title: Dieta śródziemnomorska, tradycyjne czynniki ryzyka i częstość powikłań sercowo-naczyniowych po zawale mięśnia sercowego: raport końcowy Lyon Di ...

text: Wstęp: Lyon Diet Heart Study to randomizowane badanie prewencji wtórnej mające na celu sprawdzenie, czy dieta śródziemnomorska może zmniejszyć częstość nawrotów po pierwszym zawale mięśnia sercowego. Analiza pośrednia wykazała uderzający efekt ochronny po 27 miesiącach obserwacji. Niniejszy raport przedstawia wyniki przedłużonej obserwacji (średnio 46 miesięcy na pacjenta) i zajmuje się związkami wzorców żywieniowych i tradycyjnych czynników ryzyka nawrotów. METODY I WYNIKI: Trzy złożone punkty końcowe (CO) łączące albo zgon sercowy i zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem (CO 1) lub poprzedzający go plus główne drugorzędowe punkty końcowe (niestabilna dławica piersiowa, udar, niewydolność serca, zator płucny lub obwodowy) (CO 2), lub badano poprzedzające oraz drobne zdarzenia wymagające przyjęcia do szpitala (CO 3). W grupie stosującej dietę śródziemnomorską obniżono CO 1 (14 zdarzeń w porównaniu z 44 w grupie rozważnej diety zachodniej, P=0,0001), podobnie jak CO2 (27 zdarzeń w porównaniu z 90, P=0,0001) i CO 3 (95 zdarzeń w porównaniu z 180, P=0,0002). Skorygowane wskaźniki ryzyka wahały się od 0,28 do 0,53. Wśród tradycyjnych czynników ryzyka, cholesterol całkowity (1 mmol/l wiąże się ze zwiększonym ryzykiem od 18% do 28%), skurczowe ciśnienie krwi (1 mm Hg wiąże się ze zwiększonym ryzykiem od 1% do 2%), liczba leukocytów (skorygowane współczynniki ryzyka w zakresie od 1,64 do 2,86 przy liczbie >9x10(9)/l), płeć żeńska (skorygowane współczynniki ryzyka, 0,27 do 0,46) oraz stosowanie aspiryny (skorygowane współczynniki ryzyka, 0,59 do 0,82) były istotnie i niezależnie związane z nawrotem. WNIOSKI: Ochronne działanie śródziemnomorskiego schematu żywieniowego utrzymywało się do 4 lat po pierwszym zawale, potwierdzając wcześniejsze analizy pośrednie. Wykazano, że główne tradycyjne czynniki ryzyka, takie jak wysoki poziom cholesterolu i ciśnienie krwi, są niezależnymi i wspólnymi predyktorami nawrotu, co wskazuje, że śródziemnomorska dieta nie zmieniła, przynajmniej jakościowo, zwykłych zależności między głównymi czynnikami ryzyka a nawrotem. Dlatego kompleksowa strategia zmniejszenia chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych powinna obejmować przede wszystkim dietę kardioprotekcyjną. Powinna być powiązana z innymi (farmakologicznymi?) środkami mającymi na celu zmniejszenie modyfikowalnych czynników ryzyka. Zagwarantowane są dalsze próby łączące te dwa podejścia.


title: Gromadzenie dowodów na korzyści płynące z przestrzegania diety śródziemnomorskiej dla zdrowia: zaktualizowany przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: TŁO: Od dawna donoszono, że dieta śródziemnomorska chroni przed wystąpieniem kilku różnych skutków zdrowotnych. CEL: Naszym celem było zaktualizowanie naszej poprzedniej metaanalizy opublikowanych prospektywnych badań kohortowych, które badały wpływ przestrzegania diety śródziemnomorskiej na stan zdrowia. PROJEKT: Przeprowadziliśmy kompleksowe przeszukiwanie literatury w elektronicznych bazach danych do czerwca 2010 r. WYNIKI: Zaktualizowany proces przeglądu wykazał 7 badań prospektywnych opublikowanych w ciągu ostatnich 2 lat, które nie zostały uwzględnione w poprzedniej metaanalizie (1 badanie dotyczące śmiertelności ogólnej, 3 badania dotyczące zachorowalności lub umieralności z przyczyn sercowo-naczyniowych, 1 badanie dotyczące zachorowalności lub umieralności na nowotwory oraz 2 badania dotyczące chorób neurodegeneracyjnych). Te ostatnie badania obejmowały 2 wyniki zdrowotne, które nie były wcześniej badane (tj. łagodne upośledzenie funkcji poznawczych i udar). Metaanaliza wszystkich badań z modelem efektów losowych, która została przeprowadzona po włączeniu tych ostatnich badań, wykazała, że 2-punktowy wzrost przestrzegania diety śródziemnomorskiej był związany ze znacznym zmniejszeniem ogólnej śmiertelności [ryzyko względne (RR ) = 0,92; 95% CI: 0,90; 0,94], zachorowalność lub śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych (RR = 0,90; 95% CI: 0,87; 0,93), zachorowalność lub umieralność na raka (RR = 0,94; 95% CI: 0,92, 0,96) oraz choroby neurodegeneracyjne (RR = 0,87; 95% CI: 0,81, 0,94). Analiza metaregresji wykazała, że wielkość próby była najbardziej znaczącym czynnikiem wpływającym na model, ponieważ znacząco wpłynęła na oszacowanie związku dla ogólnej śmiertelności. WNIOSEK: Ta zaktualizowana metaanaliza potwierdza, w większej liczbie osób i badań, znaczącą i stałą ochronę zapewnianą przez przestrzeganie diety śródziemnomorskiej w odniesieniu do występowania poważnych przewlekłych chorób zwyrodnieniowych.


title: Spożycie żelaza w diecie i zapasy żelaza w organizmie są związane z ryzykiem choroby wieńcowej serca w metaanalizie prospektywnych badań kohortowych

text: Związek między spożyciem żelaza, a zapasami żelaza w organizmie a chorobą wieńcową serca (CHD) był przedmiotem kontrowersji, a dowody epidemiologiczne są niespójne. Naszym celem było ilościowe podsumowanie literatury na temat związku między spożyciem żelaza w diecie/magazynami żelaza w organizmie a ryzykiem CHD poprzez przeprowadzenie metaanalizy prospektywnych badań kohortowych. PubMed został wykorzystany do znalezienia badań opublikowanych do czerwca 2013 r. w recenzowanych czasopismach. Wykorzystano Embase lub ręczne wyszukiwanie odpowiednich artykułów w celu uzyskania dodatkowych artykułów. Zsumowane RR częstości występowania i śmiertelności z CHD z 95% CI obliczono, stosując odpowiednio model efektów losowych lub model efektów stałych. Uwzględniono dwadzieścia jeden kwalifikujących się badań (32 kohorty) obejmujących 292.454 uczestników ze średnią 10,2 roku obserwacji. Stwierdzono, że żelazo hemowe było dodatnio związane z występowaniem CHD (RR: 1,57; 95% CI: 1,28; 1,94), podczas gdy żelazo całkowite było odwrotnie proporcjonalne (RR: 0,85; 95% CI: 0,73; 0,999). Ani spożycie żelaza hemowego, ani całkowitego żelaza nie były istotnie związane ze śmiertelnością z powodu CHD. Zarówno wysycenie transferyny, jak i stężenie żelaza w surowicy były odwrotnie proporcjonalne do zapadalności na CHD [RR (95% CI): odpowiednio 0,76 (0,66, 0,88) i 0,68 (0,56, 0,82)], ale tylko wysycenie transferyny było odwrotnie proporcjonalne do śmiertelności z powodu CHD (RR: 0,85; 95% CI: 0,73, 0,99). Podsumowując, całkowite spożycie żelaza i stężenie żelaza w surowicy były odwrotnie proporcjonalne do zapadalności na CHD, ale spożycie żelaza hemowego było dodatnio powiązane z zapadalnością na CHD. Podwyższone stężenie transferyny w surowicy było odwrotnie związane zarówno z występowaniem CHD, jak i śmiertelnością. Potrzebne są przyszłe badania, aby ustalić związek przyczynowy i wyjaśnić potencjalne mechanizmy.


title: Dieta śródziemnomorska i stan zdrowia: zaktualizowana metaanaliza i propozycja oceny przestrzegania zaleceń w oparciu o literaturę.

text: CEL: Aktualizacja poprzednich metaanaliz badań kohortowych, które badały związek między dietą śródziemnomorską a stanem zdrowia oraz wykorzystanie danych pochodzących ze wszystkich badań kohortowych w celu zaproponowania opartego na piśmiennictwie wyniku przestrzegania diety śródziemnomorskiej. PROJEKT: Przeprowadziliśmy kompleksowe przeszukanie literatury we wszystkich elektronicznych bazach danych do czerwca 2013 r. USTAWIENIE: Prospektywne badania kohortowe sprawdzające przestrzeganie diety śródziemnomorskiej i wyniki zdrowotne. Uzyskano wartości odcięcia dla grup pokarmowych użytych do obliczenia wyniku przylegania. TEMATY: Zaktualizowane wyszukiwanie przeprowadzono w ogólnej populacji 4 172 412 osób, z osiemnastoma ostatnimi badaniami, które nie były obecne w poprzednich metaanalizach. WYNIKI: Odnotowano 2-punktowy wzrost wskaźnika przestrzegania diety śródziemnomorskiej w celu określenia 8% zmniejszenia ogólnej śmiertelności (ryzyko względne = 0,92; 95% CI 0,91, 0,93), 10% zmniejszenie ryzyka CVD (ryzyko względne = 0,90; 95% CI 0,87, 0,92) i 4% zmniejszenie choroby nowotworowej (ryzyko względne = 0,96; 95% CI 0,95, 0,97). Wykorzystaliśmy dane pochodzące ze wszystkich badań kohortowych dostępnych w piśmiennictwie do zaproponowania opartego na piśmiennictwie wyniku przestrzegania zaleceń. Taki wynik waha się od 0 (minimalne przyleganie) do 18 (maksymalne przyleganie) punktów i obejmuje trzy różne kategorie spożycia dla każdej grupy żywności składającej się na dietę śródziemnomorską. WNIOSKI: Stwierdzono, że dieta śródziemnomorska jest zdrowym wzorcem żywieniowym pod względem zachorowalności i śmiertelności. Wykorzystując dane z badań kohortowych, zaproponowaliśmy opartą na literaturze ocenę przestrzegania diety, która może stanowić łatwe narzędzie do oceny przestrzegania diety śródziemnomorskiej również na poziomie indywidualnym.


title: Spożycie żelaza hemowego i ryzyko wystąpienia nowej cukrzycy w populacji śródziemnomorskiej z wysokim ryzykiem chorób układu krążenia: obserwacyjna analiza kohortowa

text: Wprowadzenie W kilku badaniach epidemiologicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko cukrzycy typu 2 (T2DM) wśród osób spożywających więcej czerwonego i przetworzonego mięsa. Spożycie żelaza hemowego jest bezpośrednio związane z wyższym ryzykiem T2DM u zdrowych dorosłych populacji chińskich i amerykańskich. Celem niniejszego badania była ocena związku między spożyciem żelaza hemowego a częstością występowania T2DM w populacji śródziemnomorskiej o wysokim ryzyku sercowo-naczyniowym. Metody Oceniliśmy podgrupę uczestników badania PREDIMED jako kohortę obserwacyjną, obserwowaną przez maksymalnie osiem lat. Początkowo włączyliśmy 1073 osoby bez cukrzycy (57,1% kobiet) w wieku 67,3 ± 6,0 lat, z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. Dieta została oceniona na początku badania za pomocą zwalidowanego, półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Wyniki W okresie obserwacji nowo zdiagnozowano 131 chorych na cukrzycę. Ryzyko zachorowania na T2DM oszacowano przy użyciu modeli bazowego spożycia żelaza hemowego i proporcjonalnego ryzyka, najpierw nieskorygowanych, następnie skorygowanych o energię, a na koniec skorygowanych o zmienne dietetyczne, antropometryczne, socjodemograficzne i styl życia. Znaczący bezpośredni związek z występowaniem T2DM stwierdzono dla żelaza hemowego (współczynnik ryzyka [HR] 1,30, 95% przedział ufności [CI], 1,02 do 1,66). Po drugie, zaobserwowaliśmy również, że kawa (HR: 0,93, 95% CI, 0,89 do 0,98) i napoje alkoholowe (HR: 1,02, 95% CI, 1,01 do 1,04) również zmniejszają i zwiększają ryzyko odpowiednio T2DM. . Wnioski Wysokie spożycie żelaza hemowego w diecie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju T2DM w populacji śródziemnomorskiej z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. Identyfikator rejestracji próby: ISRCTN35739639.


title: Wpływ diety śródziemnomorskiej na rozwój cukrzycy typu 2: metaanaliza 10 badań prospektywnych i 136 846 uczestników.

