title: Epidemiologia bezsenności: co wiemy i czego jeszcze musimy się nauczyć.

text: Epidemiolodzy opublikowali ponad 50 badań dotyczących bezsenności na podstawie danych zebranych w różnych reprezentatywnych próbkach lub populacjach społeczności. Badania te dostarczają szacunków częstości występowania bezsenności według czterech definicji: objawy bezsenności, objawy bezsenności z konsekwencjami w ciągu dnia, niezadowolenie ze snu i diagnozy bezsenności. Pierwsza definicja, oparta na kryteriach bezsenności określonych przez DSM-IV, uznaje, że około jedna trzecia populacji ogólnej prezentuje co najmniej jedno z nich. Druga definicja pokazuje, że jeśli wziąć pod uwagę skutki bezsenności w ciągu dnia, częstość występowania wynosi od 9% do 15%. Trzecia definicja reprezentuje 8-18% populacji ogólnej. Ostatnia definicja, bardziej precyzyjna i odpowiadająca diagnozie decyzyjnej, określa częstość występowania na 6% diagnoz bezsenności według klasyfikacji DSM-IV. Te cztery definicje bezsenności mają wyższy wskaźnik rozpowszechnienia u kobiet niż u mężczyzn. Częstość występowania objawów bezsenności zwykle wzrasta wraz z wiekiem, podczas gdy wskaźniki niezadowolenia ze snu i diagnozy mają niewielkie różnice z wiekiem. Wiele czynników może zapoczątkować lub utrzymać bezsenność. Najczęściej badanymi czynnikami są zaburzenia psychiczne i choroby organiczne. Związek między bezsennością a epizodami dużej depresji jest stale zgłaszany: osoby z bezsennością częściej cierpią na poważną chorobę depresyjną. Badania podłużne wykazały, że utrzymywanie się bezsenności wiąże się z pojawieniem się nowego epizodu depresyjnego. Przyszłe badania epidemiologiczne powinny koncentrować się na naturalnej ewolucji bezsenności. Epidemiologiczne powiązania genetyczne bezsenności nie zostały jeszcze zbadane.


Cele badania: Zbadanie związku między czynnikami związanymi ze snem a zaburzeniami pamięci. Projekt: Badanie przekrojowe Miejsce: Badanie społecznościowe w Guangzhou, Chiny. Uczestnicy: 28 670 starszych Chińczyków (20 776 kobiet i 7894 mężczyzn) w wieku od 50 do 85 lat. Pomiary i wyniki: Dane demograficzne i społeczno-ekonomiczne, czynniki związane ze snem i funkcje poznawcze zostały zebrane podczas bezpośredniego wywiadu. Zmierzono potencjalne czynniki zakłócające, takie jak zatrudnienie i status zawodowy, palenie tytoniu, spożywanie alkoholu i herbaty, aktywność fizyczna, samoocena stanu zdrowia, antropometria, ciśnienie krwi oraz poziom glukozy i lipidów w osoczu na czczo. Po dostosowaniu do wielu potencjalnych czynników zakłócających, stwierdzono odwrócony związek w kształcie litery U między czasem trwania snu a wynikiem testu opóźnionego przypominania słów (DWRT), potwierdzoną miarą upośledzenia pamięci, z najwyższym wynikiem 7-8 godzin zwykłego czasu snu ( Wszystkie wartości P dla trendu od 3 do 7 godzin i od 7 do ≥ 10 godzin wynosiły ≤ 0,001). W porównaniu z 7-godzinnym czasem trwania snu, skorygowany iloraz szans dla upośledzenia pamięci z czasu trwania snu 3 do 4 lub ≥ 10 godzin wyniósł odpowiednio 1,29 (95% przedział ufności 1,07-1,56) i 1,52 (1,25-1,86). Osoby z codzienną drzemką, poranne zmęczenie lub bezsenność miały znacznie niższe wyniki DWRT niż osoby bez (p wahało się od <0,001 do 0,01). Wnioski: Krótki lub długi czas snu był ważnym czynnikiem związanym ze snem, niezależnie związanym z upośledzeniem pamięci i może być użytecznym markerem zwiększonego ryzyka zaburzeń poznawczych u osób starszych. Cytat: Xu L; Jiang CQ; Lam TH; Liu B; Jin YL; Zhu T; Zhang WS; Cheng KK; Tomasza GN. Krótki lub długi czas snu jest związany z zaburzeniami pamięci u starszych Chińczyków: badanie kohortowe Guangzhou Biobank. SEN 2011;34(5):575-580.


title: Skumulowany koszt dodatkowego czuwania: wpływ odpowiedzi na dawkę na funkcje neurobehawioralne i fizjologię snu spowodowany przewlekłym ograniczeniem snu...

text: CELE: Aby zainicjować debatę na temat tego, czy ludzki sen może być chronicznie redukowany bez konsekwencji, przeprowadziliśmy eksperyment polegający na chronicznym ograniczeniu snu w zależności od dawki, w którym monitorowano funkcje neurobehawioralne i fizjologiczne snu i porównywano je z funkcjami całkowitego pozbawienia snu. PROJEKT: Eksperyment z przewlekłym ograniczeniem snu obejmował randomizację do jednej z trzech dawek snu (4 godziny, 6 godzin lub 8 godzin w łóżku na noc), które utrzymywano przez 14 kolejnych dni. Eksperyment całkowitej deprywacji snu obejmował 3 noce bez snu (czas 0 godzin w łóżku). Każde badanie obejmowało również 3 dni wyjściowe (przed deprywacją) i 3 dni powrotu do zdrowia. USTAWIENIE: Oba eksperymenty przeprowadzono w standardowych warunkach laboratoryjnych z ciągłym monitorowaniem behawioralnym, fizjologicznym i medycznym. UCZESTNICY: W eksperymentach wzięło udział łącznie n = 48 zdrowych osób dorosłych (w wieku 21-38 lat). INTERWENCJE: Okresy snu nocnego ograniczono do 8 godzin, 6 godzin lub 4 godzin dziennie przez 14 dni lub do 0 godzin przez 3 dni. Wszelki inny sen był zabroniony. WYNIKI: Przewlekłe ograniczenie okresów snu do 4 godzin lub 6 godzin na dobę przez 14 kolejnych dni spowodowało znaczne skumulowane, zależne od dawki deficyty w wydajności poznawczej we wszystkich zadaniach. Subiektywne oceny senności wykazały ostrą reakcję na ograniczenie snu, ale tylko niewielkie dalsze wzrosty w kolejnych dniach i nie różnicowały znacząco warunków 6 i 4 godz. Zmienne polisomnograficzne i moc delta w EEG snu nie-REM – przypuszczalny marker homeostazy snu – wykazywały ostrą odpowiedź na ograniczenie snu z nieistotnymi dalszymi zmianami w ciągu 14 ograniczonych nocy. Porównanie przewlekłego ograniczenia snu z całkowitym pozbawieniem snu wykazało, że to ostatnie skutkowało nieproporcjonalnie dużymi reakcjami neurobehawioralnymi w czasie czuwania i odpowiedziami delta mocy snu w stosunku do ilości utraconego snu. Model statystyczny ujawnił, że niezależnie od trybu deprywacji snu, przerwy w czujności behawioralnej były prawie liniowo związane z łącznym czasem czuwania przekraczającym 15,84 godziny (tj. 0,73 godziny). WNIOSKI: Ponieważ chroniczne ograniczenie snu do 6 godzin lub mniej na noc powodowało deficyty zdolności poznawczych odpowiadające do 2 nocy całkowitego braku snu, wydaje się, że nawet stosunkowo umiarkowane ograniczenie snu może poważnie zaburzyć funkcje neurobehawioralne w stanie czuwania u zdrowych osób dorosłych. Oceny senności sugerują, że badani byli w dużej mierze nieświadomi tych narastających deficytów poznawczych, co może wyjaśniać, dlaczego wpływ przewlekłego ograniczenia snu na funkcje poznawcze w stanie czuwania jest często uważany za łagodny. Fizjologiczne reakcje snu na przewlekłe restrykcje nie odzwierciedlały odpowiedzi neurobehawioralnych w stanie czuwania, ale skumulowany stan czuwania przekraczający przewidywane 15,84 godziny spadki wydajności we wszystkich czterech warunkach eksperymentalnych. Sugeruje to, że dług snu jest prawdopodobnie najlepiej rozumiany jako skutkujący dodatkowym stanem czuwania, który ma „koszt” neurobiologiczny, który kumuluje się w czasie.


title: Wpływ spożycia owoców kiwi na jakość snu u osób dorosłych z problemami ze snem.

text: Liczne badania wykazały, że kiwi zawiera wiele użytecznych medycznie związków, wśród których przeciwutleniacze i serotonina mogą być korzystne w leczeniu zaburzeń snu. Celem tego badania była ocena wpływu owoców kiwi na wzorce snu, w tym początek, czas trwania i jakość snu. W tym badaniu zastosowaliśmy wolno żyjący, samokontrolujący się projekt diety. Dwudziestu czterech osób (2 mężczyzn, 22 kobiety) w wieku od 20 do 55 lat spożywało 2 owoce kiwi co noc na godzinę przed snem przez 4 tygodnie. Chińska wersja Pittsburgh Sleep Quality Index (CPSQI), 3-dniowy dziennik snu oraz zegarek z rejestratorem snu/aktywności Actigraph zostały wykorzystane do oceny subiektywnych i obiektywnych parametrów jakości snu, w tym czasu pójścia spać, czasu zasypiania , czas budzenia się po zaśnięciu, pora wstawania, całkowity czas snu oraz zgłaszane przez siebie jakość snu i opóźnienie w zasypianiu, czas budzenia się po zaśnięciu, całkowity czas snu i wydajność snu przed interwencją i po niej. Po 4 tygodniach spożywania owoców kiwi, subiektywny wynik CPSQI, czas budzenia się po zasypianiu oraz opóźnienie zasypiania uległy znacznemu zmniejszeniu (odpowiednio 42,4%, 28,9% i 35,4%). Całkowity czas snu i wydajność snu uległy znacznemu wydłużeniu (odpowiednio 13,4% i 5,41%). Spożywanie owoców kiwi może poprawić zasypianie, czas trwania i wydajność u dorosłych z zaburzeniami snu zgłaszanymi przez siebie. Dalsze badania właściwości kiwi sprzyjających zasypianiu mogą być uzasadnione.


title: Neuroprzekaźnictwo monoaminergiczne: historia odkrycia antydepresantów od lat 50. do dziś.

text: W latach pięćdziesiątych wprowadzono klinicznie pierwsze dwa leki przeciwdepresyjne: iproniazyd, inhibitor monoaminooksydazy, który był stosowany w leczeniu gruźlicy, oraz imipramina, pierwszy lek z rodziny trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. Iproniazyd i imipramina wniosły dwa zasadnicze wkłady w rozwój psychiatrii: jeden o charakterze społeczno-zdrowotnym, polegający na autentycznej zmianie opieki psychiatrycznej nad pacjentami z depresją; drugi o charakterze czysto farmakologicznym, gdyż środki te stanowią nieodzowne narzędzie badawcze neurobiologii i psychofarmakologii, pozwalające m.in. na postawienie pierwszych hipotez etiopatogennych zaburzeń depresyjnych. Kliniczne wprowadzenie fluoksetyny, selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny, pod koniec lat 80., po raz kolejny zrewolucjonizowało terapię depresji, otwierając drogę dla nowych rodzin leków przeciwdepresyjnych. W niniejszej pracy dokonano przeglądu, z perspektywy historycznej, całego procesu, który doprowadził do odkrycia tych leków, a także ich wkładu w rozwój dyscyplin neuronaukowych. Jednak wszystkie te leki przeciwdepresyjne, podobnie jak inne obecnie dostępne w praktyce klinicznej, mają ten sam mechanizm działania, który obejmuje modulację neuroprzekaźnictwa monoaminergicznego na poziomie synaptycznym, tak że przyszłość terapii przeciwdepresyjnej wydaje się krążyć wokół poszukiwania dla pozaneuronowych nieaminergicznych mechanizmów lub mechanizmów, które modulują wewnątrzneuronowe szlaki biochemiczne.


title: Częste spożywanie warzyw przepowiada mniejsze ryzyko depresji u starszych Tajwańczyków – wyniki prospektywnego badania populacyjnego.

text: CEL: W badaniu oceniono związek między częstotliwością spożywania głównych kategorii żywności a ryzykiem nowej depresji cztery lata później u starszych Tajwańczyków. PROJEKT: Prospektywne badanie kohortowe z wieloetapowym doborem losowym. Analiza regresji logistycznej oceniła znaczenie podłużnych związków częstotliwości spożycia głównych kategorii żywności z przyszłym (4 lata później) ryzykiem nowej depresji, kontrolowanym pod kątem możliwych czynników zakłócających z lub bez dostosowania do stanu poznawczego. USTAWIENIE: Wolno żyjące osoby starsze w oparciu o populację. TEMATY: Mężczyźni i kobiety (n 1609) ≥65 lat. WYNIKI: W modelu regresji, który uwzględniał zmienne demograficzne, społeczno-ekonomiczne, styl życia i związane z chorobą/zdrowiem, ale nie stan poznawczy, oba owoce (OR = 0,66, 95% CI 0,45, 0,98, P = 0,038) i warzywa (OR = 0,38, 95% CI 0,17, 0,86, P = 0,021) 4 lata później chroniły przed objawami depresyjnymi. Jednakże, gdy ten sam model regresji został również dostosowany do stanu poznawczego, tylko warzywa (OR = 0,40, 95% CI 0,17, 0,95, P = 0,039) chroniły przed objawami depresyjnymi. Wyższe spożycie jaj było bliskie znaczącej wartości w obu modelach regresji (odpowiednio P = 0,087 i 0,069). Inne kategorie żywności, w tym mięso/drób, ryby, owoce morza, nabiał, rośliny strączkowe, zboża i herbata nie wykazały znaczących skojarzeń. WNIOSKI: Wyniki sugerują, że chociaż nie można całkowicie wykluczyć czynników zakłócających, częstsze spożywanie warzyw wydaje się chronić przed objawami depresyjnymi u osób starszych. Potrzebne są dalsze badania, aby wyjaśnić rolę przyczynową i mechanizm powiązania.


title: Inhibitory monoaminooksydazy i efekt sera.

