title: Substancje chemiczne zaburzające gospodarkę hormonalną i rozwój otyłości u ludzi: przegląd.

text: W badaniu tym dokonano przeglądu literatury na temat związków między narażeniem na chemikalia o zdolnościach zaburzających gospodarkę hormonalną a otyłością u ludzi. Badania ogólnie wskazywały, że narażenie na niektóre chemikalia zaburzające gospodarkę hormonalną było związane ze wzrostem wielkości ciała u ludzi. Wyniki zależały od rodzaju substancji chemicznej, poziomu narażenia, czasu narażenia i płci. Prawie wszystkie badania dotyczące dichlorodifenylodichloroetylenu (DDE) wykazały, że ekspozycja była związana ze wzrostem wielkości ciała, podczas gdy wyniki badań dotyczących ekspozycji na polichlorowany bifenyl (PCB) zależały od dawki, czasu i płci. Heksachlorobenzen, polibromowane bifenyle, beta-heksachlorocykloheksan, oksychlordan i ftalany były również ogólnie związane ze wzrostem wielkości ciała. Badania nad polichlorowanymi dibenzodioksynami i polichlorowanymi dibenzofuranami wykazały albo związek z przyrostem masy ciała lub wzrostem obwodu talii, albo brak związku. W jednym badaniu badającym związki z bisfenolem A nie znaleziono żadnego związku. Badania dotyczące ekspozycji prenatalnej wykazały, że ekspozycja w macicy może powodować trwałe zmiany fizjologiczne, predysponujące do późniejszego przybierania na wadze. Wyniki badań sugerują, że niektóre substancje zaburzające gospodarkę hormonalną mogą odgrywać rolę w rozwoju epidemii otyłości, oprócz częściej postrzeganych domniemanych przyczyn. © 2011 Autorzy. przeglądy otyłości © 2011 Międzynarodowe Stowarzyszenie Badań nad Otyłością.


title: Wpływ wysokotłuszczowego posiłku na czynność płuc u zdrowych osób.

text: Otyłość ma ważne konsekwencje zdrowotne, w tym zwiększa ryzyko chorób serca, cukrzycy i raka. Wiadomo, że dieta wysokotłuszczowa przyczynia się do otyłości. Niewiele wiadomo na temat wpływu diety wysokotłuszczowej na czynność płuc, pomimo dramatycznego wzrostu częstości występowania dolegliwości oddechowych (np. astmy). Celem naszego badania było ustalenie, czy posiłek wysokotłuszczowy (HFM) może nasilać stan zapalny dróg oddechowych i zmniejszać czynność płuc u osób zdrowych. Testy czynnościowe płuc (PFT) (natężona objętość wydechowa w ciągu 1 s, natężona pojemność życiowa, natężony przepływ wydechowy na poziomie 25-75% pojemności życiowej) oraz wydychany tlenek azotu (eNO; zapalenie dróg oddechowych) wykonano u 20 zdrowych (10 mężczyzn, 10 kobiet), osoby nieaktywne (wiek 21,9 +/- 0,4 lat) przed i 2 h po HFM (1 g tłuszczu/1 kg masy ciała; 74,2 +/- 4,1 g tłuszczu). Całkowity cholesterol, triglicerydy i białko C-reaktywne (CRP; zapalenie ogólnoustrojowe) oznaczono w próbce krwi żylnej przed i po HFM. Skład ciała mierzono za pomocą absorpcjometrii rentgenowskiej o podwójnej energii. HFM znacząco zwiększył całkowity cholesterol o 4 +/- 1%, a triglicerydy o 93 +/- 3%. ENO również wzrósł (p < 0,05) z powodu HFM o 19 +/- 1% (przed 17,2 +/- 1,6; po 20,6 +/- 1,7 ppb). ENO i triglicerydy były istotnie powiązane na początku badania i po HFM (odpowiednio r = 0,82, 0,72). Pomimo zwiększonego eNO, PFT i CRP nie zmieniły się (p > 0,05) przy HFM. Wyniki te pokazują, że HFM, który prowadzi do znacznego wzrostu całkowitego cholesterolu, a zwłaszcza triglicerydów, zwiększa wydychany NO. Sugeruje to, że dieta wysokotłuszczowa może przyczyniać się do przewlekłych chorób zapalnych dróg oddechowych i płuc.


