title: Oznaki życiowe: częstość występowania i trendy infekcji patogenami przenoszonymi powszechnie przez sieć aktywnego nadzoru chorób przenoszonych przez żywność, 10...

text: TŁO: W Stanach Zjednoczonych skażona żywność powoduje około 1000 zgłoszonych ognisk chorób i około 48 milionów zachorowań, 128 000 METODY: Sieć monitorowania chorób przenoszonych przez żywność (FoodNet) prowadzi nadzór wśród 15% populacji USA pod kątem potwierdzonych laboratoryjnie zakażeń z dziewięcioma patogeny powszechnie przenoszone przez żywność. Ogólne i specyficzne dla patogenów zmiany w zachorowalności oszacowano w latach 1996-1998 do 2010 i 2006-2008 do 2010. hospitalizacje i 3000 zgonów rocznie. Niniejszy raport podsumowuje dane z monitoringu z 2010 r. i opisuje trendy od 1996 r. WYNIKI: W 2010 r. w witrynach FoodNet zgłoszono łącznie 19 089 zakażeń, 4247 hospitalizacji i 68 zgonów. Najczęściej zgłaszano zakażenie salmonellą (17,6 zachorowań na 100 000 osób) i wiązał się z największą liczbą hospitalizacji (2290) i zgonów (29); od rozpoczęcia nadzoru w latach 1996-1998 nie nastąpiła żadna znacząca zmiana w częstości występowania infekcji Salmonellą. Zakażenie Escherichia coli (STEC) O157 wytwarzające toksynę Shiga powodowało 0,9 zachorowań na 100 000. W porównaniu z 1996-1998, ogólna częstość występowania infekcji sześcioma kluczowymi patogenami w 2010 roku była o 23% niższa, a częstość występowania specyficzna dla patogenów była niższa w przypadku infekcji Campylobacter, Listeria, STEC O157, Shigella i Yersinia, ale wyższa w przypadku infekcji Vibrio. W porównaniu z nowszym okresem, 2006-2008, zachorowalność w 2010 roku była niższa dla infekcji STEC O157 i Shigella, ale wyższa dla infekcji Vibrio. WNIOSKI: Częstość występowania infekcji STEC O157 spadła, aby osiągnąć narodowy cel zdrowotny na 2010 r. wynoszący ≥ 1 przypadek na 100 000. Ten sukces, jak również wyraźne spadki od 1996-1998 w ogólnej zachorowalności na sześć kluczowych infekcji przenoszonych przez żywność, świadczą o możliwości zapobiegania chorobom przenoszonym przez żywność. IMPLIKACJE DLA PRAKTYKI ZDROWIA PUBLICZNEGO: Zakażenie salmonellą powinno być ukierunkowane, ponieważ nie zmniejszyło się znacząco od ponad dziesięciu lat, a inne dane wskazują, że jest to jedno z najczęstszych zakażeń przenoszonych przez żywność, powodujące szacunkowe 365 mln USD rocznie bezpośrednich kosztów medycznych. Środki zapobiegawcze, które zmniejszyły infekcję STEC O157, muszą być stosowane szerzej w celu ograniczenia infekcji Salmonellą i innymi infekcjami. Skuteczne środki od gospodarstwa do stołu obejmują zapobieganie zanieczyszczeniu mięsa podczas uboju i całej żywności, w tym produktów, podczas przetwarzania i przygotowania; dokładne gotowanie mięsa; energiczne wykrywanie i badanie epidemii; i wycofywanie skażonej żywności.


title: Występowanie Yersinia enterocolitica w różnych fazach produkcji na fermach trzody chlewnej.

text: Świnie zostały zidentyfikowane jako główny rezerwuar patogennej Yersinia enterocolitica (YE), ale niewiele badań koncentrowało się na epidemiologii YE na poziomie gospodarstwa. Celem tego badania było opisanie częstości występowania YE w różnych fazach produkcji na fermach trzody chlewnej. W tym badaniu przekrojowym od pojedynczych świń w ośmiu operacjach trzody chlewnej pobrano próbki na obecność YE. W każdym gospodarstwie pobierano zarówno kał, jak i wymazy z jamy ustnej i gardła od świń w pięciu różnych fazach produkcji: ciąży, porodu, ssania, warchlakarni i tuczu. Świnię uznawano za pozytywną, jeśli którakolwiek z próbek dała wynik pozytywny. Próbki hodowano ze wzbogacaniem na zimno, a następnie izolowano na płytkach z pożywką selekcyjną. Przypuszczalne izolaty potwierdzono jako YE i zbadano na obecność wszystkich przy użyciu multipleksowej reakcji PCR. Spośród 2349 pobranych próbek świń, 120 (5,1%) dało wynik pozytywny, a spośród nich 51 było całkowicie pozytywnych (42,5% izolatów YE). We wszystkich gospodarstwach występowała tendencja do wzrostu częstości występowania w miarę dojrzewania świń. Mniej niż 1% prosiąt ssących miało pozytywny wynik testu na YE. Tylko 1,4% (z czego 44,4% było źle) warchlaków dało wynik dodatni, ale 10,7% (48,1% z nich było źle dodatnich) tuczników nosiło YE. Co ciekawe, lochy prośne miały drugą najwyższą częstość występowania YE na poziomie 9,1% (z czego 26,7% było dodatnich), jednak YE nigdy nie wykryto u loch prośnych. Wyniki te stanowią pierwszy opis YE na farmie w stadach w USA i stanowią wstępny krok do projektowania przyszłych badań YE.


title: Yersinia enterocolitica: krótki przegląd zagadnień związanych z patogenem odzwierzęcym, wyzwaniami dla zdrowia publicznego i łańcuchem produkcji wieprzowiny.

text: Yersinia enterocolitica to czynnik odzwierzęcy, który wywołuje u ludzi choroby przewodu pokarmowego, a także reaktywne zapalenie stawów i rumień guzowaty. Enteropatogenne Yersinia są czynnikami etiologicznymi jersiniozy, którą można nabyć poprzez spożywanie skażonej żywności. Ponieważ świnie są głównymi nosicielami Y. enterocolitica, środki bezpieczeństwa żywności mające na celu zminimalizowanie infekcji u ludzi cieszą się coraz większym zainteresowaniem społeczności naukowej i medycznej. W tym przeglądzie analizujemy, dlaczego konieczne jest dalsze badanie informacji o rezerwuarach, występowaniu, zjadliwości i zdolności tego patogenu do przetrwania w różnych środowiskach, aby zapewnić racjonalne środki zapobiegania lub zmniejszania związanego z tym ryzyka choroby.


title: Występowanie Yersinia enterocolitica u świń o wadze rynkowej w Stanach Zjednoczonych.

text: Świnie są głównym rezerwuarem szczepów Yersinia enterocolitica, które są potencjalnie patogenne dla ludzi. Celem tego badania było (i) oszacowanie indywidualnego występowania Y. enterocolitica u świń u poszczególnych zwierząt i w gospodarstwie na podstawie próbek migdałków zebranych podczas badania National Animal Health Monitoring System Swine 2002 oraz (ii) wykorzystanie tych danych z wcześniejszymi danymi opublikowane dla próbek kału w celu określenia na farmie czynników ryzyka Y. enterocolitica. Wymazy z migdałków (1218) i próbki kału (2847) pobrano na 124 gospodarstwach zlokalizowanych w 17 stanach produkujących wieprzowinę. Dziesięć procent migdałków (122 z 1218 próbek) było dodatnich w bulionie wzbogaconym irgasanem-chloranem tiracyliny (ITC) metodą PCR w czasie rzeczywistym, ale tylko 5,6% próbek (68 z 1218) dało wynik dodatni po podhodowlach na bardziej selektywnej cefsulodynie. agar z irgasanem z nowobiocyną (CIN). W przypadku migdałków częstość występowania na farmie oparta na wykrywaniu genu ail w czasie rzeczywistym metodą PCR w hodowlach bulionowych wzbogaconych ITC wyniosła 32% (32 ze 100 pobranych obiektów); częstość na podstawie podhodowli na agarze CIN wynosiła 19,6% (20 ze 102 pomieszczeń). Wyniki izolacji bakteriologicznej i analizy PCR w czasie rzeczywistym migdałków i kału połączono w celu oszacowania częstości występowania (pojedyncze zwierzę i gospodarstwo), które następnie skorelowano z 40 praktykami zarządzania gospodarstwem. W ostatecznym modelu regresji zidentyfikowano cztery czynniki i towarzyszące im ilorazy szans (OR): lokalizacja w stanie centralnym (OR = 0,3), szczepienie przeciwko Escherichia coli (OR = 3,0), odsetek zgonów z powodu biegunek (OR = 3,5) oraz obecność mączki mięsnej lub kostnej w diecie tucznik-tucznik (iloraz szans = 4,1).


title: Czynniki związane z występowaniem patogennej Yersinia enterocolitica na fermach trzody chlewnej.

text: Przeprowadzono ankietę na 788 świniach ze 120 gospodarstw w celu określenia częstości występowania patogennej Yersinia enterocolitica w gospodarstwie, a następnie przesłano do gospodarstw kwestionariusz dotyczący warunków zarządzania. Przeprowadzono jednowymiarową analizę statystyczną z nosicielstwem i wydalaniem jako wynikami z regresją logistyczną efektów losowych z gospodarstwem jako czynnikiem skupienia. Zmienne o wartości P < 0,15 zostały włączone do odpowiedniego modelu regresji logistycznej wielowymiarowej efektów losowych. Stwierdzono, że korzystanie z wody miejskiej jest czynnikiem ochronnym przed przenoszeniem i wydalaniem patogenu z kałem. Produkcja ekologiczna i kupowanie paszy od pewnego producenta pasz również chroniły przed całkowitym transportem. Przewóz migdałków, inny producent paszy, świnie na czczo przed transportem do rzeźni, klasyfikacja zdrowotna gospodarstwa na wyższym poziomie i kontakt pyska między świniami były czynnikami ryzyka wydalania kału. Doszliśmy do wniosku, że różnice w zarządzaniu mogą wyjaśniać różne częstości występowania Y. enterocolitica między gospodarstwami.


title: Prosięta są źródłem patogennej Yersinia enterocolitica na fermach trzody chlewnej

text: W celu zbadania pochodzenia i rozprzestrzeniania się Yersinia enterocolitica wśród świń na fermie tuczu wielokrotnie pobierano próbki kału i krwi. Stwierdzono, że kilka prosiąt było już zarażonych na fermach hodowlanych. Po zmieszaniu prosiąt infekcja rozprzestrzeniła się na cały oddział. Ostatecznie wszystkie świnie wydaliły patogen.


title: Ludzkie patogeny i bakterie oporne na tetracykliny w bioaerozolu budynków chowu trzody chlewnej oraz we florze nosowej producentów trzody chlewnej.

text: Budynki chowu trzody chlewnej we wschodniej Kanadzie są ogrodzone i wyposażone w nowoczesne systemy produkcyjne do zarządzania odpadami. Bioaerozole w tych budynkach do chowu trzody chlewnej mogą być skażone ludzkimi patogenami i bakteriami opornymi na środki przeciwdrobnoustrojowe, które mogą kolonizować narażonych pracowników. Dlatego chcieliśmy przeanalizować bioaerozole budynków chowu trzody chlewnej i florę nosową kanadyjskich producentów wieprzowiny, aby ocenić możliwą kolonizację ludzkimi patogenami i bakteriami opornymi na tetracyklinę. Hodowlane i nieuprawiane patogeny ludzkie oraz geny tet badano w bioaerozolu w 18 oborach. Z wymazów z alginianu wapnia pobrano próbki z przewodów nosowych 35 hodowców świń, aby wykryć za pomocą PCR, Campylobacter, C. perfringens, Enterococcus, E. coli, Y. enterocolitica, tetA/tetC, tetG i ochronę przed rybosomami geny białek. Unoszące się w powietrzu hodowle C. perfringens, Enterococcus, E. coli i Y. enterocolitica były obecne w bioaerozoli w 16, 17, 11 i 6 z 18 obiektów. Całkowity aerozol (nadający się do hodowli/nienadający się do hodowli) Campylobacter, C. perfringens, Enterococcus, E. coli i Y. enterocolitica wykryto odpowiednio w 10, 6, 15, 18 i 2 kurnikach. Geny Tet znaleziono w izolatach hodowanych ludzkich patogenów. TetA/tetC, tetG i geny białka ochronnego rybosomów wykryto w bioaerozoli wszystkich 18 badanych budynków. Campylobacter, C. perfringens, Enterococcus, E. coli i Y. enterocolitica stwierdzono odpowiednio u 4, 9, 17, 14 i jednej flory nosa robotnic. Jeden i 10 pracowników było pozytywnych odpowiednio dla genów tetA/tetC i tetG. W budynkach przeznaczonych do chowu trzody chlewnej hodowcy są narażeni na aerozolowane ludzkie patogeny i bakterie oporne na tetracyklinę, które mogą zanieczyścić florę nosową. Prawa autorskie © 2010 Elsevier GmbH. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zakażenie Yersinia enterocolitica u pacjentów z biegunką.

text: W tym badaniu mieliśmy nadzieję dostarczyć klinicystom cennych informacji klinicznych na temat jersiniozy. Od pacjentów hospitalizowanych i ambulatoryjnych z biegunką pobrano dwa tysiące sześćset próbek kału, które przebadano zarówno metodą hodowli, jak i reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (RT-PCR). Łącznie metodą RT-PCR (178) i metodą hodowli (160) wykryto 188 próbek dodatnich, a częstość występowania wyniosła około 7,23%. Odsetek wykrywalności RT-PCR był istotnie wyższy niż w przypadku metody hodowlanej, a także wyraźnie stwierdzono większą zachorowalność w okresie jesienno-zimowym niż w okresie wiosenno-letnim. Źródła infekcji skupiały się głównie na nieprzegotowanej żywności (101) i zwierzętach domowych (45), podczas gdy objawy kliniczne przedstawiały się głównie jako zapalenie żołądka i jelit (156), zapalenie wyrostka robaczkowego (32) i powikłania pozajelitowe (46). Zachorowalność na pozajelitowe powikłania u dorosłych była istotnie wyższa niż u dzieci i taka sama u pacjentów wysokiego ryzyka między dorosłymi w wieku powyżej 60 lat (4,7%) i dziećmi w wieku poniżej 3 lat (1,4%), natomiast stosunek składowy dzieci w porównaniu z dorosłymi z jersiniozą w różnych układach nie był istotny. Spośród 160 izolatów przebadanych pod kątem wrażliwości na środki przeciwdrobnoustrojowe większość była wrażliwa na cefalosporyny III generacji, aminoglikozydy, fluorochinolony i trimetoprym-sulfametoksazol, podczas gdy tylko niewielka część była wrażliwa na cefalosporyny i penicyliny pierwszej generacji. W miesiącach jesienno-zimowych lekarze powinni zwracać większą uwagę na objawy kliniczne, wczesne rozpoznanie i leczenie wrażliwymi antybiotykami jersiniozy i jej powikłań, ukierunkowanych na pacjentów wysokiego ryzyka.


