title: Przegląd naturalnych i konwencjonalnie suszonych frankfurterek handlowych, szynki i bekonu pod kątem właściwości fizykochemicznych, które wpływają na wzrost bakterii.

text: Przepisy dotyczące żywności naturalnej i ekologicznej wykluczają stosowanie azotynu/azotanu sodu i innych środków przeciwdrobnoustrojowych w przetworzonych produktach mięsnych. W konsekwencji przetwórcy zaczęli wykorzystywać naturalne źródła azotanów/azotynów, takie jak sok/proszek z selera, sól morska i cukier turbinado, do wytwarzania naturalnych i organicznych produktów o cechach wędlin, ale bez azotynu sodu. Celem tego badania było porównanie właściwości fizykochemicznych, które wpływają na wzrost Clostridium perfringens i Listeria monocytogenes w naturalnie i tradycyjnie peklowanych handlowych frankfurterkach, szynkach i boczku. Korelacje specyficznych cech produktu ze wzrostem patogenów różniły się między produktami i patogenami, chociaż aktywność wody, stężenie soli i skład produktu (wilgotność, białko i tłuszcz) były wspólnymi czynnikami wewnętrznymi skorelowanymi ze wzrostem patogenów w różnych produktach. Inne często skorelowane cechy były związane z reakcjami utwardzania, takimi jak % utwardzonego pigmentu. Resztki azotynów i azotanów były istotnie skorelowane ze wzrostem C. perfringens, ale tylko w przypadku produktów szynkowych. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie azotanów i azotynów w diecie a ryzyko raka nerkowokomórkowego w badaniu NIH-AARP Diet and Health Study

text: Wstęp: Azotany i azotyny są obecne w wielu produktach spożywczych i są prekursorami związków N-nitrozowych, znanych czynników rakotwórczych zwierzęcych i potencjalnie rakotwórczych dla ludzi. Zbadaliśmy prospektywnie związek między przyjmowaniem azotanów i azotynów ze źródeł dietetycznych a ogólnym ryzykiem raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz podtypami histologicznymi jasnokomórkowymi i brodawkowatymi w badaniu NIH-AARP Diet and Health Study. Metody: Spożycie azotanów i azotynów oszacowano na podstawie 124-punktowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. W ciągu średniego okresu obserwacji 9 lat zidentyfikowaliśmy 1816 przypadków RCC (n=498, komórka jasna; n=115, komórka brodawkowata) wśród 491-841 uczestników. Do oszacowania współczynników hazardu (HR) i 95% przedziałów ufności (CI) zastosowano regresję proporcjonalnego hazardu Coxa. Wyniki: Osoby w najwyższym kwintylu spożycia azotynów ze źródeł zwierzęcych w porównaniu z osobami w najniższym kwintylu miały zwiększone ryzyko całkowitego RCC i podtypu jasnokomórkowego (HR=1,28, 95% CI, 1,10–1,49 i HR=1,68, 95 % CI, odpowiednio 1,25–2,27). Azotyny z przetworzonego mięsa i innych źródeł zwierzęcych wiązały się ze zwiększonym ryzykiem raka jasnokomórkowego (HR=1,33, 95% CI, 1,01–1,76 i HR=1,78, 95% CI, odpowiednio 1,34–2,36). Nie znaleźliśmy żadnego związku ze spożyciem azotynów ze źródeł roślinnych lub ogólnie ze spożyciem azotynów. Wnioski: Nasze odkrycia sugerują, że azotyny ze źródeł zwierzęcych mogą zwiększać ryzyko RCC, szczególnie gruczolakoraka jasnokomórkowego.


title: Dym papierosowy z trzeciej ręki w komorze eksperymentalnej: dowody na powierzchniowe osadzanie się nikotyny, nitrozoamin i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych...

text: TŁO: Coraz więcej dowodów wskazuje, że dym papierosowy z drugiej ręki podlega licznym przemianom chemicznym po uwolnieniu do powietrza: może adsorbować na powierzchniach wewnętrznych, desorbować z powrotem do powietrza i ulegać zmianom chemicznym w miarę starzenia się. CELE: Zbadanie wpływu starzenia na stężenie wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA), nitrozoamin specyficznych dla nikotyny i tytoniu w dymie papierosowym. METODY: Wytworzyliśmy strumień boczny i strumień główny dymu papierosowego za pomocą maszyny do palenia, rozcieńczono go kondycjonowanym przefiltrowanym powietrzem i przepuszczono przez reaktor przepływowy o długości 6 m(3) z szybkościami wymiany powietrza, które odpowiadały normalnym współczynnikom wymiany powietrza w domu. Przetestowaliśmy wpływ 60-minutowego starzenia na stężenie 16 WWA, nikotyny, kotyniny i nitrozoamin specyficznych dla tytoniu. Zmierzyliśmy również sorpcję i osadzanie nitrozoamin specyficznych dla nikotyny, kotyniny i tytoniu na materiałach umieszczonych w reaktorze przepływowym. WYNIKI: Zaobserwowaliśmy ubytki masy na poziomie 62% dla WWA, 72% dla nikotyny, 79% dla N-nitrozonornikotyny i 80% dla 4-(metylonitrozamino)-1-(3-pirydylo)-1-butanonu (NNK). Ekstrakcja bawełnianej tkaniny wystawionej na dym dała nikotynę i NNK. Stosunek NNK:nikotyna na odsłoniętej tkaninie był 10-krotnie wyższy niż w próbkach aerozolu. WNIOSKI: Nasze dane sugerują, że większość WWA, nikotyny, kotyniny i nitrozoamin specyficznych dla tytoniu, które są uwalniane podczas palenia w domach i miejscach publicznych, osadza się na powierzchniach pomieszczeń. Dane te dają oszacowanie możliwości akumulacji czynników rakotwórczych w dymie papierosowym z trzeciej ręki. Narażenie na WWA i nitrozoaminy specyficzne dla tytoniu, poprzez wchłanianie przez skórę i wdychanie skażonego pyłu, może przyczynić się do zachorowalności i śmiertelności związanych z paleniem.


title: Spożycie warzyw krzyżowych a ryzyko raka nerkowokomórkowego: metaanaliza.

text: Wcześniejsze badania kohortowe i kliniczno-kontrolne dotyczące związku między spożywaniem warzyw kapustnych a ryzykiem raka nerkowokomórkowego przyniosły jak dotąd sprzeczne wyniki. Aby wykazać potencjalny związek między nimi, przeprowadzono metaanalizę. Kwalifikujące się badania zostały wyszukane zarówno za pomocą wyszukiwania komputerowego, jak i przeglądu odniesień. Obliczono sumaryczne ryzyko względne (RR) z 95% przedziałem ufności (CI) dla największego vs. najniższego spożycia warzyw kapustnych. Oceniono także niejednorodność i stronniczość publikacji. Przeprowadzono również analizy warstwowe. Uwzględniono trzy badania kohortowe i 7 badań kliniczno-kontrolnych. Istotnie zmniejszone ryzyko zachorowania na raka nerkowokomórkowego zaobserwowano w ogólnej grupie spożywającej warzywa kapustne (RR = 0,73; 95% CI, 0,63-0,83) oraz w podgrupie badań kliniczno-kontrolnych (RR = 0,69; 95% CI, 0,60-0,78). ale nie w badaniach kohortowych (RR = 0,96; 95% CI, 0,71-1,21). W badaniach nie wykryto niejednorodności i błędu publikacji. Nasze odkrycia potwierdziły, że spożywanie warzyw krzyżowych było związane ze zmniejszonym ryzykiem raka nerkowokomórkowego. Ze względu na ograniczoną liczbę badań należy przeprowadzić dalsze dobrze zaprojektowane prospektywne badania i badania, aby lepiej wyjaśnić ochronny wpływ warzyw krzyżowych na raka nerkowokomórkowego i potencjalny mechanizm.


title: Nadszedł czas, aby uregulować rakotwórcze nitrozoaminy w tytoniu papierosowym

text: Ustawa o zapobieganiu palenia w rodzinie i kontroli tytoniu daje Agencji ds. Żywności i Leków uprawnienia do regulowania wyrobów tytoniowych. Ten komentarz wzywa do natychmiastowej regulacji rakotwórczych specyficznych dla tytoniu nitrozoamin 4-(metylonitrozoamino)-1-(3-pirydylo)-1-butanonu (NNK) i N'-nitrozonornikotyny (NNN) w tytoniu papierosowym jako logicznej drogi do raka zapobieganie. NNK i NNN, silne czynniki rakotwórcze u zwierząt laboratoryjnych, zostały ocenione jako „rakotwórcze dla ludzi” przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem. NNK i NNN są obecne w tytoniu praktycznie wszystkich sprzedawanych papierosów; poziomy w dymie papierosowym są wprost proporcjonalne do ilości w tytoniu. Metabolit NNK NNAL, sam w sobie silnie rakotwórczy, jest obecny w moczu palaczy i osób niepalących narażonych na bierne palenie. Niektóre z najwyższych poziomów NNK i NNN znajdują się w produktach amerykańskich. Powszechnie wiadomo, że czynniki takie jak wybór mieszanki tytoniu, warunki rolnicze i metody przetwarzania wpływają na poziomy NNK i NNN w tytoniu papierosowym i dymie papierosowym. Dlatego nadszedł czas, aby kontrolować te czynniki i produkować papierosy zawierające 100 ppb lub mniej każdego NNK i NNN w tytoniu, co skutkowałoby około 15-20-krotnym zmniejszeniem tych czynników rakotwórczych w głównym nurcie dymu popularnych papierosów sprzedawanych w Stanach Zjednoczonych. Państwa.


title: Spożycie pokarmów roślinnych bogatych w błonnik i błonnik wiąże się z niższym ryzykiem raka nerkowokomórkowego w dużej kohorcie amerykańskiej

text: Wstęp: Diety roślinne i bogate w błonnik, bogate w warzywa, owoce i produkty pełnoziarniste, są zalecane w zapobieganiu nowotworom i przewlekłym chorobom związanym z rakiem nerkowokomórkowym (RCC), takim jak otyłość, nadciśnienie i cukrzyca. Dieta może odgrywać rolę w etiologii RCC bezpośrednio i/lub pośrednio. Cel: W dużej, prospektywnej kohorcie mężczyzn i kobiet w USA kompleksowo zbadaliśmy spożycie i źródła błonnika w powiązaniu z ryzykiem raka nerki. Projekt: Uczestnicy badania NIH-AARP Diet and Health Study (n = 491.841) wypełnili samodzielnie wypełniany kwestionariusz dotyczący danych demograficznych, diety, stylu życia i historii medycznej. W ciągu 9 (średnio) lat obserwacji zidentyfikowaliśmy 1816 przypadków RCC. HR i 95% CI oszacowano w obrębie kwintylów za pomocą wielozmiennej regresji proporcjonalnych hazardów Coxa. Wyniki: Całkowite spożycie błonnika pokarmowego wiązało się z istotnym 15–20% niższym ryzykiem raka nerki w 2 najwyższych kwintylach w porównaniu z najniższym (trend P = 0,005). Spożycie roślin strączkowych, produktów pełnoziarnistych i warzyw kapustnych również wiązało się ze zmniejszeniem ryzyka RCC o 16–18%. Odwrotnie, spożycie rafinowanego ziarna było dodatnio związane z ryzykiem raka nerki w porównaniu z kwintylem 5 z kwintylem 1 (HR: 1,19; 95% CI: 1,02, 1,39; P-trend = 0,04). Odwrotny związek między spożyciem błonnika a RCC był zgodny wśród uczestników, którzy nigdy nie palili, mieli wskaźnik masy ciała [BMI (w kg/m2)] <30 i nie zgłaszali historii cukrzycy ani nadciśnienia. Wnioski: Spożycie pokarmów roślinnych bogatych w błonnik i błonnik wiązało się ze znacznie niższym ryzykiem RCC w tej dużej kohorcie USA. To badanie zostało zarejestrowane na Clinictrials.gov pod numerem NCT00340015.


title: Długotrwałe spożycie sodu, potasu i płynów w diecie; badanie potencjalnych nowych czynników ryzyka raka nerki w holenderskim badaniu kohortowym dotyczącym diety i raka

text: Wstęp: Ponieważ spożycie sodu, potasu i płynów jest związane z nadciśnieniem, uznanym czynnikiem ryzyka raka nerkowokomórkowego (RCC), mogą być niezależnymi czynnikami ryzyka raka nerki. Metody: Holenderskie badanie kohortowe (NLCS) z projektem kohortowym obejmowało 120-852 uczestników w wieku 55-69 lat. Na początku dietę i styl życia oceniano za pomocą kwestionariuszy. Po 17,3 latach obserwacji do analizy udostępniono 485 przypadków RCC i 4438 członków podkohorty. Wyniki: Spożycie sodu zwiększało ryzyko RCC (P-trend=0,03), natomiast spożycie płynów i potasu nie. W przypadku dużej ilości sodu i małej ilości płynów ryzyko RCC dodatkowo wzrastało (interakcja P=0,02). Wniosek: Spożycie sodu jest potencjalnym czynnikiem ryzyka RCC, szczególnie jeśli spożycie płynów jest niskie.


title: Dieta bogata w węglowodany i błonnik zwiększa obwodową wrażliwość na insulinę u zdrowych młodych i starszych dorosłych.

text: W celu zbadania pozapokarmowych skutków diet bogatych w węglowodany i błonnik (HCF), u 12 zdrowych młodych osób zmierzono usuwanie glukozy za pośrednictwem insuliny za pomocą klamry euglikemicznej oraz wątrobową produkcję glukozy (HGO) za pomocą [6,6-2H2] glukozy. oraz osoby starsze przed i po 21-28 dniu stosowania diety HCF. Dieta obniżyła stężenie glukozy na czczo z 5,3 +/- 0,2 do 5,1 +/- 0,1 mmol/l (p < 0,01) i insuliny z 66,0 +/- 7,9 do 49,5 +/- 5,7 pmol/l (p < 0,01) . Poziom cholesterolu w surowicy na czczo obniżył się z 5,17 +/- 0,18 do 3,80 +/- 0,20 mmol/L (p < 0,01) u młodych osób oraz z 6,15 +/- 0,52 do 4,99 +/- 0,49 mmol/L (p < 0,01) u osób starszych. Stężenia triglicerydów w surowicy na czczo, podstawowe HGO i supresja HGO przez insulinę pozostawały niezmienione w diecie. Wskaźniki utylizacji glukozy wzrosły z 18,87 +/- 1,66 przed 23,87 +/- 2,78 mumol.kg-1.min-1 po diecie (p < 0,02). Dlatego diety HCF mogą poprawić gospodarkę węglowodanową poprzez zwiększoną obwodową wrażliwość na insulinę.


title: Wieprzowina, wołowina i kurczak mają podobny wpływ na ostre uczucie sytości i hormonalne markery apetytu.