text: Zachowanie inhibitorów monoaminooksydazy-A (MAO-A) jest rozważane pod kątem możliwości posiadania skutecznego środka przeciwdepresyjnego, który nie powoduje nadciśnieniowych interakcji z tyraminą w diecie. Badania z próbkami z biopsji szpicowej próbek jelit ludzkich i jelit szczura wykazały, że MAO-A jest dominującą formą enzymu u obu gatunków. Badania transportu z preparatami z jelit szczura wywiniętego wskazują, że tyramina jest intensywnie metabolizowana podczas transportu przez jelito. Selektywne hamowanie MAO-A przez klorgilinę powoduje duży wzrost ilości transportowanej niezmienionej tyraminy, natomiast selektywne hamowanie MAO-B za pomocą L-deprenylu (selegiliny) nie ma istotnego wpływu. Zachowanie odwracalnych inhibitorów MAO-A może znacząco zredukować, ale nie całkowicie wyeliminować ten wpływ na jelitowy metabolizm tyraminy, ale tylko wtedy, gdy hamowanie ma charakter konkurencyjny.


title: Dietetyczne inhibitory monoaminooksydazy A.

text: Hamowanie oksydazy monoaminowej jest jednym ze sposobów leczenia depresji i lęku. Dostępne obecnie informacje na temat farmakokinetyki flawonoidów i składników tytoniu skłoniły do zbadania, czy zdrowa dieta (z paleniem lub bez) dostarcza substancji czynnych w ilościach wystarczających do częściowego hamowania oksydazy monoaminowej. Przeszukano literaturę, aby zidentyfikować dietetyczne inhibitory monoaminooksydazy, poziomy tych związków w żywności, farmakokinetykę wchłaniania i dystrybucji oraz zaobserwowane poziomy w tkankach. Szacowane dzienne spożycie i oczekiwane stężenia w tkankach porównano ze zmierzonymi skutecznościami związków jako inhibitorów oksydaz monoaminowych. Obecność w diecie Norharmana, harmana i kwercetyny, farmakokinetyka i poziomy w tkankach były zgodne z istotnymi poziomami osiągającymi neuronalną monoaminooksydazę z diety lub palenia; 1,2,3,4-tetrahydroizochinolina, eugenol, 1-piperoilopiperydyna i kumaryna nie. Kwercetyna była równie skuteczna jak norharman jako inhibitor monoaminooksydazy A, a jej metabolit, izoramnetyna, również hamuje. Całkowita kwercetyna była najwyższym ze związków w badanej diecie. Chociaż biodostępność była zmienna w zależności od źródła, zdrowa dieta zawiera ilości kwercetyny, które mogą dać wystarczające ilości w mózgu, aby wywołać, poprzez hamowanie monoaminooksydazy A, niewielki spadek rozpadu neuroprzekaźników.


title: Wkład hamowania monoaminooksydazy (MAO) w uzależnienie od tytoniu i alkoholu.

text: Badania PET-scan całego ciała w mózgach palaczy tytoniu wykazały spadek aktywności oksydazy monoaminowej (MAO), która powraca do poziomu kontrolnego po rzuceniu palenia. Obserwowany spadek aktywności MAO u palaczy jest prawdopodobnie spowodowany ich ekspozycją na składniki tytoniu, które mają właściwości hamujące MAO. Hamowanie aktywności MAO wydaje się jednak nie być unikalną cechą palenia tytoniu, ponieważ doniesiono, że pacjenci z alkoholizmem typu II wykazują podobny spadek aktywności MAO, który ustępuje, gdy przestają używać alkoholu. Niniejszy przegląd podsumowuje dane dotyczące składników tytoniu hamujących MAO i wyjaśnia, że spadek aktywności MAO obserwowany u alkoholików jest prawdopodobnie spowodowany równoczesnym używaniem tytoniu. Stwierdzono, że hamowanie MAO przez składniki zawarte w tytoniu i dymie tytoniowym wzmaga uzależnienie wywołane paleniem tytoniu.


title: Ograniczenie spożycia mięsa, ryb i drobiu u wszystkożerców poprawia nastrój: pilotażowe, randomizowane, kontrolowane badanie

text: Diety wszystkożerne są bogate w kwas arachidonowy (AA) w porównaniu z dietami wegetariańskimi. Badania pokazują, że wysokie spożycie AA sprzyja zmianom w mózgu, które mogą zaburzać nastrój. Zwierzęta wszystkożerne, które regularnie jedzą ryby, zwiększają spożycie kwasu eikozapentaenowego (EPA) i kwasu dokozaheksaenowego (DHA), tłuszczów, które przeciwdziałają negatywnym skutkom AA in vivo. W niedawnym badaniu przekrojowym zwierzęta wszystkożerne zgłaszały znacznie gorszy nastrój niż wegetarianie, pomimo wyższego spożycia EPA i DHA. W badaniu tym zbadano wpływ ograniczania mięsa, ryb i drobiu na nastrój. Wyniki Trzydzieści dziewięć wszystkożerców zostało losowo przydzielonych do grupy kontrolnej spożywającej codziennie mięso, ryby i drób (OMN); grupa spożywająca ryby 3-4 razy w tygodniu, ale unikająca mięsa i drobiu (FISH) lub grupa wegetariańska unikająca mięsa, ryb i drobiu (VEG). Na początku i po dwóch tygodniach uczestnicy wypełnili kwestionariusz dotyczący częstotliwości spożywania posiłków, kwestionariusz Profilu Stanów Nastroju oraz Skale Depresji Lęku i Stresu. Po interwencji dietetycznej uczestnicy VEG zmniejszyli spożycie EPA, DHA i AA, podczas gdy uczestnicy FISH zwiększyli spożycie EPA i DHA. Wyniki dotyczące nastroju pozostały niezmienione dla uczestników OMN lub FISH, ale kilka wyników nastroju dla uczestników VEG poprawiło się znacznie po dwóch tygodniach. Wnioski Ograniczenie stosowania mięsa, ryb i drobiu poprawiło niektóre domeny krótkotrwałego stanu nastroju u współczesnych wszystkożerców. Według naszej wiedzy jest to pierwsza próba zbadania wpływu ograniczenia spożycia mięsa, ryb i drobiu na nastrój u wszystkożerców.


title: Podwyższony poziom monoaminooksydazy a w mózgu: wyjaśnienie braku równowagi monoaminowej w poważnej depresji.

text: KONTEKST: Teoria monoamin depresji sugeruje, że poziom monoamin jest obniżony, ale nie ma wyjaśnienia, w jaki sposób następuje utrata monoamin. Oksydaza monoaminowa A (MAO-A) to enzym, który metabolizuje monoaminy, takie jak serotonina, norepinefryna i dopamina. CEL: Ustalenie, czy poziomy MAO-A w mózgu są podwyższone podczas nieleczonej depresji. OTOCZENIE: Szpital psychiatryczny III stopnia. PACJENCI: Siedemnaście zdrowych i 17 osób z depresją z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, które spełniały kryteria kwalifikacyjne, zostało zatrudnionych pod opieką lekarzy ogólnych i psychiatrów. Wszyscy uczestnicy badania byli poza tym zdrowi i niepalący. Osoby z depresją były wolne od leków przez co najmniej 5 miesięcy. Główny wynik pomiaru: Harmina znakowana węglem 11, radioligand selektywny dla MAO-A i pozytonowej tomografii emisyjnej, została wykorzystana do pomiaru MAO-A DVS (specyficzna objętość dystrybucji), wskaźnika gęstości MAO-A, w różnych obszarach mózgu (przedczołowy kora, przedni zakręt obręczy, tylny zakręt obręczy, ogon ogoniasty, skorupa, wzgórze, przednia kora skroniowa, śródmózgowie, hipokamp i przyhipokamp). WYNIKI: MAO-A DVS był wysoce istotnie podwyższony w każdym ocenianym regionie mózgu (test t; P=0,001 do 3x10(-7)). MAO-A DVS był podwyższony średnio o 34% (2 SD) w całym mózgu podczas poważnej depresji. WNIOSKI: Znaczna skala tego odkrycia i brak innych przekonujących wyjaśnień utraty monoamin podczas poważnych epizodów depresyjnych doprowadziły do wniosku, że podwyższona gęstość MAO-A jest głównym procesem obniżania poziomu monoamin podczas dużej depresji.


title: Monoaminowe teorie depresji: historyczny wpływ na badania biomedyczne.

text: Teorie monoamin wiążą depresję ze zmniejszonym poziomem monoamin w mózgu. Teorie te zyskały dużą popularność w połowie lat sześćdziesiątych. W niniejszym artykule dokonano przeglądu historycznego rozwoju teorii monoamin i ich późniejszego wpływu na badania biomedyczne. Rzekome podziały między badaczami z Europy Zachodniej i USA na konkurencyjne wersje teorii są badane za pomocą bibliometrii. Następnie omówiono zastosowanie teorii monoamin w programie współpracy NIMH w zakresie psychobiologii depresji. Artykuł twierdzi, że wpływ teorii monoamin można najlepiej wyjaśnić zdolnością naukowców, agencji rządowych i firm farmaceutycznych do powoływania się na teorie, które rozwijają różne projekty i programy.


title: Flawonoidy, wszechobecna w diecie podklasa fenolowa, wykazują intensywne działanie przeciwinwazyjne in vitro i przeciwprzerzutowe in vivo.

text: Przerzuty nowotworowe odnoszą się do rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych z pierwotnego nowotworu do odległych miejsc, w których tworzą się guzy wtórne, i jest główną przyczyną śmierci z powodu raka. Powszechnie wykazano, że naturalne fitochemikalia zawierające związki fenolowe mają zdolność zapobiegania przerzutom raka. Wśród związków fenolowych bardzo dużą podklasą są flawonoidy, obfitujące w żywność i nutraceutyki. W literaturze naukowej rośnie liczba doniesień wykazujących, że flawonoidy są skutecznym naturalnym inhibitorem inwazji raka i przerzutów. Pochodne katechiny, (-)-epigallokatechina-3-galusan, (-)-epigallokatechina, (-)-epikatechina-3-galusan i (-)-epikatechina są jak dotąd najbardziej badanymi związkami w tym temacie; genisteina/genistyna, sylibinina, kwercetyna i antocyjanina były również szeroko badane pod kątem ich aktywności hamującej inwazję/przerzuty. Inne flawonoidy w dietetycznych produktach roślinnych, które są odpowiedzialne za przeciwinwazyjne i przeciwprzerzutowe działanie nowotworów, obejmują luteolinę, apigeninę, mirycetynę, tangerynę, kempferol, glicyteinę, lukorycydynę, daidzeinę i naringeninę. Aby skutecznie przezwyciężyć kaskadę przerzutów, w tym przyleganie komórka-komórka, degradację bariery tkankowej, migrację, inwazję, adhezję komórkową do macierzy i angiogenezę, konieczne jest, aby związek bioaktywny zapobiegał przerzutom komórek nowotworowych. Niniejszy przegląd podsumowuje wpływ flawonoidów na kaskadę przerzutów i powiązanych białek, przeciwinwazyjne działanie flawonoidów na komórki rakowe in vitro oraz wpływ flawonoidów na modele antyangiogenne i antyprzerzutowe in vivo. Dostępne dowody naukowe wskazują, że flawonoidy są wszechobecną podklasą fenoli w diecie i wywierają rozległe działanie przeciwinwazyjne in vitro i przeciwprzerzutowe in vivo.


title: Fisetyna hamuje różne cechy angiogenezy in vitro i in vivo – implikacje dla angioprewencji.

text: Badania wykazały, że fisetyna, mała cząsteczka fitochemiczna, ma działanie przeciwnowotworowe; jednak jego aktywność antyangiogenna nie została jeszcze zbadana. Zgodnie z tym, w niniejszym opisie zbadaliśmy skuteczność antyangiogenną i związane z nią mechanizmy fisetyny w ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC). Fisetyna (10-50 μM) silnie hamowała wzrost indukowany przez normalną surowicę plus suplement wzrostu i czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) (do 92%, P < 0,001) i przeżycie (do 16%, P < 0,001) HUVEC w sposób zależny od dawki i czasu. Fisetyna powodowała również zatrzymanie cyklu komórkowego w fazach G(1) (silna) i G(2)/M (umiarkowana) wraz ze spadkiem cykliny D1 i wzrostem poziomów p53. Śmierci komórek wywołanej przez fizetynę towarzyszyło zmniejszenie ekspresji surwiwiny i wzrost poziomów rozszczepionych kaspaz-3 i -7 oraz polimerazy poli-(ADP-rybozy) wraz ze zwiększonym stosunkiem Bax do Bcl-2. Ponadto fisetyna hamowała tworzenie rurek przypominających naczynia włosowate na Matrigelu (do 85%, P < 0,001) oraz migrację (do 66%, P < 0,001), które były związane ze zmniejszoną ekspresją śródbłonkowej syntazy tlenku azotu (eNOS). i VEGF w HUVEC. Zmniejszyła również ekspresję eNOS, VEGF, indukowalnej syntazy tlenku azotu, metaloproteinazy macierzy 2 i -9 w ludzkich komórkach rakowych A549 i DU145. Test czopu matrigelowego in vivo u myszy wykazał znaczne zmniejszenie wielkości (do 43%, P < 0,001), unaczynienia i zawartości hemoglobiny (do 94%, P < 0,001) w czopuch z traktowanych fisetyną, w porównaniu z myszami kontrolnymi. Ogólnie rzecz biorąc, wyniki te sugerują, że fisetyna hamuje różne cechy angiogenezy, co może przyczyniać się do jej działania przeciwnowotworowego, a zatem fizetyna uzasadnia dalsze badania pod kątem jej angioprewencyjnego potencjału w zwalczaniu raka.


title: Angiogeneza nowotworowa jako cel w dietetycznej profilaktyce raka

text: Oczekuje się, że w latach 2000-2050 liczba nowych pacjentów diagnozowanych co roku podwoi się, przy jednoczesnym wzroście kosztów leczenia o ponad 80 miliardów dolarów w ciągu zaledwie następnej dekady. Skuteczne strategie zapobiegania nowotworom będą zatem kluczowe dla poprawy jakości życia pacjentów i obniżenia kosztów opieki zdrowotnej. Judah Folkman jako pierwszy zaproponował antyangiogenezę jako strategię zapobiegania progresji uśpionych mikroguzów do raka inwazyjnego. Chociaż leki antyangiogenne są obecnie dostępne w przypadku wielu zaawansowanych nowotworów złośliwych (jelita i odbytnicy, płuc, piersi, nerek, wątroby, mózgu, tarczycy, neuroendokrynnych, szpiczaka mnogiego, zespołu mielodysplastycznego), względy kosztów i toksyczności wykluczają ich szerokie zastosowanie w profilaktyce raka. Potencjalne cząsteczki antyangiogenne zostały zidentyfikowane w źródłach żywieniowych, co sugeruje, że racjonalnie zaprojektowana dieta antyangiogenna może zapewnić bezpieczną, powszechnie dostępną i nową strategię zapobiegania nowotworom. W pracy przedstawiono naukowe, epidemiologiczne i kliniczne dowody potwierdzające rolę diety antyangiogennej w zapobieganiu nowotworom.


