title: Spotkanie konsensusu: glutaminian sodu – aktualizacja.

text: CEL: Aktualizacja konsensusu Hohenheim w sprawie glutaminianu sodu z 1997 r.: Podsumowanie i ocena najnowszej wiedzy w zakresie fizjologii i bezpieczeństwa glutaminianu sodu. PROJEKT: Eksperci z wielu odpowiednich dyscyplin otrzymali i rozważyli szereg pytań związanych z aspektami tematu. OTOCZENIE: Uniwersytet Hohenheim, Stuttgart, Niemcy. METODA: Eksperci spotkali się, omówili pytania i osiągnęli konsensus. WNIOSEK: Całkowite spożycie glutaminianu z pożywienia w krajach europejskich jest na ogół stabilne i wynosi od 5 do 12 g/dzień (wolny: ok. 1 g, związany z białkiem: ok. 10 g, dodany jako aromat: ok. 0,4 g). L-glutaminian (GLU) ze wszystkich źródeł jest wykorzystywany głównie jako paliwo energetyczne w enterocytach. Za bezpieczne uważa się maksymalne spożycie 6000 [skorygowane] mg/kg masy ciała. Powszechne stosowanie soli glutaminianu (L-glutaminian sodu i inne) jako dodatku do żywności można zatem uznać za nieszkodliwe dla całej populacji. Nawet w niefizjologicznie wysokich dawkach GLU nie przedostanie się do krążenia płodowego. Należy jednak prowadzić dalsze prace badawcze nad skutkami podaży dużych dawek bolusa przy zaburzonej funkcji bariery krew-mózg. W sytuacjach zmniejszonego apetytu (np. osoby starsze) smakowitość można poprawić stosując niskie dawki L-glutaminianu sodu.


title: Wyniki testów biologicznych aspartamu zwiastują zagrożenie rakiem u ludzi.

text: Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) powinna ponownie ocenić swoje stanowisko w sprawie aspartamu jako bezpiecznego w każdych warunkach. Wyniki testów biologicznych na zwierzętach przewidują ryzyko zachorowania na raka u ludzi, a ostatnie badania na zwierzętach potwierdzają, że istnieje potencjalne zagrożenie aspartamem dla ludzi. Aspartam jest produkowany i pakowany w Chinach do użytku krajowego i globalnej dystrybucji. Japonia, Francja i Stany Zjednoczone są również głównymi producentami. Nie przeprowadzono żadnych badań nad długoterminowymi negatywnymi skutkami dla zdrowia zawodowego pracowników aspartamu. FDA powinna rozważyć sponsorowanie prospektywnego badania epidemiologicznego pracowników aspartamu.


title: Wpływ spożycia mięsa na atrakcyjność zapachu ciała.

text: Zapach ciała pod pachami jest indywidualnie specyficzny i potencjalnie bogatym źródłem informacji o jego producencie. Indywidualność zapachu częściowo wynika z indywidualności genetycznej, ale wpływ czynników ekologicznych, takich jak nawyki żywieniowe, jest kolejnym głównym źródłem zmienności zapachów. Jednak niewiele wiemy o tym, jak poszczególne składniki diety kształtują zapach naszego ciała. Tutaj testowaliśmy wpływ spożycia czerwonego mięsa na atrakcyjność zapachu ciała. Zastosowaliśmy zrównoważony wewnątrzobiektowy projekt eksperymentalny. Siedemnastu mężczyzn dawców nieprzyjemnych zapachów było na diecie „mięsnej” lub „bezmięsnej” przez 2 tygodnie z wkładkami pod pachami, aby zebrać zapach ciała podczas ostatnich 24 godzin diety. Próbki świeżych zapachów zostały ocenione pod kątem ich przyjemności, atrakcyjności, męskości i intensywności przez 30 kobiet niestosujących hormonalnych środków antykoncepcyjnych. Powtórzyliśmy tę samą procedurę miesiąc później z tymi samymi dawcami zapachów, każdy na innej diecie niż poprzednio. Wyniki analizy wariancji z powtarzanymi pomiarami wykazały, że zapach dawców na diecie bezmięsnej był oceniany jako znacznie atrakcyjniejszy, przyjemniejszy i mniej intensywny. Sugeruje to, że spożywanie czerwonego mięsa ma negatywny wpływ na postrzeganą hedoniczność zapachu ciała.


title: IQ w dzieciństwie i wegetarianizm w wieku dorosłym: brytyjskie badanie kohortowe z 1970 r.

text: Cel Zbadanie związku między IQ w dzieciństwie a wegetarianizmem w wieku dorosłym. Projekt Prospektywne badanie kohortowe, w którym IQ oceniano za pomocą testów zdolności umysłowych w wieku 10 lat, a wegetarianizmu za pomocą samoopisu w wieku 30 lat. Otoczenie Wielkiej Brytanii. Uczestnicy 8170 mężczyzn i kobiet w wieku 30 lat uczestniczących w brytyjskim badaniu kohortowym z 1970 r., krajowej kohorcie urodzeniowej. Główne pomiary wyników Zgłaszany przez siebie wegetarianizm i rodzaj stosowanej diety. Wyniki 366 (4,5%) uczestników stwierdziło, że są wegetarianami, chociaż 123 (33,6%) przyznało się do jedzenia ryb lub kurczaka. Wegetarianie częściej byli kobietami, należeli do wyższej klasy społecznej (zarówno w dzieciństwie, jak i obecnie) oraz osiągnęli wyższe kwalifikacje akademickie lub zawodowe, chociaż te korzyści społeczno-ekonomiczne nie znalazły odzwierciedlenia w ich dochodach. Wyższe IQ w wieku 10 lat wiązało się ze zwiększonym prawdopodobieństwem zostania wegetarianinem w wieku 30 lat (iloraz szans na wzrost wyniku IQ w dzieciństwie o jedno odchylenie standardowe 1,38, 95% przedział ufności 1,24 do 1,53). IQ pozostał statystycznie istotnym predyktorem bycia wegetarianinem w wieku dorosłym po uwzględnieniu klasy społecznej (zarówno w dzieciństwie, jak i obecnie), kwalifikacji akademickich lub zawodowych oraz płci (1,20, 1,06 do 1,36). Wykluczenie tych, którzy stwierdzili, że są wegetarianami, ale jedli rybę lub kurczaka, miało niewielki wpływ na siłę tego skojarzenia. Wnioski Wyższe wyniki IQ w dzieciństwie wiążą się ze zwiększonym prawdopodobieństwem zostania wegetarianinem w wieku dorosłym.


title: Nieodwracalne podostre sklerotyczne połączone zwyrodnienie rdzenia kręgowego u osoby wegańskiej.

text: CEL: Opisujemy przypadek nieodwracalnej podostrej sklerotycznej połączonej degeneracji rdzenia kręgowego u weganki z Zachodu. METODY: 57-letni mężczyzna, od 13 lat członek wegańskiego kultu, rozwinęło się osłabienie, paraplegia, hiperrefleksja, dystalna symetryczna hipotrofia mięśniowa, upośledzenie czucia powierzchniowego w dłoniach i stopach, utrata czucia głębokiego w dole kończyny oraz neurogenny pęcherz i jelita. Rezonans magnetyczny kręgosłupa szyjnego i grzbietowego ujawnił nienormalnie zwiększoną intensywność sygnału na przekrojach ważonych T(2) w tylnych i bocznych kolumnach. Rozpoznano podostrą sklerotyczną kombinowaną degenerację rdzenia kręgowego i rozpoczęto leczenie kobalaminą. WYNIKI: Mimo leczenia rehabilitacyjnego u pacjenta wystąpiła spastyczna hipertonia z nieznaczną poprawą parestezji. Sześć miesięcy później poziom witaminy B12 w osoczu i analiza hematologiczna były prawidłowe. Rok później nadal występowała paraplegia spastyczna i pacjent nie był w stanie chodzić pomimo poprawy w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego. WNIOSEK: Nieodwracalne podostre sklerotyczne zwyrodnienie rdzenia kręgowego jest rzadkim, ale możliwym efektem ścisłej diety wegetariańskiej.


title: Ekstrakt metanolowy z wodorostów Gloiopeltis furcata indukuje zatrzymanie G2/M i hamuje aktywność cyklooksygenazy-2 w ludzkich komórkach raka wątroby HepG2.

text: Wcześniej donoszono, że metanolowy ekstrakt z Gloiopeltis furcata (MEGF), rodzaj jadalnych wodorostów, hamuje wzrost kilku ludzkich linii komórek nowotworowych. W niniejszym badaniu badano wpływ MEGF na wzrost komórek ludzkiego raka wątroby HepG2 i jego wpływ na ekspresję cyklooksygenaz (COX). MEGF znacznie zmniejszał żywotność komórek HepG2 i indukował zatrzymanie cyklu komórkowego G2/M w sposób zależny od stężenia. Efekty te były związane z regulacją w dół cykliny A, regulacją w górę inhibitora kinazy zależnej od cyklin (Cdk) p21 (WAF1/CIP1) i defosforylacją Cdc25C. Ponadto stwierdzono, że MEGF obniżył poziomy mRNA COX-2 i ekspresję białka bez znaczących zmian w poziomach COX-1, co było skorelowane ze spadkiem syntezy prostaglandyny E(2) (PGE(2)). Te odkrycia wskazują, że MEGF może mieć potencjalny potencjał terapeutyczny u pacjentów z rakiem wątroby.


title: Arsen w wodorostach – formy, koncentracja i narażenie z dietą.

text: W badaniu tym zmierzono zawartość całkowitych i nieorganicznych form arsenu w wodorostach morskich dostępnych w sprzedaży detalicznej do spożycia w celu dostarczenia danych do oszacowania narażenia z dietą oraz wsparcia porad dla konsumentów. W sumie w różnych punktach sprzedaży detalicznej w Londynie i Internecie pobrano 31 próbek obejmujących pięć odmian wodorostów. Wszystkie próbki zostały zakupione jako produkt suszony. W przypadku czterech z pięciu odmian zalecano moczenie przed spożyciem. Postępowano zgodnie z zalecaną metodą przygotowania dla każdej indywidualnej próbki, a arsen całkowity i nieorganiczny analizowano zarówno przed, jak i po przygotowaniu. Mierzono również arsen pozostający w wodzie użytej do namaczania. Arsen wykryto we wszystkich próbkach zawierających arsen całkowity w stężeniach od 18 do 124 mg/kg. Arsen nieorganiczny, który może powodować raka wątroby, został znaleziony tylko w dziewięciu analizowanych próbkach wodorostów hijiki, w stężeniach w zakresie 67-96 mg/kg. Stwierdzono, że wszystkie inne rodzaje wodorostów zawierają mniej niż 0,3 mg/kg nieorganicznego arsenu, co stanowiło granicę wykrywalności zastosowanej metody. Ponieważ spożywanie wodorostów hijiki może znacznie zwiększyć narażenie w diecie na nieorganiczny arsen, brytyjska Agencja ds. Standardów Żywności (FSA) wydała porady dla konsumentów, aby unikać ich spożywania.


title: Porównawcze ryzyko złamań u wegetarian i niewegetarian w badaniu EPIC-Oxford.

text: CEL: Porównanie częstości złamań w czterech grupach diet (osoby jedzące mięso, ryby, wegetarianie i weganie) w kohorcie Oxford European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC-Oxford). PROJEKT: Prospektywne badanie kohortowe zgłaszanego przez siebie ryzyka złamania podczas obserwacji. USTAWIENIE: Wielka Brytania. PRZEDMIOTÓW: Łącznie 7947 mężczyzn i 26 749 kobiet w wieku 20-89 lat, w tym 19 249 mięsożerców, 4901 rybożerców, 9420 wegetarian i 1126 wegan, zwerbowanych drogą pocztową i poprzez ogólne zabiegi chirurgiczne. METODY: Regresja Coxa. WYNIKI: W ciągu średnio 5,2 roku obserwacji 343 mężczyzn i 1555 kobiet zgłosiło jedno lub więcej złamań. W porównaniu z osobami jedzącymi mięso, współczynniki częstości złamań u mężczyzn i kobiet łącznie, skorygowane o płeć, wiek i czynniki nieżywieniowe, wynosiły 1,01 (95% CI 0,88-1,17) dla osób jedzących ryby, 1,00 (0,89-1,13) dla wegetarian i 1,30 (1,02). -1.66) dla wegan. Po dalszym dostosowaniu pod kątem spożycia energii i wapnia w diecie współczynnik zapadalności wśród wegan w porównaniu z osobami jedzącymi mięso wyniósł 1,15 (0,89-1,49). Wśród osób spożywających co najmniej 525 mg/dzień wapnia odpowiedni współczynnik zapadalności wynosił 1,05 (0,90-1,21) dla jedzących ryby, 1,02 (0,90-1,15) dla wegetarian i 1,00 (0,69-1,44) dla wegan. WNIOSKI: W tej populacji ryzyko złamań było podobne u osób jedzących mięso, ryby i wegetarian. Większe ryzyko złamań u wegan wydaje się być konsekwencją ich znacznie niższego średniego spożycia wapnia. Odpowiednie spożycie wapnia jest niezbędne dla zdrowia kości, niezależnie od preferencji żywieniowych. SPONSORING: Badanie EPIC-Oxford jest wspierane przez The Medical Research Council i Cancer Research UK.


title: Stężenia cholesterolu LDL i HDL w osoczu oraz utlenionego LDL ulegają zmianie u ludzi z normo- i hipercholesterolemią po przyjęciu różnych poziomów...

text: Proszek kakaowy jest bogaty w polifenole, takie jak katechiny i procyjanidyny, i wykazano w różnych modelach, że hamuje utleniony LDL i miażdżycę. Nasze badanie oceniało stężenie cholesterolu LDL w osoczu i stężenia utlenionego LDL po spożyciu różnych poziomów kakao w proszku (13, 19,5 i 26 g/d) u ludzi z normocholesterolemią i łagodną hipercholesterolemią. W tym porównawczym badaniu z podwójnie ślepą próbą przebadaliśmy 160 osób, które spożywały albo proszek kakaowy zawierający związki o niskiej zawartości polifenoli (grupa placebo-kakao) albo 3 poziomy proszku kakaowego zawierającego związki o wysokiej zawartości polifenoli (13, 19,5 i 26 g/d odpowiednio dla grup o niskiej, średniej i wysokiej zawartości kakao) przez 4 tygodnie. Testowane proszki spożywano jako napój po dodaniu gorącej wody dwa razy dziennie. Próbki krwi pobrano na początku i 4 tygodnie po spożyciu badanych napojów do pomiaru lipidów w osoczu. Stężenia utlenionego LDL w osoczu zmniejszyły się w grupach o niskiej, średniej i wysokiej zawartości kakao w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Analizę warstwową przeprowadzono na 131 osobach, u których stężenie cholesterolu LDL na początku badania było > lub = 3,23 mmol/l. U tych osobników stężenie cholesterolu LDL w osoczu, utlenionego LDL i apo B zmniejszyło się, a stężenie cholesterolu HDL w osoczu wzrosło w stosunku do wartości wyjściowej w grupach o niskiej, średniej i wysokiej zawartości kakao. Wyniki sugerują, że substancje polifenolowe pochodzące z proszku kakaowego mogą przyczyniać się do obniżenia poziomu cholesterolu LDL, podwyższenia poziomu cholesterolu HDL i zahamowania utlenionego LDL.


