%-66%. Wydaje się, że witamina B(12) w jajach jest słabo przyswajalna (<9%) w porównaniu z innymi produktami żywnościowymi pochodzenia zwierzęcego. W Dietary Reference Intakes w Stanach Zjednoczonych i Japonii przyjmuje się, że 50% witaminy B(12) w diecie jest wchłaniane przez zdrowe osoby dorosłe z prawidłową czynnością przewodu pokarmowego. Niektóre pokarmy roślinne, suszona zielona i fioletowa szkarłatnica (nori) zawierają znaczne ilości witaminy B(12), chociaż inne jadalne algi nie zawierały witaminy B lub tylko jej śladowe(12). Większość jadalnych niebiesko-zielonych alg (sinice) stosowanych w suplementach dla ludzi zawiera głównie pseudowitaminę B(12), która jest nieaktywna u ludzi. Jadalne cyjanobakterie nie nadają się do wykorzystania jako źródło witaminy B(12), zwłaszcza u wegan. Wzbogacone płatki śniadaniowe są szczególnie cennym źródłem witaminy B(12) dla wegan i osób starszych. Planowana jest również produkcja niektórych warzyw wzbogaconych w witaminę B(12).


title: Rola witaminy B12 w zaburzeniu depresyjnym – opis przypadku.

text: Niedokrwistość z niedoboru witaminy B12 może mieć objawy psychiczne poprzedzające objawy hematologiczne. Chociaż opisano różne objawy, istnieją tylko nieliczne dane na temat roli witaminy B12 w depresji. Przedstawiamy przypadek niedoboru witaminy B12 z nawracającymi epizodami depresji.


title: [Wiotkie dziecko z anemią makrocytową i wegańską matką].

text: Przedstawiamy przypadek 7-miesięcznej dziewczynki, u której wystąpiła ostra niedokrwistość, uogólniona hipotonia mięśniowa i brak rozwoju. Badania laboratoryjne wykazały niedobór kobalaminy, spowodowany dietą wegańską matki. Triada kliniczna nabytego zespołu wiotkiego dziecka z niedokrwistością megaloblastyczną i brakiem rozwoju jest patognomiczna dla dziecięcego niedoboru kobalaminy. Nieprawidłowości neurologiczne są często nieodwracalne i mogą być związane z opóźnioną mielinizacją w MRI. Prawidłowe stężenie kobalaminy w surowicy matki i brak niedokrwistości nie wykluczają niedoboru subklinicznego. W przypadku podejrzenia niedoboru kobalaminy, m.in. u kobiet w ciąży będących na diecie wegańskiej należy określić wydalanie kwasu metylomalonowego z moczem i stężenie homocysteiny w osoczu, a substytucję kobalaminy należy rozpocząć na wczesnym etapie, aby uniknąć potencjalnie nieodwracalnego uszkodzenia płodu.


title: Żywienie uzupełniające: komentarz Komitetu ds. Żywienia ESPGHAN.

text: Niniejsze stanowisko w sprawie żywienia uzupełniającego podsumowuje dowody na wpływ żywności uzupełniającej na zdrowie. Koncentruje się na zdrowych niemowlętach w Europie. Po zapoznaniu się z aktualną wiedzą i praktykami sformułowaliśmy następujące wnioski: Wyłączne lub pełne karmienie piersią przez około 6 miesięcy jest pożądanym celem. Żywienie uzupełniające (tj. pokarmy stałe i płyny inne niż mleko matki lub preparaty do początkowego żywienia niemowląt i preparaty do dalszego żywienia niemowląt) nie powinny być wprowadzane przed 17. tygodniem i nie później niż 26. tygodniem. Nie ma przekonujących dowodów naukowych na to, że unikanie lub opóźnione wprowadzanie potencjalnie alergizujących pokarmów, takich jak ryby i jajka, zmniejsza alergie zarówno u niemowląt uważanych za obarczone zwiększonym ryzykiem rozwoju alergii, jak i u tych, których ryzyko nie jest uważane za podwyższone. W okresie karmienia uzupełniającego, >90% zapotrzebowania na żelazo niemowlęcia karmionego piersią musi być zaspokojone przez pokarmy uzupełniające, które powinny dostarczać wystarczającą ilość żelaza przyswajalnego. Mleko krowie jest słabym źródłem żelaza i nie powinno być używane jako główny napój przed 12 miesiącem życia, chociaż niewielkie ilości mogą być dodawane do pokarmów uzupełniających. Rozsądne jest unikanie zarówno wczesnego (<4 miesięcy), jak i późnego (>7 miesięcy) wprowadzania glutenu oraz stopniowe wprowadzanie glutenu, gdy niemowlę jest jeszcze karmione piersią, ponieważ może to zmniejszyć ryzyko celiakii, cukrzyca typu 1 i alergia na pszenicę. Niemowlęta i małe dzieci na diecie wegetariańskiej powinny otrzymywać wystarczającą ilość (około 500 ml) mleka matki lub mleka modyfikowanego i produktów mlecznych. Niemowlęta i małe dzieci nie powinny być karmione dietą wegańską.