title: Cechy świeżego mięsa i dalszego przetwarzania mięśni szynki od tuczników żywionych chlorowodorkiem raktopaminy.

text: Chlorowodorek raktopaminy (RAC) konsekwentnie prowadził do korzyści w zakresie wydajności cięcia tusz tuczników i pozostaje powszechnym dodatkiem paszowym w amerykańskich dietach tuczników. Mniej wiadomo o wpływie RAC na dalsze właściwości przetwarzania. Niektórzy badacze donoszą o korzyściach w końcowym pH LM u świń karmionych RAC. Jeśli w szynkach zaobserwowano również wyższe ostateczne pH, podwyższone pH mogłoby wpłynąć na dalsze właściwości przetwarzania i prowadzić do lepszych interakcji białek i lepszych właściwości tekstury. Celem tego doświadczenia było ustalenie, czy świnie karmione RAC dawały szynki o wyższym końcowym pH, a jeśli tak, to czy ta zaleta poprawia właściwości tekstury i zatrzymywanie wody w dalszej obróbce szynek. Dwieście szynek z taczek i loszek karmionych dietami RAC lub kontrolnymi wybrano na podstawie HCW. Szynki wykonano w 5 oddzielnych kawałkach w celu określenia wydajności cięcia, a 6 mięśni oceniono pod kątem ostatecznego pH. Szynki przerabiano na szynki peklowane i wędzone. Ractopamina zwiększyła wydajność krojenia całej szynki (P < 0,0001), wewnątrz (P < 0,01), na zewnątrz (P < 0,01) i golonki (P < 0,01) wyrażoną jako procent masy schłodzonych boków. Ostateczne pH mięśnia prostego uda, obszernego bocznego i półścięgnistego było o 0,06 jednostki pH większe (P < 0,05), biceps femoris było o 0,04 jednostki pH większe (P = 0,02), a mięśnie półbłoniaste i przywodziciele miały o 0,03 jednostki pH większe w świnie karmione 7,4 mg/kg RAC w porównaniu ze świniami kontrolnymi. Szynki peklowane pochodzące od świń karmionych RAC były cięższe na wszystkich etapach produkcji. Nie wykryto różnic w sile wiązania (P = 0,88) lub wartościach beztłuszczowych białek (P = 0,13) między szynkami RAC (9,06 kg i 20,37) i kontrolnymi (9,01 kg i 20,13). Ractopamina zwiększyła wydajność cięcia, całkowitą wagę wędzonych szynek i ostateczne pH mięśni. Ractopaminę można podawać świniom w celu uzyskania pożądanych korzyści związanych z cechami wzrostu i wydajności cięcia bez wpływu na cechy dalszej przetworzonej szynki.


title: Wpływ czynników dietetycznych i innych modyfikatorów metabolicznych na jakość i wartość odżywczą mięsa.

text: W celu poprawy opłacalności produkcji zwierzęcej opracowano szereg technologii zwiększających wydajność paszy i odkładanie tkanki beztłuszczowej przy jednoczesnym zmniejszeniu odkładania tłuszczu. Ogólnie rzecz biorąc, mechanizm działania tych modyfikatorów metabolicznych polega na zwiększeniu odkładania się mięśni, często jednocześnie zmniejszając odkładanie tłuszczu. Pojawiły się jednak pewne obawy, że koncentracja na zwiększeniu wydajności produkcji i uzysku chudego mięsa była szkodliwa dla jakości mięsa. Celem tego przeglądu jest zestawienie danych dotyczących wpływu tych modyfikatorów metabolicznych na jakość mięsa, a następnie omówienie tych ogólnych skutków. Po zebraniu danych z literatury i poddaniu ich metaanalizom wydaje się, że konserwatywne stosowanie każdej z tych technologii spowoduje wzrost siły ścinającej o 5-10% (0,3-0,5 kg) przy podobnym zmniejszeniu odczuwania kruchości. Należy jednak pamiętać, że wielkość tych wzrostów jest zbliżona do obserwowanych przy podobnych wzrostach chudości tusz uzyskiwanych innymi sposobami (np. selekcja żywieniowa, genetyczna) i może być nieodłączną konsekwencją produkcji chudszego mięsa. Aby temu przeciwdziałać, istnieją inne czynniki metaboliczne i dodatki dietetyczne, które oferują pewien potencjał poprawy jakości mięsa (na przykład immunokastracja) i możliwe jest, że można je stosować samodzielnie lub w połączeniu z somatotropiną, zatwierdzonymi beta-agonistami, anabolikami implanty i CLA w celu utrzymania lub poprawy jakości mięsa.


title: Metaanaliza wpływu chlorowodorku raktopaminy na skrawalność tuszy i plon pierwotny tuczników.

text: Celem było podsumowanie wcześniejszej literatury, przy użyciu podejścia metaanalizy, na temat wpływu chlorowodorku raktopaminy (RAC) podawanego w dawkach od 5 do 10 mg/kg przez maksymalnie 35 dni przed zbiorem na zdolność cięcia tuszy i jakość wykończenia brzucha wieprzowy. Metaanaliza była okazją do ustalenia konsensusu wcześniej opublikowanej literatury. Oceniono dziesięć badań w celu określenia wydajności cięcia, a 8 badań wykorzystano do określenia jakości brzucha w tym przeglądzie. Stężenia zbiorczych RAC w diecie (5 mg/kg, 7,4 mg/kg, 10 mg/kg i programy żywienia zwiększającego) oraz czas trwania żywienia zbiorczego (do 35 dni przed zbiorem) porównano ze świniami nie karmionymi RAC (kontrole) i zostały przeanalizowane jako metaanaliza przy użyciu procedury mieszanej SAS. Włączenie raktopaminy było efektem stałym w modelu, a indywidualne badanie uznano za zmienną losową. Jedyną różnicą pomiędzy świniami RAC i kontrolnymi dla całych zwierząt pierwotnych jako procent masy bocznej była cała szynka (P < 0,01). Nie wykryto żadnych innych różnic dla całych zwierząt pierwotnych jako procent masy bocznej. Jednak wykryto różnice w standaryzowanych, przyciętych plonach pierwotnych. Wykryto różnicę (P < 0,05) w procentach wagi boków dla tyłka bostońskiego, polędwicy wyciętej i szynki wykrojonej. Przełożyło się to na świnie RAC mające wydajność cięcia tuszy (odpowiednio 74,70% vs. 73,69%; P = 0,02; SED = 0,33) wynoszącą 1,01% jednostek i kość w wydajności cięcia chudego (odpowiednio 61,43% vs. 60,33%); P = 0,03; SED = 0,40) przewaga 1,10% jednostek w porównaniu ze świniami kontrolnymi. Korzyść pod względem podatności na krojenie z kością była wynikiem zwiększonych plonów subprimal bez kości w każdym z chudych kawałków (łopatki, schabu i szynki). W dalszej ocenie, świnie RAC miały przewagę plonu bez kości (boston butt + piknik) o 0,32% jednostki (P < 0,01; SED = 0,11), 0,43% jednostki (P = 0,01; SED = 0,13) w przypadku bez kości polędwica (grzbiet kanadyjski + polędwica + polędwica) i 0,51% jednostki (P < 0,001; SED = 0,11) w szynce bez kości (wewnątrz + na zewnątrz + golonka). Wydajność bez kości obliczono, sumując procent masy boków łopatki bez kości, schabu bez kości i szynki bez kości, co dało 1,08% jednostki (odpowiednio 36,28% vs. 35,20%; P = 0,002; SED = 0,25 ) przewagę świń RAC w porównaniu ze świniami kontrolnymi. Nie było subprimal różnic w wydajności (P = 0,93) w przyciętym brzuchu między świniami RAC (12,18%) a świniami kontrolnymi (12,18%). Jednak świnie RAC (15,27 cm; 73,42) miały odpowiednio węższe odstępy (P = 0,02; SED = 0,62) i wyższe wartości jodu (P = 0,01; SED = 0,33) w porównaniu ze świniami kontrolnymi (17,08 cm; 71,48) .


title: Występowanie hormonów steroidowych i antybiotyków w płytkich wodach gruntowych, na które mają wpływ zakłady kontroli odpadów hodowlanych.

text: Zatrzymywanie ścieków w zakładach skoncentrowanego żywienia zwierząt (CAFO) stanowi potencjalne źródło skażenia płytkich wód gruntowych farmaceutykami weterynaryjnymi i hormonami steroidowymi. W badaniu tym zbadano występowanie siedemnastu farmaceutyków weterynaryjnych oraz trzynastu hormonów steroidowych i metabolitów hormonów w lagunach i przyległych wodach gruntowych w działach hodowli trzody chlewnej i bydła mięsnego. Miejsca te zostały wybrane, ponieważ geologia podpowierzchniowa i wcześniejsze monitorowanie poziomów azotanów, amoniaku i chlorków w płytkich wodach gruntowych silnie wskazywały na bezpośrednią infiltrację i jako takie stanowią najgorsze przypadki zanieczyszczenia wód gruntowych ściekami. Związki farmaceutyczne wykryte w próbkach uzyskanych z bydła obejmują sulfamerazynę; sulfametazyna; erytromycyna; monenzyna; tiamulina; i sulfatiazol. linkomycyna; raktopamina; sulfametazyna; sulfatiazol; erytromycyna; tiamulina i sulfadimetoksyna zostały wykryte w próbkach ścieków pobranych z obiektów trzody chlewnej. W tym badaniu hormony steroidowe były wykrywane rzadziej niż leki weterynaryjne. Estron, testosteron, 4-androstendion i androsteron wykryto w spiętrzeniach ścieków w zakresie od 30 do 3600 ng/L, podczas gdy w próbkach wód gruntowych wykryto tylko estron i testosteron w stężeniach do 390 ng/L. Współwystępowanie skażenia wód gruntowych farmaceutykami weterynaryjnymi i hormonami sterydowymi w tych lokalizacjach oraz korelacja między występowaniem farmaceutyków w ściekach lagunowych a wodami gruntowymi o obniżonym gradiencie wskazuje, że wody gruntowe leżące u podstaw niektórych retencjonowanych ścieków hodowlanych są podatne na skażenie farmaceutykami weterynaryjnymi i hormonami steroidowymi pochodzącymi ze ścieków laguny. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Agresywność i stężenie amin mózgowych u dominujących i podporządkowanych tuczników żywionych raktopaminą, agonistą receptora beta-adrenergicznego.

text: W warunkach gospodarstwa rolnego agresja związana z tworzeniem hierarchii społecznej i rywalizacją o zasoby może stanowić poważny problem ze względu na związane z tym urazy, stres społeczny i straty tusz. Każdy czynnik, który może wpływać na regulację i nasilenie agresji w systemie hodowlanym, na przykład podawanie raktopaminy, agonisty receptorów beta-adrenergicznych (RAC), jest wart zbadania. Celem tego badania była ocena wpływu szeroko stosowanego dodatku paszowego dla świń RAC, z uwzględnieniem wpływu płci i pozycji społecznej na agresywność i stężenie amin mózgowych, neuroprzekaźników niezbędnych do kontrolowania agresji, u tuczników. Trzydzieści dwie kury i 32 loszki (4 świnie/kojce według płci) były karmione dietą kontrolną lub dietą z dodatkiem RAC (Paylean, Elanco Animal Health, Greenfield, IN) (5 mg/kg przez 2 tygodnie, a następnie 10 mg/kg przez 2 tygodnie). Górne dominujące i dolne świnie podporządkowane (16 świń/płeć) w każdym kojcu określano po wymieszaniu przez 36-godzinny okres ciągłej obserwacji behawioralnej. Te świnie poddano następnie testom rezydenta-intruza (maksymalnie 300 s) podczas próby żywienia, aby zmierzyć agresywność. Pod koniec tygodnia 4 wypreparowano ciało migdałowate, korę czołową, podwzgórze i jądra szwu i analizowano pod kątem stężeń dopaminy (DA); serotonina (5-HT); ich metabolity odpowiednio kwas 3,4-dihydroksyfenylooctowy (DOPAC) i kwas homowanilinowy oraz kwas 5-hydroksyindolooctowy (5-HIAA); noradrenalina; i epinefryna przy użyciu HPLC. Loszki karmione raktopaminą wykonały więcej ataków w ciągu pierwszych 30 s badania niż świnie we wszystkich innych podgrupach (P < 0,05). Pod koniec testu rezydent-intruz (300 s) dominujące kontrolne loszki i kury, zarówno dominujące, jak i podporządkowane, karmione RAC, wykonały największy odsetek ataków (P < 0,05). Loszki miały obniżone stężenie norepinefryny i DOPAC w ciele migdałowatym i korze czołowej, a karmione RAC miały również najmniejsze stężenie 5-HIAA i największą rotację DA w ciele migdałowatym (P < 0,05). Stężenie 5-HT było mniejsze w korze czołowej loszek w porównaniu z kurhanami oraz w jądrach szwu (pojedyncze miejsce syntezy mózgowej 5-HT) loszek dominujących (P < 0,05). Raktopamina może wpływać na agresywne zachowanie poprzez pośrednie działanie na centralne mechanizmy regulacyjne, takie jak system DA. Agresja obserwowana u badanych świń, zwłaszcza u loszek, jest prawdopodobnie związana z profilowaniem monoamin mózgowych niedoboru układu serotoninergicznego w jądrach szwu, ciele migdałowatym i korze czołowej oraz zwiększonym metabolizmem DA w ciele migdałowatym, obszarach mózgu istotnych dla regulacji agresji .


title: Stworzenie bazy danych zawartości przeciwutleniaczy w produktach spożywczych metodą amperometryczną.

text: Stres oksydacyjny, czyli nadmierna zawartość związków reakcyjnych, tlenowych i azotowych (ROAC), w tym wolnych rodników, jest jedną z przyczyn różnych groźnych chorób, a także przedwczesnego starzenia. Niekorzystny wpływ wolnych rodników można zneutralizować antyoksydantami. Aby przeprowadzić terapię antyoksydacyjną należy znać zawartość przeciwutleniaczy w produktach spożywczych. Stworzyliśmy bazę danych zawartości przeciwutleniaczy w 1140 produktach spożywczych, napojach itp. Oprócz przeciwutleniaczy rozpuszczalnych w wodzie po raz pierwszy oznaczono przeciwutleniacze rozpuszczalne w tłuszczach w produktach mlecznych i rybnych, kakao, czekoladzie, orzechach itp. metoda amperometryczna.


