title: Badanie farmakodynamiczne i farmakokinetyczne doustnego ekstraktu z kurkumy u pacjentów z rakiem jelita grubego.

text: Kurkuma spp. Ekstrakty, zwłaszcza dietetyczna kurkumina polifenolowa, zapobiegają rakowi okrężnicy u gryzoni. Ze względu na skąpe informacje na temat farmakodynamiki i farmakokinetyki kurkuminy u ludzi, przeprowadzono pilotażowe badanie zwiększania dawki nowego standaryzowanego ekstraktu z kurkumy w postaci zastrzeżonej kapsułki w dawkach od 440 do 2200 mg/dobę, zawierających 36-180 mg kurkumina. Piętnastu pacjentów z zaawansowanym rakiem jelita grubego opornym na standardowe chemioterapie otrzymywało ekstrakt z kurkumy codziennie przez okres do 4 miesięcy. W krwinkach pacjentów mierzono aktywność S-transferazy glutationowej oraz poziom adduktu DNA (M(1)G) utworzonego przez dialdehyd malonowy, produkt peroksydacji lipidów i biosyntezy prostaglandyn. Doustny ekstrakt z kurkumy był dobrze tolerowany i nie zaobserwowano toksyczności ograniczającej dawkę. Ani kurkumina, ani jej metabolity nie zostały wykryte we krwi ani w moczu, ale kurkumina została odzyskana z kału. Siarczan kurkuminy zidentyfikowano w kale jednego pacjenta. Spożyciu 440 mg ekstraktu z kurkumy przez 29 dni towarzyszył 59% spadek aktywności limfocytarnej S-transferazy glutationowej. Przy wyższych dawkach tego efektu nie zaobserwowano. Poziomy leukocytów M(1)G były stałe u każdego pacjenta i nie miały na nie wpływu leczenie. Chorobę stabilną radiologicznie wykazano u pięciu pacjentów przez 2-4 miesiące leczenia. Wyniki sugerują, że (a) ekstrakt z kurkumy można bezpiecznie podawać pacjentom w dawkach do 2,2 g dziennie, co odpowiada 180 mg kurkuminy; (b) kurkumina ma niską biodostępność doustną u ludzi i może ulegać metabolizmowi jelitowemu; oraz (c) zasługuje na większe badania kliniczne ekstraktu z kurkumy.


title: Karcynogeneza w przewodzie pokarmowym: od morfologii do genetyki iz powrotem.

text: Zmiany genetyczne w progresji raka jelita grubego są określane przez jeden z dwóch odrębnych i odrębnych szlaków niestabilności genomowej. Pierwszy szlak, niestabilność chromosomowa, charakteryzuje się utratą alleli i aneuploidią. Drugi szlak, niestabilność mikrosatelitarna, charakteryzuje się dużą ilością subtelnych mutacji DNA i diploidalnością. Chociaż geny powodujące niestabilność chromosomów pozostają nieznane, niestabilność mikrosatelitarna jest spowodowana inaktywacją genu naprawy niezgodności DNA (głównie MLH1 lub MSH2). Niestabilność mikrosatelitarna występuje w 15% raków jelita grubego i jest diagnozowana na podstawie analizy DNA guza z bloków parafinowych i wykazania utraty ekspresji białka naprawy niedopasowania w nowotworach. Oprócz unikalnego profilu zmian genetycznych, raki jelita grubego z niestabilnością mikrosatelitarną mają wyraźne cechy patologiczne i lepsze przeżycie. Wreszcie, nowotwory od większości pacjentów z dziedzicznym niepolipowatym rakiem jelita grubego (lub zespołem Lyncha) mają niestabilność mikrosatelitarną z powodu mutacji linii zarodkowej w genach naprawy niedopasowania DNA. Identyfikacja szlaku niestabilności mikrosatelitarnej ma ogromne znaczenie dla badań klinicznych i leczenia pacjentów z rakiem jelita grubego.


title: Status pierwiastków śladowych u zdrowych osób przechodzących z diety mieszanej na dietę laktowegetariańską przez 12 miesięcy.

text: Konsekwencje zmiany diety z mieszanej na laktowegetariańską przez 12 miesięcy na stężenia pierwiastków śladowych w osoczu, włosach, moczu i kale zbadano u 16 kobiet i 4 mężczyzn. Po zmianie diety spożycie cynku i magnezu nie zmieniło się, ale selenu zmniejszyło się o 40%. Trzy miesiące po zmianie diety stężenie cynku, miedzi i selenu w osoczu i włosach spadło, ale stężenie magnezu wzrosło, a stężenie rtęci, ołowiu i kadmu we włosach było niższe. Zmniejszyło się również wydalanie cynku, miedzi i magnezu z moczem oraz selenu z moczem i kałem. W pozostałym okresie diety laktowegetariańskiej wystąpiły tylko niewielkie zmiany. Trzy lata później stężenia pierwiastków śladowych powróciły do stężeń podstawowych; wartości miedzi były podobne do stężeń podstawowych, ale dane dla magnezu były nieco wyższe, a bardziej złożone wzory zaobserwowano dla cynku i selenu. Stwierdzono, że przejście na dietę laktowegetariańską zmienia status pierwiastków śladowych.


title: Suplementacja cynkiem i minerałami powinna łagodzić patogenny wpływ narażenia na kadm.

text: Od dawna wiadomo, że narażenie na wysoki poziom kadmu (Cd) wywołuje nefropatię, ciężką osteoporozę i złamania u ludzi. Nowsza epidemiologia ujawnia jednak, że w populacjach, o których nie wiadomo, że mają istotne narażenie przemysłowe na ten metal ciężki, wysokie normalne poziomy Cd we krwi lub moczu korelują ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń naczyniowych, nowotworów, cukrzycy i całkowitej śmiertelności, a także osteoporoza i nefropatia. Ponieważ wydaje się, że zaburzenia te nie przyspieszają wchłaniania kadmu i ponieważ kadm promuje te patologie w badaniach na gryzoniach, uzasadnione wydaje się stwierdzenie, że kadm jest ważnym pośredniczącym czynnikiem ryzyka tych zaburzeń u ludzi. Unikanie dymu tytoniowego lub częste spożywanie skorupiaków lub podrobów może zmniejszyć narażenie ludzi na kadm, ale głównym źródłem kadmu w diecie są produkty pochodzenia roślinnego – zielone warzywa liściaste, produkty pełnoziarniste, bulwy i warzywa korzeniowe – zazwyczaj zalecane dla ich zdrowia. właściwości podtrzymujące; rzeczywiście, wśród niepalących, weganie mają tendencję do najwyższego obciążenia organizmu Cd. Na szczęście wystarczająca ilość żelaza i obfite spożycie wapnia, magnezu i cynku w diecie może utrudniać wchłanianie kadmu z diety, zarówno poprzez zmniejszenie ekspresji transporterów mineralnych w jelicie, jak i przez bezpośrednie konkurowanie z kadmem o dostęp do tych transporterów. Wyrównanie niedoboru żelaza wydaje się mieć szczególne znaczenie dla kontrolowania wchłaniania kadmu. Co więcej, suplementacja cynkiem może przeciwdziałać toksyczności Cd już w organizmie poprzez indukcję metalotioneiny, która chętnie wiąże Cd poprzez swoje grupy sulfhydrylowe; tak długo, jak pozostaje w tej formie zamaskowany, Cd jest nieszkodliwy. Suplementacja cynkiem może być w każdym przypadku zalecana, ponieważ optymalny poziom cynku wywiera ochronne działanie przeciwzapalne, przeciwutleniające i immunowspomagające. Ponieważ w toksyczności kadmu wydaje się, że w dużej mierze pośredniczy stres oksydacyjny, spożycie spiruliny, kwasu liponowego, melatoniny i N-acetylocysteiny może również potencjalnie zmniejszać ryzyko związane z narażeniem na kadm, jak sugerują badania na gryzoniach. W związku z tym, chociaż kadmu może okazać się głównym czynnikiem ryzyka zachorowalności i śmiertelności u ludzi, praktyczne strategie ograniczania jej wchłaniania i wpływu patogennego są na wyciągnięcie ręki. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Kadm w moczu w US National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) z lat 1999-2008.

text: Przewlekłe narażenie na niski poziom kadmu (Cd) wiąże się z chorobami nerek i układu krążenia, złamaniami i rakiem. Dieta i palenie tytoniu są głównymi źródłami narażenia w populacji ogólnej. Przeanalizowaliśmy Cd w moczu w NHANES 1999-2008, aby ustalić, czy poziomy znacząco spadły w ciągu dekady u amerykańskich dzieci, nastolatków i dorosłych (niepalących i palaczy), a jeśli tak, to jakie czynniki wpłynęły na ten spadek. Dla każdej subpopulacji modelowaliśmy logarytmiczny Cd w moczu za pomocą wieloprogowej cenzurowanej regresji ze zmiennym progiem. Modele obejmowały współzmienne na poziomie indywidualnym (wiek, płeć, BMI, dochód, rasa/pochodzenie etniczne/kraj pochodzenia, wykształcenie, okres badania), palenie, mieszkanie (wiek rodzinny, źródło wody, stosowanie filtrów) i dieta (stosowanie suplementów; 24 -h kalorii, tłuszczu, białka, mikroskładników odżywczych i spożycia żywności zawierającej Cd), kreatyniny i zmienne roku badania. Średnia geometryczna Cd w moczu (ng/ml) spadła o 20-25% w tych subpopulacjach, a regresje wykazały statystycznie istotne spadki w późniejszych latach dla nastolatków i dorosłych. Chociaż niektóre współzmienne były istotnie związane z Cd przez podpopulację (kreatynina; wiek; BMI; rasa/pochodzenie/pochodzenie; palacze w domu; kotynina w surowicy; 24-godzinne spożycie tłuszczu, Mg, Fe; stosowanie suplementów diety), nie pomogło wyjaśnić spadków. Zamiast tego pojawiły się niezidentyfikowane czynniki związane z czasem. Pomimo spadków, miliony Amerykanów pozostają potencjalnie narażone na niekorzystne skutki związane z ekspozycją na niski poziom kadmu.


title: Ekspozycja na kadm w diecie i ryzyko raka piersi po menopauzie: populacyjne prospektywne badanie kohortowe.

text: Powszechnie występujący w żywności kadm ma cechy mimetyka estrogenu, który może sprzyjać rozwojowi nowotworów estrogenozależnych, takich jak rak piersi. Jednak nie zgłoszono żadnych prospektywnych badań narażenia na kadm i ryzyka raka piersi. Zbadaliśmy związek między ekspozycją na kadm w diecie (wyjściowo, 1987) a ryzykiem raka piersi (ER(+) lub ER(-)) całkowitego i związanego z receptorem estrogenowym (ER) w populacyjnej prospektywnej kohorcie 55 987 osób po menopauzie. kobiety. Podczas średnio 12,2 lat obserwacji stwierdzono 2112 przypadków inwazyjnego raka piersi (1626 ER(+) i 290 ER(-)). Po skorygowaniu o czynniki zakłócające, w tym spożycie pełnych ziaren i warzyw (które stanowią 40% narażenia z dietą, ale zawierają również przypuszczalne przeciwrakotwórcze fitochemikalia), spożycie kadmu w diecie było pozytywnie powiązane z ogólnymi guzami raka piersi, porównując najwyższy tertyl z najniższym [wskaźnik stopy (RR), 1,21; 95% przedział ufności (CI), 1,07-1,36; P(trend) = 0,02]. Wśród kobiet szczupłych i o prawidłowej masie ciała, statystycznie istotne związki zaobserwowano dla wszystkich guzów (RR, 1,27; 95% CI, 1,07-1,50) i dla guzów ER(+) (RR, 1,25; 95% CI, 1,03-1,52) i podobnych. , ale nie stwierdzono statystycznie istotnych powiązań dla guzów ER(-) (RR, 1,22; 95% CI, 0,76-1,93). Ryzyko raka piersi wzrosło wraz ze wzrostem narażenia na kadm podobnie w każdym tercylu spożycia pełnego ziarna/warzyw i zmniejszyło się wraz ze wzrostem spożycia pełnego ziarna/warzyw w każdym tercylu narażenia na kadm (P(interakcja) = 0,73). Podsumowując, wyniki te sugerują rolę kadmu w diecie w rozwoju pomenopauzalnego raka piersi.


title: Dieta i składniki odżywcze to czynniki wpływające na poziom kadmu we krwi.

text: Badania sugerowały, że spożycie Cd z diety może być w przybliżeniu równoważne z paleniem. Ponadto doniesiono o wzajemnym wpływie metabolicznym między Cd a składnikami odżywczymi. Celem pracy była ocena związku między stężeniem kadmu we krwi (BCdC) a spożyciem pokarmów, spożyciem składników odżywczych (Ca, Fe, Zn, witamina C i D), paleniem tytoniu oraz niektórymi innymi zmiennymi (wiek, masa ciała indeks i miejsce zamieszkania) u 243 osób dorosłych mieszkających na włoskiej wyspie Sardynia (prowincja Sassari). W szczególności postawiliśmy hipotezę, że spożycie podrobów przyczynia się do spożycia Cd i poziomu we krwi. BCdC obliczono ilościowo za pomocą spektrometrii absorpcji atomowej w piecu grafitowym, a informacje o danych osobowych zebrano za pomocą kwestionariuszy. Dym znacząco przyczynił się do BCdC (P < 0,001). Osoby niepalące, które jedzą podroby, wykazały istotnie wyższe BCdC (p = .04). Co więcej, nieco wyższe BCdC zaobserwowano również u osób niepalących, jedzących ryż, ryby i chleb. BCdC dodatnio korelowało z wiekiem badanych (r = 0,144; P = 0,025) i dziennym spożyciem podrobów u osób niepalących (r = 0,393; P < 0,001). Spożycie Ca było ujemnie skorelowane (r = -0,281; P = 0,001) z BCdC u kobiet. Analiza wielokrotnej regresji liniowej wykazała palenie > spożywanie podrobów > wskaźnik masy ciała ≈ wiek jako najważniejsze czynniki ryzyka BCdC w wybranej populacji. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ posiłków i godzin posiłków na pobieranie ołowiu z przewodu pokarmowego u ludzi.