text: CEL: Celem pracy była metaanaliza badań prospektywnych oceniających wpływ diety śródziemnomorskiej na rozwój cukrzycy typu 2. MATERIAŁY/METODY: Bazy danych PubMed, Embase i Cochrane Central Register of Controlled Trials były przeszukiwane do 20 listopada 2013 r. Przydzielono publikacje w języku angielskim; Zidentyfikowano 17 oryginalnych badań (1 badanie kliniczne, 9 prospektywnych i 7 przekrojowych). Analizy pierwotne ograniczyły się do badań prospektywnych i klinicznych, uzyskując próbę liczącą 136 846 uczestników. Przeprowadzono przegląd systematyczny i metaanalizę efektów losowych. WYNIKI: Większe przestrzeganie diety śródziemnomorskiej wiązało się z 23% zmniejszonym ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2 (łączne ryzyko względne dla górnego i najniższego dostępnego centyla: 0,77; 95% CI: 0,66; 0,89). Analizy podgrup w oparciu o region, stan zdrowia uczestników i liczbę czynników zakłócających, które kontrolują, wykazały podobne wyniki. Ograniczenia obejmują różnice w narzędziach oceny przestrzegania diety śródziemnomorskiej, korektę czynników zakłócających, czas trwania obserwacji i liczbę zdarzeń z cukrzycą. WNIOSKI: Przedstawione wyniki mają duże znaczenie dla zdrowia publicznego, ponieważ nie ma konsensusu co do najlepszej diety przeciwcukrzycowej. Dieta śródziemnomorska, odpowiednio dostosowana do lokalnej dostępności żywności i indywidualnych potrzeb, może stanowić korzystny wybór żywieniowy w pierwotnej prewencji cukrzycy. Copyright © 2014 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie polifenoli i ryzyko zgonu: ponowna analiza badania PREDIMED

text: Wprowadzenie Polifenole mogą zmniejszać ryzyko chorób sercowo-naczyniowych (CVD) i innych chorób przewlekłych dzięki swoim właściwościom przeciwutleniającym i przeciwzapalnym, a także korzystnemu wpływowi na ciśnienie krwi, lipidy i insulinooporność. Jednak żadne wcześniejsze badania epidemiologiczne nie oceniały związku między spożyciem całkowitego spożycia polifenoli a podklasami polifenoli z ogólną śmiertelnością. Naszym celem była ocena, czy spożycie polifenoli wiąże się z całkowitą śmiertelnością u osób z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. Metody Wykorzystaliśmy dane z badania PREDIMED, obejmującego 7447 uczestników, randomizowanego, wieloośrodkowego, kontrolowanego, pięcioletniego badania żywieniowego w grupach równoległych, którego celem była ocena wpływu diety śródziemnomorskiej na pierwotną prewencję chorób układu krążenia. Spożycie polifenoli obliczono, dopasowując dane dotyczące spożycia żywności z powtarzanych kwestionariuszy częstotliwości żywności (FFQ) z bazą danych Phenol-Explorer dotyczącą zawartości polifenoli w każdym zgłoszonym jedzeniu. Współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) między spożyciem polifenoli a śmiertelnością oszacowano przy użyciu zależnych od czasu modeli proporcjonalnego hazardu Coxa. Wyniki W ciągu średnio 4,8 roku obserwacji zaobserwowaliśmy 327 zgonów. Po dostosowaniu wielowymiarowym stwierdziliśmy 37% względne zmniejszenie śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, porównując najwyższe i najniższe kwintyle całkowitego spożycia polifenoli (współczynnik ryzyka (HR) = 0,63; 95% CI 0,41 do 0,97; P dla trendu = 0,12). Wśród podklas polifenoli stylbeny i lignany były istotnie związane ze zmniejszoną śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny (HR = 0,48; 95% CI 0,25 do 0,91; P dla trendu = 0,04 i HR = 0,60; 95% CI 0,37 do 0,97; P dla trendu = 0,03, bez widocznych znaczących powiązań w pozostałych (flawonoidy lub kwasy fenolowe). Wnioski Wśród osób wysokiego ryzyka, osoby, które zgłaszały wysokie spożycie polifenoli, zwłaszcza stylbenów i lignanów, wykazywały mniejsze ryzyko śmiertelności ogólnej w porównaniu z osobami o niższym spożyciu. Wyniki te mogą być przydatne do określenia optymalnego spożycia polifenoli lub określonych źródeł polifenoli w pożywieniu, które mogą zmniejszyć ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. Rejestracja badania klinicznego ISRCTN35739639.


title: Spożycie magnezu w diecie jest odwrotnie proporcjonalne do śmiertelności u osób dorosłych z wysokim ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych.

text: Związek między spożyciem magnezu w diecie a chorobą sercowo-naczyniową (CVD) lub śmiertelnością oceniano w kilku badaniach prospektywnych, ale niewiele z nich oceniało ryzyko śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, które nigdy nie było oceniane u dorosłych z regionu Morza Śródziemnego z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. Celem tego badania była ocena związku między spożyciem magnezu a CVD i ryzykiem zgonu w populacji śródziemnomorskiej z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym z wysokim średnim spożyciem magnezu. Niniejsze badanie obejmowało 7216 mężczyzn i kobiet w wieku 55-80 lat z randomizowanego badania klinicznego PREDIMED (Prevención con Dieta Mediterránea). Uczestnicy zostali przydzieleni do 1 z 2 diet śródziemnomorskich (uzupełnionych orzechami lub oliwą z oliwek) lub do diety kontrolnej (porada dotycząca diety niskotłuszczowej). Śmiertelność została potwierdzona przez powiązanie z Narodowym Indeksem Zgonów i dokumentacją medyczną. Dopasowaliśmy regresje Coxa skorygowane o wiele zmiennych, aby ocenić powiązania między wyjściowymi tercylami spożycia magnezu skorygowanymi pod względem energetycznym a względnym ryzykiem CVD i śmiertelnością. Do oceny związku między corocznymi powtarzanymi pomiarami spożycia magnezu a śmiertelnością zastosowano analizy wielowymiarowe z uogólnionymi modelami równań estymujących. Po okresie obserwacji o medianie 4,8 roku wystąpiły łącznie 323 zgony, 81 zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych, 130 zgonów z powodu raka i 277 zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych. Skorygowane pod względem energetycznym początkowe spożycie magnezu było odwrotnie proporcjonalne do śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych, nowotworów i wszystkich przyczyn. W porównaniu z niższymi konsumentami, osoby w najwyższym tercylu spożycia magnezu miały 34% zmniejszenie ryzyka zgonu (HR: 0,66; 95% CI: 0,45, 0,95; P < 0,01). Spożycie magnezu w diecie było odwrotnie proporcjonalne do ryzyka śmiertelności u osób z basenu Morza Śródziemnego z wysokim ryzykiem CVD. To badanie zostało zarejestrowane na stronie kontrolowanej-trials.com jako ISRCTN35739639.


title: Dieta śródziemnomorska: historia zdrowia

text: Tradycja śródziemnomorska oferuje kuchnię bogatą w kolory, aromaty i wspomnienia, które wspierają smak i ducha tych, którzy żyją w zgodzie z naturą. Wszyscy mówią o diecie śródziemnomorskiej, ale niewielu jest tych, którzy robią to właściwie, wywołując tym samym spore zamieszanie u czytelnika. I tak dla jednych pokrywa się z pizzą, inni utożsamiali z makaronem z sosem mięsnym, w mieszance pseudohistorycznych tradycji i folkloru, które nie pomagają rozwiązać kwestii leżącej u podstaw każdej diety: połączyć i zrównoważyć żywność w taki sposób, aby zaspokoić jakościowe i ilościowe potrzeby jednostki iw pewnym sensie zachować jej zdrowie poprzez stosowanie substancji pomagających organizmowi w wykonywaniu normalnych funkcji życiowych. Celem naszej pracy jest pokazanie, że połączenie smaku i zdrowia to cel, który może bezwzględnie zrealizować każdy, pomimo tych, którzy wierzą, że tylko obfite spożycie kalorii może zagwarantować walory dania i zadowolenie konsumentów . Nie powinno to być absolutną nowością, ponieważ zdrowe tradycje kuchni śródziemnomorskiej wykorzystujemy od jakiegoś czasu w szerokiej gamie smacznych wyborów gastronomicznych, od zachęcających kolorów i mocnych zapachów, a także absolutnie zgodnych ze zdrowiem.


title: Dieta śródziemnomorska, udar, zaburzenia funkcji poznawczych i depresja: metaanaliza.

text: CEL: Ta metaanaliza ma na celu ilościową syntezę wszystkich badań, które badają związek między przestrzeganiem diety śródziemnomorskiej a ryzykiem udaru mózgu, depresji, zaburzeń poznawczych i choroby Parkinsona. METODY: Potencjalnie kwalifikujące się publikacje to te, które dostarczają oszacowania efektu względnego ryzyka (RR) dla związku między dietą śródziemnomorską a wyżej wymienionymi wynikami. Badania były poszukiwane w PubMed do 31 października 2012 r. Wyodrębniono maksymalnie skorygowane oszacowania efektów; oddzielne analizy przeprowadzono dla wysokiego i umiarkowanego przylegania. WYNIKI: Włączono dwadzieścia dwa kwalifikujące się badania (11 objętych udarem, 9 objętych depresją i 8 objętych upośledzeniem funkcji poznawczych; tylko 1 dotyczyło choroby Parkinsona). Wysokie przestrzeganie diety śródziemnomorskiej wiązało się konsekwentnie ze zmniejszonym ryzykiem udaru (RR = 0,71, 95% przedział ufności [CI] = 0,57-0,89), depresji (RR = 0,68, 95% CI = 0,54-0,86) i zaburzeniami poznawczymi ( RR = 0,60, 95% CI = 0,43-0,83). Umiarkowane przestrzeganie zaleceń było podobnie związane ze zmniejszonym ryzykiem depresji i zaburzeń poznawczych, podczas gdy trend ochronny dotyczący udaru był tylko marginalny. Analizy podgrup wskazały na ochronne działanie wysokiego przestrzegania zaleceń pod względem zmniejszonego ryzyka udaru niedokrwiennego, łagodnego upośledzenia funkcji poznawczych, demencji, a zwłaszcza choroby Alzheimera. Analiza meta-regresji wykazała, że ochronny wpływ diety śródziemnomorskiej na zapobieganie udarowi wydawał się bardziej znaczący wśród mężczyzn. Jeśli chodzi o depresję, ochronne efekty wysokiego przylegania wydawały się niezależne od wieku, podczas gdy korzystne działania umiarkowanego przylegania wydawały się zanikać wraz z wiekiem. INTERPRETACJA: Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej może przyczynić się do zapobiegania wielu chorobom mózgu; może to mieć szczególną wartość, biorąc pod uwagę starzenie się społeczeństw zachodnich. © 2013 Amerykańskie Towarzystwo Neurologiczne.


title: Zmiana częstości występowania czynników ryzyka choroby wieńcowej serca i chorób sercowo-naczyniowych u mężczyzn z obszarów wiejskich Krety w latach 1960-1991.

text: Niniejsze badanie porównuje częstość występowania choroby wieńcowej serca (CHD), czynników ryzyka (RF) i chorób sercowo-naczyniowych (CVD) wśród kreteńskich mężczyzn z obszarów wiejskich zbadanych w 1960 i 1991 roku. Badana populacja składała się z 148 mężczyzn w 1960 i 42 mężczyzn w 1991 r. z tej samej grupy wiekowej (od pięćdziesięciu pięciu do pięćdziesięciu dziewięciu lat) iz tej samej wsi. Wszyscy mężczyźni mieli pełne badanie układu sercowo-naczyniowego i spoczynkowy elektrokardiogram (EKG). Skurczowe BP (SBP) > lub = 140 mmHg stwierdzono u 42,6% badanych w 1960 i 45,2% w 1991 (NS). Rozkurczowe BP > lub = 95 mmHG stwierdzono u 14,9% badanych w 1960 r. w porównaniu z 33,3% w 1991 r. (p < 0,02). Całkowity cholesterol w surowicy (TSCH) > lub = 260 mg/dl około 6,7 mmol/l) stwierdzono u 12,8% badanych w 1960 i 28,6% w 1991 (p < 0,01). Nałogowi palacze (> lub = 20 papierosów/dziennie) byli 27,0% w 1960 w porównaniu z 35,7% w 1991 (:NS); 5,4% badanych w 1960 r. miało lekką aktywność fizyczną (PA) w porównaniu z 14,3% w 1991 r. (P < 0,01); 74,7% badanych było rolnikami w 1960 r. w porównaniu z 43,6% w 1991 r. (P < 0,1). Częstość CHD wynosiła 0,7% w 1960 r. w porównaniu z 9,5% w 1991 r. (p < 0,001). Nadciśnieniową chorobę serca stwierdzono u 3,4% badanych w 1960 i 4,8% w 1991 (NS). Częstość występowania wszystkich poważnych CVD była znacznie wyższa w 1991 roku (19,1%) w porównaniu z 1960 (8,8%) (p < 0,01). Podsumowując, częstość występowania CHD RF i CVD była znacznie wyższa w 1991 roku niż w 1960 u kreteńskich mężczyzn w tej samej grupie wiekowej. Ta wyższa częstość występowania wydaje się być związana ze zmianami diety i stylu życia, które zaszły na Krecie w ciągu ostatnich trzydziestu lat.


title: Dieta i 15-letnia śmiertelność w siedmiu krajach.

text: W 15 kohortach badania Siedmiu Krajów, obejmujących 11 579 mężczyzn w wieku 40-59 lat i „zdrowych” na początku, 2288 zmarło w ciągu 15 lat. Wskaźniki zgonów różniły się między kohortami. Różnice w średnim wieku, ciśnieniu krwi, cholesterolu w surowicy i nawykach palenia „wyjaśniły” 46% wariancji śmiertelności ze wszystkich przyczyn, 80% z powodu choroby wieńcowej serca, 35% z powodu raka i 45% z powodu udaru. Różnice w częstości zgonów nie były związane z różnicami kohortowymi pod względem średniej względnej masy ciała, otłuszczenia i aktywności fizycznej. Kohorty różniły się przeciętnymi dietami. Wskaźniki zgonów były dodatnio skorelowane ze średnim odsetkiem energii w diecie z nasyconych kwasów tłuszczowych, ujemnie z odsetkiem energii w diecie z jednonienasyconych kwasów tłuszczowych i nie były związane z odsetkiem energii w diecie z wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, białek, węglowodanów i alkoholu. Wszystkie śmiertelności były ujemnie związane ze stosunkiem kwasów tłuszczowych jednonienasyconych do nasyconych. Włączenie tego stosunku wraz z wiekiem, ciśnieniem krwi, poziomem cholesterolu w surowicy i nawykami palenia jako zmiennych niezależnych odpowiadało za 85% zmienności wskaźników zgonów ze wszystkich przyczyn, 96% choroby wieńcowej serca, 55% raka i 66% udaru mózgu. Kwas oleinowy odpowiadał za prawie wszystkie różnice w jednonienasyconych grupach między kohortami. Wskaźniki zgonów z wszystkich przyczyn i choroby wieńcowej serca były niskie w kohortach z oliwą z oliwek jako głównym tłuszczem. Nie twierdzi się, że istnieją związki przyczynowe, ale w ocenie ryzyka zaleca się uwzględnienie cech populacji, a także jednostek w obrębie populacji.


title: Wpływ diety śródziemnomorskiej na zespół metaboliczny i jego składniki: metaanaliza 50 badań i 534 906 osób.