title: Wpływ immunologiczny oligomerów procyjanidyny kakao na komórki jednojądrzaste krwi obwodowej.

text: Wykonano wiele prac nad związkami między odżywianiem a odpowiedzią immunologiczną, szczególnie w badaniach, które koncentrowały się na odpowiedziach adaptacyjnych. Rośnie świadomość znaczenia odporności wrodzonej w ochronie gospodarza i inicjacji sieci cytokin. W tym badaniu zbadaliśmy wpływ wybranych flawanoli kakaowych i procyjanidyn na reakcje wrodzone in vitro. Jednojądrzaste komórki krwi obwodowej (PBMC), a także oczyszczone monocyty i limfocyty T CD4 i CD8, wyizolowano od zdrowych ochotników i hodowano w obecności frakcji flawanolu kakaowego, które różnią się od innych stopniem polimeryzacji flawanolu: krótkołańcuchowe frakcja flawanolowa (SCFF), monomery do pentamerów; i frakcja długołańcuchowego flawanolu (LCFF), heksamery do dekamerów. Równolegle przeprowadzono również badania z wysoko oczyszczonymi monomerami flawanolu i dimerami procyjanidyny. Wyizolowane komórki poddano następnie prowokacji lipopolisacharydem (LPS) z oznaczeniem ilościowym aktywacji przy użyciu ekspresji CD69 i CD83 oraz analizą wydzielanego czynnika martwicy nowotworu (TNF)-alfa, interleukiny (IL)-1beta, IL-6, IL-10 i granulocytów czynnik stymulujący tworzenie kolonii makrofagów (GM-CSF). Długość łańcucha frakcji flawanolu miała istotny wpływ na uwalnianie cytokin z PBMC zarówno niestymulowanych, jak i stymulowanych LPS. Na przykład, nastąpił uderzający wzrost indukowanej przez LPS syntezy IL-1beta, IL-6, IL-10 i TNF-alfa w obecności LCFF. LCFF i SCFF, przy braku LPS, stymulowały produkcję GM-CSF. Ponadto LCFF i SCFF zwiększyły ekspresję markerów komórek B CD69 i CD83. W badanych populacjach komórek jednojądrzastych wystąpiły również unikalne odpowiedzi różnicowe. Wnioskujemy, że oligomery są silnymi stymulatorami zarówno wrodzonego układu odpornościowego, jak i wczesnych zdarzeń w odporności nabytej.


title: Wpływ niskiego zwyczajowego spożycia kakao na ciśnienie krwi i bioaktywny tlenek azotu: randomizowane badanie kontrolowane.

text: KONTEKST: Regularne spożywanie pokarmów zawierających kakao wiąże się z niższą śmiertelnością sercowo-naczyniową w badaniach obserwacyjnych. Krótkoterminowe interwencje trwające co najwyżej 2 tygodnie wskazują, że wysokie dawki kakao mogą poprawić funkcję śródbłonka i obniżyć ciśnienie krwi (BP) ze względu na działanie polifenoli kakaowych, ale kliniczny wpływ niskiego zwyczajowego spożycia kakao na BP i leżące u jego podstaw BP - mechanizmy opuszczania są niejasne. CEL: Określenie wpływu niskich dawek gorzkiej czekolady bogatej w polifenole na ciśnienie krwi. CHARAKTER, WARUNKI I UCZESTNICY: Randomizowane, kontrolowane, zaślepione przez badacza badanie w grupach równoległych z udziałem 44 dorosłych w wieku od 56 do 73 lat (24 kobiety, 20 mężczyzn) z nieleczonym stanem przednadciśnieniowym górnego zakresu lub nadciśnieniem I stopnia bez współistniejących czynników ryzyka. Badanie przeprowadzono w klinice podstawowej opieki zdrowotnej w Niemczech w okresie od stycznia 2005 do grudnia 2006. INTERWENCJA: Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do otrzymywania przez 18 tygodni albo 6,3 g (30 kcal) dziennie gorzkiej czekolady zawierającej 30 mg polifenoli, albo odpowiedniego polifenolu. bezpłatna biała czekolada. GŁÓWNE MIARY REZULTATU: Pierwszorzędową miarą wyniku była zmiana BP po 18 tygodniach. Drugorzędowymi miarami wyników były zmiany w markerach osocza rozszerzającego naczynia krwionośne tlenku azotu (S-nitrozoglutation) i stres oksydacyjny (8-izoprostan) oraz biodostępność polifenoli kakaowych. WYNIKI: Od wartości początkowej do 18 tygodnia spożycie gorzkiej czekolady zmniejszyło średnie (SD) skurczowe BP o -2,9 (1,6) mm Hg (P < 0,001) i rozkurczowe BP o -1,9 (1,0) mm Hg (P < 0,001) bez zmiany masy ciała, stężenia lipidów w osoczu, glukozy i 8-izoprostanu. Częstość występowania nadciśnienia spadła z 86% do 68%. Spadkowi BP towarzyszył utrzymujący się wzrost S-nitrozoglutationu o 0,23 (0,12) nmol/L (P < 0,001), a dawka gorzkiej czekolady spowodowała pojawienie się fenoli kakaowych w osoczu. Spożycie białej czekolady nie powodowało zmian w biomarkerach BP ani osocza. WNIOSKI: Dane z tej stosunkowo niewielkiej próby zdrowych osób z ponad optymalnym ciśnieniem tętniczym wskazują, że włączenie niewielkich ilości gorzkiej czekolady bogatej w polifenole jako część zwykłej diety skutecznie obniżyło ciśnienie tętnicze i poprawiło tworzenie rozszerzającego naczynia tlenku azotu. REJESTRACJA BADANIA: Clinicaltrials.gov Identyfikator: NCT00421499.


title: Ciągłe przyjmowanie związków polifenolowych zawierających kakao w proszku zmniejsza podatność oksydacyjną LDL i ma korzystny wpływ na poziom HDL-c...

text: TŁO: Proszek kakaowy jest bogaty w polifenole, takie jak katechiny i procyjanidyny, i wykazano w różnych modelach, że hamuje utlenianie LDL i miażdżycę. CEL: Zbadaliśmy, czy długotrwałe przyjmowanie kakao w proszku zmienia profile lipidowe osocza u ludzi z normocholesterolemią i łagodną hipercholesterolemią. PROJEKT: Dwudziestu pięciu pacjentów zostało losowo przydzielonych do spożycia 12 g cukru dziennie (grupa kontrolna) lub 26 g kakao w proszku i 12 g cukru dziennie (grupa kakaowa) przez 12 tygodni. Próbki krwi pobrano przed badaniem i 12 tygodni po spożyciu badanych napojów. Zmierzono lipidy osocza, podatność oksydacyjną LDL oraz markery stresu oksydacyjnego w moczu. WYNIKI: W 12 tygodniu zmierzyliśmy 9% wydłużenie od poziomu wyjściowego w czasie opóźnienia utleniania LDL w grupie kakaowej. To wydłużenie w grupie kakaowej było znacznie większe niż zmniejszenie zmierzone w grupie kontrolnej (-13%). Istotnie większy wzrost poziomu cholesterolu HDL w osoczu (24%) zaobserwowano w grupie kakaowej niż w grupie kontrolnej (5%). Zaobserwowano ujemną korelację między stężeniami cholesterolu HDL w osoczu i utlenionego LDL. W 12 tygodniu nastąpiło 24% zmniejszenie dityrozyny w stosunku do stężeń podstawowych w grupie kakaowej. To zmniejszenie w grupie kakaowej było znacznie większe niż w grupie kontrolnej (-1%). WNIOSEK: Możliwe, że wzrost stężenia cholesterolu HDL może przyczynić się do zahamowania utleniania LDL, a substancje polifenolowe pochodzące z proszku kakaowego mogą przyczyniać się do podwyższenia poziomu cholesterolu HDL.


title: Utrzymujący się wzrost rozszerzenia zależnego od przepływu po codziennym spożyciu napoju kakaowego o wysokiej zawartości flawanolu przez 1 tydzień.

text: Spożycie pojedynczej dawki kakao bogatego we flawanol dotkliwie odwraca dysfunkcję śródbłonka. Aby zbadać przebieg funkcji śródbłonka w czasie podczas codziennego spożywania kakao o wysokiej zawartości flawanolu, określiliśmy rozszerzenie zależne od przepływu (FMD) w sposób ostry (do 6 godzin po spożyciu pojedynczej dawki) i przewlekle (podawanie przez 7 dni). Badana populacja reprezentowała osoby z dysfunkcją śródbłonka związaną z paleniem; oprócz FMD zmierzono azotyny i azotany plazmowe. Codzienne spożywanie napoju kakaowego bogatego we flawanole (3 x 306 mg flawanoli/dzień) przez 7 dni (n=6) skutkowało ciągłym wzrostem FMD na początku (po nocy na czczo i przed spożyciem flawanolu) oraz utrzymującym się nasileniem FMD w 2. godziny po spożyciu. Odpowiedzi FMD na czczo wzrosły z 3,7 +/- 0,4% w dniu 1 do 5,2 +/- 0,6%, 6,1 +/- 0,6% i 6,6 +/- 0,5% (każde p < 0,05) w dniach 3, 5 i 8 , odpowiednio. FMD powróciło do 3,3 +/- 0,3% po tygodniu wypłukiwania diety bezkakaowej (dzień 15). Wzrosty obserwowane w krążącym azotynie, ale nie w krążącym azotynie, zbiegły się z obserwowanymi wzrostami FMD. Ostre, jednorazowe spożycie napojów kakaowych zawierających od 28 do 918 mg flawanoli doprowadziło do zależnego od dawki wzrostu FMD i azotynów, z maksymalnym FMD w 2 godziny po spożyciu. Dawka do uzyskania połowy maksymalnej odpowiedzi FMD wynosiła 616 mg (n=6). Powszechnie stosowane biomarkery stresu oksydacyjnego (osocze, MDA, TEAC) i stanu antyoksydacyjnego (osocze askorbinian, moczan) nie miały wpływu na spożycie flawanolu kakaowego. Codzienne spożywanie kakao bogatego we flawanol może odwrócić dysfunkcję śródbłonka w sposób trwały i zależny od dawki.


title: Rosnąca rola kakao i czekolady bogatej we flawonoidy w zdrowiu i chorobie układu krążenia.

text: Niedawno odkryto, że kakao i czekolada są bogatymi źródłami pochodzenia roślinnego flawonoidów przeciwutleniających o korzystnych właściwościach sercowo-naczyniowych. Te korzystne efekty fizjologiczne obejmują: aktywność antyoksydacyjną, rozszerzenie naczyń krwionośnych i obniżenie ciśnienia krwi, hamowanie aktywności płytek krwi i zmniejszenie stanu zapalnego. Coraz więcej dowodów z badań eksperymentalnych i klinicznych z użyciem produktów na bazie kakao i czekolady sugeruje ważną rolę żywności o wysokiej zawartości flawanolu w ochronie serca i naczyń krwionośnych.


title: Reakcje starzenia się i naczyń krwionośnych na kakao bogate we flawanol.

text: CELE: Mocne dowody potwierdzają, że starzenie się jest silnym predyktorem zarówno ryzyka sercowo-naczyniowego, jak i dysfunkcji śródbłonka, jednak specyficzne leczenie nie jest dostępne. Przetestowaliśmy hipotezę, że reaktywność naczyń na kakao bogate we flawanol wzrasta wraz z wiekiem. Wcześniej wykazaliśmy, że bogate w flawanol kakao indukuje rozszerzenie naczyń obwodowych, poprawiając funkcję śródbłonka poprzez mechanizm zależny od tlenku azotu (NO). Metody: Zbadaliśmy ciśnienie krwi i reakcje tętnic obwodowych na kilka dni spożywania kakao u 15 młodych (< 50 lat) i 19 starszych (> 50) zdrowych osób. WYNIKI: Inhibitor syntazy tlenku azotu (NOS) N(omega)-nitro-L-arginina-ester metylowy (L-NAME) wywoływał znaczące reakcje ciśnieniowe po podaniu kakao tylko u osób starszych: wzrost skurczowego ciśnienia krwi (SBP)13 +/- 4 mmHg, rozkurczowe ciśnienie krwi (DBP) 6 +/- 2 mmHg (odpowiednio p = 0,008 i 0,047); SBP było istotnie wyższe u osób starszych (p < 0,05). Przepływowe rozszerzenie naczyń krwionośnych, mierzone tonometrycznie w palcu, zostało wzmocnione kakao bogatym we flawanol w obu grupach, ale znacznie bardziej wśród starszych (P = 0,01). Wreszcie amplituda podstawowej fali tętna (PWA) przebiegała według podobnego wzoru. Cztery do sześciu dni kakao bogatego we flawanol spowodowało wzrost PWA w obu grupach. W szczytowym rozszerzeniu naczyń po ostrym spożyciu kakao w ostatnim dniu, obie grupy wykazały dalszy, znaczący wzrost PWA. Reakcja starszych osób była silniejsza; P < 0,05. L-NAME znacząco odwrócił dylatację w obu grupach. WNIOSKI: Kakao bogate we flawanol w większym stopniu poprawiło kilka wskaźników funkcji śródbłonka wśród starszych niż młodszych zdrowych osób. Nasze dane sugerują, że zależne od NO działanie naczyniowe bogatego we flawanol kakao może być większe u osób starszych, u których funkcja śródbłonka jest bardziej zaburzona.


title: Ostry wpływ posiłków wysokotłuszczowych wzbogaconych orzechami włoskimi lub oliwą z oliwek na poposiłkową funkcję śródbłonka.