text: Dwadzieścia trzy dorosłe osoby połknęły 203Pb w postaci octanu ołowiu w 12. godzinie 19-godzinnego postu. Retencja mierzona 7 dni później w liczniku całego ciała wyniosła 61%, a wskaźniki rotacji w całym ciele sugerowały, że początkowy wychwyt był znacznie większy. Zbilansowane posiłki spożywane z 203Pb zmniejszały pobieranie ołowiu do 4%, a wpływ pokarmu trwał do 3 godzin. Skutki działania fitynianu, octanu etylenodiaminotetra (EDTA), kofeiny, alkoholu, glukozy, płynnego posiłku i lekkiej przekąski badano oddzielnie z wynikami pośrednimi. Wpływ posiłku był prawdopodobnie w dużej mierze spowodowany zawartością soli wapnia i fosforanów, ale absorpcja ołowiu została prawdopodobnie dodatkowo zmniejszona przez fitynian, który jest obfity w pełnych zbożach i prawdopodobnie został zwiększony przez czynnik w mleku. Pobieranie z odtłuszczonym mlekiem było takie samo jak z pełnym mlekiem i sugerowaliśmy, że czynnik nie był tłuszczem. Produkty spożywcze o niskiej zawartości minerałów i fitynianów zmniejszały pobieranie ołowiu w ilościach pośrednich, prawdopodobnie poprzez stymulację wydzielin trawiennych. Chętne wchłanianie ołowiu podczas postu, duże zmniejszenie wchłaniania ołowiu podczas posiłków oraz prawdopodobieństwo zmian w szybkości opróżniania żołądka i nawyków żywieniowych mogą być głównymi przyczynami zmienności obciążenia organizmu ołowiem w populacji.


title: Spożycie kadmu w diecie przez dorosłą populację Belgii.

text: Celem tego badania było oszacowanie spożycia kadmu (Cd) w diecie belgijskiej populacji dorosłych, porównanie tego narażenia z dietą na kadm z tolerowanym tygodniowym spożyciem (TWI) niedawno ustalonym przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) oraz określenie główne grupy żywności, które przyczyniają się do narażenia na Cd w diecie w Belgii. Dane dotyczące spożycia żywności pochodzą z belgijskiego badania spożycia żywności w 2004 r. (dwa odwołania po 24 h, 3083 uczestników). Stężenia kadmu w artykułach spożywczych (n = 4000) zebrano z programu kontrolnego Belgijskiej Federalnej Agencji Bezpieczeństwa Łańcucha Żywnościowego na lata 2006-2008. Spożycie pokarmowe na osobę obliczono na podstawie danych dotyczących spożycia i mediany stężeń Cd. Średnia populacyjna, mediana i 95 percentyl wartości spożycia w diecie wyniosły odpowiednio 0,98, 0,85 i 2,02 µg kg⁻¹ masy ciała na tydzień. Dwa procent dorosłej populacji Belgii ma spożycie kadmu powyżej ostatniego TWI wynoszącego 2,5 µg kg⁻¹ masy ciała ustalonego przez EFSA w 2009 roku. Produkty zbożowe i ziemniaki stanowią ponad 60% spożycia kadmu.


title: Spożycie kadmu w diecie a ryzyko zachorowania na raka: metaanaliza

text: Tło Dieta jest głównym źródłem spożycia kadmu wśród ogólnej populacji niepalących. Ostatnie badania wykazały, że narażenie na kadm może powodować niekorzystne skutki zdrowotne przy niższych poziomach narażenia niż wcześniej przewidywano. Przeprowadziliśmy metaanalizę, aby połączyć i przeanalizować wyniki poprzednich badań, które badały związek spożycia kadmu w diecie z ryzykiem raka. Metody Przeszukaliśmy bazy danych PubMed, EMBASE i MEDLINE pod kątem badań kliniczno-kontrolnych i kohortowych, które oceniały związek spożycia kadmu w diecie z ryzykiem raka. Przeprowadziliśmy metaanalizę przy użyciu ośmiu kwalifikujących się badań w celu podsumowania danych i podsumowania względnego ryzyka (RR) i 95% przedziałów ufności (CI) obliczono przy użyciu modelu efektów losowych. Wyniki Ogólnie, spożycie kadmu w diecie nie wykazało statystycznie istotnego związku z ryzykiem raka (RR = 1,10; 95% CI: 0,99–1,22, dla grupy o najwyższej vs najniższej w diecie). Jednak istniały mocne dowody na heterogeniczność, a analizy podgrup przeprowadzono przy użyciu projektu badania, lokalizacji geograficznej i typu raka. W analizach podgrup pozytywny związek między spożyciem kadmu w diecie a ryzykiem raka zaobserwowano w badaniach z populacjami zachodnimi (RR = 1,15; 95% CI: 1,08–1,23) oraz w badaniach dotyczących niektórych nowotworów hormonozależnych (rak prostaty, piersi i endometrium). ). Wnioski Nasza analiza wykazała pozytywny związek między spożyciem kadmu w diecie a ryzykiem zachorowania na raka w badaniach przeprowadzonych w krajach zachodnich, szczególnie w przypadku nowotworów związanych z hormonami. Wymagane są dodatkowe badania eksperymentalne i epidemiologiczne, aby zweryfikować nasze ustalenia.


title: Korelacje dla poszczególnych krajów w Europie między modelowanym atmosferycznym osadzaniem się kadmu i ołowiu oraz stężeniem w mchach.

text: Wcześniejsze analizy w skali europejskiej wykazały, że stężenie kadmu i ołowiu w mchach jest przede wszystkim determinowane przez całkowite odkładanie się tych metali. Dalsze analizy w niniejszym badaniu pokazują, że korelacje rang Spearmana między stężeniem w mchach a osadzaniem modelowanym przez Europejski Program Monitorowania i Oceny (EMEP) są specyficzne dla kraju i metalu. Znaczące dodatnie korelacje stwierdzono w około dwóch trzecich lub więcej uczestniczących krajów w latach 1990, 1995, 2000 i 2005 (z wyjątkiem Cd w 1990 r.). Korelacje były często nieistotne, a czasami ujemne w krajach, w których próbki mchu były pobierane tylko ze stosunkowo niewielkiej liczby siatek EMEP. Korelacje często się poprawiały, gdy uwzględniano tylko dane dla sieci EMEP z co najmniej trzema miejscami pobierania próbek mchu na siatkę. Stwierdzono, że wzorce przestrzenne i trendy czasowe dość dobrze zgadzają się między stężeniami ołowiu i kadmu w mchach a modelowaną depozycją atmosferyczną. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Powiązania między narażeniem na kadm a wynikami testów neuropoznawczych w badaniu przekrojowym dorosłych w USA

text: Wstęp Niska ekspozycja na kadm w środowisku i neurotoksyczność nie zostały dobrze zbadane u dorosłych. Naszym celem była ocena powiązań między wynikami badań neurokognitywnych a biomarkerem skumulowanej ekspozycji na kadm wśród dorosłych w Trzecim Krajowym Badaniu Zdrowia i Żywienia (NHANES III). Metody NHANES III jest ogólnokrajowym, przekrojowym badaniem populacji USA, przeprowadzonym w latach 1988-1994. Przeanalizowaliśmy dane z podgrupy uczestników w wieku 20-59 lat, którzy uczestniczyli w komputerowej ocenie neurokognitywnej. Były cztery pomiary wyników: test prostego czasu reakcji (SRTT: wizualna prędkość motoryczna), test zastępowania symboli cyfr (SDST: uwaga/percepcja), test uczenia się cyfr seryjnych (SDLT) prób z kryterium oraz suma SDLT - wynik błędu (testy SDLT: przywoływanie uczenia się/pamięć krótkotrwała). Dopasowujemy modele dostosowane do wielu zmiennych, aby oszacować związki między stężeniami kadmu w moczu a wynikami testów. Wyniki 5662 uczestników przeszło badanie neuropoznawcze, a 5572 (98%) z nich miało poziom kadmu w moczu. Przed dostosowaniem wieloczynnikowym wyższe stężenie kadmu w moczu wiązało się z gorszą wydajnością w każdym z 4 punktów końcowych. Po dostosowaniu do wielu zmiennych większość tych zależności nie była istotna, a wiek był najbardziej wpływową zmienną w zmniejszaniu wielkości powiązań. Jednak wśród osób, które nigdy nie paliły bez znanego zawodowego narażenia na kadm, związek między kadmem w moczu a wynikiem SDST (uwaga/percepcja) był istotny: wzrost kadmu w moczu o 1 μg/l odpowiadał 1,93% (95% CI: 0,05, 3,81) spadek wydajności. Wnioski Wyniki te sugerują, że wyższe skumulowane narażenie na kadm u osób dorosłych może być związane z nieznacznie obniżoną wydajnością w zadaniach wymagających uwagi i percepcji, szczególnie wśród tych dorosłych, których narażenie na kadm wynika głównie z diety (niepalenie tytoniu lub narażenie na kadm w miejscu pracy). Ten związek zaobserwowano wśród poziomów narażenia, które uznano za pozbawione działań niepożądanych, a poziomy te są powszechne u dorosłych w USA. Dlatego uzasadnione są dalsze badania nad potencjalnymi neurokognitywnymi skutkami ekspozycji na kadm. Ponieważ skumulowana ekspozycja na kadm może pośredniczyć w niektórych skutkach wieku i palenia na funkcje poznawcze, dostosowanie tych zmiennych może skutkować niedoszacowaniem związków ze skumulowaną ekspozycją na kadm. Aby wyjaśnić te kwestie, potrzebne są prospektywne badania, które obejmują osoby nigdy niepalące i osoby nienarażone na zawodową ekspozycję.


title: Środowiskowe zagrożenie kadmem i rakiem piersi

text: Rak piersi jest najczęściej występującym nowotworem występującym u kobiet, z częstością występowania 122,9 na 100 000 kobiet w USA, skorygowaną względem wieku. W jednym z regionalnych badań kliniczno-kontrolnych w USA doniesiono, że kadm, wszechobecne rakotwórcze zanieczyszczenie o wielu skutkach biologicznych, ma związek z rakiem piersi. Zbadaliśmy związek raka piersi z kadmem w moczu (UCd) w próbce kontrolnej kobiet mieszkających na Long Island (LI), NY (100 z rakiem piersi i 98 bez), w regionie o szczególnie wysokim odsetku piersi raka (142,7 na 100 000 w hrabstwie Suffolk) oraz w reprezentatywnej próbie kobiet w USA (NHANES 1999-2008, 92 z rakiem piersi i 2884 bez). W wielozmiennym modelu logistycznym obie próbki wykazały istotny trend wzrostu szansy na raka piersi przy rosnących kwartylach UCd (NHANES, p=0,039 i LI, p=0,023). W porównaniu do kobiet z najniższego kwartyla, kobiety LI w najwyższym kwartylu miały zwiększone ryzyko raka piersi (OR=2,69; 95% CI=1,07; 6,78), a kobiety w USA z dwóch najwyższych kwartylów miały zwiększone ryzyko (OR=2,50; 95 % CI=1,11, 5,63 i OR=2,22; odpowiednio 95% CI=0,89, 5,52)). Niezbędne są dalsze badania nad wpływem środowiskowego kadmu na ryzyko zachorowania na raka piersi w określonych populacjach oraz nad identyfikacją leżących u jego podstaw mechanizmów molekularnych.


title: Spożycie kadmu i ogólnoustrojowa ekspozycja u kobiet po menopauzie i mężczyzn w tym samym wieku, którzy palą papierosy.

text: Średnie stężenie kadmu we krwi (B-Cd) jest 2-3 razy wyższe u palaczy niż u niepalących. Podstawa tego zjawiska nie jest dobrze poznana. Przeprowadziliśmy szczegółowe, wieloaspektowe badanie ekspozycji na kadm u palaczy. Grupami byli starsi palacze (62±4 lata, n = 25, 20% mężczyźni) i niepalący (62±3 lata, n = 16, 31% mężczyźni). Papierosy każdego z badanych były wypalane maszynowo, generując indywidualnie sparowane pomiary wdychanego kadmu (I-Cd) w porównaniu z B-Cd; I-Cd i B-Cd oceniano po trzy razy, w odstępach miesięcznych. Dla porównania analizowano kadm w moczu (U-Cd). U czterech palaczy przeprowadzono dwukrotne badanie diety wraz z badaniem kinetycznym kadmu w osoczu w porównaniu z B-Cd. U kobiet palących średni poziom B-Cd wynosił 1,21 ng Cd/ml, z prawie 10-krotnym zakresem (0,29-2,74 ng Cd/ml); osoby niepalące miały niższą średnią B-Cd, 0,35 ng Cd/ml (p < 0,05) i węższy zakres (0,20-0,61 ng Cd/ml). Średnie i zakresy dla mężczyzn były podobne. Szacunkowe ilości kadmu wdychane codziennie dla naszych pacjentów palących ≥ 20 papierosów dziennie były znacznie mniejsze niż 15 µg Cd, które zgłaszano do codziennego spożycia poprzez dietę. Ta ilość I-Cd była zbyt niska, aby samodzielnie wyjaśnić 3,5-krotny wzrost B-Cd u naszych palaczy, nawet przy założeniu większej absorpcji kadmu przez płuca niż przewód pokarmowy; kadm nagromadzony w płucach palaczy może dostarczać dodanego kadmu. Wreszcie, B-Cd wydawała się być liniowo związana z wartościami I-Cd u 75% palaczy, podczas gdy 25% miało znacznie wyższą B-Cd, co sugeruje możliwą heterogeniczność wśród palaczy pod względem stężenia krążącego kadmu i potencjalnej toksyczności kadmu.


title: Eliminacja ołowiu i kadmu z kałem u osób na diecie mieszanej i laktowegetariańskiej.

text: Przebadano eliminację ołowiu i kadmu z kałem u 16 osób, które zmieniły dietę mieszaną na dietę laktowegetariańską. Masa kału znacznie wzrosła po zmianie diety na wegetariańską, częściowo z powodu zwiększonej zawartości wody. Istniała duża międzyosobnicza zmienność w usuwaniu ołowiu i kadmu z kałem zarówno w okresie stosowania diety mieszanej (zakres 14 do 118, mediana 31 mikrogramów Pb/dobę; zakres 4,5 do 21, mediana 12 mikrogramów Cd/dobę), jak i wegetariańskiej. okres diety (zakres 19 do 136, mediana 42 mikrogramy Pb/dobę; zakres 6,1 do 24, mediana 14 mikrogramów Cd/dobę). Wystąpiła tendencja do zwiększonej eliminacji ołowiu i kadmu z kałem po zmianie diety wegetariańskiej, ale różnice nie były istotne statystycznie.


title: Kadm w suplementach mineralnych zawierających cynk.

text: Siedem suplementów diety zawierających cynk przeanalizowano na zawartość cynku (Zn) i kadmu (Cd) metodą spektrometrii indukcyjnie sprzężonej plazmy/masy (ICP/MS). Kadm wykryto we wszystkich próbkach; jednakże ilość Cd na 15 mg Zn (dzienna zalecana dieta w USA) różniła się ponad 37-krotnie (0,039 do 1,46 mikrogramów Cd/15 mg Zn). Suplementy zawierające Zn w postaci glukonianu konsekwentnie zawierały najmniejsze ilości Cd. Ponieważ kadm jest nieistotnym, potencjalnie toksycznym pierwiastkiem dla ludzi, jego stężenie w suplementach diety powinno być zminimalizowane i ewentualnie regulowane przez normy ustanowione przez rząd.