title: Diety wegetariańskie i ciśnienie krwi u osób rasy białej: wyniki z Adventist Health Study-2 (AHS-2)

text: Cel Poprzednie badania dotyczące wegetarian często wykazały, że mają oni niższe ciśnienie krwi (BP). Przyczyny mogą obejmować niższy BMI i wyższy poziom spożycia owoców i warzyw. W tym miejscu staramy się rozszerzyć te dowody na zróżnicowaną geograficznie populację wegan, laktoowowegetarian i wszystkożerców. Dane projektowe są analizowane z pod-badania kalibracyjnego kohorty Adventist Health Study-2 (AHS-2), która uczęszczała do klinik i dostarczyła zwalidowane FFQ. Ustalono kryteria diet wegańskich, laktoowowegetariańskich, częściowo wegetariańskich i wszystkożernych. Kliniki ustawień zostały przeprowadzone w kościołach w USA i Kanadzie. Dane żywieniowe zebrano za pomocą ankiety wysłanej pocztą. Osoby Pięćset białych osób reprezentujących kohortę AHS-2. Wyniki Analizy regresji skorygowanej o współzmienne wykazały, że wegańscy wegetarianie mieli niższe ciśnienie skurczowe i rozkurczowe (mmHg) niż wszystkożerni adwentyści (β = -6,8, P<0,05 i β = -6,9, P<0,001) . Podobne wyniki uzyskano dla laktoowowegetarian (β = −9,1, P<0,001 i β = −5,8, P<0,001). Wegetarianie (głównie weganie) również rzadziej stosowali leki przeciwnadciśnieniowe. Definiując nadciśnienie jako skurczowe BP > 139 mm Hg lub rozkurczowe BP > 89 mm Hg lub stosowanie leków hipotensyjnych, iloraz szans nadciśnienia w porównaniu z osobami wszystkożernymi wynosił 0,37 (95% CI 0,19, 0,74), 0,57 (95). % CI 0,36, 0,92) i 0,92 (95% CI 0,50, 1,70) odpowiednio dla wegan, laktoowowegetarian i częściowych wegetarian. Efekty zostały zmniejszone po dostosowaniu do BMI. Wnioski Na podstawie tego stosunkowo obszernego badania dochodzimy do wniosku, że wegetarianie, zwłaszcza weganie, o zróżnicowanych cechach charakterystycznych, ale o stabilnej diecie, mają niższe ciśnienie skurczowe i rozkurczowe oraz mniejsze nadciśnienie tętnicze niż osoby wszystkożerne. Wynika to tylko częściowo z ich mniejszej masy ciała.


title: Czerwone mięso i rak jelita grubego: czy powinniśmy zostać wegetarianami, czy możemy uczynić mięso bezpieczniejszym?

text: Kontrowersyjny jest wpływ spożycia mięsa na ryzyko zachorowania na raka. Jednak ostatnie metaanalizy pokazują, że konsumenci wędlin i mięsa czerwonego są narażeni na zwiększone ryzyko zachorowania na raka jelita grubego. Wzrost ten jest znaczny, ale skromny (20-30%). Obecne zalecenia WCRF-AICR to spożywanie nie więcej niż 500 g mięsa czerwonego tygodniowo i unikanie mięsa przetworzonego. Ponadto nasze badania pokazują, że mięso wołowe i peklowane wieprzowe sprzyjają powstawaniu raka jelita grubego u szczurów. Głównym promotorem w mięsie jest żelazo hemowe, pochodzące z N-nitrozacji lub peroksydacji tłuszczu. Dodatki dietetyczne mogą tłumić toksyczne działanie żelaza hemowego. Na przykład, promowanie karcynogenezy okrężnicy u szczurów przez gotowane, poddane działaniu azotynu i utlenione mięso peklowane o wysokiej zawartości hemu zostało zahamowane przez dietetyczny wapń i α-tokoferol, a badanie na ochotnikach potwierdziło te ochronne działanie u ludzi. Te dodatki i inne wciąż badane mogą stanowić akceptowalny sposób zapobiegania rakowi jelita grubego. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Związek między wzorcami żywieniowymi a zdrowiem psychicznym we wczesnym okresie dojrzewania.

text: CEL: Zbadanie związków między wzorcami żywieniowymi a zdrowiem psychicznym we wczesnym okresie dojrzewania. METODA: Western Australian Pregnancy Cohort (Raine) Study to prospektywne badanie 2900 ciąż zrekrutowanych w latach 1989-1992. W wieku 14 lat (2003-2006; n=1324) do oceny zachowania (charakteryzującego stan zdrowia psychicznego) zastosowano Child Behaviour Checklist (CBCL), z wyższymi wynikami oznaczającymi gorsze zachowanie. Zidentyfikowano dwa wzorce żywieniowe (zachodni i zdrowy) przy użyciu analizy czynnikowej i spożycia grup żywności oszacowanych za pomocą 212-elementowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Zależności między wzorcami żywieniowymi, spożyciem grup pokarmowych i zachowaniem zbadano przy użyciu ogólnego modelowania liniowego po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających w wieku 14 lat: całkowite spożycie energii, wskaźnik masy ciała, aktywność fizyczna, używanie ekranów, struktura rodziny, dochód i funkcjonowanie, płeć i matka edukacja w ciąży. WYNIKI: Wyższa suma (b=2,20, 95% CI=1,06, 3,35), internalizacja (wycofana/przygnębiona) (b=1,25, 95% CI=0,15, 2,35) i eksternalizacja (przestępca/agresywna) (b=2,60, 95 % CI=1,51, 3,68) Wyniki CBCL były istotnie związane z zachodnim wzorcem żywieniowym, ze zwiększonym spożyciem żywności na wynos, słodyczy i czerwonego mięsa. Lepsze wyniki behawioralne były istotnie związane z wyższym spożyciem zielonych warzyw liściastych i świeżych owoców (elementy wzorca zdrowego). WNIOSEK: Te odkrycia wskazują na zachodni wzorzec żywieniowy w gorszych wynikach behawioralnych nastolatków. Lepsze wyniki behawioralne wiązały się z wyższym spożyciem świeżych owoców i zielonych warzyw liściastych.