title: Modulacja angiogenezy przez fitoskładniki diety w profilaktyce i interwencji raka piersi.

text: Rak piersi jest główną przyczyną zgonów kobiet w Stanach Zjednoczonych i na całym świecie. Około 8% kobiet zachoruje na raka piersi w ciągu swojego życia. Nawyki żywieniowe są ściśle związane zarówno z ryzykiem, jak i progresją raka piersi. Środki dietetyczne mają coraz większe znaczenie w zapobieganiu i leczeniu raka piersi. Jednym ze sposobów, w jaki te związki mogą kierować rozwój i progresję raka piersi, jest ingerencja w szlaki angiogeniczne. Angiogeneza to skomplikowany proces, który obejmuje rozwój nowych naczyń włosowatych z wcześniej istniejących naczyń krwionośnych. Zakłócenie tego szlaku zapewnia zatem nową i skuteczną drogę interwencji terapeutycznej w przypadku raka piersi. Różne fitochemikalia znajdujące się w diecie zabijają komórki raka piersi in vitro i zapobiegają, a także hamują progresję raka piersi w różnych przedklinicznych modelach zwierzęcych. Niniejszy przegląd analizuje wartość fitoskładników diety w profilaktyce i leczeniu raka piersi poprzez modulację złożonego i złożonego procesu angiogenezy. Ponadto omówiono potencjalne korzyści, wyzwania i przyszłe kierunki badań nad antyangiogennymi fitochemikaliami dietetycznymi w profilaktyce i interwencji raka piersi. Copyright © 2012 WILEY-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, Weinheim.


title: Ekstrakt z fioletowego ryżu (Oryza sativa L.) i jego składniki hamują angiogenezę indukowaną przez VEGF.

text: W badaniu oceniano działanie ochronne ekstraktu z otrębów purpurowego ryżu (Oryza sativa L.) (PRE) i jego składników, cyjanidyny i peonidyny, przed angiogenezą indukowaną przez czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF). Działanie VEGF i PRE zbadano w testach tworzenia rurek in vitro i po 14-dniowej wspólnej hodowli ludzkich komórek śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC) i fibroblastów. Mechanizm antyangiogenny PRE oceniano przez indukowaną przez VEGF proliferację i migrację komórek HUVEC i/lub ludzkich komórek śródbłonka mikronaczyniowego siatkówki (HRMEC) oraz fosforylację kinazy regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK) i p38. PRE znacząco hamował indukowane przez VEGF tworzenie się rurek, proliferację i migrację w komórkach HUVEC i HRMEC, a także fosforylację ERK i p38. Cyjanidyna i peonidyna hamowały również proliferację i migrację indukowaną przez VEGF. Te odkrycia wskazują, że PRE i antocyjanidyny hamują angiogenezę indukowaną przez VEGF przez hamowanie proliferacji i migracji i sugerują, że hamowanie ufosforylowanego ERK i -p38 może być zaangażowane w mechanizm leżący u podstaw. Prawa autorskie © 2011 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Polifenole pochodzące z diety hamują angiogenezę poprzez modulację szlaku interleukiny-6/STAT3.

text: Kilka badań epidemiologicznych wykazało, że obfite spożywanie żywności pochodzenia roślinnego wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem zachorowania na kilka rodzajów nowotworów. Ten efekt chemoprewencyjny jest związany z wysoką zawartością tych pokarmów w fitochemikaliach, takich jak polifenole, które zakłócają kilka procesów związanych z progresją raka, w tym wzrost komórek nowotworowych, przeżycie i angiogenezę. Oprócz niskiego spożycia pokarmów roślinnych, zwiększona masa ciała i brak aktywności fizycznej okazały się ostatnio ważnymi czynnikami stylu życia wpływającymi na ryzyko zachorowania na raka, prowadząc do powstawania przewlekłych stanów zapalnych o niskim stopniu złośliwości, które są kluczowym procesem zaangażowanym w progresję nowotworu . Celem niniejszego badania jest zbadanie hamującego wpływu tych polifenoli na angiogenezę wywoływaną przez zapalną cytokinę (IL-6) oraz określenie mechanizmów leżących u podstaw tego działania. Odkryliśmy, że spośród testowanych polifenoli, apigenina i luteolina były najsilniejszymi inhibitorami angiogenezy poprzez ich hamujący wpływ na szlak cytokin zapalnych IL-6/STAT3. Efekty te spowodowały modulację aktywacji regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym sygnalizacji kinazy 1/2 wywoływanej przez IL-6, a także znaczne zmniejszenie proliferacji, migracji i różnicowania morfogenicznego komórek śródbłonka. Co ciekawe, te polifenole modulowały również ekspresję receptora przekazującego sygnał IL-6 (IL-6Rα) i wydzielanie enzymu degradującego macierz zewnątrzkomórkową MMP-2, a także ekspresję białka będącego supresorem sygnalizacji cytokin (SOCS3). Podsumowując, wyniki te mogą dostarczyć ważnych nowych informacji na temat roli diety w zapobieganiu nowotworom. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Całkowicie odżywcza "wieloogniskowa terapia angiostatyczna" do kontroli rozsianego raka.

text: Wiele wysiłku poświęca się obecnie opracowaniu nowych leków, które, miejmy nadzieję, kontrolują rozprzestrzenianie się nieoperacyjnego raka poprzez bezpieczne hamowanie angiogenezy wywołanej przez nowotwór. Istnieje jednak coraz więcej dowodów na to, że pewne praktyczne środki żywieniowe mogą potencjalnie spowolnić angiogenezę guza i rozsądne jest przewidywanie, że poprzez połączenie kilku środków, które działają na różne, ale uzupełniające się sposoby, w celu zahamowania procesu angiogenicznego, klinicznie użyteczny „wieloogniskowy angiostatyczny terapii” (MAT). Poniżej omówiono kilka środków, które mogą być uwzględnione w takim protokole i obejmują one: niskotłuszczową dietę wegańską o niskim indeksie glikemicznym, która może regulować w dół ogólnoustrojową aktywność IGF-I wspierającą angiogenezę; uzupełniający olej rybi bogaty w omega-3, który, jak wykazano, hamuje śródbłonkową ekspresję Flk-1, funkcjonalnie kluczowego receptora dla VEGF, a także może hamować wytwarzanie proangiogennych eikozanoidów przez nowotwór; wysokie dawki selenu, co do którego ostatnio wykazano, że hamuje wytwarzanie VEGF przez nowotwór; polifenole z zielonej herbaty, które mogą hamować odpowiedź śródbłonka zarówno na VEGF, jak i czynnik wzrostu fibroblastów; i glicyny w dużych dawkach, których aktywność angiostatyczna może odzwierciedlać hamowanie mitozy komórek śródbłonka, prawdopodobnie pośredniczone przez aktywację kanałów chlorkowych bramkowanych glicyną. W świetle dowodów, że angiogeneza wywołana przez nowotwór ma duże zapotrzebowanie na miedź, ubytek miedzi może mieć wyjątkowy potencjał jako środek angiostatyczny i jest najskuteczniej osiągany za pomocą tetratiomolibdenianu chelatującego miedź. Jeśli trudności logistyczne utrudniają zdobycie tego eksperymentalnego leku, suplementacja wysokimi dawkami cynku może spowodować wolniejsze wyczerpywanie się zasobów miedzi w organizmie, a w każdym przypadku może być stosowana jako terapia podtrzymująca w celu utrzymania odpowiedniego poziomu ubytku miedzi. Proponowany jest tymczasowy protokół dla MAT opartego na wartościach odżywczych, obejmującego dietę wegańską i uzupełniające spożycie oleju rybiego, selenu, polifenoli z zielonej herbaty, glicyny i cynku. Ponieważ cox-2 ulega nadekspresji w wielu nowotworach, a cAMP może zwiększać wytwarzanie przez nowotwór różnych czynników angiogennych, jak również autogennych czynników wzrostu, w niektórych przypadkach uzasadnione może być dodatkowe stosowanie NLPZ swoistych dla cox-2.


title: Fitochemikalia a ryzyko raka: przegląd dowodów epidemiologicznych.

text: W wielu badaniach epidemiologicznych zbadano związki między różnymi fitochemikaliami a ryzykiem raka. Fitoestrogeny i karotenoidy to dwie najczęściej badane klasy fitochemikaliów; fitosterole, izotiocyjaniany i chlorofil również były badane, choć w znacznie mniejszym stopniu. Ponieważ do tej pory nie przeprowadzono systematycznych przeglądów literatury na temat wszystkich fitochemikaliów i ryzyka raka, w niniejszym artykule dokonano systematycznego przeglądu 96 opublikowanych badań epidemiologicznych, które badały związki między fitochemikaliami a ryzykiem raka. Większość badań wykazała zerowe powiązania między poszczególnymi fitochemikaliami a ryzykiem raka w różnych miejscach. Ponadto wyniki wcześniejszych badań były w dużej mierze niespójne, a zaobserwowane powiązania były stosunkowo niewielkie. Najbardziej spójne efekty ochronne zaobserwowano w przypadku wyższych poziomów – spożycia, surowicy, osocza lub metabolitów w moczu – β-karotenu i raka nerkowokomórkowego, β-kryptoksantyny i raka płuc, izotiocyjanianów i raka płuc, izotiocyjanianów i raka przewodu pokarmowego. lignany i pomenopauzalny rak piersi oraz flawonoidy i rak płuc. Chociaż zaobserwowano podwyższone ryzyko niektórych nowotworów z wyższymi poziomami niektórych fitochemikaliów, niewystarczająca pula badań analizujących te same powiązania lub niespójne wyniki w badaniach ograniczają możliwość wyciągnięcia wniosku, że każdy fitochemik zwiększa ryzyko raka. Potrzebne są dodatkowe badania, aby wesprzeć wcześniej zidentyfikowane powiązania w przypadkach, w których tylko jedno badanie dotyczyło konkretnego związku. Co ważne, potrzebne są dalsze wysiłki badawcze, aby ocenić skumulowany i interaktywny wpływ wielu fitochemikaliów i żywności bogatej w substancje fitochemiczne na ryzyko zachorowania na raka.


title: Częstość występowania infekcji HPV wśród kobiet w Stanach Zjednoczonych.

text: KONTEKST: Szacuje się, że zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) jest najczęstszą infekcją przenoszoną drogą płciową. Przydatne byłyby dane wyjściowe dotyczące rozpowszechnienia zakażenia HPV w Stanach Zjednoczonych przed powszechną dostępnością profilaktycznej szczepionki przeciwko HPV. CEL: Ustalenie częstości występowania HPV wśród kobiet w Stanach Zjednoczonych. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY: National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) wykorzystuje reprezentatywną próbę nieinstytucjonalizowanej populacji cywilnej USA. Kobiety w wieku od 14 do 59 lat, z którymi przeprowadzono wywiady w domu w ramach NHANES 2003-2004, zostały przebadane w mobilnym centrum egzaminacyjnym i dostarczyły samodzielnie pobraną wymaz z pochwy. Wymazy analizowano pod kątem DNA HPV przez konsensusową reakcję łańcuchową polimerazy L1, a następnie hybrydyzację specyficzną dla typu. Od wszystkich uczestników uzyskano informacje o zachowaniach demograficznych i seksualnych. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE: Rozpowszechnienie HPV w wyniku reakcji łańcuchowej polimerazy. WYNIKI: Ogólna częstość występowania HPV wyniosła 26,8% (95% przedział ufności [CI], 23,3%-30,9%) wśród amerykańskich kobiet w wieku od 14 do 59 lat (n = 1921). Częstość występowania HPV wyniosła 24,5% (95% CI, 19,6%-30,5%) wśród kobiet w wieku od 14 do 19 lat, 44,8% (95% CI, 36,3%-55,3%) wśród kobiet w wieku od 20 do 24 lat, 27,4% (95% CI, 21,9%-34,2%) wśród kobiet w wieku 25 do 29 lat, 27,5% (95% CI, 20,8%-36,4%) wśród kobiet w wieku 30 do 39 lat, 25,2% (95% CI, 19,7%-32,2%) wśród kobiet w wieku od 40 do 49 lat oraz 19,6% (95% CI, 14,3%-26,8%) wśród kobiet w wieku od 50 do 59 lat. Wystąpił statystycznie istotny trend wzrostu częstości występowania HPV z każdym rokiem życia od 14 do 24 lat (p<0,001), po którym następował stopniowy spadek częstości występowania przez 59 lat (p=0,06). Szczepionki HPV typu 6 i 11 (typy niskiego ryzyka) oraz 16 i 18 (typy wysokiego ryzyka) wykryto u 3,4% uczestniczek; HPV-6 wykryto u 1,3% (95% CI, 0,8%-2,3%), HPV-11 u 0,1% (95% CI, 0,03%-0,3%), HPV-16 u 1,5% (95% CI, 0,9). %-2,6%, a HPV-18 u 0,8% (95% CI, 0,4%-1,5%) uczestniczek. Niezależnymi czynnikami ryzyka wykrycia HPV były wiek, stan cywilny oraz rosnąca liczba życiowych i niedawnych partnerów seksualnych. WNIOSKI: HPV jest powszechny wśród kobiet w Stanach Zjednoczonych. Nasze dane wskazują, że obciążenie rozpowszechnionymi zakażeniami HPV wśród kobiet było większe niż poprzednie szacunki i było najwyższe wśród osób w wieku od 20 do 24 lat. Jednak częstość występowania typów szczepionek HPV była stosunkowo niska.