title: Ocena ryzyka narażenia ludzi na kadm przez drogi oddechowe i spożywanie owoców morza.

text: Rola biodostępności kadmu (Cd) w ocenie ryzyka jest słabiej zbadana. Celem tego badania była ocena zagrożenia zdrowia ludzi przez kadmę poprzez wdychanie i spożywanie owoców morza poprzez włączenie biodostępności. Na podstawie dostępnych danych eksperymentalnych skonstruowano zależności między troficznie dostępną kadmą a biodostępnością. Oszacowaliśmy stężenia Cd w ludzkim moczu i krwi na podstawie dziennego spożycia owoców morza i inhalacji w oparciu o model farmakokinetyczny oparty na fizjologii (PBPK). Do oceny zaburzeń czynności nerek u ludzi i ryzyka chorób tętnic obwodowych w przypadku długotrwałej ekspozycji na Cd zastosowano model odpowiedzi na dawkę oparty na Hillu. Tutaj wykazaliśmy, że ryby miały wyższą biodostępność (~83,7%) niż skorupiaki (~73,2%) do spożycia przez ludzi. Nasze wyniki wykazały, że uszkodzenia kłębuszków i kanalików nerkowych u różnych płci i palaczy wahały się od 18,03 do 18,18%. Nasza analiza wykazała, że u osób niepalących prawdopodobieństwo wystąpienia choroby tętnic obwodowych przekraczające od 3,28 do 8,80% było 50%. Populacje palące miały 2-3-krotnie wyższe ryzyko zachorowalności na choroby tętnic obwodowych niż osoby niepalące. Nasze badanie wykazało, że niekorzystne skutki ekspozycji na kadmu nasilają się, gdy wysokie spożycie owoców morza zbiega się z paleniem papierosów. Nasza praca zapewnia ramy, które mogłyby dokładniej określić zależność od dawki ryzyka związanego z zagrożeniem kadmowym. Copyright © 2012 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Biodostępność kadmu z żywności pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oceniana na podstawie modelu trawienia in vitro/komórkowego Caco-2.

text: TŁO: Przewlekłe narażenie na kadm (Cd) w diecie powoduje dysfunkcję nerek i zmniejszenie gęstości mineralnej kości. CEL: Określenie i porównanie biodostępności kadmu z żywności pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. MATERIAŁ I METODA: Komórki Caco-2 poddano ekspozycji na Cd w gotowanej nerce świni, łupinie arki, jarmużu, surowym jarmużu, mieszanej gotowanej nerce świni z surowym jarmużem i CdCl2 po trawieniu in vitro. Następnie komórkowy wychwyt Cd z produktów trawienia i referencyjnego roztworu CdCl2 mierzono metodą spektrometrii absorpcji atomowej. WYNIKI: Biodostępność Cd z żywności pochodzenia zwierzęcego była wyższa niż z żywności pochodzenia roślinnego. Ponadto surowy jarmuż wykazywał hamujący wpływ na biodostępność Cd po zmieszaniu z gotowaną nerką świni. Jednak kadm z jarmużu był coraz bardziej wchłaniany po ugotowaniu. WNIOSEK: Wiązanie kadmu z różnymi gatunkami molekularnymi, inne składniki żywności w żywności pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, kombinacje żywności, a także procesy gotowania wpłynęły na wchłanianie kadmu z diety. Względny czynnik biodostępności uwzględniony w matrycy żywności może być niezbędny do oceny narażenia, a w konsekwencji do oszacowania i zapobiegania ryzyku kadmu w diecie.


title: Stężenia kadmu we krwi w odniesieniu do odżywiania.

text: Kadm to wszechobecny w środowisku toksyczny pierwiastek, który na różne sposoby uszkadza układy biologiczne. Głównym źródłem narażenia na kadm jest żywność. Wysoka zawartość kadmu w glebie prowadzi do wysokiego stężenia kadmu w niektórych roślinach, takich jak zboża (przede wszystkim warstwy powierzchniowe i zarodki), nasiona oleiste lub nieoleiste, owoce i warzywa. Te produkty spożywcze są kluczowymi składnikami żywienia wegetariańskiego. Stężenie kadmu we krwi mierzono w dwóch grupach populacji niepalących: wegetariańskiej (n = 80) i niewegetariańskiej (kontrolnej) populacji ogólnej stosującej tradycyjną mieszaną dietę (n = 84). Istotnie wyższą zawartość kadmu we krwi (1,78 +/- 0,22 vs 0,45 +/- 0,04 mikrog/l) stwierdzono w grupie wegetarian. Zdrowe wartości ryzyka > 5 mikrog/l stwierdzono u 6 wegetarian w porównaniu z niewegetarianami. Najwyższe stężenie kadmu (3,15 +/- 0,77 µg/l) stwierdzono w podgrupie wegańskiej (tylko pokarm roślinny, n = 10) i wartość ta malała wraz ze wzrostem spożycia pokarmu zwierzęcego (1,75 +/- 0,36 µg/l, laktowegetariański i laktowowegetariański). podgrupa/dodane produkty mleczne i jaja, n = 41/, 1,34 +/- 0,21 μg/I, podgrupa semiwegetariańska /jak poprzednia podgrupa i dodane białe mięso, n = 291). Wegetarianie ryzyka w porównaniu z wegetarianami bez ryzyka spożywają znacznie większe ilości produktów pełnoziarnistych, kiełków zbóż i nasion oleistych. Na zawartość kadmu we krwi ma bezpośredni wpływ wiek (r = 0,32, p < 0,001), spożycie produktów pełnoziarnistych (r = 0,66, p < 0,001) oraz czas trwania wegetarianizmu (r = 0,5, p < 0,001). Stres oksydacyjny odgrywa główną rolę w przewlekłej toksyczności wątroby i nerek wywołanej przez kadm, a także w innych konsekwencjach uszkodzeń kadmu. Wegetarianie mają znacznie wyższe stężenie naturalnych przeciwutleniaczy w osoczu. Wystarczająca ochrona antyoksydacyjna przed indukowanym kadmem tworzeniem się wolnych rodników u wegetarian może hamować szkodliwe skutki zwiększonego spożycia kadmu z pokarmu roślinnego.


title: Aktywność fizyczna zwiększa biodostępność flawanonów po spożyciu dietetycznego soku aroniowo-cytrusowego u triathlonistów.

text: Ochotnicy z grupy kontrolnej i triatloniści (odpowiednio n=8 i n=15) otrzymywali odpowiednio 400 ml i 200 ml soku z aronii i cytrusów (sok AC). Próbki moczu z 24 godzin hydrolizowano w celu oznaczenia stężenia flawanonów metodą UPLC-QqQ-MS/MS. Metabolitami flawanonów w obu grupach ochotników były glukuronidy, siarczany i sulfoglukuronidy, a całkowite wydalanie flawanonów wzrosło pięciokrotnie u triatlonistów w porównaniu z ochotnikami z grupy kontrolnej. Dziewięciokrotny wzrost homoeriodiktiolu triathlonistów w porównaniu z ochotnikami z grupy kontrolnej może sugerować nadmierną aktywację metabolizmu mikroflory wywołaną wysiłkiem fizycznym. Nie wykryto różnic dotyczących biodostępności między mężczyznami i kobietami w obu grupach kontrolnych. Sok AC mógłby zapewnić synergiczny wpływ na zdrowie dzięki zwiększeniu biodostępności flawanonów, unikając szkodliwych skutków spowodowanych przedawkowaniem suplementów diety. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ibuprofen dostępny bez recepty a ryzyko powikłań krwotocznych z przewodu pokarmowego: systematyczny przegląd literatury.

text: Wstęp: Ekspozycja na ibuprofen dostępny bez recepty (OTC) i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jest znaczna. Chociaż literatura na temat bezpieczeństwa żołądkowo-jelitowego (GI) terapii NLPZ jest obszerna, profile ryzyka OTC i dawkowania na receptę są rzadko rozdzielone, a niewiele badań przedstawia ryzyko specyficzne dla ibuprofenu OTC. CEL: Przeprowadzenie przeglądu piśmiennictwa w celu oceny ryzyka krwawienia z przewodu pokarmowego związanego ze stosowaniem ibuprofenu bez recepty. METODY: Opublikowane badania kliniczne, badania obserwacyjne i metaanalizy stosowania ibuprofenu bez recepty, definiowane jako do 1200 mg/dobę lub określane jako „bez recepty”, podające punkty końcowe dotyczące częstości występowania i proporcji krwawień z przewodu pokarmowego (np. hospitalizacje i zgony związane z krwawieniem) były identyfikowane za pośrednictwem MEDLINE do 2010 r. Dane z tych badań zostały podsumowane. WYNIKI: Uwzględniono dwadzieścia badań (dziewięć badań obserwacyjnych, dziesięć badań klinicznych, jedna metaanaliza) opisujących częstość występowania i proporcje zdarzeń związanych z krwawieniem z przewodu pokarmowego związanych z dawkami ibuprofenu OTC lub OTC specyficznymi dla dawek. Częstość hospitalizacji z powodu przewodu pokarmowego wynosiła <0,2% u pacjentów otrzymujących porównywalne dawki OTC. Częstość występowania wśród osób stosujących porównywalne dawki OTC wahała się od 0 do 3,19 na 1000 pacjentolat. Częstość występowania incydentów związanych z krwawieniem z przewodu pokarmowego wzrastała wraz z wiekiem i stosowaniem jednocześnie stosowanych leków oraz występowała ogólna, choć nie zawsze istotna statystycznie zależność dawka ibuprofenu od odpowiedzi. Względne ryzyko jakiegokolwiek zdarzenia związanego z krwawieniem z przewodu pokarmowego wahało się od 1,1 do 2,4 dla osób stosujących dawki ibuprofenu specyficzne dla OTC w porównaniu z osobami nie stosującymi. WNIOSKI: Badania wykazały niską częstość występowania krwawień z przewodu pokarmowego po zastosowaniu ibuprofenu bez recepty. Zidentyfikowano niewiele opublikowanych badań, które konkretnie badały stosowanie ibuprofenu bez recepty. Różne metodologie i definicje narażenia i wyników uniemożliwiły bezpośrednie porównanie wielu wyników. Zidentyfikowano tylko badania, w których zastosowano opisane tu metody. Przydatne mogą być dalsze badania oceniające ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego u pacjentów stosujących ibuprofen specyficzny dla OTC.


title: Wpływ niesteroidowych leków przeciwzapalnych i prostaglandyn na przepuszczalność jelita cienkiego człowieka.

text: Przepuszczalność jelitową oceniano u zdrowych osób po spożyciu aspiryny (1,2+1,2 g), ibuprofenu (400+400 mg) i indometacyny (75+50 mg) o północy i godzinę przed rozpoczęciem testu wchłaniania etylenodiaminotetraoctanu znakowanego chromem. Przepuszczalność jelitowa wzrosła znacząco w porównaniu z poziomem kontrolnym po każdym leku, a efekt był związany z siłą leku do hamowania cyklooksygenazy. Przepuszczalność jelitowa zwiększyła się w podobnym stopniu po podaniu doustnym i doodbytniczym indometacyny, co wskazuje, że efekt jest mediowany ogólnoustrojowo. Prostaglandyna E2 znacząco zmniejszyła przepuszczalność jelit, ale nie zapobiegła zwiększonej przepuszczalności jelit indukowanej przez indometacynę. Badania te pokazują, że niesteroidowe leki przeciwzapalne zaburzają funkcję bariery jelitowej u człowieka i sugerują, że morfologiczne korelaty uszkodzenia mogą znajdować się na poziomie połączeń międzykomórkowych.


title: Działanie przeciwzapalne naturalnych flawonoidów dietetycznych.

text: W ciągu ostatnich kilku dekad stan zapalny został uznany za główny czynnik ryzyka różnych chorób człowieka. Ostry stan zapalny jest krótkotrwały, samoograniczający się i obronie gospodarza może łatwo przywrócić organizm do homeostazy. Przewlekłe odpowiedzi zapalne predysponują do patologicznej progresji chorób przewlekłych charakteryzujących się naciekaniem komórek zapalnych, nadmiernym wytwarzaniem cytokin, rozregulowaniem sygnalizacji komórkowej i utratą funkcji bariery. Celowanie w zmniejszenie przewlekłego stanu zapalnego jest korzystną strategią zwalczania kilku chorób u ludzi. Flawonoidy są szeroko obecne w przeciętnej diecie w takich produktach spożywczych, jak owoce i warzywa, i wykazano, że wykazują szerokie spektrum aktywności biologicznej dla zdrowia ludzkiego, w tym właściwości przeciwzapalne. Liczne badania sugerowały, że flawonoidy działają poprzez różne mechanizmy w celu zapobiegania i łagodzenia odpowiedzi zapalnych i służą jako możliwe środki kardioprotekcyjne, neuroprotekcyjne i chemoprewencyjne. W niniejszym przeglądzie podsumowujemy aktualną wiedzę i leżące u podstaw mechanizmy działania przeciwzapalnego flawonoidów oraz ich wpływ na rozwój różnych przewlekłych chorób zapalnych. To czasopismo jest © Królewskie Towarzystwo Chemiczne 2010


title: Bezpieczeństwo żołądkowo-jelitowe NLPZ i leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty.

text: Powszechnie stosowane są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Powszechnie wiadomo, że mogą one niekorzystnie powodować uszkodzenia w całym przewodzie pokarmowym i zaostrzać istniejącą wcześniej chorobę. Ich skutki uboczne na górny odcinek przewodu pokarmowego można oceniać na różne sposoby; każdy typ badania ma inne konotacje kliniczne. Stosowanie krótkotrwałe (mniej niż 14 dni) wykazuje zależne od dawki uszkodzenie przepisanych NLPZ; uszkodzenie jest proporcjonalne do kwasowości leków i nie jest widoczne w przypadku selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2) o pKa powyżej 7,0. W badaniach tych nie zaobserwowano żadnych poważnych skutków, takich jak krwawienie lub perforacja, a Helicobacter pylori (HP) nie odgrywa żadnej roli w tym uszkodzeniu. Długoterminowe (3 miesiące lub dłużej) badania endoskopowe u pacjentów wykazują częstość występowania owrzodzeń na poziomie 15-35% przy różnych NLPZ, ale poważne wyniki są niezwykle rzadkie. Badania epidemiologiczne wykazują związek między przyjmowaniem NLPZ a poważnymi zdarzeniami. Ibuprofen konsekwentnie znajduje się na dolnym końcu rankingów toksyczności, podczas gdy ketorolak i azapropazon są najgorsze. Ryzyko krwawienia wzrasta wraz z wiekiem, obecnością HP, wcześniejszym krwawieniem, stosowaniem antykoagulantów itp. Mega-badania pokazują, że selektywne środki COX-2 zmniejszają o połowę epizody krwawienia, ale krwawienie z żołądka wywołane przez NLPZ występuje bardzo rzadko, zwykle , mniej niż 1 na 200 badanych bierze je przez rok. U siedemdziesięciu procent pacjentów rozwija się enteropatia NLPZ, która jest związana z utratą krwi i białka jelitowego oraz rzadko ze zwężeniami. Bez recepty (OTC) stosowanie ibuprofenu i diklofenaku wiąże się z objawowymi działaniami niepożądanymi ze strony przewodu pokarmowego porównywalnymi z placebo. W wielu badaniach wykazano, że ibuprofen jest wyjątkowo dobrze tolerowany w dawkach OTC. Ostatnie badania sugerują, że NLPZ OTC powinny być przyjmowane na czczo, a nie z jedzeniem, jak się powszechnie zaleca. © 2012 Blackwell Publishing Ltd.