title: Choroba rzekomego syropu klonowego spowodowana spożyciem kozieradki przez matkę w okresie prenatalnym.

text: Kozieradka, syrop klonowy i mocz pacjentów z chorobą syropu klonowego (MSUD) mają charakterystyczny zapach pochodzący od wspólnego składnika, sotolonu. Spożycie kozieradki przez matki podczas porodu powodowało u ich noworodków zapach przypominający syrop klonowy, co prowadziło do fałszywego podejrzenia MSUD.


title: Czas rozrywki na ekranie, śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny i zdarzenia sercowo-naczyniowe: badanie populacyjne z trwającą śmiertelnością i zdarzeniami szpitalnymi ...

text: CELE: Celem tego badania było zbadanie niezależnych związków oglądania telewizji lub innej rozrywki opartej na ekranie („czas przed ekranem”) ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i klinicznie potwierdzonymi zdarzeniami choroby sercowo-naczyniowej (CVD). Drugim celem było zbadanie, w jakim stopniu markery metaboliczne (wskaźnik masy ciała, lipoproteiny o dużej gęstości i całkowity cholesterol) i zapalne (białko C-reaktywne) pośredniczą w związku między czasem przesiewowym a zdarzeniami CVD. Wstęp: Chociaż niektóre dowody sugerują, że długotrwałe siedzenie jest powiązane z rozwojem czynników ryzyka CVD niezależnie od udziału w aktywności fizycznej, badania z twardymi wynikami są nieliczne. METODY: Próba populacyjna składająca się z 4512 (1945 mężczyzn) respondentów ze Scottish Health Survey 2003 (≥35 lat) była obserwowana do 2007 roku pod kątem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny i zdarzeń sercowo-naczyniowych (łącznie zakończone zgonem i niezakończone zgonem). Główne ekspozycje to czas przed ekranem oceniany przez ankietera (<2 godz./dzień; od 2 do <4 godz./dzień; i ≥4 godz./dzień) oraz aktywność fizyczna o umiarkowanej lub dużej intensywności. WYNIKI: Dwieście piętnaście przypadków CVD i 325 zgonów z jakiejkolwiek przyczyny miało miejsce w ciągu 19 364 osobolat obserwacji. Współzmienna (wiek, płeć, pochodzenie etniczne, otyłość, palenie tytoniu, klasa społeczna, długotrwała choroba, stan cywilny, cukrzyca, nadciśnienie) skorygowany współczynnikiem ryzyka (HR) dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny wyniósł 1,52 (95% przedział ufności [CI]). : 1,06 do 2,16, a dla zdarzeń CVD 2,30 (95% CI: 1,33 do 3,96) dla uczestników angażujących się w ≥4 godz./dobę czasu ekranowego w stosunku do <2 godz./dobę. Dostosowanie do aktywności fizycznej tylko nieznacznie osłabiło te powiązania (śmiertelność ogólna: HR: 1,48, 95% CI: 1,04 do 2,13; zdarzenia CVD: HR: 2,25, 95% CI: 1,30 do 3,89). Wykluczenie uczestników ze zdarzeniami CVD w ciągu pierwszych 2 lat obserwacji i wcześniejsze rejestracje raka nie zmieniły znacząco tych wyników. Około 25% związku między czasem przesiewowym a zdarzeniami CVD zostało wyjaśnione łącznie przez białko C-reaktywne, wskaźnik masy ciała i cholesterol lipoprotein o dużej gęstości. WNIOSKI: Siedzenie rekreacyjne, odzwierciedlone w czasie oglądania telewizji/ekranu, wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością i ryzykiem CVD niezależnie od udziału w aktywności fizycznej. Zapalne i metaboliczne czynniki ryzyka częściowo wyjaśniają tę zależność. Copyright © 2011 Fundacja American College of Cardiology. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Czy wszystkie czynności siedzące prowadzą do przybierania na wadze: sen nie.

text: CEL PRZEGLĄDU: Omówienie korzyści płynących z dobrego snu w nocy dla stabilności masy ciała. OSTATNIE WYNIKI: Badania eksperymentalne wykazały, że krótkotrwałe częściowe ograniczenie snu zmniejsza tolerancję glukozy, zwiększa napięcie współczulne, podnosi stężenie kortyzolu, obniża poziom leptyny – hormonu sytości, zwiększa poziom hormonu pobudzającego apetyt – grelinę oraz zwiększa głód i apetyt. Krótki czas snu może zwiększać ryzyko otyłości, ponieważ nie pozwala na przywrócenie profilu hormonalnego ułatwiającego kontrolę apetytu. Brak snu może również prowadzić do przybierania na wadze i otyłości poprzez wydłużenie czasu dostępnego na jedzenie i utrudnianie utrzymania zdrowego stylu życia. Co więcej, zwiększone zmęczenie i zmęczenie związane ze zbyt krótkim snem może zmniejszyć determinację do przestrzegania schematów ćwiczeń. PODSUMOWANIE: Krótki czas snu wydaje się być nowym i niezależnym czynnikiem ryzyka otyłości. Wraz z rosnącą częstością występowania chronicznego ograniczenia snu, jakikolwiek związek przyczynowy między skróceniem snu a otyłością miałby istotne znaczenie z punktu widzenia zdrowia publicznego. Potrzebne są dalsze badania, aby ustalić, czy wydłużenie snu u otyłych osób pozbawionych snu wpłynie na kontrolę apetytu i/lub zmniejszy ilość tkanki tłuszczowej.


title: Zawodowe siedzenie i zagrożenia dla zdrowia: przegląd systematyczny.

text: KONTEKST: Pojawiające się dowody sugerują, że siedzący tryb życia (tj. czas spędzony na siedzeniu) może mieć negatywny wpływ na zdrowie. Celem tego badania było systematyczne przeglądanie dowodów na związek między siedzeniem zawodowym a zagrożeniami dla zdrowia. ZBIERANIE DOWODÓW: Badania zostały zidentyfikowane w marcu-kwietniu 2009 r. przez przeszukiwanie literatury w PubMed, PsycINFO, CENTRAL, CINAHL, EMBASE i PEDro, a następnie przeszukiwanie powiązanych artykułów w PubMed i wyszukiwanie cytowań w Web of Science. Zidentyfikowane badania zostały podzielone na kategorie według stanu zdrowia. Dwóch niezależnych recenzentów oceniło jakość metodologiczną za pomocą 15-punktowej listy ocen jakości (zakres punktowy 0-15 punktów, wyższy wynik oznaczający lepszą jakość). Wyodrębniono dane dotyczące projektu badania, badanej populacji, pomiarów siedzenia zawodowego, zagrożeń dla zdrowia, analiz i wyników. SYNTEZA DOWODÓW: 43 prace spełniały kryteria włączenia (21% przekrojowe, 14% kontrolno-przypadkowe, 65% prospektywne); zbadali związki między siedzeniem zawodowym a BMI (n=12); rak (n=17); choroba sercowo-naczyniowa (CVD, n=8); cukrzyca (DM, n=4); i śmiertelność (n=6). Mediana wyniku jakości badania wyniosła 12 punktów. Połowa badań przekrojowych wykazała pozytywny związek między siedzeniem zawodowym a BMI, ale badania prospektywne nie potwierdziły związku przyczynowego. Istniały pewne dowody kliniczno-kontrolne na pozytywny związek między siedzeniem zawodowym a rakiem; jednak generalnie nie było to poparte badaniami prospektywnymi. Większość badań prospektywnych wykazała, że siedzenie zawodowe wiązało się z wyższym ryzykiem cukrzycy i śmiertelności. WNIOSKI: Znaleziono ograniczone dowody potwierdzające pozytywny związek między siedzeniem zawodowym a zagrożeniami dla zdrowia. Niejednorodność projektów badań, pomiarów i wyników utrudnia obecnie wyciągnięcie ostatecznych wniosków. Copyright © 2010 American Journal of Preventive Medicine. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Związek tłuszczów, warzyw i antyoksydacyjnych mikroelementów ze starzeniem się skóry u japońskich kobiet.

text: Codzienna dieta może mieć wpływ na starzenie się skóry. Niewiele jest jednak danych na temat związku diety z parametrami stanu skóry. Celem niniejszej pracy było zbadanie związków biofizycznych właściwości skóry kobiet ze spożyciem tłuszczów i antyoksydacyjnych mikroelementów oraz grup pokarmowych jako źródeł tych składników odżywczych. W badaniu przekrojowym zmierzyliśmy nawilżenie, lipidy powierzchniowe i elastyczność skóry 716 Japonek przy użyciu technik nieinwazyjnych. Rozległość zmarszczek mimicznych w okolicy kurzej łapki określano na podstawie obserwacji w skali Daniella. Zwykła dieta każdego osobnika została określona przy użyciu zwalidowanego FFQ. Po uwzględnieniu zmiennych towarzyszących, w tym wieku, palenia tytoniu, BMI i ekspozycji na słońce przez całe życie, wyniki wykazały, że wyższe spożycie tłuszczu ogółem, tłuszczów nasyconych i tłuszczów jednonienasyconych było istotnie związane ze zwiększoną elastycznością skóry. Wyższe spożycie zielonych i żółtych warzyw było istotnie związane ze zmniejszoną liczbą zmarszczek Daniella. Spożycie tłuszczów nasyconych było istotnie odwrotnie proporcjonalne do wskaźnika zmarszczek Daniella po dodatkowym dostosowaniu do spożycia zielonych i żółtych warzyw. Potrzebne są dalsze badania z dokładniejszymi metodami pomiarowymi, aby zbadać rolę codziennej diety w starzeniu się skóry.


title: Schemat Gersona.

text: Schemat Gersona, opracowany przez Maxa Gersona w latach 30., jest promowany jako alternatywne leczenie raka. Polega na spożywaniu świeżych, surowych soków owocowych i warzywnych, eliminacji soli z diety, przyjmowaniu suplementów takich jak potas, witamina B12, hormon tarczycy, enzymy trzustkowe oraz detoksykacji wątroby z lewatywami z kawy w celu pobudzenia przemiany materii. Terapia Gersona opiera się na teorii, że rak jest spowodowany zmianą metabolizmu komórkowego przez toksyczne substancje środowiskowe i przetworzoną żywność, która zmienia zawartość sodu i potasu. Podkreśla zwiększenie spożycia potasu i zminimalizowanie spożycia sodu w celu skorygowania nierównowagi elektrolitowej, naprawy tkanek i detoksykacji wątroby. Uważa się, że lewatywa z kawy powoduje rozszerzenie dróg żółciowych i wydalanie toksycznych produktów rozkładu przez wątrobę i ścianę okrężnicy. Żadna z tych teorii nie została poparta badaniami naukowymi. Pomimo twierdzeń zwolenników o wskaźnikach wyleczeń sięgających 70% do 90%, przeglądy przypadków przeprowadzone przez National Cancer Institute (NCI) i New York County Medical Society nie znalazły dowodów na przydatność diety Gersona. Sponsorowane przez NCI badanie terapii Gonzaleza, która jest podobna do diety Gersona, wykazało, że pacjenci z nieoperacyjnym gruczolakorakiem trzustki, którzy przeszli standardową chemioterapię z gemcytabiną (Gemzar) przeżyli trzy razy dłużej i mieli lepszą jakość życia niż ci, którzy wybrali leczenie enzymatyczne, który obejmował enzymy trzustkowe, suplementy diety, detoksykację i dietę organiczną.


title: Złożona bioidentyczna terapia hormonalna menopauzy.

text: Chociaż poprawa długoterminowego zdrowia nie jest już wskazaniem do hormonalnej terapii menopauzalnej, dowody potwierdzające mniejszą liczbę zdarzeń niepożądanych u młodszych kobiet, w połączeniu z wysoką ogólną skutecznością, wzmocniły jej przydatność w krótkotrwałym leczeniu objawów menopauzy. Terapię menopauzalną zapewniają nie tylko produkty dostępne na rynku, ale także komponowanie, czyli tworzenie zindywidualizowanych preparatów w odpowiedzi na receptę lekarza, aby stworzyć lek dostosowany do specjalistycznych potrzeb indywidualnego pacjenta. Wyniki inicjatywy Women's Health Initiative, w połączeniu ze wzrostem bezpośredniego marketingu i promocji w mediach złożonych bioidentycznych preparatów hormonalnych jako bezpiecznej i skutecznej alternatywy dla konwencjonalnej hormonalnej terapii menopauzalnej, doprowadziły do niedawnego wzrostu popularności złożonych bioidentycznych hormonów a także wzrost pytań o stosowanie tych preparatów. Nie tylko brakuje dowodów na poparcie twierdzeń o wyższości złożonych hormonów bioidentycznych nad konwencjonalną hormonalną terapią menopauzalną, ale twierdzenia te stwarzają również dodatkowe ryzyko zmiennej czystości i siły działania oraz brak danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa. Komitet ds. Praktyki Ginekologicznej Amerykańskiego Kolegium Położników i Ginekologów oraz Komitet ds. Praktyki Amerykańskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu przedstawiają przegląd głównych problemów związanych ze złożoną bioidentyczną terapią hormonalną w okresie menopauzy i dostarczają zaleceń dotyczących poradnictwa dla pacjentów. Copyright © 2012 Amerykańskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Objętość mózgu, zaburzenia funkcji poznawczych i skoniugowane końskie estrogeny

text: Wprowadzenie Terapie pomenopauzalne skoniugowanymi estrogenami końskimi (CEE) zwiększają ryzyko upośledzenia funkcji poznawczych u kobiet w wieku 65 lat lub starszych i wiążą się z mniejszą objętością mózgu; jednak związek między tymi dwoma zjawiskami nie został ustalony. Metody Standaryzowane obrazowanie rezonansem magnetycznym przeprowadzono u 1403 kobiet, 1–4 lata po ich udziale w randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych terapii opartych na CEE. Kobiety objęte tym raportem były w wieku 65–80 lat i wolne od demencji i łagodnych zaburzeń poznawczych (MCI), kiedy pierwotnie brały udział w badaniach, które trwały średnio 4–6 lat i były prowadzone w 14 akademickich ośrodkach medycznych w USA. Powiązania, jakie miały regionalne objętości mózgu i objętości zmian niedokrwiennych z rozwojem upośledzenia funkcji poznawczych (tj. otępienia lub MCI) porównano między grupami leczenia przy użyciu analizy kowariancji. Wyniki Podczas obserwacji u pięćdziesięciu trzech kobiet rozwinęło się MCI lub prawdopodobna demencja. Wśród kobiet, którym przepisano terapie oparte na CEE, upośledzenie funkcji poznawczych było związane ze stosunkowo mniejszym hipokampem (p = 0,0002) i całkowitą objętością mózgu (p = 0,03). Jakościowo związki te wydawały się być niezależne od poziomu funkcji poznawczych przed leczeniem. Wśród kobiet, którym przepisano placebo, związki te nie były oczywiste; zamiast tego, upośledzenie funkcji poznawczych było związane z większą objętością zmian niedokrwiennych w płacie czołowym (p = 0,007) i ogólnie (p = 0,02). Wniosek Mechanizm, za pomocą którego hormonalna terapia oparta na CEE indukuje upośledzenie funkcji poznawczych, wydaje się wynikać ze zwiększonej atrofii mózgu.