text: CELE: Staraliśmy się zbadać, czy dodatek orzechów włoskich lub oliwy z oliwek do tłustego posiłku ma zróżnicowany wpływ na poposiłkową aktywność naczyń krwionośnych, lipoproteiny, markery utleniania i aktywacji śródbłonka oraz asymetryczną dimetyloargininę w osoczu (ADMA). TŁO: W porównaniu z dietą śródziemnomorską wykazano, że dieta orzechowa poprawia funkcję śródbłonka u pacjentów z hipercholesterolemią. Postawiliśmy hipotezę, że orzechy włoskie mogą odwrócić poposiłkową dysfunkcję śródbłonka związaną ze spożyciem tłustego posiłku. METODY: Losowo podzieliliśmy 12 zdrowych osób i 12 pacjentów z hipercholesterolemią na 2 wysokotłuszczowe sekwencje posiłków, do których dodano 25 g oliwy z oliwek lub 40 g orzechów włoskich. Oba posiłki testowe zawierały 80 g tłuszczu i 35% nasyconych kwasów tłuszczowych, a spożycie każdego posiłku dzieliło 1 tydzień. Nakłucia żyły i ultrasonograficzne pomiary funkcji śródbłonka tętnicy ramiennej wykonywano na czczo i 4 godziny po posiłku testowym. WYNIKI: W obu badanych grupach poszerzenie za pośrednictwem przepływu (FMD) było gorsze po mączce z oliwy z oliwek niż po mączce z orzechów włoskich (p = 0,006, interakcja czas-okres). Stężenia triglicerydów na czczo, ale nie po posiłku, korelowały odwrotnie z FMD (r = -0,324; p = 0,024). Niezależne od przepływu rozszerzenie i stężenia ADMA w osoczu pozostały niezmienione, a stężenie utlenionych lipoprotein o małej gęstości zmniejszyło się (p = 0,051) po każdym posiłku. Stężenie rozpuszczalnych cytokin prozapalnych i cząsteczek adhezyjnych w osoczu zmniejszyło się (p < 0,01) niezależnie od rodzaju posiłku, z wyjątkiem E-selektyny, która zmniejszyła się bardziej (p = 0,033) po posiłku z orzecha włoskiego. WNIOSKI: Dodanie orzechów włoskich do wysokotłuszczowego posiłku znacznie poprawia FMD niezależnie od zmian w oksydacji, zapaleniu lub ADMA. Zarówno orzechy włoskie, jak i oliwa z oliwek zachowują ochronny fenotyp komórek śródbłonka.


title: Spożycie produktów pełnoziarnistych jest związane ze wskaźnikiem masy ciała u studentów.

text: CEL: Zmierzenie spożycia produktów pełnoziarnistych przez studentów i określenie związku ze wskaźnikiem masy ciała (BMI). PROJEKT: Przekrojowa próba wygody studentów college'ów zapisanych na wstępny kurs żywienia. OTOCZENIE: Duża uczelnia państwowa. UCZESTNICY: 159 studentów, średnia wieku: 19,9 roku. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE: Spożycie pełnych ziaren, rafinowanych ziaren, kalorii i błonnika z rejestrów żywności; BMI określane na podstawie pomiarów wzrostu i masy ciała. ANALIZA: Analiza wariancji z kontrastami liniowymi; uczestnicy pogrupowani według kategorii BMI (P<0,05). WYNIKI: Średnie spożycie ziaren zbóż wynosiło 5,4 porcji dziennie, z czego spożycie pełnego ziarna stanowiło średnio 0,7 porcji dziennie. Spożycie produktów pełnoziarnistych było istotnie wyższe u studentów z normalną wagą niż u studentów z nadwagą i otyłością (na podstawie BMI). WNIOSKI I IMPLIKACJE: Niskie spożycie produktów pełnoziarnistych w tej populacji studentów college'u wskazuje na potrzebę interwencji mających na celu zwiększenie spożycia produktów pełnoziarnistych do zalecanego minimum 3 porcji dziennie. Studenci, którzy martwią się swoją wagą ciała, mogą być zmotywowani do zwiększenia spożycia produktów pełnoziarnistych; jednak ich spożycie pełnych ziaren prawdopodobnie będzie zależeć od dostępności tych produktów spożywczych w kampusowych jadalniach i innych miejscach na terenie kampusu uniwersyteckiego.


title: Wpływ dziennego suplementu białka sojowego na skład ciała i wydzielanie insuliny u kobiet po menopauzie

text: Cel: Ustalenie, czy dodatek białka sojowego poprawia skład ciała, rozkład tkanki tłuszczowej oraz metabolizm glukozy i insuliny u kobiet po menopauzie bez cukrzycy w porównaniu z izokalorycznym placebo kazeiny. Projekt: Randomizowane, podwójnie zaślepione, 3-miesięczne, kontrolowane placebo badanie kliniczne Miejsce: Centrum Badań Klinicznych Pacjenci: 15 kobiet po menopauzie Interwencje: Skany TK przy L4/L5, absorpcjometria rentgenowska o podwójnej energii (DXA), klamry hiperglikemiczne Główne miary wyników: Tłuszcz całkowity, tłuszcz całkowity w jamie brzusznej, tłuszcz trzewny, tłuszcz podskórny w jamie brzusznej oraz wydzielanie insuliny. Wyniki: Waga wg DXA nie zmieniła się między grupami (+1,38 ± 2,02 kg dla placebo vs +0,756 ± 1,32 kg dla soi, p=0,48, średnia ± SD). Całkowita i podskórna zawartość tłuszczu w jamie brzusznej zwiększyła się bardziej w grupie placebo w porównaniu z grupą sojową (dla różnic między grupami w całkowitej zawartości tłuszczu w jamie brzusznej: +38,62 ± 22,84 cm2 dla placebo vs. -11,86 ± 31,48 cm2 dla soi, p=0,005; podskórny tłuszcz brzuszny: +22,91 ± 28,58 cm2 dla placebo vs -14,73 ± 22,26 cm2 dla soi, p=0,013). Wydzielanie insuliny, tłuszcz trzewny, całkowita zawartość tkanki tłuszczowej i beztłuszczowa masa ciała nie różniły się między grupami. Poziom izoflawonu wzrósł bardziej w grupie sojowej. Wnioski: Codzienna suplementacja białka sojowego zapobiega wzrostowi podskórnej i całkowitej tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej obserwowanej w przypadku izokalorycznego placebo kazeiny u kobiet po menopauzie.


title: Przegląd przeciwbakteryjnych, antytoksynowych, przeciwwirusowych i przeciwgrzybiczych działań flawonoidów i herbat herbacianych.

text: Liście herbaty wytwarzają związki organiczne, które mogą brać udział w obronie roślin przed inwazyjnymi patogenami, w tym owadami, bakteriami, grzybami i wirusami. Te metabolity obejmują związki polifenolowe, sześć tak zwanych katechin oraz alkaloidy metyloksantynowe, kofeinę, teobrominę i teofilinę. Po zbiorze inaktywacja oksydaz fenolowych w liściach zielonej herbaty zapobiega utlenianiu katechin, natomiast katalizowane przez enzymy po zbiorze utlenianie (fermentacja) katechin w liściach herbaty powoduje powstawanie czterech teaflawin oraz polimerycznych tearubigin. Substancje te nadają czarnym herbatom czarny kolor. Czarne i częściowo sfermentowane herbaty oolong zawierają obie klasy związków fenolowych. Istnieje potrzeba lepszego zrozumienia roli polifenolowych związków herbaty w mikrobiologii żywności i medycznej. Niniejszy przegląd analizuje i interpretuje naszą obecną wiedzę na temat działania flawonoidów i herbat herbacianych przeciwko bakteriom przenoszonym przez żywność i innym chorobotwórczym bakteriom, zjadliwym toksynom białkowym wytwarzanym przez niektóre bakterie, zjadliwym bakteriofagom, chorobotwórczym wirusom i grzybom. Omówiono również synergiczne, mechanistyczne i biodostępności aspekty działania przeciwdrobnoustrojowego. Dla każdej z tych kategorii sugeruje się dalsze badania. Opisane tu odkrycia mają nie tylko fundamentalne znaczenie, ale mają również praktyczne implikacje dla odżywiania, bezpieczeństwa żywności oraz zdrowia zwierząt i ludzi.


title: Ziołowy nie znaczy nieszkodliwy: dziesięć przypadków ciężkiej hepatotoksyczności związanej z suplementami diety z produktów Herbalife.

text: TŁO/CELE: Środki ziołowe są popularne i postrzegane jako bezpieczne, ponieważ są rzekomo „naturalne”. Przedstawiamy 10 przypadków toksycznego zapalenia wątroby, które mają związek z produktami Herbalife. METODY: Określenie częstości występowania i skutków hepatotoksyczności produktów Herbalife. Kwestionariusz został wysłany do wszystkich szpitali publicznych w Szwajcarii. Zgłoszone przypadki poddano ocenie przyczynowości z zastosowaniem kryteriów CIOMS. WYNIKI: Odnaleziono 12 przypadków toksycznego zapalenia wątroby związanego z preparatami Herbalife (1998-2004), 10 wystarczająco udokumentowanych, aby umożliwić analizę przyczynowości. Mediana wieku pacjentów wynosiła 51 lat (zakres 30-69), a czas oczekiwania na zachorowanie wynosił 5 miesięcy (0,5-144). Biopsja wątroby (7/10) wykazała martwicę wątroby, wyraźny naciek limfocytarny/eozynofilowy i cholestazę u pięciu pacjentów. Jeden pacjent z piorunującą niewydolnością wątroby został pomyślnie przeszczepiony; eksplant wykazał olbrzymiokomórkowe zapalenie wątroby. W jednym przypadku zaobserwowano zespół niedrożności zatok. Trzech pacjentów bez biopsji wątroby miało uszkodzenie wątroby wątrobowokomórkowe (2) lub mieszane (1). Ocena przyczynowości działań niepożądanych leku została sklasyfikowana odpowiednio w dwóch przypadkach jako pewna, prawdopodobna w siedmiu i możliwa w jednym przypadku. WNIOSKI: Przedstawiamy serię przypadków toksycznego zapalenia wątroby, które ma związek z produktami Herbalife. Toksyczność wątroby może być ciężka. Pożądana byłaby bardziej szczegółowa deklaracja składników i proaktywnej roli agencji regulacyjnych.


title: Związek między spożywaniem suplementów diety Herbalife a ostrą hepatotoksycznością.

text: TŁO/CELE: Suplementy diety są często uważane za nieszkodliwe, ale masowe stosowanie nieoznakowanych składników może prowadzić do poważnych działań niepożądanych. METODY: W 2004 r. zidentyfikowanie czterech przypadków wskaźnikowych ostrego zapalenia wątroby związanego z przyjmowaniem Herbalife doprowadziło do powołania ministerstwa badań zdrowotnych we wszystkich izraelskich szpitalach. Przebadano dwunastu pacjentów z ostrym idiopatycznym uszkodzeniem wątroby w związku ze spożywaniem produktów Herbalife. WYNIKI: Jedenaście pacjentów to kobiety w wieku 49,5 +/-13,4 roku. Jeden pacjent miał pierwotną marskość żółciową wątroby stopnia I, a drugi zapalenie wątroby typu B. Ostre uszkodzenie wątroby rozpoznano po 11,9 +/- 11,1 miesiąca od rozpoczęcia przyjmowania Herbalife. Biopsje wątroby wykazały aktywne zapalenie wątroby, zapalenie wrotne bogate w eozynofile, odczyn przewodowy i zapalenie miąższu z zaakcentowaniem okołoośrodkowym. U jednego pacjenta wystąpiły epizody niewydolności wątroby o charakterze piorunującym i dwa piorunujące. Zapalenie wątroby ustąpiło u jedenastu pacjentów, podczas gdy jeden pacjent uległ komplikacjom po przeszczepieniu wątroby. Trzech pacjentów wznowiło przyjmowanie produktów Herbalife po normalizacji enzymów wątrobowych, co spowodowało drugi atak zapalenia wątroby. WNIOSKI: W Izraelu stwierdzono związek między przyjmowaniem produktów Herbalife a ostrym zapaleniem wątroby. Wzywamy do prospektywnej oceny produktów Herbalife pod kątem możliwej hepatotoksyczności. Do tego czasu konsumenci powinni zachować ostrożność, zwłaszcza wśród osób cierpiących na chorobę wątroby.


title: STOSOWANIE KONOPI I RYZYKO RAKA PŁUC: BADANIE KONTROLI PRZYPADKU

text: Cel: Określenie ryzyka raka płuc związanego z paleniem konopi. Metody: Badanie kliniczno-kontrolne raka płuc u dorosłych w wieku ≤55 lat zostało przeprowadzone w ośmiu okręgowych komisjach zdrowia w Nowej Zelandii. Przypadki zostały zidentyfikowane z Rejestru Nowotworów Nowej Zelandii i szpitalnych baz danych. Kontrole zostały losowo wybrane z listy wyborców, z dopasowaniem częstotliwości do przypadków w 5-letnich grupach wiekowych i okręgowych radach zdrowia. Do oceny możliwych czynników ryzyka, w tym używania konopi indyjskich, wykorzystano kwestionariusze podane przez ankietera. Względne ryzyko raka płuc związane z paleniem konopi oszacowano za pomocą regresji logistycznej. Wyniki: Stwierdzono 79 przypadków raka płuca i 324 kontrole. Ryzyko raka płuc wzrosło o 8% (95% CI 2% do 15%) dla każdego wspólnego roku palenia konopi, po uwzględnieniu zmiennych zakłócających, w tym palenia papierosów, oraz o 7% (95% CI 5% do 9%) w przypadku każdy paczko-rok palenia papierosów, po uwzględnieniu zmiennych zakłócających, w tym palenia konopi indyjskich. Najwyższy tertyl używania konopi był związany ze zwiększonym ryzykiem raka płuc RR=5,7 (95% CI 1,5 do 21,6), po uwzględnieniu zmiennych zakłócających, w tym palenia papierosów. Wnioski: Długotrwałe używanie konopi indyjskich zwiększa ryzyko zachorowania na raka płuc u młodych dorosłych.


title: Przeciwutleniające, antymutagenne i przeciwnowotworowe działanie igieł sosnowych (Pinus densiflora).

text: Igły sosnowe (Pinus densiflora Siebold et Zuccarini) są od dawna używane w Korei jako tradycyjna, prozdrowotna żywność. Aby zbadać ich potencjalne działanie przeciwnowotworowe, oceniono działanie przeciwutleniające, antymutagenne i przeciwnowotworowe in vitro i/lub in vivo. Ekstrakt etanolowy z igieł sosny (PNE) znacząco hamował indukowaną przez Fe(2+) peroksydację lipidów i usuwał rodnik 1,1-difenylo-2-pikrylohydrazylowy in vitro. PNE wyraźnie hamował mutagenność 2-antraminy, 2-nitrofluorenu lub azydku sodu w testach Salmonella typhimurium TA98 lub TA100 w testach Amesa. Ekspozycja na PNE skutecznie hamowała wzrost komórek nowotworowych (MCF-7, SNU-638 i HL-60) w porównaniu z normalnymi komórkami (HDF) w 3-(4,5-dimetylotiazol-2-ilo)-2,5-difenylotetrazolium test bromkowy. W badaniach przeciwnowotworowych in vivo, liofilizowanym proszkiem igieł sosnowych z dodatkiem (5% wag./wag.) podawano dietę myszom zaszczepionym komórkami mięsaka-180 lub szczurom, którym podawano rakotwórczy sutek, 7,12-dimetylobenz[a]antracen (DMBA). , 50 mg/kg masy ciała). Nowotwór został zahamowany przez suplementację igłą sosnową w dwóch modelowych systemach. Co więcej, poziomy azotu mocznikowego we krwi i aminotransferazy asparaginianowej były znacznie niższe u szczurów, którym podawano igłę sosnową w modelu nowotworu sutka indukowanego DMBA. Wyniki te pokazują, że igły sosnowe wykazują silne działanie przeciwutleniające, antymutagenne i antyproliferacyjne na komórki rakowe, a także działanie przeciwnowotworowe in vivo i wskazują na ich potencjalną przydatność w zapobieganiu nowotworom.