title: Sok z arbuza: potencjalny napój funkcjonalny na ból mięśni u sportowców.

text: l-Cytrulina jest doskonałym kandydatem na zmniejszenie bolesności mięśni, a arbuz to owoc bogaty w ten aminokwas. W badaniu tym zbadano potencjał soku z arbuza jako funkcjonalnego napoju dla sportowców. Przeprowadzono badanie in vitro wchłaniania jelitowego l-cytruliny w komórkach Caco-2 przy użyciu niepasteryzowanego (NW), pasteryzowanego (80 °C przez 40 s) soku arbuzowego (PW) oraz, jako kontroli, standardu l-cytruliny. Biodostępność l-cytruliny była większa, gdy była ona zawarta w matrycy arbuza i gdy nie stosowano obróbki cieplnej. W eksperymencie in vivo (test maksymalnego wysiłku na cykloergometrze) siedmiu sportowcom podawano 500 ml naturalnego soku z arbuza (1,17 g l-cytruliny), wzbogacony sok z arbuza (4,83 g l-cytruliny plus 1,17 g arbuza) i placebo. Oba soki z arbuza pomogły zmniejszyć tętno regeneracyjne i bolesność mięśni po 24 godzinach.


title: Spożywanie wiśni obniża stężenie moczanów w osoczu u zdrowych kobiet.

text: Aby ocenić fizjologiczne skutki spożycia wiśni, zmierzyliśmy stężenie moczanu w osoczu, markery antyoksydacyjne i zapalne u 10 zdrowych kobiet, które spożywały czereśnie Bing. Kobiety w wieku 22-40 lat spożywały dwie porcje (280 g) wiśni po całonocnym poście. Próbki krwi i moczu pobrano przed dawką wiśni oraz 1,5, 3 i 5 h po podaniu. 5 godzin po podaniu dawki moczanowej w osoczu zmniejszył się, średnia +/- SEM = 183 +/- 15 mikromol/l w porównaniu z wartością wyjściową 214 +/- 13 mikromol/l przed podaniem dawki (p < 0,05). Wydalanie moczu zwiększyło się po podaniu dawki, ze szczytowym wydalaniem 350 +/- 33 mikromol/mmol kreatyniny 3 godziny po podaniu w porównaniu z 202 +/- 13 na początku (p < 0,01). Stężenia białka C-reaktywnego (CRP) i tlenku azotu (NO) w osoczu nieznacznie spadły 3 godziny po podaniu (P < 0,1), podczas gdy albumina osocza i czynnik martwicy nowotworu alfa pozostały niezmienione. Zawartość witaminy C w wiśniach była wyłącznie w postaci kwasu dehydroaskorbinowego, ale wzrost stężenia kwasu askorbinowego w osoczu po podaniu dawki wskazywał, że kwas dehydroaskorbinowy w owocach jest biodostępny jako witamina C. Spadek stężenia moczu w osoczu po spożyciu wiśni potwierdza rzekomą skuteczność wiśni przeciw dnie moczanowej. Tendencja w kierunku obniżenia wskaźników stanu zapalnego (CRP i NO) jest dodatkowym dowodem in vitro, że związki zawarte w wiśniach mogą hamować szlaki zapalne.


title: Spożycie pokarmów bogatych w purynę i nawracające ataki dny moczanowej

text: Cel Zbadanie i ilościowe określenie związku między spożyciem puryn a ryzykiem nawrotów ataków dny moczanowej wśród pacjentów z dną moczanową. Metody Autorzy przeprowadzili badanie krzyżowe przypadków, aby zbadać powiązania zestawu domniemanych czynników ryzyka z nawracającymi atakami dny moczanowej. Osoby z dną były prospektywnie rekrutowane i obserwowane online przez 1 rok. Uczestnicy zostali zapytani o następujące informacje podczas doświadczania napadu dny moczanowej: data rozpoczęcia napadu dny moczanowej, objawy kliniczne i oznaki, leki (w tym leki przeciw dnie moczanowej) oraz obecność potencjalnych czynników ryzyka (w tym dzienne spożycie różnych produktów żywnościowych zawierających purynę ) w ciągu 2 dni przed atakiem dny moczanowej. Te same informacje o narażeniu zostały również ocenione w 2-dniowych okresach kontrolnych. Wyniki W badaniu wzięło udział 633 uczestników z dną moczanową. W porównaniu z najniższym kwintylem całkowitego spożycia puryn w okresie 2 dni, OR nawracających ataków dny moczanowej wynosił odpowiednio 1,17, 1,38, 2,21 i 4,76, z każdym rosnącym kwintylem (p dla trendu <0,001). Odpowiedni OR wynosił odpowiednio 1,42, 1,34, 1,77 i 2,41 dla wzrastającego kwintyli spożycia puryn ze źródeł zwierzęcych (p dla trendu <0,001) oraz 1,12, 0,99, 1,32 i 1,39 ze źródeł roślinnych (p=0,04). Efekt przyjmowania puryn utrzymywał się we wszystkich podgrupach według płci, używania alkoholu, diuretyków, allopurynolu, NLPZ i kolchicyny. Wnioski Wyniki badania sugerują, że ostre przyjmowanie puryn prawie pięciokrotnie zwiększa ryzyko nawrotów napadów dny moczanowej wśród pacjentów z dną moczanową. Unikanie lub ograniczanie spożycia pokarmów bogatych w purynę, zwłaszcza pochodzenia zwierzęcego, może pomóc zmniejszyć ryzyko ataków dny moczanowej.


title: Konsumpcja wiśni i ryzyko nawracających ataków dny moczanowej

text: Cel Zbadanie związku między spożyciem wiśni a ryzykiem nawracających ataków dny moczanowej wśród osób z dną moczanową. Metody Przeprowadziliśmy badanie krzyżowe przypadków, aby zbadać powiązania zestawu przypuszczalnych czynników ryzyka z nawracającymi atakami dny moczanowej. Osoby z dną moczanową były prospektywnie rekrutowane i obserwowane online przez rok. Uczestnicy zostali zapytani o następujące informacje podczas doświadczania napadu dny moczanowej: data rozpoczęcia ataku dny moczanowej, objawy i oznaki, leki (w tym leki przeciw dnie moczanowej) oraz potencjalne czynniki ryzyka (w tym codzienne spożywanie wiśni i ekstraktu z wiśni) podczas Okres 2 dni przed atakiem dny moczanowej. Oceniliśmy te same informacje na temat narażenia w 2-dniowych okresach kontrolnych. Oszacowaliśmy ryzyko nawrotów napadów dny moczanowej związane ze spożyciem wiśni za pomocą warunkowej regresji logistycznej. Wyniki Nasze badanie obejmowało 633 osoby z dną moczanową. Spożycie wiśni w okresie 2 dni wiązało się z 35% niższym ryzykiem ataków dny moczanowej w porównaniu z brakiem spożycia (wieloczynnikowy iloraz szans [OR] = 0,65, 95% CI: 0,50-0,85). Spożycie ekstraktu z wiśni wykazało podobny odwrotny związek (wieloczynnikowy OR=0,55, 95% CI: 0,30-0,98). Efekt spożycia wiśni utrzymywał się we wszystkich podgrupach według płci, otyłości, spożycia puryn, alkoholu, leków moczopędnych i leków przeciw dnie moczanowej. Gdy spożycie wiśni połączono z zastosowaniem allopurynolu, ryzyko napadów dny moczanowej było o 75% niższe niż w okresach bez ekspozycji na którykolwiek z nich (OR=0,25, 95% CI: 0,15-0,42). Wnioski Wyniki te sugerują, że spożycie wiśni wiąże się z niższym ryzykiem ataków dny moczanowej.


title: Słodkie wiśnie obniżają stężenie krążących markerów przewlekłych chorób zapalnych u zdrowych ludzi.

text: Ograniczona liczba badań wykazała, że spożycie czereśni może zmienić niektóre modulatory stanu zapalnego. Przyjęliśmy podejście proteomiczne, aby określić wpływ czereśni w diecie na ukierunkowaną ekspresję genów. Celem było następnie określenie zmian spowodowanych spożyciem wiśni w stężeniach w osoczu wielu biomarkerów kilku przewlekłych chorób zapalnych u zdrowych ludzi z umiarkowanie podwyższonym poziomem białka C-reaktywnego (CRP; zakres 1-14 mg/L; średnia 3,5 mg/ L; normalny, <1,0 mg/l). Osiemnastu mężczyzn i kobiet (45-61 lat) przez 28 dni uzupełniało swoją dietę o czereśnie Bing (280 g/d). Próbki krwi na czczo pobrano przed rozpoczęciem spożywania czereśni (badanie d 7), 28 d po rozpoczęciu suplementacji czereśni (d 35) i 28 d po zaprzestaniu (d 63). Spośród 89 ocenianych biomarkerów, spożycie wiśni przez 28 dni zmieniło stężenia 9, nie zmieniło stężeń 67, a pozostałych 13 było poniżej granic wykrywalności. Spożycie wiśni zmniejszyło (P < 0,05) stężenie w osoczu pozakomórkowego nowo zidentyfikowanego liganda receptora produktów końcowych zaawansowanej glikacji (29,0%), CRP (20,1%), ferrytyny (20,3%), inhibitora aktywatora plazminogenu-1 (19,9%), endoteliny-1 (13,7%), naskórkowego czynnika wzrostu (13,2%) i IL-18 (8,1%) oraz zwiększył się antagonisty receptora IL-1 (27,9%) w porównaniu z odpowiednimi wartościami w badaniu d 7. Stężenie ferrytyny było kontynuowane zmniejszyła się między 35 a 63 dniem i była istotnie niższa w 63 dniu niż w dniu 7. Ponieważ uczestnicy tego badania byli zdrowi, nie zmierzono punktów końcowych patologii klinicznej. Jednak wyniki niniejszego badania pokazują, że spożywanie wiśni selektywnie zmniejszało kilka biomarkerów związanych z chorobami zapalnymi.


title: Przeciwzapalne i antyoksydacyjne działanie wiśni na wywołane adiuwantem zapalenie stawów Freunda u szczurów.

text: CELE: Zbadanie przeciwzapalnego i antyoksydacyjnego działania antocyjanów z wiśni na wywołane adiuwantem zapalenie stawów Freunda (AIA) u szczurów. Metody: Zapalenie stawów wywołano śródskórnie przez wstrzyknięcie 0,1 ml kompletnego adiuwantu Freunda (CFA) w prawą tylną poduszkę łapy samców szczurów Sprague Dawley (SD). Antocyjany w dawkach 40, 20 i 10 mg/kg (masa ciała) podawano doustnie leczonym szczurom przez 28 dni po wstrzyknięciu. Czynnik martwicy nowotworu alfa (TNFalfa) w surowicy i prostaglandyna E2 (PGE2) w łapach oznaczano metodą radioimmunologiczną (RIA), a działanie antyoksydacyjne oznaczano przez pomiar całkowitej zdolności antyoksydacyjnej (T-AOC), dysmutazy ponadtlenkowej (SOD). ) i dialdehyd malonowy (MDA) w surowicy. WYNIKI: Antocyjany w dawce 40 mg/kg istotnie obniżyły poziom TNFalfa w surowicy i PGE2 w łapach, jednocześnie poprawiając stan antyoksydacyjny AIA. Stwierdziliśmy, że przy tej dawce T-AOC uległ wzmocnieniu, aktywność SOD wzrosła, a poziom MDA w surowicy zmniejszył się. Jednak antocyjany w dawce 20 i 10 mg/kg miały mniejszy wpływ na czynniki zapalne i zdolność antyoksydacyjną AIA. WNIOSKI: Antocyjany mają potencjalne działanie przeciwzapalne i antyoksydacyjne na AIA.


title: Rola cyklooksygenazy w ochronie błony śluzowej żołądka.

text: COX-1 i COX-2 to dwa enzymy cyklooksygenazy odpowiedzialne za produkcję prostanoidów. COX-2 ulega ekspresji w komórkach zapalnych i fibroblastach błony śluzowej żołądka, a poprzez produkcję różnych czynników wzrostu, w tym czynnika wzrostu hepatocytów (HGF) i czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), odgrywa kluczową rolę w procesie naprawy tkanek. Aspiryna indukuje i acetyluje COX-2 do wytwarzania 15-(R)-epi-lipoksyny A4, mediatora przeciwzapalnego, który, jak się uważa, chroni błonę śluzową żołądka przed uszkodzeniem wywołanym aspiryną. Ostatnio zidentyfikowano trzy różne syntazy PGE, które przekształcają metabolity COX-2 w PGE2. Wykazano, że syntaza mPGE (mPGES)-1 jest indukowalna i kolokalizuje z COX-2 w fibroblastach i makrofagach naciekających łożysko wrzodu żołądka. Stwierdzono, że cPGES i mPGES-2 ulegają ekspresji w prawidłowej błonie śluzowej żołądka, bez zmian w poziomach ekspresji obserwowanych w zapaleniu żołądka lub tkance wrzodowej żołądka. Na koniec w pracy omówiono rolę tych enzymów w patofizjologii błony śluzowej żołądka oraz biologiczne znaczenie ich hamowania.


title: Inhibitory cyklooksygenazy i przeciwutleniające glikozydy cyjanidynowe w wiśniach i jagodach.