title: Skoniugowane estrogeny końskie i częstość występowania prawdopodobnej demencji i łagodnych zaburzeń poznawczych u kobiet po menopauzie: Women's Health Initiative Mem...

text: KONTEKST: Badanie pamięci Women's Health Initiative (WHIMS) wykazało wcześniej zwiększone ryzyko demencji i brak wpływu na łagodne zaburzenia poznawcze (MCI) u kobiet leczonych sprzężonymi estrogenami końskimi (CEE) oraz octanem medroksyprogesteronu (MPA). CEL: Określenie wpływu samego CEE i CEE z MPA na występowanie prawdopodobnej demencji i MCI u starszych kobiet. PROJEKT, WARUNKI I UCZESTNICY: Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badania kliniczne CEE (badanie tylko estrogenowe) lub CEE plus MPA (badanie estrogenowe i progestynowe) u kobiet mieszkających w społeczności w wieku od 65 do 79 lat, prowadzone od czerwca 1995 do 8 lipca 2002 (estrogen plus progestyna; n = 4532) lub do 29 lutego 2004 (sam estrogen; n = 2947) w 39 z 40 ośrodków klinicznych WHI. INTERWENCJE: W badaniu dotyczącym samego estrogenu, 1 tabletka dziennie zawierająca albo 0,625 mg/d CEE vs. odpowiadające placebo; w badaniu estrogen plus progestyna 1 tabletka dziennie zawierająca CEE (0,625 mg/d) plus MPA (2,5 mg/d) w porównaniu z placebo. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE: Prawdopodobna demencja i MCI. WYNIKI: W badaniu dotyczącym samych estrogenów u 47 uczestników zdiagnozowano prawdopodobną demencję, z których 28 przydzielono do CEE, a 19 do placebo (współczynnik ryzyka [HR] 1,49; 95% przedział ufności [CI] 0,83-2,66). Częstość występowania prawdopodobnej demencji w badaniu z samym estrogenem była statystycznie podobna do liczby w badaniu estrogen plus progestyna (45 vs 22 na 10 000 osobolat odpowiednio dla CEE plus MPA vs placebo; P = 0,11). Gdy dane zostały zebrane zgodnie z oryginalnym protokołem WHIMS, całkowity HR dla prawdopodobnej demencji wyniósł 1,76 (95% CI, 1,19-2,60; P = 0,005). Po wykluczeniu uczestników z wyjściowymi wynikami Modified Mini-Mental State Examination na poziomie lub poniżej przesiewowego punktu odcięcia, HR wyniósł 1,77 (95% CI, 0,74-4,23; p = 0,20) w badaniu dotyczącym samego estrogenu i 2,19 (95% CI , 1,25-3,84; P = 0,006) w połączonych próbach. W badaniu dotyczącym samych estrogenów u 76 uczestników zdiagnozowano MCI w grupie CEE w porównaniu z 58 w grupie placebo (HR 1,34; 95% CI 0,95-1,89). W połączonych danych z badania HR był podobny (1,25; 95% CI, 0,97-1,60). W badaniu dotyczącym samych estrogenów u 93 uczestników otrzymujących CEE zdiagnozowano prawdopodobną demencję lub MCI w porównaniu z 69 otrzymującymi placebo (HR 1,38; 95% CI 1,01-1,89; P = 0,04). WNIOSKI: Sama terapia estrogenami nie zmniejszyła częstości występowania otępienia lub MCI i zwiększyła ryzyko dla obu punktów końcowych łącznie. Łączenie danych dotyczących samego estrogenu i estrogenu z progestynem spowodowało zwiększenie ryzyka dla obu punktów końcowych. Nie zaleca się stosowania terapii hormonalnej w celu zapobiegania demencji lub pogorszeniu funkcji poznawczych u kobiet w wieku 65 lat lub starszych.


title: Zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem estrogenu i progestyny u zdrowych kobiet po menopauzie: główne wyniki z randomizowanego programu Women's Health Initiative...

text: KONTEKST: Pomimo dziesięcioleci zgromadzonych dowodów obserwacyjnych, równowaga ryzyka i korzyści związanych ze stosowaniem hormonów u zdrowych kobiet po menopauzie pozostaje niepewna. CEL: Ocena głównych korzyści zdrowotnych i zagrożeń związanych z najczęściej stosowanym złożonym preparatem hormonalnym w Stanach Zjednoczonych. Projekt: Estrogen plus progestyna składnik Women's Health Initiative, randomizowane, kontrolowane badanie profilaktyki pierwotnej (planowany czas trwania: 8,5 roku), w którym 16608 kobiet po menopauzie w wieku 50-79 lat z nienaruszoną macicą na początku badania zostało zrekrutowanych przez 40 amerykańskich ośrodków klinicznych w 1993 roku -1998. INTERWENCJE: Uczestnicy otrzymywali sprzężone estrogeny końskie 0,625 mg/d oraz octan medroksyprogesteronu 2,5 mg/d w 1 tabletce (n = 8506) lub placebo (n = 8102). GŁÓWNE OZNACZENIA WYNIKÓW: Pierwszorzędowym punktem końcowym była choroba wieńcowa serca (CHD) (zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem i zgon z powodu CHD), z inwazyjnym rakiem piersi jako pierwotnym niepożądanym punktem końcowym. Globalny indeks podsumowujący bilans ryzyka i korzyści obejmował 2 główne punkty końcowe plus udar, zatorowość płucną (PE), rak endometrium, rak jelita grubego, złamanie szyjki kości udowej i zgon z innych przyczyn. WYNIKI: 31 maja 2002 r., po średnio 5,2 roku obserwacji, komisja monitorująca dane i bezpieczeństwo zaleciła przerwanie badania estrogenu i progestyny w porównaniu z placebo, ponieważ statystyka testu dla inwazyjnego raka piersi przekroczyła granicę zatrzymania dla tego niepożądanego działania. efekt i globalna statystyka indeksów wspierały ryzyka przewyższające korzyści. Raport ten zawiera dane dotyczące głównych wyników klinicznych do 30 kwietnia 2002 r. Oszacowane współczynniki ryzyka (HR) (nominalne 95% przedziały ufności [CI]) były następujące: CHD, 1,29 (1,02-1,63) z 286 przypadkami; rak piersi, 1,26 (1,00-1,59) z 290 przypadkami; udar, 1,41 (1,07-1,85) z 212 przypadkami; PE, 2,13 (1,39-3,25) ze 101 przypadkami; rak jelita grubego 0,63 (0,43-0,92) ze 112 przypadkami; rak endometrium 0,83 (0,47-1,47) z 47 przypadkami; złamanie biodra 0,66 (0,45-0,98) ze 106 przypadkami; i zgon z innych przyczyn 0,92 (0,74-1,14) z 331 przypadkami. Odpowiednie HR (nominalne 95% CI) dla złożonych punktów końcowych wynosiły 1,22 (1,09-1,36) dla całkowitej choroby sercowo-naczyniowej (choroba tętnic i żył), 1,03 (0,90-1,17) dla całkowitego raka, 0,76 (0,69-0,85 dla złamań złożonych, 0,98 (0,82-1,18) dla śmiertelności całkowitej i 1,15 (1,03-1,28) dla wskaźnika globalnego. Bezwzględne zwiększenie ryzyka na 10 000 osobolat, które można przypisać estrogenowi i progestagenowi, to 7 więcej zdarzeń CHD, 8 więcej udarów, 8 więcej PE i 8 więcej inwazyjnych raków piersi, podczas gdy bezwzględne zmniejszenie ryzyka na 10 000 osobolat to 6 mniej przypadków raka jelita grubego i 5 mniej złamań biodra. Bezwzględne ryzyko nadwyżki zdarzeń objętych indeksem globalnym wynosiło 19 na 10 000 osobolat. WNIOSKI: Ogólne ryzyko zdrowotne przewyższało korzyści wynikające ze stosowania skojarzonego estrogenu i progestagenu w średnim okresie obserwacji 5,2 roku wśród zdrowych amerykańskich kobiet po menopauzie. Śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny nie uległa zmianie podczas badania. Profil korzyści i ryzyka stwierdzony w tym badaniu nie jest zgodny z wymogami skutecznej interwencji w ramach prewencji pierwotnej chorób przewlekłych, a wyniki wskazują, że takiego schematu nie należy rozpoczynać ani kontynuować w prewencji pierwotnej CHD.


title: Urojenia w zwyrodnieniu płata czołowo-skroniowego

text: Oceniliśmy znaczenie i charakter urojeń w zwyrodnieniu płatów czołowo-skroniowych (FTLD), ważnej przyczynie otępienia o młodym początku z wyraźnymi cechami neuropsychiatrycznymi, które pozostają nie w pełni scharakteryzowane. Przypadki wszystkich pacjentów spełniających kryteria diagnostyczne FTLD, którzy uczęszczali do kliniki III stopnia zaburzeń poznawczych przez okres trzech lat, zostały retrospektywnie przeanalizowane i zidentyfikowano ośmiu pacjentów z historią urojeń. Wszyscy pacjenci zostali poddani szczegółowej ocenie klinicznej i neuropsychologicznej oraz rezonansowi magnetycznemu mózgu. Diagnoza została potwierdzona patologicznie w dwóch przypadkach. Szacunkowa częstość występowania urojeń wynosiła 14%. Złudzenia były wczesną, znaczącą i uporczywą cechą. Byli fenomenologicznie zróżnicowani; jednak widoczne były urojenia paranoidalne i somatyczne. Wariant behawioralny FTLD był najczęściej powiązanym podtypem klinicznym, a atrofia mózgu była w większości przypadków obustronna lub w przeważającej mierze prawostronna. Doszliśmy do wniosku, że urojenia mogą być problemem klinicznym w FTLD i należy to dalej zbadać w przyszłych pracach.


title: Spadki raka piersi po WHI: widoczny wpływ terapii hormonalnej.

text: Duża liczba kobiet w Stanach Zjednoczonych przestała przyjmować terapie hormonalne (HT), zwłaszcza preparaty estrogenowo-progestagenowe (EP), po tym, jak badanie Women's Health Initiative wykryło podwyższone ryzyko raka piersi u kobiet stosujących EP i zostało wstrzymane w lipcu 2002 roku. Ostatnie doniesienia wskazują na znaczne i znaczące spadki zachorowalności na raka piersi w populacji, szczególnie formy wrażliwe na hormony, w latach 2003 i 2004. Czy te zdarzenia są ze sobą powiązane? Komentarz ten uwzględnia dostępne dowody łączące masowe ustąpienie NT w 2002 roku ze spadkiem zachorowalności na raka piersi w latach 2003/2004 i określa ilościowo potencjalny wpływ zaprzestania na ogólne obciążenie rakiem piersi w USA.


title: Referencyjne spożycie białka może być niewystarczające dla wegetarian, jeśli spożywane są niewielkie ilości białka zwierzęcego.

text: CEL: Korzyści zdrowotne wynikające z diety wegetariańskiej są dobrze znane; jednak długotrwałe przestrzeganie tych diet może być związane z niedoborami składników odżywczych, zwłaszcza witamin B12 i D, wapnia, żelaza, cynku i białka. Panele ekspertów w zakresie referencyjnych wartości spożycia (DRI) zalecały korekty DRI żelaza, cynku i wapnia dla wegetarian, aby uwzględnić zmniejszoną biodostępność, ale nie uznano żadnych korekt za konieczne dla DRI białka przy założeniu, że wegetarianie spożywają około 50% białka z źródła zwierzęce (nabiał/jajka). W badaniu tym zbadano źródła białka w diecie w wygodnej próbce 21 młodych dorosłych wegetarianek, które wypełniły dziennik żywności w 4 kolejne dni (3 dni tygodnia i 1 dzień weekendu). METODY: Obliczono dzienny udział procentowy białka spożywanego ze zbóż, roślin strączkowych, orzechów/nasion, owoców/warzyw i nabiału/jaj, a także obliczono wskaźnik aminokwasów strawności białka w codziennych dietach. WYNIKI: Obliczony całkowity wynik strawności białka w diecie dla uczestników wyniósł 82 ± 1%, co różniło się istotnie (P < 0,001) od wyniku referencyjnego DRI, 88%, a 4-dniowy średni wynik strawności aminokwasów skorygowany dla próbki wynosił 80 ± 2%, co również różniło się istotnie (P < 0,001) od wartości referencyjnej DRI, 100%. Analizy wykazały, że białko zwierzęce stanowiło tylko 21% białka w diecie. WNIOSEK: Badania te sugerują, że DRI białka dla wegetarian spożywających mniej niż oczekiwano ilości białka zwierzęcego (45% do 50% całkowitego białka) może wymagać dostosowania z 0,8 do około 1,0 g/kg, aby uwzględnić zmniejszoną biodostępność białka. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Dowody na to, że zapotrzebowanie na białko zostało znacznie zaniżone.