title: Diety wegetariańskie a zachorowalność na cukrzycę w Adventist Health Study-2

text: Cel Ocena związku diety z występowaniem cukrzycy wśród nie-czarnych i czarnoskórych uczestników Adventist Health Study-2. Metody i wyniki Uczestnikami było 15 200 mężczyzn i 26 187 kobiet (17,3% czarnoskórych) w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, którzy byli wolni od cukrzycy i którzy dostarczyli dane demograficzne, antropometryczne, dotyczące stylu życia i diety. Uczestnicy zostali pogrupowani jako weganie, laktoowowegetarianie, pescowegetarianie, semiwegetariańscy lub niewegetariańscy (grupa referencyjna). Kwestionariusz kontrolny po dwóch latach dostarczył informacji na temat rozwoju cukrzycy. Przypadki cukrzycy rozwinęły się u 0,54% wegan, 1,08% lakto ovo wegetarian, 1,29% pescowegetarian, 0,92% semiwegetarian i 2,12% niewegetarian. Czarni mieli zwiększone ryzyko w porównaniu z innymi rasami (iloraz szans [OR] 1,364; 95% przedział ufności [CI], 1,093–1,702). W analizie wielokrotnej regresji logistycznej kontrolującej wiek, płeć, wykształcenie, dochody, oglądanie telewizji, aktywność fizyczną, sen, spożywanie alkoholu, palenie tytoniu i BMI, weganie (OR 0,381; 95% CI 0,236–0,617), lakto-owowegetarianie (OR 0,618; OR 0,618; 95% CI 0,503–0,760) i semiwegetarianie (OR 0,486, 95% CI 0,312–0,755) mieli mniejsze ryzyko zachorowania na cukrzycę niż niewegetarianie. U osób niebędących Murzynami diety wegańskie, lakto owo i semiwegetariańskie chroniły przed cukrzycą (OR 0,429, 95% CI 0,249–0,740; OR 0,684, 95% CI 0,542–0,862; OR 0,501, 95% CI 0,303–0,827); wśród Czarnych diety wegańska i laktoowowegetariańska były ochronne (OR 0,304, 95% CI 0,110–0,842; OR 0,472, 95% CI 0,270–0,825). Związki te wzmocniły się, gdy z analiz usunięto BMI. Wnioski Diety wegetariańskie (wegańskie, lacto ovo, semi-) wiązały się ze znacznym i niezależnym zmniejszeniem zachorowalności na cukrzycę. U Czarnych wymiar ochrony związany z dietami wegetariańskimi był tak duży, jak nadmierne ryzyko związane z pochodzeniem etnicznym Czarnych.


title: Szybkie obniżenie poziomu cholesterolu w surowicy i ciśnienia krwi dzięki dwunastodniowej, bardzo niskotłuszczowej, ściśle wegetariańskiej diecie.

text: CEL: Badanie przeprowadzono w celu wykazania skuteczności ściśle wegetariańskiej diety o bardzo niskiej zawartości tłuszczu w modyfikacji kardiologicznych czynników ryzyka. METODY: Przebadano 500 mężczyzn i kobiet, uczestników intensywnego 12-dniowego programu z zamieszkaniem. Program koncentrował się na modyfikacji diety, umiarkowanych ćwiczeniach i radzeniu sobie ze stresem w przyszpitalnym ośrodku zdrowia. WYNIKI: W tym krótkim okresie poprawiły się sercowe czynniki ryzyka: nastąpiło średnie obniżenie całkowitego cholesterolu w surowicy o 11% (p < 0,001), ciśnienie krwi o 6% (p < 0,001) i utrata masy ciała o 2,5 kg dla mężczyźni i 1 kg dla kobiet. Poziom triglicerydów w surowicy nie wzrósł z wyjątkiem dwóch podgrup: kobiet w wieku > lub = 65 lat ze stężeniem cholesterolu w surowicy < 6,5 mmol/l oraz u kobiet w wieku od 50 do 64 lat z wyjściowym stężeniem cholesterolu w surowicy między 5,2-6,5 mmol/l. Cholesterol lipoprotein o wysokiej gęstości mierzony u 66 osób zmniejszył się o 19%. WNIOSEK: Ścisła, bardzo niskotłuszczowa dieta wegetariańska, wolna od wszelkich produktów pochodzenia zwierzęcego, w połączeniu ze zmianami stylu życia, które obejmują ćwiczenia i utratę wagi, jest skutecznym sposobem na obniżenie poziomu cholesterolu w surowicy i ciśnienia krwi.