title: Spożycie w diecie flawonoli i flawonów a choroba wieńcowa serca u kobiet w USA.

text: Flawonole i flawony w diecie to podgrupy flawonoidów, co do których sugerowano, że zmniejszają ryzyko choroby wieńcowej serca (CHD). Autorzy dokonali prospektywnej oceny spożycia flawonoli i flawonów w odniesieniu do ryzyka zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem i zgonu z powodu CHD w badaniu Nurses' Health Study. Ocenili informacje żywieniowe z ankiet z lat 1990, 1994 i 1998 dotyczących częstotliwości spożywania pokarmów i obliczyli łączne średnie spożycie flawonoli i flawonów. Do analizy wykorzystano regresję proporcjonalnych hazardów Coxa ze zmiennymi w czasie. W ciągu 12 lat obserwacji (1990-2002) autorzy udokumentowali 938 niezakończonych zgonem zawałów serca i 324 zgony z powodu CHD wśród 66 360 kobiet. Nie zaobserwowali związku między spożyciem flawonolu lub flawonów a ryzykiem zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem lub zgonu z powodu CHD. Stwierdzono jednak słabe zmniejszenie ryzyka zgonu z powodu CHD u kobiet przyjmujących wyższe spożycie kaempferolu, pojedynczego flawonolu znajdującego się głównie w brokułach i herbacie. Kobiety w najwyższym kwintylu spożycia kaempferolu w porównaniu z tymi w najniższym miały wieloczynnikowe ryzyko względne 0,66 (95% przedział ufności: 0,48, 0,93; p dla trendu = 0,04). Niższe ryzyko związane ze spożyciem kemferolu było prawdopodobnie związane ze spożyciem brokułów. Te prospektywne dane nie potwierdzają odwrotnego związku między spożyciem flawonolu lub flawonów a ryzykiem CHD.


title: Działanie antymutagenne kwiatu brokułów w teście odwrotnej mutacji Ames salmonella.

text: Przeprowadzono badanie mające na celu zbadanie antymutagenne działanie główki kwiatu brokułów za pomocą testu odwrotnej mutacji Ames Salmonella. Główka kwiatu brokuła, która jest najbardziej jadalną częścią rośliny, została przeanalizowana pod kątem jej działania antymutagenne. Bez izolowania fitocząsteczek, surowy ekstrakt etanolowy z główki kwiatowej brokuła został przetestowany pod kątem tłumienia działania mutagennego wywoływanego przez pewne mutageny chemiczne. W badaniu wykorzystano trzy szczepy - TA 98, TA102 i TA 1535. Badane szczepy poddano prowokacji ich odpowiednimi mutagenami. Prowokowano je ekstraktem etanolowym z kwiatostanów brokułów w stężeniach 23 i 46 mg/płytkę. Płytki inkubowano przez 72 godziny i policzono kolonie rewertantów. Surowy ekstrakt nie okazał się promutagenny. Ekstrakt etanolowy z główki kwiatu brokułów przy 46 mg/płytkę tłumił efekt mutagenny wywołany przez odpowiednie pozytywne mutageny na wszystkich trzech testowych szczepach użytych w tym badaniu. Sam surowy ekstrakt z główki kwiatowej brokułu nie był cytotoksyczny nawet przy maksymalnym badanym stężeniu (46 mg/płytkę). Podsumowując, etanolowy ekstrakt brokułów przy 46 mg/płytkę sugeruje ich różnorodny potencjał antymutagenny w stosunku do mutagennych chemikaliów zastosowanych w tym badaniu. (c) 2007 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Zapalenie wątroby wywołane sokiem Noni z Morinda citrifolia: rzadka przyczyna hepatotoksyczności czy wierzchołek góry lodowej?

text: 24-letnia pacjentka zgłosiła się do swojego szpitala środowiskowego z niewielkim podwyższeniem poziomu transaminaz i bilirubiny w surowicy. Z powodu stwardnienia rozsianego przez 6 tygodni była leczona interferonem beta-1a. Po wykluczeniu wirusowego zapalenia wątroby wywołanego zapaleniem wątroby typu A-E, interferon beta-1a został wycofany z podejrzenia zapalenia wątroby polekowego. Tydzień później została ponownie przyjęta do szpitala środowiskowego z ciężką żółtaczką. Poziomy transaminazy i bilirubiny były bardzo podwyższone, a początkowe upośledzenie syntezy wątrobowej wyrażało się skróceniem czasu protrombinowego. Pobyt na naszym oddziale nastąpił z piorunującym zapaleniem wątroby i podejrzeniem ostrej niewydolności wątroby. Nie było dowodów na zapalenie wątroby spowodowane potencjalnie hepatotoksycznymi wirusami, alkoholowym zapaleniem wątroby, zespołem Budd-Chiari, hemochromatozą i chorobą Wilsona. W jej surowicy były wysokie miana autoprzeciwciała typu 1 mikrosomalnego wątrobowo-nerkowego; poziomy gamma globuliny w surowicy były w normalnym zakresie. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa wątroby wykluczyła autoimmunologiczne zapalenie wątroby, ale wykazała oznaki toksyczności indukowanej lekiem. Podczas wywiadu przyznała, że w celu „ogólnej stymulacji układu odpornościowego” przez ostatnie 4 tygodnie piła sok Noni, polinezyjski lek ziołowy z owoców tropikalnych (Morinda citrifolia). Po zaprzestaniu spożywania soku Noni, jej poziom transaminaz szybko się normalizował i był w normalnym zakresie w ciągu 1 miesiąca. Copyright 2006 S. Karger AG, Bazylea.


title: Dietetyczna putrescyna (1,4-diaminobutan) wpływa na powrót do zdrowia piskląt indyczych narażonych na mieszaną infekcję kokcydiozy.

text: Egzogenna putrescyna dietetyczna (1,4-diaminobutan) może zwiększać tempo wzrostu noworodków, w tym cieląt, kurcząt i prosiąt, pod wpływem stresu żywieniowego. Pisklęta indycze często mają wysoką śmiertelność, co może być spowodowane złym początkowym zachowaniem żywieniowym i nieodpowiednim rozwojem przewodu pokarmowego. Przeprowadziliśmy eksperyment, aby określić wpływ suplementacji dietetycznej putrescyną na wydajność wzrostu oraz rolę dietetycznej putrescyny w zapobieganiu i regeneracji po prowokacji kokcydiozy. Łącznie 160 jednodniowych piskląt indyczych było karmionych dietą startową opartą na kukurydzy i mączce sojowej z dodatkiem 0,0 (kontrola), 0,1, 0,2 i 0,3 g/100 g oczyszczonej putrescyny (8 ptaków/kojówka, 5 kojców/ dieta). W 14 dniu życia połowa ptaków została zarażona około 43 000 zarodnikowanych oocyst. Eksperyment trwał 24 dni. Próbki kału pobrano od dnia 3 do 5 po infekcji przez całkowite pobranie. Dziesięć kontrolnych i 10 zarażonych ptaków karmionych każdą dietą pobrano w 6 i 10 dniu po zakażeniu. Indukowana infekcja spowodowała znaczne zahamowanie wzrostu i spożycia paszy oraz szkodliwe zmiany morfologiczne w jelicie cienkim piskląt przy braku śmiertelności. Przyrosty masy ciała, zawartość białka w jelicie czczym oraz wskaźniki morfometryczne dwunastnicy, jelita czczego i jelita krętego były większe u piskląt prowokowanych karmionych 0,3 g/100 g putrescyny niż u kontroli. Wnioskujemy, że suplementacja dietetyczną putrescyną może być korzystna dla wzrostu piskląt, rozwoju błony śluzowej jelita cienkiego i powrotu do zdrowia po subklinicznej kokcydiozie.


title: Spożywanie arbuza zwiększa stężenie argininy w osoczu u dorosłych.

text: CEL: Arbuz jest bogatym źródłem cytruliny, aminokwasu, który może być metabolizowany do argininy, warunkowo niezbędnego aminokwasu dla ludzi. Arginina jest substratem azotowym wykorzystywanym w syntezie tlenku azotu i odgrywa istotną rolę w funkcjonowaniu układu sercowo-naczyniowego i odpornościowego. Nie przeprowadzono szczegółowych badań w celu oceny odpowiedzi argininy w osoczu u ludzi po długotrwałym karmieniu cytruliną z naturalnych źródeł roślinnych. W badaniu tym zbadano, czy spożywanie soku z arbuza zwiększa stężenie argininy, ornityny i cytruliny w osoczu na czczo u zdrowych dorosłych ludzi. METODY: Badani (n = 12-23/leczenie) spożywali dietę kontrolowaną i 0 (kontrola), 780 lub 1560 g soku z arbuza dziennie przez 3 tygodnie w układzie krzyżowym. Kuracje dostarczały 1 i 2 g cytruliny dziennie. Okresy leczenia poprzedziły okresy wymywania trwające od 2 do 4 tygodni. WYNIKI: W porównaniu z wartościami wyjściowymi, stężenie argininy w osoczu na czczo wzrosło o 12% po 3 tygodniach leczenia arbuzami w niższej dawce; Stężenia argininy i ornityny wzrosły odpowiednio o 22% i 18% po 3 tygodniach leczenia wyższą dawką arbuza. Stężenia cytruliny na czczo nie wzrosły w porównaniu z kontrolą, ale pozostały stabilne przez cały czas badania. WNIOSEK: Zwiększone stężenie argininy i ornityny w osoczu na czczo oraz stabilne stężenia cytruliny w osoczu w odpowiedzi na spożycie soku z arbuza wskazują, że cytrulina z tego pochodzenia roślinnego została skutecznie przekształcona w argininę. Wyniki te pokazują, że stężenie argininy w osoczu można zwiększyć poprzez spożycie cytruliny z arbuza.


title: Żurawina i borówka: dowody na działanie ochronne przed rakiem i chorobami naczyniowymi.

text: Coraz więcej dowodów z kultur tkankowych, modeli zwierzęcych i klinicznych sugeruje, że bogate we flawonoidy owoce północnoamerykańskiej żurawiny i borówki (Vaccinium spp.) mają potencjalną zdolność do ograniczania rozwoju i nasilenia niektórych nowotworów i chorób naczyniowych, w tym miażdżycy, choroby niedokrwiennej udar i choroby neurodegeneracyjne związane z wiekiem. Owoce zawierają różnorodne fitochemikalia, które mogą przyczyniać się do tych ochronnych efektów, w tym flawonoidy, takie jak antocyjany, flawonole i proantocyjanidyny; podstawione kwasy cynamonowe i stylbeny; oraz triterpenoidy, takie jak kwas ursolowy i jego estry. Składniki żurawiny i borówki prawdopodobnie działają poprzez mechanizmy przeciwdziałające stresowi oksydacyjnemu, zmniejszające stany zapalne i modulujące interakcje makromolekularne oraz ekspresję genów związanych z procesami chorobowymi. Dowody sugerują potencjalną rolę żurawiny i borówki w diecie w zapobieganiu nowotworom i chorobom naczyniowym, uzasadniając dalsze badania mające na celu ustalenie, w jaki sposób biodostępność i metabolizm składników odżywczych z jagód wpływają na ich aktywność in vivo.


title: Substancje zaburzające gospodarkę hormonalną i spodziectwo: rola genisteiny i fungicydu winklozoliny.

text: CELE: Genisteina fitoestrogenowa (estrogen roślinny) obecna w produktach sojowych jest przedmiotem zainteresowania, ponieważ w naszym modelu mysim ekspozycja na genisteinę w macicy może powodować spodziectwo, a spożywanie soi przez matki jest powszechne w populacjach ludzkich. Innym interesującym związkiem jest fungicyd winklozolina, który również powoduje spodziectwo u myszy i szczurów i może występować jednocześnie z genisteiną w diecie jako pozostałość na eksponowanych pokarmach. Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii nie wykazało związku między ekologiczną dietą wegetariańską matek a częstością spodziectwa, ale kobiety, które spożywały nieekologiczną dietę wegetariańską, miały większy odsetek synów ze spodziectwem. Ponieważ diety nieorganiczne mogą zawierać pozostałości pestycydów, takich jak winklozolina, staraliśmy się ocenić interakcję realistycznych dziennych ekspozycji na genistenę i winklozolinę oraz ich wpływ na częstość spodziectwa. METODY: Ciężarne myszy były karmione dietą bezsojową i podawane doustnie od 13 do 17 dnia ciąży z 0,17 mg/kg/dzień genisteiny, 10 mg/kg/dzień winklozoliny lub genisteiny i winklozoliny razem w tych samych dawkach, wszystkie w 100 mikroL oleju kukurydzianego. Kontrola otrzymała pojazd z olejem kukurydzianym. Płody płci męskiej badano w 19. dniu ciąży pod kątem spodziectwa, zarówno makroskopowo, jak i histologicznie. WYNIKI: Nie zidentyfikowaliśmy spodziectwa w grupie oleju kukurydzianego. Częstość spodziectwa wynosiła 25% przy samej genistenie, 42% przy samej winklozolinie i 41% przy łącznym podaniu genisteiny i winklozoliny. WNIOSKI: Odkrycia te potwierdzają pogląd, że narażenie na te związki podczas ciąży może przyczynić się do rozwoju spodziectwa.


title: Dieta wegetariańska matki w ciąży wiąże się ze spodziectwem. Zespół badawczy ALSPAC. Badanie podłużne Avon dotyczące ciąży i dzieciństwa.