text: CELE: Celem tego badania była metaanaliza badań epidemiologicznych i badań klinicznych oceniających wpływ diety śródziemnomorskiej na zespół metaboliczny (MS) oraz jego składniki. Wstęp: Dieta śródziemnomorska od dawna wiąże się z niskim ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w populacji osób dorosłych. METODY: Autorzy przeprowadzili przegląd systematyczny i metaanalizę efektów losowych badań epidemiologicznych i randomizowanych badań kontrolowanych, w tym publikacji w języku angielskim w PubMed, Embase, Web of Science i Cochrane Central Register of Controlled Trials do 30 kwietnia 2010 r.; Do analizy włączono 50 oryginalnych badań (35 badań klinicznych, 2 prospektywne i 13 przekrojowych), z udziałem 534 906 uczestników. WYNIKI: Połączony efekt przyszłych studiów i prób klinicznych pokazał, że przestrzeganie diety śródziemnomorskiej było związane ze zmniejszonym ryzykiem stwardnienia rozsianego (logarytmiczny współczynnik ryzyka: -0,69, 95% przedział ufności [CI]: -1,24 do -1,16). Dodatkowo wyniki badań klinicznych (średnia różnica, 95% CI) ujawniły ochronną rolę diety śródziemnomorskiej na takie składniki SM, jak obwód talii (-0,42 cm, 95% CI: -0,82 do -0,02), lipoproteiny o dużej gęstości cholesterol (1,17 mg/dl, 95% CI: 0,38 do 1,96), triglicerydy (-6,14 mg/dl, 95% CI: -10,35 do -1,93), skurczowe (-2,35 mm Hg, 95% CI: -3,51 do - 1,18) i rozkurczowego ciśnienia tętniczego (-1,58 mm Hg, 95% CI: -2,02 do -1,13) oraz glukozy (-3,89 mg/dl, 95% CI: -5,84 do -1,95), przy czym wyniki badań epidemiologicznych również potwierdziły te z badań klinicznych. WNIOSKI: Wyniki te mają duże znaczenie dla zdrowia publicznego, ponieważ ten wzorzec żywieniowy może być łatwo zaadaptowany przez wszystkie grupy ludności i różne kultury oraz w opłacalny sposób służyć do pierwotnej i wtórnej prewencji SM i jego poszczególnych komponentów. Copyright © 2011 Fundacja American College of Cardiology. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wartość pH kału i jego modyfikacja dietą u czarno-białych uczniów z RPA.

text: Średnie wartości pH kału nie różniły się istotnie w grupach wiejskich dzieci czarnoskórych z Afryki Południowej w wieku 10-12 lat, które stosowały tradycyjną dietę bogatą w błonnik o niskiej zawartości tłuszczu, oraz mieszkańców miast, którzy stosowali dietę częściowo zachodnią. Jednak obie średnie były znacznie niższe niż w grupach białych uczniów. W badaniach żywieniowych trwających 5 dni średnia wartość pH kału dzieci rasy czarnej stała się znacznie mniej kwaśna, gdy biały chleb zastąpiła mączkę kukurydzianą i stała się znacznie bardziej kwaśna, gdy codziennie spożywano suplement 6 pomarańczy. Suplementy składające się z odtłuszczonego mleka, masła i cukru nie miały znaczącego wpływu na średnią wartość pH kału. U białych dzieci przebywających w placówce średnia wartość pH kału stała się znacznie bardziej kwaśna, gdy codziennie spożywano dodatek 6 pomarańczy, choć nie zawierających „chrupiących” otrębów.


title: Mikrobiota jelitowa człowieka: czy dieta ma znaczenie?

text: Przewód pokarmowy człowieka (GI) jest złożonym układem składającym się z jamy ustnej, gardła, przełyku, żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, odbytnicy i odbytu, które razem z dodatkowymi narządami trawiennymi tworzą układ pokarmowy. Funkcją układu pokarmowego jest rozkładanie składników pokarmowych na małe cząsteczki, a następnie wchłanianie ich w celu późniejszego rozprowadzenia po całym organizmie. Poza trawieniem i metabolizmem węglowodanów, miejscowa mikroflora ma istotny wpływ na procesy fizjologiczne, żywieniowe i immunologiczne gospodarza, a bakterie komensalne są w stanie modulować ekspresję genów gospodarza, które regulują różnorodne i podstawowe funkcje fizjologiczne. Główne czynniki zewnętrzne, które mogą wpływać na skład społeczności drobnoustrojów u ogólnie zdrowych osób dorosłych, obejmują poważne zmiany w diecie i antybiotykoterapię. Zaobserwowano zmiany w niektórych wybranych grupach bakterii w wyniku kontrolowanych zmian w normalnej diecie, m.in. dieta wysokobiałkowa, dieta wysokotłuszczowa, prebiotyki, probiotyki i polifenole. Dokładniej, zmiany w rodzaju i ilości niestrawnych węglowodanów w diecie człowieka wpływają zarówno na produkty przemiany materii powstające w dolnych rejonach przewodu pokarmowego, jak i na populacje bakterii wykrywane w kale. Coraz częściej okazuje się, że interakcje między czynnikami żywieniowymi, mikrobiotą jelitową i metabolizmem gospodarza są ważne dla utrzymania homeostazy i zdrowia. Dlatego celem tego przeglądu jest podsumowanie wpływu diety, a zwłaszcza interwencji dietetycznych, na mikroflorę jelitową człowieka. Ponadto wyjaśniono najważniejsze czynniki zakłócające (stosowane metodologie i wewnętrzne czynniki ludzkie) w odniesieniu do analiz mikroflory jelitowej.


title: Wysokie pH okrężnicy sprzyja rakowi jelita grubego.

text: Wiele dowodów sugeruje, że kancerogeny lub współkarcynogeny odpowiedzialne za rozwój raka jelita grubego to albo rozkładane przez bakterie kwasy żółciowe, albo cholesterol. Proponuje się, że wysokie pH okrężnicy sprzyja powstawaniu ko-karcynogenów z tych substancji i że zakwaszenie okrężnicy przez błonnik pokarmowy (po trawieniu przez bakterie do krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych) lub mleko (u osób z nietolerancją laktozy) może temu zapobiec. proces.


title: Dieta wegańska lub wegetariańska znacząco zmienia ludzką mikrobiotę kałową okrężnicy.

text: TŁO/CELE: Składająca się z ≈10(14) komórek drobnoustrojów, mikrobiota jelitowa reprezentuje największą i najbardziej złożoną społeczność drobnoustrojów zamieszkujących ludzkie ciało. Jednak wpływ regularnych diet na mikrobiotę jest powszechnie nieznany. TEMATY/METODY: Przebadaliśmy próbki kału wegetarian (n=144), wegan (n=105) oraz równą liczbę osób z grupy kontrolnej spożywających zwykłą dietę wszystkożerną, dobranych pod względem wieku i płci. Zastosowaliśmy klasyczną izolację bakteriologiczną, identyfikację i wyliczenie głównych rodzajów bakterii beztlenowych i tlenowych oraz obliczono liczby bezwzględne i względne, które porównano między grupami. WYNIKI: Całkowita liczba Bacteroides spp., Bifidobacterium spp., Escherichia coli i Enterobacteriaceae spp. były istotnie niższe (odpowiednio P=0,001, P=0,002, P=0,006 i P=0,008) w próbkach wegańskich niż w próbkach kontrolnych, podczas gdy inne (biowary E. coli, Klebsiella spp., Enterobacter spp., inne Enterobacteriaceae, Enterococcus spp. ., Lactobacillus spp., Citrobacter spp. i Clostridium spp.) nie. Osoby na diecie wegetariańskiej plasowały się między weganami a grupą kontrolną. Całkowita liczba drobnoustrojów nie różniła się między grupami. Ponadto osoby na diecie wegańskiej lub wegetariańskiej wykazały istotnie (P=0,0001) niższe pH kału niż osoby z grupy kontrolnej, a pH kału i liczba bakterii E. coli i Enterobacteriaceae były istotnie skorelowane we wszystkich podgrupach. WNIOSKI: Utrzymanie ścisłej diety wegańskiej lub wegetariańskiej powoduje znaczną zmianę mikroflory, podczas gdy całkowita liczba komórek pozostaje niezmieniona.


title: Poziomy urobilinogenu w kale i pH stolca w grupach populacji o różnej zapadalności na raka jelita grubego i ich ewentualna rola w jego etiologii.

text: Stwierdzono, że średnie poziomy urobilinogenu w kale i pH stolca były wyższe u osób z grupy populacji o wysokim ryzyku zachorowania na raka okrężnicy niż u osób dobranych pod względem wieku, płci i statusu socjoekonomicznego z grupy niskiego ryzyka. Wydaje się, że alkaliczny odczyn treści okrężnicy ma działanie rakotwórcze poprzez bezpośrednie działanie na śluz komórek śluzowych. Z drugiej strony reakcja kwasowa wydaje się działać ochronnie. Różnice te zależą od wzorców diety i sposobu odżywiania się. Prawidłowe żucie pokarmu, pasze objętościowe, błonnik i błonnik roślinny oraz krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe mleka i fermentowanych produktów mlecznych w diecie wydają się działać ochronnie.


title: Dieta, mikrobiota i metabolity drobnoustrojów w ryzyku raka okrężnicy u Afrykanów z obszarów wiejskich i Afroamerykanów

text: Wstęp: Badania epidemiologiczne sugerują, że większość przypadków sporadycznego raka jelita grubego można przypisać diecie. Uznanie, że mikrobiota okrężnicy ma duży wpływ na zdrowie okrężnicy, sugeruje, że mogą pośredniczyć w powstawaniu raka okrężnicy. Cel: Aby zbadać hipotezę, że wpływ diety na ryzyko zachorowania na raka okrężnicy jest pośredniczony przez mikrobiotę poprzez ich metabolity, zmierzyliśmy różnice w drobnoustrojach okrężnicy i ich metabolitach u Afroamerykanów z grupy wysokiego ryzyka i rdzennych Afrykanów z obszarów wiejskich o niskim ryzyku rak jelita grubego. Projekt: Świeże próbki kału pobrano od 12 zdrowych Afroamerykanów w wieku 50–65 lat oraz od 12 dopasowanych pod względem wieku i płci rdzennych mieszkańców Afryki. Mikrobiomy analizowano za pomocą pirosekwencjonowania genu 16S rybosomalnego RNA wraz z ilościową reakcją łańcuchową polimerazy głównych bakterii fermentacyjnych, wytwarzających maślan i rozprzęgających kwasy żółciowe. Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe w kale oznaczano metodą chromatografii gazowej, a kwasy żółciowe metodą chromatografii cieczowej ze spektrometrią mas. Wyniki: Skład drobnoustrojów był zasadniczo różny, z przewagą Prevotella u rdzennych Afrykańczyków (enterotyp 2) i Bacteroides u Afroamerykanów (enterotyp 1). Całkowita liczba bakterii i głównych grup wytwarzających maślan była znacznie liczniejsza w próbkach kału od rdzennych Afrykańczyków. Geny drobnoustrojów kodujące wtórną produkcję kwasów żółciowych były liczniejsze u Afroamerykanów, podczas gdy te kodujące metanogenezę i produkcję siarkowodoru były wyższe u rdzennych Afrykańczyków. Stężenia drugorzędowych kwasów żółciowych w kale były wyższe u Afroamerykanów, podczas gdy krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe były wyższe u rdzennych Afrykańczyków. Wnioski: Nasze wyniki potwierdzają hipotezę, że na ryzyko raka okrężnicy wpływa równowaga między produkcją metabolitów promujących zdrowie, takich jak maślan i potencjalnie rakotwórczych metabolitów, takich jak wtórne kwasy żółciowe, przez drobnoustroje.


title: Siarkowodór wywołuje bezpośrednie uszkodzenia DNA związane z rodnikami.

text: Siarkowodór (H(2)S) jest wytwarzany przez rodzime bakterie redukujące siarczany w jelicie grubym i stanowi szkodę środowiskową dla nabłonka okrężnicy. Badania kliniczne powiązały obecność bakterii redukujących siarczany lub H(2)S w okrężnicy z przewlekłymi chorobami, takimi jak wrzodziejące zapalenie okrężnicy i rak jelita grubego, chociaż w tym momencie dowody są poszlakowe, a mechanizmy leżące u ich podstaw pozostają nieokreślone. Wykazaliśmy wcześniej, że siarczek w stężeniach podobnych do tych występujących w ludzkiej okrężnicy indukował uszkodzenie genomowego DNA w komórkach ssaków. Niniejsze badanie dotyczyło charakteru uszkodzenia DNA poprzez określenie, czy siarczek jest bezpośrednio genotoksyczny, czy też genotoksyczność wymaga metabolizmu komórkowego. Zakwestionowaliśmy również, czy w genotoksyczności siarczków pośredniczą wolne rodniki i czy w grę wchodzi utlenianie zasad DNA. Nagie jądra z nietraktowanych komórek jajnika chomika chińskiego potraktowano siarczkiem; Uszkodzenie DNA było indukowane przez stężenia tak niskie jak 1 mikromol/L. Uszkodzenie to zostało skutecznie wygaszone przez wspólne traktowanie butylohydroksyanizolem. Co więcej, traktowanie siarczkiem zwiększyło liczbę utlenionych zasad rozpoznawanych przez glikozylazę formamidopirymidyno[fapy]-DNA. Wyniki te potwierdzają genotoksyczność siarczków i silnie sugerują, że w tej genotoksyczności pośredniczą wolne rodniki. Obserwacje te podkreślają możliwą rolę siarczków jako szkody środowiskowej, która, biorąc pod uwagę predysponujące tło genetyczne, może prowadzić do niestabilności genomowej lub kumulacji mutacji charakterystycznych dla raka jelita grubego.


title: Dieta bogata w tłuszcz i mięso, ale uboga w błonnik pokarmowy zwiększa potencjał genotoksyczny „wody kałowej”.

text: Aby określić wpływ różnych diet na genotoksyczność wody kałowej u ludzi, siedmiu zdrowych ochotników spożywało przez 12 dni dietę bogatą w tłuszcze, mięso i cukier, ale ubogą w warzywa i pozbawioną produktów pełnoziarnistych (dieta 1). Tydzień po zakończeniu tego okresu ochotnicy zaczęli stosować dietę wzbogaconą o warzywa i produkty pełnoziarniste, ale ubogą w tłuszcz i mięso (dieta 2) przez drugi okres 12 dni. Działanie genotoksyczne wód kałowych uzyskanych po obu dietach oceniano za pomocą elektroforezy w żelu jednokomórkowym (test Comet) stosując jako cel linię komórkową ludzkiego gruczolakoraka okrężnicy HT29 klon 19a. Fluorescencja i długość ogonów obrazów komet odzwierciedlają stopień uszkodzenia DNA w pojedynczych komórkach. Średnie uszkodzenia DNA wyrażone jako stosunek intensywności ogona (fluorescencja ogona) do całkowitej intensywności komety po inkubacji z wodą kałową od ochotników stosujących dietę 1 było około dwukrotnie wyższe niż w przypadku diety 2. Podatność inkubowanych komórek z wodą kałową do uszkodzeń DNA spowodowanych dodatkowym traktowaniem nadtlenkiem wodoru nie wykazały znaczących różnic między dwiema dietami. Wytwarzanie utlenionych zasad pirymidynowych i purynowych nie wykazało różnic po wstępnym potraktowaniu obydwoma rodzajami wody kałowej. Wyniki wskazują, że diety bogate w tłuszcz i mięso, ale ubogie w błonnik pokarmowy zwiększają genotoksyczność wody kałowej wobec komórek okrężnicy i mogą przyczyniać się do zwiększonego ryzyka raka jelita grubego.