title: Wpływ pojedynczego posiłku wysokotłuszczowego na funkcję śródbłonka u zdrowych osób.

text: Chociaż istnieje dobrze ustalony związek między poziomem cholesterolu w surowicy a ryzykiem choroby wieńcowej, indywidualne i krajowe różnice w tym związku sugerują, że inne czynniki są zaangażowane w miażdżycę. Sugeruje się również, że lipoproteiny bogate w triglicerydy związane z dietą wysokotłuszczową mają działanie miażdżycowe. Aby ocenić bezpośredni wpływ poposiłkowych lipoprotein bogatych w triglicerydy na funkcję śródbłonka, wczesny czynnik miażdżycy, badano 10 zdrowych, normocholesterolemicznych ochotników przed i przez 6 godzin po pojedynczych, izokalorycznych, wysoko- i niskotłuszczowych posiłkach (900 kalorii; odpowiednio 50 i 0 g tłuszczu). Czynność śródbłonka, w postaci wazoaktywności przepływowej, oceniano w tętnicy ramiennej za pomocą ultrasonografii 7,5 MHz jako procentową zmianę średnicy tętnicy 1 minutę po 5 minutach niedrożności tętnicy górnej ramienia. Lipoproteiny i glukozę w surowicy oznaczano przed jedzeniem oraz 2 i 4 godziny po posiłku. Triglicerydy w surowicy wzrosły z 94 +/- 55 mg/dl przed posiłkiem do 147 +/- 80 mg/dl 2 godziny po posiłku wysokotłuszczowym (p = 0,05). Wazoaktywność zależna od przepływu zmniejszyła się z 21 +/- 5% przed posiłkiem do 11 +/- 4%, 11 +/- 6% i 10 +/- 3% po 2, 3 i 4 godzinach po posiłku wysokotłuszczowym, odpowiednio (wszystkie p < 0,05 w porównaniu z danymi dotyczącymi posiłków o niskiej zawartości tłuszczu). Po posiłku niskotłuszczowym nie zaobserwowano zmian w lipoproteinach ani w wazoaktywności zależnej od przepływu. Cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości na czczo korelował odwrotnie (r = -0,47, p = 0,04) z wazoaktywnością przepływu przedposiłkowego, ale poziom triglicerydów nie. Średnia zmiana poposiłkowej zależnej od przepływu wazoaktywności po 2, 3 i 4 godzinach korelowała ze zmianą stężenia triglicerydów w surowicy po 2 godzinach (r = -0,51, p = 0,02). Wyniki te pokazują, że pojedynczy wysokotłuszczowy posiłek przejściowo upośledza funkcję śródbłonka. Odkrycia te identyfikują potencjalny proces, w którym dieta wysokotłuszczowa może mieć działanie miażdżycowe niezależnie od wywołanych zmian cholesterolu.


title: Wpływanie na żywienie publiczne w celu zapobiegania chorobom niezakaźnym: od interwencji społeczności do programów krajowych — doświadczenia z Finlandii.

text: Obecnie trwa globalna transformacja zdrowotna. Obciążenie chorobami niezakaźnymi (NCD) gwałtownie rośnie w krajach rozwijających się, w dużej mierze w wyniku zmian w stylu życia. Oprócz zmian w używaniu tytoniu i aktywności fizycznej, główne zmiany zachodzą w diecie, co w znacznym stopniu przyczynia się do rosnącej epidemii NCD. W związku z tym ogromnym globalnym wyzwaniem dla zdrowia publicznego jest wpływ na trendy w diecie i żywieniu w celu skutecznej globalnej profilaktyki NCD. Zmiana stanu zdrowia nastąpiła w Finlandii po II wojnie światowej szybko, a śmiertelność z powodu chorób układu krążenia (CVD) była wyjątkowo wysoka. Projekt North Karelia został uruchomiony w 1972 roku jako wspólnotowy, a później ogólnokrajowy program mający na celu wpływanie na dietę i inny styl życia, które są kluczowe w zapobieganiu CVD. Interwencja miała mocne podstawy teoretyczne i wykorzystywała kompleksowe strategie. Kluczowymi elementami były szerokie zorganizowanie społeczności i silny udział ludzi. Ocena wykazała, jak zmieniła się dieta (w szczególności spożycie tłuszczu) i jak zmiany te doprowadziły do znacznego obniżenia poziomu cholesterolu w surowicy i ciśnienia krwi w populacji. Pokazano również, jak śmiertelność z powodu choroby niedokrwiennej serca w populacji w wieku produkcyjnym spadła o 73% w Karelii Północnej io 65% w całym kraju w latach 1971-1995. Chociaż Finlandia jest krajem uprzemysłowionym, Karelia Północna była raczej niski poziom społeczno-ekonomiczny i wiele problemów społecznych w latach 70. i 80. XX wieku. Projekt opierał się na niskokosztowych działaniach interwencyjnych, w których kluczową rolę odgrywał udział ludzi i organizacje społeczne. Kompleksowe interwencje w społeczności zostały ostatecznie wsparte działaniami krajowymi — od wytycznych eksperckich i działań medialnych po współpracę i politykę branżową. Podobne zasady dla interwencyjnych programów żywieniowych można by zastosować w krajach rozwijających się, oczywiście dostosowanych do lokalnych warunków. Niniejszy artykuł omawia doświadczenia Projektu Karelia Północna w świetle potrzeb krajów mniej uprzemysłowionych i zawiera pewne ogólne zalecenia.