text: CEL: Zbadanie możliwej roli diety matki, w szczególności wegetarianizmu i spożycia fitoestrogenów, w powstawaniu spodziectwa, którego częstość występowania wzrasta. TEMATY I METODY: Szczegółowe informacje uzyskano prospektywnie od matek, w tym historię położniczą, styl życia i praktyki żywieniowe, za pomocą ustrukturyzowanych, samodzielnie wypełnianych kwestionariuszy w czasie ciąży. Zbadano wcześniej rozpoznane związki z czynnikami środowiskowymi i rodzicielskimi, skupiając się w szczególności na hipotetycznym związku hormonalnym. Do identyfikacji niezależnych powiązań zastosowano wielowymiarową regresję logistyczną. WYNIKI: Spośród 7928 chłopców urodzonych przez matki biorące udział w Avon Longitudinal Study of Pregnancy and Childhood zidentyfikowano 51 przypadków spodziectwa. Nie było istotnych różnic w odsetku przypadków spodziectwa wśród matek, które paliły, spożywały alkohol lub w jakimkolwiek aspekcie ich wcześniejszej historii rozrodczej (w tym liczba wcześniejszych ciąż, liczba poronień, stosowanie pigułek antykoncepcyjnych, czas do poczęcia i wiek w menarche). Istotne różnice wykryto w przypadku niektórych aspektów diety matki, tj. wegetarianizmu i suplementacji żelaza w pierwszej połowie ciąży. Matki, które były wegetariankami w ciąży, miały skorygowany iloraz szans (OR) wynoszący 4,99 (95% przedział ufności, CI, 2,10-11,88) urodzenia chłopca ze spodziectwem, w porównaniu z kobietami wszystkożernymi, które nie uzupełniały swojej diety żelazem. U zwierząt wszystkożernych, które uzupełniały dietę żelazem, skorygowany OR wynosił 2,07 (95% CI, 1,00-4,32). Jedyny inny statystycznie istotny związek spodziectwa dotyczył grypy w pierwszych 3 miesiącach ciąży (skorygowany OR 3,19, 95% CI 1,50-6,78). WNIOSEK: Ponieważ wegetarianie są bardziej narażeni na fitoestrogeny niż wszystkożercy, wyniki te potwierdzają możliwość, że fitoestrogeny mają szkodliwy wpływ na rozwijający się męski układ rozrodczy.


title: Zmniejszenie liczby bakterii z grupy coli w kale, coli i heterotroficznych w domowej kuchni i łazience poprzez dezynfekcję podchlorynem...

text: Czternaście miejsc równomiernie podzielonych między kuchnię domową a łazienkę monitorowano co tydzień pod kątem liczby bakterii coli typu kałowego, całkowitej liczby bakterii coli i bakterii heterotroficznych. Pierwsze 10 tygodni obejmowało okres kontrolny, w ciągu następnych 10 tygodni wprowadzono do gospodarstwa środki czyszczące podchlorynowe, a w ciągu ostatnich 10 tygodni wprowadzono ścisły reżim czyszczenia przy użyciu środków podchlorynowych. Kuchnia była bardziej zanieczyszczona niż łazienka, przy czym deska sedesowa była najmniej zanieczyszczonym miejscem. Najwyższe stężenia wszystkich trzech klas bakterii stwierdzono w miejscach, które były wilgotne i/lub były często dotykane; obejmowały one gąbkę/ściereczkę do naczyń, obszar odpływu zlewu kuchennego, obszar odpływu zlewu w wannie i uchwyt(y) baterii kuchennej. Wdrożenie schematu czyszczenia z użyciem zwykłych produktów podchlorynowych stosowanych w gospodarstwie domowym spowodowało znaczną redukcję wszystkich trzech klas bakterii w tych czterech miejscach i innych miejscach gospodarstwa domowego.


title: Jakość mikrobiologiczna sushi z barów sushi i sprzedawców detalicznych.

text: Sushi to tradycyjne japońskie jedzenie, składające się głównie z ryżu i surowej ryby. Ryby są uważane za zdrową żywność, ale podobnie jak w przypadku innych produktów zwierzęcych, spożywanie surowych mięśni wiąże się z potencjalnymi zagrożeniami dla zdrowia, takimi jak spożycie patogennych bakterii lub pasożytów. W tym badaniu przeanalizowano 250 próbek sushi pod kątem ich stanu mikrobiologicznego i częstości występowania bakterii chorobotwórczych. Dokonano porównania między mrożonym sushi z supermarketów a świeżym sushi z barów sushi. Liczba bakterii tlenowych mezofilnych różniła się w przypadku sushi z tych dwóch źródeł, średnio 2,7 log CFU/g dla sushi mrożonego i 6,3 log CFU/g dla sushi świeżego. Częstość występowania Escherichia coli i Staphylococcus aureus była wyższa w próbkach świeżych. Salmonellę wykryto w czterech (1,6%) próbkach sushi, a Listeria monocytogenes w trzech (1,2%) próbkach. Wyniki te wskazują, że jakość mikrobiologiczna sushi przetworzonego przemysłowo jest wyższa niż świeżo przygotowanego sushi. Jakość świeżo przygotowanego sushi silnie zależy od umiejętności i przyzwyczajeń przygotowujących kucharzy, które mogą się różnić.


title: Występowanie enterokrwotocznych Escherichia coli, Escherichia coli O157, Salmonella i Listeria monocytogenes w sprzedaży detalicznej świeżej mielonej wołowiny, kiełków...

text: Celem tego badania było określenie częstości występowania enterokrwotocznych Escherichia coli (EHEC), E. coli O157, Salmonella i Listeria monocytogenes w detalicznych próbkach żywności z Seattle w stanie Waszyngton. Łącznie 2050 próbek mielonej wołowiny (1750 próbek), grzyby (100 próbek) i kiełki (200 próbek) zebrano w ciągu 12 miesięcy i przeanalizowano pod kątem obecności tych patogenów. Testy PCR, a następnie potwierdzenie hodowli zastosowano do określenia obecności lub nieobecności każdego organizmu. Spośród 1750 analizowanych próbek mielonej wołowiny 61 (3,5%) było dodatnich pod względem EHEC, a 20 (1,1%) z nich było dodatnich pod kątem E. coli O157. Salmonella była obecna w 67 (3,8%) z 1750 próbek mielonej wołowiny. Spośród 512 analizowanych próbek mielonej wołowiny w 18 (3,5%) stwierdzono obecność L. monocytogenes. EHEC stwierdzono w 12 (6,0%) z 200 próbek kiełków, a 3 (1,5%) z nich dały E. coli O157. Spośród 200 wszystkich próbek kiełków 14 (7,0%) było pozytywnych na obecność Salmonelli, a żadna nie była dodatnia na obecność L. monocytogenes. Spośród 100 próbek grzybów 4 (4,0%) były pozytywne pod względem EHEC, ale żadna z tych 4 próbek nie była pozytywna pod względem E. coli O157. Salmonellę wykryto w 5 (5,0%) próbkach grzybów, a L. monocytogenes w 1 (1,0%) próbkach.


title: Wpływ spiruliny na alergiczny nieżyt nosa.

text: Częstość występowania alergicznego nieżytu nosa na całym świecie wzrasta z różnych przyczyn. Wpływa na jakość życia dużej grupy ludzi na całym świecie. Alergiczny nieżyt nosa nadal pozostaje niewystarczająco kontrolowany przy użyciu obecnych środków medycznych. Potrzeba ciągłej terapii medycznej sprawia, że osoby obawiają się skutków ubocznych leków. Potrzebna jest więc alternatywna strategia. Wpływ spiruliny, tinospora cordifolia i lepiężnika badano ostatnio na alergiczny nieżyt nosa w zaledwie kilku badaniach. Spirulina reprezentuje niebiesko-zieloną algę, która jest produkowana i sprzedawana jako suplement diety do modulowania funkcji odpornościowych, a także łagodzenia różnych chorób. To podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie oceniało skuteczność i tolerancję spiruliny w leczeniu pacjentów z alergicznym nieżytem nosa. Spożywanie spiruliny znacząco poprawiło objawy i wyniki fizyczne w porównaniu z placebo (p < 0,001***), w tym wydzielinę z nosa, kichanie, przekrwienie błony śluzowej nosa i swędzenie. Spirulina jest klinicznie skuteczna w alergicznym nieżycie nosa w porównaniu z placebo. Należy przeprowadzić dalsze badania w celu wyjaśnienia mechanizmu tego efektu.


title: Ostra rabdomioliza wywołana przez Spirulinę (Arthrospira platensis).

text: Rabdomioliza jest schorzeniem potencjalnie zagrażającym życiu, które występuje jako choroba pierwotna lub jako powikłanie szerokiego spektrum innych chorób. Przedstawiamy pierwszy przypadek ostrej rabdomiolizy po spożyciu Spiruliny (Arthrospira platensis), niebiesko-zielonej algi planonicznej, jako suplementu diety.


title: Odżywianie i styl życia a częstotliwość wypróżnień: badanie przekrojowe 20630 mężczyzn i kobiet w EPIC-Oxford.

text: CEL: Zbadanie zależności między czynnikami żywieniowymi i stylem życia a częstotliwością wypróżnień. PROJEKT: Analiza przekrojowa z wykorzystaniem danych z badania prospektywnego. Średnie liczby wypróżnień obliczono w odniesieniu do szeregu czynników. Ponadto, osoby zostały podzielone na kategorie według częstotliwości wypróżnień: mniej niż 7 na tydzień („mniej niż codziennie”) w porównaniu z 7 lub więcej na tydzień („codziennie”), a iloraz szans obliczono na podstawie modeli regresji logistycznej. Wyniki dla każdego czynnika zostały skorygowane o pozostałe rozważane czynniki. USTAWIENIE: European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition, Oxford cohort (EPIC-Oxford), Wielka Brytania. UCZESTNICY: Łącznie 20630 mężczyzn i kobiet w wieku 22-97 lat przy rekrutacji. Trzydzieści procent badanych było wegetarianami lub weganami. WYNIKI: Kobiety miały średnio mniej wypróżnień niż mężczyźni i rzadziej miały codzienne wypróżnienia. Średnia częstotliwość wypróżnień była wyższa u wegetarian (10,5 u mężczyzn, 9,1 u kobiet), a zwłaszcza wegan (11,6 u mężczyzn, 10,5 u kobiet) w porównaniu z uczestnikami, którzy jedli mięso (9,5 u mężczyzn, 8,2 u kobiet). Istniały również istotne pozytywne związki między częstotliwością wypróżnień a wskaźnikiem masy ciała (BMI), spożyciem błonnika pokarmowego i płynów bezalkoholowych, zarówno u mężczyzn, jak i kobiet. Energiczne ćwiczenia były pozytywnie powiązane z częstotliwością wypróżnień u kobiet, chociaż wyniki dla mężczyzn były mniej jasne. Spożycie alkoholu było pozytywnie powiązane z częstotliwością wypróżnień u mężczyzn, ale nie u kobiet. WNIOSEK: Bycie wegetarianinem, a zwłaszcza weganinem, jest silnie związane z wyższą częstotliwością wypróżnień. Co więcej, spożywanie dużej ilości błonnika i płynów oraz wysoki BMI wiąże się ze wzrostem częstotliwości wypróżnień.


title: Wpływ dietetycznego ekstraktu lignanów z siemienia lnianego na objawy łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

text: Wyciąg z lignanów z nasion lnu zawierający 33% diglukozydu sekoizolarycyrezinolu (SDG) oceniano pod kątem jego zdolności do łagodzenia objawów dolnych dróg moczowych (LUTS) u 87 pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH). Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie kliniczne z powtarzanymi pomiarami było prowadzone przez okres 4 miesięcy, stosując dawki lecznicze 0 (placebo), 300 lub 600 mg/dzień SDG. Po 4 miesiącach leczenia 78 z 87 osób ukończyło badanie. Dla grup SDG 0, 300 i 600 mg/dobę, odpowiednio, International Prostate Symptom Score (IPSS) zmniejszył się -3,67 +/- 1,56, -7,33 +/- 1,18 i -6,88 +/- 1,43 (średnia +/ - SE, P = 0,100, <0,001 i <0,001 w porównaniu z wartością wyjściową), wynik Jakości Życia (QOL) poprawił się o -0,71 +/- 0,23, -1,48 +/- 0,24 i -1,75 + /- 0,25 (średnia +/- SE, P = 0,163 i 0,012 w porównaniu z placebo oraz P = 0,103, < 0,001 i < 0,001 w porównaniu do wartości początkowej) oraz liczba pacjentów, których stopień LUTS zmienił się z „ umiarkowany/ciężki” do „łagodny” wzrósł o trzy, sześć i 10 (P = 0,188, 0,032 i 0,012 w porównaniu do wartości wyjściowej). Maksymalne przepływy moczu nieznacznie wzrosły 0,43 +/- 1,57, 1,86 +/- 1,08 i 2,7 +/- 1,93 ml/sekundę (średnia +/- SE, nie osiągnięto istotności statystycznej), a objętość moczu po wypróżnieniu zmniejszyła się nieznacznie o -29,4 +/- - 20,46, -19,2 +/- 16,91 i -55,62 +/- 36,45 ml (średnia +/- SE, nie osiągnięto istotności statystycznej). Stężenia w osoczu sekoizolarycyrezinolu (SECO), enterodiolu (ED) i enterolaktonu (EL) uległy znacznemu podwyższeniu po suplementacji. Obserwowane spadki punktacji IPSS i QOL były skorelowane ze stężeniami całkowitych lignanów w osoczu, SECO, ED i EL. Podsumowując, dietetyczny ekstrakt z lignanów z siemienia lnianego znacznie poprawia LUTS u pacjentów z BPH, a skuteczność terapeutyczna okazała się porównywalna z powszechnie stosowanymi środkami interwencyjnymi blokującymi receptory alfa1A-adrenergiczne i inhibitorami 5alfa-reduktazy.


title: Pilotażowa ocena nasion lnu w celu opanowania uderzeń gorąca.

text: Celem tego badania była ocena, w badaniu pilotażowym fazy 2, tolerancji i wpływu 6-tygodniowej terapii nasionami lnu na wyniki uderzeń gorąca u kobiet nie chcących otrzymywać terapii estrogenowej. Kwalifikowalność obejmowała 14 uderzeń gorąca tygodniowo przez co najmniej 1 miesiąc. W tygodniu początkowym uczestnicy nie przyjmowali badanego leku i dokumentowali charakterystykę uderzeń gorąca. Następnie zmiażdżone nasiona lnu podawano w dawce 40 g dziennie. Uczestnicy dostarczali cotygodniowe raporty dotyczące toksyczności i informacje o jakości życia związanej ze zdrowiem. Głównym punktem końcowym była zmiana w punktacji uderzeń gorąca prospektywnie zgłaszana w codziennym dzienniku uderzeń gorąca. Trzydzieści kobiet zostało włączonych do badania między 17 czerwca a 8 listopada 2005 r. Średni spadek wyników uderzeń gorąca po leczeniu siemieniem lnianym wyniósł 57% (mediana spadku 62%). Średnia redukcja dziennej częstotliwości uderzeń gorąca wyniosła 50% (mediana redukcji 50%), z 7,3 uderzeń gorąca do 3,6. Czternastu z 28 uczestników (50%) doświadczyło łagodnego lub umiarkowanego wzdęcia brzucha. Ośmiu uczestników (29%) doświadczyło łagodnej biegunki, jeden doświadczył wzdęć, a sześciu (21%) wycofało się z powodu toksyczności. Badanie to sugeruje, że terapia dietetyczna zmniejsza aktywność uderzeń gorąca u kobiet, które nie stosują terapii estrogenowej. Ta redukcja jest większa niż można by się spodziewać po placebo.