text: CEL PRZEGLĄDU: Ten przegląd omawia ostatnie dowody, które sugerują znaczne niedoszacowanie zapotrzebowania na białko u dorosłych ludzi. OSTATNIE WYNIKI: Tradycyjnie całkowite zapotrzebowanie na białko u ludzi określano na podstawie bilansu azotowego. Niedawne zalecenia dietetycznego referencyjnego spożycia dotyczące średniego i bezpiecznego dla populacji spożycia odpowiednio 0,66 i 0,8 g/kg/dobę wysokiej jakości białka u dorosłych ludzi opierają się na metaanalizie badań bilansu azotowego z zastosowaniem pojedynczej analizy regresji liniowej. Ponownie przeanalizowaliśmy istniejące badania bilansu azotowego, stosując dwufazową analizę regresji liniowej i uzyskaliśmy średnie i bezpieczne zapotrzebowanie na białko odpowiednio na poziomie 0,91 i 0,99 g/kg/dzień. Dwufazową analizę regresji liniowej uważa się za bardziej odpowiednią do biologicznej analizy krzywych dawka-odpowiedź. Biorąc pod uwagę nieodłączne problemy związane z metodą bilansu azotowego, opracowaliśmy alternatywną metodę, technikę wskaźnika utleniania aminokwasów, w celu określenia zapotrzebowania na białko. Średnie i bezpieczne dla populacji wymagania u dorosłych mężczyzn określono na 0,93 i 1,2 g/kg/dzień i są odpowiednio o 41 i 50% wyższe niż obecne zalecenia dietetycznego zalecanego spożycia. PODSUMOWANIE: Wskaźnikowe wartości zapotrzebowania oparte na utlenianiu aminokwasów wynoszące 0,93 i 1,2 g białka/kg/dzień oraz ponowna analiza istniejących badań bilansu azotowego są znacznie wyższe niż obecne zalecenia. Dlatego istnieje pilna potrzeba ponownej oceny zaleceń dotyczących spożycia białka u dorosłych ludzi.


title: Źródła dietetyczne i działanie antyoksydacyjne ergotioneiny.

text: Ergotioneina to natywny, nieprzepuszczalny przez błony związek tiolowy, który jest specyficznie gromadzony w komórkach za pośrednictwem transportera kationów organicznych OCTN1. U ludzi OCTN1 i ergotioneina biorą udział w etiopatogenezie zaburzeń autoimmunologicznych. Jednak dostępnych dowodów na temat źródeł pokarmowych i funkcjonalnej roli ergotioneiny w fizjologii człowieka jest niewiele. Tutaj przeanalizowaliśmy zawartość ergotioneiny w popularnych produktach spożywczych za pomocą tandemowej spektrometrii masowej z chromatografią cieczową. Dodatkowo oceniliśmy moc ochronną ergotioneiny przed różnymi stresorami oksydacyjnymi w komórkach z ekspresją OCTN1 w porównaniu z głównym wewnątrzkomórkowym przeciwutleniaczem tiolowym, glutationem, oceniając żywotność komórek za pomocą testu redukcji MTT. Tylko niektóre produkty spożywcze zawierały ergotioneinę, której najwyższe stężenia wykryto w specjalnych grzybach, nerkach, wątrobie, czarnej i czerwonej fasoli oraz otrębach owsianych. Ergotioneina wykazywała ochronę komórek tylko przed toksycznością indukowaną miedzią(II), ale była znacznie słabsza niż glutation, co wskazuje, że ergotioneina nie bierze udziału w wewnątrzkomórkowym antyoksydacyjnym systemie obrony tiolowej.


title: Stężenia pozostałości antybiotyków różnią się w różnych jadalnych tkankach mięśniowych drobiu.

text: Antybiotyki są stosowane przez weterynarzy i producentów do leczenia chorób i poprawy produkcji zwierzęcej. Rząd federalny, aby zapewnić bezpieczeństwo dostaw żywności, ustala tolerancję pozostałości antybiotyków w jadalnych tkankach zwierzęcych i określa tkanki docelowe (np. mięśnie) do monitorowania pozostałości. Jednakże, gdy mięsień jest wybrany jako tkanka docelowa, rząd federalny nie określa, jaki rodzaj tkanki mięśniowej jest używany do monitorowania (np. pierś czy udo). Jeżeli określone tkanki mięśniowe zawierają pozostałości w wyższych stężeniach, należy je wybrać do monitorowania pozostałości. Aby ocenić tę możliwość u drobiu, kurczęta podzielono na cztery grupy i w wieku 33 dni podawano enrofloksacynę (Baytril), zgodnie ze wskazówkami na etykiecie, albo 25 ppm przez 3 dni, 25 ppm przez 7 dni, 50 ppm przez 3 dni. dni lub 50 ppm przez 7 dni. Tkanki mięśni piersi i ud pobrano od każdego ptaka (n = 5 ptaków na dzień na grupę) w okresie dawkowania i karencji oraz oznaczono stężenia fluorochinolonów. Wyniki wskazują na wyższe ogólne stężenia enrofloksacyny w mięśniach piersi w porównaniu z udami dla każdej grupy leczenia (P < 0,05). Dane te wskazują, przynajmniej w przypadku enrofloksacyny, że nie wszystkie tkanki mięśniowe zawierają antybiotyki w tych samych stężeniach. Wyniki te mogą być pomocne dla agencji regulacyjnych, ponieważ określają, jakie tkanki mają być monitorowane, aby zapewnić, że ustalone poziomy tolerancji bezpieczeństwa pozostałości nie zostaną przekroczone.


title: Wpływ spożycia wody i pokarmu na nieumyślne przyjmowanie antybiotyków w populacji ogólnej.

text: Coraz większym problemem staje się przedostawanie się antybiotyków do środowiska wodnego. Przeprowadzono jednak niewiele badań w celu zbadania możliwości pośredniego narażenia ludzi na pozostałości antybiotyków w środowisku. Oceniliśmy udział wody pitnej i dużej konsumpcji żywności w nieumyślnym spożyciu pozostałości antybiotyków wśród ogólnej populacji ludzkiej w Korei. Oszacowaliśmy dzienne spożycie przez ludzi sześciu antybiotyków, tj. sulfametazyny (SMZ), sulfametoksazolu (SMX), sulfatiazolu (STZ), trimetoprimu (TMP), enrofloksacyny (EFX) i roksytromycyny (RTM), mierząc stężenia antybiotyków i ich główne metabolity w moczu z ogólnej populacji w Korei (n=541). Ponadto zmierzyliśmy antybiotyki w wodzie pitnej, a także w próbkach wody z kranu, a także zbadaliśmy wskaźniki zużycia wody w badanej populacji. Aby ocenić udział czynnika dietetycznego, zbadaliśmy również wzorce spożycia kilku głównych produktów spożywczych, w przypadku których podejrzewa się obecność pozostałości antybiotyków. SMZ, sulfametazyno-N4-acetyl (SMZ-N4), TMP, EFX, cyprofloksacyna (CFX) i RTM wykryto odpowiednio do 448, 6210, 11 900, 6970, 32 400 i 151 pg/ml w próbkach moczu. Szacunkowe dzienne spożycie głównych antybiotyków nie wydaje się być związane ze spożyciem wody pitnej, chociaż antybiotyki były często wykrywane w wodach źródłowych (10-67 ng/l). Spożycie kilku pokarmów korelowało istotnie z wydalaniem z moczem kilku antybiotyków. Szacunki dziennego spożycia EFX i CFX były związane ze spożyciem wołowiny, wieprzowiny i produktów mlecznych; te SMZ i TMP związane z wieprzowiną i produktami mlecznymi; oraz TMP związany z surową rybą. Szacunkowe dzienne spożycie antybiotyków nie przekraczało jednak dopuszczalnych poziomów dziennego spożycia. Copyright 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ pięciodniowej diety wegetariańskiej na poziom antybiotyków i metabolitów ftalanów w moczu: badanie pilotażowe z udziałem uczestników „Pobytu w świątyni”.

text: Uważa się, że dieta jest środkiem narażenia na wiele zanieczyszczeń środowiskowych. Celem tego badania jest zrozumienie wpływu zmiany diety na poziom narażenia na kilka środowiskowych substancji chemicznych – w szczególności antybiotyki i ftalany. W tym celu zbadaliśmy, w jakim stopniu krótkoterminowe zmiany w diecie wpłynęły na niezamierzone poziomy narażenia na te chemikalia w dorosłej populacji. Zrekrutowaliśmy uczestników (n=25) pięciodniowego programu „Pobyt w świątyni” w Korei i pobraliśmy próbki moczu przed i po programie. Przeprowadziliśmy również badanie ankietowe dotyczące nawyków żywieniowych uczestników przed ich udziałem. Podczas programu uczestnicy przestrzegali codziennych zajęć mnichów buddyjskich i utrzymywali dietę wegetariańską. Przeanalizowano poziomy trzech antybiotyków i ich głównych metabolitów w moczu, metabolitów czterech głównych ftalanów oraz dialdehydu malonowego (MDA) jako biomarkera stresu oksydacyjnego. Częstotliwość i poziomy wykrywania antybiotyków i ftalanów wyraźnie spadły w trakcie trwania programu. Poziomy MDA w moczu były znacznie niższe niż przed uczestnictwem w programie (0,16 w porównaniu z 0,27 mg/g kreatyniny). Chociaż na ekspozycję na docelowe związki mogą mieć wpływ inne wzorce zachowań, wyniki te sugerują, że nawet krótkoterminowe zmiany w zachowaniu dietetycznym mogą znacznie zmniejszyć niezamierzoną ekspozycję na antybiotyki i ftalany, a tym samym mogą obniżyć poziom stresu oksydacyjnego. Copyright 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.

url: http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/    20227070


title: PCDD/F i dioksynopodobne PCB w mleku ludzkim oraz oszacowanie dziennego spożycia niemowląt: przegląd.

text: W niniejszym artykule dokonano przeglądu najnowszej literatury naukowej dotyczącej PCDD, PCDF i dioksynopodobnych PCB w mleku ludzkim. Wszystkie dokumenty opisujące poziomy tych zanieczyszczeń w mleku kobiecym opublikowane od stycznia 2000 r. do stycznia 2009 r. i dostępne na stronie internetowej www.sciencedirect.com zostały zidentyfikowane i uwzględnione. Celem było (1) zbadanie poziomów PCDD, PCDF i PCB w mleku matki z różnych obszarów geograficznych i ocena narażenia niemowląt na te zanieczyszczenia; (2) zbadanie wpływu zmiennych, takich jak wiek matki, liczba porodów, nawyki żywieniowe i palenie tytoniu oraz jej własne odżywianie w okresie niemowlęcym i środowisko, na poziom zanieczyszczeń w mleku matki; (3) badanie wzorców czasowych oraz (4) identyfikowanie luk w danych. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Karmić piersią lub nie karmić piersią: przegląd wpływu ekspozycji laktacyjnej na polichlorowane bifenyle (PCB) na niemowlęta.

text: Naukowcy od dawna debatują nad negatywnymi skutkami narażenia na polichlorowane bifenyle (PCB) u dzieci w porównaniu z korzyściami karmienia piersią. W niniejszym artykule autorzy przedstawiają przegląd znanych skutków zdrowotnych PCB u dzieci i badają poziom dowodów dotyczących ryzyka narażenia poporodowego poprzez karmienie piersią. Głównym źródłem PCB jest środowisko, z ponad 90% narażenia ludzi poprzez łańcuch pokarmowy. Narażenie na PCB u niemowląt odbywa się głównie z mlekiem matki, ale istnieją ograniczone dowody na znaczną toksyczność związaną z tym sposobem przenoszenia. Dlatego należy nadal zachęcać do karmienia piersią w oparciu o dowody korzyści płynących z mleka ludzkiego w połączeniu z niejednoznacznymi dowodami na to, że narażenie na PCB w okresie laktacji ma poważny szkodliwy wpływ na ogólny stan zdrowia i rozwój niemowląt.


title: Zmiany stężenia polichlorowanych bifenyli (PCB) w surowicy krwi, hydroksylowanych metabolitów PCB i pentachlorofenolu w czasie ciąży.

text: Przebadaliśmy związane z ciążą zmiany w stężeniach w surowicy pięciu polichlorowanych bifenyli (PCB, CB 118, CB 138, CB 153, CB 156, CB 180), trzech hydroksylowanych metabolitów PCB (4-OH-CB107, 4-OH-CB146, 4). -OH-CB187) i pentachlorofenol (PCP). Mediana zawartości lipidów w surowicy wzrosła 2-krotnie między wczesną (tydzień 9-13) a późną ciążą (tydzień 35-36) (N=10), podczas gdy mediana stężenia PCB w lipidach surowicy spadła o 20-46%, co sugeruje rozcieńczenie stężeń PCB w lipidach surowicy. Niemniej jednak, silne dodatnie korelacje wewnątrzosobnicze (r Spearmana=0,61-0,99) zaobserwowano dla PCB w całym okresie badania. Tak więc, jeśli próbki zostały pobrane w tym samym stosunkowo wąskim oknie czasowym podczas ciąży, wyniki PCB z jednej okazji pobrania próbki mogą być wykorzystane do oceny względnych różnic w obciążeniach organizmu w całym okresie ciąży. Stężenia OH-PCB w surowicy krwi wykazywały tendencję do zmniejszania się wraz z postępem ciąży, chociaż u niektórych kobiet ich stężenie wzrastało pod koniec ciąży. Dodatnie korelacje wewnątrzosobnicze (r=0,66-0,99) pomiędzy stężeniami OH-PCB obserwowano w I i II trymestrze, natomiast korelacje ze stężeniami w III trymestrze były bardziej zróżnicowane (r=-0,70-0,85). Nie zaobserwowano spadku stężeń PCP podczas ciąży i nie znaleziono znaczących korelacji między stężeniami w różnych okresach pobierania próbek. Nasze wyniki sugerują, że zarówno w przypadku OH-PCB, jak i PCP, pobieranie próbek musi być dokładniej określone w czasie w zależności od interesującego okresu ciąży. Różnice we wzorcach zmienności wewnątrz- i międzyosobniczej badanych związków mogą wynikać z kombinacji czynników, w tym rozpuszczalności w lipidach, trwałości związków, dystrybucji we krwi, tworzenia metabolizmu oraz związanych z ciążą zmian składu ciała i procesy fizjologiczne. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zwiększenie spożycia owoców i warzyw przez dzieci w wieku przedszkolnym. Interwencja modelująca i nagradzająca.

text: Wykorzystując projekt powtarzanych pomiarów, w przedszkolu, modelowanie i interwencja nagradzająca dotyczyła spożycia przez dzieci w wieku przedszkolnym 8 owoców i 8 warzyw (przedstawionych jako 4 różne zestawy żywności, każdy zawierający 2 owoce i 2 warzywa). Podczas 16-dniowej linii bazowej 1 i kolejnych linii bazowych, dzieci codziennie otrzymywały inny zestaw posiłków, najpierw w porze przekąski, a następnie w porze lunchu; spożywanie tych produktów nie było nagradzane. W 32-dniowej fazie interwencji owocowej zestaw żywności 2 i zestaw żywności 3 były prezentowane co drugi dzień; nagrody były wręczane tylko w porze przekąsek i tylko za spożycie składników owocowych. Zgodnie z punktem odniesienia 2 i punktem odniesienia 3, interwencja ukierunkowana była na spożycie przekąsek składników warzywnych zestawów żywności 1 i 4. Na koniec przeprowadzono punkt odniesienia 4 i 6-miesięczną obserwację. Interwencje spowodowały duży i znaczący wzrost docelowej konsumpcji owoców i warzyw przy mniejszym, ale znaczącym wzroście w przypadku sparowanej, przeciwnej kategorii żywności niedocelowej. Natychmiast po każdej interwencji widoczne były również wzrosty oparte na uogólnieniu w obrębie kategorii. Wszystkie wzrosty mocno uogólniły się w kontekście braku nagród w porze lunchu. W przeciwieństwie do teorii przewidujących spadek odpowiedzi, wzrost spożycia owoców i warzyw u dzieci w wieku przedszkolnym utrzymywał się w okresie obserwacji, sześć miesięcy po wycofaniu nagród. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Choroby przewlekłe i żywienie niemowląt: czy ma to znaczenie dla zdrowia publicznego?