title: Ocena ilościowa genów transferazy butyryl-CoA:octan CoA ujawnia różne zdolności produkcyjne maślanu u osób w zależności od diety i wieku.

text: Mikrobiota przewodu pokarmowego wytwarza krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, zwłaszcza maślan, które wpływają na zdrowie okrężnicy, funkcje odpornościowe i regulację epigenetyczną. Aby ocenić wpływ odżywiania i starzenia na produkcję maślanu, przeanalizowano gen transferazy butyrylo-CoA:octan CoA i przesunięcia populacji klastrów Clostridium IV i XlVa, głównych producentów maślanu. Ocenie poddano próbki kału młodych zdrowych wszystkożerców (24 ± 2,5 roku), wegetarian (26 ± 5 lat) i starszych (86 ± 8 lat) wszystkożerców. Dieta i styl życia oceniano w wywiadach kwestionariuszowych. Osoby starsze miały znacznie mniej kopii genu transferazy butyrylo-CoA:octan CoA niż młode wszystkożerne (P=0,014), podczas gdy wegetarianie wykazali największą liczbę kopii (P=0,048). Denaturacja termiczna krzywej topnienia wariantu genu transferazy butyrylo-CoA:octan CoA związanej z Roseburia/Eubacterium rectale spp. była znacznie bardziej zmienna u wegetarian niż u osób starszych. Skupienie Clostridium XIVa występowało częściej u wegetarian (P=0,049) i wszystkożerców (P<0,01) niż w grupie osób starszych. Mikrobiota żołądkowo-jelitowa osób starszych charakteryzuje się obniżoną zdolnością produkcji maślanu, co odzwierciedla zwiększone ryzyko chorób zwyrodnieniowych. Wyniki te sugerują, że gen transferazy butyrylo-CoA:octan CoA jest cennym markerem funkcji mikrobioty przewodu pokarmowego. © 2011 Federacja Europejskich Towarzystw Mikrobiologicznych. Wydane przez Blackwell Publishing Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Dieta wegetariańska wpływa na geny metabolizmu oksydacyjnego i syntezy kolagenu.

text: TŁO/CEL: Wiadomo, że dieta wegetariańska zapobiega wielu chorobom, ale może wpływać na równowagę metabolizmu węglowodanów i tłuszczów, a także syntezę kolagenu. Badanie to porównuje wzorce ekspresji odpowiednich genów w błonie śluzowej jamy ustnej u wszystkożerców i wegetarian. METODY: Ilościową reakcję łańcuchową polimerazy odwrotnej transkryptazy zastosowano do analizy poziomu mRNA z transportera karnityny OCTN2, wątrobowego CPT1A i niewątrobowych izoform CPT1B palmitoilotransferazy karnityny i kolagenu (CCOL2A1) w błonie śluzowej jamy ustnej. WYNIKI: W porównaniu z ochotnikami z tradycyjnymi nawykami żywieniowymi, spożycie węglowodanów było znacznie wyższe (+22%) u wegetarian. Wiązało się to ze znaczną stymulacją CPT1A (+50%) i OCTN2 (+10%) oraz obniżoną syntezą kolagenu (-10%). WNIOSEK: Te nowe odkrycia dostarczają dalszych informacji na temat powiązania zmienionego metabolizmu tłuszczów i zmniejszonej syntezy kolagenu u wegetarian, co może również odgrywać rolę w procesie starzenia. Copyright 2008 S. Karger AG, Bazylea.


title: Tryptofan będący źródłem białka jako skuteczna metoda leczenia lęku społecznego: badanie pilotażowe.