title: Wyciąg z lignanów z nasion lnu w diecie obniża stężenie cholesterolu i glukozy w osoczu u osób z hipercholesterolemią.

text: Lignany, pochodzące z nasion lnu, są fitoestrogenami, które są coraz częściej badane pod kątem ich korzyści zdrowotnych. Przeprowadzono 8-tygodniowe, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie z udziałem pięćdziesięciu pięciu pacjentów z hipercholesterolemią, stosując leczenie 0 (placebo), 300 lub 600 mg/d dietetycznego diglukozydu sekoizolarycyrezinolu (SDG) z ekstraktu z nasion lnu wpływ na stężenie lipidów w osoczu i poziom glukozy na czczo. Znaczące efekty leczenia osiągnięto (p < 0,05 do < 0,001) w zakresie obniżenia stężenia cholesterolu całkowitego (TC), cholesterolu LDL (LDL-C) i glukozy, a także ich procentowego spadku w stosunku do wartości wyjściowej. W 6. i 8. tygodniu w grupie otrzymującej 600 mg SDG, spadki stężeń TC i LDL-C mieściły się odpowiednio w zakresie od 22,0 do 24,38% (wszystkie p < 0,005 w porównaniu z placebo). W grupie 300 mg SDG zaobserwowano jedynie istotne różnice w stosunku do wartości wyjściowych dla zmniejszenia TC i LDL-C. Istotny wpływ na obniżenie stężenia glukozy w osoczu na czczo odnotowano również w grupie 600 mg SDG w 6 i 8 tygodniu, zwłaszcza u osób z wyjściowymi stężeniami glukozy > lub = 5,83 mmol/l (obniżone 25,56 i 24,96%; p = 0,015 i P = 0,012 w porównaniu z placebo, odpowiednio). Stężenia w osoczu sekoizolarycyrezynolu (SECO), enterodiolu (ED) i enterolaktonu były znacząco podwyższone w grupach suplementowanych lignanem z siemienia lnianego. Obserwowane wartości obniżenia cholesterolu były skorelowane ze stężeniami SECO i ED w osoczu (r 0,128-0,302; p < 0,05 do < 0,001). Podsumowując, dietetyczny ekstrakt z lignanów z nasion lnu obniżał stężenie cholesterolu i glukozy w osoczu w sposób zależny od dawki.


title: Suplementacja diety olejem lnianym obniża ciśnienie krwi u pacjentów z dyslipidemią.

text: CEL: Kwas alfa-linolenowy (ALA) jest naturalnym prekursorem kardioprotekcyjnych długołańcuchowych kwasów tłuszczowych n-3. Dostępne dane wskazują na możliwy korzystny wpływ ALA na chorobę sercowo-naczyniową (CVD), ale odpowiedź różnych czynników ryzyka CVD na zwiększone spożycie ALA nie jest dobrze scharakteryzowana. Celem niniejszego badania było zbadanie wpływu zwiększonego spożycia ALA na ciśnienie krwi u człowieka. PROJEKT, OTOCZENIE, TEMATY I INTERWENCJE: Zastosowaliśmy prospektywny, dwugrupowy, równoległy model, aby zbadać wpływ 12-tygodniowej suplementacji diety olejem lnianym bogatym w ALA (8 g/dzień) na ciśnienie krwi u mężczyźni w średnim wieku z dyslipidemią (n=59). Dietę grupy kontrolnej uzupełniono olejem szafranowym, zawierającym ekwiwalent kwasu tłuszczowego n-6 (11 g/dzień kwasu linolowego (LA); n=28). Tętnicze ciśnienie krwi mierzono na początku i na końcu okresu interwencji dietetycznej. WYNIKI: Suplementacja ALA spowodowała znacznie niższe skurczowe i rozkurczowe poziomy ciśnienia krwi w porównaniu z LA (odpowiednio P=0,016 i P=0,011, z analizy wariancji (ANOVA) dla powtarzanych pomiarów). WNIOSKI: Zaobserwowaliśmy hipotensyjne działanie ALA, które może stanowić kolejny mechanizm wyjaśniający częściowo widoczne działanie kardioprotekcyjne tego kwasu tłuszczowego omega-3.


title: Dieta bogata w owoce i uboga w mięso zmniejsza ryzyko wystąpienia gruczolaków jelita grubego.

text: Ostatnie dowody sugerują, że ogólne wzorce żywieniowe, a nie określone składniki żywieniowe, mogą być lepszym predyktorem gruczolaków lub nowotworów jelita grubego. Korzystając z analizy skupień, chcieliśmy ocenić związek między wzorcami żywieniowymi a gruczolakami jelita grubego i czy dostosowanie do całkowitego zużycia energii przed utworzeniem skupisk wpływa na tę zależność. Wykorzystano dane z badania kliniczno-kontrolnego 725 osób poddawanych kolonoskopii. Przypadki (n = 203) miały > lub =1 gruczolaka w kolonoskopii, a kontrolni (n = 522) to ci, którzy nie mieli gruczolaków. Dane żywieniowe uzyskano z FFQ. Obliczono dzienne spożycie dla 18 różnych grup pokarmowych. Wartości zostały przekształcone w Z-score. Uczestnicy zostali najpierw skupieni bez dostosowania energii, a następnie ponownie na podstawie ich zużycia na 1000 kcal (4187 kJ). Nie było związku między wzorcami żywieniowymi a gruczolakami jelita grubego bez dostosowania energii przed utworzeniem skupisk żywieniowych, ponieważ skupiska powstały jako produkt uboczny zużycia energii. Po uwzględnieniu zużycia energii wyłoniły się 3 odrębne klastry: 1) klaster wysokoowocowy i niskomięsny; 2) klaster mięsny wysoki warzywno-umiarkowany; oraz 3) wysokie skupisko mięsa. Po skorygowaniu o potencjalne czynniki zakłócające, wysokie skupisko warzywno-umiarkowane mięso (iloraz szans [OR] 2,17: [95% CI] 1,20-3,90) i wysokie skupisko mięsa (OR 1,70: [95% CI] 1,04-2,80) zwiększone prawdopodobieństwo gruczolaka w porównaniu z grupą mięsną o wysokiej owocowości i niskiej zawartości mięsa. Dieta bogata w owoce i uboga w mięso wydaje się chronić przed gruczolakami jelita grubego w porównaniu z dietą polegającą na zwiększonym spożyciu warzyw i mięsa.


title: Błonnik pokarmowy a ryzyko raka piersi w badaniu kohortowym kobiet w Wielkiej Brytanii.

text: TŁO: Doniesienia o związkach między spożyciem błonnika pokarmowego a rakiem piersi są niespójne. Wcześniejsze badania kohortowe były ograniczone przez wąski zakres spożycia. METODY: Badano kobiety, u których rozwinął się inwazyjny rak piersi, 350 po menopauzie i 257 przed menopauzą, podczas 240.959 osobolat obserwacji w UK Women's Cohort Study (UKWCS). Ta kohorta liczy 35 792 pacjentów o szerokim zakresie ekspozycji na błonnik pokarmowy, przy spożyciu całkowitego błonnika w najniższym kwintylu wynoszącym od <20 g/dzień do >30 g/dzień w górnym kwintylu. Związki włókien i raka piersi badano za pomocą modelowania regresji Coxa skorygowanego o błąd pomiaru. Wpływ błonnika, z uwzględnieniem czynników zakłócających, badano oddzielnie dla kobiet przed i po menopauzie. WYNIKI: U kobiet przed menopauzą, ale nie po menopauzie, stwierdzono statystycznie istotną odwrotną zależność między całkowitym spożyciem błonnika a ryzykiem raka piersi (P dla trendu = 0,01). Najwyższy kwintyl spożycia błonnika wiązał się ze współczynnikiem ryzyka wynoszącym 0,48 [95% przedział ufności (CI) 0,24-0,96] w porównaniu z najniższym kwintylem. Przed menopauzą, błonnik ze zbóż był odwrotnie skorelowany z ryzykiem raka piersi (P dla trendu = 0,05), a błonnik z owoców miał graniczną zależność odwrotną (P dla trendu = 0,09). Kolejny model obejmujący kwas foliowy w diecie wzmocnił znaczenie odwrotnej zależności między całkowitym błonnikiem a przedmenopauzalnym rakiem piersi. WNIOSKI: Odkrycia te sugerują, że u kobiet przed menopauzą całkowity błonnik chroni przed rakiem piersi; w szczególności błonnik ze zbóż i ewentualnie owoców.


title: Dieta i ryzyko raka jajnika w kohorcie badania nauczycieli w Kalifornii

text: Dietetyczne związki fitochemiczne, w tym izoflawony i izotiocyjaniany, mogą hamować rozwój raka, ale nie zostały jeszcze zbadane w prospektywnych badaniach epidemiologicznych raka jajnika. Autorzy zbadali związek między spożywaniem tych i innych składników odżywczych a ryzykiem raka jajnika w prospektywnym badaniu kohortowym. Spośród 97 275 kwalifikujących się kobiet z kohorty California Teachers Study, które ukończyły wyjściową ocenę diety w latach 1995-1996, u 280 kobiet do 31 grudnia 2003 r. rozwinął się inwazyjny lub graniczny rak jajnika. oszacować ryzyko względne i 95% przedziały ufności; wszystkie testy statystyczne były dwustronne. Spożycie izoflawonów wiązało się z niższym ryzykiem raka jajnika. W porównaniu z ryzykiem dla kobiet, które spożywały mniej niż 1 mg całkowitych izoflawonów dziennie, względne ryzyko raka jajnika związane ze spożyciem ponad 3 mg/dobę wynosiło 0,56 (95% przedział ufności: 0,33, 0,96). Przyjmowanie izotiocyjanianów lub pokarmów bogatych w izotiocyjaniany nie wiązało się z ryzykiem raka jajnika, podobnie jak przyjmowanie makroskładników odżywczych, witamin przeciwutleniających lub innych mikroskładników odżywczych. Chociaż spożywanie izoflawonów w diecie może wiązać się ze zmniejszonym ryzykiem raka jajnika, większość czynników dietetycznych prawdopodobnie nie będzie odgrywać głównej roli w rozwoju raka jajnika.


title: Spożycie lignanów w diecie i ryzyko raka piersi w zależności od statusu receptora estrogenowego w nowotworach.

text: Zbadaliśmy związek spożycia lignanów w diecie z ryzykiem raka piersi z ujemnym receptorem estrogenowym (ER-) i ER-dodatnim (ER+) w badaniu kliniczno-kontrolnym raka piersi. Tylko wśród kobiet w okresie przedmenopauzalnym ryzyko raka piersi ER- było zmniejszone u kobiet o najwyższym poziomie spożycia lignanów w porównaniu z najniższym kwartylem spożycia lignanów, co sugeruje, że obserwowany negatywny związek lignanów z rakiem piersi może być ograniczony do guzów ER-.


title: Spożycie pokarmu i ryzyko raka płaskonabłonkowego skóry w społeczności: badanie kohortowe raka skóry Nambour.

text: Istnieją dowody na to, że czynniki dietetyczne mogą modyfikować ryzyko raka płaskonabłonkowego (SCC) skóry, ale związek między przyjmowaniem pokarmu a SCC nie był oceniany prospektywnie. Zbadaliśmy związek między przyjmowaniem pokarmu a występowaniem SCC wśród 1056 losowo wybranych dorosłych żyjących w australijskiej społeczności subtropikalnej. Skorygowane o błąd pomiaru szacunki spożycia w 15 grupach pokarmów zostały określone na podstawie zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania pokarmów w 1992 roku. Powiązania z ryzykiem SCC oceniano za pomocą Poissona i negatywnej regresji dwumianowej odpowiednio do osób dotkniętych chorobą i liczby guzów, na podstawie incydentu, potwierdzonego histologicznie nowotwory występujące między 1992 a 2002 rokiem. Po dostosowaniu wieloczynnikowym żadna z grup pokarmowych nie była istotnie związana z ryzykiem SCC. Analiza warstwowa u uczestników z rakiem skóry w przeszłości wykazała zmniejszone ryzyko guzów SCC w przypadku wysokiego spożycia zielonych warzyw liściastych (RR = 0,45, 95% CI = 0,22-0,91; p dla trendu = 0,02) i zwiększone ryzyko spożycie niezmodyfikowanych produktów mlecznych (RR = 2,53, 95% CI: 1,15-5,54; p dla trendu = 0,03). Spożycie pokarmu nie było związane z ryzykiem SCC u osób, które nie miały w przeszłości raka skóry. Odkrycia te sugerują, że spożywanie zielonych warzyw liściastych może pomóc w zapobieganiu rozwojowi kolejnych SCC skóry u osób z wcześniejszym rakiem skóry, a spożywanie niezmodyfikowanych produktów mlecznych, takich jak pełne mleko, ser i jogurt, może zwiększać ryzyko SCC u osób podatnych. Prawa autorskie 2006 Wiley-Liss, Inc.


title: Czynniki żywieniowe w odniesieniu do raka endometrium: raport z populacyjnego badania kliniczno-kontrolnego przeprowadzonego w Szanghaju w Chinach

text: Oceniliśmy rolę składników odżywczych w diecie w etiologii raka endometrium w populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym obejmującym 1204 nowo zdiagnozowanych przypadków raka endometrium i 1212 grup kontrolnych dopasowanych pod względem wieku. Informacje na temat zwyczajowych nawyków żywieniowych zostały zebrane podczas osobistego wywiadu za pomocą zweryfikowanego, ilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Przeprowadzono analizę regresji logistycznej w celu oceny związku składników odżywczych z ryzykiem raka endometrium przy użyciu metody gęstości energii (np. spożycie składników odżywczych/1000 kilokalorii spożycia). Wyższe spożycie energii wiązało się ze zwiększonym ryzykiem, które można przypisać energii ze źródeł zwierzęcych oraz dużej proporcji energii z białka i tłuszczu. Iloraz szans porównujący najwyższy i najniższy kwintyl spożycia był podwyższony w przypadku spożycia białka zwierzęcego (iloraz szans (OR) 5 2,0, 95% przedział poufny: 1,5–2,7) i tłuszczu (OR 5 1,5, 1,2–2,0), ale obniżony w przypadku roślin źródła tych składników odżywczych (OR 5 0,7, 0,5–0,9 dla białka i OR 5 0,6, 0,5–0,8 dla tłuszczu). Dalsza analiza wykazała, że spożycie tłuszczów nasyconych i jednonienasyconych wiązało się z podwyższonym ryzykiem, podczas gdy spożycie tłuszczów wielonienasyconych nie było związane z ryzykiem. Retinol w diecie, β-karoten, witamina C, witamina E, błonnik i suplementy witaminowe były odwrotnie powiązane z ryzykiem. Nie zaobserwowano istotnego związku dla witaminy B1 lub witaminy B2 w diecie. Nasze odkrycia sugerują, że związki makroskładników dietetycznych z ryzykiem raka endometrium mogą zależeć od ich źródeł, przy czym spożycie składników odżywczych pochodzenia zwierzęcego wiąże się z wyższym ryzykiem, a spożycie składników odżywczych pochodzenia roślinnego wiąże się z niższym ryzykiem. Błonnik pokarmowy, retinol, β-karoten, witamina C, witamina E i suplementacja witamin mogą zmniejszać ryzyko raka endometrium.