title: Zespół Westa u niemowlęcia z niedoborem witaminy B12 przy braku anemii makrocytowej.

text: Niedobór witaminy B(12) u niemowląt często powoduje deficyty hematologiczne i neurologiczne, w tym anemię makrocytową, opóźnienie lub regresję neurorozwojową, drażliwość, osłabienie, hipotonię, ataksję, apatię, drżenie i drgawki. Rozpoznanie niedoboru witaminy B(12) może być trudne przy braku typowej niedokrwistości makrocytowej. Przedstawiamy przypadek 10-miesięcznej kobiety, u której zdiagnozowano zespół Westa związany z niedoborem witaminy B(12), ale bez niedokrwistości makrocytowej spowodowanej niedożywieniem matki. Zdolności motoryczne i rozwój poznawczy pacjentki były normalne do 9 miesiąca życia, kiedy to zaczęła wykazywać serię nagłych zgięć głowy, tułowia, ramion i nóg. Była karmiona wyłącznie piersią i nie otrzymywała suplementacji witaminowej. Wyniki elektroencefalografii (EEG) wskazywały na zmodyfikowaną hipoarytmię i u pacjentki zdiagnozowano zespół Westa. Podano syntetyczny hormon adrenokortykotropowy i chociaż skurcze ustąpiły, pacjentka pozostała apatyczna i nie mogła siedzieć bez pomocy. Wyniki EEG wskazywały na uogólnioną wolną aktywność. Po zdiagnozowaniu niedoboru witaminy B(12) rozpoczęto leczenie pozajelitowe witaminą B(12). Jej objawy ustąpiły, a EEG było całkowicie normalne. W wieku 20 miesięcy wykazywała odpowiedni do wieku profil rozwojowy i neurologiczny. Według naszej wiedzy jest to pierwsze doniesienie o zespole Westa jako objawowym objawach niedoboru witaminy B(12).