text: Do niedawna nienaruszone białko bogate w tryptofan nie było postrzegane jako alternatywa dla tryptofanu o jakości farmaceutycznej, ponieważ białko zawiera również duże obojętne aminokwasy (LNAA), które konkurują o miejsca transportu przez barierę krew-mózg. Najnowsze dowody wskazują, że gdy odolejone nasiona tykwy (bogate źródło tryptofanu o zawartości około 22 mg/g białka) połączy się z glukozą (węglowodanem, który obniża poziom konkurencyjnych LNAA w surowicy) uzyskuje się efekt kliniczny podobny do tryptofanu o jakości farmaceutycznej . Obiektywne i subiektywne pomiary lęku u osób cierpiących na fobię społeczną (znaną również jako zespół lęku społecznego) zostały wykorzystane do pomiaru zmian lęku w odpowiedzi na bodziec w ramach podwójnie ślepego, krzyżowego badania kontrolowanego placebo z myciem. okres 1 tygodnia między sesjami badawczymi. Badani zostali losowo przydzieleni do rozpoczęcia z (i) tryptofanem będącym źródłem białka (odolejone nasiona tykwy) w połączeniu z węglowodanami lub (ii) samym węglowodanem. Tydzień po sesji początkowej badani wrócili na sesję uzupełniającą i otrzymali odwrotne traktowanie niż na pierwszej sesji. Wszystkich 7 osób, które rozpoczęły badanie, ukończyło 2-tygodniowy protokół. Tryptofan będący źródłem białka z węglowodanami, ale nie samymi węglowodanami, spowodował znaczną poprawę w obiektywnym pomiarze lęku. Tryptofan będący źródłem białka w połączeniu z węglowodanami o wysokim indeksie glikemicznym jest potencjalnym środkiem przeciwlękowym dla osób cierpiących na fobię społeczną.


title: Czy dieta wegańska zmniejsza ryzyko choroby Parkinsona?

text: Z trzech ostatnich badań kliniczno-kontrolnych wynika, że diety bogate w tłuszcze zwierzęce lub cholesterol wiążą się ze znacznym wzrostem ryzyka choroby Parkinsona (PD); natomiast tłuszcz pochodzenia roślinnego nie wydaje się zwiększać ryzyka. Podczas gdy zgłaszane wskaźniki chorobowości na chorobę Parkinsona z uwzględnieniem wieku są stosunkowo jednolite w całej Europie i obu Amerykach, czarnoskórzy mieszkańcy Afryki Subsaharyjskiej, mieszkający na obszarach wiejskich Chińczycy i Japończycy, których dieta jest na ogół wegańska lub quasi-wegańska, wydają się mieć znacznie niższe wskaźniki . Ponieważ obecne rozpowszechnienie PD u Afroamerykanów niewiele różni się od tego u białych, czynniki środowiskowe prawdopodobnie są odpowiedzialne za niskie ryzyko PD u czarnych Afrykanów. Podsumowując, odkrycia te sugerują, że diety wegańskie mogą być szczególnie ochronne w odniesieniu do PD. Nie dają one jednak wglądu w to, czy tłuszcze nasycone, związki związane z tłuszczem zwierzęcym, białko zwierzęce lub zintegrowany wpływ składników produktów zwierzęcych pośredniczą w ryzyku związanym ze spożyciem tłuszczów zwierzęcych. Ostatnio wykazano, że ograniczenie kalorii chroni centralne neurony dopaminergiczne myszy przed neurotoksynami, przynajmniej częściowo poprzez indukcję białek szoku cieplnego; przypuszczalnie ochrona zapewniana przez diety wegańskie odzwierciedla podobny mechanizm. Możliwość, że diety wegańskie mogą być korzystne terapeutycznie w chP, spowalniając utratę przeżywających neuronów dopaminergicznych, a tym samym opóźniając progresję zespołu, może wymagać zbadania. Diety wegańskie mogą być również pomocne dla pacjentów z chorobą Parkinsona poprzez promowanie zdrowia naczyń krwionośnych i wspomaganie barierowego transportu L-dopa przez barierę krew-mózg. Copyright 2001 Harcourt Publishers Ltd.


title: Intensywne zmiany stylu życia mogą wpływać na progresję raka prostaty.

text: CEL: Mężczyznom z rakiem prostaty często zaleca się wprowadzenie zmian w diecie i stylu życia, chociaż wpływ tych zmian nie został dobrze udokumentowany. Dlatego oceniliśmy wpływ kompleksowych zmian stylu życia na antygen specyficzny dla prostaty (PSA), trendy leczenia i stymulowany przez surowicę wzrost komórek LNCaP u mężczyzn z wczesnym, potwierdzonym biopsją rakiem prostaty po 1 roku. MATERIAŁY I METODY: Rekrutacja pacjentów była ograniczona do mężczyzn, którzy zdecydowali się nie poddawać żadnemu konwencjonalnemu leczeniu, co dało niezwykłą okazję do nieinterwencyjnej randomizowanej grupy kontrolnej, aby uniknąć mylących skutków interwencji, takich jak radioterapia, operacja lub terapia deprywacji androgenów. W sumie 93 ochotników z PSA w surowicy od 4 do 10 ng/ml i nowotworem w skali Gleasona poniżej 7 zostało losowo przydzielonych do grupy eksperymentalnej, którą poproszono o dokonanie kompleksowych zmian w stylu życia lub do grupy kontrolnej o zwykłej opiece. WYNIKI: Żaden z pacjentów z grupy eksperymentalnej, ale 6 pacjentów kontrolnych nie przeszło konwencjonalnego leczenia z powodu wzrostu PSA i/lub progresji choroby w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego. PSA zmniejszył się o 4% w grupie eksperymentalnej, ale wzrósł o 6% w grupie kontrolnej (p = 0,016). Wzrost komórek raka prostaty LNCaP (American Type Culture Collection, Manassas, Virginia) był prawie 8 razy bardziej hamowany przez surowicę z grupy eksperymentalnej niż z grupy kontrolnej (70% vs 9%, p <0,001). Zmiany PSA w surowicy, a także wzrost komórek LNCaP były istotnie związane ze stopniem zmiany diety i stylu życia. WNIOSKI: Intensywne zmiany stylu życia mogą wpływać na progresję wczesnego raka prostaty o niskim stopniu złośliwości u mężczyzn. Dalsze badania i długoterminowe obserwacje są uzasadnione.