title: DIETY WEGETARIAŃSKIE A ZACHOWALNOŚĆ RAKA W POPULACJI NISKIEGO RYZYKA

text: Kontekst Rak jest drugą najczęstszą przyczyną zgonów w USA. Czynniki dietetyczne stanowią co najmniej 30% wszystkich nowotworów w krajach zachodnich. Ponieważ ludzie nie spożywają pojedynczych pokarmów, ale raczej ich kombinacje, ocena wzorców żywieniowych może dostarczyć cennych informacji przy określaniu powiązań między dietą a ryzykiem zachorowania na raka. Metody Zbadaliśmy związek między wzorcami żywieniowymi (nie-wegetarianie, lakto, pesco, wegańskie i semiwegetariańskie) a ogólną zachorowalnością na raka wśród 69 120 uczestników Adventist Health Study-2. Przypadki raka zostały zidentyfikowane przez dopasowanie do rejestrów nowotworów. Przeprowadzono analizę regresji proporcjonalnego hazardu Coxa w celu oszacowania współczynników hazardu, z „wiek osiągnięty” jako zmienną czasową. Wyniki Zidentyfikowano 2939 przypadków raka. Wieloczynnikowy HR całkowitego ryzyka raka wśród wegetarian w porównaniu z niewegetarianami był statystycznie istotny (HR=0,92; 95%CI: 0,85; 0,99) dla obu płci łącznie. Stwierdzono również statystycznie istotny związek między dietą wegetariańską a nowotworami przewodu pokarmowego (HR=0,76; 95%CI: 0,63, 0,90). Analizując powiązanie określonych wzorców diety wegetariańskiej, diety wegańskie wykazały statystycznie istotną ochronę dla ogólnej zachorowalności na raka (HR=0,84; 95%CI: 0,72, 0,99) u obu płci łącznie i dla nowotworów specyficznych dla kobiet (HR=0,66; 95% CI: 0,47, 0,92). Wydaje się, że laktoowowegetarianie są powiązani ze zmniejszonym ryzykiem nowotworów układu pokarmowego (HR=0,75; 95%CI: 0,60, 0,92). Wnioski Diety wegetariańskie wydają się chronić przed rakiem. Wpływ diety wegańskiej wydaje się wiązać z niższym ryzykiem raka ogólnego i specyficznego dla kobiet w porównaniu z innymi wzorcami żywieniowymi. Wydaje się, że diety laktoowowegetariańskie zapewniają ochronę przed nowotworami przewodu pokarmowego.


title: Witamina A, karotenoidy i ryzyko uporczywej onkogennej infekcji wirusem brodawczaka ludzkiego.

text: Onkogenne zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) jest głównym czynnikiem etiologicznym neoplazji szyjki macicy, chociaż sama infekcja nie jest wystarczająca do wywołania choroby. Kofaktory, takie jak czynniki żywieniowe, mogą być niezbędne do progresji wirusa do nowotworu. Wyniki poprzednich badań sugerują, że wyższe spożycie w diecie i poziomy niektórych mikroelementów w krążeniu mogą chronić przed nowotworem szyjki macicy. W badaniu tym oceniano rolę witaminy A i karotenoidów na uporczywość HPV, porównując kobiety z infekcjami okresowymi i uporczywymi. Jak określono za pomocą systemu Hybrid Capture II, onkogenne zakażenia HPV oceniano na początku badania oraz około 3 i 9 miesięcy po rozpoczęciu badania. Wykorzystano wieloczynnikową analizę regresji logistycznej w celu określenia ryzyka trwałego zakażenia HPV związanego z każdym tercylem mikroskładników odżywczych i krążących w diecie. Wyższe poziomy spożycia warzyw wiązały się z 54% zmniejszeniem ryzyka utrzymywania się HPV (skorygowany iloraz szans 0,46; 95% przedział ufności 0,21-0,97). Obserwowano również 56% zmniejszenie ryzyka utrzymywania się wirusa HPV u kobiet z najwyższymi stężeniami cis-likopenu w osoczu w porównaniu z kobietami z najniższymi stężeniami cis-likopenu w osoczu (skorygowany iloraz szans 0,44; 95% przedział ufności, 0,19-1,01). Dane te sugerują, że spożywanie warzyw i krążący cis-likopen mogą chronić przed uporczywym zakażeniem HPV.


title: Zmianom kompleksu transkrypcyjnego AP-1 wywołanym przez przeciwutleniacze towarzyszy selektywna supresja transkrypcji wirusa brodawczaka ludzkiego.

text: Biorąc pod uwagę udział szlaku redoks w ekspresji wirusów brodawczaka ludzkiego (HPV), unieśmiertelnione ludzkie keratynocyty HPV typu 16 (HPV-16) poddano działaniu przeciwutleniacza pirolidyno-ditiokarbaminianu (PDTC). PDTC indukuje podwyższone wiązanie czynnika transkrypcyjnego AP-1 z jego pokrewnym miejscem rozpoznawania w wirusowym regionie regulatorowym. Pomimo zwiększonego wiązania AP-1, normalnie niezbędnego do wydajnej transkrypcji HPV-16, ekspresja genów wirusowych była selektywnie tłumiona na poziomie inicjacji transkrypcji. Testy supershiftu ruchliwości elektroforetycznej wykazały, że skład kompleksu AP-1, składającego się głównie z homodimerów Jun w nietraktowanych komórkach, uległ zmianie. Niezależnie od zwiększonej ekspresji c-fos, c-jun był fosforylowany i stał się przede wszystkim heterodimeryzowany z fra-1, który był również indukowany po inkubacji PDTC. Dodatkowo wystąpiło również zwiększone tworzenie kompleksów między c-jun i junB. Ponieważ nadekspresja zarówno fra-1, jak i junB negatywnie wpływa na transaktywację c-jun/c-fos genów odpowiadających na AP-1, nasze wyniki sugerują, że obserwowana blokada transkrypcji wirusa jest głównie konsekwencją rekonstytucji indukowanej przez antyoksydanty kompleks transkrypcyjny AP-1. Ponieważ ekspresja rodziny genów c-jun/c-fos jest ściśle regulowana podczas różnicowania komórkowego, zdefiniowana reorganizacja centralnego wirusowego czynnika transkrypcyjnego może stanowić nowy mechanizm kontrolujący transkrypcję patogennych HPV podczas różnicowania keratynocytów i progresji raka szyjki macicy.


title: Karcynogeneza szyjki macicy pośredniczona przez HPV: koncepcje i implikacje kliniczne.

text: Uporczywe zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego wysokiego ryzyka (hrHPV) jest ogólnie akceptowaną niezbędną przyczyną raka szyjki macicy. Jednak rak szyjki macicy jest rzadkim powikłaniem zakażenia hrHPV, ponieważ większość takich zakażeń jest przemijająca, nie powodując nawet zmian w szyjce macicy. Średnio mija 12-15 lat, zanim przetrwała infekcja hrHPV może ostatecznie, poprzez kolejne stadia przednowotworowe (tj. zmiany CIN), doprowadzić do jawnego raka szyjki macicy. To dowodzi, że karcynogeneza szyjki macicy wywołana przez HPV ma charakter wieloetapowy. W niniejszym przeglądzie dane z badań transformacji in vitro za pośrednictwem hrHPV oraz uzyskane z analizy próbek klinicznych połączono w model progresji raka szyjki macicy. Zgodnie z tym modelem, decydujący decydent we wczesnych stadiach po zakażeniu obejmuje indywidualną podatność na niektóre typy HPV w zależności od genetycznego układu determinantów nadzoru immunologicznego. Po rozwinięciu się zmiany CIN, zmieniona regulacja transkrypcji wirusowych onkogenów E6/E7, prowadząca do niestabilności genomowej i odróżniająca proces transformacji komórkowej od produktywnej infekcji wirusowej, prawdopodobnie stanowi kolejny ważny krok w kierunku złośliwości. Dodatkowe zmiany (epi)genetyczne, które następnie gromadzą się w zmianach CIN o wysokim stopniu złośliwości, mogą powodować jawną złośliwość poprzez nieśmiertelność i warunki wzrostu, które stopniowo stają się mniej wrażliwe na wpływy modulujące wzrost, w których pośredniczą cytokiny i adhezja komórka-komórka i komórka-macierz. Omówiono również potencjalne implikacje testowania hrHPV i niektórych innych biomarkerów wyprowadzonych z tego modelu dla badań przesiewowych szyjki macicy i klinicznego leczenia choroby CIN. Copyright 2006 Towarzystwo Patologiczne Wielkiej Brytanii i Irlandii. Opublikowane przez John Wiley & Sons, Ltd.


title: Model choroby przenoszonej drogą płciową raka szyjki macicy: niespójne odkrycia epidemiologiczne i rola błędnej klasyfikacji ludzkiego brodawczaka...

text: Powszechnie przyjęto definicję neoplazji szyjki macicy jako choroby uwarunkowanej płciowo, wywoływanej przez niektóre typy wirusa brodawczaka ludzkiego. Jednak ostatnie badania epidemiologiczne nie wykazały korelacji między aktywnością seksualną a zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego. Ponadto wykazano, że aktywność seksualna jest niezależna od zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego w zwiększaniu ryzyka raka szyjki macicy. Niespójności te są analizowane w odniesieniu do modeli etiologicznych neoplazji szyjki macicy oraz poprzez rozważenie roli błędnej klasyfikacji zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego w interpretacji zależności założonych w tych modelach. Nawet niewielkie poziomy błędnej klasyfikacji mogą znacznie zniekształcić (1) przypuszczalną częstość występowania infekcji wirusowej, (2) związek między aktywnością seksualną a zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego oraz (3) zdolność kontrolowania związku między aktywnością seksualną a rakiem przez zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego . W badaniach terenowych przypuszczalne wskaźniki infekcji wirusem brodawczaka ludzkiego oparte na analizie DNA, takiej jak hybrydyzacja z filtrem in situ, mogą być rażącym przeszacowaniem rzeczywistej częstości występowania wirusa. Wykorzystanie wyników testów zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego o umiarkowanym błędnym zaklasyfikowaniu do oceny skutków i korekty współzmiennych w analizie danych może poważnie zniekształcić leżące u ich podstaw relacje. W związku z tym, biorąc pod uwagę te stany, widocznej niespójności ostatnich danych epidemiologicznych nie należy interpretować jako dowodu przeciwko roli wirusa brodawczaka ludzkiego w etiologii raka szyjki macicy lub ważności modelu choroby przenoszonej drogą płciową.


title: Ocena CT raka szyjki macicy: spektrum choroby.

text: Inwazyjny rak szyjki macicy jest trzecim najczęstszym nowotworem ginekologicznym. Rokowanie opiera się na stopniu zaawansowania, wielkości i stopniu histologicznym guza pierwotnego oraz stanie węzłów chłonnych. Ocena zaawansowania choroby jest ważna dla określenia, czy pacjent może odnieść korzyści z zabiegu chirurgicznego, czy też otrzyma radioterapię. Oficjalny system oceny klinicznej Międzynarodowej Federacji Ginekologii i Położnictwa doprowadził do błędów 65%-90% w stadium III i IV choroby; rezultatem była nieoficjalna rozszerzona ocena stopnia zaawansowania z przekrojowymi metodami obrazowania, takimi jak tomografia komputerowa (CT). Tomografia komputerowa jest przydatna w określaniu stopnia zaawansowania choroby i monitorowaniu pacjentów pod kątem nawrotów. Guz pierwotny jest niejednorodny i hipoatenuujący w porównaniu z prawidłowym zrębem w skanach wzmocnionych materiałem kontrastowym. Obliteracja okołomoczowodowej płaszczyzny tłuszczowej i masa tkanki miękkiej są najbardziej wiarygodnymi oznakami rozciągnięcia przymacicza. Mniej niż 3 mm oddzielenie guza od mięśni miednicy i okrywanie naczyń krwionośnych są objawami naciekania ściany bocznej miednicy. Rozprzestrzenianie limfatyczne przebiega wzdłuż zewnętrznych i wewnętrznych łańcuchów węzłów biodrowych oraz drogi przedkrzyżowej do węzłów okołoaortalnych. Przerzuty odległe są obserwowane w chorobie pierwotnej lub nawrotowej i mogą obejmować wątrobę, płuca i kości.


title: Wysoka częstość występowania onkogennego wirusa HPV-16 w rozmazach z szyjki macicy bezobjawowych kobiet ze wschodniego stanu Uttar Pradesh w Indiach: badanie populacyjne.

text: W krajach rozwijających się, takich jak Indie, zaobserwowano bardzo wysokie występowanie wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) w raku szyjki macicy, a także w populacji bezobjawowej. Badania nad częstością występowania HPV przeprowadzono w różnych częściach kraju, ale nie były dostępne żadne dane ze wschodniego regionu Uttar Pradesh (UP). Niniejsze badanie miało na celu określenie stanu rozpowszechnienia HPV i jego związku z różnymi czynnikami społeczno-demograficznymi w tej populacji. Rozpowszechnienie HPV zbadano w sumie w 2424 próbkach zeskrobań z szyjki macicy u kobiet bezobjawowych. Zestawy starterów z regionu konsensusowego L1 genomu wirusa zastosowano do wykrycia obecności HPV, a próbki pozytywne poddano genotypowaniu przez sekwencjonowanie. Do oceny związku czynników społeczno-demograficznych z HPV zastosowano jednowymiarową binarną analizę regresji logistycznej. Stwierdzono, że 9,9% klinicznie bezobjawowych kobiet było zakażonych wirusem HPV obejmującym 26 różnych genotypów. Wśród kobiet HPV-dodatnich 80,8% wykazywało pojedyncze zakażenie, a 15,4% miało wiele infekcji. HPV-16 (63,7%) był najbardziej rozpowszechniony, a następnie HPV-31 (6,7%), HPV-6 (5,4%), HPV-81 (4,6%) i HPV-33 (4,2%). Zaobserwowano istotny związek HPV z dietą niewegetariańską (p < 0,05) i wiejskimi terenami mieszkalnymi (p < 0,01). Wysoka częstość występowania HPV-16 u bezobjawowych kobiet w tej populacji, częstość porównywalna do inwazyjnego raka szyjki macicy, wskazuje na pilną potrzebę terapeutycznej szczepionki HPV obejmującej HPV-16 i inne typy wysokiego ryzyka, aby zapewnić ochronę przed chorobą.


title: Urazy łazienkowe bez skutku śmiertelnego wśród osób w wieku ≥15 lat — Stany Zjednoczone, 2008 r.

text: W 2008 r. około 21,8 mln osób w wieku ≥15 lat doznało niezamierzonych obrażeń, które nie doprowadziły do zgonu, co przyniosło około 67,3 mld USD kosztów leczenia w ciągu całego życia. Informacje na temat miejsc, w których dochodzi do obrażeń, są ograniczone, ale powszechnie uważa się, że łazienki są miejscem szczególnie niebezpiecznym. Aby zbadać to założenie, CDC przeanalizowało dane z ogólnokrajowej reprezentatywnej próby oddziałów ratunkowych w celu opisania częstości występowania i okoliczności urazów niezakończonych zgonem w łazienkach (w dowolnych warunkach) wśród osób w wieku ≥15 lat w Stanach Zjednoczonych. Ten raport opisuje wyniki tego dochodzenia, które wykazało, że na podstawie 3339 przypadków udokumentowanych w bazie danych Narodowego Systemu Nadzoru Elektronicznego (NEISS-AIP) z 2008 r., w amerykańskich oddziałach ratunkowych leczono około 234 094 urazy łazienkowe bez skutku śmiertelnego. Wskaźnik urazów wzrastał wraz z wiekiem, a większość urazów (81,1%) była spowodowana upadkami. Wszystkie osoby, a zwłaszcza osoby starsze, powinny być świadome czynności wykonywanych w łazience, które wiążą się z wysokim ryzykiem obrażeń oraz modyfikacji środowiskowych, które mogą to ryzyko zmniejszyć.