title: Odżywianie i zdrowie okrężnicy: kluczowa rola mikroflory.

text: CEL PRZEGLĄDU: Zwrócenie uwagi na mechanizmy, dzięki którym dieta wpływa na czynność okrężnicy i choroby. OSTATNIE BADANIA: Miejscowe składniki odżywcze są preferowane przez błonę śluzową jelit w celu utrzymania struktury i funkcji. W okrężnicy miejscowe składniki odżywcze są wytwarzane przez mikrobiotę okrężnicy w celu utrzymania zdrowia błony śluzowej. Co najważniejsze, krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe kontrolują proliferację i różnicowanie, zmniejszając w ten sposób ryzyko raka okrężnicy. U pacjentów z masywną utratą jelita cienkiego produkcja krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych wspomaga przeżycie poprzez uwalnianie do 1000 kcal energii dziennie. Badania na ludziach pokazują, że mikrobiota syntetyzuje dużą pulę nadającego się do wykorzystania folianu, który może wspierać przeżycie w zubożałych populacjach. Niestety mikrobiota może również wytwarzać toksyczne produkty z resztek żywności, takie jak genotoksyczny siarkowodór, przez bakterie redukujące siarkę w odpowiedzi na dietę wysokomięsną. Zastosowanie technik bezkulturowych opartych na regionach 16S DNA ujawniło, że nasze okrężnice zawierają ponad 800 gatunków bakterii i 7000 różnych szczepów. Dowody sugerują, że dieta bezpośrednio wpływa na różnorodność mikroflory, zapewniając związek między dietą, chorobą okrężnicy i rakiem okrężnicy. Mikrobiota może jednak decydować o efektywności wchłaniania pokarmu i ryzyku otyłości. PODSUMOWANIE: Nasze badania koncentrowały się na niewielkiej liczbie gatunków bakterii: można oczekiwać, że charakterystyka mikrobioty i jej metabolizmu będzie kluczem do zdrowia i choroby okrężnicy.


title: Udział białka pokarmowego w produkcji siarczków w jelicie grubym: badanie in vitro i kontrolowane żywienie u ludzi.

text: TŁO: Siarkowodór to działająca na światło trucizna komórkowa pochodzenia bakteryjnego, która ma związek z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Wytwarzanie siarczków w okrężnicy jest prawdopodobnie napędzane przez składniki dietetyczne, takie jak aminokwasy zawierające siarkę (SAA) i siarka nieorganiczna (np. siarczyny). CEL: Oceniliśmy udział SAA z mięsa w produkcji siarczków przez bakterie jelitowe przy użyciu zarówno modelowego systemu hodowli in vitro, jak i badania żywienia człowieka in vivo. PROJEKT: Pięciu zdrowych mężczyzn przebywało w bloku metabolicznym i karmiono sekwencją 5 diet po 10 dni każda. Spożycie mięsa wahało się od 0 g/d przy diecie wegetariańskiej do 600 g/d przy diecie wysokomięsnej. Siarczek kału i siarczan moczu oznaczano w próbkach pobranych w 9. i 10. dniu każdego okresu diety. Dodatkowo, 5 lub 10 g albuminy surowicy bydlęcej lub kazeiny/l dodano do hodowli wsadowych zaszczepionych kałem od 4 zdrowych ochotników. Stężenia siarczków, amoniaku i substancji reagujących Lowry'ego mierzono przez 48 godzin. WYNIKI: Średnie (+/-SEM) stężenia siarczków w kale wahały się od 0,22 +/- 0,02 mmol/kg przy diecie 0 g/d do 3,38 +/- 0,31 mmol/kg przy diecie 600 g/d i były znacząco związane ze spożyciem mięsa (P: < 0,001). Tworzenie siarczków w hodowlach okresowych kału uzupełnionych zarówno albuminą surowicy bydlęcej, jak i kazeiną korelowało z trawieniem białka, co mierzono zanikiem substancji reagujących z metodą Lowry'ego i pojawieniem się amoniaku. WNIOSEK: Białko pokarmowe z mięsa jest ważnym substratem do wytwarzania siarczków przez bakterie w ludzkim jelicie grubym.


title: Analiza epidemiologiczna choroby Leśniowskiego-Crohna w Japonii: zwiększone spożycie w diecie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-6 i białka zwierzęcego ma związek z ink...

text: Zbadaliśmy korelację między występowaniem choroby Leśniowskiego-Crohna a zmianą diety w stosunkowo jednorodnej populacji japońskiej. Częstość występowania i dzienne spożycie każdego składnika diety porównywano corocznie od 1966 do 1985 roku. Analiza jednoczynnikowa wykazała, że zwiększona częstość występowania choroby Leśniowskiego-Crohna była silnie (P < 0,001) skorelowana ze zwiększonym spożyciem tłuszczu ogółem (r = 0,919). tłuszcz zwierzęcy (r = 0,880), wielonienasycone kwasy tłuszczowe n-6 (r = 0,883), białko zwierzęce (r = 0,908), białko mleka (r = 0,924) oraz stosunek spożycia kwasów tłuszczowych n-6 do n-3 (r = 0,792). Było ono mniej skorelowane ze spożyciem białka całkowitego (r = 0,482, P < 0,05), nie było skorelowane ze spożyciem białka rybnego (r = 0,055, P > 0,1) i było odwrotnie skorelowane ze spożyciem białka roślinnego (r = - 0,941, P < 0,001). Analiza wieloczynnikowa wykazała, że zwiększone spożycie białka zwierzęcego było najsilniejszym niezależnym czynnikiem przy słabszym drugim czynniku, zwiększonej proporcji wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-6 do n-3. Obecne badanie w połączeniu z raportowanymi badaniami klinicznymi sugeruje, że zwiększone spożycie w diecie białka zwierzęcego i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-6 przy mniejszej ilości wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 może przyczyniać się do rozwoju choroby Leśniowskiego-Crohna.


title: Wpływ białkowych suplementów diety na powstawanie metabolitów bakteryjnych w okrężnicy.

text: Wstęp: Ocena wpływu zwiększonego spożycia białka w diecie na metabolizm bakterii okrężnicy u zdrowych ochotników. METODY: Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, amoniak i lotne związki organiczne w próbkach kału oraz fenole w moczu pięciu ochotników zmierzono po tygodniu przyjmowania podstawowych składników odżywczych i po tygodniu diety uzupełnionej pokarmem bogatym w białko (Fortimel Nutricia, Zoetermeer, Holandia). Do analizy statystycznej wykorzystano sparowane testy t i analizę czynnikową. WYNIKI: Całkowite spożycie energii i węglowodanów opornych pozostawało niezmienione w każdym okresie badania. Procentowy pobór energii dostarczanej w postaci białka pokarmowego znacząco wzrósł (z 15,4% do 23,8%; p = 0,007) podczas przyjmowania suplementów. Podczas suplementacji białkami zaobserwowano znaczny wzrost stężenia amoniaku w kale (p = 0,002), kwasu walerianowego (p = 0,02) oraz p-krezolu w moczu (p = 0,04). W sumie z próbek kału wyizolowano 120 różnych związków lotnych, z których 10 znacznie wzrosło podczas suplementacji białka w diecie. Zmiana wzorca lotności, szczególnie dla metabolitów zawierających S, została wyraźnie pokazana przez model analizy czynnikowej, w którym rozróżniono dwa schematy żywieniowe dla wszystkich ochotników. WNIOSEK: Wzrost zawartości białka w diecie prowadzi do zmian w tworzeniu produktów przez metabolizm okrężnicy, co odzwierciedla się głównie wzrostem stężenia amoniaku w kale, lotnych substancji S w kale i p-krezolu w moczu.


title: Optymalna lipoproteina o niskiej gęstości wynosi od 50 do 70 mg/dl: niższa jest lepsza i fizjologicznie normalna.

text: Normalny zakres lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) wynosi od 50 do 70 mg/dl dla rodzimych myśliwych-zbieraczy, zdrowych ludzkich noworodków, wolno żyjących naczelnych i innych dzikich ssaków (z których nie rozwija się miażdżyca). Dane z badań randomizowanych sugerują, że progresja miażdżycy i choroby wieńcowe są zminimalizowane, gdy LDL jest obniżony do <70 mg/dl. W badaniach, które obniżyły LDL do tego zakresu od 50 do 70 mg/dl, nie pojawiły się żadne poważne obawy dotyczące bezpieczeństwa. Obecne wytyczne ustalające docelowy poziom LDL na poziomie 100–115 mg/dl mogą prowadzić do znacznego niedostatecznego leczenia u osób wysokiego ryzyka.


title: Seria przeglądów tematycznych: patogeneza miażdżycy. Interpretacyjna historia kontrowersji dotyczących cholesterolu, część V: odkrycie s...

text: Pierwsze cztery recenzje z tej serii (Steinberg, D. 2004. J. Lipid Res. 45: 1583-1593; Steinberg, D. 2005. J. Lipid Res. 46: 179-190; Steinberg, D. 2005. J. Lipid Res. 46: 2037-2051; Steinberg, D. 2006. J. Lipid Res. 47: 1-14) prześledzili stopniową akumulację dowodów, dowodów kilku różnych rodzajów, wspierających hipotezę lipidową. Prześledzili historię od klasycznej pracy Anitschkowa z 1913 roku na temat modelu królika karmionego cholesterolem do przełomowego badania Coronary Primary Prevention Trial z 1984 roku, pierwszego dużego, randomizowanego, podwójnie ślepego badania interwencji pierwotnej, które wykazało, że obniżenie poziomu cholesterolu we krwi (za pomocą cholestyraminy) znacząco zmniejsza serce wieńcowe. zdarzenia chorobowe. W tym momencie po raz pierwszy obniżenie poziomu cholesterolu we krwi stało się oficjalnym narodowym celem zdrowia publicznego. Mimo to tylko niewielka część pacjentów z grupy wysokiego ryzyka otrzymywała odpowiednie leczenie obniżające poziom cholesterolu, a wiele ważnych pytań klinicznych pozostało bez odpowiedzi. Ten końcowy przegląd z tej serii śledzi wczesne badania, które doprowadziły do odkrycia statyn i pokrótce przedstawia znane obecnie badania kliniczne na dużą skalę, wykazujące ich bezpieczeństwo i niezwykłą skuteczność w zmniejszaniu zachorowalności i śmiertelności z powodu choroby wieńcowej.


title: Dieta wegetariańska a poziom cholesterolu i trójglicerydów.

text: CEL: Porównanie poziomów trójglicerydów (TG), cholesterolu całkowitego (TC), lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) wśród wegetarian i wszystkożerców. METODY: Próbki krwi pobrano od 76 osób – zarówno mężczyzn, jak i kobiet – podzielonych na cztery różne grupy dietetyczne: wszystkożercy, laktoowowegetarianie, laktowegetarianie i wegetarianie z ograniczeniami (lub weganie). Dozowanie wykonano dla: TC, LDL, HDL i TG. WYNIKI: Stwierdzono istotną różnicę dla poziomów TC, LDL i TG między próbkami. Wyższe poziomy były zgłaszane przez wszystkożernych, a niższe dla wegetarian, ponieważ produkty zwierzęce były ograniczone, a najniższe poziomy zgłaszali weganie. Średnia i odchylenie standardowe dla TC wyniosły 208,09 +/- 49,09 mg/dl w grupie wszystkożerców i 141,06 +/- 30,56 mg/dl w grupie wegan (p < 0,001). Wartości LDL dla wszystkożerców i wegan wynosiły odpowiednio: 123,43 +/- 42,67 mg/dl i 69,28 +/- 29,53 mg/dl (p < 0,001). W przypadku TG wartości te wyniosły 155,68 +/- 119,84 mg/dl i 81,67 +/- 81,90 mg/dl (p < 0,01). Jeśli chodzi o poziom HDL, nie odnotowano różnic między próbkami, ale stosunek HDL/TC był znacznie wyższy u wegan (p = 0,01). WNIOSEK: Dieta wegetariańska wiązała się z niższymi poziomami TG, TC i LDL w porównaniu z dietą wszystkożerców.


title: Zaawansowany poziom produktu końcowego glikacji, cukrzyca i przyspieszone starzenie poznawcze

text: Cel: W kilku badaniach stwierdzono, że cukrzyca zwiększa ryzyko zaburzeń poznawczych; niektórzy postawili hipotezę, że zaawansowane produkty końcowe glikacji (AGE) leżą u podstaw tego związku. AGE są usieciowanymi produktami, które powstają w wyniku reakcji między glukozą a białkami. Niewiele wiadomo na temat związku między obwodową koncentracją AGE a starzeniem się funkcji poznawczych. Metody: Przebadaliśmy prospektywnie 920 osób w podeszłym wieku bez otępienia, 495 z cukrzycą i 425 z prawidłowym poziomem glukozy (średnia wieku 74,0 lata). Używając modeli mieszanych, zbadaliśmy wyjściowe stężenie AGE, mierzone za pomocą pentozydyny w moczu i analizowane jako tertyl, oraz wyniki w Modified Mini-Mental State Examination (3MS) i Digit Symbol Substitution Test (DSST) na początku i wielokrotnie przez 9 lat. Incydentalne zaburzenia poznawcze (spadek >1,0 SD w każdym teście) analizowano za pomocą regresji logistycznej. Wyniki: Starsi dorośli z wysokim poziomem pentozydyny mieli gorszy wyjściowy wynik DSST (p=0,05), ale nie inny wynik 3MS (p=0,32). W obu testach był wyraźniejszy 9-letni spadek u osób z wysokim i średnim poziomem pentozydyny w porównaniu z tymi w najniższym tercylu (3MS 7,0, 5,4 i 2,5 punktu spadek, p ogólne <0,001; DSST 5,9, 7,4 i spadek o 4,5 punktu, p=0,03). Incydentalne upośledzenie funkcji poznawczych było wyższe u osób z wysokim lub średnim poziomem pentozydyny niż u osób z najniższym tercylem (3 MS: 24% vs 17%, iloraz szans = 1,55; 95% przedział ufności 1,07–2,26; DSST: 31% vs 22%, szanse współczynnik = 1,62; 95% przedział ufności 1,13–2,33). Nie stwierdzono interakcji między poziomem pentozydyny, stanem cukrzycy i pogorszeniem funkcji poznawczych. Wieloczynnikowa korekta ze względu na wiek, płeć, rasę, wykształcenie, nadciśnienie tętnicze, chorobę sercowo-naczyniową, szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej i cukrzycę nieco zmniejszyła wyniki, ale ogólne wzorce pozostały podobne. Wnioski: Wysoki obwodowy poziom AGE wiąże się z większym spadkiem funkcji poznawczych u osób starszych z cukrzycą i bez cukrzycy.