text: Porównano wpływ trzech różnych posiłków śniadaniowych zawierających mięso (wieprzowiny, wołowiny lub kurczaka) na hormony regulujące uczucie sytości i apetytu, stosując projekt badania wewnątrzosobniczego. Trzydzieści niepalących kobiet przed menopauzą na czczo odwiedziło ośrodek badawczy przez trzy dni testowe, aby spożyć posiłek zawierający mięso o odpowiedniej wartości energetycznej (kJ) i zawartości białka, smakowitości i wyglądzie. Nie stwierdzono różnic między grupami mięsnymi ani pod względem spożycia energii, ani profilu makroskładników pokarmowych spożywanych podczas kolejnego lunchu w formie bufetu ad libitum, ani w pozostałej części dnia. Oceny głodu i sytości w wizualnej skali analogowej (VAS) w okresie 180 minut nie różniły się między posiłkami testowymi. Po spożyciu badanych posiłków stwierdzono istotną różnicę w odpowiedzi PYY między posiłkami wieprzowymi i drobiowymi (P=0,027), ale nie dla poziomu CCK, greliny, insuliny czy glukozy. Badanie to pozycjonuje wieprzowinę, wołowinę i kurczaka tak samo pod względem ich wpływu na uczucie sytości i uwalnianie hormonów jelitowych związanych z apetytem oraz insuliny. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Najnowsze informacje na temat ryzyka zachorowania na raka w cukrzycy

text: Coraz więcej dowodów z badań obserwacyjnych i metaanaliz danych sugeruje, że cukrzyca wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka. Metaanalizy wykazały, że cukrzyca zwiększa ryzyko zachorowania na raka całkowitego, raka piersi, endometrium, pęcherza moczowego, wątroby, jelita grubego i trzustki, a także zmniejsza ryzyko raka prostaty. Najczęściej proponowaną hipotezą jest insulinooporność i wtórna hiperinsulinemia, a sama hiperglikemia może sprzyjać karcynogenezie. Oprócz kilku aspektów stylu życia, w tym otyłości, palenia tytoniu i braku ruchu, leczenie cukrzycy może wpływać na ryzyko zachorowania na raka. Na przykład metformina, substancja uczulająca na insulinę, ma podobno potencjalny efekt przeciwnowotworowy. W obliczu eksplodującej globalnej epidemii cukrzycy nawet niewielki wzrost ryzyka zachorowania na raka przełoży się na znaczne obciążenie społeczno-ekonomiczne. Obecne odkrycia podkreślają potrzebę uwagi klinicznej i lepiej zaprojektowanych badań złożonych interakcji między cukrzycą a rakiem.


title: Wpływ spożycia białka na odpowiedź glukozy i insuliny na standaryzowane doustne obciążenie glukozą.

text: Osobom z cukrzycą typu II podawano 50 g białka, 50 g glukozy lub 50 g glukozy z 50 g białka jako pojedynczy posiłek w kolejności losowej. W ciągu kolejnych 5 godzin określano stężenie glukozy i insulinę w osoczu. Powierzchnia glukozy w osoczu powyżej linii podstawowej po posiłku z glukozą zmniejszyła się o 34%, gdy białko podawano z glukozą. Gdy podawano samo białko, stężenie glukozy pozostawało stabilne przez 2 godziny, a następnie spadało. Obszar insuliny po glukozie był tylko nieznacznie większy niż po posiłku białkowym (odpowiednio 97 +/- 35, 83 +/- 19 mikroU x h/ml). Gdy glukoza była podawana z białkiem, średnia powierzchnia insuliny była znacznie większa niż gdy podawano samą glukozę lub białko (247 +/- 33 mikroU x h/ml). Gdy różne ilości białka podawano z 50 g glukozy, odpowiedź obszaru insuliny była zasadniczo pierwszego rzędu. Następnie badanym podawano 50 g glukozy lub 50 g glukozy z 50 g białka w postaci dwóch posiłków w odstępie 4 hw kolejności losowej. Obszary insuliny nie różniły się znacząco dla każdego posiłku, ale były wyższe, gdy podawano białko + glukozę. Po drugim posiłku glukozowym powierzchnia glukozy w osoczu była o 33% mniejsza niż po pierwszym posiłku. Po drugim posiłku glukoza + białko powierzchnia glukozy w osoczu uległa znacznemu zmniejszeniu i była tylko o 7% większa niż po pierwszym posiłku. Dane te wskazują, że białko podawane z glukozą zwiększy wydzielanie insuliny i zmniejszy wzrost poziomu glukozy w osoczu przynajmniej u niektórych osób z cukrzycą typu II.


title: Tajwańscy wegetarianie mają wyższą wrażliwość na insulinę niż wszystkożercy.

text: Niniejsze badanie miało na celu zbadanie wpływu nawyku spożywania tajwańskich diet wegetariańskich na wydzielanie hormonów oraz kontrolę lipidową i glikemiczną. Spośród dziewięćdziesięciu ośmiu zdrowych dorosłych kobiet rekrutowanych z Hualien na Tajwanie (w wieku 31-45 lat), czterdzieści dziewięć było buddyjskimi laktowegetariankami, a czterdzieści dziewięć było wszystkożernych. Mierzono spożycie w diecie i analizowano poziomy składników odżywczych i hormonów we krwi. Wegetarianie spożywali mniej energii, tłuszczu i białka, ale więcej błonnika niż wszystkożercy. W porównaniu z wszystkożercami wegetarianie mieli średnio niższy BMI i mniejszy obwód talii. Z wyjątkiem nieco niższych poziomów tyroksyny (T4) u wegetarian, wegetarian i wszystkożerców obaj wykazali podobny poziom trójjodotyroniny (T3), wolnego T4, hormonu tyreotropowego, stosunku T3:T4 i kortyzolu. W porównaniu z zwierzętami wszystkożernymi wegetarianie mieli znacznie niższy poziom insuliny na czczo (mediana: 35,3 v. 50,6 pmol/l) i glukozy w osoczu (średnia: 4,7 (se 0,05) v. 4,9 (se 0,05) mmol/l). Insulinooporność obliczona metodą oceny modelu homeostazy była istotnie niższa u wegetarian niż u wszystkożerców (mediana: 1,10 v. 1,56), podczas gdy funkcja komórek beta nie różniła się między obiema grupami. Zarówno BMI, jak i dieta były niezależnymi predyktorami insulinooporności i odpowiadały odpowiednio za 18 i 15% zmienności insulinooporności. Podsumowując, tajwańscy wegetarianie mieli niższy poziom glukozy i insuliny oraz wyższą wrażliwość na insulinę niż wszystkożercy. Dieta i niższy BMI były częściowo odpowiedzialne za wysoką wrażliwość na insulinę obserwowaną u młodych tajwańskich wegetarian.


title: Wrażliwość na insulinę u chińskich jajowo-laktowegetarian w porównaniu z wszystkożercami.

text: CEL: Porównanie wskaźników wrażliwości na insulinę chińskich wegetarian i wszystkożerców. Metody: Badaniem objęto 36 zdrowych ochotników (wegetarian, n=19; wszystkożernych, n=17), którzy mieli prawidłowy poziom glukozy w osoczu na czczo. Każdy uczestnik wypełnił test supresji insuliny. Porównaliśmy między grupami stężenie glukozy w osoczu w stanie stacjonarnym (SSPG), insulinę na czczo, homeostazę modelu oceny wrażliwości na insulinę (HOMA-IR i HOMA %S) oraz funkcji komórek beta (HOMA %beta). Przetestowaliśmy również korelację SSPG z latami na diecie wegetariańskiej. WYNIKI: Osoby wszystkożerne były młodsze od wegetarian (55,7±3,7 vs 58,6±3,6 roku, P=0,022). Nie było różnic między obiema grupami pod względem płci, ciśnienia krwi, testów czynności nerek i profili lipidowych. Osoby wszystkożerne miały wyższy poziom kwasu moczowego w surowicy niż wegetarianie (5,25 +/- 0,84 vs 4,54 +/- 0,75 mg/dl, P=0,011). Wyniki wskaźników różniły się u osób wszystkożernych i wegetarian (SSPG (średnia +/- s.d.) 105,4 +/-10,2 vs 80,3 +/- 11,3 mg/dl, p<0,001; insulina na czczo 4,06 +/- 0,77 vs 3,02+/ -1,19 mikroU/ml, p=0,004; HOMA-IR, 6,75+/-1,31 vs 4,78+/-2,07, p=0,002; HOMA %S, 159,2+/-31,7 vs 264,3+/-171,7%, p=0,018 ) z wyjątkiem wskaźnika wydzielania insuliny, HOMA %beta (65,6+/-18,0 vs 58,6+/-14,8%, P=0,208). Znaleźliśmy wyraźną liniową zależność między latami na diecie wegetariańskiej a SSPG (r=-0,541, P=0,017). WNIOSKI: Wegetarianie byli bardziej wrażliwi na insulinę niż ich odpowiednicy wszystkożerni. Wydaje się, że stopień wrażliwości na insulinę był skorelowany z latami na diecie wegetariańskiej.


title: Rola diety i ćwiczeń fizycznych w leczeniu hiperinsulinemii i związanych z nią czynników ryzyka miażdżycy.

text: Hiperinsulinemia, nadciśnienie, hipertriglicerydemia i otyłość są niezależnymi czynnikami ryzyka choroby wieńcowej i często występują u tej samej osoby. W badaniu tym zbadano wpływ intensywnego, 3-tygodniowego programu dietetycznego i ćwiczeń na te czynniki ryzyka. Grupę podzielono na chorych na cukrzycę (cukrzyca insulinoniezależna [NIDDM], n = 13), osoby z insulinoopornością (n = 29) oraz osoby z prawidłową insuliną, mniejszą lub równą 10 mikroU/ml (n = 30). Normalne grupy miały bardzo małe, ale statystycznie istotne spadki wszystkich czynników ryzyka. Największe spadki mieli pacjenci z NIDDM. Insulina została obniżona z 40 +/- 15 do 27 +/- 11 mikroU/ml, ciśnienie krwi z 142 +/- 9/83 +/- 3 do 132 +/- 6/71 +/- 3 mm Hg, triglicerydy z 353 +/- 76 do 196 +/- 31 mg/dl oraz wskaźnik masy ciała od 31,1 +/- 4,0 do 29,7 +/- 3,7 kg/m2. Chociaż w grupie z NIDDM nastąpiła znaczna utrata masy ciała, skutkująca spadkiem wskaźnika masy ciała, 8 z 9 pacjentów, którzy początkowo mieli nadwagę, nadal miało nadwagę pod koniec programu, a 5 z 8 nadal było otyłych (ciało wskaźnik masy większy niż 30 kg/m2), co wskazuje, że normalizacja masy ciała nie jest konieczna do zmniejszenia lub normalizacji innych czynników ryzyka. Insulina została obniżona z 18,2 +/- 1,8 do 11,6 +/- 1,2 mikroj./ml w grupie insulinoopornej, przy czym 17 z 29 pacjentów osiągnęło normalną insulinę na czczo (mniej niż 10 mikroj./ml). )


title: Dieta ketogeniczna o bardzo niskiej zawartości węglowodanów a dieta niskotłuszczowa do długotrwałej utraty wagi: metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych.

text: Rola diet ketogenicznych o bardzo niskiej zawartości węglowodanów (VLCKD) w długotrwałym leczeniu otyłości nie jest dobrze poznana. Celem niniejszej metaanalizy było zbadanie, czy osoby przypisane do VLCKD (tj. na diecie zawierającej nie więcej niż 50 g węglowodanów/d) osiągają lepsze długoterminowe zarządzanie masą ciała i czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego w porównaniu z osobami przypisanymi do konwencjonalnego dieta tłuszczowa (LFD; tj. dieta o ograniczonej energii z mniej niż 30% energii z tłuszczu). Do sierpnia 2012 r. przeszukiwano bazy danych MEDLINE, CENTRAL, ScienceDirect, Scopus, LILACS, SciELO, ClinicalTrials.gov i szarej literatury, bez ograniczeń dat lub języka, pod kątem randomizowanych badań kontrolowanych, w których przypisano dorosłych do VLCKD lub LFD, z 12 miesiącami lub więcej obserwacji. Pierwszorzędowym wynikiem była masa ciała. Drugorzędowymi punktami końcowymi były TAG, cholesterol HDL (HDL-C), cholesterol LDL (LDL-C), skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi, stężenie glukozy, insuliny, HbA1c i białka C-reaktywnego. Łącznie trzynaście badań spełniło kryteria włączenia/wykluczenia. W ogólnej analizie pięć wyników wykazało znaczące wyniki. Osoby przypisane do VLCKD wykazywały zmniejszoną masę ciała (średnia ważona różnica 20,91 (95% CI 21,65, 20,17) kg, 1415 pacjentów), TAG (średnia ważona różnica 20,18 (95% CI 20,27, 20,08) mmol/l, 1258 pacjentów) i rozkurczowe ciśnienie krwi (średnia ważona różnica 21,43 (95% CI 22,49, 20,37) mmHg, 1298 pacjentów) przy podwyższonym HDL-C (średnia ważona różnica 0 09 (95% CI 0,06, 0,12) mmol/l, 1257 pacjentów) i LDL-C (średnia ważona różnica 0,12 (95% CI 0,04,0,2) mmol/l, 1255 pacjentów) . Osoby przypisane do VLCKD osiągają większą utratę wagi niż osoby przypisane do LFD w perspektywie długoterminowej; dlatego VLCKD może być alternatywnym narzędziem w walce z otyłością.