title: Wirus brodawczaka ludzkiego jest niezbędną przyczyną inwazyjnego raka szyjki macicy na całym świecie.

text: Niedawny raport, że 93 procent inwazyjnych raków szyjki macicy na całym świecie zawiera wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) może być niedoszacowany ze względu na niedostateczne próbki lub zdarzenia integracyjne wpływające na gen HPV L1, który jest celem reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) opartej na test, który został użyty. Wcześniej ujemne przypadki HPV z tego badania zostały zatem ponownie przeanalizowane pod kątem przeciwciał surowicy HPV i DNA HPV. Serologię dla HPV 16 VLP, przeciwciał E6 i E7 przeprowadzono na 49 z 66 przypadków HPV-ujemnych i próbce 48 z 866 przypadków HPV-dodatnich w pierwotnym badaniu. Ponadto 55 z 66 biopsji wcześniej ujemnych pod względem HPV zostało również ponownie przeanalizowanych metodą kanapkową, w której zewnętrzne skrawki w serii skrawków są wykorzystywane do przeglądu histologicznego, podczas gdy skrawki wewnętrzne są badane za pomocą trzech różnych testów PCR HPV mających na celu różne otwarte odczyty ramki (ORF). Nie stwierdzono znaczących różnic w serologii dla białek HPV 16 między przypadkami, które były pierwotnie ujemne i dodatnie w reakcji HPV PCR. Specyficzny dla typu E7 PCR dla 14 typów HPV wysokiego ryzyka wykrył DNA HPV w 38 (69%) z 55 oryginalnie negatywnych i amplifikowanych próbek HPV. Wykryte typy HPV to 16, 18, 31, 33, 39, 45, 52 i 58. Dwa (4%) dodatkowe przypadki były tylko HPV-dodatnie DNA w konsensusowym PCR E1 i/lub L1. Analiza histologiczna 55 próbek wykazała, że 21 było jakościowo nieodpowiednich. Tylko dwie z 34 odpowiednich próbek były HPV-ujemne we wszystkich testach PCR, w porównaniu z 13 z 21, które były niewystarczające (p<0,001). Łącząc dane z tego i poprzedniego badania i wykluczając nieodpowiednie próbki, światowa częstość występowania HPV w raku szyjki macicy wynosi 99,7 procent. Obecność wirusa HPV w praktycznie wszystkich nowotworach szyjki macicy implikuje najwyższą na świecie, jak dotąd, frakcję, którą można przypisać do konkretnej przyczyny każdego poważnego nowotworu u człowieka. Ekstremalna rzadkość występowania nowotworów HPV-ujemnych potwierdza słuszność badania HPV jako uzupełnienia lub nawet zamiast cytologii szyjki macicy w rutynowych badaniach przesiewowych szyjki macicy. Prawa autorskie 1999 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Oporność przodków na antybiotyki w Mycobacterium tuberculosis

text: Opcje chemioterapeutyczne w leczeniu gruźlicy są poważnie ograniczone przez wewnętrzną oporność Mycobacterium tuberculosis na większość stosowanych klinicznie antybiotyków. Taka odporność jest częściowo zapewniana przez niską przepuszczalność ich unikalnej otoczki komórkowej. Tutaj opisujemy komplementarny system, który koordynuje oporność na leki, które przeniknęły przez otoczkę, umożliwiając prątkom tolerowanie różnych klas antybiotyków, które hamują cele cytoplazmatyczne. System ten zależy od whiB7, genu, który patogenne Mycobacterium dzieli ze Streptomyces, filogenetycznie spokrewnionym rodzajem znanym jako źródło różnych antybiotyków. W M. tuberculosis whiB7 jest indukowane przez subhamujące stężenia antybiotyków (erytromycyna, tetracyklina i streptomycyna), a mutanty null whiB7 (Streptomyces i Mycobacterium) są nadwrażliwe na antybiotyki in vitro. M. tuberculosis jest również wrażliwy na antybiotyki w układzie modelowym monocytów. Oprócz antybiotyków, whiB7 jest indukowane przez ekspozycję na kwasy tłuszczowe, które patogenne gatunki Mycobacterium mogą gromadzić się wewnętrznie lub napotykać w gospodarzach eukariotycznych podczas infekcji. Analizy profilowania ekspresji genów wykazują, że transkrypcja whiB7 determinuje lekooporność poprzez aktywację ekspresji regulonu, w tym genów zaangażowanych w ochronę rybosomów i wypływ antybiotyków. Składniki systemu whiB7 mogą służyć jako atrakcyjne cele do identyfikacji inhibitorów, które sprawiają, że M. tuberculosis lub pochodne wielolekooporne są bardziej wrażliwe na antybiotyki.


title: Nadzór nad zachorowalnością i umieralnością wśród osób starszych — Stany Zjednoczone, 1995-1996.

text: PROBLEM/WARUNEK: W dwudziestym pierwszym wieku wzrost liczby osób starszych (w wieku > 65 lat) w Stanach Zjednoczonych spowoduje bezprecedensowy wzrost liczby osób zagrożonych kosztownymi chorobami przewlekłymi związanymi z wiekiem i inne schorzenia i urazy. OKRES SPRAWOZDAWCZY: 1995-1996. OPIS SYSTEMÓW: Ten raport wykorzystuje dane z Narodowego Centrum Statystyk Zdrowia (NCHS) CDC do zgłaszania głównych przyczyn zgonów w 1996 r. (z Krajowego Systemu Statystyki Życiowej), głównych przyczyn hospitalizacji (1996 Krajowe badanie wypisów ze szpitala [NHDSI), i główne choroby przewlekłe (1995 National Health Interview Survey [NHIS]). National Vital Statistics System gromadzi informacje dotyczące wszystkich aktów zgonu złożonych w Stanach Zjednoczonych. NHDS to roczna próbka prawdopodobieństwa wypisów z niefederalnych szpitali krótkoterminowych. NHIS to coroczne, przekrojowe badanie gospodarstw domowych dotyczące cywilnej, niezinstytucjonalizowanej populacji USA. Ponadto wydatki na opiekę zdrowotną dla osób starszych są analizowane przy użyciu informacji uzyskanych z opublikowanych raportów amerykańskiej Agencji Finansowania Opieki Zdrowotnej (HCFA) oraz literatury dotyczącej usług zdrowotnych. WYNIKI: Głównymi przyczynami zgonów wśród osób dorosłych w wieku > 65 lat były choroby serca (1808 zgonów/100 000 populacji), nowotwory złośliwe (1131/100 000) i choroby naczyń mózgowych (415/100 000). Kilka głównych przyczyn śmiertelności wśród osób starszych różniło się w zależności od rasy, przy czym zgony spowodowane chorobą Alzheimera były częstsze wśród białych, a zgony spowodowane cukrzycą, chorobami nerek, posocznicą i nadciśnieniem tętniczym były częstsze wśród rasy czarnej. Wskaźniki hospitalizacji i długość pobytu w szpitalu wzrastały wraz z wiekiem. Hospitalizacje z powodu chorób serca stanowiły najwyższy odsetek wszystkich wypisów wśród osób starszych (23%). Wskaźniki wypisów z powodu nowotworów złośliwych, udaru mózgu i zapalenia płuc były podobne u dorosłych w wieku > 65 lat i, podobnie jak w przypadku chorób serca, wyższe u mężczyzn niż u kobiet. Jednak wskaźnik hospitalizacji z powodu złamań wśród kobiet przewyższał wskaźnik wśród mężczyzn. Zapalenie stawów było najczęściej występującym przewlekłym schorzeniem wśród osób w wieku > 65 lat (48,9/100 dorosłych), a następnie nadciśnienie (40,3/100) i choroby serca (28,6/100). W 1995 roku dorośli w wieku > 65 lat stanowili 13% populacji, ale odpowiadali za 35% całkowitych wydatków na osobistą opiekę zdrowotną (310 miliardów dolarów), a rzeczywiste wydatki na osobistą opiekę zdrowotną per capita w tej grupie wiekowej wzrosły średnio roczna stopa 5,8% w latach 1985-1995. Prognozy przyszłych wydatków medycznych dla osób starszych są różne; jednak wszystkie projekty znacząco wzrosły po roku 2000. Złamania biodra, otępienie i nietrzymanie moczu są omawiane jako przykłady powszechnych i kosztownych schorzeń wśród osób starszych, które różnią się potencjałem zapobiegania. Warunki te zostały wybrane, ponieważ powodują znaczne koszty medyczne i społeczne oraz różnią się potencjałem zapobiegania. INTERPRETACJA: Wyższa częstość występowania poważnych i kosztownych schorzeń wśród dorosłych w wieku > 65 lat wskazuje na znaczenie wdrożenia profilaktyki zdrowotnej w tej populacji. DZIAŁANIA DOTYCZĄCE ZDROWIA PUBLICZNEGO: Dane dotyczące przyczyn zachorowalności, umieralności i wydatków na opiekę zdrowotną wśród osób starszych dostarczają informacji do pomiaru skuteczności wysiłków w zakresie zdrowia publicznego w celu zmniejszenia modyfikowalnych czynników ryzyka zachorowalności i umieralności w tej populacji.


title: Efekt drugiego posiłku: pokarmy o niskim indeksie glikemicznym spożywane podczas kolacji poprawiają późniejszą odpowiedź glikemiczną na śniadanie.

text: Badano wpływ indeksu glikemicznego (GI) węglowodanów zjedzonych poprzedniego wieczoru na odpowiedź glikemiczną na standardowy posiłek testowy zjedzony później rano (śniadanie). W oddzielne wieczory normalni badani jedli posiłki testowe o niskim lub wysokim indeksie glikemicznym o tym samym składzie odżywczym. Obiady składały się z pojedynczych pokarmów w dwóch eksperymentach i mieszanych posiłków zawierających kilka pokarmów w trzecim. Różnice między obserwowanymi odpowiedziami glikemicznymi na obiady o niskim i wysokim IG były przewidywane na podstawie ich IG. Odpowiedzi glikemiczne na śniadanie były znacznie niższe rano po kolacjach o niskim IG niż po kolacjach o wysokim IG. Spożywanie podczas obiadu pokarmów o różnej zawartości błonnika, ale o tym samym IG nie miało wpływu na glikemię po śniadaniu. Wnioskujemy, że GI przewiduje różnicę między odpowiedziami glikemicznymi mieszanych posiłków obiadowych; Tolerancja węglowodanów podczas śniadania poprawia się, gdy poprzedniego wieczoru spożywane są produkty o niskim indeksie glikemicznym.


title: Fermentacja okrężnicza niestrawnych węglowodanów przyczynia się do efektu drugiego posiłku.

text: Wstęp: Niski poziom glukozy we krwi po posiłku wiąże się z niskim ryzykiem chorób metabolicznych. Zdolność posiłku do zmniejszania odpowiedzi glukozy na węglowodany spożywane podczas następnego posiłku jest znana jako „efekt drugiego posiłku” (SME). Sugerowano, że głównym mechanizmem rozwoju SME jest obniżona glikemia wywołana przez pokarmy o niskim indeksie glikemicznym (LGI) spożywane podczas pierwszego posiłku. Jednak pokarmy LGI często zwiększają fermentację okrężnicy ze względu na obecność błonnika i odpornej skrobi. CEL: Celem było zbadanie SME większej fermentacji węglowodanów o wysokim indeksie glikemicznym (HGI) i LGI spożywanych podczas poprzedniego posiłku. PROJEKT: Dziesięciu zdrowych ochotników zjadło 3 testowe śniadania składające się z biszkoptów zrobionych z szybko przyswajalnej, niefermentującej skrobi amylopektynowej z celulozą (posiłek HGI), skrobi amylopektynowej i fermentującej disacharydowej laktulozy (posiłek HGI-Lac) lub wolno przyswajalnej, częściowo fermentującej amylozy skrobia plus celuloza (mączka LGI). Pięć godzin później badani zostali nakarmieni tym samym standardowym obiadem zawierającym 93 g dostępnych węglowodanów. Pobrano krew do pomiaru glukozy, insuliny i nieestryfikowanych kwasów tłuszczowych (NEFA). Wodór w wydychanym powietrzu był mierzony jako marker fermentacji okrężnicy. Opróżnianie żołądka po posiłku mierzono za pomocą ultrasonografii. WYNIKI: Zarówno posiłki HGI-Lac, jak i LGI poprawiły tolerancję glukozy w porze lunchu. W przypadku posiłku HGI-Lac efektowi temu towarzyszyły niskie stężenia NEFA i opóźnione opróżnianie żołądka. WNIOSEK: Węglowodany fermentujące, niezależnie od ich wpływu na indeks glikemiczny pokarmu, mogą regulować reakcje poposiłkowe na drugi posiłek, zmniejszając konkurencję NEFA o utylizację glukozy oraz, w niewielkim stopniu, wpływając na motorykę jelit.


title: Powolne uwalnianie węglowodanów w diecie poprawia tolerancję drugiego posiłku.

text: Śniadania z soczewicy lub razowego chleba o identycznej zawartości węglowodanów spożywało siedmiu zdrowych ochotników. Soczewica spowodowała znaczące 71% (p < 0,001) zmniejszenie powierzchni glukozy we krwi i spłaszczyła odpowiedzi insuliny w osoczu i polipeptydu hamującego żołądek w porównaniu z chlebem. Ponadto, po śniadaniu z soczewicy nastąpiła znacznie bardziej płaska odpowiedź stężenia glukozy we krwi na standardowy lunch chlebowy, który nastąpił 4 godziny później (o 38%, p < 0,01). Wzór stężenia glukozy we krwi został naśladowany przez powolne podawanie chleba na śniadanie przez 4 godziny przed obiadem. Podawanie śniadania w postaci chleba zawierającego jedną czwartą węglowodanów obniżyło profil glikemii podczas śniadania, ale spowodowało znacznie upośledzoną odpowiedź glukozy we krwi na obiad (168% kontroli, p < 0,01). Te wyniki, wraz z badaniami wodoru w wydychanym powietrzu, przeprowadzonymi na oddzielnej grupie czterech ochotników, wskazują, że spłaszczona reakcja na soczewicę nie jest spowodowana złym wchłanianiem węglowodanów. Pokarmy węglowodanowe o powolnym uwalnianiu lub „lente”, takie jak soczewica, mogą stanowić użyteczną część diety osób z upośledzoną tolerancją węglowodanów.


title: Wpływ pulsów pierwszego i drugiego posiłku na poziom glukozy we krwi, apetyt i przyjmowanie pokarmu podczas późniejszego posiłku.