text: Antocyjany z cierpkich wiśni, Prunus cerasus L. (Rosaceae) cv. Balaton i Montmorency; czereśnie, Prunus avium L. (Rosaceae); czarne jagody, Vaccinum myrtillus L. (Ericaceae); jeżyny, Rubus sp. z o.o. (rosaceae); jagody var. Jersey, Vaccinium corymbosum L. (Ericaceae); żurawina var. Early Black, Vaccinium macrocarpon Ait. (Ericaceae); czarny bez, Sambucus canadensis (Caprifoliaceae); maliny, Rubus idaeus (Rosaceae); i truskawki var. Honeoye, Fragaria x ananassa Duch. (Rosaceae) badano pod kątem aktywności hamującej cyklooksygenazę i przeciwutleniającej. Za pomocą HPLC oznaczono w owocach obecność i poziomy cyjanidyno-3-glukozylorutynozydu 1 i cyjanidyno-3-rutynozydu 2. Aktywność przeciwutleniająca antocyjanów z wiśni była porównywalna z dostępnymi na rynku przeciwutleniaczami, tert-butylohydrochinonem, butylowanym hydroksytoluenem i butylowanym hydroksyanizolem, a także przewyższała witaminę E przy testowym stężeniu 125 mikrog/ml. Antocyjany z malin i czereśni wykazywały odpowiednio 45% i 47% aktywności hamującej cyklooksygenazę-I i cyklooksygenazę-II przy oznaczeniu 125 μg/ml. Aktywności hamujące cyklooksygenazę antocyjanów z tych owoców były porównywalne z aktywnościami ibuprofenu i naproksenu w stężeniach 10 mikroM. Antocyjany 1 i 2 są obecne zarówno w wiśniach, jak i malinach. Plony czystych antocyjanów 1 i 2 w 100 g wiśni Balaton i Montmorency, czereśni i malin wynosiły 21, 16,5; 11, 5; 4,95, 21; i odpowiednio 4,65, 13,5 mg. Świeże jeżyny i truskawki zawierały tylko antocyjany 2 w plonach odpowiednio 24 i 22,5 mg/100 g. Antocyjanów 1 i 2 nie stwierdzono w jagodach, jagodach, żurawinie i bzu.


title: Epidemiologia uszkodzeń przewodu pokarmowego związanych z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi.

text: Nonaspiryna, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) należą do najczęściej stosowanych leków w wielu krajach. Stosowanie większości NLPZ wzrasta wraz z wiekiem, głównie w przypadku objawów związanych z chorobą zwyrodnieniową stawów i innymi przewlekłymi chorobami układu mięśniowo-szkieletowego. Badania populacyjne wykazały, że każdego dnia 10-20% osób starszych (> lub = 65 lat) ma aktualną lub niedawno przepisaną receptę na NLPZ. W ciągu 6 miesięcy w Albercie w Kanadzie 27% osób starszych przepisano NLPZ. Ponadto w Tennessee (USA) 40% osób starszych otrzymywało co najmniej jedną receptę NLPZ rocznie, a 6% miało receptę NLPZ przez > 75% roku. NLPZ powodują wiele różnych skutków ubocznych. Najistotniejszymi klinicznie działaniami niepożądanymi są niestrawność górnego odcinka przewodu pokarmowego, owrzodzenie trawienne, krwotok i perforacja, prowadząca u niektórych pacjentów do zgonu. Skutki uboczne żołądkowo-jelitowe są powszechne; najczęstszym skutkiem ubocznym związanym z NLPZ jest ból/niestrawność w nadbrzuszu. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są również częstą przyczyną zarówno odstawienia NLPZ, jak i jednoczesnego leczenia innym lekiem. Rzeczywiście, w dwóch badaniach populacyjnych z udziałem osób w wieku > lub = 65 lat, stosowanie środków zapobiegających wrzodom trawiennym lub łagodzących niestrawność było prawie dwa razy częstsze u osób regularnie stosujących NLPZ (20-26%) niż u osób nie stosujących NLPZ ( 11%). W prowincji Alberta w Kanadzie oszacowano, że stosowanie NLPZ stanowi 28% wszystkich recept na leki przeciwwrzodowe u osób w wieku co najmniej 65 lat. Wiele badań wykazało, że NLPZ zwiększają ryzyko powikłań wrzodowych 3-5-krotnie, aw kilku różnych populacjach oszacowano, że 15-35% wszystkich powikłań wrzodowych jest spowodowanych przez NLPZ. Szacuje się, że w samych Stanach Zjednoczonych każdego roku jest 41 000 hospitalizacji i 3300 zgonów wśród osób starszych, które są związane z NLPZ. Czynniki zwiększające ryzyko poważnej choroby wrzodowej obejmują starszy wiek, historię choroby wrzodowej, krwotok z przewodu pokarmowego, niestrawność i/lub wcześniejszą nietolerancję NLPZ, a także kilka wskaźników złego stanu zdrowia.


title: Śmiertelność z krwawieniem i perforacją z górnego odcinka przewodu pokarmowego: wpływ czasu i stosowania NLPZ

text: Wprowadzenie Niektóre osoby cierpiące na krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego lub perforację umierają. W badaniach opublikowanych przed 1997 r. śmiertelność oszacowano na 12%, ale konieczne jest systematyczne przeglądanie nowszych danych. Lepsze leczenie prawdopodobnie zmniejszy śmiertelność. Oszacowanie śmiertelności jest pomocne w wyjaśnieniu pacjentom ryzyka związanego z terapią, zwłaszcza z NLPZ. Metody Systematyczny przegląd badań opublikowanych przed 1997 r. i między 1997 r. a 2008 r. Każda architektura badania była dopuszczalna, jeśli dotyczyła przypadków zgonu z powodu krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego lub perforacji. Analizy przeprowadzono oddzielnie dla wszystkich przypadków oraz tych, którym przepisano NLPZ lub aspirynę. Wyniki Informacje były dostępne dla 61 067 przypadków (81% opublikowanych od 1997 r.), z których 5001 zmarło. Śmiertelność we wszystkich przypadkach znacznie spadła, z 11,6% (95% przedział ufności, 11,0 do 12,2) w badaniach sprzed 1997 r. do 7,4% (7,2 do 7,6) w badaniach opublikowanych od 1997 r. U 5526 pacjentów przyjmujących NLPZ lub aspirynę śmiertelność wzrosła z 14,7% (13,6 do 15,8) przed 1997 r. do 20,9% (18,8 do 22,9) od 1997 r. Wnioski Krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego lub perforacja nadal niesie ze sobą ograniczone ryzyko zgonu. Różnice w architekturze badania, charakterystyce populacji, czynnikach ryzyka, definicji śmiertelności i raportowaniu wyników nakładają ograniczenia na interpretację wielkości efektu. Dane opublikowane od 1997 r. sugerują, że śmiertelność u pacjentów cierpiących na krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego lub perforację spadła ogółem do 1 na 13, ale pozostaje wyższa i wynosi około 1 na 5 u osób narażonych na NLPZ lub aspirynę.


title: Inhibitory COX-2: historia chciwości, oszustwa i śmierci.

text: W 1999 roku producenci leków wprowadzili klasę NLPZ zwaną inhibitorami COX-2 lub koksybami. Leki były żarliwie promowane bezpośrednio wśród konsumentów i od samego początku stały się bestsellerami. Osoby cierpiące na zapalenie stawów chętnie przyjmowały leki, które łagodziły ból stawów, przy mniejszym ryzyku powodowania bólu żołądkowo-jelitowego, krwawienia i innych skutków ubocznych. W rok po ich wprowadzeniu lekarze napisali ponad 100 milionów recept na celekoksyb (Celebrex) i rofekoksyb (Vioxx). Celebrex jest szóstym najlepiej sprzedającym się lekiem, którego sprzedaż od debiutu w 1999 roku wyniosła ponad 4 miliardy dolarów. W 2001 roku sprzedaż Vioxx wyniosła 2,6 miliarda dolarów. cena w USA jest nieprzyzwoita. Producenci mieli do czynienia z prawdopodobnie współwinną, bezzębną i bezkrwawą FDA i wykorzystywali każdy manewr, aby oskubać pacjentów. Musimy teraz zastanowić się nad postawami, które naszym zdaniem należą wyłącznie do przemysłu tytoniowego. Na szczęście istnieją bezpieczne i aktywne alternatywy.


title: Przetworzone produkty z wiśni - porównawcza zawartość fitochemiczna, zdolność antyoksydacyjna in vitro i działanie przeciwzapalne in vitro.

text: Przetwarzanie owoców i warzyw wpływa na ich zawartość fitochemiczną i odżywczą. Komercyjnie promuje się kwaśne wiśnie, które mają działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne. Jednak przetwarzanie wpływa na ich zawartość fitochemiczną i może wpływać na związane z nimi korzyści zdrowotne. Obecne badanie porównuje zdolność antyoksydacyjną in vitro i przeciwzapalną aktywność cyklooksygenazy przetworzonych produktów z wiśni (Prunus cerasus) – koncentratu soku wiśniowego, indywidualnie mrożonych wiśni, wiśni w puszkach i wiśni suszonych. Produkty z wiśni analizowano pod kątem zawartości i profilu całkowitej zawartości antocyjanów i proantocyjanidyn. W przeliczeniu na porcję, całkowite antocyjany były najwyższe w mrożonych wiśniach, a całkowite proantocyjanidyny były najwyższe w koncentracie soku. Całkowite fenole były najwyższe w koncentracie soku. Koncentrat soku charakteryzował się najwyższą zdolnością absorpcji rodników tlenowych (ORAC) i zdolnością odwracania rodników nadtlenoazotynowych (NORAC). Suszone wiśnie charakteryzowały się najwyższą zdolnością odwracania rodników hydroksylowych (HORAC) i ponadtlenkowych (SORAC). Przetworzone cierpkie produkty wiśniowe w porównaniu z ORAC innych świeżych i przetworzonych owoców zgłoszonym przez Departament Rolnictwa USA były bardzo korzystne. Zahamowanie aktywności zapalnej COX-1 in vitro było największe w koncentracie soku. Podsumowując, wszystkie przetworzone produkty z cierpkich wiśni wykazywały działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne, ale przetwarzanie w różny sposób wpływało na zawartość fitochemiczną i bioaktywność in vitro. W przeliczeniu na porcję koncentrat soku był lepszy od innych cierpkich produktów wiśniowych. © 2012 Instytut Technologów Żywności®


title: Rola izoform cyklooksygenazy w obronie błony śluzowej żołądka.

text: W błonie śluzowej żołądka istnieje złożony system oddziałujących ze sobą mediatorów, które wzmacniają jej odporność na uszkodzenia. W tym układzie ważną rolę odgrywają prostaglandyny. Biosynteza prostaglandyn jest katalizowana przez enzym cyklooksygenazę (COX), który występuje w dwóch izoformach, COX-1 i COX-2. Początkowo opracowano koncepcję, że COX-1 działa jako enzym porządkowy, podczas gdy COX-2 dostarcza prostaglandyny zaangażowane w reakcje patofizjologiczne, takie jak stany zapalne. W przewodzie pokarmowym utrzymanie integralności błony śluzowej przypisywano wyłącznie COX-1 bez udziału COX-2, a wrzodziejące działanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) uważano za konsekwencję hamowania COX-1 . Ostatnie odkrycia wskazują jednak, że zarówno COX-1, jak i COX-2, pojedynczo lub wspólnie, przyczyniają się do obrony błony śluzowej żołądka. Tak więc u normalnych szczurów swoiste hamowanie COX-1 przez błonę śluzową żołądka nie wywołuje zmian w błonie śluzowej pomimo prawie maksymalnego zahamowania tworzenia prostaglandyn żołądkowych. Gdy do inhibitora COX-1 doda się selektywny inhibitor COX-2, który nie powoduje wrzodów, gdy jest podawany sam, rozwija się poważne uszkodzenie żołądka. W przeciwieństwie do normalnej błony śluzowej żołądka, która wymaga jednoczesnego hamowania COX-1 i COX-2 w celu przełamania oporności błony śluzowej, w żołądku szczura prowokowanym kwasem hamowanie samej COX-1 powoduje uszkodzenie zależne od dawki, które jest dodatkowo zwiększane przez dodatkowe hamowanie aktywności enzymu COX-2 lub zapobieganie indukowanej kwasem regulacji w górę ekspresji COX-2 przez deksametazon. Inhibitory COX-2, podawane same, nie uszkadzają normalnej lub zakwaszonej błony śluzowej żołądka. Jednakże, gdy tworzenie tlenku azotu jest tłumione lub nerwy doprowadzające są zdefunkcjonowane, swoiste hamowanie COX-2 wywołuje poważne uszkodzenie żołądka. Niedokrwienie-reperfuzja tętnicy żołądkowej jest związana z regulacją w górę mRNA COX-2, ale nie COX-1. Inhibitory COX-2 lub deksametazon nasilają czterokrotnie uszkodzenia żołądka wywołane niedokrwieniem-reperfuzją, efekt zniesiony przez jednoczesne podawanie 16,16-dimetylo-PGE(2). Selektywne hamowanie COX-1 jest mniej skuteczne. Ponadto, inhibitory COX-2 antagonizują działanie ochronne łagodnego środka drażniącego lub perfuzji peptonowej dożołądkowej w żołądku szczura, podczas gdy w ochronie indukowanej przez przewlekłe podawanie endotoksyny pośredniczy COX-1. Wreszcie ważną funkcją COX-2 jest przyspieszenie gojenia się wrzodów. COX-2 jest podwyższony w przewlekłych wrzodach żołądka, a inhibitory COX-2 zaburzają gojenie wrzodów w takim samym stopniu, jak nieselektywne NLPZ. Podsumowując, obserwacje te pokazują, że oba izoenzymy COX są istotnymi czynnikami w obronie śluzówki o specyficznym udziale w różnych sytuacjach fizjologicznych i patofizjologicznych.


title: Aktualne spożycie białka w Ameryce: analiza National Health and Nutrition Examination Survey, 2003-2004.

text: W ostatnich latach obserwuje się duże zainteresowanie korzyściami diet wysokobiałkowych. Badanie to określiło obecne zwyczajowe spożycie białka w Ameryce. Korzystając z najnowszych danych z National Health and Nutrition Examination Survey, 2003-2004, oszacowano zwykłe spożycie białka dla Amerykanów w wieku powyżej 2 lat. Zwykłe spożycie białka obliczono na gramy dziennie, gramy na kilogram idealnej masy ciała i procent bazy kalorii. Spożycie białka wynosiło średnio 56 +/- 14 g/d u małych dzieci, wzrosło do około 91 +/- 22 g/d u dorosłych w wieku 19-30 lat i spadło do około 66 +/- 17 g/d w starsi. Odsetek męskiej populacji, która spożyła mniej niż szacowane średnie zapotrzebowanie, był bardzo niski. Nasze szacunki wskazują, że 7,7% dorastających kobiet i 7,2-8,6% starszych dorosłych kobiet zgłosiło spożycie białka poniżej szacowanego średniego zapotrzebowania. Mediana spożycia białka w przeliczeniu na kalorie wahała się od 13,4% u dzieci w wieku 4-8 lat do 16,0% u mężczyzn w wieku 51-70 lat. Nawet 95. percentyl spożycia białka nie zbliżył się do najwyższego dopuszczalnego zakresu dystrybucji makroskładników, wynoszącego 35% dla grupy wiekowej/płciowej. Najwyższy 95. percentyl spożycia białka wynosił 20,8% kalorii u mężczyzn w wieku 51-70 lat. Biorąc pod uwagę wykazane korzyści wyższego spożycia białka na kontrolę masy ciała, sarkopenię i inne funkcje fizjologiczne, należy podjąć wysiłki, aby zapewnić, że Amerykanie spożywają zalecaną ilość białka (17-21% kalorii, jak można się spodziewać na podstawie wzorców żywieniowych MyPyramid).