title: Wpływ 21-dniowego postu Daniela na czynniki ryzyka chorób metabolicznych i sercowo-naczyniowych u mężczyzn i kobiet

text: Wprowadzenie Modyfikacja diety poprzez ograniczenie kalorii wiąże się z wieloma efektami związanymi z poprawą zdrowia metabolicznego i sercowo-naczyniowego. Jednak obowiązkowa redukcja kilokalorii nie jest dobrze tolerowana przez wiele osób, co ogranicza długoterminowe stosowanie takiego planu. Post Danielowy jest szeroko stosowanym postem opartym na biblijnej księdze Daniela. Obejmuje 21-dniowy okres przyjmowania pokarmu ad libitum, pozbawionego produktów zwierzęcych i konserwantów, w tym owoców, warzyw, produktów pełnoziarnistych, roślin strączkowych, orzechów i nasion. Celem niniejszego badania było określenie skuteczności Fast Daniela w poprawie markerów ryzyka chorób metabolicznych i sercowo-naczyniowych. Metody 43 pacjentów (13 mężczyzn; 30 kobiet; 35 ± 1 rok; zakres: 20-62 lata) ukończyło 21-dniowy okres przyjmowania zmodyfikowanego pokarmu zgodnie ze szczegółowymi wytycznymi dostarczonymi przez badaczy. Wszyscy badani kupowali i przygotowywali własne jedzenie. Po wstępnym badaniu przesiewowym badani mieli tydzień na przygotowanie się do postu, po czym zgłosili się do laboratorium na ocenę przed interwencją (dzień 1). Po 21-dniowym poście badani zgłaszali się do laboratorium w celu oceny po interwencji (dzień 22). W przypadku obu wizyt badani zgłaszali się na czczo przez 12 godzin, nie wykonując żadnych forsownych aktywności fizycznych w ciągu poprzedzających 24-48 godzin. Podczas każdej wizyty mierzono zdrowie psychiczne i fizyczne (forma SF-12), tętno spoczynkowe i ciśnienie krwi oraz zmienne antropometryczne. Krew pobrano do oznaczenia pełnej morfologii krwi, panelu metabolicznego, panelu lipidowego, insuliny, HOMA-IR i białka C-reaktywnego (CRP). Odnotowywano również samooceny podatności, nastroju i sytości badanych w odniesieniu do postu. Zapisy diety były utrzymywane przez wszystkich osobników w okresie 7 dni bezpośrednio przed poszczeniem (zwykłe spożycie) i podczas ostatnich 7 dni postu. Wyniki Zgodność badanych z postem wyniosła 98,7 ± 0,2% (średnia ± SEM). Używając 10-punktowej skali, nastrój i sytość badanych wyniosły 7,9 ± 0,2. Następujące zmienne były istotnie (p < 0,05) niższe po poście w porównaniu do okresu przed głodzeniem: liczba białych krwinek (5,68 ± 0,24 vs. 4,99 ± 0,19 103·μL-1), azot mocznikowy we krwi (13,07 ± 0,58 vs. 10,14 ± 0,59 mg·dL-1), azot mocznikowy/kreatynina (14,74 ± 0,59 vs 11,67 ± 0,68), białko (6,95 ± 0,07 vs 6,77 ± 0,06 g·dL-1), cholesterol całkowity (171,07 ± 4,57 vs 138,69 ± 4,39 mg·dL-1), LDL-C (98,38 ± 3,89 vs 76,07 ± 3,53 mg·dL-1), HDL-C (55,65 ± 2,50 vs 47,58 ± 2,19 mg·dL-1), SBP (114,65 ± 2,34 vs. 105,93 ± 2,12 mmHg) i DBP (72,23 ± 1,59 vs. 67,00 ± 1,43 mmHg). Insulina (4,42 ± 0,52 vs 3,37 ± 0,35 μU·mL-1; p = 0,10), HOMA-IR (0,97 ± 0,13 vs 0,72 ± 0,08; p = 0,10) oraz CRP (3,15 ± 0,91 vs 1,60 ± 0,42 mg·L-1; p = 0,13), zostały obniżone do klinicznie znaczącego, aczkolwiek statystycznie nieistotnego stopnia. Nie odnotowano istotnej różnicy dla żadnej zmiennej antropometrycznej (p > 0,05). Zgodnie z oczekiwaniami odnotowano liczne różnice w podaży diety (p < 0,05), w tym zmniejszenie całkowitego spożycia kilokalorii (2185 ± 94 vs 1722 ± 85). Wnioski 21-dniowy okres zmodyfikowanej diety zgodnie z postem Daniela jest 1) dobrze tolerowany przez mężczyzn i kobiety oraz 2) poprawia kilka czynników ryzyka chorób metabolicznych i sercowo-naczyniowych. Potrzebne są randomizowane badania na większą skalę, obejmujące dłuższy okres czasu i być może niewielką modyfikację w doborze pokarmu w celu utrzymania poziomu cholesterolu HDL, aby poszerzyć te odkrycia.


title: Umiarkowany wzrost dziennego spożycia białka powodujący zwiększone wydzielanie endogennej insuliny nie zmienia poziomów krążenia ani wydalania z moczem...

text: Aby zbadać wpływ umiarkowanego wzrostu wydzielania insuliny wywołanego zwiększonym dziennym spożyciem białka na siarczan dehydroepiandrosteronu (DHEAS), przeprowadzono zbilansowane, randomizowane badanie krzyżowe składające się z trzech ściśle kontrolowanych schematów żywieniowych u sześciu zdrowych ochotników płci męskiej. Dieta podstawowa (B) zawierała 50 g białka/dzień; diety P i M (również diety podstawowe) zostały wzbogacone albo 32 g białka/d (P) albo 10 mmol L-metioniny/d (M). Podawano metioninę (jako specyficzne niebiałkowe źródło endogennie pochodzącego siarczanu) w celu kontroli możliwych zakłócających efektów na DHEAS z powodu zwiększonej podaży siarczanu. Pod koniec każdego 4-dniowego okresu diety pobrano próbki krwi i moczu dobowego. Poziomy testosteronu, kortyzolu, insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-I) i insuliny w osoczu na czczo, a także wydalanie moczu całkowitych (rozszczepionych gorącym kwasem) koniugatów testosteronu i glukuronidu 3alfa-androstanodiolu nie wykazały znaczących zmian w odpowiedzi na manipulacje dietetyczne. Dostępność endogennych siarczanów (co odzwierciedla wydalanie siarczanów w nerkach na 24 godziny) w przybliżeniu podwoiła się w przypadku diet P i M. Jednak poziomy w osoczu (6,3 +/- 1,5, 6,8 +/- 1,8 i 6,9 +/- 2,1 mikromol/l dla B , odpowiednio P i M) i wydalanie z moczem (8,8 +/- 9,8, 9,4 +/- 11,2, 8,0 +/- 8,3 mikromol/d) DHEAS pozostały niezmienione. Biorąc pod uwagę wyraźne przyrosty (P < 0,01) wydalania peptydu C z moczem z dietą P (20,4 +/- 10,3 nmol/d) w porównaniu z dietami B i M (12,6 +/- 5,1 i 13,2 +/- 3,6 nmol/d) nasze wyniki sugerują, odpowiednio, że umiarkowanie silny wzrost dziennego wydzielania insuliny wywołany dietą nie zmienia poziomów DHEAS w moczu i osoczu.


title: Brak dowodów na insulinooporność u wegetarian o normalnej wadze. Studium przypadku kontroli.

text: Wstęp: Diety bogate w węglowodany o niskim indeksie glikemicznym i wysokiej zawartości błonnika wiążą się z płaskimi poposiłkowym wzrostem stężenia glukozy we krwi, minimalnym poposiłkowym wydzielaniem insuliny i utrzymaniem wrażliwości na insulinę. Żywność o działaniu ochronnym w profilaktyce chorób układu krążenia, zespołu insulinooporności czy cukrzycy są istotnymi składnikami diety wegetariańskiej. Cel pracy: Oceniono wartości insulinooporności w zależności od sposobu żywienia. Nieprawidłowości metaboliczne są predyktorem chorób związanych z wiekiem i mogą być bardziej nasilone u osób otyłych. Wartości insulinooporności u osób o normalnej wadze i dwóch różnych nawykach żywieniowych były skorelowane z wiekiem. METODY: Stężenia glukozy i insuliny na czczo oraz obliczone wartości insulinooporności IR (HOMA) oceniano w dwóch grupach żywieniowych pozornie zdrowych dorosłych osób (w wieku 19-64 lata) z prawidłową masą ciała (wskaźnik masy ciała 18,6-25,0 kg). /m(2)): grupa wegetariańska (95 długoterminowych laktoowowegetarian; czas trwania wegetarianizmu 10,2 +/- 0,5 roku) oraz niewegetariańska grupa kontrolna (107 osób z populacji ogólnej na tradycyjnej diecie zachodniej). Spożycie energii i głównych składników odżywczych (tłuszcze, cukry, białka) było zbliżone w obu grupach. Wyniki: Stężenia glukozy i insuliny oraz wartości IR (HOMA) były znacznie niższe u wegetarian (glukoza 4,47 +/- 0,05 vs 4,71 +/- 0,07 mmol/l; insulina 4,96 +/- 0,23 vs 7,32 +/- 0,41 mU/ l; IR (HOMA) 0,99 +/- 0,05 vs 1,59 +/- 0,10). Zależność IR (HOMA) od wieku była istotna tylko u osób na diecie zachodniej. Znaczący wzrost IR stwierdzono już w przedziale wiekowym 31-40 lat w porównaniu z wegetarianami i utrzymywał się w późniejszych dekadach. Niezależne od wieku i niskie wartości insulinooporności u wegetarian są konsekwencją skutecznej profilaktyki dietetycznej poprzez długotrwałe, częste spożywanie pokarmów ochronnych. Wegetarianie znacznie częściej spożywali produkty pełnoziarniste, rośliny strączkowe, produkty z owsa i jęczmienia. WNIOSEK: Wyniki niezależnych od wieku i niskich wartości insulinooporności dokumentują korzystny wpływ długotrwałego żywienia wegetariańskiego w profilaktyce zespołu metabolicznego, cukrzycy i chorób układu krążenia.


title: 21-dniowy post Daniel z suplementacją oleju z kryla lub bez, poprawia parametry antropometryczne i profil kardiometaboliczny u kobiet i mężczyzn

text: Tło Daniel Fast to dieta wegańska, która zakazuje spożywania produktów pochodzenia zwierzęcego, rafinowanej żywności, białej mąki, konserwantów, dodatków, słodzików, aromatów, kofeiny i alkoholu. Wykazano, że przestrzeganie tego planu żywieniowego przez 21 dni poprawia ciśnienie krwi, LDL-C i niektóre markery stresu oksydacyjnego, ale wykazano również, że obniża HDL-C. Wykazano, że suplementacja olejem z kryla zwiększa poziom HDL-C. Metody Zbadaliśmy skutki stosowania diety Daniel Fast z suplementacją olejem z kryla (2 g/dzień) lub suplementacją placebo (olej kokosowy; 2 g/dzień) przez 21 dni. Osoby biorące udział w tym badaniu (12 mężczyzn i 27 kobiet) były niejednorodne pod względem wskaźnika masy ciała (BMI) (prawidłowa masa ciała, nadwaga i otyłość), lipidów we krwi (normolipidemiczne i hiperlipidemiczne), stężenia glukozy we krwi (prawidłowa glikemia na czczo, zaburzenia na czczo). glukoza i cukrzyca typu 2) oraz ciśnienie krwi (normalne i nadciśnieniowe). Wyniki Suplementacja olejem z kryla nie miała wpływu na żadną miarę wyników (wszystkie p > 0,05), więc dane z grupy stosującej olej z kryla i placebo zostały zebrane i przeanalizowane w celu zbadania skutków 21-dniowego postu Daniela. Zaobserwowano istotne redukcje stężenia LDL-C (100,6 ± 4,3 mg/dl wobec 80,0 ± 3,7 mg/dl), stosunku LDL:HDL (2,0 ± ± 0,1 vs 1,7 ± ± 0,1), stężenia glukozy we krwi na czczo (101,4 ± 7,5 mg/ dL vs. 91,7 ± 3,4 mg/dl), insulina we krwi na czczo (7,92 ± 0,80 μU/mL vs. 5,76 ± 0,59 μU/mL), ocena insulinooporności na podstawie modelu homeostazy (HOMA-IR) (2,06 ± 0,30 vs. 1,40 ± 0,21), skurczowe BP (110,7 ± ± 2,2 mm Hg vs. 105,5 ± ± 1,7 mm Hg) i masa ciała (74,1 ± ± 2,4 kg vs. 71,5 ± ± 2,3 kg) (wszystkie p < 0,05). Wnioski Stosowanie planu żywieniowego Daniel Fast poprawia szereg parametrów kardiometabolicznych u szerokiego grona osób w ciągu zaledwie 21 dni, a suplementacja olejem z kryla nie ma wpływu na tę poprawę. Rejestracja badania Clinicaltrial.govNCT01378767


title: Kawa, herbata i śmiertelność.

text: Z wyjątkiem sprzecznych danych dotyczących kawy i ryzyka choroby wieńcowej, kawa i herbata nie są powiązane z głównymi przyczynami śmierci. Ze względu na powszechne stosowanie obu napojów i ograniczenia wcześniejszych badań, obawy pozostają. Wykorzystując modele Coxa (dziesięć współzmiennych) zbadaliśmy relacje 128 934 osób do 4501 kolejnych zgonów. Z wyjątkiem nieznacznie zwiększonego ryzyka ostrego zawału mięśnia sercowego wśród osób spożywających więcej kawy (> lub = 4 filiżanki/d) (ryzyko względne w porównaniu z osobami niepijącymi = 1,4, 95% przedział ufności = 1,0 do 1,9, p = 0,07), nie było zwiększonego ryzyka śmiertelność dla wszystkich zgonów (ryzyko względne na filiżankę kawy dziennie = 0,99, 95% przedział ufności = 0,97 do 1,01; ryzyko względne na filiżankę herbaty dziennie = 0,98, 95% przedział ufności = 0,96 do 1,00) lub główne przyczyny w skorygowanej ćwiczenie. Kawa wiązała się z niższym ryzykiem śmierci z powodu marskości wątroby (ryzyko względne na filiżankę kawy dziennie = 0,77, 95% przedział ufności = 0,67 do 0,89). Spożywanie obu napojów wiązało się z niższym ryzykiem samobójstwa, stopniowo niższym przy wyższym spożyciu kawy (ryzyko względne na filiżankę kawy dziennie = 0,87, 95% przedział ufności = 0,77 do 0,98). Dochodzimy do wniosku, że kawa i herbata nie mają ogólnego związku z ryzykiem zgonu. Jeśli kawa zwiększa ryzyko choroby wieńcowej, jest to równoważone niewyjaśnionym niższym ryzykiem innych chorób, zwłaszcza marskości wątroby i samobójstwa.


title: Kawa, kofeina i ryzyko popełnienia samobójstwa: wyniki z 3 potencjalnych kohort dorosłych Amerykanów

text: Cel Ocena związku między spożyciem kawy i kofeiny a ryzykiem samobójstwa w trzech dużych kohortach mężczyzn i kobiet w USA. Metody Uzyskaliśmy dostęp do danych 43 599 mężczyzn uczestniczących w badaniu Health Professionals Follow-up Study (HPFS, 1988–2008), 73 820 kobiet w badaniu Nurses' Health Study (NHS, 1992–2008) i 91 005 kobiet w ramach NHS II (1993–2008). 2007). Spożycie kofeiny, kawy i kawy bezkofeinowej było oceniane co cztery lata za pomocą zatwierdzonych kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. Zgony z powodu samobójstwa określano na podstawie lekarskiej oceny aktów zgonu. Ryzyko względne skorygowane o wiele zmiennych (RR) oszacowano za pomocą modeli proporcjonalnego hazardu Coxa. RR specyficzne dla kohorty połączono przy użyciu modeli efektów losowych. Wyniki Udokumentowaliśmy 277 zgonów w wyniku samobójstwa. W porównaniu z osobami spożywającymi ≤1 filiżankę/tydzień kawy z kofeiną (≤8 uncji/237 ml), łączny wieloczynnikowy RR (95% przedział ufności [CI]) samobójstw wyniósł 0,55 (0,38–0,78) dla osób spożywających 2–3 filiżanki /dzień i 0,47 (0,27-0,81) dla osób spożywających ≥4 filiżanki dziennie (trend P <0,001). Łączny, wielowymiarowy RR (95% CI) dla samobójstw wyniósł 0,75 (0,63–0,90) na każdy przyrost kofeiny o 2 filiżanki dziennie i 0,77 (0,63–0,93) na każdy przyrost kofeiny o 300 mg/dzień. Wnioski Te wyniki z trzech dużych kohort potwierdzają związek między spożyciem kofeiny a niższym ryzykiem samobójstwa.