text: CEL: Ocena wpływu przedwczesnego odstawiania niemowląt od mleka matki dla zdrowia publicznego na ryzyko wystąpienia chorób przewlekłych w późniejszym okresie życia. Projekt: Przedstawiono przegląd i podsumowanie ostatnich metaanaliz badań łączących przedwczesne odstawienie mleka matki od piersi z ryzykiem choroby przewlekłej w późniejszym okresie życia, a następnie oszacowano przybliżoną ekspozycję w rozwiniętym kraju zachodnim, na podstawie historycznych danych dotyczących rozpowszechnienia karmienia piersią dla Australii od 1927 r. Szacuje się, jaka część populacji chorób przewlekłych jest związana z obecnymi wzorcami sztucznego żywienia w okresie niemowlęcym. WYNIKI: Po uwzględnieniu głównych mylących zmiennych, obecne badania sugerują, że ryzyko chorób przewlekłych jest o 30-200% wyższe u osób, które nie były karmione piersią w porównaniu z tymi, które były karmione piersią w okresie niemowlęcym. Narażenie na przedwczesne odstawienie od piersi waha się od 20% do 90% w kohortach wiekowych po II wojnie światowej. Ogólnie przypisywany odsetek chorób przewlekłych w populacji szacuje się na 6–24 % przy 30 % narażeniu na przedwczesne odstawienie od piersi. WNIOSKI: Karmienie piersią ma znaczenie dla zdrowia publicznego w zapobieganiu chorobom przewlekłym. Istnieje niewielki, ale stały wpływ przedwczesnego odstawiania mleka matki od piersi na zwiększenie ryzyka przewlekłej choroby w późniejszym okresie życia. Narażenie na ryzyko w populacji australijskiej jest znaczne. Około 90% obecnych 35-45-latków zostało odstawionych od karmienia piersią w wieku 6 miesięcy. Zachęcanie do dłuższego czasu trwania i wyłączności karmienia piersią jest potencjalną drogą do zmniejszenia przyszłego obciążenia chorobami przewlekłymi i kosztów systemu opieki zdrowotnej.


title: Perfluorooktanosulfonian i pokrewne fluorochemikalia w ludzkiej krwi z kilku krajów.

text: Związki oparte na fluorku perfluorooktanosulfonylu są stosowane w wielu różnych produktach konsumenckich, takich jak dywany, tapicerka i tekstylia. Związki te rozkładają się do perfluorooktanosulfonianu (PFOS), trwałego metabolitu, który gromadzi się w tkankach ludzi i dzikich zwierząt. Wcześniejsze badania donosiły o występowaniu PFOS, perfluoroheksanosulfonianu (PFHxS), perfluorooktanianu (PFOA) i perfluorooktanosulfonamidu (PFOSA) w ludzkich surowicach pobranych ze Stanów Zjednoczonych. W tym badaniu stężenia PFOS, PFHxS, PFOA i PFOSA zmierzono w 473 próbkach ludzkiej krwi/surowicy/osocza pobranych ze Stanów Zjednoczonych, Kolumbii, Brazylii, Belgii, Włoch, Polski, Indii, Malezji i Korei. Wśród czterech zmierzonych perfluorochemikaliów PFOS był dominującym związkiem występującym we krwi. Stężenia PFOS były najwyższe w próbkach pobranych ze Stanów Zjednoczonych i Polski (>30 ng/mL); umiarkowany w Korei, Belgii, Malezji, Brazylii, Włoszech i Kolumbii (3 do 29 ng/ml); a najniższy w Indiach (<3 ng/ml). PFOA był kolejnym najliczniejszym związkiem perfluorochemicznym w próbkach krwi, chociaż częstość występowania tego związku była stosunkowo niska. W próbkach surowicy nie stwierdzono różnic związanych z wiekiem lub płcią w stężeniach PFOS i PFOA. Stopień powiązania między stężeniami czterech perfluorochemikaliów różnił się w zależności od pochodzenia próbek. Wyniki te sugerowały istnienie źródeł o różnych poziomach i składzie perfluorochemikaliów oraz różnic we wzorcach ekspozycji na te chemikalia w różnych krajach. Oprócz czterech zmierzonych docelowych fluorochemikaliów, jakościowa analiza wybranych próbek krwi wykazała obecność innych perfluorochemikaliów, takich jak perfluorodekanosulfonian (PFDS), kwas perfluoroheptanowy (PFHpA), kwas perfluoronononowy (PFNA), kwas perfluorodekanowy (PFDA), kwas perfluorododekanowy (PFDoA). ) oraz kwas perfluoroundekanowy (PFUnDA) w próbkach surowicy w stężeniach około 5- do 10-krotnie niższych niż stężenie PFOS. Dalsze badania powinny koncentrować się na identyfikacji źródeł i dróg narażenia ludzi na perfluorochemikalia.


title: Perfluorochemikalia w mięsie, jajach i kurzu w pomieszczeniach w Chinach: ocena źródeł i dróg narażenia ludzi na perfluorochemikalia.

text: W tym badaniu zmierzono 10 perfluorochemikaliów (PFC) w mięsie, produktach mięsnych i jajach oraz w kurzu z pomieszczeń zebranych w Chinach. Kwas perfluorooktanowy (PFOA) i sulfonian perfluorooktanu (PFOS) były najczęściej wykrywanymi PFC w tych próbkach. Średnie stężenia PFOS i PFOA w artykułach spożywczych mieściły się odpowiednio w zakresie 0,05-1,99 ng/g świeżej masy i 0,06-12,5 ng/g świeżej masy. Średnie stężenia PFOA, kwasu perfluoroheptanowego (PFHpA) i PFOS w kurzu w pomieszczeniach wynosiły odpowiednio 205, 14,0 i 4,86 ng/g suchej masy. Szacowane dzienne spożycie PFOS i PFOA z mięsa, produktów mięsnych i jaj (EDI(meat&eggs)) wahało się odpowiednio od 6,00 do 9,64 ng/d oraz od 254 do 576 ng/d, gdy wartości poniżej granicy oznaczalności (LOQ ) przypisano odpowiednio 0 i od 8,80 do 15,0 ng/d i od 255 do 577 ng/d, gdy wartości poniżej LOQ ustalono na 1/2LOQ. EDI (mięso i jajka) PFOS i PFOA rosły wraz ze wzrostem dochodów rodziny. Szacowane dzienne spożycie PFOS i PFOA przez wdychanie pyłu (EDI(dust)) wahało się odpowiednio od 0,23 do 0,31 ng/d oraz od 9,68 do 13,4 ng/d. Dzienne spożycie PFOS i PFOA ze spożycia mięsa, produktów mięsnych i jaj oraz z kurzu, obliczone na podstawie naszych próbek w tym badaniu, porównano z szacunkowym dziennym spożyciem PFOS zgłaszanym na podstawie stężeń w wodzie pitnej, rybach i owoce morza z Chin. Nasze obliczenia wskazują, że źródła dietetyczne (EDI(diety) stanowią przeważającą część (>99% dla PFOS i 98% dla PFOA) całkowitego dziennego spożycia (TDI) u dorosłych. Analizowane artykuły spożywcze (mięso, przetwory mięsne i jaja) nie były głównymi czynnikami narażenia na PFOS z dietą, natomiast mięso było głównym czynnikiem narażenia na PFOS z dietą.


title: Perfluorooktanosulfonian i pokrewne fluorochemikalia w próbkach ludzkiej krwi z Chin.

text: Związki oparte na fluorku perfluorooktanosulfonylu (POSF) zostały wyprodukowane i wykorzystane w różnych zastosowaniach przemysłowych. Związki te rozkładają się do perfluorooktanosulfonianu (PFOS), który jest uważany za trwały metabolit w końcowym stadium i kumuluje się w tkankach ludzi i dzikich zwierząt. PFOS, perfluoroheksanosulfonian (PFHxS), perfluorooktanian (PFOA) i perfluorooktanosulfonamid (PFOSA) wykryto w ludzkich surowicach ze Stanów Zjednoczonych. W tym badaniu stężenia PFHxS, perfluorobutanosulfonianu (PFBS), PFOS, kwasu perfluoroheksanowego (PFHxA), PFOA, kwasu perfluoronononowego (PFNA), kwasu perfluorodekanowego (PFDA), kwasu perfluoroundekanowego (PFUnDA), kwasu perfluorododekanowego (PFDoDA) i PFOSA były mierzony w 85 próbkach pełnej krwi ludzkiej pobranych z dziewięciu miast (osiem prowincji) w Chinach, m.in. Shenyang (Liaoning), Pekin (Hebei), Zhengzhou (Henan), Jintan (Jiangsu), Wuhan (Hubei), Zhoushan (Zhejiang), Guiyang (Guizhou), Xiamen (Fujian) i Fuzhou (Fujian). Wśród 10 zmierzonych związków perfluorowanych (PFC) dominującym związkiem był PFOS. Średnie stężenie PFOS było największe w próbkach pobranych z Shenyang (79,2 ng/mL), a najmniej w próbkach z Jintan (3,72 ng/mL). PFHxS był kolejnym najliczniejszym związkiem perfluorochemicznym w próbkach. Nie zaobserwowano różnic związanych z wiekiem w stężeniach PFOA, PFOS, PFOSA i PFHxS. Stwierdzono różnice związane z płcią, z mężczyznami wyższymi pod względem PFOS i PFHxS, a kobiety wyższymi pod względem PFUnDA. Stężenia PFHxS były dodatnio skorelowane ze stężeniami PFOS, natomiast stężenia PFNA, PFDA i PFUnDA były dodatnio skorelowane ze stężeniami PFOA. Wystąpiły różnice w profilach stężeń (skład procentowy) różnych PFC w próbach wśród dziewięciu miast.


title: Zmienność osadzania się pestycydów i wkład źródeł w śnieg w parkach narodowych zachodnich Stanów Zjednoczonych

text: Pięćdziesiąt sześć sezonowych próbek śniegu zebrano w odległych miejscach alpejskich, subarktycznych i arktycznych w ośmiu parkach narodowych zachodnich Stanów Zjednoczonych w ciągu trzech kolejnych lat (2003–2005). Cztery obecnie stosowane pestycydy (CUP) (daktal (DCPA), chloropiryfos, endosulfan i γ-heksachlorocykloheksan (HCH)) oraz cztery historyczne pestycydy (HUP) (dieldryna, α-HCH, chlordan i heksachlorobenzen (HCB)) były powszechnie mierzone we wszystkich lokalizacjach przez wszystkie lata. Średni współczynnik zmienności dla stężeń pestycydów wynosił 15% dla powtórzeń próbek z terenu, 41% dla powtórzeń próbek wewnątrz parku i 59% dla powtórzeń próbek międzyrocznych. Względne profile stężenia pestycydów były spójne z roku na rok, ale unikalne dla poszczególnych parków, co wskazuje na efekt źródła regionalnego. Stężenia HUP były dobrze skorelowane z regionalną intensywnością gruntów uprawnych, gdy uwzględniono wpływ temperatury na podział śniegu i powietrza. Masę poszczególnych CUP wykorzystywanych w regionach położonych jednodniowo pod wiatr od parków obliczono na podstawie trajektorii wstecznych mas powietrza, co posłużyło do wyjaśnienia rozkładu CUP pomiędzy parkami. W przypadku większości pestycydów we wszystkich parkach procent stężenia pestycydów w śniegu z powodu transportu regionalnego był wysoki (>75%). Wyniki te sugerują, że większość skażenia pestycydami w parkach narodowych USA jest spowodowana stosowaniem pestycydów w Ameryce Północnej.


title: Charakterystyka chronicznego ryzyka dietetycznego dla pozostałości pestycydów: metoda rankingu i punktacji integrująca zastosowania rolnicze i dane dotyczące skażenia żywności.

text: Opracowano metodę identyfikacji pozostałości pestycydów i środków spożywczych do włączenia do krajowych programów monitorowania o różnych poziomach priorytetów. Łączy w sobie dwa wskaźniki przewlekłego spożycia: ATMDI oparty na maksymalnych poziomach pozostałości i zastosowaniach rolniczych oraz EDI na podstawie danych dotyczących zanieczyszczenia żywności. Średnią i 95. percentyl narażenia obliczono dla 490 substancji na podstawie danych dotyczących spożycia indywidualnego i krajowego. Wyniki pokazują, że średni ATMDI przekracza dopuszczalne dzienne spożycie (ADI) dla 10% pestycydów, a średni górny limit EDI jest wyższy od ADI dla 1,8% substancji. Przedstawiono siedmiostopniową skalę ryzyka dla substancji już przeanalizowanych w żywności we Francji oraz substancji, które nie są obecnie poszukiwane. Spośród 336 analizowanych substancji 70 pestycydów stanowiących zagrożenie (poziomy 2–5) powinno być szczególnie monitorowanych, z czego 22 to pestycydy priorytetowe (poziomy 4 i 5). Spośród 154 substancji, które nie są poszukiwane, 36 pestycydów stanowiących zagrożenie (poziomy 2–4) powinno zostać objętych programami monitorowania, w tym 8 pestycydów priorytetowych (poziom 4). W celu udoskonalenia oceny narażenia potrzebne są ulepszenia analityczne i zmiany w celu obniżenia granic analitycznych dla priorytetowych kombinacji pestycydów/towarów. Ta opracowana na poziomie krajowym metoda może być stosowana w różnych skalach geograficznych. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Pestycydy w deszczu w czterech zlewniach rolniczych w Stanach Zjednoczonych.