title: Czy sirtuiny promują długowieczność ssaków?: krytyczny przegląd jej związku z efektem długowieczności wywołanym ograniczeniem kalorii

text: Sirtuiny (SIRT), rodzina deacetylaz zależnych od dinukleotydu nikotynamidoadeninowego (NAD), stają się kluczowymi cząsteczkami regulującymi starzenie się i choroby związane z wiekiem, w tym nowotwory, zaburzenia metaboliczne i choroby neurodegeneracyjne. U ssaków zidentyfikowano siedem izoform SIRT (SIRT1–7). SIRT1 i 6, zlokalizowane głównie w jądrze, regulują transkrypcję genów i naprawę DNA. SIRT3 w mitochondriach reguluje bioenergetykę mitochondriów. Wstępne badania na drożdżach, nicieniach i muchach wykazały silny związek SIRT z przedłużającymi życie skutkami ograniczenia kalorii (CR), solidną eksperymentalną interwencją na rzecz długowieczności w wielu organizmach. Jednak kolejne badania przyniosły kontrowersyjne ustalenia dotyczące roli SIRT w efekcie CR. W niniejszym przeglądzie opisano funkcjonalne role ssaczych SIRT i omówiono ich znaczenie dla mechanizmów leżących u podstaw długowieczności CR.


title: Produkty końcowe zaawansowanej glikacji dietetycznej i starzenie się

text: Produkty końcowe zaawansowanej glikacji (AGE) to heterogeniczna, złożona grupa związków, które powstają, gdy cukier redukujący reaguje w sposób nieenzymatyczny z aminokwasami w białkach i innych makrocząsteczkach. Dzieje się to zarówno egzogennie (w żywności), jak i endogennie (u ludzi), przy czym większe stężenia występują u osób starszych. Podczas gdy wyższe AGE występują zarówno u zdrowych osób starszych, jak iu osób z chorobami przewlekłymi, trwają badania mające na celu zarówno ilościową ocenę AGE w żywności, jak iu ludzi oraz identyfikację mechanizmów, które wyjaśniałyby, dlaczego niektóre ludzkie tkanki są uszkodzone, a inne nie. W ciągu ostatnich dwudziestu lat pojawiło się więcej dowodów na to, że AGE mogą być zaangażowane w rozwój przewlekłych chorób zwyrodnieniowych związanych z wiekiem, takich jak choroba sercowo-naczyniowa, choroba Alzheimera i powikłania cukrzycy. Wyniki kilku badań na modelach zwierzęcych i na ludziach pokazują, że ograniczenie AGE w diecie ma pozytywny wpływ na gojenie się ran, insulinooporność i choroby sercowo-naczyniowe. Ostatnio doniesiono, że efekt ograniczenia spożycia AGE zwiększa długość życia w modelach zwierzęcych. Ten artykuł podsumuje prace, które zostały opublikowane zarówno dla AGE żywności, jak i AGE in vivo oraz ich związek ze starzeniem się, a także przedstawi sugestie dotyczące przyszłych badań.


title: Ochronne działanie i mechanizmy sirtuin w układzie nerwowym

text: Dwa białka regulatora cichej informacji (sirtuiny lub SIRT) to grupa deacetylaz histonowych, których aktywność jest zależna i regulowana przez dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy (NAD+). Tłumią transkrypcję całego genomu, a jednocześnie regulują w górę wybrany zestaw białek związanych z metabolizmem energetycznym i mechanizmami przetrwania, a zatem odgrywają kluczową rolę w efektach długowieczności wywołanych ograniczeniem kalorii. Ostatnio donoszono o neuroprotekcyjnym działaniu sirtuin zarówno w przypadku ostrych, jak i przewlekłych chorób neurologicznych. Celem tego przeglądu jest podsumowanie najnowszych postępów w zakresie ochronnego działania sirtuin, ze szczególnym uwzględnieniem SIRT1. Najpierw przedstawimy rozmieszczenie sirtuin w mózgu oraz sposób regulacji ich ekspresji i aktywności. Następnie podkreślamy ich działanie ochronne przeciwko powszechnym zaburzeniom neurologicznym, takim jak niedokrwienie mózgu, uszkodzenie aksonów, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, stwardnienie zanikowe boczne i stwardnienie rozsiane. Na koniec analizujemy mechanizmy leżące u podstaw neuroprotekcji za pośrednictwem sirtuiny, koncentrując się na ich substratach niehistonowych, takich jak enzymy naprawcze DNA, kinazy białkowe, czynniki transkrypcyjne i koaktywatory. Łącznie zebrane tutaj informacje posłużą jako kompleksowe odniesienie do dotychczasowych działań sirtuin w układzie nerwowym i, miejmy nadzieję, pomogą w projektowaniu dalszych badań eksperymentalnych i rozszerzaniu sirtuin jako celów terapeutycznych w przyszłości.


title: Badania obrazowania wzdłużnego rezonansu magnetycznego osób starszych: kurczący się mózg.

text: Utrata tkanki mózgowej związana z wiekiem została wywnioskowana z przekrojowych badań neuroobrazowania, ale brakuje bezpośrednich pomiarów zmian istoty szarej i białej z badań podłużnych. Określiliśmy ilościowo skany wzdłużnego rezonansu magnetycznego (MRI) 92 osób starszych bez demencji (w wieku 59-85 lat na początku badania) w Baltimore Longitudinal Study of Aging w celu określenia częstości i regionalnego rozkładu utraty tkanki istoty szarej i białej u osób starszych. Korzystając z obrazów z okresu początkowego, 2 lat i 4 lat obserwacji, stwierdziliśmy istotne zmiany wieku w zakresie szarości (p < 0,001) i bieli (p < 0,001) nawet w podgrupie 24 bardzo zdrowych osób starszych. Roczne tempo utraty tkanki wyniosło 5,4 +/- 0,3, 2,4 +/- 0,4 i 3,1 +/- 0,4 cm3 na rok odpowiednio dla całkowitej objętości mózgu, szarej i białej, a komory zwiększyły się o 1,4 +/- 0,1 cm3 na rok. rok (odpowiednio 3,7, 1,3, 2,4 i 1,2 cm3 u osób bardzo zdrowych). Obszary czołowe i ciemieniowe, w porównaniu ze skroniowymi i potylicznymi, wykazywały większy spadek. Utrata istoty szarej była najbardziej wyraźna w obszarach oczodołu i dolnej części czołowej, obręczy, wyspowej, dolnej części ciemieniowej oraz w mniejszym stopniu mezjalnej części skroniowej, podczas gdy zmiany istoty białej były szeroko rozpowszechnione. W tym pierwszym badaniu zmian objętości istoty szarej i białej wykazujemy znaczną podłużną utratę tkanki zarówno dla istoty szarej, jak i białej, nawet u bardzo zdrowych osób starszych. Dane te dostarczają istotnych informacji na temat tempa i regionalnego wzorca zmian związanych z wiekiem, na podstawie których można ocenić patologię, i sugerują wolniejsze tempo atrofii mózgu u osób, które pozostają zdrowe pod względem medycznym i poznawczym.


title: Sirtuiny w starzeniu się poznawczym i chorobie Alzheimera.

text: CEL PRZEGLĄDU: Sirtuiny to rodzina enzymów wysoce konserwatywnych w ewolucji i zaangażowanych w mechanizmy znane z promowania zdrowego starzenia się i długowieczności. Niniejszy przegląd ma na celu omówienie ostatnich postępów w zrozumieniu roli sirtuin, w szczególności ssaczego SIRT1, w promowaniu długowieczności i jej potencjalnych podstaw molekularnych dla neuroprotekcji przed starzeniem się poznawczym i patologią choroby Alzheimera. OSTATNIE WYNIKI: Wykazano, że skumulowany wzrost stresu oksydacyjnego podczas starzenia zmniejsza aktywność SIRT1 w tkance katabolicznej, prawdopodobnie przez bezpośrednią inaktywację przez reaktywny tlen. Nadekspresja SIRT1 zapobiega apoptozie wywołanej stresem oksydacyjnym i zwiększa odporność na stres oksydacyjny poprzez regulację czynników transkrypcyjnych z rodziny FOXO. Ponadto resweratrol silnie stymuluje aktywność deacetylazy SIRT1 w sposób zależny od dawki, zwiększając jego powinowactwo wiązania zarówno z acetylowanym substratem, jak i NAD(+). Ostatnio wykazano, że SIRT1 wpływa na produkcję amyloidu poprzez wpływ na gen ADAM10. Regulacja w górę SIRT1 może również indukować szlak Notch i hamować sygnalizację mTOR. PODSUMOWANIE: Ostatnie badania ujawniły niektóre mechanizmy i szlaki związane z neuroprotekcyjnym działaniem SIRT1.


title: Na skrzyżowaniu długości życia, ograniczenia kalorii, chromatyny i choroby: spotkanie na sirtuinach.

text: Długowieczność, długość życia, nowotwory, transformacja komórkowa, energia, ograniczenie kalorii, cukrzyca – co może łączyć ze sobą taką różnorodność gorących tematów w badaniach biomedycznych? Nowe odkrycia sugerują, że odpowiedź leży w zrozumieniu funkcji niedawno odkrytej rodziny białek zwanych Sirtuinami. Barcelona była gospodarzem pierwszego spotkania naukowego poświęconego całkowicie tym ewolucyjnie konserwatywnym deacetylazom białkowym, z udziałem ekspertów od biochemii po biologię komórkową, modele myszy, ukierunkowanie leków i patofizjologię tych cząsteczek. Ich praca, podsumowana tutaj, ustanawia Sirtuiny jako głównych graczy w homeostazie komórkowej i chorobach człowieka, które działają poprzez całą gamę substratów biochemicznych i procesów fizjologicznych. Niewątpliwie jest to coraz bardziej rozwijająca się dziedzina, która ma pozostać i rozwijać się.


title: Stężenie w surowicy zapalnej glikotoksyny, metyloglioksalu, wiąże się ze zwiększonym pogorszeniem funkcji poznawczych u osób starszych

text: Wprowadzenie Produkty końcowe zaawansowanej glikacji zwiększają stres oksydacyjny, stan zapalny i neurotoksyczność. Poziomy surowicy wzrastają w cukrzycy i przy starzeniu. Zbadaliśmy związek między pochodnymi metyloglioksalu w surowicy (sMG) a pogorszeniem funkcji poznawczych u 267 osób starszych bez demencji. Metody Modele regresji mieszanej Tobita oceniały związek wyjściowej wartości sMG ze spadkiem funkcji poznawczych w badaniu Mini Mental State Exam (MMSE) w czasie, kontrolując czynniki socjodemograficzne (wiek, płeć i lata edukacji), czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego (cukrzyca i obecność allel APOE4) i czynność nerek. sMG oceniano metodą ELISA. Wyniki W pełni skorygowany model wykazał roczny spadek o 0,26 punktu MMSE na jednostkę wzrostu wyjściowego sMG (p=0,03). Istotność nie uległa zmianie, ponieważ do modelu dodano dodatkowe czynniki ryzyka. Interakcje sMG z cukrzycą, płcią, wiekiem, czynnością nerek i genotypem APOE4 nie były istotne. Wnioski Wyższe poziomy wyjściowego sMG wiązały się z szybszym tempem spadku funkcji poznawczych, po uwzględnieniu kilku cech socjodemograficznych i klinicznych. Związek ten nie różnił się płcią, genotypem APOE4 czy stanem cukrzycy, co sugeruje jego powszechność. Ponieważ badani byli poznawczo normalni na początku badania, podwyższony sMG może wskazywać na uszkodzenie komórek mózgowych rozpoczęte przed klinicznie oczywistym upośledzeniem funkcji poznawczych.


title: Zmiany objętości mózgu w obrazowaniu podłużnym rezonansem magnetycznym u zdrowych osób starszych.

text: Wstęp i cel pracy: Celem pracy jest zbadanie podłużnych zmian objętości mózgu człowieka związanych z wiekiem za pomocą metod stereologicznych. METODY: Sześćdziesięciu sześciu starszych uczestników (34 mężczyzn, 32 kobiety, wiek [średnia +/- SD] 78,9 +/- 3,3 lat, zakres 74-87 lat) z prawidłowymi badaniami wyjściowymi i kontrolnymi przeszło 2 badania MRI (rezonans magnetyczny ) mózgu średnio w odstępie 4,4 roku. Objętości mózgu (zdefiniowane jako kora, zwoje podstawy, wzgórze i istota biała), komory boczne i móżdżek oszacowano na 2 rezonansach magnetycznych przy użyciu bezstronnej metody stereologicznej (zasada Cavalieriego). WYNIKI: Roczny spadek (średnia +/- SD) objętości mózgu wyniósł 2,1% +/- 1,6% (P < 0,001). Średnia objętość komór bocznych w drugim MRI wzrosła o 5,6% +/- 3,6% rocznie (P < 0,001). Średnia objętość móżdżku w drugim MRI zmniejszyła się o 1,2% +/- 2,2% rocznie (P < 0,001). Mimo że średnia objętość mózgu była istotnie różna między mężczyznami i kobietami w początkowym i drugim MRI, procentowa zmiana związanego z wiekiem zmniejszenia objętości mózgu w mózgach mężczyzn i kobiet między początkowym MRI a drugim MRI była identyczna. WNIOSKI: Odkrycia wykazały, że u zdrowych starszych mężczyzn i kobiet występowała związana z wiekiem atrofia mózgu i móżdżku oraz związane z wiekiem nieproporcjonalne powiększenie komór bocznych.


title: SIRT1 zmniejsza się równolegle do akumulacji tau w chorobie Alzheimera

text: Zaburzenia związane ze starzeniem się i metabolizmem są czynnikami ryzyka choroby Alzheimera (AD). Ponieważ sirtuiny mogą wydłużać życie poprzez regulację metabolizmu komórkowego, porównaliśmy stężenie sirtuiny 1 (SIRT1) w mózgach pacjentów z AD (n = 19) i kontroli (n = 22) przy użyciu Western immunoblots i hybrydyzacji in situ. Donosimy o istotnej redukcji SIRT1 (mRNA: -29%; białko: -45%) w korze ciemieniowej pacjentów z AD, ale nie w móżdżku. Dalsze analizy w drugiej kohorcie 36 osób potwierdziły, że korowy SIRT1 był obniżony w korze mózgowej pacjentów z AD, ale nie u osób z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi. mRNA SIRT1 i jego białko ulegające translacji korelowały ujemnie z czasem trwania objawów (mRNA: r2 = -0,367; białko: r2 = -0,326) i akumulacją sparowanych włókien spiralnych tau (mRNA: r2 = -0,230; białko: r2 = -0,119 ), ale słabo z nierozpuszczalnym amyloidem-β(Aβ42 (mRNA: r2 = -0,090; białko: r2 = -0,072). Stwierdzono również istotny związek między poziomami SIRT1 a globalnymi wynikami poznawczymi w pobliżu śmierci (r2 = +0,09; p W przeciwieństwie do tego, korowe poziomy SIRT1 pozostały niezmienione w potrójnie transgenicznym zwierzęcym modelu AD. Łącznie nasze wyniki wskazują, że utrata SIRT1 jest ściśle związana z akumulacją Aβ i tau w korze mózgowej pacjentów z AD.