title: Profile odżywcze wegetariańskich i niewegetariańskich wzorców żywieniowych

text: Informacje ogólne Różnice w profilach żywieniowych między wegetariańskimi a niewegetarianami odzwierciedlają różnice żywieniowe, które mogą przyczyniać się do rozwoju choroby. Cel Porównanie spożycia składników odżywczych pomiędzy wzorcami żywieniowymi charakteryzującymi się spożyciem lub wykluczeniem produktów mięsnych i mlecznych. Projekt Przekrojowe badanie 71751 osób (średnia wieku 59 lat) z Adventist-Health-Study-2. Dane zostały zebrane w latach 2002-2007. Uczestnicy wypełnili 204-elementowy, zwalidowany półilościowy kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków. Porównano wzorce żywieniowe: niewegetariańskie, semiwegetariańskie, pescowegetariańskie, laktoowowegetariańskie i ścisłe wegetariańskie. ANCOVA została wykorzystana do analizy różnic w przyjmowaniu składników odżywczych według wzorców żywieniowych i została dostosowana do wieku, płci i rasy. BMI i inne istotne dane demograficzne zostały przedstawione i porównane według wzorca żywieniowego za pomocą testów chi-kwadrat i ANOVA. Wyniki Wiele przyjmowanych składników odżywczych różniło się znacznie w zależności od wzorców żywieniowych. Niewegetarianie mieli najmniejsze spożycie białka roślinnego, błonnika, β-karotenu i Mg niż osoby stosujące dietę wegetariańską oraz najwyższe spożycie nasyconych, trans, arachidonowych i dokozaheksaenowych kwasów tłuszczowych. Niższe ogony niektórych dystrybucji składników odżywczych u ścisłych wegetarian sugerowały niewystarczające spożycie przez część badanych. Spożycie energii było podobne wśród wzorców żywieniowych i wynosiło blisko 2000 kcal/d, z wyjątkiem pół wegetarian, którzy przyjmowali 1713 kcal/d. Średni BMI był najwyższy u niewegetarian (średnia; odchylenie standardowe [SD]) (28,7; [6,4]), a najniższy u ścisłych wegetarian (24,0; [4,8]). Wnioski Profile składników odżywczych różniły się znacznie między wzorcami żywieniowymi, które zostały zdefiniowane przez spożycie mięsa i nabiału. Różnice te mogą być interesujące w etiologii otyłości i chorób przewlekłych.


title: Lepkie i nielepkie suplementy z błonnikiem rozpuszczalnym: mechanizmy i dowody na korzyści zdrowotne specyficzne dla błonnika.

text: CEL: Ten przegląd skupia się na korzyściach zdrowotnych lepkich w porównaniu z nielepkimi rozpuszczalnymi włóknami, dlaczego objawy mogą wystąpić przy zwiększonym spożyciu błonnika i jak uniknąć objawów, aby poprawić przestrzeganie zaleceń dzięki diecie bogatej w błonnik. ŹRÓDŁA DANYCH: Przegląd literatury naukowej oraz wytycznych i zasobów opartych na dowodach. WNIOSKI: Chociaż ogólnie wiadomo, że „błonnik jest dla ciebie dobry”, mniej wiadomo, że określone korzyści zdrowotne są związane z określonymi właściwościami błonnika. Wiele korzyści zdrowotnych błonnika może być bezpośrednio skorelowanych z lepkością rozpuszczalnych włókien po uwodnieniu (tj. żelowaniu). Zmniejszenie lepkości danego włókna osłabi te korzyści zdrowotne, a włókno nielepkie nie wykazuje tych korzyści zdrowotnych. IMPLIKACJE DLA PRAKTYKI: Wykazano klinicznie, że zwiększenie lepkości treści pokarmowej za pomocą lepkiego rozpuszczalnego błonnika obniża poziom cholesterolu dla zdrowia układu sercowo-naczyniowego, poprawia kontrolę glikemii w cukrzycy typu 2, normalizuje formę stolca zarówno w zaparciach (zmiękcza twardy stolec) jak i biegunkach (jędrne luźne/ płynny stolec) i poprawić obiektywne miary kliniczne zespołu metabolicznego (kontrola glikemii, profil lipoproteinowy, wskaźnik masy ciała/utrata masy ciała i ciśnienie krwi). ©2012 Autor(zy) Zestawienie czasopism ©2012 American Academy of Nurse Practitioners.


title: Choroba uchyłkowa: jedz błonnik!

text: W krajach uprzemysłowionych choroba uchyłkowa dotyka do 70% osób w wieku 60 lat, z objawami, które mogą wahać się od łagodnych zaburzeń żołądkowo-jelitowych do bólu obezwładniającego. Choroba uchyłkowa wydaje się być powiązana ze wzrostem zamożności i zmianą diety: Obecna teoria głosi, że choroba uchyłkowa ma podłoże ubogie w błonnik. To wyjaśnia, dlaczego częstość jego występowania jest najwyższa i przyspiesza w bardziej zamożnych krajach, gdzie spożycie błonnika spadło, a spożycie zmielonych ziaren i rafinowanych cukrów z czasem wzrosło. Nie u wszystkich pacjentów pojawiają się objawy, ale jeśli tak się stanie, najczęstszymi dolegliwościami związanymi z uchyłkowatością są skurcze w lewym dolnym kwadrancie, wzdęcia, zaparcia i zabrudzenia. Jeśli uchyłki przebiją ścianę jelita do tkanki okołookrężniczej, mogą powstać małe i duże ropnie, którym towarzyszy krwawienie. Przetoki, gdy występują, najczęściej przenikają do pęcherza. Leczenie dotyczy objawów i może wymagać hospitalizacji. W okresach objawowych pacjenci najlepiej radzą sobie na dietach o niskiej zawartości błonnika. Po ustąpieniu ostrego epizodu lub wysoce objawowego okresu lub opanowaniu choroby przewlekłej, pacjenci powinni stopniowo zwiększać błonnik pokarmowy do 20-30 gramów dziennie lub przyjmować błonnik pokarmowy w postaci stymulantów luzem, takich jak babka płesznik.


title: Przyszłe kierunki dotyczące błonnika pokarmowego: integracja nowych definicji i ustaleń w celu informowania badań i komunikacji żywieniowej

text: Definicja błonnika pokarmowego w CODEX Alimentarius obejmuje wszystkie niestrawne polimery węglowodanowe o stopniu polimeryzacji 3 lub więcej jako błonnik pokarmowy, z zastrzeżeniem, że wykazują one korzyści zdrowotne. Globalna definicja, jeśli zostanie zaakceptowana przez wszystkie autorytatywne organy, daje szansę na międzynarodową harmonizację w badaniach, tablicach składu żywności i etykietowaniu żywności. Jego brak akceptacji uwydatnia problemy, które mogą się pojawić, gdy definicje różnią się w zależności od regionu. Definicja wymaga, aby społeczność naukowa zgodziła się co do efektów fizjologicznych, co do których istnieje poważna zgoda naukowców, np. wpływ włókien na przeczyszczanie i zdrowie jelit, atenuowanie lipidów we krwi oraz glukozy i insuliny we krwi oraz w promowaniu fermentacji w jelicie grubym. Definicja wymaga również nakreślenia protokołów badawczych, aby udowodnić korzyści płynące z różnych izolowanych i zsyntetyzowanych włókien. Powinny one pochodzić z opartych na dowodach przeglądów, które rzetelnie oceniają dane epidemiologiczne, biorąc pod uwagę, że dodane włókna nie znajdują odzwierciedlenia w wielu bazach danych dotyczących składu żywności. Następnie powinny obejmować dobrze kontrolowane, randomizowane próby kontrolne i wykorzystywać badania na zwierzętach w celu określenia mechanizmów. Konieczne będzie również uzgodnienie wielu zmiennych badania, takich jak rodzaj badanego i rodzaj podstawowej diety, która najlepiej pasuje do badanego pytania. Wreszcie, definicja stanowi, że wszystkie rodzaje błonnika mogą rozwiązać poważną lukę w spożyciu błonnika, która istnieje na całym świecie, uznając, że połączenie żywności bogatej w błonnik i wzbogaconej zwiększa spożycie błonnika, jednocześnie umożliwiając konsumentom utrzymanie dozwolonego poziomu energii.


title: Porównanie jakości odżywczej diety wegańskiej, wegetariańskiej, semiwegetariańskiej, pesco-wegetariańskiej i wszystkożernej

text: Liczba badań porównujących jakość żywieniową diet restrykcyjnych jest ograniczona. Szczególnie brakuje danych na temat wegan. Celem niniejszego badania było porównanie jakości i składowych diet wegańskich, wegetariańskich, semiwegetariańskich, pescowegetarian i wszystkożernych. Spożycie w diecie oszacowano za pomocą przekrojowej ankiety online z 52-punktowym kwestionariuszem częstotliwości jedzenia (FFQ). Wskaźnik zdrowego odżywiania 2010 (HEI-2010) oraz wskaźnik diety śródziemnomorskiej (MDS) zostały obliczone jako wskaźniki jakości diety. Po analizie kwestionariusza diety i FFQ, 1475 uczestników zostało sklasyfikowanych jako weganie (n = 104), wegetarianie (n = 573), semiwegetarianie (n = 498), pesco-wegetarianie (n = 145) i wszystkożercy ( n = 155). Najbardziej restrykcyjna dieta, tj. dieta wegańska, charakteryzowała się najniższym całkowitym spożyciem energii, lepszym profilem spożycia tłuszczu, najniższym spożyciem białka i najwyższym spożyciem błonnika w przeciwieństwie do diety wszystkożernej. Spożycie wapnia było najniższe u wegan i poniżej krajowych zaleceń żywieniowych. Najwyższe wartości wskaźnika uzyskała dieta wegańska, a najniższe dla HEI-2010 i MDS – dieta wszystkożerna. Typowe aspekty diety wegańskiej (wysokie spożycie owoców i warzyw, niskie spożycie sodu i niskie spożycie tłuszczów nasyconych) w znacznym stopniu przyczyniły się do całkowitego wyniku, niezależnie od zastosowanego systemu indeksowania. Wynik dla bardziej rozważnych diet (wegetarian, semiwegetarian i pesco-wegetarian) różnił się w zależności od zastosowanego systemu indeksowania, ale były one przeważnie lepsze pod względem jakości składników odżywczych niż zwierzęta wszystkożerne.


title: Trendy w spożyciu błonnika pokarmowego w Stanach Zjednoczonych, 1999-2008.

text: Wstęp: Spożycie błonnika pokarmowego jest zalecane od wielu lat w ramach wytycznych American Heart Association, Institute of Medicine i innych grup. Zalecana odpowiednia dawka błonnika pokarmowego dla dorosłych wynosi od 25 do 38 g/dzień (14 g/1000 kcal/dzień). CEL: Ustalenie średniego dziennego spożycia błonnika pokarmowego wśród dorosłych w ciągu ostatniej dekady, aw szczególności udokumentowanie postępów w realizacji celów krajowych. PROJEKT: Przekrojowe dane ważone z National Health and Nutrition Examination Survey wśród dorosłych w wieku 18 lat i starszych. UCZESTNICY/STANOWISKO: Dane zostały zebrane od niezinstytucjonalizowanych dorosłych w wieku 18 lat i starszych za pomocą ogólnokrajowego, złożonego, wieloetapowego, opartego na prawdopodobieństwie badania osób mieszkających w Stanach Zjednoczonych, przeprowadzonego przez National Center for Health Statistics. GŁÓWNE WSKAŹNIKI WYNIKÓW: Dzienne spożycie błonnika przez członków populacji USA na podstawie 2-letnich grup z ciągłego badania z lat 1999-2008. WYNIKI: Średnie dzienne spożycie błonnika w latach 1999-2000 wynosiło 15,6 g/dzień, w latach 2001-2002 spożycie 16,1 g/dzień, w latach 2003-2004 spożycie 15,5 g/dzień, w latach 2005-2006 spożycie 15,8 g/dzień, a w latach 2007-2008 15,9 g/dzień. Uczestnicy z otyłością (wskaźnik masy ciała ≥30) konsekwentnie zgłaszali mniejsze spożycie błonnika niż osoby z prawidłową masą ciała lub z nadwagą (odpowiednio 14,6 do 15,4 g/dzień i 15,6 do 16,8 g/dzień; P<0,0001). Meksykańscy Amerykanie mieli znacząco wyższe spożycie w latach 1999-2000 niż osoby niebędące Latynosami (18,0 vs 16,1g/dzień; P<0,05), ale spożycie meksykańskich Amerykanów nie wzrosło z czasem (17,7 g/dzień w latach 2007-2008). W przypadku czarnych osób niebędących Latynosami spożycie błonnika na poziomie początkowym wynosiło 12,5 g dziennie, które w latach 2007-2008 nieznacznie wzrosło do 13,1 g dziennie. WNIOSKI: W ciągu ostatniej dekady dzienne spożycie błonnika generalnie nie osiągnęło celów krajowych, ale istnieją pewne różnice w zależności od czynników zdrowotnych i społecznych. Potrzebna jest dodatkowa praktyka kliniczna i strategie zdrowia publicznego. Copyright © 2012 Akademia Żywienia i Dietetyki. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wegańskie zachowania związane ze stylem życia: badanie zgodności z przekonaniami dotyczącymi zdrowia i ocenianymi wskaźnikami zdrowia.