text: Próbki opadów deszczu zostały zebrane podczas sezonów wegetacyjnych 2003 i 2004 w czterech lokalizacjach rolniczych w USA w stanie Maryland, Indiana, Nebraska i Kalifornia. Próbki analizowano pod kątem 21 insektycydów, 18 herbicydów, trzech fungicydów i 40 degradacji pestycydów. Dane ze wszystkich miejsc łącznie pokazują, że 7 z 10 najczęściej wykrywanych pestycydów to herbicydy, z atrazyną (70%) i metolachlorem (83%) wykrytymi w każdym miejscu. Dacthal, acetochlor, symazyna, alachlor i pendimetalina wykryto w ponad 50% próbek. Chlorpiryfos, karbaryl i diazynon były jedynymi insektycydami wśród 10 najczęściej wykrywanych związków. Spośród pozostałych związków macierzystych pestycydów 18 wykryto w mniej niż 30% próbek, a 13 nie wykryto. Najczęściej wykrywanymi produktami degradacji były deetyloatrazyna; analogi tlenu (OA) insektycydów fosforoorganicznych chloropiryfos, diazynon i malation; i 1-naftol (degradat karbarylu). Deetyloatrazynę wykryto w prawie 70% próbek pobranych w Maryland, Indianie i Nebrasce, ale w Kalifornii wykryto ją tylko raz. OA chloropiryfosu i diazynonu wykryto głównie w Kalifornii. Degradaty herbicydów acetanilidowych były rzadko wykrywane w deszczu, co wskazuje, że nie tworzą się one w atmosferze lub łatwo ulatniają się z gleby. Herbicydy stanowiły 91 do 98% całkowitej masy pestycydów zdeponowanych przez deszcz, z wyjątkiem Kalifornii, gdzie insektycydy stanowiły 61% w 2004 roku. obszary.


title: Okresy półtrwania stężeń kongenerów PCB w surowicy u wczesnej młodzieży narażonej na działanie środowiska.

text: Celem było określenie okresu półtrwania sześciu najliczniejszych kongenerów PCB w organizmie wczesnej młodzieży. U 304 dzieci narażonych na działanie środowiska oznaczono stężenie PCB w surowicy w wieku 8 i 12 lat. Okres półtrwania określono dla każdego dziecka przy założeniu wykładniczego spadku lub dla całej kohorty przy użyciu regresji wielorakiej. Wyniki uzyskane w obu podejściach były zgodne. Oceniono wychwyt zwrotny PCB powodujący zniekształcenie szacunkowych okresów półtrwania dla każdego dziecka i każdego kongeneru. Jeżeli któraś z wartości stężenia PCB w surowicy spadła poniżej poziomu wykrywalności (LOD), parę wykluczano, a wartość okresu półtrwania PCB przekraczała arbitralną wartość 30 lat. Mediany okresów półtrwania w latach 4,46, 10,59, 9,7, 4,7, 9,1 i 9,8 uzyskano dla kongenerów PCB odpowiednio 118, 138(+163), 153, 156(+171), 170 i 180. Wartości okresu półtrwania w fazie eliminacji nie były systematycznie związane ze stężeniem PCB w surowicy w żadnym wieku badania. Pomiędzy wartościami okresu półtrwania, odsetek dzieci ze znaczącym wychwytem zwrotnym i obfitością kongenerów PCB w surowicy stwierdzono istotne powiązania. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Pestycydy chloroorganiczne w surowicy krwi pępowinowej kobiet z południowej Hiszpanii i przestrzeganie diety śródziemnomorskiej.

text: Narażenie kobiet w ciąży na pestycydy chloroorganiczne (OC) w dużej mierze wynika z zanieczyszczonej żywności, ale w grę wchodzą również czynniki środowiskowe, zawodowe i domowe. Zbadaliśmy obecność dziewięciu pozostałości OC we krwi pępowinowej noworodków w południowej Hiszpanii i przeanalizowaliśmy związek tej ekspozycji ze zmiennymi matki i ciąży, w tym przestrzeganiem przez matkę diety śródziemnomorskiej (MD). OC wykryto w 95% próbek krwi pępowinowej od 318 matek, które miały średni stopień przestrzegania MD 56,77 (SD: 16,35) (zakres, 0-100). MD przedkłada spożycie warzyw i owoców nad mięso i produkty mleczne, a OC to zazwyczaj cząsteczki lipofilowe, które gromadzą się w żywności pochodzenia zwierzęcego. Spożycie mięsa, ryb i produktów mlecznych było związane z dichlorodifenylodichloroetylenem (DDE) w surowicy pępowinowej, a spożycie produktów mlecznych z lindanem. Spożycie warzyw było również związane ze spożyciem lindanu i owoców z endosulfanem I. Nie znaleźliśmy istotnego związku między przyleganiem MD a obecnością pozostałości OC w surowicy. Jednak bliższe przestrzeganie MD może zapewnić większą ochronę przed ekspozycją na OC ze względu na jej zmniejszoną zawartość w mięsie i produktach mlecznych. Prawa autorskie (c) 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Polibromowane etery difenylowe w amerykańskim mięsie i drobiu z dwóch statystycznie zaprojektowanych badań pokazujących trendy i poziomy w latach 2002-2008.

text: Obciążenia organizmu polibromowanym eterem difenylowym (PBDE) w ogólnej populacji USA są powiązane ze spożyciem czerwonego mięsa i drobiu. Szacunki narażenia wskazują również, że produkty mięsne są głównym składnikiem spożycia PBDE. Aby ustalić solidne szacunki stężenia PBDE w mięsie i drobiu domowym, przeanalizowano próbki z dwóch statystycznie zaprojektowanych badań amerykańskiego mięsa i drobiu pod kątem PBDE. Oba badania przeprowadzono w latach 2002-2003 i 2007-2008, pomiędzy którymi zaprzestano produkcji preparatów penta-BDE i okta-BDE w Stanach Zjednoczonych (grudzień 2004 r.). W związku z tym dane dały możliwość zaobserwowania trendów rozpowszechnienia i koncentracji, które mogły wystąpić w tym przedziale czasowym oraz porównania średnich poziomów PBDE w przemyśle mięsnym i drobiowym. Na podstawie próbek złożonych średnia suma siedmiu najbardziej rozpowszechnionych PBDE (BDE-28, -47, -99, -100, -153, -154 i -183) zmniejszyła się o >60% z 1,95 ng/g lipidów w latach 2002-2003 do 0,72 ng/g lipidów w latach 2007-2008 dla mięsa i drobiu. PBDE zmierzone w poszczególnych próbkach w 2008 r. wykazały, że próbki wołowiny miały najniższy poziom PBDE, następnie świnie i kurczęta, a następnie indyki. Wzór kongenerów PBDE był taki sam w obu badaniach i przypominał formułę penta-BDE, przy czym BDE-47 i -99 stanowiły odpowiednio 30 i 40% całości. Na podstawie danych z dwóch badań wydaje się, że poziomy PBDE w amerykańskim mięsie i drobiu spadły od czasu zaprzestania produkcji; jednak drogi narażenia PBDE na zwierzęta gospodarskie wciąż nie są znane.


title: Środki zmniejszające palność w surowicy psów domowych oraz w ich karmach.

text: Poprzednie badanie z naszego laboratorium wykazało, że koty domowe miały znacznie wyższy poziom środków zmniejszających palność w surowicy w porównaniu z ludźmi, pomimo tego samego środowiska domowego. Z drugiej strony oczekuje się, że psy będą miały niższy poziom środków zmniejszających palność w surowicy, ponieważ są lepiej wyposażone metabolicznie do degradacji tych związków. W związku z tym postawiliśmy hipotezę, że psy mogą być bardziej podobne do ludzi w reakcji na te stresory środowiskowe i być lepszymi wskaźnikami ekspozycji ludzi na te zanieczyszczenia. Próbki surowicy i ich karmy pobrano od 18 psów i przeanalizowano pod kątem PBDE i innych pojawiających się środków zmniejszających palność. Stężenia PBDE w psiej surowicy i psiej karmie wynosiły odpowiednio średnio 1,8 ± 0,4 ng/g mokrej masy (ww) i 1,1 ± 0,2 ng/g ww. Podczas gdy próbki surowicy psa były zdominowane przez kongenery tetra do hepta BDE, BDE-209 był najliczniej występującym kongenerem w karmie dla psów. Tę różnicę we wzorcu kongenerów analizowano pod kątem okresów półtrwania. Przyjmując pokarm jako główne źródło narażenia, średni okres półtrwania w surowicy psa wynosił 450 ± 170 dni dla mniej bromowanych kongenerów i 2,3 ± 0,5 dnia dla BDE-209. Pył był również uważany za dodatkowe źródło narażenia, dające nieuzasadnione czasy przebywania. Oprócz PBDE w tych próbkach zidentyfikowano inne środki zmniejszające palność, w tym Dechlorane Plus, dekabromodifenyloetan i heksabromocyklododekan.


title: Wysokie stężenia polibromowanych difenyloeterów (PBDE) w tkance tłuszczowej piersi kobiet z Kalifornii.

text: Zmierzyliśmy główne PBDE i PCB w tkankach tłuszczowych piersi kalifornijskich kobiet uczestniczących w badaniu raka piersi pod koniec lat 90-tych. Próbki analizowano za pomocą chromatografii gazowej z jonizacją elektronową i tandemową detekcją spektrometrii masowej. Zaobserwowany profil kongenerów to: BDE47>BDE99>BDE153>BDE100>BDE154 i PCB153>PCB180>PCB138>PCB118. Podczas gdy zaobserwowano wysokie korelacje w obrębie każdej klasy chemicznej, pojawiły się bardzo słabe korelacje między klasami, wskazujące na różne drogi narażenia. Słabe ujemne powiązania zaobserwowano dla kongenerów PBDE i wieku. Nasze dane PBDE należą do najwyższych zgłoszonych, przekraczając dane z National Health and Nutrition Examination Survey i są zgodne z wysokim wykorzystaniem PBDE w Kalifornii. Dane te mogą być pomocne w ustaleniu punktu odniesienia dla obciążenia organizmu PBDE w celu oceny zmian w czasie w wyniku ograniczeń w stosowaniu preparatów PBDE. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Związek między poziomem bisfenolu A w moczu a spadkiem funkcji seksualnych mężczyzn.

text: Niekorzystny wpływ bisfenolu A (BPA) na męski układ rozrodczy obserwowany w badaniach na zwierzętach nie został dobrze zbadany w populacjach ludzkich. BPA jest potencjalnie poważnym problemem zdrowia publicznego ze względu na jego szeroko wykrywaną obecność w organizmie człowieka. Badanie to zostało przeprowadzone wśród 427 pracowników płci męskiej w regionach, w których występował wysoki poziom narażenia na BPA. Wszyscy uczestnicy dostarczyli próbki moczu, które zostały przetestowane pod kątem stężenia BPA za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej. Dysfunkcję seksualną mężczyzn potwierdzono stosując standardowe inwentarze funkcji seksualnych mężczyzn. Dysfunkcję seksualną mężczyzn mierzono w 4 domenach za pomocą 7 wskaźników. Po skontrolowaniu potencjalnych czynników zakłócających za pomocą regresji liniowej, zwiększenie poziomu BPA w moczu wiązało się z pogorszeniem funkcji seksualnych mężczyzn w skali ciągłej. Wszystkie 7 wskaźników wykazywało tę ujemną korelację liniową. Zwiększenie poziomu BPA w moczu wiązało się ze zmniejszonym popędem seksualnym (P <0,001), większymi trudnościami z erekcją (P <0,001), niższą siłą wytrysku (P <0,001) i niższym poziomem ogólnej satysfakcji z życia seksualnego (P < 0,01). Podobną negatywną korelację zaobserwowano również wśród uczestników narażonych na BPA wyłącznie ze źródeł środowiskowych (brak narażenia zawodowego na BPA), chociaż szacunki w tej grupie były mniej stabilne ze względu na mniejszą wielkość próby. Nasze wyniki ujawniają korelację między biologiczną miarą poziomu BPA w moczu a spadkiem funkcji seksualnych mężczyzn. To odkrycie może pogłębić zrozumienie wpływu BPA w populacjach ludzkich i może mieć istotne implikacje dla zdrowia publicznego, biorąc pod uwagę powszechną ekspozycję ludzi na BPA.


title: Bisfenol A (BPA) w amerykańskiej żywności.

text: Bisfenol A (BPA) to substancja chemiczna stosowana do wykładania puszek metalowych i tworzyw poliwęglanowych, takich jak butelki dla niemowląt. U gryzoni BPA wiąże się z wczesnym dojrzewaniem płciowym, zmienionym zachowaniem oraz wpływem na prostatę i gruczoły sutkowe. U ludzi BPA wiąże się z chorobami układu krążenia, cukrzycą i męskimi dysfunkcjami seksualnymi u narażonych pracowników. Żywność jest głównym źródłem narażenia. W recenzowanych czasopismach nie znamy żadnych badań donoszących o BPA w świeżej żywności w USA, żywności w puszkach i żywności w opakowaniach z tworzyw sztucznych. Zmierzyliśmy poziom BPA w 105 świeżych i konserwowanych produktach spożywczych, żywności sprzedawanej w plastikowych opakowaniach oraz w karmach dla kotów i psów w puszkach i plastikowych opakowaniach. Wykryliśmy BPA w 63 ze 105 próbek, w tym świeżego indyka, fasolkę szparagową w puszkach i odżywkę dla niemowląt w puszkach. Dziewięćdziesiąt trzy z tych próbek stanowiły trzy egzemplarze, które miały podobne wykryte poziomy. Wykryte poziomy wahały się od 0,23 do 65,0 ng/g ww i nie były związane z rodzajem żywności lub opakowania, ale różniły się w zależności od pH. Poziomy BPA były wyższe w przypadku żywności o pH 5 w porównaniu z żywnością bardziej kwaśną i zasadową. Wykryte poziomy były porównywalne z tymi znalezionymi przez innych. Wskazane są dalsze badania w celu określenia poziomów BPA w amerykańskiej żywności w większych, reprezentatywnych próbkach.


title: Pozostałości pestycydów chloroorganicznych w pędach bambusa.

text: TŁO: Ksenobiotyczne pestycydy chloroorganiczne (OCP) stanowią poważny problem środowiskowy ze względu na ich powszechne stosowanie w przeszłości, wyraźną odporność na degradację chemiczną i biologiczną oraz bioakumulację w łańcuchu pokarmowym. Stosowanie pestycydów jest powszechne w produkcji jadalnych pędów bambusa, które są szeroko eksportowane z Chin. W celu oceny jakości pędów chińskiego bambusa określiliśmy resztkową zawartość niektórych OCP w próbkach pędów. WYNIKI: W pędach bambusa z prowincji Zhejiang w Chinach wykryto trzy rodzaje OCP – heksachlorocykloheksan (HCH), 1,1,1-trichloro-2,2-bis(p-chlorofenylo)etan (DDT) i pentachloronitrobenzen (PCNB) . Wskaźniki wykrywania wynosiły odpowiednio 100%, 100% i 75% dla HCH, DDT i PCNB. Jednak średnie stężenie pozostałości nie przekroczyło maksymalnego limitu pozostałości pestycydów wykrytych w żywności w Chinach (50 µg kg(-1) ). Pod względem stężenia pozostałości pestycydów 82,14% próbek pędów bambusa można było zaklasyfikować jako bezpieczne. WNIOSEK: Podczas gdy wszystkie próbkowane pędy bambusa zawierały OCP, większość (82,14%) była bezpieczna do spożycia. 2010 Towarzystwo Przemysłu Chemicznego.