title: Nauka o salsie: właściwości przeciwdrobnoustrojowe składników salsy do nauki metodologii naukowej

text: Większość etnicznych potraw i praktyk kulinarnych zawiera przyprawy i inne dodatki do żywności. Wiele popularnych przypraw przekroczyło granice kulturowe i pojawia się w wielu kuchniach etnicznych. Ostatnie badania wykazały, że wiele z tych składników ma właściwości przeciwdrobnoustrojowe przeciwko powszechnym mikroorganizmom powodującym psucie się żywności. Opracowaliśmy ćwiczenie laboratoryjne, które promuje stosowanie metodologii naukowej do oceny skuteczności składników salsy w hamowaniu rozwoju niepożądanych mikroorganizmów. Pomidor, cebula, czosnek, kolendra i jalapeño zostały przetestowane pod kątem właściwości przeciwdrobnoustrojowych przeciwko reprezentatywnemu grzybowi, Saccharomyces cerevisiae oraz powszechnym bakteriom psującym żywność, Staphylococcus aureus, Bacillus cereus i Escherichia coli. Każdy składnik wyekstrahowano etanolem i zastosowano modyfikację metody Kirby-Bauera wrażliwości przeciwdrobnoustrojowej. Czosnek wykazał największe działanie hamujące w stosunku do wszystkich testowanych organizmów. Cebula wykazywała niewielkie hamowanie wszystkich czterech organizmów, podczas gdy kolendra wykazywała pewne hamowanie wszystkich trzech bakterii, ale nie działała na grzyby. Jalapeño mógł nieznacznie hamować rozwój bakterii E. coli i S. aureus, o czym świadczy konsekwentnie mierzony wzrost strefy zahamowania, który nie był statystycznie istotny w porównaniu z kontrolą. Po początkowym ćwiczeniu uczniowie mieli możliwość powtórzenia ćwiczenia przy użyciu innych przypraw, takich jak cynamon, goździk, gałka muszkatołowa i kolendra. Efekty uczenia się uczniów oceniano za pomocą ankiet wstępnych i wtórnych, skupiając się głównie na definicjach nauki i hipotezach oraz procesie nauki. Uczniom podobało się to ćwiczenie i osiągnęli cele edukacyjne dotyczące zrozumienia procesu i metodologii nauki, a także interdyscyplinarności nieodłącznie związanej z naukami przyrodniczymi. O uczeniu się uczniów świadczył wzrost liczby poprawnych odpowiedzi w badaniu wtórnym w porównaniu z wstępnym.


title: Analiza genetyczna cech chemosensorycznych u bliźniąt ludzkich

text: Zbadaliśmy wpływy genetyczne na percepcję bodźców smakowych i zapachowych. Dorosłe bliźniaki oceniły chemosensoryczne aspekty wody, sacharozy, chlorku sodu, kwasu cytrynowego, etanolu, chlorowodorku chininy, fenylotiokarbamidu (PTC), chlorku potasu, chlorku wapnia, cynamonu, androstenonu, Galaxolidu™, kolendry i bazylii. W przypadku większości cech różnice indywidualne były stabilne w czasie, a niektóre cechy były dziedziczne (h2 od 0,41 do 0,71). Osobników poddano genotypowaniu pod kątem 44 polimorfizmów pojedynczych nukleotydów w obrębie i w pobliżu genów związanych ze smakiem i zapachem. Wyniki tych analiz asocjacyjnych potwierdziły wcześniejsze wyniki genotypu i fenotypu dla PTC, chininy i androstenonu. Wykryto nowe powiązania dla ocen bazylii i genu receptora gorzkiego smaku, TAS2R60, oraz między kolendrą a wariantami w trzech genach (TRPA1, GNAT3 i TAS2R50). Smak etanolu był związany ze zmiennością w obrębie genu receptora węchowego (OR7D4) oraz genu kodującego podjednostkę nabłonkowego kanału sodowego (SCNN1D). Nasze badanie pokazuje, że międzyosobowe różnice w percepcji smaku i zapachu prostych pokarmów i napojów są częściowo spowodowane zmiennością genetyczną w obrębie szlaków chemosensorycznych.


title: Potencjał przeciwzapalny lipolotionu zawierającego olejek kolendrowy w ultrafioletowym teście rumienia.

text: PODSUMOWANIE: Olejek kolendrowy jest stosowany jako środek przeciwbakteryjny i jako naturalny zapach. W niniejszym badaniu oceniano działanie przeciwzapalne olejku kolendrowego w teście rumienia w warunkach ultrafioletowych (UV) in vivo. METODY: Do tego monocentrycznego, randomizowanego, kontrolowanego placebo badania z podwójnie ślepą próbą włączono 40 ochotników. Obszary testowe na plecach napromieniowano 1,5-krotną minimalną dawką rumieniową UV-B. Następnie badane obszary poddano działaniu okluzji przez 47 godzin lipolotionem zawierającym 0,5% lub 1,0% olejku kolendrowego. Hydrokortyzon (1,0%) i walerianian betametazonu (0,1%) w nośniku służyły jako kontrole pozytywne. tolerancję skórną badanych preparatów oceniano na nienapromieniowanej skórze. WYNIKI: W porównaniu z placebo lipolotion z 0,5% olejkiem kolendrowym znacząco zredukował rumień wywołany promieniowaniem UV, ale nie był tak skuteczny jak hydrokortyzon. Tolerancja skórna obu stężeń olejku kolendrowego była doskonała. WNIOSKI: Lipolotion zawierający olejek kolendrowy wykazywał w tym badaniu łagodne działanie przeciwzapalne. Może być przydatny w równoczesnym leczeniu zapalnych chorób skóry.


title: Kolendra (Coriandrum sativum L.): potencjalne źródło wysokowartościowych składników żywności funkcjonalnej i nutraceutyków – przegląd.

text: Kolendra (Coriandrum sativum L.), roślina zielna, należąca do rodziny Apiceae, ceniona jest ze względu na zastosowanie kulinarne i lecznicze. Wszystkie części tego zioła są używane jako środek aromatyzujący i/lub jako tradycyjne środki do leczenia różnych zaburzeń w systemach medycyny ludowej różnych cywilizacji. Roślina jest potencjalnym źródłem lipidów (bogatej w kwas petroselinowy) i olejku eterycznego (o dużej zawartości linalolu) wyizolowanego z nasion i części nadziemnych. Ze względu na obecność wielu substancji bioaktywnych, poszczególnym częściom tego zioła przypisano szereg działań farmakologicznych, w tym przeciwdrobnoustrojowych, przeciwutleniających, przeciwcukrzycowych, przeciwlękowych, przeciwpadaczkowych, przeciwdepresyjnych, antymutagenne, przeciwzapalne, przeciwdyslipidemiczne, przeciwnadciśnieniowe, neuroochronne i moczopędne. Co ciekawe, kolendra posiadała również potencjał detoksykujący ołów. Ten przegląd skupia się na zastosowaniach leczniczych, szczegółowej fitochemii i aktywności biologicznej tego cennego zioła, aby zbadać jego potencjalne zastosowania jako żywności funkcjonalnej dla przemysłu nutraceutycznego. Prawa autorskie © 2012 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Wpływ niskotłuszczowej, roślinnej interwencji żywieniowej na masę ciała, metabolizm i wrażliwość na insulinę.

text: CEL: W badaniu tym zbadano wpływ niskotłuszczowej diety roślinnej na masę ciała, metabolizm i wrażliwość na insulinę, jednocześnie kontrolując aktywność fizyczną u osób żyjących na wolności. TEMATY I METODY: W warunkach ambulatoryjnych 64 kobiety po menopauzie z nadwagą zostały losowo przydzielone do niskotłuszczowej diety wegańskiej lub diety kontrolnej w oparciu o wytyczne National Cholesterol Education Program, bez limitów spożycia energii, i poproszono o utrzymanie aktywności fizycznej bez zmian. Przyjmowanie diety, masę i skład ciała, spoczynkowe tempo metabolizmu, efekt termiczny pokarmu i wrażliwość na insulinę mierzono na początku i po 14 tygodniach. WYNIKI: Średnia +/- odchylenie standardowe masa ciała w grupie interwencyjnej zmniejszyła się o 5,8 +/- 3,2 kg w porównaniu z 3,8 +/- 2,8 kg w grupie kontrolnej (P = 0,012). W modelu regresji predyktorów zmiany masy ciała, w tym grupy dietetycznej i zmian w spożyciu energii, termicznego wpływu jedzenia, spoczynkowego tempa metabolizmu i raportowanego wydatku energetycznego, stwierdzono istotne efekty dla grupy dietetycznej (P < 0,05), efekt termiczny żywności (P < 0,05) i spoczynkowego tempa metabolizmu (P < 0,001). Wskaźnik wrażliwości na insulinę wzrósł z 4,6 +/- 2,9 do 5,7 +/- 3,9 (P = 0,017) w grupie interwencyjnej, ale różnica między grupami nie była istotna (P = 0,17). WNIOSEK: Przyjęcie niskotłuszczowej diety wegańskiej wiązało się ze znaczną utratą masy ciała u kobiet po menopauzie z nadwagą, pomimo braku zalecanych limitów wielkości porcji lub spożycia energii.


title: Wzdłużny związek między spożyciem białka zwierzęcego i roślinnego a otyłością wśród dorosłych mężczyzn w Stanach Zjednoczonych: Chicago Western Electric Study

text: Literatura na temat związku spożycia białka z masą ciała jest niespójna. Niewiele wiadomo na temat związku długoterminowego spożycia białka z otyłością. To badanie miało na celu określenie związku między spożyciem białka a otyłością. Grupa 1730 zatrudnionych białych mężczyzn w wieku 40-55 lat z Chicago Western Electric Study była obserwowana w latach 1958-1966. wzrost, waga i inne współzmienne były mierzone corocznie przez przeszkolonych ankieterów. Uogólnione równanie estymujące (GEE) zostało użyte do zbadania stosunku wyjściowego spożycia białka całkowitego, zwierzęcego i roślinnego do prawdopodobieństwa nadwagi lub otyłości w kolejnych corocznych badaniach. Białko zwierzęce w diecie było dodatnio związane z nadwagą i otyłością w ciągu siedmiu lat obserwacji. Po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających (wiek, wykształcenie, palenie papierosów, spożycie alkoholu, energia, spożycie węglowodanów i tłuszczów nasyconych oraz historia cukrzycy lub innych chorób przewlekłych) iloraz szans (95% przedział ufności) dla otyłości wyniósł 4,62 (2,68– 7,98, p dla trendu<0,01) dla uczestników o najwyższym w porównaniu do najniższego kwartyla spożycia białka zwierzęcego i 0,58 (0,36, 0,95, p dla trendu=0,053) dla uczestników o najwyższym kwartylu spożycia białka roślinnego. Zaobserwowano statystycznie istotny, pozytywny związek między spożyciem białka zwierzęcego a otyłością; osoby z wyższych kwartylów spożycia białka roślinnego miały mniejsze szanse na otyłość. Wyniki te wskazują, że białko zwierzęce i roślinne może mieć różny związek z występowaniem otyłości w dłuższej perspektywie.


title: Spożycie składników odżywczych w wieloośrodkowym badaniu GEICO: efekty wieloskładnikowej interwencji w miejscu pracy

text: Tło/cele: Ocena wpływu programu interwencji żywieniowej na spożycie makro- i mikroskładników odżywczych w przedsiębiorstwach w całych Stanach Zjednoczonych. Osoby/metody: Dwieście dziewięćdziesiąt dwie osoby z nadwagą lub cukrzycą typu 2 zostały zrekrutowane z 10 placówek amerykańskiej firmy ubezpieczeniowej. Dwustu siedemdziesięciu jeden uczestników zakończyło wycofanie się z podstawowej diety, a 183 uczestników zakończyło wycofanie dietetyczne po 18 tygodniach. Ośrodki zostały losowo przypisane do grupy interwencyjnej (pięć ośrodków) lub grupy kontrolnej (pięć ośrodków) na 18 tygodni. W miejscach interwencji uczestnicy zostali poproszeni o przestrzeganie niskotłuszczowej diety wegańskiej i uczestnictwo w cotygodniowych spotkaniach grupowych. W miejscach kontrolnych uczestnicy kontynuowali swoją zwykłą dietę. Na początku i po 18 tygodniach uczestnicy ukończyli dwudniowe przypominanie diety. Różnice między grupami w zmianach spożycia składników odżywczych oceniano za pomocą analizy kowariancji. Wyniki: W porównaniu z grupą kontrolną, uczestnicy grupy interwencyjnej znacznie zmniejszyli zgłaszane spożycie tłuszczów całkowitych (P=0,02), nasyconych (P=0,006) i jednonienasyconych (P=0,01), cholesterolu (P=0,009). białka (P=0,03) i wapnia (P=0,02) oraz zwiększone spożycie węglowodanów (P=0,006), błonnika (P=0,002), β-karotenu (P=0,01), witaminy C (P=0,003), magnez (P=0,04) i potas (P=0,002). Wnioski: 18-tygodniowy program interwencyjny w środowisku korporacyjnym zmniejsza spożycie tłuszczów ogółem, tłuszczów nasyconych i cholesterolu oraz zwiększa spożycie ochronnych składników odżywczych, zwłaszcza błonnika, β-karotenu, witaminy C, magnezu i potasu. Zmniejszenie spożycia wapnia wskazuje na potrzebę planowania tego składnika odżywczego.


title: Koszty otyłości w miejscu pracy.

text: CEL: Oszacowanie ilościowe per capita i zagregowane wydatki medyczne oraz wartość utraconej produktywności, w tym nieobecności i prezenteizmu, z powodu nadwagi oraz otyłości I, II i III stopnia wśród pracowników w USA. METODY: Analiza przekrojowa Badania Panelu Wydatków Medycznych 2006 oraz National Health and Wellness Survey z 2008 roku. WYNIKI: Wśród mężczyzn szacunki wahają się od -322 USD dla nadwagi do 6087 USD dla otyłych mężczyzn III stopnia. W przypadku kobiet szacunki wahają się od 797 USD za nadwagę do 6694 USD za stopień III. W sumie roczny koszt związany z otyłością wśród pełnoetatowych pracowników wynosi 73,1 miliarda dolarów. Osoby o wskaźniku masy ciała >35 stanowią 37% otyłej populacji, ale odpowiadają za 61% nadmiernych kosztów. WNIOSKI: Skuteczne wysiłki na rzecz zmniejszenia częstości występowania otyłości, zwłaszcza wśród osób o wskaźniku masy ciała >35, mogą przynieść pracodawcom znaczne oszczędności.