title: Artykuły oryginalne: Wegetariańska w porównaniu ze źródłem białka w diecie mięsa i homeostazą fosforu w przewlekłej chorobie nerek

text: Podsumowanie Tło i cele Pacjenci z zaawansowaną przewlekłą chorobą nerek (CKD) mają dodatni bilans fosforu, ale poziom fosforu jest utrzymywany w normalnym zakresie poprzez fosfaturię indukowaną przez wzrost czynnika wzrostu fibroblastów-23 (FGF23) i parathormonu (PTH). Stanowi to uzasadnienie dla zaleceń ograniczenia spożycia fosforanów w diecie do 800 mg/d. Jednak ważne może być również źródło białka fosforanu. Projekt, otoczenie, uczestnicy i pomiary Przeprowadziliśmy badanie krzyżowe na dziewięciu pacjentach ze średnim szacowanym GFR wynoszącym 32 ml/min, aby bezpośrednio porównać diety wegetariańskie i mięsne z równoważnymi składnikami odżywczymi przygotowanymi przez personel badawczy. Podczas ostatnich 24 godzin każdego 7-dniowego okresu diety badani byli hospitalizowani w ośrodku badawczym i często monitorowano mocz i krew. Wyniki Wyniki wskazują, że 1 tydzień diety wegetariańskiej doprowadził do obniżenia poziomu fosforu w surowicy i obniżenia poziomu FGF23. Pobyt szpitalny wykazywał podobną dobową zmienność fosforu we krwi, wapnia, PTH i frakcyjnego wydalania fosforu z moczem, ale istotne różnice między dietą wegetariańską i mięsną. Wreszcie, 24-godzinne frakcyjne wydalanie fosforu było silnie skorelowane z 2-godzinną zbiórką moczu na czczo w przypadku diety wegetariańskiej, ale nie diety mięsnej. Wnioski Podsumowując, badanie to pokazuje, że źródło białka ma istotny wpływ na homeostazę fosforu u pacjentów z PChN. Dlatego poradnictwo dietetyczne dla pacjentów z PChN musi zawierać informacje nie tylko o ilości fosforanów, ale także o źródle białka, z którego pochodzi fosforan.


title: Czy zakażenie dróg moczowych Escherichia coli jest chorobą odzwierzęcą? Dowód bezpośredniego związku ze zwierzętami produkcyjnymi i mięsem.

text: Ostatnio zasugerowano, że Escherichia coli powodująca zakażenie dróg moczowych (ZUM) może pochodzić z mięsa i zwierząt. Celem było zbadanie, czy istnieje powiązanie klonalne między bakteriami E. coli pochodzącymi od zwierząt, mięsa i pacjentów z ZUM. Dwadzieścia dwie geograficznie i czasowo dopasowane B2 E. coli od pacjentów z ZUM, ludzi mieszkających w społeczności, mięsa kurcząt brojlerów, wieprzowiny i kurcząt brojlerów, wcześniej zidentyfikowanych jako wykazujące osiem genotypów wirulencji przez wykrywanie mikromacierzy około 300 genów, zbadano pod kątem klonów powiązanie przez PFGE. Wybrano dziewięć izolatów i przetestowano pod kątem zjadliwości in vivo w mysim modelu wstępującego UTI. Szczepy ZUM i żyjące w społeczności szczepy ludzkie były blisko spokrewnione klonalnie ze szczepami mięsnymi. Kilka szczepów pochodzących od człowieka było również powiązanych klonalnie. Wszystkie dziewięć izolatów, niezależnie od pochodzenia, było zjadliwych w modelu ZUM z dodatnimi posiewami moczu, pęcherza moczowego i nerek. Co więcej, izolaty o tym samym profilu genowym dały również podobną liczbę bakterii w moczu, pęcherzu moczowym i nerkach. To badanie wykazało powiązanie klonalne między E. coli z mięsa a ludźmi, dostarczając solidnych dowodów na to, że ZUM jest chorobą odzwierzęcą. Bliski związek między ludźmi żyjącymi w społeczności a izolatami ZUM może wskazywać na rozprzestrzenianie się źródła punktowego, np. przez skażone mięso.