title: Możliwe neurologiczne skutki aspartamu, szeroko stosowanego dodatku do żywności.

text: Sztuczny słodzik aspartam (ester L-aspartylo-L-fenyloalanylometylowy) jest spożywany głównie w napojach przez bardzo dużą liczbę Amerykanów, powodując znaczny wzrost poziomu fenyloalaniny w osoczu i prawdopodobnie w mózgu. Doniesienia anegdotyczne sugerują, że niektórzy ludzie cierpią na reakcje neurologiczne lub behawioralne związane ze spożywaniem aspartamu. Ponieważ fenyloalanina może być neurotoksyczna i może wpływać na syntezę hamujących neuroprzekaźników monoaminowych, fenyloalanina zawarta w aspartamie może pośredniczyć w działaniach neurologicznych. Jeśli myszom podaje się aspartam w dawkach, które podnoszą poziom fenyloalaniny w osoczu bardziej niż poziom tyrozyny (co prawdopodobnie występuje po każdej dawce aspartamu u ludzi), częstość napadów padaczkowych po podaniu leku epileptogennego, pentylenotetrazolu, jest zwiększona. Efekt ten jest symulowany przez równomolową fenyloalaninę i blokowany przez jednoczesne podawanie waliny, która blokuje wejście fenyloalaniny do mózgu. Aspartam nasila również wywoływanie drgawek przez wdychany fluorotyl lub wstrząs elektrowstrząsowy. Być może przepisy dotyczące sprzedaży dodatków do żywności powinny zostać zmodyfikowane tak, aby wymagały zgłaszania działań niepożądanych i ciągłego prowadzenia obowiązkowych badań bezpieczeństwa.


title: Bezpośredni i pośredni wpływ komórkowy aspartamu na mózg.

text: Stosowanie sztucznego słodzika, aspartamu, było od dawna rozważane i badane przez różnych badaczy, a ludzie są zaniepokojeni jego negatywnymi skutkami. Aspartam składa się z fenyloalaniny (50%), kwasu asparaginowego (40%) i metanolu (10%). Fenyloalanina odgrywa ważną rolę w regulacji neuroprzekaźników, podczas gdy uważa się, że kwas asparaginowy odgrywa również rolę jako neuroprzekaźnik pobudzający w ośrodkowym układzie nerwowym. Glutaminian, asparaginy i glutamina powstają z ich prekursora, kwasu asparaginowego. Metanol, który stanowi 10% rozłożonego produktu, jest przekształcany w organizmie do mrówczanu, który może być wydalany lub może powodować powstawanie formaldehydu, diketopiperazyny (czynnik rakotwórczy) i szeregu innych wysoce toksycznych pochodnych. Wcześniej donoszono, że spożywanie aspartamu może powodować zaburzenia neurologiczne i behawioralne u osób wrażliwych. Bóle głowy, bezsenność i napady padaczkowe to również niektóre z napotkanych skutków neurologicznych, które mogą być przypisane zmianom regionalnych stężeń katecholamin w mózgu, w tym noradrenaliny, epinefryny i dopaminy. Celem tego badania było omówienie bezpośredniego i pośredniego wpływu komórkowego aspartamu na mózg i proponujemy, że nadmierne spożycie aspartamu może być zaangażowane w patogenezę niektórych zaburzeń psychicznych (DSM-IV-TR 2000), a także w upośledzenie uczenia się i funkcjonowanie emocjonalne.


title: Substytuty cukru: kontrowersje zdrowotne dotyczące postrzeganych korzyści

text: Cukier jest nieodłączną częścią spożywanej przez nas żywności. Ale zbyt duża ilość cukru nie jest idealna dla naszych zębów i talii. Pojawiły się kontrowersyjne sugestie, że nadmiar cukru może odgrywać ważną rolę w niektórych chorobach zwyrodnieniowych. Tak więc sztuczne słodziki lub sztucznie słodzone produkty nadal przyciągają konsumentów. Substytut cukru (sztuczny słodzik) to dodatek do żywności, który powiela działanie cukru w smaku, ale zwykle ma mniej energii żywności. Poza korzyściami, badania na zwierzętach w przekonujący sposób dowiodły, że sztuczne słodziki powodują przyrost masy ciała, guzy mózgu, raka pęcherza i wiele innych zagrożeń dla zdrowia. U ludzi obserwuje się również pewne skutki uboczne związane ze zdrowiem, w tym rakotwórczość. Na tych substancjach przeprowadzono wiele badań, z których wyciągnięto wnioski od „bezpiecznych w każdych warunkach” do „niebezpiecznych w każdej dawce”. Naukowcy są podzieleni w swoich poglądach na temat bezpieczeństwa sztucznych słodzików. W publikacjach naukowych, jak również w nielicznych, często przytaczane są badania wspierające, podczas gdy przeciwstawne wyniki są pomijane lub odrzucane. Tak więc ten przegląd ma na celu zbadanie kontrowersji zdrowotnych związanych z postrzeganymi korzyściami substytutów cukru.


title: Działania niepożądane aspartamu: podwójnie ślepa próba prowokacyjna u pacjentów z populacji wrażliwej.

text: Badanie to miało na celu ustalenie, czy osoby z zaburzeniami nastroju są szczególnie podatne na niepożądane skutki aspartamu. Chociaż protokół wymagał rekrutacji 40 pacjentów z jednobiegunową depresją i podobnej liczby osób bez wywiadu psychiatrycznego, projekt został wstrzymany przez Institutional Review Board po tym, jak 13 osób ukończyło badanie z powodu nasilenia reakcji w obrębie grupa pacjentów z depresją w wywiadzie. W projekcie naprzemiennym badani otrzymywali aspartam 30 mg/kg/dzień lub placebo przez 7 dni. Pomimo małej liczby n stwierdzono istotną różnicę między aspartamem a placebo w liczbie i nasileniu objawów u pacjentów z depresją w wywiadzie, podczas gdy u osób bez takiej historii nie było. Wnioskujemy, że osoby z zaburzeniami nastroju są szczególnie wrażliwe na ten sztuczny słodzik i należy odradzać jego stosowanie w tej populacji.


title: Słodzone napoje, kawa i herbata oraz ryzyko depresji wśród starszych dorosłych w USA

text: Napoje słodzone, kawa i herbata są najczęściej spożywanymi napojami bezalkoholowymi i mogą mieć poważne konsekwencje zdrowotne. Oceniliśmy prospektywnie spożycie różnych rodzajów napojów ocenianych w latach 1995–1996 w odniesieniu do zgłaszanej przez siebie diagnozy depresji po 2000 r. wśród 263 923 uczestników badania NIH-AARP Diet and Health Study. Iloraz szans (OR) i 95% przedział ufności (CI) wyprowadzono z wieloczynnikowych regresji logistycznych. OR (95% CI) porównujący ≥4 puszki/kubki dziennie z brakiem wynosił 1,30 (95% CI: 1,17–1,44) dla napojów bezalkoholowych, 1,38 (1,15–1,65) dla napojów owocowych i 0,91 (0,84–0,98) dla kawa (wszystkie P dla trendu <0,0001). Zerowe skojarzenia zaobserwowano dla mrożonej herbaty i gorącej herbaty. W analizach warstwowych przeprowadzonych przez osoby pijące głównie dietę w porównaniu ze zwykłymi napojami, OR wynosiły 1,31 (1,16–1,47) dla diety w porównaniu z 1,22 (1,03–1,45) dla zwykłych napojów bezalkoholowych, 1,51 (1,18–1,92) dla diety w porównaniu z 1,08 (0,79–1,46) w przypadku zwykłych napojów owocowych i 1,25 (1,10–1,41) w diecie w porównaniu z 0,94 (0,83–1,08) w przypadku zwykłej słodzonej mrożonej herbaty. Wreszcie, w porównaniu do osób niepijących, picie kawy lub herbaty bez słodzika wiązało się z niższym ryzykiem depresji, dodanie sztucznych słodzików, ale nie cukru czy miodu, wiązało się z wyższym ryzykiem. Częste spożywanie napojów słodzonych, zwłaszcza dietetycznych, może zwiększać ryzyko depresji u osób starszych, podczas gdy spożywanie kawy może je zmniejszać.


title: Intensywne picie kawy i ryzyko samobójstwa.

text: Wcześniejsze badania wskazywały, że picie kawy może stanowić czynnik ochronny przed samobójstwem. Obserwowaliśmy 43 166 osób przez średnio 14,6 lat i popełniono 213 samobójstw. Codzienne picie kawy wiązało się z ryzykiem samobójstwa w kształcie litery „J”. Korzystając z modelu Coxa, skontrolowaliśmy potencjalne współzmienne i odkryliśmy, że wśród osób pijących intensywnie kawę (> lub = 8 filiżanek dziennie) ryzyko samobójstwa było o 58% wyższe w porównaniu z osobami pijącymi bardziej umiarkowanie.


title: Neurobehawioralne skutki spożycia aspartamu.

text: Pomimo powszechnego stosowania sztuczny słodzik aspartam pozostaje jednym z najbardziej kontrowersyjnych dodatków do żywności, ze względu na mieszane dowody na jego działanie neurobehawioralne. Zdrowi dorośli, którzy spożywali przygotowaną w badaniu dietę bogatą w aspartam (25 mg/kg masy ciała/dobę) przez 8 dni i dietę ubogą w aspartam (10 mg/kg masy ciała/dobę) przez 8 dni, z 2-tygodniowym wypłukiwanie między dietami, zbadano pod kątem różnic międzyobiektowych w poznaniu, depresji, nastroju i bólu głowy. Pomiary obejmowały wagę spożywanych pokarmów zawierających aspartam, skale nastroju i depresji oraz testy poznawcze pamięci roboczej i orientacji przestrzennej. Podczas spożywania diet bogatych w aspartam uczestnicy mieli bardziej drażliwy nastrój, wykazywali większą depresję i wypadli gorzej w testach orientacji przestrzennej. Spożycie aspartamu nie wpływało na pamięć roboczą. Biorąc pod uwagę, że badany tutaj wyższy poziom spożycia był znacznie poniżej maksymalnego dopuszczalnego dziennego poziomu spożycia wynoszącego 40-50 mg/kg masy ciała/dzień, należy uważnie rozważyć spożywanie produktów spożywczych, które mogą wpływać na zdrowie neurobehawioralne. © 2014 Wiley Periodicals, Inc.


title: Kawa, kofeina i ryzyko depresji wśród kobiet

text: Kofeina jest najczęściej używanym środkiem pobudzającym ośrodkowy układ nerwowy na świecie, spożywanym w około 80% w postaci kawy. Niewiele jest jednak badań, w których analizowano prospektywnie związek spożycia kawy lub kofeiny z ryzykiem depresji. Metody W sumie 50 739 kobiet w USA (średni wiek = 63 lata) wolnych od objawów depresji na początku badania (1996) było prospektywnie obserwowane do 2006 roku. Spożycie kofeiny i kawy oraz innych napojów zawierających kofeinę i bezkofeinę uzyskano na podstawie zweryfikowanych kwestionariuszy wypełnionych w latach 1980 2002 i obliczone jako skumulowana średnia konsumpcji z zastosowanym 2-letnim opóźnieniem. Depresję kliniczną zdefiniowano jako zgłaszanie zarówno depresji diagnozowanej przez lekarza, jak i stosowania leków przeciwdepresyjnych. Względne ryzyko depresji klinicznej oszacowano przy użyciu modeli regresji proporcjonalnych hazardów Coxa. Wyniki W ciągu 10 lat obserwacji (1996–2006) zidentyfikowano 2607 przypadków depresji. W porównaniu z kobietami spożywającymi kawę z kofeiną rzadziej (≤1 filiżankę/tydzień), wieloczynnikowe względne ryzyko depresji wynosiło 0,85 (95% przedział ufności [CI], 0,75 do 0,95) dla osób spożywających 2-3 filiżanki dziennie i 0,80 (95% CI, 0,64 do 0,99; trend P < 0,001) dla osób spożywających ≥4 filiżanki/d. Wieloczynnikowe względne ryzyko depresji wynosiło 0,80 (95% CI, 0,68 do 0,95; trend P=0,02) dla kobiet w najwyższym (≥550 mg/d) vs najniższym (<100 mg/d) z 5 kategorii spożycia kofeiny. Kawa bezkofeinowa nie wiązała się z ryzykiem depresji. Wnioski W tym dużym badaniu podłużnym odkryliśmy, że ryzyko depresji zmniejsza się wraz ze wzrostem spożycia kawy zawierającej kofeinę. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić to odkrycie i ustalić, czy zwykłe spożywanie kawy z kofeiną może przyczynić się do zapobiegania depresji.


title: Dane dotyczące chorób układu sercowo-naczyniowego zostaną ujednolicone w całej Europie.

text: ESC ma stworzyć spis rejestrów chorób układu krążenia i grupę zadaniową ds. standaryzacji danych


title: Spożywanie herbaty zwiększa zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń krwionośnych; metaanaliza

text: Kontekst Spożywanie herbaty wiąże się z niższym ryzykiem chorób układu krążenia, w tym udaru mózgu. Bezpośredni wpływ składników herbaty na układ naczyniowy, zwłaszcza na śródbłonek, może częściowo wyjaśniać to powiązanie. Cel Przeprowadziliśmy metaanalizę kontrolowanych badań interwencyjnych na ludziach dotyczących wpływu herbaty na przepływowe rozszerzenie (FMD) tętnicy ramiennej, pomiar funkcji śródbłonka, który jest powiązany z ryzykiem sercowo-naczyniowym. Metody Badania interwencji na ludziach zostały zidentyfikowane poprzez systematyczne przeszukiwanie baz danych Medline, Embase, Chemical s i Biosis do marca 2009 r. oraz ręczne przeszukiwanie powiązanych artykułów. Badania zostały wybrane na podstawie wcześniej zdefiniowanych kryteriów: interwencja z herbatą jako jedyną zmienną eksperymentalną, projekt kontrolowany placebo i brak brakujących danych dotyczących wyniku FMD lub jego zmienności. Do obliczenia sumarycznego ogólnego wpływu na FMD ze względu na spożycie herbaty zastosowano model efektów losowych. W obecności niejednorodności zbadano wpływ różnych cech pacjentów i leczenia. Wyniki W sumie 9 badań z różnych grup badawczych zostało włączonych do 15 odpowiednich grup badawczych. Całkowity bezwzględny wzrost FMD herbaty w porównaniu z placebo wyniósł 2,6% średnicy tętnicy (95% CI: 1,8-3,3%; wartość P <0,001) dla mediany dziennej dawki 500 ml herbaty (2-3 filiżanki) . Jest to względny wzrost o około 40% w porównaniu do średniej FMD wynoszącej 6,3% mierzonej w warunkach placebo lub wyjściowych. Między badaniami wystąpiła znaczna niejednorodność (wartość P < 0,001), którą można częściowo wyjaśnić położeniem mankietu dystalnie lub proksymalnie względem obszaru pomiaru FMD. Nie znaleziono przesłanek wskazujących na stronniczość publikacji. Wnioski Umiarkowane spożycie herbaty znacząco zwiększa zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń krwionośnych. Może to stanowić mechanistyczne wyjaśnienie zmniejszonego ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych i udaru mózgu obserwowanego u osób pijących herbatę.