text: Badanie to miało na celu zbadanie przekonań zdrowotnych jako głównego motywu zachowań związanych z dietą i stylem życia 100 wegan w Stanach Zjednoczonych; oraz określenie zgodności z wybranymi wynikami zdrowotnymi i żywieniowymi. Przeanalizowano dane odpowiedzi z podanego kwestionariusza. Analizy statystyczne określiły najczęstsze czynniki wpływające na wybór diety; liczba wegan praktykujących określone zachowania związane ze stylem życia; wskaźnik masy ciała; oraz rozpowszechnienie zgłaszanych przez siebie diagnoz chorób przewlekłych. Spożycie składników odżywczych analizowano i oceniano w odniesieniu do referencyjnych wartości spożycia. Zdrowie było najczęściej zgłaszanym powodem wyboru diety (47%). W przekonaniu o zdrowiu, dobrostanie zwierząt i kategoriach motywów religijnych/innych odnotowano niski odsetek rozpoznań chorób przewlekłych: odpowiednio 27%, 11% i 15%. Nie było istotnych różnic w zachowaniach i wskaźnikach zdrowotnych pomiędzy kategoriami motywów wegańskich, z wyjątkiem wyboru zawartości tłuszczu w produktach. W całej badanej populacji motywy wegańskie związane ze zdrowiem zbiegły się z regularnymi ćwiczeniami; 71% prawidłowy BMI (średnia=22,6); minimalne praktyki związane z alkoholem i paleniem; często spożywane warzywa, orzechy i zboża; zdrowy wybór rodzajów posiłków, metod gotowania i spożycia produktów o niskiej zawartości tłuszczu; oraz odpowiednie spożycie większości ochronnych składników odżywczych w porównaniu z wartościami referencyjnymi. Ale niezgodność stwierdzono przy 0% adekwatności spożycia witaminy D; oraz obserwacja nadmiernego zużycia sodu. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przepisywanie ćwiczeń jako terapii zapobiegawczej

text: Wydatek energetyczny wynoszący około 1000 kcal (4200 kJ) tygodniowo (co odpowiada spacerowi przez 1 godzinę 5 dni w tygodniu) wiąże się ze znacznymi korzyściami zdrowotnymi. Korzyści zdrowotne można osiągnąć poprzez ustrukturyzowaną lub niestrukturalną aktywność fizyczną, kumulowaną przez cały dzień (nawet poprzez krótkie 10-minutowe ataki) przez większość dni tygodnia. W tym artykule przedstawiamy sposoby oceny sprawności sercowo-naczyniowej i mięśniowo-szkieletowej, metody oceny poziomu aktywności fizycznej, aktualne zalecenia dotyczące ćwiczeń (w tym intensywność, rodzaj, czas i częstotliwość) oraz zasoby dostępne dla pacjentów i lekarzy zainteresowanych poznaniem ocena aktywności fizycznej i poziomów sprawności oraz zalecenie ćwiczeń.


title: Przewodnik po ćwiczeniach na receptę.

text: Ćwiczenia są podstawowym elementem dobrego zdrowia. American College of Sports Medicine i „Exercise is Medicine” zalecają traktowanie ćwiczeń jako oznaki życiowej oraz ocenianie i przepisywanie aktywności fizycznej podczas każdej wizyty lekarskiej. Osiągnięcie zalecanych celów aktywności fizycznej skutkuje znacznym zmniejszeniem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Lekarze mogą poprawić zdrowie, przepisując ćwiczenia. Copyright © 2013 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Praktyki zdrowotne i śmiertelność w Japonii: połączone skutki palenia, picia, chodzenia i wskaźnika masy ciała w badaniu kohortowym Miyagi.

text: TŁO: Dowody dotyczące związku między kombinacjami wielu praktyk zdrowotnych a śmiertelnością są ograniczone. METODY: W 1990 r. 28 333 mężczyzn i kobiet w prefekturze Miyagi w północnej Japonii (w wieku 40-64 lata) wypełniło samodzielnie wypełniony kwestionariusz. Wynik stylu życia obliczono, dodając liczbę praktyk wysokiego ryzyka (palenie, spożywanie > 22,8 g alkoholu dziennie, spacery < 1 godz./dobę, wskaźnik masy ciała < 18,5 lub > lub = 30,0). Regresję Coxa zastosowano do oszacowania względnego ryzyka (RR) śmiertelności w zależności od stylu życia, z uwzględnieniem wieku, wykształcenia, stanu cywilnego, przebytych chorób i zmiennych dietetycznych. W ciągu 11 lat obserwacji zmarło 1200 osób. WYNIKI: Zaobserwowaliśmy liniowy wzrost ryzyka zgonu związany z rosnącą liczbą praktyk wysokiego ryzyka: w porównaniu z mężczyznami, którzy nie mieli praktyk wysokiego ryzyka, wieloczynnikowe RR dla mężczyzn, którzy mieli od 1 do 4 praktyk wynosiły 1,20, 1,66, 1,94 i 3,96 , odpowiednio (P dla trendu <0,001), a odpowiednie RR dla kobiet wyniosły odpowiednio 1,31, 2,14, 3,98, 5,56 (P dla trendu <0,001). Jednostkowy wzrost liczby praktyk wysokiego ryzyka odpowiadał stażowi odpowiednio o 2,8 i 4,8 roku w przypadku mężczyzn i kobiet. WNIOSKI: W tym prospektywnym badaniu kohortowym mężczyzn i kobiet w średnim wieku z wiejskich obszarów Japonii większa liczba praktyk wysokiego ryzyka była związana z liniowym wzrostem ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny.


title: Ćwiczenia i długowieczność.

text: Starzenie się to naturalny i złożony proces fizjologiczny, na który wpływa wiele czynników, z których część można modyfikować. Ponieważ liczba osób starszych stale rośnie, ważne jest opracowanie interwencji, które można łatwo wdrożyć i które przyczynią się do „pomyślnego starzenia się”. Oprócz zdrowej diety i dobrego samopoczucia psychospołecznego, korzyści płynące z regularnych ćwiczeń fizycznych dla śmiertelności oraz zapobieganie i kontrola chorób przewlekłych wpływających zarówno na długość życia, jak i jakość życia są dobrze znane. Podsumowujemy korzyści płynące z regularnych ćwiczeń na długowieczność, przedstawiamy aktualną wiedzę na temat potencjalnych mechanizmów i przedstawiamy główne zalecenia. Wysiłek fizyczny może częściowo odwrócić wpływ procesu starzenia na funkcje fizjologiczne i zachować rezerwę czynnościową u osób starszych. Liczne badania wykazały, że utrzymanie minimalnej ilości i jakości ćwiczeń zmniejsza ryzyko zgonu, zapobiega rozwojowi niektórych nowotworów, obniża ryzyko osteoporozy i wydłuża żywotność. Programy treningowe powinny obejmować ćwiczenia mające na celu poprawę wydolności krążeniowo-oddechowej i funkcji mięśni, a także gibkości i równowagi. Chociaż korzyści płynące z aktywności fizycznej wydają się być bezpośrednio związane z pojęciem objętości i intensywności treningu, konieczne są dalsze badania u osób starszych w celu opracowania bardziej precyzyjnych zaleceń, pamiętając, że głównym celem jest wspieranie długoterminowego przestrzegania zaleceń do aktywności fizycznej w tej rosnącej populacji. Copyright © 2012 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Porównawcza skuteczność ćwiczeń i interwencji lekowych na śmiertelność: badanie metaepidemiologiczne

text: Cel Określenie porównawczej skuteczności ćwiczeń fizycznych w porównaniu z interwencjami narkotykowymi w odniesieniu do śmiertelności. Projekt badania metaepidemiologicznego. Kryteria kwalifikacji Metaanalizy randomizowanych badań kontrolowanych z wynikami śmiertelności, porównujące skuteczność ćwiczeń i interwencji lekowych ze sobą lub z kontrolą (placebo lub zwykła opieka). Źródła danych Medline i Cochrane Database of Systematic Reviews, maj 2013. Główny wynik pomiaru Śmiertelność. Synteza danych Połączyliśmy wyniki zgonów na poziomie badania z ćwiczeń i prób leków przy użyciu metaanalizy sieci efektów losowych. Wyniki Włączono 16 metaanaliz (cztery ćwiczenia i 12 leków). Włączając dodatkowe trzy niedawne próby wysiłkowe, nasz przegląd łącznie obejmował 305 randomizowanych kontrolowanych prób z 339-274 uczestnikami. We wszystkich czterech warunkach z dowodami na skuteczność ćwiczeń fizycznych na śmiertelność (wtórna profilaktyka choroby wieńcowej, rehabilitacja udaru mózgu, leczenie niewydolności serca, zapobieganie cukrzycy) 14-716 uczestników zostało losowo przydzielonych do interwencji związanych z aktywnością fizyczną w 57 badaniach. Nie stwierdzono statystycznie wykrywalnych różnic między ćwiczeniami fizycznymi a interwencjami lekowymi we wtórnej prewencji choroby wieńcowej i stanu przedcukrzycowego. Interwencje związane z aktywnością fizyczną były bardziej skuteczne niż leczenie farmakologiczne wśród pacjentów z udarem mózgu (iloraz szans, wysiłek fizyczny vs leki przeciwzakrzepowe 0,09, 95% przedziały wiarygodne 0,01 do 0,70 oraz wysiłek fizyczny vs leki przeciwpłytkowe 0,10, 0,01 do 0,62). Diuretyki były skuteczniejsze niż ćwiczenia w niewydolności serca (ćwiczenie vs diuretyki 4,11, 1,17 do 24,76). Niespójność między porównaniami bezpośrednimi i pośrednimi nie była istotna. Wnioski Chociaż liczba danych z badań randomizowanych dotyczących interwencji ruchowych jest ograniczona, sugeruje się, że ćwiczenia fizyczne i wiele interwencji lekowych są często potencjalnie podobne pod względem korzyści w zakresie śmiertelności we wtórnej prewencji choroby wieńcowej, rehabilitacji po udarze, leczeniu niewydolności serca i profilaktyce cukrzycy.


title: Równoważenie badań nad stylem życia i genomiką w celu zapobiegania chorobom.

text: Czynniki genetyczne i środowiskowe, w tym dieta i styl życia, przyczyniają się do chorób sercowo-naczyniowych, nowotworów i innych głównych przyczyn śmiertelności, ale różne linie dowodowe wskazują, że czynniki środowiskowe są najważniejsze. Nadmiernie entuzjastyczne oczekiwania dotyczące korzyści z badań genetycznych w zapobieganiu chorobom mogą zniekształcić priorytety badawcze i wydatki na zdrowie. Jednak włączenie nowych informacji genetycznych do badań epidemiologicznych może pomóc w wyjaśnieniu związków przyczynowych między stylem życia i czynnikami genetycznymi a ryzykiem choroby. W związku z tym zrównoważone podejście powinno dostarczać najlepszych danych, aby dokonywać świadomych wyborów dotyczących najskuteczniejszych środków zapobiegania chorobom.


title: Połączony wpływ zachowań zdrowotnych i śmiertelności u mężczyzn i kobiet: prospektywne badanie populacji EPIC-Norfolk

text: Tło Istnieją przytłaczające dowody na to, że czynniki behawioralne wpływają na zdrowie, ale ich łączny wpływ na populację ogólną jest mniej dobrze udokumentowany. Naszym celem było ilościowe określenie potencjalnego łącznego wpływu czterech zachowań zdrowotnych na śmiertelność mężczyzn i kobiet żyjących w ogólnej społeczności. Metody i wyniki Zbadaliśmy prospektywny związek między stylem życia a śmiertelnością w prospektywnym badaniu populacyjnym 20 244 mężczyzn i kobiet w wieku 45-79 lat bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej lub raka w badaniu wyjściowym w latach 1993-1997, żyjących w ogólnej społeczności w Stanach Zjednoczonych Królestwa i obserwowane do 2006 r. Uczestnicy zdobywali jeden punkt za każde zachowanie zdrowotne: obecne niepalenie, brak aktywności fizycznej, umiarkowane spożycie alkoholu (1–14 jednostek tygodniowo) oraz witamina C w osoczu >50 mmol/l, co wskazuje na owoce i warzywa spożycie co najmniej pięciu porcji dziennie, aby uzyskać łączny wynik w zakresie od zera do czterech. Po średnim okresie obserwacji 11 lat, względne ryzyko skorygowane względem wieku, płci, masy ciała i klasy społecznej (95% przedział ufności) dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (1987 zgonów) dla mężczyzn i kobiet, u których wystąpiły trzy przypadki dwa, jedno i zero w porównaniu z czterema zachowaniami zdrowotnymi wyniosły odpowiednio 1,39 (1,21–1,60), 1,95 (1,70–-2,25), 2,52 (2,13–3,00) i 4,04 (2,95–5,54) trend p < 0,001. Związki były zgodne w podgrupach stratyfikowanych według płci, wieku, wskaźnika masy ciała i klasy społecznej oraz po wykluczeniu zgonów w ciągu 2 lat. Tendencje były najsilniejsze w przypadku przyczyn sercowo-naczyniowych. Ryzyko śmiertelności dla osób z czterema w porównaniu z zerowymi zachowaniami zdrowotnymi było równoważne byciu o 14 lat młodszym w wieku chronologicznym. Wnioski Cztery zachowania zdrowotne łącznie przewidują 4-krotną różnicę w całkowitej śmiertelności kobiet i mężczyzn, z szacowanym wpływem równym 14 lat w wieku chronologicznym. Podsumowanie redakcji. Każdego dnia, a przynajmniej tak się wydaje, nowe badania pokazują, że pewien aspekt stylu życia – aktywność fizyczna, dieta, spożywanie alkoholu itd. – wpływa na zdrowie i długowieczność. Dla osoby na ulicy wszystkie te informacje są mylące. Czym jest na przykład zdrowa dieta? Chociaż istnieje kilka wspólnych tematów, takich jak korzyści płynące z jedzenia dużej ilości owoców i warzyw, szczegóły często różnią się między badaniami. A dokładnie ile aktywności fizycznej potrzeba do poprawy zdrowia? Czy delikatny codzienny spacer wystarczy, czy po prostu odskocznia do wykonywania wystarczającej ilości ćwiczeń, aby naprawdę zmienić? Równie zagmatwana jest sytuacja z konsumpcją alkoholu. Małe ilości alkoholu najwyraźniej poprawiają zdrowie, ale duże są szkodliwe. W rezultacie urzędnikom zajmującym się zdrowiem publicznym może być trudno znaleźć skuteczne sposoby zachęcania do zmian w zachowaniu, które, jak sugerują dowody naukowe, mogą mieć wpływ na zdrowie populacji. Dlaczego przeprowadzono to badanie? Jest jeszcze jeden czynnik, który utrudnia oficjalne próby udzielania opinii publicznej porad dotyczących zdrowego stylu życia. Chociaż istnieją przytłaczające dowody na to, że poszczególne czynniki behawioralne wpływają na zdrowie, niewiele jest informacji na temat ich łącznego wpływu. Gdyby można było wykazać, że kombinacja kilku niewielkich różnic w stylu życia ma znaczący wpływ na zdrowie populacji, łatwiej byłoby przekonać ludzi do zmian w zachowaniu w celu poprawy ich zdrowia, zwłaszcza jeśli zmiany te byłyby proste i stosunkowo łatwe do osiągnięcia . W tym badaniu, które stanowi część European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC), naukowcy zbadali związek między stylem życia a ryzykiem zgonu za pomocą wyniku zachowania zdrowotnego opartego na czterech prostych zdefiniowanych zachowaniach – paleniu, aktywności fizycznej, picie alkoholu oraz spożywanie owoców i warzyw. Co zrobili i znaleźli badacze? W latach 1993-1997 około 20 000 mężczyzn i kobiet w wieku 45-79 lat mieszkających w Norfolk UK, z których żaden nie miał raka ani choroby układu krążenia (problemy z sercem lub krążeniem), wypełniło kwestionariusz dotyczący zdrowia i stylu życia, przeszło badanie lekarskie i pobrano krew poziom witaminy C mierzony w ramach badania EPIC-Norfolk. Dla każdego uczestnika obliczono wynik zachowań zdrowotnych od 0 do 4, przyznając jeden punkt za każde z następujących zdrowych zachowań: obecne niepalenie, brak aktywności fizycznej (brak aktywności fizycznej zdefiniowano jako siedzący tryb pracy i brak ćwiczeń rekreacyjnych) , umiarkowane spożycie alkoholu (1-14 jednostek tygodniowo; jednostka alkoholu to pół litra piwa, kieliszek wina lub kieliszek spirytusu) oraz poziom witaminy C we krwi zgodny ze spożyciem owoców i warzyw wynoszącym co co najmniej pięć porcji dziennie. Zgony wśród uczestników były następnie rejestrowane do 2006 roku. Po uwzględnieniu innych czynników, które mogły wpłynąć na ich prawdopodobieństwo zgonu (na przykład wieku), osoby z wynikiem zachowania zdrowotnego 0 były czterokrotnie bardziej narażone na śmierć (w szczególności z powodu chorób układu krążenia) niż osoby z wynikiem 4. Osoby z wynikiem 2 były dwukrotnie bardziej narażone na śmierć. Co oznaczają te ustalenia? Wyniki te wskazują, że połączenie czterech prosto zdefiniowanych zachowań zdrowotnych przewiduje 4-krotną różnicę w ryzyku zgonu w średnim okresie 11 lat dla osób w średnim i starszym wieku. Pokazują również, że ryzyko zgonu (zwłaszcza z powodu chorób układu krążenia) maleje wraz ze wzrostem liczby pozytywnych zachowań zdrowotnych. Na koniec można ich użyć do obliczenia, że osoba z wynikiem zdrowotnym równym 0 ma takie samo ryzyko śmierci jak osoba z wynikiem zdrowotnym 4, która jest starsza o 14 lat. Ustalenia te muszą zostać potwierdzone w innych populacjach i rozszerzone o analizę tego, jak te połączone zachowania zdrowotne wpływają na jakość życia, a także ryzyko zgonu. Niemniej jednak zdecydowanie sugerują, że skromne i osiągalne zmiany stylu życia mogą mieć znaczący wpływ na zdrowie populacji. Uzbrojeni w te informacje, urzędnicy ds. zdrowia publicznego powinni być teraz w lepszej pozycji, aby zachęcać do zmian zachowań, które mogą poprawić stan zdrowia osób w średnim i starszym wieku. Dodatkowe informacje. Prosimy o dostęp do tych witryn internetowych za pośrednictwem wersji online niniejszego podsumowania pod adresem http://dx.doi.org/10.1371/journal.pmed.0050012.