text: Rośliny strączkowe to pokarmy o niskim indeksie glikemicznym, hamujące apetyt, ale nie wiadomo, czy właściwości te utrzymują się po spożyciu jako część posiłku i po drugim posiłku. Celem tego badania było określenie wpływu posiłku pulsacyjnego o stałej wielkości na apetyt i stężenie glukozy we krwi (BG) przed i po posiłku testowym ad libitum (pizza) oraz na przyjmowanie pokarmu (FI) podczas posiłku testowego. Mężczyźni (n = 25; 21,3 ± 0,5 roku; 21,6 ± 0,3 kg·m(-2)) spożywali losowo 4 posiłki izokaloryczne: ciecierzyca; soczewica; groszek żółty; oraz makaron i ser (kontrola). Dostępne na rynku rośliny strączkowe w puszkach dostarczały 250 kcal i były spożywane z makaronem i sosem pomidorowym. FI zmierzono przy posiłku pizzy 260 minut po spożyciu posiłku izokalorycznego. BG i apetyt mierzono od 0 do 340 min. Leczenie soczewicą i żółtym groszkiem, ale nie ciecierzycą, doprowadziło do obniżenia apetytu podczas 260-minutowego okresu posiłku przed pizzą i mniejszej ilości FI podczas posiłku na pizzę w porównaniu z makaronem i serem (p < 0,05). Wszystkie terapie pulsowe obniżyły BG bezpośrednio po spożyciu (po 20 min) (p < 0,05), ale nie stwierdzono wpływu leczenia na AUC BG posiłku przed pizzą (p = 0,07). Bezpośrednio po posiłku z pizzy glikemia była niższa po leczeniu ciecierzycą i soczewicą, ale nie po leczeniu groszkiem żółtym (p < 0,05). AUC BG po posiłku po pizzy było niższe po leczeniu ciecierzycą i soczewicą niż po leczeniu groszkiem żółtym (p < 0,05). Korzystny wpływ spożywania posiłku pulsacyjnego na apetyt, FI przy późniejszym posiłku oraz odpowiedź glikemii na późniejszy posiłek zależą od rodzaju pulsu.


title: Wyższy stosunek fasoli do białego ryżu wiąże się z niższymi czynnikami ryzyka kardiometabolicznego u dorosłych Kostarykanów

text: Wstęp: Wysokie spożycie białego ryżu wiąże się z zespołem metabolicznym i cukrzycą typu 2. Kostarykanie stosują podstawowy schemat żywieniowy, który obejmuje biały ryż i fasolę, jednak łączna rola tych pokarmów w kardiometabolicznych czynnikach ryzyka nie została zbadana. Cel: Naszym celem było określenie związku między spożyciem białego ryżu i fasoli a zespołem metabolicznym i jego składowymi u dorosłych Kostarykanów (n = 1879) bez cukrzycy. Projekt: Średnie skorygowane dla wielu zmiennych obliczono dla składników zespołu metabolicznego na podstawie dziennych porcji białego ryżu i fasoli (<1, 1 lub >1) oraz na podstawie stosunku fasoli do białego ryżu. OR dla zespołu metabolicznego obliczono, zastępując jedną porcję fasoli jedną porcją białego ryżu. Wyniki: Wzrost dziennej porcji białego ryżu był dodatnio związany ze skurczowym ciśnieniem krwi (BP), trójglicerydami i glukozą na czczo i odwrotnie związany z poziomem cholesterolu HDL (trend P <0,01 dla wszystkich). Wzrost porcji fasoli był odwrotnie proporcjonalny do rozkurczowego BP (P = 0,049). Znaczące trendy w kierunku wyższego cholesterolu HDL i niższego BP i triglicerydów zaobserwowano dla proporcji fasoli do białego ryżu 1:3, 1:2, 1:1 i 2:1. Zastąpienie jednej porcji fasoli jedną porcją białego ryżu wiązało się z 35% (95% CI: 15%, 50%) niższym ryzykiem wystąpienia zespołu metabolicznego. Wniosek: Zwiększenie stosunku fasoli do białego ryżu lub ograniczenie spożycia białego ryżu poprzez zastąpienie fasoli może obniżyć czynniki ryzyka kardiometabolicznego.


title: Siła plemnikobójcza Coca-Coli i Pepsi-Coli.

text: Hamujący wpływ starej coli, bezkofeinowej nowej coli, nowej coli, dietetycznej i Pepsi-Coli na ruchliwość plemników ludzkich badano metodą migracji przezbłonowej. Żaden z nich nie może zmniejszyć ruchliwości plemników do mniej niż 70% kontroli w ciągu godziny. Wcześniejsze badanie, które wskazywało na wyraźną zmienność siły plemnikobójczej wśród różnych preparatów Coca-Coli, nie mogło zostać potwierdzone. Nawet jeśli cola ma działanie plemnikobójcze, jej siła działania jest stosunkowo słaba w porównaniu z innymi dobrze znanymi środkami plemnikobójczymi.


title: Jakość tłuszczu i nasienia w diecie wśród mężczyzn zgłaszających się do poradni leczenia niepłodności

text: TŁO Celem pracy było zbadanie związku między tłuszczami w diecie a parametrami jakości nasienia. METODY Przeanalizowano dane od 99 mężczyzn z pełnymi danymi dotyczącymi diety i jakości nasienia. Poziomy kwasów tłuszczowych w plemnikach i osoczu nasienia mierzono metodą chromatografii gazowej w podgrupie mężczyzn (n = 23). Regresja liniowa została wykorzystana do określenia powiązań z jednoczesnym dostosowaniem do potencjalnych czynników zakłócających. WYNIKI Mężczyźni byli głównie rasy kaukaskiej (89%) ze średnią (SD) wieku 36,4 (5,3) lat; 71% miało nadwagę lub otyłość; a 67% nigdy nie paliło. Wyższe całkowite spożycie tłuszczu było ujemnie związane z całkowitą liczbą i koncentracją plemników. Mężczyźni w największej jednej trzeciej całkowitego spożycia tłuszczu mieli o 43% (95% przedział ufności (CI): 62–14%) niższą całkowitą liczbę plemników i o 38% (95% CI: 58–10%) mniejszą koncentrację plemników niż mężczyźni w grupie najniższa jedna trzecia (Ptrend = 0,01). To powiązanie było spowodowane spożyciem tłuszczów nasyconych. Poziomy nasyconych kwasów tłuszczowych w plemnikach były również ujemnie związane z koncentracją plemników (r= -0,53), ale spożycie tłuszczów nasyconych nie było związane z poziomem plemników (r=0,09). Wyższe spożycie tłuszczów wielonienasyconych omega-3 było związane z korzystniejszą morfologią plemników. Mężczyźni z najwyższej 1/3 kwasów tłuszczowych omega-3 mieli o 1,9% (0,4–3,5%) wyższą prawidłową morfologię niż mężczyźni z najniższej 1/3 (Ptrend = 0,02). WNIOSKI W tym wstępnym badaniu przekrojowym wysokie spożycie tłuszczów nasyconych było ujemnie związane z koncentracją plemników, podczas gdy wyższe spożycie tłuszczów omega-3 było dodatnio związane z morfologią plemników. Co więcej, obecnie wymagane są badania na większych próbkach, aby potwierdzić te odkrycia.


title: Powrócono do kwestii malejącej gęstości plemników: analiza 101 badań opublikowanych w latach 1934-1996.

text: W 1992 Carlsen i in. odnotowali znaczący globalny spadek gęstości nasienia w latach 1938-1990 [Dowody na obniżenie jakości nasienia w ciągu ostatnich 50 lat. Br Med J 305:609-613 (1992)]. Następnie opublikowaliśmy ponowną analizę badań uwzględnionych przez Carlsena i in. [Łabędź i in. Czy gęstość plemników spadła? Ponowna analiza globalnych danych trendów. Perspektywa zdrowia środowiska 105:1228-1232 (1997)]. W tej analizie stwierdziliśmy znaczny spadek gęstości plemników w Stanach Zjednoczonych i Europie/Australii po uwzględnieniu czasu abstynencji, wieku, odsetka mężczyzn o udowodnionej płodności oraz metody pobierania próbek. Spadek gęstości plemników w Stanach Zjednoczonych (około 1,5%/rok) i Europie/Australii (około 3%/rok) był nieco większy niż średni spadek odnotowany przez Carlsena i in. (około 1%/rok). Nie stwierdziliśmy jednak spadku gęstości plemników w krajach niezachodnich, dla których dane były bardzo ograniczone. W obecnym badaniu zastosowaliśmy podobne metody do analizy rozszerzonego zestawu badań. Do tych, które przeanalizowaliśmy wcześniej, dodaliśmy 47 anglojęzycznych opracowań opublikowanych w latach 1934-1996. Średni spadek liczby plemników praktycznie nie zmienił się w porównaniu z wcześniejszym raportem Carlsena i in. (nachylenie = -0,94 vs -0,93). Zbocza w trzech grupach geograficznych były również podobne do tych, które pisaliśmy wcześniej. W Ameryce Północnej nachylenie było nieco mniejsze niż nachylenie stwierdzone dla Stanów Zjednoczonych (nachylenie = -0,80; 95% przedział ufności (CI), -1,37-0,24). Podobnie spadek w Europie (nachylenie = -2,35; CI, -3,66-1,05) był nieco mniejszy niż wcześniej zgłoszono. Podobnie jak poprzednio, badania z innych krajów nie wykazały trendu (nachylenie = -0,21; CI, -2,30-1,88). Wyniki te są zgodne z wynikami Carlsena i in. oraz nasze poprzednie wyniki, sugerujące, że zgłoszone trendy nie są zależne od konkretnych badań uwzględnionych przez Carlsena i in. i że obserwowane tendencje poprzednio raportowane dla lat 1938-1990 są również widoczne w danych z lat 1934-1996.


title: Spożycie kofeiny i napojów alkoholowych w związku z niepłodnością z zaburzeniami owulacji

text: Tło Wiele badań sprawdzało, czy kofeina, alkohol lub określone napoje zawierające te substancje wpływają na płodność u kobiet. Jednak większość tych badań retrospektywnie zebrała informacje na temat spożycia alkoholu i kofeiny, co sprawia, że wyniki są podatne na błędy. Metody Przez 8 lat obserwowaliśmy 18 555 zamężnych kobiet bez historii niepłodności, które próbowały zajść (lub zajść) w ciążę. Dieta była mierzona dwukrotnie w tym okresie i prospektywnie wiązała się z występowaniem niepłodności z zaburzeniami jajeczkowania. Wyniki Podczas obserwacji odnotowano 438 przypadków niepłodności z zaburzeniami owulacyjnymi. Spożycie alkoholu i kofeiny nie było związane z ryzykiem niepłodności z powodu zaburzeń owulacyjnych. Skorygowane na wiele zmiennych ryzyko względne (RR), 95% przedział ufności (CI), P dla trendu porównującego najwyższe i najniższe kategorie spożycia wyniosły 1,11 (0,76–1,64; 0,78) dla alkoholu i 0,86 (0,61–1,20; 0,44) dla całkowita kofeina. Jednak spożycie napojów bezalkoholowych zawierających kofeinę było pozytywnie powiązane z niepłodnością z zaburzeniami owulacji. Skorygowany dla wielu zmiennych RR 95% CI i P dla trendu porównującego najwyższe i najniższe kategorie spożycia napojów z kofeiną wyniosły 1,47 (1,09–1,98; 0,01). Podobne powiązania zaobserwowano w przypadku napojów bezkofeinowych, słodzonych, dietetycznych i ogółem napojów bezalkoholowych. Wnioski Nasze odkrycia nie potwierdzają hipotezy, że alkohol i kofeina zaburzają owulację do tego stopnia, że zmniejszają płodność. Wydaje się, że związek między napojami bezalkoholowymi a niepłodnością z zaburzeniami owulacyjnymi nie jest związany z zawartością kofeiny lub cukru i zasługuje na dalsze badania.


title: Spożycie pokarmu i jego związek z jakością nasienia: badanie kliniczno-kontrolne.

text: CEL: Porównanie nawyków żywieniowych u pacjentów normospermicznych i oligoastenoteratospermicznych przebywających w poradni wspomagania rozrodu. PROJEKT: Obserwacyjne, analityczne badanie kliniczno-kontrolne. USTAWIENIE: Prywatne kliniki niepłodności. PACJENT(Y): Trzydziestu mężczyzn ze słabą jakością nasienia (przypadki) i 31 par kontrolnych normospermicznych uczęszczających do naszych klinik leczenia niepłodności. INTERWENCJE: Zarejestrowaliśmy nawyki żywieniowe i spożycie żywności za pomocą kwestionariusza częstotliwości jedzenia dostosowanego do określonych celów badania. Przeprowadzono również analizę parametrów nasienia, poziomu hormonów, mikrodelecji Y i kariotypów. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE: Częstość przyjmowania produktów spożywczych została zarejestrowana w skali z dziewięcioma kategoriami, od braku spożycia do wielokrotnego codziennego spożycia. WYNIK (S): Kontrole miały wyższe spożycie odtłuszczonego mleka, skorupiaków, pomidorów i sałaty, a przypadki spożywały więcej jogurtu, produktów mięsnych i ziemniaków. W modelu regresji logistycznej odnotowano niższe spożycie sałaty i pomidorów, owoców (morele i brzoskwinie) oraz istotnie wyższe spożycie przetworów mlecznych i mięsnych. WNIOSKI: Częste spożywanie pokarmów lipofilnych, takich jak produkty mięsne lub mleko, może negatywnie wpływać na jakość nasienia u ludzi, podczas gdy niektóre owoce lub warzywa mogą utrzymywać lub poprawiać jakość nasienia.