title: Spożycie kawy i lipidy w surowicy: metaanaliza randomizowanych kontrolowanych badań klinicznych.

text: W niektórych, ale nie we wszystkich badaniach, picie kawy wiąże się ze zwiększonym poziomem cholesterolu w surowicy. Przeszukano w Medline literaturę anglojęzyczną opublikowaną przed grudniem 1998 r., dokonano przeglądu bibliografii i przeprowadzono konsultacje z ekspertami w celu zidentyfikowania 14 opublikowanych badań dotyczących spożycia kawy. Informacje zostały zebrane niezależnie przez dwóch recenzentów przy użyciu standardowego protokołu. W modelu efektów losowych, efekty leczenia oszacowano przez zsumowanie wyników z poszczególnych badań po zważeniu wyników przez odwrotność całkowitej wariancji. Stwierdzono zależność dawka-odpowiedź pomiędzy spożyciem kawy a poziomem cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL (p < 0,01). Wzrost stężenia lipidów w surowicy był większy w badaniach pacjentów z hiperlipidemią oraz w badaniach z kofeiną lub gotowaną kawą. Próby z użyciem filtrowanej kawy wykazały bardzo niewielki wzrost poziomu cholesterolu w surowicy. Spożywanie niefiltrowanej, ale nie filtrowanej kawy zwiększa poziom cholesterolu całkowitego i LDL w surowicy.


title: Czarna herbata zwiększa rezerwę prędkości przepływu wieńcowego u zdrowych mężczyzn.

text: Badania epidemiologiczne sugerują, że spożywanie herbaty zmniejsza ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych. Nie ma jednak doniesień klinicznych badających wpływ spożycia herbaty na krążenie wieńcowe. Celem pracy była ocena wpływu czarnej herbaty na wieńcową rezerwę prędkości przepływu (CFVR) za pomocą przezklatkowej echokardiografii dopplerowskiej (TTDE). Było to badanie krzyżowe z podwójnie ślepą próbą przeprowadzone na 10 zdrowych ochotnikach płci męskiej w celu porównania wpływu czarnej herbaty i kofeiny na krążenie wieńcowe. Prędkość przepływu wieńcowego w lewej przedniej zstępującej tętnicy wieńcowej mierzono na początku i przy przekrwieniu podczas wlewu trifosforanu adenozyny za pomocą TTDE w celu określenia CFVR. Stosunek CFVR zdefiniowano jako stosunek CFVR po spożyciu napoju do CFVR przed spożyciem napoju. Wszystkie dane podzielono na 2 grupy w zależności od rodzaju napoju: grupa T (herbata czarna) i grupa C (kofeina). Dwukierunkowa analiza wariancji wykazała istotny efekt grupowy i interakcję w CFVR przed i po spożyciu napoju (p = 0,001). CFVR istotnie wzrosła po spożyciu herbaty w grupie T (4,5 +/- 0,9 vs 5,2 +/- 0,9, p <0,0001). Współczynnik CFVR w grupie T był większy niż w grupie C (1,18 +/- 0,07 vs 1,04 +/- 0,08, p = 0,002). Ostre spożycie czarnej herbaty poprawia czynność naczyń wieńcowych, co określono za pomocą CFVR.


title: Kofeina wspomaga naprawę śródbłonka poprzez mechanizm zależny od AMPK.

text: CEL: Zdolność migracyjna komórek progenitorowych śródbłonka (EPC) i dojrzałych komórek śródbłonka (EC) jest kluczowym warunkiem naprawy śródbłonka po uszkodzeniu odsłaniającym lub uszkodzeniu śródbłonka. METODY I WYNIKI: Wykazujemy, że kofeina w fizjologicznie istotnych stężeniach (50 do 100 mikromoli/L) indukuje migrację ludzkich EPC, jak również dojrzałych EC. U pacjentów z chorobą wieńcową (CAD) kawa zawierająca kofeinę zwiększała stężenie kofeiny w surowicy z 2 mikromoli/l do 23 mikromoli/l, co zbiegło się ze znacznym wzrostem aktywności migracyjnej EPC pochodzących od pacjenta. Kawa bezkofeinowa nie wpływała na poziom kofeiny w surowicy ani na zdolność migracji EPC. Leczenie kofeiną przez 7 do 10 dni w modelu mysim poprawiło naprawę śródbłonka po obnażeniu tętnicy szyjnej. Wzmocnienie ponownego śródbłonka przez kofeinę było znacznie zmniejszone u myszy z nokautem AMPK w porównaniu ze zwierzętami typu dzikiego. Przeszczepienie szpiku kostnego typu dzikiego i AMPK(-/-) myszom typu dzikiego nie ujawniło różnic w prowokacji kofeiną śródbłonka. EC, które zostały zubożone w mitochondrialny DNA, nie migrowały po prowokacji kofeiną, co sugeruje potencjalną rolę mitochondriów w migracji zależnej od kofeiny. WNIOSKI: Wyniki te dostarczają dowodów na to, że kofeina wzmaga migrację komórek śródbłonka i przywracanie śródbłonka częściowo poprzez mechanizm zależny od AMPK, co sugeruje korzystną rolę kofeiny w naprawie śródbłonka.


title: Wpływ ostrego spożycia kofeiny na funkcję śródbłonka u osób z chorobą wieńcową i bez choroby wieńcowej.

text: Chociaż kawa jest szeroko stosowanym napojem aktywnym farmakologicznie, jej wpływ na układ krążenia jest kontrowersyjny. Aby zbadać wpływ ostrego spożycia kofeiny na przepływowe rozszerzenie tętnicy ramiennej (FMD) u pacjentów bez choroby wieńcowej (CAD; grupa kontrolna) i pacjentów z CAD, oceniliśmy prospektywnie FMD tętnicy ramiennej u 40 osób z grupy kontrolnej oraz 40 osób w wieku i płci. dobrani pacjenci z udokumentowaną stabilną CAD w 2 oddzielne poranki w odstępie od 1 tygodnia do 2 tygodni. Po całonocnej głodówce, odstawieniu wszystkich leków na ≥12 godzin i braku kofeiny przez >48 godzin, uczestnicy otrzymywali kapsułki zawierające 200 mg kofeiny lub placebo. Godzinę po przyjęciu leku uczestnicy przeszli FMD tętnicy ramiennej i rozszerzenie za pośrednictwem nitrogliceryny (NTG) przy użyciu ultradźwięków o wysokiej rozdzielczości. Zgodnie z oczekiwaniami pacjenci z CAD częściej chorowali na cukrzycę, nadciśnienie, otyłość, dyslipidemię i palili papierosy częściej niż grupa kontrolna (p < 0,01 dla wszystkich porównań). Aspiryna, klopidogrel, inhibitory konwertazy angiotensyny, β-blokery i statyny występowały istotnie częściej u pacjentów z CAD niż w grupie kontrolnej (p < 0,01 dla wszystkich porównań). Na początku FMD, ale nie NTG, było znacząco niższe u pacjentów z CAD w porównaniu z grupą kontrolną. Ostre spożycie kofeiny istotnie zwiększyło FMD (pacjenci z CAD 5,6 ± 5,0% vs 14,6 ± 5,0%, kontrolni 8,4 ± 2,9% vs 18,6 ± 6,8%, p < 0,001 dla wszystkich porównań), ale nie NTG (pacjenci z CAD 13,0 ± 5,2% vs. 13,8 ± 6,1%, grupa kontrolna 12,9 ± 3,9% vs 13,9 ± 5,8%, p = NS dla wszystkich porównań) i istotnie obniżone białko C-reaktywne o wysokiej wrażliwości (pacjenci z CAD 2,6 ± 1,4 vs 1,4 ± 1,2 mg/l, grupa kontrolna 3,4 ± 3,0 vs 1,2 ± 1,0 mg/l, p <0,001 dla wszystkich porównań) w 2 grupach w porównaniu z placebo. Podsumowując, ostre spożycie kofeiny znacząco poprawiło funkcję śródbłonka ocenianą na podstawie FMD tętnicy ramiennej u pacjentów z CAD i bez CAD i było związane z niższymi markerami stanu zapalnego w osoczu. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ kawy na funkcję śródbłonka u osób zdrowych: rola kofeiny.

text: Kawa jest jednym z najczęściej stosowanych napojów farmakologicznie aktywnych. Niniejsze badanie miało na celu ocenę ostrego wpływu spożywania kawy na funkcję śródbłonka u osób zdrowych oraz potencjalnej roli kofeiny. Przebadaliśmy 17 zdrowych młodych dorosłych (28,9 ± 3,0 lat; dziewięciu mężczyzn), którzy regularnie nie pili kawy. Sprawność śródbłonka oceniano na podstawie zależnego od śródbłonka FMD (przepływowego rozszerzenia) tętnicy ramiennej przed i 30, 60, 90 i 120 minut po spożyciu filiżanki kawy z kofeiną (80 mg kofeiny) lub odpowiedniego napoju bezkofeinowego ( < 2 mg kofeiny) w dwóch oddzielnych sesjach, zgodnie z randomizowanym, naprzemiennym projektem z pojedynczą ślepą próbą. Nie było różnicy w wyjściowych wartościach FMD między dwiema sesjami [7,78 w porównaniu z 7,07% po odpowiednio kawie zawierającej kofeinę i bezkofeinowej; P = NS (nieistotne)]. Kawa z kofeiną doprowadziła do spadku FMD (7,78, 2,86, 2,12, 4,44 i 4,57% na początku badania, odpowiednio 30, 60, 90 i 120 min; P < 0,001). Ten niekorzystny efekt koncentrował się na 30 (P = 0,004) i 60 min (P < 0,001). Nie stwierdzono istotnego wpływu na FMD podczas sesji przy kawie bezkofeinowej (7,07, 6,24, 5,21, 7,41 i 5,20%; P = NS). Złożony wpływ rodzaju spożywanej kawy w czasie na FMD był istotnie różny (P = 0,021). Podsumowując, kawa wywiera ostry niekorzystny wpływ na funkcję śródbłonka u zdrowych osób dorosłych, utrzymujący się co najmniej 1 godzinę po spożyciu. Efekt ten można przypisać kofeinie, biorąc pod uwagę, że kawa bezkofeinowa nie wiązała się z żadną zmianą wydajności śródbłonka.


title: Kofeina upośledza przepływ krwi przez mięsień sercowy na wysiłek fizyczny u pacjentów z chorobą wieńcową, a także w grupie kontrolnej dopasowanej do wieku

text: Tło Kofeina jest jedną z najczęściej spożywanych substancji farmakologicznie czynnych. Jego ostry wpływ na przepływ krwi w mięśniu sercowym jest szeroko nieznany. Naszym celem była ocena ostrego wpływu kofeiny w dawce odpowiadającej dwóm filiżankom kawy na przepływ krwi w mięśniu sercowym (MBF) w chorobie wieńcowej (CAD). Metodologia/główne wyniki MBF mierzono za pomocą H2O znakowanej 15O i pozytonową tomografią emisyjną (PET) w spoczynku i po treningu na rowerze w pozycji leżącej w grupie kontrolnej (n = 15, średni wiek 58±13 lat) i u pacjentów z CAD (n = 15, średnia wiek 61±9 lat). W tym ostatnim oceniano regionalną MBF w odcinkach z zwężonymi i odległymi tętnicami wieńcowymi. Wszystkie pomiary powtórzono pięćdziesiąt minut po doustnym spożyciu kofeiny (200 mg). Rezerwę perfuzji mięśnia sercowego (MPR) obliczono jako stosunek MBF podczas wysiłku rowerowego do MBF w spoczynku. W obu grupach kofeina nie miała wpływu na spoczynkowe MBF. Odpowiedź MBF wywołana wysiłkiem zmniejszyła się istotnie po kofeinie w grupie kontrolnej (2,26±0,56 vs. 2,02±0,56, p<0,005), odległej (2,40±0,70 vs. 1,78±0,46, p<0,001) oraz w segmentach ze zwężeniem (1,90±0,41 vs. 1,38±0,30, P<0,001). Kofeina znacząco zmniejszyła MPR o 14% w grupie kontrolnej (P<0,05 w porównaniu z wartością wyjściową). U pacjentów z CAD MPR zmniejszyło się o 18% (P<0,05 vs wyjściowa) w odległych i o 25% w zwężonych segmentach (P<0,01 vs wyjściowa). Wnioski Wnioskujemy, że kofeina osłabia wywołaną wysiłkiem odpowiedź MBF na przekrwienie u pacjentów z CAD w większym stopniu niż w grupie kontrolnej w tym samym wieku.


title: Zależny od dawki wpływ kawy bezkofeinowej na funkcję śródbłonka u osób zdrowych.

text: TŁO/CELE: Wiadomo, że kawa zawiera substancje przeciwutleniające, których działanie może być osłabione przez kofeinę, która może niekorzystnie wpływać na układ sercowo-naczyniowy. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania ostrego, zależnego od dawki wpływu kawy bezkofeinowej (DC) na funkcję śródbłonka mierzoną przez rozszerzenie tętnicy ramiennej za pośrednictwem przepływu (FMD). TEMATY/METODY: W sumie 15 (8 mężczyzn i 7 kobiet) zdrowych osób bez otyłości przeszło badanie krzyżowe z pojedynczą ślepą próbą. Badani spożywali jedną i dwie filiżanki bezkofeinowej włoskiej kawy espresso w losowej kolejności w odstępach od 5 do 7 dni. WYNIKI: W ciągu godziny po spożyciu dwóch filiżanek DC, FMD wzrosło (średnia +/- s.e.m.): 0 min, 7,4 +/- 0,7%; 30 min, 8,0 +/- 0,6%; 60 min, 10,8 +/- 0,8%; P<0,001 w porównaniu do spożycia jednej filiżanki DC (0 min, 6,9 +/-0,7%; 30 min, 8,4 +/- 1,2%; 60 min, 8,5 +/- 1,1%; 3 x 2 powtórzenia analiza wariancji: P=0,037 dla czasu x efekt leczenia). Ciśnienie krwi nie różniło się między grupami, a podstawowa częstość akcji serca była niższa w grupie dwóch filiżanek na początku badania i 60 min. WNIOSKI: Niniejsze badanie wykazało istotny, korzystny, zależny od dawki, wpływ kawy espresso bez kofeiny na funkcję śródbłonka. Potrzebne są dalsze badania w celu zbadania skutków przewlekłego stosowania DC, zwłaszcza w odniesieniu do kawy zawierającej kofeinę oraz u osób z chorobami sercowo-naczyniowymi.


title: Czy kieliszek czerwonego wina poprawia funkcję śródbłonka?