title: Programy odnowy biologicznej w miejscu pracy mogą generować oszczędności.

text: W obliczu gwałtownie rosnących wydatków na zdrowie rośnie zainteresowanie programami zapobiegania chorobom w miejscu pracy i programami odnowy biologicznej w celu poprawy zdrowia i obniżenia kosztów. W krytycznej metaanalizie literatury dotyczącej kosztów i oszczędności związanych z takimi programami odkryliśmy, że koszty leczenia spadają o około 3,27 USD na każdego dolara wydanego na programy zdrowotne, a koszty absencji spadają o około 2,73 USD na każdy wydany dolar. Chociaż potrzebne jest dalsze badanie działających mechanizmów i szersze zastosowanie wyników, ten zwrot z inwestycji sugeruje, że szersze przyjęcie takich programów może okazać się korzystne dla budżetów i produktywności, a także wyników zdrowotnych.


title: Wieloośrodkowe randomizowane, kontrolowane badanie programu żywienia roślinnego w celu zmniejszenia masy ciała i ryzyka sercowo-naczyniowego w środowisku korporacyjnym: badanie GEICO

text: Wstęp/cele: Określenie wpływu niskotłuszczowego programu diety roślinnej na pomiary antropometryczne i biochemiczne w wieloośrodkowym środowisku korporacyjnym. Tematy/metody: Pracownicy z 10 placówek dużej amerykańskiej firmy o wskaźniku masy ciała ⩾25 kg/m2 i/lub wcześniejszej diagnozie cukrzycy typu 2 zostali losowo przydzieleni do diety wegańskiej o niskiej zawartości tłuszczu, z cotygodniowym wsparciem grupowym i stołówką roboczą dostępne opcje lub nie wprowadzaj zmian w diecie przez 18 tygodni. Spożycie w diecie, masę ciała, stężenie lipidów w osoczu, ciśnienie krwi i hemoglobinę glikowaną (HbA1C) określono na początku i po 18 tygodniach. Wyniki: Średnia masa ciała spadła o 2,9 kg i 0,06 kg odpowiednio w grupie interwencyjnej i kontrolnej (p<0,001). Stężenie cholesterolu całkowitego i lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) spadło o 8,0 i 8,1 mg/dl w grupie interwencyjnej oraz o 0,01 i 0,9 mg/dl w grupie kontrolnej (P<0,01). HbA1C spadła o 0,6 punktu procentowego i 0,08 punktu procentowego odpowiednio w grupie interwencyjnej i kontrolnej (p<0,01). Wśród osób, które ukończyły badanie, średnie zmiany masy ciała wyniosły odpowiednio −4,3 kg i −0,08 kg odpowiednio w grupie interwencyjnej i kontrolnej (P<0,001). Stężenie cholesterolu całkowitego i LDL spadło o 13,7 i 13,0 µmg/dl w grupie interwencyjnej oraz o 1,3 i 1,7 µmg/dl w grupie kontrolnej (P<0,001). Stężenia HbA1C obniżyły się odpowiednio o 0,7 punktu procentowego i 0,1 punktu procentowego w grupie interwencyjnej i kontrolnej (p<0,01). Wnioski: 18-tygodniowa interwencja dietetyczna z zastosowaniem niskotłuszczowej diety roślinnej w środowisku korporacyjnym poprawia masę ciała, stężenie lipidów w osoczu, a u osób z cukrzycą kontrolę glikemii.


title: Związek między zdrowiem i bezpieczeństwem pracowników a stanem końcowym: śledzenie wyników rynkowych firm, które pielęgnują „kulturę...

text: CEL: Sprawdzenie hipotezy, że kompleksowe wysiłki mające na celu zmniejszenie zagrożeń dla zdrowia i bezpieczeństwa pracowników mogą być powiązane z wynikami firmy na giełdzie. METODY: Wyniki giełdowe zwycięzców nagrody Corporate Health Achievement Award były śledzone w czterech różnych scenariuszach przy użyciu symulacji i wcześniejszych wyników rynkowych. REZULTATY: Portfel firm uznanych za nagradzane za podejście do zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przewyższał rynek. Dowody wydają się potwierdzać, że budowanie kultury BHP zapewnia przewagę konkurencyjną na rynku. Badanie to mogło również zidentyfikować związek między firmami, które koncentrują się na zdrowiu i bezpieczeństwie, a firmami, które równie dobrze zarządzają innymi aspektami swojej działalności. WNIOSKI: Firmy, które budują kulturę zdrowia, koncentrując się na dobrym samopoczuciu i bezpieczeństwie swoich pracowników, przynoszą inwestorom większą wartość.


title: Zastąpienie w diecie nasyconej tłuszczów jednonienasyconych upośledza wrażliwość na insulinę u zdrowych mężczyzn i kobiet: badanie KANWU.

text: CELE/HIPOTEZA: Ilość i jakość tłuszczu w diecie może mieć znaczenie dla rozwoju insulinooporności i związanych z nią zaburzeń metabolicznych. Naszym celem było ustalenie, czy sama zmiana jakości tłuszczu w diecie może zmienić działanie insuliny u ludzi. METODY: Badanie KANWU obejmowało 162 zdrowych osób wybranych losowo do otrzymywania kontrolowanej, izoenergetycznej diety przez 3 miesiące, zawierającej albo wysoki odsetek nasyconych (dieta SAFA) albo jednonienasyconych (dieta MUFA) kwasów tłuszczowych. W każdej grupie było drugie przyporządkowanie losowo do suplementów z olejem rybim (3,6 g kwasów tłuszczowych n-3/d) lub placebo. WYNIKI: Wrażliwość na insulinę była istotnie osłabiona na diecie z nasyconymi kwasami tłuszczowymi (-10%, p = 0,03), ale nie zmieniła się na diecie z jednonienasyconymi kwasami tłuszczowymi (+2%, NS) (p = 0,05 dla różnicy między dietami). Nie miało to wpływu na wydzielanie insuliny. Dodatek kwasów tłuszczowych n-3 nie wpływał ani na insulinowrażliwość, ani na wydzielanie insuliny. Korzystny wpływ zamiany diety z jednonienasyconymi kwasami tłuszczowymi na dietę z nasyconymi kwasami tłuszczowymi na wrażliwość na insulinę zaobserwowano tylko przy całkowitym spożyciu tłuszczów poniżej mediany (37E%). W tym przypadku wrażliwość na insulinę była o 12,5% niższa io 8,8% wyższa odpowiednio na diecie z kwasami nasyconymi i jednonienasyconymi kwasami tłuszczowymi (p = 0,03). Cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) wzrósł na diecie z nasyconymi kwasami tłuszczowymi (+4,1%, p < 0,01), ale spadł na diecie z jednonienasyconymi kwasami tłuszczowymi (MUFA) (-5,2, p < 0,001), podczas gdy lipoproteina (a) [Lp (a)] wzrosła na diecie z jednonienasyconymi kwasami tłuszczowymi o 12% (p < 0,001). WNIOSKI / INTERPRETACJA: Zmiana proporcji dietetycznych kwasów tłuszczowych, zmniejszenie nasyconych kwasów tłuszczowych i zwiększenie jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, poprawia wrażliwość na insulinę, ale nie ma wpływu na wydzielanie insuliny. Korzystny wpływ jakości tłuszczu na wrażliwość na insulinę nie jest widoczny u osób spożywających duże ilości tłuszczu (>37E%).


title: Lipotoksyczność: wpływ dietetycznych kwasów nasyconych i kwasów tłuszczowych trans

text: Spożywanie nadmiernych ilości nasyconych kwasów tłuszczowych (SFA) i transtłuszczowych kwasów (TFA) jest uważane za czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, insulinooporności, dyslipidemii i otyłości. Celem tej pracy było wyjaśnienie wpływu spożycia SFA i TFA w diecie na promowanie lipotoksyczności w wątrobie i układach mikroflory sercowo-naczyniowej, śródbłonkowej i jelitowej, a także na insulinooporność i stres retikulum endoplazmatycznego. Kwasy nasycone i tłuszcze trans sprzyjają stanowi prozapalnemu prowadzącemu do insulinooporności. Te kwasy tłuszczowe mogą brać udział w kilku szlakach zapalnych, przyczyniając się do progresji choroby w przewlekłym zapaleniu, autoimmunizacji, alergii, raku, miażdżycy, nadciśnieniu i przerostu serca, jak również w innych chorobach metabolicznych i zwyrodnieniowych. W konsekwencji lipotoksyczność może wystąpić w kilku narządach docelowych poprzez skutki bezpośrednie, reprezentowane przez szlaki zapalne, oraz skutki pośrednie, w tym istotną zmianę w mikroflorze jelitowej związaną z endotoksemią. Interakcje między tymi szlakami mogą utrwalać proces sprzężenia zwrotnego, który zaostrza stan zapalny. Jako strategię leczenia tych chorób zaleca się zmianę stylu życia, w tym poprawę diety.


title: Weganizm i jego związek z insulinoopornością i lipidem wewnątrzkomórkowym.

text: CEL: Zbadanie hipotezy, że czynniki dietetyczne w diecie wegańskiej prowadzą do poprawy wrażliwości na insulinę i zmniejszenia magazynowania lipidów wewnątrzmiokomórkowych (IMCL). PROJEKT: Badanie kliniczno-kontrolne. OTOCZENIE: Imperial College School of Medicine, Hammersmith Hospital Campus, Londyn, Wielka Brytania. TEMATY: W badaniu wzięło udział łącznie 24 wegan i 25 wszystkożerców; nie udało się dopasować trzech wegan, dlatego dopasowane wyniki przedstawiono dla 21 wegan i 25 wszystkożerców. Osoby badane zostały dopasowane pod względem płci, wieku i wskaźnika masy ciała (BMI). INTERWENCJE: Uzyskano pełną antropometrię, 7-dniową ocenę diety oraz poziom aktywności fizycznej. Wrażliwość na insulinę (%S) i funkcję komórek beta (%B) określono za pomocą oceny modelu homeostatycznego (HOMA). Poziomy IMCL określono za pomocą spektroskopii magnetycznego rezonansu protonowego in vivo; całkowitą zawartość tłuszczu w ciele oceniano za pomocą impedancji bioelektrycznej. WYNIKI: Nie było różnicy między grupami pod względem płci, wieku, BMI, obwodu talii, procentowej zawartości tkanki tłuszczowej, poziomu aktywności i spożycia energii. Weganie mieli istotnie niższe skurczowe ciśnienie krwi (-11,0 mmHg, CI -20,6 do -1,3, P=0,027) oraz wyższe spożycie węglowodanów (10,7%, CI 6,8-14,5, P<0,001), polisacharydów nieskrobiowych (20,7 g, CI 15,8-25,6, P<0,001 i tłuszcze wielonienasycone (2,8%, CI 1,0-4,6, P=0,003), o istotnie niższym indeksie glikemicznym (-3,7, CI -6,7 do -0,7, P=0,01). Również weganie mieli niższe stężenia triacyloglicerolu w osoczu na czczo (-0,7 mmol/l, CI -0,9 do -0,4, p<0,001) i glukozy (-0,4 mmol/l, CI -0,7 do -0,09, p=0,05). Nie było istotnej różnicy w HOMA %S, ale było w HOMA %B (32,1%, CI 10,3-53,9, P=0,005), podczas gdy poziomy IMCL były znacznie niższe w mięśniu płaszczkowatym (-9,7, CI -16,2 do -3,3 , P=0,01). WNIOSEK: Weganie spożywają pokarm i mają profil biochemiczny, który powinien działać kardioprotekcyjnie, z niższą akumulacją IMCL i ochroną komórek beta.


title: Dieta wysokotłuszczowa koordynuje regulację w dół genów wymaganych do mitochondrialnej fosforylacji oksydacyjnej w mięśniach szkieletowych.

text: Otyłość i cukrzyca typu 2 są związane z dietą wysokotłuszczową (HFD) oraz zmniejszoną masą i funkcją mitochondriów. Postawiliśmy hipotezę, że HFD może wpływać na ekspresję genów zaangażowanych w funkcję mitochondriów i biogenezę. Aby przetestować tę hipotezę, karmiliśmy 10 samców wrażliwych na insulinę izoenergetycznym HFD przez 3 dni z biopsją mięśni przed i po interwencji. Analiza mikromacierzy oligonukleotydów wykazała, że 297 genów było różnie regulowanych przez HFD (dostosowane według Bonferonni P < 0,001). Sześć genów zaangażowanych w fosforylację oksydacyjną (OXPHOS) uległo zmniejszeniu. Czterech było członkami kompleksu mitochondrialnego I: NDUFB3, NDUFB5, NDUFS1 i NDUFV1; jednym było SDHB w kompleksie II i mitochondrialne białko nośnikowe SLC25A12. mRNA aktywowany przez proliferatory peroksysomów receptor gamma koaktywator-1 (PGC1) alfa i PGC1beta zmniejszyły się odpowiednio o -20%, P < 0,01 i -25%, P < 0,01. W oddzielnym eksperymencie karmiliśmy myszy C57B1/6J HFD przez 3 tygodnie i odkryliśmy, że te same mRNA OXPHOS i PGC1 były regulowane w dół o około 90%, cytochrom C i białko PGC1alfa o około 40%. Łącznie, wyniki te sugerują mechanizm, w którym HFD reguluje w dół geny niezbędne do OXPHOS i biogenezy mitochondriów. Zmiany te naśladują zmiany obserwowane w cukrzycy i insulinooporności, a jeśli się utrzymują, mogą skutkować dysfunkcją mitochondriów w stanie przedcukrzycowym/insulinoopornym.


title: Wyższa wrażliwość na insulinę u wegan nie wiąże się z wyższą gęstością mitochondriów.