title: Męskie narządy rozrodcze są zagrożone zagrożeniami środowiskowymi

text: Zaburzenia układu rozrodczego u mężczyzn, które są interesujące z środowiskowego punktu widzenia, obejmują dysfunkcję seksualną, niepłodność, wnętrostwo, spodziectwo i raka jąder. Kilka raportów sugeruje spadek liczby plemników i wzrost tych zaburzeń reprodukcyjnych w niektórych obszarach w niektórych okresach w ciągu ostatnich 50 lat. Z wyjątkiem raka jąder, dowody te są poszlakowe i wymagają ostrożnej interpretacji. Męska linia płciowa jest jednak jedną z najbardziej wrażliwych tkanek na szkodliwe działanie promieniowania jonizującego, promieniowania cieplnego oraz szeregu znanych substancji toksycznych. Jak dotąd zagrożenia zawodowe są najlepiej udokumentowanymi czynnikami ryzyka upośledzenia funkcji rozrodczych mężczyzn i obejmują narażenia fizyczne (promieniowanie cieplne, promieniowanie jonizujące, promieniowanie elektromagnetyczne o wysokiej częstotliwości), narażenia chemiczne (niektóre rozpuszczalniki, takie jak dwusiarczek węgla i etery glikolu etylenowego, niektóre pestycydy, takie jak dibromochloropropan, etylenodibromek i DDT/DDE, niektóre metale ciężkie, takie jak nieorganiczny ołów i rtęć) oraz procesy robocze, takie jak spawanie metali. Poprawa warunków pracy w krajach zamożnych radykalnie zmniejszyła znane niebezpieczne narażenia w miejscu pracy, ale miliony pracowników w krajach mniej zamożnych są zagrożone środkami toksycznymi dla reprodukcji. Nowe dane pokazują, że niewielkie narażenie środowiskowe na biotrwałe zanieczyszczenia w diecie może stanowić zagrożenie dla ludzi we wszystkich częściach świata. W przypadku innych substancji toksycznych dowody są jedynie sugestywne i przed wyciągnięciem wniosków konieczna jest dalsza ocena. Pozostaje do ustalenia, czy związki takie jak ftalany, bisfenol A i bor, które są obecne w wielu produktach przemysłowych i konsumenckich, niosą ze sobą ryzyko. To samo dotyczy stresorów psychospołecznych i korzystania z telefonów komórkowych. Wreszcie istnieją dane wskazujące na szczególną podatność jąder płodu na substancje toksyczne – na przykład palenie tytoniu przez matkę. Nadszedł czas, w którym toksyczny wpływ na reprodukcję u samców należy zająć się z zupełnie nowych perspektyw, w tym z narażeniem na bardzo wczesnym etapie życia.


title: Okołoporodowa ekspozycja na niskie dawki dioksyn może trwale pogorszyć jakość nasienia ludzkiego

text: Kontekst W ostatnich dziesięcioleciach młodzi mężczyźni z niektórych obszarów uprzemysłowionych doświadczyli podobno spadku jakości nasienia. Cel Zbadaliśmy wpływ okołoporodowej ekspozycji na dioksyny na jakość nasienia i hormony rozrodcze. Metody Zbadaliśmy jakość nasienia i stężenie hormonów u 39 synów (średni wiek 22,5 lat) urodzonych w latach 1977-1984, których matki miały kontakt z dioksynami po wypadku w Seveso we Włoszech (1976) oraz 58 porównań (średni wiek 24,6 lat) urodzonych matek narażonych tylko na dioksyny w tle. Poziomy dioksyn matczynych w momencie poczęcia ekstrapolowano ze stężeń zmierzonych w 1976 próbkach surowicy. Wyniki 21 synów karmionych piersią, których matki narażone miały medianę stężenia dioksyn w surowicy na poziomie 19 ppt w momencie poczęcia, miało niższe stężenie plemników (36,3 vs 86,3 mln/ml; p = 0,002), całkowita liczba (116,9 vs 231,1; p = 0,02), ruchliwość progresywna (35,8 vs 44,2%; p = 0,03) i całkowita liczba ruchów (38,7 vs 98 milionów; p = 0,01) niż w 36 porównaniach karmionych piersią. 18 porównań z karmieniem mieszanką i 22 porównania z karmieniem mieszanką i 36 z karmieniem piersią (tło dioksyn matki 10 ppt w momencie poczęcia) nie wykazało różnic związanych z nasieniem. Hormon folikulotropowy był wyższy w grupie karmionej piersią niż w grupie karmionej piersią (4,1 vs. 2,63 IU/l; p = 0,03) lub w grupie karmionej mieszanką (4,1 vs. 2,6 IU/l; p = 0,04), a poziom inhibiny B był niższy (grupa eksponowana na karmienie piersią, 70,2; porównania karmione piersią, 101,8 pg/ml, p = 0,01; narażona na działanie preparatu, 99,9 pg/ml, p = 0,02). Wnioski Narażenie dzieci w okresie życia płodowego i laktacji na stosunkowo niskie dawki dioksyn może trwale obniżyć jakość nasienia.


title: Metale ciężkie w rybach handlowych w New Jersey.

text: Poziomy zanieczyszczeń w rybach są szczególnie interesujące ze względu na potencjalne ryzyko dla ludzi, którzy je spożywają. Podczas gdy uwaga skupiła się na samodzielnie złowionych rybach, większość ryb spożywanych przez Amerykanów pochodzi ze źródeł komercyjnych. Pobraliśmy próbki 11 rodzajów ryb i skorupiaków uzyskanych z supermarketów i specjalistycznych targów rybnych w New Jersey i przeanalizowaliśmy je pod kątem arsenu, kadmu, chromu, ołowiu, manganu, rtęci i selenu. Testujemy hipotezę zerową, że poziomy metali nie różnią się w zależności od rodzaju ryb, i zastanawiamy się, czy poziomy jakichkolwiek metali mogą zaszkodzić samym rybom lub ich drapieżnikom lub stanowić zagrożenie dla zdrowia konsumentów. Istniały znaczące różnice międzygatunkowe dla wszystkich metali i żaden rodzaj ryb nie miał najwyższych poziomów więcej niż dwóch metali. Było kilka istotnych korelacji (tau Kendalla) między metalami dla trzech najliczniejszych ryb (tuńczyka żółtopłetwego, błękitnopłetwego i flądry), korelacje były ogólnie niskie (poniżej 0,40), a wiele korelacji było ujemnych. Tylko mangan i ołów były skorelowane dodatnio w przypadku tuńczyka, błękitnej ryby i flądry. Poziomy większości metali były niższe niż te, o których wiadomo, że powodują niekorzystne skutki w samych rybach. Jednak poziomy arsenu, ołowiu, rtęci i selenu w niektórych rybach były w zakresie, o którym wiadomo, że powodują pewne efekty subletalne u wrażliwych ptaków drapieżnych i ssaków, a u niektórych ryb przekraczały normy zdrowotne. Największe ryzyko związane z różnymi metalami występowało w różnych rybach; gatunki ryb o najwyższych poziomach danego metalu czasami przekraczały wytyczne lub normy dotyczące zdrowia ludzkiego dla tego metalu. W związku z tym informacje o ryzyku podawane do wiadomości publicznej (głównie dotyczące rtęci) nie dają pełnego obrazu. Potencjał szkodliwości innych metali sugeruje, że ludzie powinni nie tylko jeść mniejsze ilości ryb, o których wiadomo, że akumulują rtęć, ale także jeść różnorodne ryby, aby uniknąć spożywania niezdrowych ilości innych metali ciężkich. Konsumenci powinni jednak pamiętać, że normy mają margines bezpieczeństwa.


title: Korelacja poziomów ołowiu, kadmu i rtęci w próbkach tkanek i wątroby z wiekiem bydła.

text: Celem pracy było określenie akumulacji wybranych metali ciężkich (Pb, Cd, Hg, As) w mięsie i wątrobie bydła. Zwierzęta podzielono na cztery grupy wiekowe, co pozwoliło na analizę statystyczno-matematycznych korelacji między wiekiem zwierząt a zanieczyszczeniem mięsa. Materiał badawczy do oznaczenia zawartości metali ciężkich pobrano z mięśnia najdłuższego grzbietu (m. longissimus dorsi) oraz próbki z płata ogonowego wątroby. Analiza wykazała, że zanieczyszczenie Cd i Pb jest wyraźnie zależne od wieku zwierzęcia.


title: Metale ciężkie i płodność par, badanie LIFE

text: Wpływ metali ciężkich w stężeniach istotnych dla środowiska na płodność par został poddany ograniczonym badaniom pomimo wszechobecnego narażenia. W latach 2005–2009 zrekrutowano pary (n=501), które chciały zajść w ciążę i zaprzestały antykoncepcji i poproszono o wypełnienie wywiadów oraz dostarczenie próbek krwi w celu oznaczenia ilościowego kadmu (μg/l), ołowiu (μg/dl) i rtęci (μg/l). L) z wykorzystaniem spektrometrii mas z plazmą sprzężoną indukcyjnie. Pary wypełniały codzienne dzienniki na temat stylu życia i współżycia, a także menstruacji i testów ciążowych dla kobiet. Pary były obserwowane przez 12 miesięcy lub do ciąży. Iloraz szans płodności (FOR) i 95% przedziały ufności (CI) oszacowano z uwzględnieniem wieku, wskaźnika masy ciała, kotyniny i lipidów w surowicy w odniesieniu do ekspozycji kobiet, a następnie mężczyzn. FOR <1 oznacza dłuższy czas do zajścia w ciążę. W skorygowanych modelach zmniejszone FOR obserwowano zarówno dla stężeń kadmu u kobiet (0,78; 95% CI 0,63–0,97), jak i ołowiu u mężczyzn (0,85; 95% CI 0,73–0,98). Podczas wspólnego modelowania ekspozycji par, tylko stężenie ołowiu u mężczyzn istotnie obniżyło FOR (0,82; 95% CI 0,68, 0,97), chociaż FOR pozostało <1 dla kadmu kobiet (0,80; 95% CI 0,64; 1,00). Ta prospektywna kohorta oparta na parach z podłużnym rejestrowaniem czasu do zajścia w ciążę wskazuje na toksyczność reprodukcyjną kadmu i ołowiu w stężeniach istotnych dla środowiska.


title: Aktywność fizyczna, otyłość i nawyki żywieniowe mogą wpływać na wyniki wspomaganego rozrodu.

text: CEL: Ustalenie, czy nawyki żywieniowe, aktywność fizyczna i BMI mogą wpływać na wyniki wspomaganego rozrodu. MATERIAŁ I METODY: W badaniu przeanalizowano 436 pacjentów poddanych cyklom docytoplazmatycznego wstrzykiwania plemników. Pacjenci wypełniali ankietę, a analiza regresji badała związek pomiędzy stylem życia a BMI z wynikami cykli docytoplazmatycznego wstrzykiwania plemników. WYNIKI: Nie stwierdzono wpływu stylu życia i otyłości na liczbę odzyskanych oocytów. Otyłość zmniejszała prawidłowy wskaźnik zapłodnienia (współczynnik [Coef.]: -16,0; p = 0,01) i zwiększała ryzyko poronienia (OR: 14,3; p = 0,03). Aktywność fizyczna pozytywnie wpływała na implantację (współczynnik: 9,4; p = 0,009), zwiększała prawdopodobieństwo zajścia w ciążę (iloraz szans 1,83; p = 0,013) i zmniejszała ryzyko poronienia (iloraz szans 0,30; p = 0,068). Ponadto stwierdzono odwrotną korelację między aktywnością fizyczną a BMI oraz bezpośrednią korelację między spożyciem napojów bezalkoholowych a BMI. WNIOSKI: Nawyki żywieniowe, aktywność fizyczna i otyłość mogą wpływać na kliniczne wyniki wspomaganego rozrodu.


title: Konsumpcja tłuszczów trans i agresja

text: Pokarmowe kwasy tłuszczowe trans (dTFA) są głównie związkami syntetycznymi, które zostały wprowadzone dopiero niedawno; niewiele wiadomo o ich skutkach behawioralnych. dTFA hamują produkcję kwasów tłuszczowych omega-3, co do których eksperymentalnie wykazano, że zmniejszają agresję. Potencjalne efekty behawioralne dTFA zasługują na badanie. Staraliśmy się ustalić, czy dTFA są związane z agresją/drażliwością. Metodologia/Wyniki główne W istniejącym badaniu klinicznym wykorzystaliśmy wyjściowe oceny żywieniowe i behawioralne, aby przeanalizować związek dTFA z agresją. Spośród 1018 osób z szerokiej próby wyjściowej, 945 dorosłych mężczyzn i kobiet, którzy przynieśli wypełnioną ankietę żywieniową na wizytę podstawową, jest celem tej analizy. Badani (obserwowani w latach 1999-2004) nie przyjmowali leków lipidowych i nie mieli skrajnych poziomów cholesterolu LDL, cukrzycy, HIV, raka lub chorób serca. Wyniki oceniane niepożądane zachowania z wpływem na innych: Skala jawnej agresji Podskala zmodyfikowanej agresji (pierwszorzędowy behawioralny punkt końcowy); Historia życia agresji; Skala taktyki konfliktu; oraz samoocena niecierpliwości i drażliwości. Związek dTFA z agresją analizowano za pomocą regresji i logit porządkowych, nieskorygowanych i dostosowanych do potencjalnych czynników zakłócających (płeć, wiek, wykształcenie, alkohol i palenie). Dodatkowe analizy podzielono na płeć, wiek i pochodzenie etniczne i zbadano potencjalny związek. Większe dTFA były silnie istotnie związane z większą agresją, przy czym dTFA był bardziej konsekwentnie predykcyjny niż inne oceniane predyktory agresji. Relacja została utrzymana z uwzględnieniem czynników zakłócających, została zachowana we wszystkich warstwach płciowych, wiekowych i etnicznych oraz utrzymana przekrojowo i prospektywnie. Wnioski/znaczenie Niniejsze badanie dostarcza pierwszych dowodów łączących dTFA z drażliwością behawioralną i agresją. Podczas gdy mylące są zawsze przedmiotem zainteresowania w badaniach obserwacyjnych, czynniki takie jak siła i spójność skojarzeń, gradient biologiczny, czasowość i wiarygodność biologiczna zwiększają wagę perspektywy związku przyczynowego. Nasze wyniki mogą mieć znaczenie dla ustaleń polityki publicznej dotyczących tłuszczów trans w diecie. Clinicaltrials.gov # NCT00330980


title: Prospektywne badanie spożycia kwasów tłuszczowych trans z tłuszczu przeżuwaczy, częściowo uwodornionych olejów roślinnych i olejów morskich oraz śmiertelności z powodu CVD.