text: CELE: Zbadanie ostrego wpływu czerwonego wina i dealkoholizowanego czerwonego wina na funkcję śródbłonka. METODY I WYNIKI: Do pomiaru przepływu krwi i odsetka poszerzenia tętnicy ramiennej po przekrwieniu reaktywnym wywołanym niedrożnością mankietu przedramienia u 12 zdrowych osób w wieku poniżej 40 lat, bez znanych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, zastosowano ultrasonografię wysokiej częstotliwości. Badani wypijali 250 ml czerwonego wina z alkoholem lub bez alkoholu przez 10 min według procedury randomizowanej. Poszerzenie tętnicy ramiennej zmierzono ponownie 30 i 60 minut po zakończeniu picia. Osoby badane były po raz drugi w ciągu tygodnia od pierwszego badania w układzie naprzemiennym. Po czerwonym winie z alkoholem znacznie zwiększyła się średnica spoczynkowej tętnicy ramiennej, spoczynkowy przepływ krwi, częstość akcji serca i etanol w osoczu. Po odalkoholowym czerwonym winie parametry te nie uległy zmianie. Przepływowe rozszerzenie tętnicy ramiennej było istotnie wyższe (P<0,05) po wypiciu bezalkoholowego czerwonego wina (5,6 +/- 3,2%) niż po wypiciu czerwonego wina z alkoholem (3,6 +/- 2,2%) i przed wypiciem ( 3,9 +/- 2,5%. WNIOSEK: Po spożyciu czerwonego wina z alkoholem rozszerzyła się tętnica ramienna i zwiększył się przepływ krwi. Tych zmian nie zaobserwowano po odalkoholowym czerwonym winie, a zatem można je przypisać etanolowi. Te zmiany hemodynamiczne mogły ukrywać wpływ na przepływowe rozszerzenie tętnicy ramiennej, które nie zwiększyło się po wypiciu czerwonego wina z alkoholem. Zależne od przepływu rozszerzenie tętnicy ramiennej znacznie wzrosło po odalkoholowym czerwonym winie, a to odkrycie może wspierać hipotezę, że właściwości przeciwutleniające czerwonego wina, a nie sam etanol, mogą chronić przed chorobami sercowo-naczyniowymi. Copyright 2000 Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne.


title: Ostry wpływ spożycia zielonej herbaty na funkcję śródbłonka u osób zdrowych.

text: TŁO: Spożywanie herbaty wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem sercowo-naczyniowym. Poszerzenie za pośrednictwem przepływu (FMD) tętnicy ramiennej jest związane z funkcją śródbłonka wieńcowego i jest niezależnym predyktorem ryzyka sercowo-naczyniowego. Czarna herbata ma korzystny wpływ na funkcję śródbłonka; Jednak wpływ zielonej herbaty na reaktywność tętnicy ramiennej nie został jeszcze określony. BUDOWA I METODY: Przebadaliśmy 14 zdrowych osób (wiek 30+/-3 lata) bez czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, z wyjątkiem palenia (50%) przy trzech różnych okazjach, w których przyjmowali: (a) 6 g zielonej herbaty, (b ) 125 mg kofeiny (ilość zawarta w 6 g herbaty) lub (c) gorąca woda. FMD tętnicy ramiennej mierzono przed każdą interwencją oraz 30, 90 i 120 minut później. Białko C-reaktywne o wysokiej wrażliwości, interleukiny 6 (Il-6) i 1b (Il-1b), całkowitą zdolność antyoksydacyjną osocza oraz całkowity stan oksydacyjny/stres osocza mierzono na początku badania i 120 minut po każdej interwencji. Wyniki: Średnica spoczynkowej i przekrwionej tętnicy ramiennej nie zmieniła się ani po herbacie, ani po kofeinie. FMD znacząco wzrosło po herbacie (o 3,69%, szczyt po 30 min, P<0,02), podczas gdy nie zmieniło się znacząco po kofeinie (wzrost o 1,72%, szczyt po 30 min, P=NS). Ani herbata, ani kofeina nie miały żadnego wpływu na wysokowrażliwe białko C-reaktywne, IL-6, IL-1b, całkowitą zdolność antyoksydacyjną osocza lub całkowity stan oksydacyjny/stres osocza. WNIOSEK: Spożywanie zielonej herbaty ma bardzo korzystny wpływ na czynność śródbłonka, ocenianą na podstawie FMD tętnicy ramiennej, u osób zdrowych. Może to mieć związek z korzystnym wpływem herbaty na ryzyko sercowo-naczyniowe.


title: Nowy proponowany system wskazówek dotyczących spożycia napojów w Stanach Zjednoczonych.

text: Panel Porad dotyczących Napojów został utworzony w celu dostarczenia wskazówek na temat względnych korzyści zdrowotnych i żywieniowych oraz zagrożeń związanych z różnymi kategoriami napojów. Panel napojów został zainicjowany przez pierwszego autora. Celem Panelu jest próba systematycznego przeglądu literatury na temat napojów i zdrowia oraz dostarczenie konsumentowi wskazówek. Dodatkowym celem panelu jest rozwinięcie głębszego dialogu między społecznością naukową na temat ogólnych wzorców konsumpcji napojów w Stanach Zjednoczonych oraz ogromnego potencjału zmiany tego wzorca jako sposobu na poprawę zdrowia. W ciągu ostatnich kilku dekad poziom nadwagi i otyłości wzrósł we wszystkich grupach populacji w Stanach Zjednoczonych. Jednocześnie nastąpiło zwiększenie dziennego spożycia 150-300 kcal (dla różnych grup wiekowych i płci), przy czym około 50% zwiększonych kalorii pochodziło ze spożywania kalorycznie słodzonych napojów. Panel uszeregował napoje od najniższej do najwyższej wartości w oparciu o zawartość kalorii i składników odżywczych oraz związane z nimi korzyści zdrowotne i zagrożenia. Woda pitna została uznana za preferowany napój do zaspokojenia dziennego zapotrzebowania na wodę, a następnie pod względem wartości znalazła się herbata i kawa, odtłuszczone (beztłuszczowe) mleko i napoje sojowe, niskotłuszczowe (1,5% lub 1%) i napoje sojowe, napoje niekaloryczne słodzone, napoje z pewne korzyści odżywcze (soki owocowe i warzywne, mleko pełne, alkohol i napoje dla sportowców) oraz słodzone kalorycznie napoje ubogie w składniki odżywcze. Panel zaleca, aby spożywanie napojów bez kalorii lub z niewielką ilością kalorii miało pierwszeństwo przed spożywaniem napojów o większej ilości kalorii.


title: Krótko- i długoterminowe spożywanie czarnej herbaty odwraca dysfunkcję śródbłonka u pacjentów z chorobą wieńcową.

text: TŁO: Badania epidemiologiczne sugerują, że spożywanie herbaty zmniejsza ryzyko sercowo-naczyniowe, ale mechanizmy korzyści pozostają nieokreślone. Dysfunkcja śródbłonka jest związana z chorobą wieńcową i zwiększonym stresem oksydacyjnym. Wykazano, że niektóre przeciwutleniacze odwracają dysfunkcję śródbłonka, a herbata zawiera antyoksydacyjne flawonoidy. Metody i wyniki Aby przetestować hipotezę, że spożywanie herbaty odwróci dysfunkcję śródbłonka, losowo przydzieliliśmy 66 pacjentów z potwierdzoną chorobą wieńcową do spożywania czarnej herbaty i wody w układzie naprzemiennym. Efekty krótkotrwałe badano 2 godziny po spożyciu 450 ml herbaty lub wody. Efekty długoterminowe badano po spożyciu 900 ml herbaty lub wody dziennie przez 4 tygodnie. Czynność wazomotoryczną tętnicy ramiennej badano na początku badania oraz po każdej interwencji za pomocą ultrasonografii naczyniowej. Pięćdziesięciu pacjentów wypełniło protokół i miało odpowiednie technicznie pomiary ultradźwiękowe. Zarówno krótko-, jak i długoterminowe spożywanie herbaty poprawiało zależne od śródbłonka, zależne od przepływu rozszerzenie tętnicy ramiennej, podczas gdy spożywanie wody nie miało żadnego wpływu (P<0,001 według ANOVA z powtarzanymi pomiarami). Spożywanie herbaty nie miało wpływu na niezależne od śródbłonka rozszerzenie wywołane nitrogliceryną. Równoważna doustna dawka kofeiny (200 mg) nie miała krótkotrwałego wpływu na rozszerzenie zależne od przepływu. Flawonoidy w osoczu wzrosły po krótko- i długoterminowym spożyciu herbaty. WNIOSKI: Krótko- i długoterminowe spożywanie czarnej herbaty odwraca dysfunkcję naczynioruchową śródbłonka u pacjentów z chorobą wieńcową. To odkrycie może częściowo wyjaśniać związek między spożyciem herbaty a zmniejszeniem liczby zdarzeń sercowo-naczyniowych.


title: Kawa a funkcja śródbłonka: walka między kofeiną a przeciwutleniaczami?

text: Chociaż kawa jest w większości spożywana przez dorosłych w krajach zachodnich, kontrowersje dotyczą jej wpływu na układ sercowo-naczyniowy. Niedawno wykazaliśmy, że kawa espresso zawierająca kofeinę i bezkofeinowa ma różny ostry wpływ na funkcję śródbłonka u zdrowych osób, mierzoną za pomocą rozszerzenia za pośrednictwem przepływu (FMD) tętnicy ramiennej. W tym badaniu zmierzyliśmy zdolność antyoksydacyjną dwóch substancji kawowych pod kątem 50% inhibicji wolnych rodników stabilnych 2,2-difenylo-1-picryl-hydrazyl (I(50) DPPH). Kawa z kofeiną miała nieco wyższą zdolność antyoksydacyjną niż kawa bezkofeinowa espresso (I(50) DPPH: 1,13±0,02 vs 1,30±0,03 μl; P<0,001). Sugerujemy, że niekorzystne efekty obserwowane po spożyciu kawy z kofeiną są spowodowane kofeiną i że aktywność antyoksydacyjna jest odpowiedzialna za wzrost FMD obserwowany po spożyciu kawy bezkofeinowej. Potrzebne są dalsze badania kliniczne i epidemiologiczne, aby zrozumieć chroniczny wpływ spożycia kawy na zdrowie.


title: Spożywanie gotowanej greckiej kawy wiąże się z poprawą funkcji śródbłonka: badanie Ikaria.

text: CEL: Związek spożywania kawy z chorobami układu krążenia pozostaje kontrowersyjny. Funkcja śródbłonka wiąże się z ryzykiem sercowo-naczyniowym. Zbadaliśmy związek między przewlekłym spożywaniem kawy a funkcją śródbłonka u starszych mieszkańców wyspy Ikaria. METODY: Analizę przeprowadzono na 142 osobach w podeszłym wieku (w wieku 66-91 lat) biorących udział w badaniu Ikaria Study. Funkcję śródbłonka oceniano za pomocą ultradźwiękowego pomiaru dylatacji zależnej od przepływu (FMD). Spożycie kawy oceniano na podstawie kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków i klasyfikowano jako „niskie” (<200 ml/dzień), „umiarkowane” (200-450 ml/dzień) lub „duże” (>450 ml/dzień). WYNIKI: Spośród osób objętych badaniem 87% spożywało gotowaną grecką kawę. Co więcej, 40% miało „niskie”, 48% „umiarkowane”, a 13% „wysokie” dzienne spożycie kawy. Odnotowano liniowy wzrost FMD w zależności od spożycia kawy („niskie”: 4,33 ± 2,51% vs „umiarkowane”: 5,39 ± 3,09% vs „duże”: 6,47 ± 2,72%; p = 0,032). Ponadto osoby spożywające głównie gotowaną grecką kawę miały istotnie wyższe FMD w porównaniu z osobami spożywającymi inne rodzaje napojów kawowych (p = 0,035). WNIOSKI: Przewlekłe spożywanie kawy wiąże się z poprawą funkcji śródbłonka u osób starszych, zapewniając nowy związek między odżywianiem a zdrowiem naczyń.


title: Epidemie tytoniu i otyłości: przecież nie tak różne?

text: Krótkie streszczenie Kampanie promujące zdrowe odżywianie są osłabiane przez wszechobecność przetworzonej, wysokoenergetycznej żywności. Obecnie potrzebna jest globalna strategia, aby przeciwdziałać rosnącej częstości występowania otyłości


title: Stan masy ciała i czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego u dorosłych według częstotliwości spożywania cukierków

text: Kontekst Dostępna jest ograniczona ilość informacji dotyczących wpływu spożycia cukierków na zdrowie. Celem tego badania było zbadanie związku między typową częstotliwością spożywania cukierków a stanem masy ciała oraz wybranymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego wśród dorosłych w Stanach Zjednoczonych. Metody Korzystając z danych zebranych w Narodowych Badaniach Egzaminacyjnych Zdrowia i Żywienia 2003-2006 (NHANES), dorośli zostali sklasyfikowani jako nieczęste (≤ 3 razy jedzenia [EO]/miesiąc), umiarkowane (> 3 EO/miesiąc i ≤ 3,5 EO/tydzień) lub częstych (> 3,5 EO/tydzień) konsumentów cukierków na podstawie łącznej częstotliwości spożycia czekolady i innych cukierków w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Stan masy ciała i otyłości analizowano za pomocą modeli regresji logistycznej, a ciśnienie krwi, stężenie lipidów i wrażliwość na insulinę analizowano za pomocą modeli regresji liniowej. Modele dostosowano do wieku, płci i rasy/pochodzenia etnicznego, a także do dodatkowych współzmiennych z potencjalnymi powiązaniami z wynikami. Zastosowano odpowiednie wagi statystyczne, aby uzyskać wyniki, które można uogólnić na populację Stanów Zjednoczonych. Wyniki Częstość spożywania cukierków nie była związana z ryzykiem otyłości, nadwagi/otyłości, zwiększonego obwodu talii, zwiększonej grubości fałdu skórnego, ciśnienia krwi, lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) lub lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL), trójglicerydów lub insulinooporności. Zwiększona częstotliwość spożywania cukierków była związana z wyższym spożyciem energii i wyższym dostosowanym spożyciem węglowodanów, cukrów ogółem i dodanych cukrów, tłuszczu ogółem, nasyconych kwasów tłuszczowych i jednonienasyconych kwasów tłuszczowych (p < 0,05) oraz niższym skorygowanym spożyciem białka i cholesterolu ( p < 0,001). Wnioski Zwiększona częstotliwość spożycia cukierków wśród dorosłych w Stanach Zjednoczonych nie była związana z obiektywnymi pomiarami otyłości lub wybranymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, pomimo związanych z tym różnic w diecie. Biorąc jednak pod uwagę przekrojowy projekt badania, nie można stwierdzić, że spożywanie cukierków nie powoduje otyłości ani nieodpowiednich poziomów markerów ryzyka sercowo-naczyniowego. Brak związku między częstotliwością spożywania słodyczy a czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego może wynikać ze zmniejszonego spożycia słodyczy wśród osób z nadwagą z powodu diety lub zaleceń lekarza. Dodatkowo należy zauważyć, że analiza opierała się na częstotliwości spożycia cukierków, a nie ilości spożytych cukierków. Potrzebne są badania podłużne, aby potwierdzić brak związku między częstotliwością spożywania cukierków a czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego.