text: TŁO/CELE: Weganie mają mniejszą częstość występowania chorób związanych z insulinoopornością (IR) i wyższą wrażliwość na insulinę (IS) w porównaniu z osobami wszystkożernymi. Celem tego badania było sprawdzenie, czy wyższe IS u wegan ma związek z markerami biogenezy mitochondrialnej i zawartością lipidów wewnątrzmiokomórkowych (IMCL). TEMATY/METODY: Jedenastu wegan i 10 dobranych (rasa, wiek, płeć, wskaźnik masy ciała, aktywność fizyczna i spożycie energii) wszystkożernych kontroli zostało włączonych do badania kliniczno-kontrolnego. Wykonano antropometrię, bioimpedancję (BIA), ultradźwiękowy pomiar trzewnej i podskórnej warstwy tłuszczowej, parametry homeostazy glukozy i lipidów, hiperinsulinową klamrę euglikemiczną oraz biopsje mięśni. W próbkach mięśni szkieletowych oceniono aktywność syntazy cytrynianowej (CS), mitochondrialnego DNA (mtDNA) oraz zawartość IMCL. Wyniki: Obie grupy były porównywalne pod względem parametrów antropometrycznych i BIA, aktywności fizycznej i spożycia białka i energii. Weganie mieli znacząco wyższą utylizację glukozy (wartość M, weganie 8,11±1,51 w porównaniu z grupą kontrolną 6,31±1,57 mg/kg/min, 95% przedział ufności: 0,402 do 3,212, p=0,014), nieco niższą zawartość IMCL (weganie 13,91 (7,8 do 44,0) vs kontrolni 17,36 (12,4 do 78,5) mg/g mięśnia, 95% przedział ufności: -7,594 do 24,550, P=0,193) i nieco wyższa względna ilość mtDNA w mięśniach (weganie 1,36±0,31 vs kontrolni 1,13±0,36, 95% przedział ufności: -0,078 do 0,537, P=0,135). Nie stwierdzono istotnych różnic w aktywności CS (weganie 18,43±5,05 vs kontrolni 18,16±5,41 μmol/g/min, 95% przedział ufności: -4,503 do 5,050, P=0,906). WNIOSKI: Weganie mają wyższy IS, ale porównywalną gęstość mitochondriów i zawartość IMCL z wszystkożercami. Sugeruje to, że zmniejszenie zużycia glukozy w całym organizmie może poprzedzać akumulację lipidów w mięśniach i dysfunkcję mitochondriów w rozwoju IR.


title: Mechanizmy integrujące insulinooporność: wspólne wątki i brakujące ogniwa

text: Insulinooporność jest złożonym zaburzeniem metabolicznym, które wymyka się jednej ścieżce etiologicznej. Akumulacja ektopowych metabolitów lipidów, aktywacja szlaku odpowiedzi na niesfałdowane białka (UPR) i wrodzone szlaki immunologiczne są zaangażowane w patogenezę insulinooporności. Jednak szlaki te są również ściśle powiązane ze zmianami w wychwytywaniu kwasów tłuszczowych, lipogenezie i wydatkowaniu energii, które mogą wpływać na ektopowe odkładanie lipidów. Ostatecznie akumulacja określonych metabolitów lipidów (diacylogliceroli i/lub ceramidów) w wątrobie i mięśniach szkieletowych może być powszechną drogą prowadzącą do upośledzenia sygnalizacji insuliny i insulinooporności.


title: Mechanizmy leżące u podstaw insulinooporności mięśni szkieletowych indukowanej przez kwasy tłuszczowe: znaczenie funkcji mitochondriów

text: Stan insulinooporności wiąże się z rozwojem kilku zespołów, takich jak otyłość, cukrzyca typu 2 i zespół metaboliczny. Chociaż czynniki wiążące insulinooporność z tymi zespołami nie są jeszcze dokładnie określone, dowody sugerują, że podwyższony poziom wolnych kwasów tłuszczowych (FFA) w osoczu odgrywa ważną rolę w rozwoju insulinooporności mięśni szkieletowych. Zgodnie z tym, ekspozycja mięśni szkieletowych i miocytów in vivo i in vitro na fizjologiczne stężenia nasyconych kwasów tłuszczowych jest związana ze stanem insulinooporności. Postulowano kilka mechanizmów wyjaśniających indukowaną kwasami tłuszczowymi insulinooporność mięśni, w tym cykl Randle'a, stres oksydacyjny, stan zapalny i dysfunkcję mitochondriów. W tym miejscu dokonaliśmy przeglądu dowodów eksperymentalnych wspierających udział każdej z tych propozycji w rozwoju insulinooporności mięśni szkieletowych indukowanej przez nasycone kwasy tłuszczowe i zaproponowaliśmy model integracyjny, który umieszcza dysfunkcję mitochondriów jako ważny i wspólny czynnik dla innych mechanizmów.


title: Zawartość triglicerydów wewnątrzkomórkowych jest wyznacznikiem insulinooporności in vivo u ludzi: spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego 1H-13C jako ...

text: Insulinooporność jest najlepszym czynnikiem prognostycznym wystąpienia klinicznego cukrzycy typu 2. Sugerowano, że domięśniowe magazynowanie triglicerydów może być głównym czynnikiem chorobotwórczym dla jej rozwoju. Aby przetestować tę hipotezę, przebadano 14 młodych, chudych potomków rodziców chorych na cukrzycę typu 2, model insulinooporności in vivo ze zwiększonym ryzykiem rozwoju cukrzycy oraz 14 zdrowych osobników dobranych pod względem parametrów antropomorficznych i nawyków życiowych z 1) klamrą euglikemiczno-hiperinsulinową, aby ocena wrażliwości całego ciała na insulinę, 2) zlokalizowana spektroskopia 1H jądrowego rezonansu magnetycznego (NMR) mięśnia płaszczkowatego (większa zawartość włókna typu I, insulinowrażliwa) i piszczelowego przedniego (większa zawartość włókna typu IIb, mniej wrażliwa na insulinę) w celu oceny mięśni śródmięśniowych zawartość triglicerydów, 3) 13C NMR podskórnej tkanki tłuszczowej łydki do oceny składu w nasyconych/nienasyconych węglach łańcuchów triglicerydowych kwasów tłuszczowych, oraz 4) podwójna absorpcja energii promieniowania rentgenowskiego do oceny składu ciała. Potomstwo rodziców chorych na cukrzycę, pomimo prawidłowej zawartości i rozmieszczenia tłuszczu, charakteryzowało się insulinoopornością i podwyższoną zawartością triglicerydów wewnątrzkomórkowych w płaszczkowatym (P < 0,01), ale nie w piszczelowym przednim (P = 0,19), ale wykazywało prawidłową zawartość nasyconych/ węgle nienasycone w łańcuchu kwasów tłuszczowych adipocytów podskórnych. Analiza regresji krokowej wyłoniła wewnątrzmięśniową zawartość triglicerydów płaszczkowatych i poziomy wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu jako główne predyktory wrażliwości całego organizmu na insulinę. Podsumowując, spektroskopia 1H i 13C NMR ujawniła wewnątrzmięśniowe nieprawidłowości metabolizmu lipidów związane z insulinoopornością całego organizmu u osób z wysokim ryzykiem rozwoju cukrzycy i może być użytecznym narzędziem do nieinwazyjnego monitorowania tych zmian w cukrzycy i stanach przedcukrzycowych.


title: Rola insuliny w patogenezie insulinooporności indukowanej wolnymi kwasami tłuszczowymi w mięśniu szkieletowym.

text: Insulinooporność to patofizjologiczny związek otyłości z cukrzycą typu 2. Początkowa przyczyna insulinooporności ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania i leczenia cukrzycy typu 2. Lipotoksyczność jest dobrze znaną koncepcją wyjaśniającą inicjację insulinooporności. Chociaż istnieje kilka dominujących hipotez dotyczących komórkowych/molekularnych mechanizmów lipotoksyczności, takich jak zapalenie, stres oksydacyjny, hiperinsulinemia i stres ER, względne znaczenie tych hipotetycznych zdarzeń pozostaje do ustalenia. Rola hiperinsulinemii w inicjacji insulinooporności jest stosunkowo słabo udokumentowana w literaturze. W niniejszym przeglądzie podkreśla się rolę kwasu tłuszczowego i komórek beta oraz synergię między wolnymi kwasami tłuszczowymi (WKT) a insuliną w roli hiperinsulinemii. W artykule przedstawiono dowody na indukowane przez FFA wydzielanie insuliny in vitro i in vivo, najnowsze postępy w molekularnym mechanizmie działania FFA w komórkach beta, rolę GPR40 w rozwoju insulinooporności oraz ujemne sprzężenie zwrotne insuliny. szlak sygnałowy receptora. Pętla ujemnego sprzężenia zwrotnego została szczegółowo omówiona ze szczególnym uwzględnieniem kinaz serynowych IRS-1. Artykuł ten dostarcza istotnego wsparcia dla roli insuliny we wczesnych stadiach insulinooporności związanej z FFA. Hipoteza roli insuliny w lipotoksyczności jest określana w tym przeglądzie jako „hipoteza insulinowa”. Zgodnie z tą hipotezą, zapobieganie zwiększonej odpowiedzi komórek beta na glukozę może być potencjalnym podejściem do wczesnej interwencji zespołu metabolicznego.


title: Wolne kwasy tłuszczowe w osoczu na czczo i ryzyko cukrzycy typu 2: ryzyko miażdżycy w badaniu społeczności.

text: CEL: Ocena, czy poziomy wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) w osoczu są niezależnie związane z występowaniem cukrzycy typu 2. MATERIAŁ I METODY: Do losowego wyboru 580 przypadków cukrzycy i 566 przypadków niezwiązanych z cukrzycą z 10 275 Afroamerykanów i białych mężczyzn i kobiet uczestniczących w badaniu Atherosclerosis Risk in Communities, w wieku 45-64 lata i bez rozpowszechnionej cukrzycy, zastosowano projekt kohortowo-przypadkowy. na egzaminie podstawowym. Cukrzyca incydentalna została stwierdzona w trzech badaniach w ciągu 9 lat obserwacji. Poziomy FFA mierzono w próbkach osocza pobranych w badaniu podstawowym. WYNIKI: Na początku poziom FFA był odwrotnie skorelowany ze wzrostem i dodatnio związany z płcią żeńską, BMI, obwodem talii, stosunkiem talii do bioder, częstością akcji serca, trójglicerydami w osoczu i wynikiem stanu zapalnego, określającym ilościowo poziomy sześciu ogólnoustrojowych markerów zapalenia. Względne ryzyko wystąpienia cukrzycy (czwarty vs. pierwszy kwartyl FFA) było zwiększone w podstawowym modelu skorygowanym o wiek, płeć, rasę i ośrodek (współczynnik ryzyka 1,68, 95% CI 1,20-2,34) oraz w modelu dodatkowo dostosowanym do wartości wyjściowych stężenie glukozy na czczo, insulina, BMI, obwód talii, triglicerydy i wskaźnik stanu zapalnego (1,63, 1,04-2,57). Względne ryzyko związane z wyższym poziomem FFA było najniższe wśród osób o prawidłowej masie ciała i najwyższe wśród osób otyłych, ale formalny test interakcji między FFA a BMI nie był statystycznie istotny. WNIOSKI: Osoby z wyższym stężeniem wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu na czczo miały umiarkowanie wyższe ryzyko cukrzycy typu 2 w tej kohorcie dorosłych w średnim wieku.


title: Wpływ dożylnej i dietetycznej prowokacji lipidowej na zawartość lipidów wewnątrzmięśniowych i związek z wrażliwością na insulinę u ludzi.

text: Zwiększona zawartość lipidów wewnątrzmięśniowych (IMCL), określona ilościowo za pomocą (1) spektroskopii rezonansu magnetycznego H ((1) H-MRS), wiąże się ze zmniejszoną wrażliwością na insulinę. Obecnie nie jest jasne, które czynniki determinują tworzenie IMCL i jak szybko można wywołać akumulację IMCL. Zbadaliśmy zatem wpływ hiperinsulinemii i podwyższonych poziomów krążących niezestryfikowanych kwasów tłuszczowych (NEFA) na tworzenie IMCL i wrażliwość na insulinę. Dalej oceniliśmy wpływ diety wysokotłuszczowej na przechowywanie IMCL. W protokole wlewu 12 zdrowych mężczyzn poddano 6-godzinnej klamrze hiperinsulinowo-euglikemicznej z równoczesnym wlewem preparatu Intralipid z heparyną. IMCL oznaczono ilościowo za pomocą (1)H-MRS w mięśniu płaszczkowatym (SOL) i mięśniu piszczelowym przednim (TA) na początku, a następnie co godzinę. Poziomy IMCL zaczęły znacząco wzrastać po 2 godzinach, osiągając maksimum 120,8 +/- 3,4% (SOL) i 164,2 +/- 13,8% (TA) wartości wyjściowej po 6 godzinach (oba P < 0,05). Równolegle szybkość wlewu glukozy (GIR) stopniowo się zmniejszała, osiągając minimum 60,4 +/- 5,4% wartości wyjściowej po 6 godzinach. Z biegiem czasu GIR był silnie skorelowany z IMCL w mięśniach TA (r = -0,98, P < lub = 0,003) i SOL (r = -0,97, P < lub = 0,005). W protokole diety, 12 mężczyzn przyjmowało zarówno dietę wysokotłuszczową, jak i niskotłuszczową przez 3 dni każdy. Przed i po zakończeniu każdej diety oceniano poziom IMCL i wrażliwość na insulinę. Po diecie wysokotłuszczowej poziomy IMCL wzrosły znacząco w mięśniu TA (do 148,0 +/- 16,9% wartości wyjściowej; P = 0,005), ale nie w mięśniu SOL (do 114,4 +/- 8,2% wartości wyjściowej; NS). Wrażliwość na insulinę zmniejszyła się do 83,3 +/- 5,6% wartości wyjściowej (p = 0,033). Po diecie niskotłuszczowej nie zaobserwowano znaczących zmian we wrażliwości na insulinę ani poziomach IMCL. Skutki diety wysokotłuszczowej wykazywały większą zmienność międzyosobniczą niż w przypadku protokołu infuzji. Dane z protokołu infuzji lipidów sugerują funkcjonalny związek między poziomem IMCL a wrażliwością na insulinę. Podobne efekty może wywołać dieta wysokotłuszczowa, podkreślając w ten sposób fizjologiczne znaczenie tych obserwacji.


title: Jak wolne kwasy tłuszczowe hamują wykorzystanie glukozy w mięśniach szkieletowych człowieka.

text: Badania mięśni szczurów sugerują współzawodnictwo między wolnymi kwasami tłuszczowymi (WKT) a glukozą o utlenianie, co skutkuje akumulacją glukozo-6-fosforanu. Jednak FFA zmniejszają glukozo-6-fosforan w ludzkich mięśniach szkieletowych, co wskazuje na bezpośrednie hamowanie transportu/fosforylacji glukozy. Mechanizm ten może przekierować glukozę z mięśni do mózgu podczas postu i wyjaśnić insulinooporność związaną z dietami wysokolipidowymi i otyłością.