text: Kwasy tłuszczowe trans (TFA) mają niekorzystny wpływ na stężenie lipidów we krwi, ale kwestia, czy TFA z różnych źródeł wiąże się z ryzykiem CVD, pozostaje nierozstrzygnięta. Celem niniejszego badania była ocena związku między spożyciem TFA z częściowo uwodornionych olejów roślinnych (PHVO), częściowo uwodornionych olejów rybich (PHFO) i tłuszczu przeżuwaczy (rTFA) a ryzykiem zgonu z powodu CVD, CHD, chorób naczyń mózgowych i nagłej śmierci w Norwegian Counties Study, populacyjnym badaniu kohortowym. W latach 1974-1988 uczestnicy byli badani do trzech razy. Spożycie tłuszczu oceniano za pomocą półilościowego FFQ. Łącznie 71 464 mężczyzn i kobiet zostało poddanych obserwacji do 2007 roku. Współczynniki ryzyka (HR) i 95% CI oszacowano za pomocą regresji Coxa. Energię z TFA porównywano z energią ze wszystkich innych źródeł, węglowodanami lub nienasyconymi kwasami tłuszczowymi cis w różnych modelach wielowymiarowych. Podczas obserwacji 3870 pacjentów zmarło z powodu CVD, 2383 z powodu CHD, 732 z powodu chorób naczyń mózgowych i 243 z powodu nagłego zgonu. Istotne ryzyko, porównując najwyższe i najniższe spożycie, stwierdzono dla: TFA z PHVO i CHD (HR 1,23 (95% CI 1,00; 1,50)) oraz chorób naczyń mózgowych (HR 0,65 (95% CI 0,45; 0,94)); TFA z PHFO i CVD (HR 1,14 (95% CI 1,03; 1,26)) i chorób naczyń mózgowych (HR 1,32 (95% CI 1,04; 1,69)); oraz spożycie rTFA i CVD (HR 1,30 (95% CI 1,05; 1,61)), CHD (HR 1,50 (95% CI 1,11; 2,03)) i nagły zgon (HR 2,73 (95% CI 1,19; 6,25)) u kobiet. Te związki ze spożyciem rTFA nie były istotne u mężczyzn (interakcja P ≥ 0,01). Niniejsze badanie potwierdza, że spożycie TFA, niezależnie od źródła, zwiększa ryzyko CVD. To, czy TFA z PHVO zmniejsza ryzyko chorób naczyń mózgowych, wymaga dalszych badań.


title: Zaktualizowany szacunek spożycia tłuszczów trans przez populację USA.

text: Spożycie w diecie produkowanych przemysłowo kwasów tłuszczowych trans (IP-TFA) oszacowano dla populacji USA (w wieku 2 lat lub więcej), dzieci (w wieku 2-5 lat) i nastoletnich chłopców (w wieku 13-18 lat) przy użyciu danych z 2003 roku. -2006 National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) baza danych spożycia żywności, informacje o udziale w rynku i poziomach tłuszczów trans w oparciu o dane z ankiety na etykiecie i dane analityczne dla żywności pakowanej i kupowanej w sklepach. W przypadku fast foodów do oszacowania spożycia IP-TFA zastosowano model Monte Carlo. Co więcej, spożycie tłuszczów trans zostało również oszacowane na podstawie poziomów tłuszczów trans zgłoszonych w krajowej bazie danych składników odżywczych Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA) w standardowej bazie danych referencyjnych, wydanie 22 (SR 22, 2009) oraz w bazie danych spożycia żywności NHANES w latach 2003-2006. Skumulowane spożycie IP-TFA oszacowano na 1,3 g na osobę dziennie (g/p/d) przy średniej dla populacji USA. Na podstawie tych szacunków średnie spożycie IP-TFA w diecie znacznie się zmniejszyło w porównaniu z wartością przytoczoną w końcowej regule amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków (FDA) z 2003 r., która ustanowiła wymagania dotyczące etykietowania tłuszczów trans (4,6 g/dziennie dla dorosłych). Chociaż ogólne spożycie IP-TFA zmniejszyło się w wyniku wdrożenia wymogów dotyczących etykietowania, osoby o pewnych nawykach żywieniowych mogą nadal spożywać wysokie poziomy IP-TFA, jeśli często wybierane są określone marki lub rodzaje produktów spożywczych.


title: Dzieci jako świnki morskie: perspektywa historyczna.

text: Eksperymentowanie z dziećmi nie jest zjawiskiem nowym. Dzieci były wykorzystywane jako obiekty badawcze w różnych zestawach eksperymentów, w tym próbach nowych szczepionek i surowic, próbach zrozumienia normalnej anatomii i fizjologii pediatrycznej oraz przy opracowywaniu nowych leków i procedur. Troska o dzieci uczestniczące w badaniach również nie jest nowością. Od ponad wieku krytycy badań medycznych zwracają uwagę na fakt, że dzieci i inne wrażliwe populacje – kobiety w ciąży, więźniowie, osoby chore psychicznie – zbyt często były nieświadomymi i niechętnymi podmiotami eksperymentów medycznych. W tym artykule omówiono kilka wczesnych przypadków, w których uczestniczyły dzieci, w tym pierwszą próbę szczepionki przeciwko ospie krowiej, pierwszą próbę szczepionki przeciwko wściekliźnie na ludziach oraz pierwszą metodę leczenia antyseptyki ran Listerian. Rozważa się historię troski o dzieci, zwłaszcza dzieci przebywających w placówkach opiekuńczych, w badaniach medycznych wraz z opracowywaniem przepisów lub wytycznych, w tym Deklaracji Helsińskiej (1964).


title: Wpływ imbiru na chorobę lokomocyjną i wolnofalowe zaburzenia rytmu żołądka wywołane falą okrężną.

text: Imbir od dawna jest stosowany jako alternatywny lek zapobiegający chorobie lokomocyjnej. Mechanizm jego działania nie jest jednak znany. Stawiamy hipotezę, że imbir łagodzi nudności związane z chorobą lokomocyjną poprzez zapobieganie rozwojowi zaburzeń rytmu żołądka i podwyższeniu wazopresyny w osoczu. Trzynastu ochotników z chorobą lokomocyjną w wywiadzie przeszło okrężną drogę, podczas której oceniano nudności (od 0 do 3, tj. od żadnego do ciężkiego), zapisy elektrogastrograficzne i poziomy wazopresyny w osoczu, z wstępnym leczeniem imbiru lub bez, w układzie naprzemiennym, podwójnie ślepe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie. Wewencja kołowa wywoływała maksymalny wynik w zakresie nudności wynoszący 2,5 +/- 0,2 oraz zwiększoną aktywność tachygastryczną i wazopresynę osocza. Wstępne leczenie imbirem (1000 i 2000 mg) zmniejszyło nudności, tachygastrię i wazopresynę osocza. Imbir wydłużył również opóźnienie przed wystąpieniem nudności i skrócił czas powrotu do zdrowia po ustaniu wegetacji. Dożylny wlew wazopresyny z szybkością 0,1 i 0,2 U/min wywoływał nudności i zwiększoną aktywność bradygastryczną; wstępne traktowanie imbirem (2000 mg) nie miało żadnego wpływu. Imbir skutecznie zmniejsza nudności, aktywność tachygastryczną i uwalnianie wazopresyny indukowane przez wekcję okrężną. W ten sposób imbir może działać jako nowy środek w zapobieganiu i leczeniu choroby lokomocyjnej.


title: Richard Pearson Strong i jatrogenna plaga w więzieniu Bilibid, Manila, 1906.

text: W listopadzie 1906 r. Richard Pearson Strong, ówczesny szef filipińskiego Laboratorium Biologicznego, zaszczepił 24 mężczyzn – więźniów z więzienia Bilibid w Manili – szczepionką na cholerę, która została w jakiś sposób skażona drobnoustrojami dżumy; Zginęło 13 mężczyzn. Gubernator generalny Filipin powołał komisję generalną do zbadania sprawy, a Senat USA zażądał informacji o tym epizodzie. Chociaż Senat, sekretarz wojny, a nawet prezydent byli na bieżąco informowani o rozwoju wydarzeń, nie doszło do żadnych śledztw na kontynencie. Komitet generalny doszedł do wniosku, że Strong dopuścił się zaniedbania, ponieważ nie miał zamków w swoich inkubatorach i zostawił wizytującego lekarza samego w laboratorium, gdzie mógł w pamiętnym dniu pomieszać kultury cholery i dżumy. Oskarżenie komisji zostało przekazane prokuratorowi generalnemu, który uznał Stronga za niewinnego zaniedbania kryminalnego, po czym gubernator generalny uniewinnił Stronga. Strong był przygnębiony Bilibidem, ale wyzdrowiał i rozwinął godną uwagi karierę w amerykańskiej medycynie tropikalnej. Z perspektywy czasu katastrofa w Bilibid stanowi uosobienie problemów związanych z wykorzystywaniem więźniów-osób bez zezwolenia i bez ich dobrowolnej zgody. Znacznie wyprzedzając swoje czasy, Komitet Generalny uznał i potępił niedociągnięcia i wezwał do reformy, a rząd zignorował. Epizod Bilibid pozostaje jednak jako opowieść ostrzegawcza dla osób zaangażowanych w badania kliniczne.


title: Amerykańscy naukowcy medyczni, proces lekarzy norymberskich i kodeks norymberski. Przegląd ustaleń Komitetu Doradczego ds. Eksploatacji Promieniowania Ludzkiego...

text: Komitet Doradczy ds. Eksperymentów z Promieniowaniem Ludzkim (ACHRE), powołany do przeglądu zarzutów o nadużycia ludzi w badaniach nad promieniowaniem sponsorowanych przez władze federalne, został oskarżony o określenie odpowiednich standardów oceny etyki eksperymentów z promieniowaniem z czasów zimnej wojny. Jednym z głównych pytań dla ACHRE było ustalenie, jaką rolę, jeśli w ogóle, odegrał Kodeks Norymberski w normach i praktykach amerykańskich badaczy medycznych. Opierając się na dowodach z Projektu Historii Ustnej Etyki ACHRE i szeroko zakrojonych badaniach archiwalnych, dochodzimy do wniosku, że Kodeks, w momencie jego ogłoszenia, miał niewielki wpływ na głównych badaczy medycyny zajmujących się badaniami na ludziach. Chociaż niektórzy badacze kliniczni podnieśli pytania dotyczące prowadzenia badań z udziałem ludzi, profesja medyczna nie zajmowała się tym problemem aż do lat 60. XX wieku.


title: Radioprotekcyjne działanie Zingiber officinale Roscoe (imbir): przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.

text: Promieniowanie jest ważną metodą leczenia osób z rakiem, zwłaszcza gdy interwencja chirurgiczna jest niewykonalna lub może osłabić pacjenta. Jednak skuteczne wykorzystanie promieniowania jonizującego jest zagrożone przez skutki uboczne, które wynikają z wywołanego promieniowaniem uszkodzenia normalnej tkanki. Zastosowanie związków radioochronnych, które mogą selektywnie chronić normalne tkanki przed uszkodzeniem popromiennym, ma ogromne zastosowanie, ponieważ oprócz ochrony normalnej tkanki, pozwoli również na zastosowanie wyższych dawek promieniowania w celu uzyskania lepszej kontroli raka i możliwego wyleczenia. Jednak do tej pory nie są dostępne żadne idealne radioprotektory, ponieważ większość syntetycznych związków jest toksycznych w optymalnych stężeniach. Ostatnio w centrum uwagi znalazły się rośliny powszechnie stosowane jako środki dietetyczne i/lub terapeutyczne, ponieważ w większości przypadków są nietoksyczne i są łatwo akceptowane do użytku przez ludzi. Imbir, kłącze Zingiber officinale Roscoe (Zingiberaceae), jest szeroko stosowany zarówno jako środek kulinarny, jak i leczniczy. Badania przedkliniczne przeprowadzone w ostatniej dekadzie wykazały, że imbir i jego fitochemikalia dehydrozingeron, zingeron mają działanie promienioochronne u zwierząt laboratoryjnych oraz w hodowanych komórkach in vitro. Wodno-alkoholowy ekstrakt z kłącza imbiru podawany dootrzewnowo lub doustnie skutecznie chronił przed chorobami i śmiertelnością wywołaną promieniowaniem gamma. Wykazano, że fitochemikalia, dehydrogingeron i zingeron obecne w imbiru, chronią myszy przed chorobami i śmiertelnością wywołaną promieniowaniem. Badania mechanistyczne wykazały, że do obserwowanej ochrony może przyczyniać się wymiatanie wolnych rodników, działanie antyoksydacyjne, przeciwzapalne i przeciwklastogenne. Dodatkowo badania na myszach z nowotworem wykazały również, że zingeron selektywnie chroni normalne tkanki przed rakobójczym działaniem promieniowania. Niniejszy przegląd po raz pierwszy podsumowuje wyniki związane z właściwościami radioochronnymi, a także podkreśla aspekty, które uzasadniają przyszłe badania mające na celu ustalenie jego aktywności i użyteczności jako środka radioochronnego.


title: Radioochrona przez produkty roślinne: stan obecny i perspektywy na przyszłość.

text: Rozwój środków radioochronnych był przedmiotem intensywnych badań ze względu na ich potencjał do zastosowania w środowisku radiacyjnym, takich jak eksploracja kosmosu, radioterapia, a nawet wojna nuklearna. Jednak do tej pory nie są dostępne żadne idealne, bezpieczne syntetyczne radioprotektory, więc poszukiwania alternatywnych źródeł, w tym roślin, trwają od kilkudziesięciu lat. W Ajurwedzie, tradycyjnym indyjskim systemie medycyny, kilka roślin było stosowanych w leczeniu dolegliwości, w których pośredniczą wolne rodniki, a zatem logiczne jest oczekiwanie, że takie rośliny mogą również zapewniać pewną ochronę przed uszkodzeniami popromiennymi. Systematyczne podejście do badań przesiewowych może dostarczyć wskazówek do identyfikacji potencjalnych nowych leków kandydujących ze źródeł roślinnych w celu łagodzenia uszkodzeń popromiennych. W tym artykule dokonano przeglądu niektórych z najbardziej obiecujących roślin i ich bioaktywnych zasad, które są szeroko stosowane w tradycyjnych systemach medycyny i które zapewniają znaczną ochronę przed promieniowaniem zarówno w systemach modelowych in vitro, jak i in vivo. Omówiono również rośliny i ich składniki o aktywności farmakologicznej, które mogą mieć znaczenie w łagodzeniu uszkodzeń wywołanych promieniowaniem, w tym przeciwwymiotnych, przeciwzapalnych, przeciwutleniających, proliferacyjnych komórek, gojenia ran i stymulatorów krwiotwórczych. Prawa autorskie (c) 2005 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Stres oksydacyjny u pracowników radiologii.

text: W modelach zwierzęcych po ostrej i przewlekłej ekspozycji na promieniowanie zaobserwowano nadmierną produkcję reaktywnych form tlenu, co może prowadzić do kilku szkodliwych i nieodwracalnych skutków w ważnych narządach. Celem pracy było określenie stanu stresu oksydacyjnego u pracowników oddziałów radiologii, którzy są narażeni na długotrwałe promieniowanie niskodawkowe. METODY: Do badania zrekrutowano grupę 32 pracowników oddziałów radiologii wraz z 32 pracownikami szpitalnymi dobranymi pod względem płci i wieku, nienarażonych na promieniowanie o niskiej dawce, z dwóch oddzielnych szpitali. Narażone osoby wykazały wyższy poziom peroksydacji lipidów (P=0,009), całkowitą zdolność antyoksydacyjną (P=0,0006) i grupy tiolowe (P=0,03). Stwierdzono, że osoby narażone zawodowo są narażone na stres oksydacyjny, a środki ostrożności, takie jak terapia antyoksydacyjna, wydają się rozsądne.