title: Wykopaliska archeologiczne: dieta ryżowo-owocowa odwraca zmiany EKG w nadciśnieniu.

text: W 1940 roku młody naukowiec z Niemiec-uchodźca z Duke University w Durham w Północnej Karolinie zaczął leczyć pacjentów z przyspieszonym lub „złośliwym” nadciśnieniem radykalną dietą składającą się tylko z białego ryżu i owoców, z uderzająco korzystnymi wynikami. Zgłaszał gwałtowne obniżenie ciśnienia krwi, szybką poprawę niewydolności nerek, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, zastoinową niewydolność serca i inne objawy tej wcześniej śmiertelnej choroby. To leczenie opierało się na jego teorii, że nerki pełnią zarówno funkcję wydalniczą, jak i metaboliczną, a usunięcie większości ładunku sodu i białka z tego narządu umożliwiło mu odzyskanie normalnej zdolności do wykonywania ważniejszych funkcji metabolicznych. Był również skuteczny w „zwykłym” nadciśnieniu, przy braku dramatycznej waskulopatii postaci przyspieszonej. Wyniki były tak dramatyczne, że wielu doświadczonych lekarzy podejrzewało go o fałszowanie danych. Wśród tych wyników była normalizacja zmian EKG obserwowanych przy nadciśnieniu. W niniejszym artykule dokonano przeglądu jego opublikowanych doświadczeń z tą radykalną terapią, jej kontrowersyjnym wzrostem sławy i spadkiem popularności wraz z pojawieniem się skutecznych leków przeciwnadciśnieniowych. Przedstawia zmiany EKG obserwowane w tej wówczas śmiertelnej chorobie i odwrócenie tych zmian przez dietę ryżową. To leczenie, choć bardzo trudne dla pacjenta, przyniosło efekty, które czynią go równym lub lepszym od dotychczasowego wielolekowego leczenia nadciśnienia. Mało znaną, ale ważną obserwacją było to, że pacjenci, którzy byli w stanie przestrzegać reżimu i którzy byli powoli prowadzeni przez stopniową modyfikację diety przez wiele miesięcy, byli w stanie przejść na bardzo tolerowaną dietę niskotłuszczową, w dużej mierze wegetariańską, prowadząc jednocześnie normalne, aktywne życie, bez leków, co wskazuje na trwałą modyfikację stanu chorobowego. Copyright © 2014 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Częstość występowania bólu krzyża u dzieci i młodzieży: metaanaliza

text: Ból lędźwiowo-krzyżowy (LBP) jest powszechny u dzieci i młodzieży i staje się problemem zdrowia publicznego. W ostatnich latach nastąpił znaczny wzrost badań naukowych, które badają częstość występowania LBP w tej populacji, ale badania wykazują dużą zmienność w raportowanych wskaźnikach chorobowości. Celem tego badania było zbadanie za pomocą badania metaanalitycznego częstości występowania LBP u dzieci i młodzieży. Metody Badania pochodziły z komputerowych baz danych (ISI Web of Knowledge, MedLine, PEDro, IME, LILACS i CINAHL) i innych źródeł. Okres poszukiwań przedłużono do kwietnia 2011 r. W celu włączenia do metaanalizy badania musiały zgłaszać częstość występowania (punktowa, okresowa lub w ciągu życia) LBP u dzieci i/lub młodzieży (≤ 18 lat). Dwóch niezależnych badaczy zakodowało zmienne moderujące w badaniach i wyodrębniło wskaźniki rozpowszechnienia. Przeprowadzono oddzielne metaanalizy dla różnych rodzajów rozpowszechnienia, aby uniknąć problemów związanych z uzależnieniem. W każdej metaanalizie przyjęto model efektów losowych do przeprowadzenia analiz statystycznych. Wyniki W sumie 59 artykułów spełniło kryteria wyboru. Średnia częstość występowania punktowa uzyskana z 10 badań wyniosła 0,120 (95% CI: 0,09 i 0,159). Średnia chorobowość w okresie 12 miesięcy uzyskana z 13 badań wyniosła 0,336 (95% CI: 0,269 i 0,410), podczas gdy średnia chorobowość w okresie jednego tygodnia uzyskana z sześciu badań wyniosła 0,177 (95% CI: 0,124 i 0,247). Średnia częstość występowania w ciągu życia uzyskana z 30 badań wyniosła 0,399 (95% CI: 0,342 i 0,459). Chorobowość jednorazowa wykazywała dodatni, statystycznie istotny związek ze średnią wiekiem uczestników w próbach oraz z rokiem publikacji badań. Wnioski Najnowsze badania wykazały wyższy wskaźnik chorobowości niż najstarsze, a badania z lepszą metodologią wykazały wyższy wskaźnik chorobowości życiowej niż badania, które były metodologicznie słabe. Przyszłe badania powinny zawierać więcej informacji dotyczących definicji LBP i istnieje potrzeba poprawy jakości metodologicznej badań.


title: Występowanie zmian zwężeniowych w tętnicach zaopatrujących kręgosłup lędźwiowy. Pośmiertne badanie angiograficzne na 140 osobach

text: CELE. Zbadanie częstości występowania chorób tętnic w tętnicach zaopatrujących kręgosłup lędźwiowy i ich związku z innymi chorobami naczyniowymi, a także z przewlekłym bólem krzyża. METODY. Oceniono pięć par tętnic lędźwiowych i środkowej tętnicy krzyżowej na podstawie 140 aortogramów pośmiertnych, wykonanych w związku z rutynowymi nekropsjami medyczno-prawnymi u osób w wieku od 16 do 89 lat. Aby uzyskać informacje na temat historii bólu krzyża, bliski krewny każdego ze zmarłych został przesłuchany dwa do czterech tygodni po sekcji. WYNIKI - Dwudziestu jeden (22%) mężczyzn i dziewięć (20%) kobiet miało niedrożne tętnice, a dodatkowo 33 (35%) mężczyzn i 17 (38%) kobiet miało zwężone tętnice. Średni wiek mężczyzn z niedrożnymi lub zwężonymi tętnicami lub obydwoma tymi naczyniami wynosił 50 lat, a kobiet 59 lat. Większość zmian zwężających była widoczna w otworach lub w pierwszej części tętnic. Najczęściej zajęta była tętnica środkowa krzyżowa, a następnie czwarta tętnica lędźwiowa. Liczba tętnic pobocznych wzrosła wraz z tętnicami zamkniętymi (p <0,001) i zwężonymi (p = 0,001). Zwężenie tętnic lędźwiowo-krzyżowych środkowych stwierdzono średnio pięć lat wcześniej niż miażdżycę tętnic wieńcowych. Osoby z co najmniej jedną niedrożną/zwężoną tętnicą były 8,5 raza bardziej narażone na przewlekły (tj. trwający trzy miesiące lub dłużej) ból krzyża w pewnym momencie swojego życia niż osoby bez takich objawów (iloraz szans dostosowany do wieku i płeć 8,5; 95% przedziały ufności 2,9, 24; p <0,001). WNIOSKI. Badanie pokazuje, że tętnice lędźwiowe i środkowe krzyżowe często ulegają obliteracji przez zmiany miażdżycowe w dorosłym życiu i że obliteracja tych tętnic jest częstsza u osób z przewlekłym bólem pleców w wywiadzie niż u osób bez.


title: Korelacja dyfuzji w lędźwiowych krążkach międzykręgowych z niedrożnością tętnic lędźwiowych: badanie na dorosłych ochotnikach.

text: CEL: Ocena korelacji wartości dyfuzji w krążkach międzykręgowych lędźwiowych ze stanem tętnicy lędźwiowej i stopniem zwyrodnienia krążka. MATERIAŁ I METODY: U 37 bezobjawowych ochotników w wieku 22-68 lat uzyskano strzałkowe T2-ważone obrazy kręgosłupa lędźwiowego. Wyznaczono pozorny współczynnik dyfuzji (ADC) 98 lędźwiowych krążków międzykręgowych i wykonano dwuwymiarową angiografię rezonansu magnetycznego w czasie przelotu na odpowiednich 98 parach tętnic lędźwiowych (całkowita liczba tętnic = 196). Stopień zwyrodnienia krążka oraz stan tętnic lędźwiowych oceniało niezależnie dwóch radiologów. Obliczenia ADC przeprowadzono na podstawie średnich natężeń sygnału wybranego obszaru zainteresowania w krążkach lędźwiowych. Związek między wartościami ADC dysków, zwyrodnieniem dysku i stanem tętnic lędźwiowych na tym samym poziomie analizowano za pomocą analizy kowariancji, a analizę parami między grupami (Scheffé post hoc wielokrotne porównanie) przeprowadzono za pomocą oprogramowania statystycznego. Za istotne uznano wartości P mniejsze niż 0,01. Wyniki: Stan tętnic w odcinku lędźwiowym silnie korelował z wartościami dyfuzji krążków międzykręgowych, a wartości ADC zmniejszały się wraz z wyższym stopniem zwężenia tętnic. Korelacja między degeneracją dysku a dyfuzją nie była istotna. Stwierdzono osiem ciężko zdegenerowanych krążków z prawidłowym stanem tętnicy lędźwiowej i wartościami dyfuzji. WNIOSEK: Upośledzony przepływ w tętnicach lędźwiowych jest istotnie związany ze zmniejszoną dyfuzją w krążkach lędźwiowych i może odgrywać ważną rolę w zwyrodnieniu krążka.


title: Klasyfikacja zmian związanych z wiekiem w lędźwiowych krążkach międzykręgowych: 2002 Volvo Award in basic science.

text: PROJEKT BADANIA: Przeprowadzono badanie histologiczne zmian związanych z wiekiem w obrębie lędźwiowego krążka międzykręgowego człowieka. CELE: Zbadanie kompleksowo związanych z wiekiem zmian histologicznych w obrębie krążka międzykręgowego odcinka lędźwiowego kręgosłupa oraz opracowanie praktycznego i wiarygodnego systemu klasyfikacji zmian histologicznych krążka międzykręgowego związanego z wiekiem. PODSUMOWANIE DANYCH PODSTAWOWYCH: Nie jest dostępna kompleksowa analiza mikroskopowa zmian krążkowych związanych z wiekiem. Nie ma koncepcyjnych ram morfologicznych do klasyfikowania związanych z wiekiem zmian krążka jako podstawy odniesienia dla bardziej wyrafinowanych analiz biologii molekularnej czynników sprawczych starzenia krążka lub przedwczesnego starzenia (degeneracji). METODY: Łącznie 180 kompletnych skrawków strzałkowych segmentów lędźwiowych uzyskanych od 44 zmarłych osób (płodów do 88 lat) przeanalizowano pod kątem 11 zmiennych histologicznych odpowiednio dla krążka międzykręgowego i płytki końcowej. Ponadto przebadano 30 próbek chirurgicznych (po 3 regiony) pod kątem pięciu zmiennych histologicznych. Na podstawie półilościowych analiz 20250 ocen zmiennych histologicznych opracowano i przetestowano system klasyfikacji pod względem trafności, wykonalności i wiarygodności. System klasyfikacji zastosowano do próbek zwłok i krążków chirurgicznych, które nie zostały uwzględnione w opracowywaniu systemu klasyfikacji, a wyniki zostały ocenione przez dwóch dodatkowych niezależnych oceniających. WYNIKI: Analizy półilościowe dostarczyły wyraźnych dowodów histologicznych na szkodliwy wpływ zmniejszonego dopływu krwi na płytkę końcową, powodujący rozpad tkanki rozpoczynający się w jądrze miażdżystym i rozpoczynający się w drugiej dekadzie życia. Zaobserwowano istotne różnice czasowo-przestrzenne w obecności i obfitości histologicznych zmian krążka między poziomami, regionami, stopniami makroskopowego zwyrodnienia i grupami wiekowymi. Opracowano praktyczny system klasyfikacji zmian histologicznych krążka związanych z wiekiem, co skutkuje umiarkowaną do doskonałej wiarygodności (wartości kappa, 0,49-0,98) w zależności od zmiennej histologicznej. Zastosowanie systemu klasyfikacji do próbek od zwłok i próbek chirurgicznych wykazało istotną korelację z wiekiem (<0,0001) i makroskopowym stopniem zwyrodnienia (<0001). Jednak wiele danych rozprasza uwagę przed poleganiem na tradycyjnej makroskopowej klasyfikacji krążka i faworyzuje system klasyfikacji oparty na histologii jako standard odniesienia. WNIOSKI: Histologiczne zmiany krążka można wiarygodnie klasyfikować w oparciu o proponowany system klasyfikacji zapewniający ramy morfologiczne dla bardziej wyrafinowanych analiz biologii molekularnej czynników prowadzących do związanych z wiekiem zmian krążka. Zmniejszony dopływ krwi do krążka międzykręgowego w pierwszej połowie drugiej dekady życia wydaje się inicjować rozpad tkanki.


title: Lipidy w surowicy a rwa kulszowa u Finów.

text: CELE: Sugerowano miażdżycę tętnic zaopatrujących odcinek lędźwiowy jako mechanizm prowadzący do zwyrodnienia krążka międzykręgowego i rwy kulszowej. Opisane tu badanie sprawdzało, czy poziomy lipidów w surowicy lub leczona farmakologicznie hiperlipidemia były związane z rwą kulszową. METODY: Przeprowadzono wywiad i zbadano reprezentatywną w skali kraju próbę (n=8028) Finów w wieku 30 lat lub starszych. Rwa kulszowa była oceniana przez lekarza według ustalonych kryteriów. Informacje na ten cel były dostępne dla 74,8% próby. WYNIKI: Częstość występowania rwy kulszowej wynosiła 3,3% u mężczyzn i 2,2% u kobiet. U mężczyzn nieleczonych hiperlipidemią rwa kulszowa była związana z cholesterolem całkowitym (wysoki vs. niski tertyl: OR 2,28, 95% CI 1,14-4,55), cholesterolem LDL (2,12; 1,11-4,05) i triglicerydami (1,92; 1,04-3,55), dostosowane do wieku, BMI, ćwiczeń, palenia, ciężkiej pracy fizycznej i wykształcenia. HDL nie był związany z rwą kulszową. Dla mężczyzn w najwyższym tercylu zarówno cholesterolu całkowitego, jak i triglicerydów, OR rwy kulszowej wynosił 3,89 (1,68-8,99) w porównaniu z mężczyznami z cholesterolem w najniższym tercylu i triglicerydami w najniższym lub środkowym tercylu. W podobnych analizach wśród kobiet nie zaobserwowano skojarzeń. Hiperlipidemia leczona farmakologicznie była związana z rwą kulszową u kobiet (2,02; 1,01-4,04), ale nie u mężczyzn (1,71; 0,83-3,55). WNIOSKI: Niezależnie od BMI i innych możliwych czynników zakłócających, klinicznie oceniana rwa kulszowa u mężczyzn była związana z poziomem aterogennych lipidów w surowicy. Hiperlipidemia leczona farmakologicznie wiązała się z rwą kulszową u kobiet. Wyniki są zgodne z hipotezą miażdżycy i rwy kulszowej.