title: Śmiertelność w randomizowanych badaniach suplementów przeciwutleniaczy w profilaktyce pierwotnej i wtórnej: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: KONTEKST: Suplementy przeciwutleniające są stosowane w zapobieganiu wielu chorobom. CEL: Ocena wpływu suplementów antyoksydacyjnych na śmiertelność w randomizowanych badaniach prewencji pierwotnej i wtórnej. ŹRÓDŁA DANYCH I WYBÓR BADAŃ: Przeszukaliśmy elektroniczne bazy danych i bibliografie opublikowane do października 2005 r. Wszystkie randomizowane badania z udziałem dorosłych porównujące beta-karoten, witaminę A, witaminę C (kwas askorbinowy), witaminę E i selen pojedynczo lub w połączeniu z placebo lub z brakiem interwencje zostały uwzględnione w naszej analizie. Randomizacja, zaślepienie i obserwacja były uważane za markery błędu systematycznego w włączonych badaniach. Wpływ suplementów przeciwutleniaczy na śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny został przeanalizowany w metaanalizach efektów losowych i przedstawiony jako ryzyko względne (RR) z 95% przedziałami ufności (CI). Do oceny wpływu zmiennych towarzyszących w badaniach zastosowano metaregresję. EKSTRAKCJA DANYCH: Włączyliśmy 68 randomizowanych badań z 232 606 uczestnikami (385 publikacji). SYNTEZA DANYCH: Gdy zebrano razem wszystkie badania o niskim i wysokim ryzyku stosowania suplementów antyoksydacyjnych, nie stwierdzono znaczącego wpływu na śmiertelność (RR 1,02; 95% CI 0,98-1,06). Analizy wieloczynnikowej metaregresji wykazały, że badania z niskim ryzykiem błędu systematycznego (RR 1,16; 95% CI 1,04[skorygowany]-1,29) i selenem (RR 0,998; 95% CI 0,997-0,9995) były istotnie związane ze śmiertelnością. W 47 badaniach o niskim poziomie błędu systematycznego z udziałem 180 938 uczestników suplementy antyoksydacyjne znacząco zwiększyły śmiertelność (RR, 1,05; 95% CI, 1,02-1,08). W badaniach z niskim ryzykiem błędu systematycznego, po wykluczeniu badań selenowych, beta-karoten (RR 1,07; 95% CI 1,02-1,11), witamina A (RR 1,16; 95% CI 1,10-1,24) i witamina E (RR , 1,04; 95% CI, 1,01-1,07), pojedynczo lub łącznie, istotnie zwiększała śmiertelność. Witamina C i selen nie miały istotnego wpływu na śmiertelność. WNIOSKI: Leczenie beta-karotenem, witaminą A i witaminą E może zwiększyć śmiertelność. Potencjalna rola witaminy C i selenu w śmiertelności wymaga dalszych badań.


title: Pieprz czarny i jego ostra zasada – piperyna: przegląd różnorodnych efektów fizjologicznych.

text: Pieprz czarny (Piper nigrum) jest jednym z najszerzej stosowanych wśród przypraw. Jest ceniony za wyraźną jakość gryzienia przypisywaną alkaloidowi, piperynie. Pieprz czarny jest używany nie tylko w diecie człowieka, ale także do wielu innych celów, takich jak leczniczy, konserwujący i perfumeryjny. W ostatnich dziesięcioleciach donoszono o wielu fizjologicznych efektach czarnego pieprzu, jego ekstraktów lub głównej substancji czynnej, piperyny. Piperyna dietetyczna, korzystnie stymulując enzymy trawienne trzustki, poprawia zdolność trawienia i znacznie skraca czas tranzytu pokarmu przez przewód pokarmowy. W badaniach in vitro wykazano, że piperyna chroni przed uszkodzeniami oksydacyjnymi poprzez hamowanie lub gaszenie wolnych rodników i reaktywnych form tlenu. Wykazano również, że leczenie pieprzem czarnym lub piperyną obniża peroksydację lipidów in vivo i korzystnie wpływa na komórkowy stan tiolowy, cząsteczki przeciwutleniaczy i enzymy przeciwutleniające w wielu eksperymentalnych sytuacjach stresu oksydacyjnego. Najdalej idącą cechą piperyny jest jej hamujący wpływ na enzymatyczne reakcje biotransformacji leków w wątrobie. Silnie hamuje wątrobową i jelitową hydroksylazę węglowodorów arylowych oraz transferazę UDP-glukuronylową. Udowodniono, że piperyna zwiększa biodostępność wielu leków terapeutycznych, a także fitochemikaliów dzięki tej właśnie właściwości. Właściwość zwiększania biodostępności piperyny jest również częściowo przypisywana zwiększonej absorpcji w wyniku jej wpływu na ultrastrukturę rąbka szczoteczkowego jelit. Chociaż początkowo pojawiło się kilka kontrowersyjnych doniesień dotyczących jego bezpieczeństwa jako dodatku do żywności, takie dowody były wątpliwe, a późniejsze badania wykazały bezpieczeństwo czarnego pieprzu lub jego substancji czynnej, piperyny, w kilku badaniach na zwierzętach. Piperyna, chociaż nie jest genotoksyczna, w rzeczywistości ma działanie antymutagenne i przeciwnowotworowe.