title: Zdrowe życie to najlepsza zemsta: wyniki badania European Prospective Investigation Into Cancer and Nutrition-Potsdam.

text: TŁO: Naszym celem było opisanie zmniejszenia względnego ryzyka rozwoju poważnych chorób przewlekłych, takich jak choroby układu krążenia, cukrzyca i nowotwory, związanych z 4 czynnikami zdrowego stylu życia wśród dorosłych Niemców. METODY: Wykorzystaliśmy dane od 23 153 niemieckich uczestników w wieku od 35 do 65 lat z badania European Prospective Investigation Into Cancer and Nutrition-Potsdam. Punkty końcowe obejmowały potwierdzoną cukrzycę typu 2, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu i raka. Cztery czynniki: nigdy nie paliły, miały wskaźnik masy ciała niższy niż 30 (obliczany jako waga w kilogramach podzielona przez wzrost w metrach do kwadratu), wykonywały 3,5 godz./tydz. lub więcej aktywności fizycznej i przestrzegały zasad zdrowej diety (wysokie spożycie owoce, warzywa i pieczywo pełnoziarniste oraz niskie spożycie mięsa). Cztery czynniki (zdrowy, 1 punkt; niezdrowy, 0 punktów) zostały zsumowane, tworząc indeks, który wahał się od 0 do 4. WYNIKI: Podczas średniego okresu obserwacji 7,8 lat, 2006 uczestników rozwinęło cukrzycę o nowym początku (3,7%). , zawał mięśnia sercowego (0,9%), udar (0,8%) lub rak (3,8%). Mniej niż 4% uczestników miało zero zdrowych czynników, większość miała od 1 do 3 zdrowych czynników, a około 9% miało 4 czynniki. Po uwzględnieniu wieku, płci, wykształcenia i statusu zawodowego, współczynnik ryzyka rozwoju choroby przewlekłej stopniowo malał wraz ze wzrostem liczby zdrowych czynników. Uczestnicy ze wszystkimi 4 czynnikami na początku mieli 78% (95% przedział ufności [CI], 72% do 83%) mniejsze ryzyko rozwoju choroby przewlekłej (cukrzyca, 93% [95% CI, 88% do 95%]); zawał mięśnia sercowego, 81% [95% CI, 47% do 93%], udar mózgu, 50% [95% CI, -18% do 79%] oraz rak, 36% [95% CI, 5% do 57%] ) niż uczestnicy bez zdrowego czynnika. WNIOSEK: Przestrzeganie 4 prostych czynników zdrowego stylu życia może mieć silny wpływ na zapobieganie chorobom przewlekłym.


title: Zachowania związane ze zdrowym stylem życia i śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny wśród dorosłych w Stanach Zjednoczonych.

text: CEL: Zbadanie powiązań między trzema podstawowymi zachowaniami w zakresie zdrowego stylu życia (niepalenie, zdrowa dieta i odpowiednia aktywność fizyczna) a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny w ogólnokrajowej próbie dorosłych w Stanach Zjednoczonych. METODA: Wykorzystaliśmy dane od 8375 uczestników ze Stanów Zjednoczonych w wieku ≥ 20 lat z National Health and Nutrition Examination Survey 1999-2002, które były obserwowane do 2006 roku. WYNIKI: Podczas średniej obserwacji wynoszącej 5,7 lat doszło do 745 zgonów. W porównaniu z ich odpowiednikami ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny zostało zmniejszone o 56% (95% przedział ufności [CI]: 35%-70%) wśród dorosłych, którzy nie palili, 47% (95% CI: 36%, 57% ) wśród osób dorosłych aktywnych fizycznie oraz 26% (95% CI: 4%, 42%) wśród osób dorosłych stosujących zdrową dietę. W porównaniu z uczestnikami, którzy nie mieli zdrowych zachowań, ryzyko stopniowo malało wraz ze wzrostem liczby zdrowych zachowań. Skorygowane współczynniki ryzyka i 95% przedział ufności wynosiły 0,60 (0,38, 0,95), 0,45 (0,30, 0,67) i 0,18 (0,11, 0,29) odpowiednio dla 1, 2 i 3 zachowań zdrowych. WNIOSEK: Dorośli, którzy nie palą, stosują zdrową dietę i angażują się w wystarczającą aktywność fizyczną, mogą znacznie zmniejszyć ryzyko przedwczesnej śmierci. Opublikowane przez Elsevier Inc.


title: Wydatki na spożycie warzyw i owoców mogą zmniejszyć śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny wśród osób starszych

text: Kontekst Niewiele badań oceniało związek między kosztami żywności a śmiertelnością wśród osób starszych. Badanie to bierze pod uwagę hipotezę, że ogólnie większe wydatki na żywność, a szczególnie na bardziej pożywną żywność pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, zmniejszają śmiertelność u osób starszych. Metody W tym badaniu wykorzystano ankietę dotyczącą odżywiania i zdrowia osób starszych z lat 1999-2000 na Tajwanie i śledziła kohortę do 2008 r., zbierając dane dotyczące 24-godzinnych przypomnień żywieniowych dla 1781 uczestników (874 mężczyzn i 907 kobiet) w wieku 65 lat lub starszych. Korzystając z miesięcznych średnich krajowych cen żywności i 24-godzinnego przypominania, badanie to przedstawia szacunkowe dzienne wydatki na kategorie żywności warzywnej, owocowej, zwierzęcej i zbożowej. Uczestnicy zostali powiązani z krajowym rejestrem zgonów. Wyniki Spośród 1781 pierwotnych uczestników 625 zmarło podczas 10-letniego okresu obserwacji. Spośród 4 kategorii żywności, czwarty i piąty kwintyl wydatków na warzywa i owoce charakteryzowały się najwyższymi wskaźnikami przeżywalności. Po skorygowaniu o współzmienne, wyższe (Q4) wydatki na warzywa i owoce (Q4) w odniesieniu do Q1 były istotnie predyktorem zmniejszonej śmiertelności (HR = 0,55, 95% CI: 0,39-0,78 i HR = 0,64, 95% CI: 0,42–0,99), a ryzyko zmniejszało się o 12% i 10% na każde 15 dolarów NT (0,50 USD) wzrostu ich dziennych wydatków. Wydatki na żywność pochodzenia zwierzęcego i zbożowego nie były predyktorem śmiertelności. Wnioski Większe i bardziej przystępne ceny warzyw i owoców mogą poprawić bezpieczeństwo żywnościowe i długowieczność osób starszych.


title: Wypełnianie luki w średniej długości życia aborygenów na Tajwanie.

text: TŁO: Podobnie jak w populacji ogólnej na Tajwanie, stan zdrowia aborygenów stale się poprawiał w ciągu ostatnich 30 lat, ale różnica pozostaje duża, zwłaszcza wśród mężczyzn, pomimo zastrzyku znacznych zasobów medycznych. Celem tego badania jest ilościowe określenie udziału głównych przyczyn zgonów w różnicy w średniej długości życia oraz zaproponowanie inicjatyw mających na celu wypełnienie luki w zdrowiu między tubylcami a populacją ogólną. METODY: Badanie to obejmowało mieszkańców (nieco ponad 200000) z 30 „aborygeńskich miasteczek” na Tajwanie. Różnicę w średniej długości życia między aborygenami a populacją ogólną przeanalizowano, rozkładając te różnice według głównych przyczyn zgonów. Analiza ta określa ilościowo udział różnych przyczyn zgonów w różnicy w średniej długości życia między dwiema populacjami. WYNIKI: Ogólna śmiertelność aborygenów w tych miejscowościach była o około 70% wyższa niż w odpowiednich populacjach mężczyzn i kobiet w ciągu ostatnich 30 lat. Śmiertelność z powodu chorób zakaźnych, marskości wątroby, wypadków i samobójstw jest znacznie wyższa niż w populacji ogólnej. Różnica w średniej długości życia w chwili urodzenia mężczyzn wynosiła 8,5 roku w latach 1971-1973 i wzrosła do 13,5 roku w latach 1998-2000, jednak różnica między kobietami pozostała względnie stabilna (odpowiednio 8,0 lat i 8,4 roku). Spośród 13,5-letniej różnicy w oczekiwanej długości życia mężczyzn, zróżnicowana śmiertelność z powodu chorób układu pokarmowego (głównie z powodu marskości wątroby), wypadków (zarówno z udziałem pojazdów mechanicznych, jak i innych) oraz chorób zakaźnych i pasożytniczych przyczyniły się do połowy (50%) luki w średniej długości życia. U kobiet powyższe, przede wszystkim możliwe do uniknięcia przyczyny zgonów, stanowiły 41% luki w średnim trwaniu życia. WNIOSKI: W oparciu o wyniki tego badania sugerujemy, aby w przyszłości skoncentrować się na prewencji pierwotnej w celu ograniczenia występowania chorób zakaźnych i pasożytniczych, marskości wątroby i wypadków.


title: Spożycie owoców i warzyw, aktywność fizyczna i śmiertelność starszych kobiet mieszkających w społeczności

text: CELE Zbadanie związku między spożyciem owoców i warzyw, aktywnością fizyczną a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny u starszych kobiet. PROJEKT Sześć modeli proporcjonalnych hazardów Coxa zbadało niezależne i addytywne zależności między aktywnością fizyczną, karotenoidami i śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny. Dodatkowe modele sprawdzały, czy aktywność fizyczna i karotenoidy są łącznie powiązane ze śmiertelnością. Modele dostosowano do wieku, wykształcenia oraz rasy i pochodzenia etnicznego. USTAWIENIE Baltimore, Maryland. UCZESTNICY Siedemset trzynaście kobiet w wieku od 70 do 79 lat uczestniczących w badaniach Women's Health and Aging Studies. POMIARY Całkowite karotenoidy w surowicy, wskaźnik spożycia owoców i warzyw oraz aktywność fizyczną mierzono na początku badania. Aktywność fizyczną mierzono według wydatku kilokalorii. WYNIKI W ciągu 5 lat obserwacji zmarło 82 (11,5%) uczestników. Mierzona w sposób ciągły aktywność fizyczna poprawiła przeżycie (HR = 0,52, 95% CI = 0,41–0,66, p < 0,001). Najbardziej aktywne kobiety miały większe szanse na przeżycie niż najmniej aktywne fizycznie (HR = 0,28, 95% CI = 0,13–0,59, P < 0,001). Ciągłe pomiary karotenoidów poprawiały przeżycie (HR = 0,67, 95% CI = 0,51–0,89, P = 0,01). Kobiety z najwyższego tertyla karotenoidów ogółem miały większe szanse na przeżycie kobiet z najniższego (HR = 0,50, 95% CI = 0,27–0,91, p = 0,03). Przy badaniu w tym samym modelu ciągłe pomiary aktywności fizycznej (HR = 0,54, 95% CI = 0,42–0,68, P < 0,001) i karotenoidów (HR = 0,76, 95% CI = 0,59–0,98, P = 0,04) przewidywane przeżycie podczas obserwacji. WNIOSEK Połączenie niskiego całkowitego stężenia karotenoidów w surowicy i małej aktywności fizycznej, które są modyfikowalnymi czynnikami ryzyka, silnie przewidywało wcześniejszą śmiertelność. Te odkrycia dostarczają wstępnego wsparcia, że większe spożycie owoców i warzyw oraz ćwiczenia fizyczne poprawiają przeżywalność.