title: Zwyrodnienie krążka lędźwiowego: korelacja z wiekiem, płcią i poziomem kręgosłupa w 600 próbkach z autopsji.

text: Korzystając z danych z 16 opublikowanych raportów, autorzy skorelowali stopnie makroskopowego zwyrodnienia krążka z wiekiem, płcią i poziomem kręgosłupa w 600 lędźwiowych krążkach międzykręgowych z 273 zwłok (wiek: 0-96 lat). Dyski męskie były bardziej zdegenerowane niż dyski żeńskie w większości wieku; znacznie w drugiej, piątej, szóstej i siódmej dekadzie. Średnio krążki na poziomie L4-L5 i L3-L4 wykazywały większą degenerację niż krążki na innych poziomach lędźwiowych. Te odkrycia makroskopowe potwierdzają dane radiograficzne z badań epidemiologicznych. Obliczenia sugerują, że wyższy stres mechaniczny, być może w połączeniu z dłuższymi ścieżkami odżywiania, może być odpowiedzialny za wcześniejszą degenerację dysków męskich.


title: Aortografia MR i poziomy cholesterolu w surowicy u pacjentów z długotrwałym niespecyficznym bólem krzyża.

text: PROJEKT BADANIA: Analiza przekrojowa tętnic żywieniowych kręgosłupa lędźwiowego i poziomu cholesterolu u pacjentów z długotrwałym niespecyficznym bólem krzyża. CELE: Ocena, czy niedrożność tętnic lędźwiowych i środkowych krzyżowych lub poziom cholesterolu w surowicy są związane z bólem dolnego odcinka kręgosłupa i/lub z zwyrodnieniem krążka międzykręgowego. PODSUMOWANIE DANYCH TŁO: Miażdżyca w ścianie aorty brzusznej zwykle rozwija się w ujściach tętnic rozgałęzionych i rozwidleniach i może zatkać ujścia tętnic lędźwiowych i krzyżowych środkowych. Niedrożność tych tętnic powoduje niedokrwienie w odcinku lędźwiowym kręgosłupa i może skutkować objawami pleców i zwyrodnieniem krążka międzykręgowego. METODY: U 51 pacjentów z długotrwałym bólem w dolnej części pleców bez specyficznych objawów (np. ucisku rdzenia kręgowego lub korzenia nerwowego) wykonano aortografię MR i badania krwi na poziom cholesterolu w regularnych obrazach MR odcinka lędźwiowego. Pacjenci byli w wieku od 35 do 70 lat (średnia 56 lat). Zmierzono poziom cholesterolu w surowicy i cholesterolu o niskiej gęstości (LDL). Do oceny objawów i niepełnosprawności wykorzystano NASS Low Back Outcome Instrument. WYNIKI: 29 (78%) z 37 mężczyzn i 11 (77%) z 14 kobiet wykazało niedrożność tętnic lędźwiowych i/lub środkowych krzyżowych. Częstość występowania niedrożności tętnic była 2,5 razy większa niż u osób w odpowiedniej grupie wiekowej w fińskim materiale z sekcji zwłok. Dwudziestu trzech (62%) mężczyzn i siedem (50%) kobiet miało znaczne zwyrodnienie dysku. Zwyrodnienie dysku było związane z niedrożnością tętnic lędźwiowo-krzyżowych (p = 0,035). Pacjenci z niedrożnością tętnic lub znacznym zwyrodnieniem krążka międzykręgowego nie zgłaszali cięższych objawów niż ci bez, natomiast pacjenci z wyższym stężeniem cholesterolu LDL w surowicy wykazywali wyższe wyniki w zakresie objawów neurogennych (p = 0,031) i częściej skarżyli się na silny ból (p = 0,049) niż osoby z normalny cholesterol LDL. WNIOSKI: Przeprowadzone badanie wskazuje, że tętnice lędźwiowe i środkowe krzyżowe są często niedrożne u pacjentów z niespecyficznym długotrwałym bólem krzyża. Niedrożność tych tętnic może być również związana z degeneracją krążka międzykręgowego.


title: Zwyrodnienie krążka międzykręgowego

text: Krążek międzykręgowy jest strukturą chrzęstną, która pod względem biochemicznym przypomina chrząstkę stawową, ale pod względem morfologicznym jest wyraźnie inna. Wykazuje zmiany zwyrodnieniowe i starzeniowe wcześniej niż jakakolwiek inna tkanka łączna w organizmie. Uważa się, że jest to ważne klinicznie, ponieważ istnieje związek zwyrodnienia dysku z bólem pleców. Obecne metody leczenia są głównie zachowawcze lub, rzadziej, chirurgiczne; w wielu przypadkach nie ma jednoznacznej diagnozy, a terapia jest uważana za niewystarczającą. Nowe osiągnięcia, takie jak podejścia genetyczne i biologiczne, mogą w przyszłości umożliwić lepszą diagnozę i leczenie.


title: Objawowa przepuklina krążka międzykręgowego i poziomy lipidów w surowicy

text: Sugeruje się, że niedostateczny dopływ krwi do krążka międzykręgowego (IVD) odgrywa rolę jako czynnik sprawczy zwyrodnienia IVD. Istnieje związek między chorobami IVD a zwiększonym ryzykiem zgonu z powodu choroby niedokrwiennej serca. Otyłość i tytoń są potencjalnymi czynnikami ryzyka choroby zwyrodnieniowej IVD. Wysoki poziom cholesterolu we krwi i triglicerydów w surowicy są czynnikami ryzyka miażdżycy i mogą być odpowiedzialne za zmniejszenie dopływu krwi do i tak słabo unaczynionej IVD. Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne z dopasowaną częstotliwością, aby określić poziomy w surowicy pacjentów z objawową przepukliną krążka lędźwiowego. Zbadaliśmy poziom lipidów w surowicy na czczo u 384 osób operowanych w naszej placówce. Grupa 1 obejmowała 169 kolejnych pacjentów (115 mężczyzn i 54 kobiety; średnia wieku 59,1 lat, zakres 29–85), którzy przeszli operację z powodu objawowej przepukliny krążka międzykręgowego. Grupa 2 (grupa kontrolna) obejmowała 169 pacjentów (115 mężczyzn i 54 kobiety; średni wiek 61 lat, zakres 26–86), którzy w tym samym okresie przeszli artroskopową meniscektomię z powodu rozerwania łąkotki. Częstość występowania tych pacjentów dobrano pod względem wieku (w ciągu 3 lat) i płci z pacjentami z grupy 1. Surowice pobrano z próbek krwi i określono stężenia całkowitego cholesterolu (TC) i triglicerydów (TG). Porównując obie grupy, pacjenci z objawową przepukliną krążka lędźwiowego wykazali statystycznie istotnie wyższe stężenie triglicerydów (P = 0,02) i stężenie cholesterolu całkowitego (P = 0,01). Poziomy lipidów w surowicy mogą być czynnikiem ryzyka patologii IVD. Lepsze zrozumienie tych czynników daje nadzieję na nowe podejścia do zapobiegania i leczenia patologii IVD.


title: Odżywianie krążka międzykręgowego.

text: PROJEKT BADANIA: Przegląd literatury na temat odżywiania dysku. CELE: Podsumowanie informacji na temat odżywiania dysku w odniesieniu do zwyrodnienia dysku. PODSUMOWANIE DANYCH PODSTAWOWYCH: Dysk jest nieunaczyniony, a komórki dysku są zależne od dyfuzji z naczyń krwionośnych na obrzeżach dysku, aby dostarczać składniki odżywcze niezbędne dla aktywności i żywotności komórek oraz usuwać produkty przemiany materii, takie jak kwas mlekowy. Zaopatrzenie w składniki odżywcze może zawieść z powodu zmian w ukrwieniu, stwardnienia kości podchrzęstnej lub zwapnienia płytki końcowej, z których wszystkie mogą blokować transport z dopływu krwi do dysku lub z powodu zmian zapotrzebowania komórkowego. METODY: Przegląd badań nad ukrwieniem krążka, transportem substancji rozpuszczonej, badań transportu substancji rozpuszczonej w krążku zwierzęcym i ludzkim in vitro oraz teoretycznych badań modelowania, które badały czynniki wpływające na odżywianie krążka. WYNIKI: Małe składniki odżywcze, takie jak tlen i glukoza, są dostarczane do komórek dysku praktycznie całkowicie przez dyfuzję; transport konwekcyjny, wynikający z przemieszczania się płynu do iz dysku pod wpływem obciążenia, praktycznie nie ma bezpośredniego wpływu na transport tych składników odżywczych. W konsekwencji na dysku występują strome gradienty stężeń tlenu, glukozy i kwasu mlekowego; stężenia tlenu i glukozy są najniższe w centrum jądra, gdzie stężenie kwasu mlekowego jest największe. Rzeczywiste poziomy stężenia zależą od równowagi między transportem dyfuzyjnym a zapotrzebowaniem komórkowym i mogą spaść do poziomów krytycznych, jeśli płytka końcowa ulegnie zwapnieniu lub wzrośnie zapotrzebowanie na składniki odżywcze. WNIOSKI: Utrata zaopatrzenia w składniki odżywcze może prowadzić do śmierci komórek, utraty produkcji macierzy i zwiększenia degradacji macierzy, a tym samym do zwyrodnienia dysku.


title: Nieswoisty ból krzyża.

text: Nieswoisty ból krzyża stał się głównym problemem zdrowia publicznego na całym świecie. Według doniesień, częstość występowania bólu krzyża w ciągu życia wynosi aż 84%, a częstość występowania przewlekłego bólu krzyża wynosi około 23%, przy czym 11-12% populacji jest niepełnosprawnych z powodu bólu krzyża. Czynniki mechaniczne, takie jak podnoszenie i noszenie, prawdopodobnie nie odgrywają większej roli patogennej, ale konstytucja genetyczna jest ważna. Zbieranie wywiadu i badanie kliniczne są zawarte w większości wytycznych diagnostycznych, ale stosowanie obrazowania klinicznego do diagnozy powinno być ograniczone. Mechanizm działania wielu zabiegów jest niejasny, a rozmiary efektów większości zabiegów są niewielkie. W leczeniu bólu należy brać pod uwagę zarówno preferencje pacjenta, jak i dowody kliniczne, ale ogólnie zaleca się samoleczenie z odpowiednim wsparciem i należy unikać leczenia chirurgicznego i nadmiernego leczenia. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przegląd badań MRI po kontrastie dotyczących dyfuzji ludzkich krążków lędźwiowych.

text: Dyfuzja jest jedynym źródłem odżywiania krążków międzykręgowych, a zmiana dyfuzji jest uważana za ostatnią wspólną drogę degeneracji krążków. Jednak dyfuzja pozostaje słabo poznana ze względu na brak wiarygodnych metod nieinwazyjnego badania dyfuzji u ludzi in vivo. W ostatnich latach postkontrastowy rezonans magnetyczny stał się potężnym i niezawodnym narzędziem do analizy dyfuzji w krążkach lędźwiowych. Ponieważ jest nieinwazyjny i bezpieczny, może być wykorzystany do czasowego dokumentowania procesu dyfuzji przez okres 24 godzin. Dobrze zaprojektowane badania wykazały, że dyfuzja jest bardzo powolnym procesem, a płytka końcowa jest główną strukturą kontrolującą proces dyfuzji. Badania MRI z kontrastem umożliwiły również identyfikację pęknięć płytki końcowej in vivo. W przyszłości technika ta może być zastosowana do badania wpływu palenia tytoniu, mechanicznego obciążenia krążków międzykręgowych, nieprawidłowej postawy i miażdżycy tętnic lędźwiowych na dyfuzję. Wszystkie te stany są związane z degeneracją krążka międzykręgowego poprzez ostatnią wspólną ścieżkę zmienionej dyfuzji i zmniejszonego odżywiania. Niniejszy artykuł przeglądowy skupia się na aktualnej wiedzy, metodologii, różnych czynnikach wpływających na właściwości dyfuzyjne krążków oraz przyszłych zastosowaniach tej obiecującej techniki. (c) 2007 Wiley-Liss, Inc.


title: Wpływ dwóch diet niskoenergetycznych, diety o niskiej zawartości fruktozy w porównaniu z umiarkowaną, naturalną dietą fruktozową, na utratę wagi i zespół metaboliczny param...

text: Jedną z proponowanych przyczyn otyłości i zespołu metabolicznego jest nadmierne spożycie produktów zawierających dodatek cukrów, w szczególności fruktozy. Chociaż zdolność nadmiernego spożycia fruktozy do indukowania zespołu metabolicznego jest coraz większa, jak dotąd żadne badanie nie dotyczyło tego, czy dieta specyficznie obniżająca fruktozę, ale nie węglowodany ogółem, może zmniejszać cechy zespołu metabolicznego. Łącznie 131 pacjentów zostało zrandomizowanych w celu porównania krótkoterminowych skutków 2 diet o obniżonej wartości energetycznej – diety o niskiej zawartości fruktozy z umiarkowaną naturalną dietą fruktozową – na utratę masy ciała i parametry zespołu metabolicznego. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej 1500, 1800 lub 2000 kcal diety w zależności od płci, wieku i wzrostu. Ponieważ naturalna fruktoza może być inaczej wchłaniana w porównaniu z fruktozą z dodanych cukrów, losowo przydzieliliśmy osoby otyłe do diety o niskiej zawartości fruktozy (<20 g/d) lub diety o umiarkowanej zawartości fruktozy z dodatkiem naturalnych owoców (50-70 g/d). i porównali wpływ obu diet na główny wynik utraty wagi w 6-tygodniowym okresie obserwacji. Jako drugorzędowe punkty końcowe uwzględniono ciśnienie krwi, profil lipidowy, poziom glukozy w surowicy, insulinooporność, kwas moczowy, rozpuszczalną cząsteczkę adhezji międzykomórkowej-1 oraz ocenę jakości życia. Sto dwie (78%) ze 131 uczestników stanowiły kobiety, średni wiek wynosił 38,8 ± 8,8 lat, a średni wskaźnik masy ciała 32,4 ± 4,5 kg/m(2). Każda dieta interwencyjna wiązała się ze znaczną utratą masy ciała w porównaniu ze stanem wyjściowym. Utrata masy ciała była wyższa w grupie umiarkowanej naturalnej fruktozy (4,19 ± 0,30 kg) niż w grupie o niskiej zawartości fruktozy (2,83 ± 0,29 kg) (p = 0,0016). W porównaniu ze stanem wyjściowym, każda dieta interwencyjna wiązała się ze znaczną poprawą drugorzędowych wyników. Zmniejszenie spożycia energii i dodanej fruktozy może stanowić ważny cel terapeutyczny w zmniejszaniu częstości otyłości i cukrzycy. Jeśli chodzi o osiągnięcie utraty wagi, dieta z umiarkowaną zawartością energii z umiarkowaną naturalną fruktozą była lepsza niż dieta o niskiej zawartości fruktozy. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.