title: Spożycie mięsa i ryzyko raka pęcherza moczowego w 2 prospektywnych badaniach kohortowych.

text: TŁO: Nitrozoaminy, które są znanymi czynnikami rakotwórczymi pęcherza moczowego, lub ich prekursory znajdują się w niektórych produktach mięsnych, a stężenia tych związków są szczególnie wysokie w boczku. Tylko 3 badania kohortowe, wszystkie z <100 pacjentów, zbadały związek między spożyciem mięsa a rakiem pęcherza, a niewiele badań zbadało związek różnych rodzajów mięsa z rakiem pęcherza. CEL: Celem było zbadanie związku między określonymi produktami mięsnymi a rakiem pęcherza w 2 dużych badaniach prospektywnych. PROJEKT: Przeanalizowaliśmy dane z 2 kohort do 22 lat obserwacji i 808 przypadków raka pęcherza moczowego. Szczegółowe dane dotyczące mięsa uzyskano z wielu kwestionariuszy dotyczących częstotliwości spożywania posiłków podawanych w czasie. Wielowymiarowe względne ryzyko (RR) i 95% CI oszacowano przy użyciu modeli proporcjonalnego ryzyka Coxa z kontrolą potencjalnych czynników zakłócających, w tym szczegółową historią palenia. WYNIKI: Mężczyźni i kobiety spożywający duże ilości bekonu (>/=5 porcji/tydzień) mieli podwyższone ryzyko raka pęcherza moczowego w porównaniu z tymi, którzy nigdy nie jedli bekonu (wieloczynnikowy RR = 1,59; 95% CI = 1,06, 2,37), chociaż ogólne powiązanie nie było statystycznie istotne (P dla trendu = 0,06). Jednak związek z bekonem był silniejszy i stał się statystycznie istotny po usunięciu osób, które wskazały, że „znacznie” zmieniły spożycie czerwonego mięsa (mężczyźni) lub bekonu (kobiety) w ciągu 10 lat przed punktem początkowym (wieloczynnikowy RR = 2,10; 95% CI = 1,24, 3,55; P dla trendu = 0,006). Wykryto również pozytywny związek ze spożyciem kurczaka bez skóry, ale nie dla kurczaka ze skórą lub innych rodzajów mięsa, w tym przetworzonych mięs, hot-dogów i hamburgerów. WNIOSKI: W tych 2 kohortach łącznie częste spożywanie bekonu wiązało się z podwyższonym ryzykiem raka pęcherza moczowego. Inne badania z danymi na temat konkretnych produktów mięsnych są niezbędne, aby potwierdzić nasze ustalenia.


title: Spożycie tłuszczu mlecznego i galaktozy przez młodzież oraz rak komórek zarodkowych jąder.

text: Ostatnie badania kliniczno-kontrolne sugerują, że spożywanie produktów mlecznych jest ważnym czynnikiem ryzyka raka jąder. Zbadaliśmy związek między spożyciem produktów mlecznych, zwłaszcza mleka, tłuszczu mlecznego i galaktozy, a rakiem jąder w populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym obejmującym 269 przypadków i 797 kontroli (proporcje odpowiedzi odpowiednio 76% i 46%). Wywiad żywieniowy oceniano za pomocą pytań dotyczących częstotliwości spożywania pokarmów dla osób objętych wskaźnikiem oraz przez ich matki, uwzględniając dietę 1 rok przed wywiadem i dietę w wieku 17 lat. Zastosowaliśmy warunkową regresję logistyczną do obliczenia ilorazów szans jako oszacowań względnego ryzyka (RR), 95% przedziałów ufności (95% CI) oraz do kontroli statusu społecznego i wzrostu. RR raka jąder wynosił 1,37 (95% CI, 1,12-1,68) na dodatkowe 20 porcji mleka miesięcznie (każda 200 ml) w okresie dojrzewania. To podwyższone ryzyko ogólne wynikało głównie ze zwiększonego ryzyka nasieniaka (RR 1,66; 95% CI 1,30-2,12) na dodatkowe 20 porcji mleka w miesiącu. RR dla nasieniaka wynosiło 1,30 (95% CI, 1,15-1,48) na każde dodatkowe 200 g tłuszczu mlecznego na miesiąc i 2,01 (95% CI, 1,41-2,86) na każde dodatkowe 200 g galaktozy na miesiąc w okresie dojrzewania. Nasze wyniki sugerują, że tłuszcz mleczny i/lub galaktoza mogą wyjaśniać związek między spożyciem mleka i przetworów mlecznych a nasiakowym rakiem jąder.


title: Ekspozycja na mutageny w diecie i ryzyko raka trzustki

text: Aby zbadać związek między narażeniem dietetycznym na mutageny pokarmowe a ryzykiem raka trzustki, przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne na University of Texas M.D. Anderson Cancer Center w okresie od czerwca 2002 do maja 2006. Łącznie 626 przypadków i 530 kontroli nienowotworowych były dopasowane pod względem częstotliwości dla rasy, płci i wieku (±5 lat). Informacje dotyczące narażenia dietetycznego zostały zebrane poprzez wywiad osobisty przy użyciu kwestionariusza dotyczącego przygotowania mięsa. Znacznie większa część przypadków niż kontrolna wykazywała preferencję do dobrze wysmażonej wieprzowiny, bekonu, grillowanego kurczaka i smażonego kurczaka, ale nie do hamburgerów i steków. Przypadki miały wyższe dzienne spożycie mutagenów pokarmowych i aktywność mutagenną (rewertanty na gram dziennego spożycia mięsa) niż osoby kontrolne. Dzienne spożycie 2-amino-3,4,8-trimetyloimidazo[4,5—f]chinoksaliny (DiMeIQx) i benzo(a)pirenu (BaP) oraz aktywność mutagenna były istotnymi predyktorami raka trzustki ( P = 0,008, 0,031 i 0,029, odpowiednio) z korektą innych czynników zakłócających. W analizie kwintylowej zaobserwowano istotny trend zwiększonego ryzyka raka wraz ze wzrostem spożycia DiMeIQx (Ptrend=0,024). Większe spożycie mutagenów dietetycznych (tych z dwóch najwyższych kwintylów) wiązało się z 2-krotnie zwiększonym ryzykiem raka trzustki wśród osób bez rodzinnej historii raka, ale nie wśród osób z rodzinną historią raka. Możliwy efekt synergiczny ekspozycji na mutagen dietetyczny i palenia tytoniu zaobserwowano u osób z najwyższym poziomem ekspozycji (górne 10%) na PhIP i BaP, odpowiednio, Pinteraction= 0,09 i 0,099. Dane te potwierdzają hipotezę, że sama ekspozycja na mutagen w diecie oraz w interakcji z innymi czynnikami przyczynia się do rozwoju raka trzustki.


title: Spożycie pokarmu zwierzęcego i metody gotowania w kontekście ryzyka raka endometrium w Szanghaju

text: Oceniliśmy spożycie pokarmu zwierzęcego i metody gotowania w odniesieniu do ryzyka raka endometrium w populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym przeprowadzonym w Szanghaju w Chinach. Zwalidowany kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków został wykorzystany do zebrania zwyczajowych nawyków żywieniowych 1204 przypadków i 1212 osób z grupy kontrolnej w wieku 30-69 lat w latach 1997-2003. Analizy statystyczne oparto na modelu bezwarunkowej regresji logistycznej z uwzględnieniem potencjalnych czynników zakłócających. Wysokie spożycie mięsa i ryb wiązało się ze zwiększonym ryzykiem raka endometrium, przy skorygowanych ilorazach szans dla najwyższych i najniższych grup kwartylowych wynoszących odpowiednio 1,7 (95% przedział ufności: 1,3-2,2) i 2,4 (1,8-3,1). Podwyższone ryzyko zaobserwowano dla wszystkich rodzajów spożycia mięsa i ryb. Spożycie jaj i mleka nie wiązało się z ryzykiem. Metody gotowania i poziomy wysmażenia mięsa i ryb nie wiązały się z ryzykiem, ani nie zmieniały związku ze spożyciem mięsa i ryb. Nasze badanie sugeruje, że spożywanie pokarmu zwierzęcego może odgrywać ważną rolę w etiologii raka endometrium, ale metody gotowania mają minimalny wpływ na ryzyko wśród chińskich kobiet.


title: Prospektywne badanie wapnia w diecie, produktów mlecznych i ryzyka raka prostaty (Finlandia).

text: Przypuszcza się, że wysokie spożycie wapnia i produktów mlecznych w diecie zwiększa ryzyko raka prostaty, ale dostępne dane prospektywne dotyczące tych powiązań są niespójne. Zbadaliśmy spożycie wapnia i produktów mlecznych w diecie w odniesieniu do ryzyka raka prostaty w badaniu Alpha-Tocopherol, Beta-Caroten (ATBC) Cancer Prevention Study, kohorcie 29 133 mężczyzn palących w wieku 50-69 lat w momencie włączenia do badania. Spożycie w diecie oceniano na początku badania za pomocą zwalidowanego 276-elementowego kwestionariusza dotyczącego spożycia żywności. Regresję proporcjonalnych hazardów Coxa zastosowano w celu skorygowania znanych lub podejrzewanych czynników ryzyka raka prostaty. W ciągu 17 lat obserwacji stwierdziliśmy 1267 przypadków raka prostaty. Wysokie lub niskie spożycie wapnia w diecie wiązało się ze znacznym wzrostem ryzyka raka prostaty. Wieloczynnikowe ryzyko względne (RR) raka gruczołu krokowego dla dawki >2000 mg/dobę w porównaniu do spożycia wapnia <1000 mg/dobę wyniosło 1,63 (95% przedział ufności (CI), 1,27-2,10; trend p < 0,0001). Całkowite spożycie nabiału było również pozytywnie powiązane z ryzykiem raka prostaty. Wieloczynnikowy RR raka prostaty porównujący skrajne kwintyle spożycia wyniósł 1,26 (95% CI, 1,04-1,51; trend p = 0,03). Jednak po skorygowaniu o wapń nie pozostał żaden związek z całkowitym spożyciem nabiału (trend p = 0,17). Wyniki były podobne w zależności od stadium i stopnia zaawansowania raka prostaty. Wyniki tego dużego prospektywnego badania sugerują, że spożycie wapnia lub jakiegoś powiązanego składnika zawartego w produktach mlecznych wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka prostaty.


title: Biomarkery w osoczu i erytrocytach spożycia tłuszczu mlecznego i ryzyka choroby niedokrwiennej serca.

text: TŁO: Związek między spożyciem produktów mlecznych a ryzykiem choroby niedokrwiennej serca (IHD) pozostaje kontrowersyjny. CEL: Naszym celem było zbadanie biomarkerów spożycia tłuszczu mlecznego w osoczu i erytrocytach oraz ocena hipotezy, że wyższe stężenia tych biomarkerów wiążą się z większym ryzykiem IHD u kobiet w USA. PROJEKT: Wśród 32 826 uczestników badania Nurses' Health Study, które dostarczyły próbki krwi w latach 1989-1990, stwierdzono 166 przypadków IHD między początkiem a 1996 rokiem. Przypadki te połączono z 327 grupami kontrolnymi pod względem wieku, palenia, statusu na czczo i rysunek krwi. Wyniki: W grupie kontrolnej współczynniki korelacji między średnim spożyciem tłuszczu mlecznego w latach 1986-1990 a 15:0 i zawartością trans 16:1n-7 wynosiły odpowiednio 0,36 i 0,30 dla osocza oraz 0,30 i 0,32 dla erytrocytów. W analizach wieloczynnikowych, z kontrolą wieku, palenia i innych czynników ryzyka IHD, kobiety z wyższymi stężeniami w osoczu wynoszącymi 15:0 miały znacznie wyższe ryzyko IHD. Ryzyko względne skorygowane dla wielu zmiennych (95% CI) od najniższego do najwyższego tercyla stężenia 15:0 w osoczu wyniosło 1,0 (odniesienie), 2,18 (1,20, 3,98) i 2,36 (1,16, 4,78) (P dla trendu = 0,03 ). Powiązania dla innych biomarkerów nie były znaczące. WNIOSKI: Zawartość osocza i erytrocytów 15:0 i trans 16:1n-7 może być wykorzystana jako biomarkery spożycia tłuszczu mlecznego. Dane te sugerują, że wysokie spożycie tłuszczu mlecznego wiąże się z większym ryzykiem IHD.


title: Spożycie nabiału w dzieciństwie i ryzyko raka u dorosłych: 65-letnia obserwacja kohorty Boyd Orr.

text: TŁO: Spożycie nabiału wpływa na szlaki biologiczne związane z karcynogenezą. Coraz więcej dowodów wskazuje na związek między ryzykiem raka a spożyciem nabiału w wieku dorosłym, ale powiązania ze spożyciem nabiału w dzieciństwie nie zostały odpowiednio zbadane. CEL: Zbadaliśmy, czy spożywanie nabiału w dzieciństwie jest związane z występowaniem raka i śmiertelnością w wieku dorosłym. PROJEKT: W latach 1937-1939 około 4999 dzieci mieszkających w Anglii i Szkocji wzięło udział w badaniu konsumpcji żywności w rodzinie, ocenianym na podstawie 7-dniowych inwentaryzacji żywności w gospodarstwach domowych. Centralny rejestr Narodowej Służby Zdrowia został wykorzystany do ustalenia rejestracji i zgonów z powodu raka w latach 1948-2005 wśród 4383 wytypowanych członków kohorty. Szacunkowe spożycie na osobę w gospodarstwie domowym dla produktów mlecznych i wapnia zastosowano jako przybliżenie dla indywidualnego spożycia. WYNIKI: W okresie obserwacji odnotowano 770 rejestracji raka lub zgonów z powodu raka. Wysokie całkowite spożycie produktów mlecznych w dzieciństwie było związane z prawie potrojeniem szans na raka jelita grubego [wieloczynnikowy iloraz szans: 2,90 (95% CI: 1,26, 6,65); 2-stronne P dla trendu = 0,005] w porównaniu z niskim spożyciem, niezależnie od spożycia mięsa, owoców i warzyw oraz wskaźników społeczno-ekonomicznych. Spożycie mleka wykazało podobny związek z ryzykiem raka jelita grubego. Wysokie spożycie mleka było słabo odwrotnie skorelowane z ryzykiem raka prostaty (P dla trendu = 0,11). Spożycie nabiału w dzieciństwie nie wiązało się z ryzykiem raka piersi i żołądka; pozytywny związek z ryzykiem raka płuc został zakłócony przez zachowania związane z paleniem w wieku dorosłym. WNIOSKI: Dieta rodzinna bogata w produkty mleczne w dzieciństwie wiąże się z większym ryzykiem raka jelita grubego w wieku dorosłym. Potrzebne jest potwierdzenie możliwych podstawowych mechanizmów biologicznych.