title: Ekstrakt wodno-alkoholowy Crocus sativus L. kontra fluoksetyna w leczeniu łagodnej do umiarkowanej depresji: podwójnie ślepa, randomizowana tr...

text: Zaburzenia depresyjne są bardzo powszechne w praktyce klinicznej, około 11,3 wszystkich osób dorosłych cierpi w ciągu roku. Szafran jest najdroższą przyprawą na świecie i oprócz jego tradycyjnej wartości jako dodatku do żywności, ostatnie badania wskazują na kilka efektów terapeutycznych szafranu. Jest stosowany w depresji w tradycyjnej medycynie perskiej. Naszym celem było porównanie skuteczności wyciągu wodno-alkoholowego z Crocus sativus (piętno) z fluoksetyną w leczeniu łagodnej i umiarkowanej depresji w 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą. W badaniu wzięło udział czterdziestu dorosłych pacjentów ambulatoryjnych, którzy spełnili Podręcznik diagnostyczny i statystyczny zaburzeń psychicznych, wydanie czwarte dotyczące ciężkiej depresji na podstawie ustrukturyzowanego wywiadu klinicznego dla DSM-IV oraz z łagodną do umiarkowanej depresją. W tym podwójnie zaślepionym, jednoośrodkowym badaniu i badaniu randomizowanym pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania kapsułek szafranu 30 mg/dobę (BAD) (Grupa 1) i kapsułek fluoksetyny 20 mg/dobę (BAD) (Grupa 2) dla 6-tygodniowe badanie. Stwierdzono, że szafran w tej dawce jest skuteczny podobnie jak fluoksetyna w leczeniu łagodnej do umiarkowanej depresji (F = 0,13, d.f. = 1, P = 0,71). Nie było istotnych różnic w obu grupach pod względem obserwowanych skutków ubocznych. Wyniki tego badania wskazują na skuteczność Crocus sativus w leczeniu łagodnej do umiarkowanej depresji. Próba na dużą skalę jest uzasadniona.


title: Psychologiczne i neuroendokrynologiczne skutki zapachu szafranu (Crocus sativus).

text: CEL: Celem tego badania było wyjaśnienie wpływu zapachu szafranu na objawy charakterystyczne dla kobiet, takie jak zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS), bolesne miesiączkowanie (bóle menstruacyjne) i nieregularne miesiączki. MATERIAŁ I METODY: 35 kobiet z prawidłowym węchem poddano działaniu zapachu szafranu przez 20 min. Następnie pobrano próbki śliny, aby zmierzyć poziomy kortyzolu (C), testosteronu (T) i 17-β estradiolu (E) za pomocą testu immunoenzymatycznego, a jako test psychologiczny podano Inwentarz Stanu i Cechy Lęku (STAI). WYNIKI: Zapach szafranu znacząco obniżył poziom C po krótkotrwałej stymulacji (20 min) zarówno w fazie pęcherzykowej, jak i lutealnej. Poziom E po ekspozycji na zapach szafranu był podwyższony zarówno w grupie fazy folikularnej, jak i lutealnej. Wynik STAI obniżył się w fazie pęcherzykowej i lutealnej w grupie szafranu. WNIOSKI: Obecne odkrycia potwierdzają istnienie fizjologicznych i psychologicznych skutków zapachu szafranu u kobiet. Nasze wyniki wskazują, że zapach szafranu wywiera pewien wpływ na leczenie zespołu napięcia przedmiesiączkowego, bolesnego miesiączkowania i nieregularnych miesiączek. Jest to pierwszy raport sugerujący, że zapach szafranu może być skuteczny w leczeniu zaburzeń menstruacyjnych. Prawa autorskie © 2010 Elsevier GmbH. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Crocus sativus L. (szafran) w leczeniu zespołu napięcia przedmiesiączkowego: badanie z podwójnie ślepą próbą, randomizowane i kontrolowane placebo.

text: CEL: Celem tego podwójnie ślepego i kontrolowanego placebo badania było zbadanie, czy szafran (piętno Crocus sativus L.) może złagodzić objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS). PROJEKT: Badanie z podwójnie ślepą próbą, randomizowane i kontrolowane placebo. USTAWIENIE: Wydziały Ginekologii/Położnictwa i Psychiatrii, Uniwersytet Medyczny w Teheranie i Zanjan. POPULACJA: Do badania kwalifikowały się kobiety w wieku 20-45 lat z regularnymi cyklami miesiączkowymi i doświadczającymi objawów PMS przez co najmniej 6 miesięcy. METODA: Kobiety zostały losowo przydzielone do otrzymywania kapsułki szafranu 30 mg/dzień (15 mg dwa razy dziennie; rano i wieczorem) (grupa A) lub kapsułki placebo (dwa razy dziennie) przez dwa cykle menstruacyjne (cykle 3 i 4). GŁÓWNE MIARY REZULTATU: Pierwszorzędową miarą wyniku był Dzienny Raport Objawów, a drugorzędną miarą wyniku była Skala Oceny Depresji Hamiltona. WYNIKI: W tym badaniu, szafran okazał się skuteczny w łagodzeniu objawów PMS. Zaobserwowano istotną różnicę w skuteczności szafranu w cyklach 3 i 4 w skali dziennych objawów napięcia przedmiesiączkowego i skali depresji Hamiltona. WNIOSEK: Wyniki tego badania wskazują na skuteczność C. sativus L. w leczeniu PMS. Jednak tolerowany profil działań niepożądanych szafranu może potwierdzać stosowanie szafranu jako alternatywnego leczenia PMS. Wyniki te zasługiwały na dalsze badania.


title: Antymutageny i antyrakotwórcze: przegląd domniemanych cząsteczek przechwytujących.

text: W tym przeglądzie cytowane są ostatnie publikacje dotyczące wielu antymutagenów. Badane cząsteczki są potencjalnymi lub sprawdzonymi „desmutagenami” lub „interceptorami”. Są to biologicznie rozpowszechnione lub syntetyczne cząsteczki, które są najczęściej małymi metabolitami, sprawnie wiążącymi się z mutagennymi chemikaliami i wolnymi rodnikami lub reagującymi z nimi. Wiele z tej klasy „środków blokujących” to „miękkie” i „twarde” nukleofile z konsekwentnie różnymi zdolnościami do reagowania z określonymi klasami elektrofilów, głównymi klasami bezpośrednio działających mutagenów. Chociaż służą one jako pierwsza linia obrony przed mutagenami i czynnikami rakotwórczymi, wiele cząsteczek przechwytujących jest niedostatecznie zbadanych pod względem ich widma aktywności i ich możliwego znaczenia w profilaktyce lub leczeniu stanów chorobowych u ludzi.


title: Wpływ chlorofilu i chlorofiliny na farmakokinetykę małych dawek aflatoksyny B(1) u ochotników.

text: Wykazano wcześniej, że chlorofil (Chla) i chlorofilina (CHL) zmniejszają biodostępność kancerogenów, uszkodzenia biomarkerów i rakotwórczość u pstrągów i szczurów. Odkrycia te zostały częściowo rozszerzone na ludzi, gdzie CHL zmniejszyło wydalanie produktów naprawy aflatoksyny B (1) (AFB (1))-DNA u Chińczyków nieuchronnie narażonych na AFB (1) w diecie. Jednak nie zbadano farmakokinetyki AFB(1) ani efektów Chla. Przeprowadziliśmy odślepione badanie krzyżowe w celu ustalenia parametrów farmakokinetycznych AFB(1) wśród czterech ochotników i zbadania możliwych skutków jednoczesnego leczenia CHL lub Chla u trzech z tych ochotników. W przypadku protokołu 1, pacjenci na czczo otrzymywali zatwierdzoną przez Institutional Review Board dawkę 14C-AFB(1) (30 ng, 5 nCi) w postaci kapsułki ze 100 ml wody, a następnie normalne jedzenie i picie po 2 godzinach. Próbki krwi i skumulowane moczu zbierano w ciągu 72 godzin, a ekwiwalenty 14C-AFB(1) określano akceleratorową spektrometrią mas. Protokoły 2 i 3 były podobne, z wyjątkiem tego, że kapsułki również zawierały odpowiednio 150 mg oczyszczonego Chla lub CHL. Protokoły powtórzono trzykrotnie dla każdego ochotnika. Badanie ujawniło kinetykę szybkiego wychwytu ludzkiego AFB(1) (osocze k(a), 5,05 + lub - 1,10 h(-1); T(max), 1,0 godzina) i wydalania z moczem (95% całkowitej po 24 godzinach). Każde leczenie Chla i CHL znacząco hamowało wchłanianie AFB(1) i zmniejszało Cmax i AUC (osocze i mocz) u jednego lub więcej osobników. Te wstępne wyniki dostarczają parametrów farmakokinetycznych AFB(1) wcześniej niedostępnych dla ludzi i sugerują, że współkonsumpcja Chla lub CHL może ograniczać biodostępność spożytej aflatoksyny u ludzi, tak jak ma to miejsce w modelach zwierzęcych.


title: Molekularne szlaki chemoprewencji nowotworów przez fitochemikalia dietetyczne.

text: Zainteresowanie dietetycznymi fitochemikaliami do potencjalnej chemoprewencji raka znacznie wzrosło. Badanie przesiewowe związków dietetycznych pod kątem aktywności chemoprewencyjnej wymaga jednak systematycznego i szeroko zakrojonego podejścia, aby objąć złożoność procesu karcynogenezy. Przedstawiamy niektóre szlaki molekularne, które stanowią podstawę szeroko zakrojonych procesów biologicznych związanych z karcynogenezą. Stres oksydacyjny, stan zapalny i unikanie apoptozy to ważne mechanizmy biologiczne, dzięki którym zachodzi karcynogeneza. W konsekwencji aktywność przeciwutleniająca, przeciwzapalna i proapoptotyczna reprezentuje ważne działania w zapobieganiu, hamowaniu lub odwracaniu rozwoju karcynogenezy. Ostatecznie te mechanizmy działania mogą stanowić użyteczną podstawę do badań przesiewowych nowych fitochemikaliów pod kątem aktywności chemoprewencyjnej. W tym przeglądzie identyfikujemy ważne procesy molekularne, które mogą być celem rutynowych badań przesiewowych fitochemikaliów dietetycznych, aby ostatecznie wybrać najskuteczniejszych potencjalnych kandydatów do chemoprewencji raka.


title: Naturalne związki w diecie człowieka i ich zdolność do wiązania mutagenów zapobiegają interkalacji DNA-mutagen.

text: Dieta człowieka może zawierać wiele mutagennych lub rakotwórczych związków aromatycznych, a także pewne korzystne fizjologicznie aktywne składniki diety, zwłaszcza fitochemikalia pokarmu roślinnego, które działają jako inhibitory mutagenezy lub kancerogenezy. W tym badaniu porównano właściwości wiążące naturalnych związków w diecie człowieka (kofeiny, teofiliny, teobrominy i resweratrolu) z rozpuszczalną w wodzie pochodną chlorofilu w celu wiązania się z oranżem akrydyny, znanym mutagenem. Przeprowadzono analizę w celu określenia, które substancje są skutecznymi czynnikami wiążącymi, a zatem mogą być przydatne w zapobieganiu mutagenezie indukowanej chemicznie i karcynogenezie. Dane wskazują, że aby związać 50% mutagenu w kompleksie, potrzebne było mniej niż dwukrotność stężenia chlorofiliny, stężenie resweratrolu było 20-krotnie wyższe, podczas gdy wymagany był 1000-krotny lub nawet 10000-krotny nadmiar ksantyn do wiązania pomarańczy akrydyny.


title: Pokarm dla owadów dla astronautów: wymiana gazowa u jedwabników karmionych morwą i sałatą oraz wartość odżywcza tych owadów do spożycia przez ludzi ...

text: W tym badaniu larwy ćmy jedwabnikowej (Bombyx mori L.) uznano za źródło białka zwierzęcego dla astronautów w bioregeneracyjnym systemie podtrzymywania życia podczas długoterminowej eksploracji kosmosu w przyszłości. Były karmione liśćmi morwy i sałaty łodygowej odpowiednio w pierwszych trzech stadiach rozwojowych i dwóch ostatnich stadiach larwalnych. Ponadto ten rodzaj podejścia środowiskowego, w którym wykorzystano niejadalną biomasę roślin do produkcji białka zwierzęcego wysokiej jakości, można również zastosować naziemnie w celu zapewnienia pożywienia ludziom żyjącym w ekstremalnych środowiskach i/lub zubożałych agroekosystemach, takich jak regiony polarne. , wyizolowane bazy wojskowe, statki, łodzie podwodne itp. Zbadano charakterystykę oddechową larw podczas rozwoju w dwóch głównych warunkach fizjologicznych, a mianowicie jedzenie i niejedzenie liści. Składy odżywcze sproszkowanego jedwabnika (SP), zmielonych i liofilizowanych jedwabników w trzecim dniu larw w piątym stadium, w tym białka, tłuszczu, witamin, minerałów i kwasów tłuszczowych, zmierzono przy użyciu międzynarodowych standardowych metod. Szybkość oddychania jedwabników, mierzona, gdy larwy zjadały liście morwy, była wyższa niż podobnych larw, które nie jadły takich liści. Istniała istotna różnica między jedwabnikami karmionymi liśćmi morwy a tymi karmionymi sałatą łodygową w czwartym i piątym stadium rozwoju (P<0,01). Ilości CO2 wydychanego przez jedwabniki w dwóch reżimach fizjologicznych różniły się od siebie (P<0,01). Zaobserwowano również istotną różnicę między ilością wdychanego O2, gdy owady znajdowały się w dwóch stanach fizjologicznych (P<0,01). Ponadto iloraz oddychania jedwabników w reżimie żywieniowym był większy niż w reżimie niejedzenia. Stwierdzono, że SP jest w sumie bogata w białko i aminokwasy; Wykryto 12 niezbędnych witamin, dziewięć minerałów i dwanaście kwasów tłuszczowych. Co więcej, można wygenerować 359 kcal na 100 gram SP (sucha masa).