title: Spożycie mięsa i ryzyko raka piersi w brytyjskim badaniu kohortowym kobiet

text: Przeprowadziliśmy analizę przeżycia, aby ocenić wpływ spożycia mięsa i rodzaju mięsa na ryzyko raka piersi w badaniu kohortowym kobiet w Wielkiej Brytanii. W latach 1995-1998 zrekrutowano kohortę 35-372 kobiet w wieku od 35 do 69 lat z szerokim zakresem spożycia, ocenianym za pomocą 217-punktowego kwestionariusza częstotliwości jedzenia. Współczynniki ryzyka (HR) oszacowano za pomocą regresji Coxa skorygowanej o znane czynniki zakłócające. Wysokie spożycie mięsa ogółem w porównaniu z brakiem było związane z rakiem piersi przed menopauzą, HR=1,20 (95% CI: 0,86–1,68), a wysokie spożycie nieprzetworzonego mięsa w porównaniu z brakiem, HR=1,20 (95% CI: 0,86–1,68 ). Większe rozmiary efektu stwierdzono u kobiet po menopauzie dla wszystkich rodzajów mięsa, z istotnymi powiązaniami ze spożyciem mięsa całkowitego, przetworzonego i czerwonego. Mięso przetworzone wykazywało najsilniejszy HR=1,64 (95% CI: 1,14–2,37) dla wysokiego spożycia w porównaniu z brakiem. Największe ryzyko zachorowania na raka piersi miały kobiety, zarówno przed, jak i po menopauzie, które spożywały najwięcej mięsa.


title: Produkty mleczne a ryzyko choroby Parkinsona

text: Autorzy prospektywnie zbadali związek między spożyciem produktów mlecznych a ryzykiem choroby Parkinsona wśród 57 689 mężczyzn i 73 175 kobiet z kohorty żywieniowej Cancer Prevention Study II z American Cancer Society. Podczas obserwacji (1992–2001) zidentyfikowano łącznie 250 mężczyzn i 138 kobiet z chorobą Parkinsona. Spożycie produktów mlecznych było pozytywnie powiązane z ryzykiem choroby Parkinsona: w porównaniu z najniższym kwintylem spożycia, odpowiednie względne ryzyko (RR) dla kwintylów 2–5 wyniosło 1,4, 1,4, 1,4 i 1,6 (95% przedział ufności (CI): 1,1 -2,2; p dla trendu=0,05). Wyższe ryzyko wśród konsumentów mleka stwierdzono zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet, chociaż związek u kobiet wydawał się nieliniowy. Metaanaliza wszystkich badań prospektywnych potwierdziła umiarkowanie podwyższone ryzyko choroby Parkinsona wśród osób spożywających duże ilości produktów mlecznych: RR między kategoriami skrajnego spożycia wynosiło 1,6 (95% CI: 1,3-2,0) dla mężczyzn i kobiet łącznie, 1,8 dla mężczyzn ( 95 proc. CI: 1,4-2,4) i 1,3 dla kobiet (95% CI: 0,8-2,1). Dane te sugerują, że spożywanie nabiału może zwiększać ryzyko choroby Parkinsona, szczególnie u mężczyzn. Potrzebne są dalsze badania, aby dalej przeanalizować te ustalenia i zbadać mechanizmy leżące u ich podstaw.


title: Gotowane mięso a ryzyko raka piersi — okres życia w porównaniu z niedawnym spożyciem w diecie.

text: TŁO: Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) i aminy heterocykliczne (HCA) to czynniki rakotwórcze powstające w lub na powierzchni dobrze wysmażonego mięsa, ugotowanego w wysokiej temperaturze. METODY: Oszacowaliśmy ryzyko raka piersi w odniesieniu do spożycia gotowanego mięsa w populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym (1508 przypadków i 1556 kontroli) przeprowadzonym w Long Island w stanie Nowy Jork w latach 1996-1997. mięsa pochodziły z danych ankietowych podawanych przez ankietera. Spożycie z dietą WWA i HCA wyprowadzono na podstawie samodzielnie podawanego zmodyfikowanego kwestionariusza częstotliwości spożycia żywności Block 1 rok przed datą referencyjną. Do oszacowania skorygowanych ilorazów szans (OR) i 95% przedziałów ufności (CI) zastosowano bezwarunkową regresję logistyczną. WYNIKI: Umiarkowany wzrost ryzyka zaobserwowano wśród kobiet po menopauzie, ale nie przed menopauzą, spożywających najwięcej grillowanych lub grillowanych i wędzonych mięs w ciągu życia (OR = 1,47; CI = 1,12-1,92 dla najwyższego vs. najniższy tercyl spożycia). Kobiety po menopauzie z niskim spożyciem owoców i warzyw, ale wysokim spożyciem przez całe życie grillowanych lub grillowanych i wędzonych mięs, miały wyższy OR równy 1,74 (CI = 1,20-2,50). Nie zaobserwowano związku z pomiarami spożycia WWA i HCA na podstawie kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków, z możliwym wyjątkiem benzo(alfa)pirenu z mięsa u kobiet po menopauzie, u których guzy były dodatnie pod względem zarówno receptorów estrogenowych, jak i progesteronowych (OR = 1,47; CI = 0,99-2,19). WNIOSKI: Wyniki te wspierają coraz więcej dowodów na to, że spożywanie mięsa gotowanego metodami promującymi powstawanie substancji rakotwórczych może zwiększać ryzyko wystąpienia raka piersi po menopauzie.


title: Dlaczego Afroamerykanie częściej chorują na raka okrężnicy niż rdzenni Afrykanie?

text: Częstość występowania raka jelita grubego (CRC) jest dramatycznie wyższa u Afroamerykanów (AA) niż u rdzennych Afrykańczyków (NA) (60:100 000 vs. <1:100 000) i nieco wyższa niż u Amerykanów rasy kaukaskiej (CA). Aby zbadać, czy różnicę można wyjaśnić interakcjami między dietą a florą bakteryjną okrężnicy, porównaliśmy losowo wybrane próbki zdrowych AA w wieku od 50 do 65 lat (n = 17) z NA (n = 18) i CA (n = 17). Dietę mierzono na podstawie przypominania z trzech dni, a metabolizm okrężnicy na podstawie odpowiedzi wodoru i metanu w oddechu na doustną laktulozę. Próbki kału hodowano pod kątem bakterii dehydroksylujących 7-alfa i Lactobacillus plantarum. W celu zmierzenia tempa proliferacji wykonano kolonoskopowe biopsje śluzówki. W porównaniu z NA, AA spożywały więcej (P < 0,01) białka (94 +/- 9,3 vs. 58 +/- 4,1 g/d) i tłuszczu (114 +/- 11,2 vs. 38 +/- 3,0 g/d) , mięso, tłuszcze nasycone i cholesterol. Jednak spożywali również więcej (P < 0,05) wapnia, witaminy A i witaminy C, a spożycie błonnika było takie samo. Wodór w oddechu był wyższy (P < 0,0001), a metan niższy w AA, a liczba kolonii kałowych bakterii 7-alfa dehydroksylujących była wyższa, a Lactobacilli niższa. Wskaźniki proliferacji komórek krypty okrężnicy były dramatycznie wyższe w AA (21,8 +/- 1,1% vs. 3,2 +/- 0,8% znakowania, P < 0,0001). Podsumowując, wyższe ryzyko CRC i wskaźniki proliferacji błony śluzowej w AA niż w NA były związane z wyższym spożyciem produktów zwierzęcych i większą populacją okrężnicy potencjalnie toksycznego wodoru i wtórnych bakterii wytwarzających sól żółciową. Potwierdza to naszą hipotezę, że ryzyko CRC jest określane przez interakcje między środowiskiem zewnętrznym (dietetycznym) i wewnętrznym (bakteryjnym).


title: Ilość i los białka jaja uchodzącego przed asymilacją w jelicie cienkim człowieka.

text: Badania mające na celu ocenę asymilacji białek u ludzi dotychczas opierały się na osobach z ileostomią lub technikach intubacji. Dostępność stabilnego białka znakowanego izotopowo pozwoliła nam określić ilość i los białka pokarmowego unikającego trawienia i wchłaniania w jelicie cienkim zdrowych ochotników za pomocą nieinwazyjnych technik znakowania. Dziesięciu zdrowych ochotników zostało przebadanych raz po spożyciu ugotowanego posiłku testowego, składającego się z 25 g białka jaja znakowanego (13)C-, (15)N- i (2)H oraz raz po spożyciu tego samego, ale surowego posiłek. Ilości odpowiednio 5,73% i 35,10% (P < 0,005) ugotowanego i surowego posiłku testowego nie uległy trawieniu i wchłanianiu w jelicie cienkim. Znacznie wyższy procent źle wchłoniętego surowego białka jaja został odzyskany w moczu jako metabolity fermentacji. Wyniki te 1) potwierdzają, że znaczne ilości nawet łatwo przyswajalnych białek mogą nie być przyswajalne u zdrowych ochotników i 2) dodatkowo wspierają hipotezę, że na metaboliczny los białka w okrężnicy wpływa ilość udostępnionego białka.


title: Przejście z konwencjonalnej diety na surową dietę wegańską odwracalnie zmienia aktywność hydrolityczną kału u ludzi.

text: Zbadaliśmy wpływ przyjęcia surowej, ekstremalnej diety wegańskiej i ponownego przyjęcia konwencjonalnej diety na hydrolityczną aktywność kału. Osiemnastu badanych zostało losowo podzielonych na grupy testowe i kontrolne. W grupie testowej badani przyjęli surową, ekstremalną dietę wegańską przez 1 miesiąc, a następnie wznowili konwencjonalną dietę na drugi miesiąc. Kontrole spożywały konwencjonalną dietę podczas całego badania. Zmierzono stężenia fenolu i p-krezolu w surowicy oraz dobową produkcję enzymów w moczu i kale. Aktywność ureazy kałowej znacznie spadła (o 66%), podobnie jak hydrolazy choliloglicyny (55%), beta-glukuronidazy (33%) i beta-glukozydazy (40%) w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia diety wegańskiej. Nowy poziom utrzymywał się przez cały okres spożywania tej diety. Stężenia fenolu i p-krezolu w surowicy oraz dobowe wydalanie w moczu znacznie się zmniejszyły. Aktywność enzymów w kale powróciła do normalnych wartości w ciągu 2 tygodni po wznowieniu konwencjonalnej diety. Stężenia fenolu i p-krezolu w surowicy oraz dobowe wydalanie w moczu wróciły do normy po 1 miesiącu spożywania konwencjonalnej diety. Podczas badania nie zaobserwowano żadnych zmian w grupie kontrolnej. Wyniki sugerują, że ta surowa, ekstremalnie wegańska dieta powoduje zmniejszenie enzymów bakteryjnych i niektórych toksycznych produktów, które są związane z ryzykiem raka okrężnicy.


title: Produkty mikroflory okrężnicy pośredniczą w wpływie diety na ryzyko raka okrężnicy.

text: Szacuje się, że większość nowotworów jelita grubego można przypisać przyczynom dietetycznym. Postawiliśmy hipotezę, że dieta wpływa na zdrowie błony śluzowej okrężnicy poprzez interakcję z mikrobiotą i że to wnętrze środowiska reguluje proliferację śluzówki, a tym samym ryzyko raka. Aby to dalej zweryfikować, porównaliśmy zawartość okrężnicy zdrowych osób w wieku od 50 do 65 lat z populacji wysokiego i niskiego ryzyka, w szczególności rdzennych Afrykańczyków niskiego ryzyka (zapadalność na raka <1: 100 000; n = 17), Afroamerykanów wysokiego ryzyka (ryzyko 65:100 000; n = 17) i Amerykanie rasy kaukaskiej (ryzyko 50: 100 000; n = 18). Amerykanie zazwyczaj spożywają dietę bogatą w białko zwierzęce i tłuszcze, podczas gdy Afrykanie jedzą podstawową dietę składającą się z mączki kukurydzianej, bogatej w oporną skrobię i ubogą w produkty pochodzenia zwierzęcego. Po całonocnym poszczeniu przeprowadzono szybkie opróżnianie okrężnicy za pomocą 2 l glikolu polietylenowego. Całkowitą ewakuację okrężnicy analizowano pod kątem SCFA, witamin, azotu i minerałów. Całkowite SCFA i maślan były znacznie wyższe u rdzennych Afrykańczyków niż w obu grupach amerykańskich. Zawartość kwasu foliowego w jelicie grubym i biotyny, mierzone odpowiednio w teście biologicznym Lactobacillus rhamnoses i Lactobacillus plantarum ATCC 8014, przekraczała normalne dzienne spożycie w diecie. W porównaniu z Afrykanami zawartość wapnia i żelaza była istotnie wyższa u Amerykanów rasy kaukaskiej, a zawartość cynku była istotnie wyższa u Afroamerykanów, ale zawartość azotu nie różniła się między 3 grupami. Podsumowując, wyniki potwierdzają naszą hipotezę, że mikroflora pośredniczy we wpływie diety na ryzyko raka okrężnicy poprzez wytwarzanie maślanu, kwasu foliowego i biotyny, cząsteczek, o których wiadomo, że odgrywają kluczową rolę w regulacji proliferacji nabłonka.


title: Badanie syntezy i stabilności nowego głównego metabolitu kwasu γ-hydroksymasłowego

text: Podsumowanie Kwas γ-hydroksybutanowy (GHB) jest używany jako lek gwałtu na randce, który powoduje, że ofiary są nieprzytomne i bezbronne. Zatrucia są bardzo trudne do wykrycia dla naukowców medycyny sądowej ze względu na szybki metabolizm do endogennych poziomów GHB. Niedawno odkryliśmy nowy główny metabolit, 2, GHB (1), który może potencjalnie rozszerzyć okno wykrywania analitycznego zatruć GHB. W niniejszym dokumencie ujawniamy procedury syntetyczne oparte na podejściu glukuronidacji Koenigsa-Knorra, które zapewnia glukuronid 2 GHB i znakowany deuterem analog d4-2 o wysokiej czystości, odpowiedni do chemii analitycznej. Ponadto oceniliśmy stabilność glukuronidu 2 GHB naśladując naturalny zakres pH moczu, co ma znaczenie przy opracowywaniu nowych metod analitycznych. Stosując NMR pokazujemy, że glukuronid 2 GHB jest wysoce stabilny wobec hydrolizy wodnej w zakresie pH normalnie obserwowanym dla moczu, nawet w podwyższonej temperaturze.