title: Parametry funkcji nerek tajskich wegan w porównaniu z nie-weganami.

text: W Azji wegetarianizm jest ugruntowanym nawykiem żywieniowym. Wydaje się, że przyjęcie diety wegańskiej prowadzi do zmniejszenia kilku czynników ryzyka zdrowotnego. Chociaż wegetarianizm ma zauważalny wpływ na układ hematologiczny, wpływ na układ nefrologiczny nie został dobrze wyjaśniony. Wzorzec parametrów czynności nerek badano u 25 wegan tajlandzkich w porównaniu z 25 nie-wegetarianami. Spośród badanych parametrów stwierdzono, że białko w moczu było istotnie różne (p < 0,05) u wegan i kontroli. Weganie mieli znacznie niższy poziom białka w moczu.


title: Wpływ diety niskotłuszczowej i bogatej w błonnik oraz programu ćwiczeń na czynniki ryzyka raka piersi in vivo oraz wzrost i apoptozę komórek nowotworowych in vitro.

text: W niniejszym badaniu zbadano wpływ diety i ćwiczeń fizycznych na znane czynniki ryzyka raka piersi (BCa), w tym estrogen, otyłość, insulinę i insulinopodobny czynnik wzrostu I (IGF-I) u kobiet po menopauzie z nadwagą/otyłością . Ponadto, stosując przed- i po-interwencyjną surowicę badanych in vitro, zbadano stymulowany surowicą wzrost i apoptozę trzech linii komórkowych BCa z receptorami estrogenowymi. Kobiety stosowały dietę niskotłuszczową (10-15% kcal), bogatą w błonnik (30-40 g/1000 kcal/dzień) i uczęszczały na codzienne zajęcia ruchowe przez 2 tygodnie. Poziom estradiolu w surowicy był obniżony u kobiet leczonych hormonalnie (HT; n = 28) oraz nie leczonych HT (n = 10). Insulina w surowicy i IGF-I były istotnie obniżone u wszystkich kobiet, podczas gdy białko wiążące IGF-1 było istotnie zwiększone. Wzrost in vitro linii komórkowych BCa został zmniejszony o 6,6% dla komórek MCF-7, 9,9% dla komórek ZR-75-1 i 18,5% dla komórek T-47D. Apoptoza wzrosła o 20% w komórkach ZR-75-1, 23% w komórkach MCF-7 i 30% w komórkach T-47D (n = 12). Wyniki te pokazują, że dieta o bardzo niskiej zawartości tłuszczu i wysokiej zawartości błonnika w połączeniu z codziennymi ćwiczeniami prowadzi do znacznej redukcji czynników ryzyka dla BCa, podczas gdy pacjenci mieli nadwagę/otyłość. Te zmiany w surowicy in vivo spowalniały wzrost i indukowały apoptozę w stymulowanych surowicą liniach komórkowych BCa in vitro.


title: Diety wegetariańskie są związane ze stanami zdrowego nastroju: badanie przekrojowe przeprowadzone na dorosłych adwentystów Dnia Siódmego

text: Tło Stan zdrowia fizycznego wegetarian jest szeroko opisywany, ale istnieją ograniczone badania dotyczące stanu zdrowia psychicznego wegetarian, szczególnie w odniesieniu do nastroju. Diety wegetariańskie wykluczają ryby, główne źródło w diecie kwasu eikozapentaenowego (EPA) i kwasu dokozaheksaenowego (DHA), kluczowych regulatorów struktury i funkcji komórek mózgowych. Diety wszystkożerne o niskiej zawartości EPA i DHA są powiązane z zaburzeniami nastroju w badaniach obserwacyjnych i eksperymentalnych. Metody Zbadaliśmy związki między stanem nastroju a spożyciem wielonienasyconych kwasów tłuszczowych w wyniku przestrzegania diety wegetariańskiej lub wszystkożernej w badaniu przekrojowym 138 zdrowych mężczyzn i kobiet Adwentystów Dnia Siódmego mieszkających na południowym zachodzie. Uczestnicy wypełnili ilościowy kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków, skalę stresu depresyjnego i lęku (DASS) oraz kwestionariusze profilu stanów nastroju (POMS). Wyniki Wegetarianie (VEG: n = 60) zgłaszali znacząco mniej negatywnych emocji niż wszystkożercy (OMN: n = 78) mierzone zarówno średnimi całkowitymi wynikami DASS, jak i POMS (8,32 ± 0,88 vs 17,51 ± 1,88, p = 0,000 i 0,10 ± 1,99 vs 15,33 ± 3,10, p = 0,007). VEG odnotowało istotnie niższe średnie spożycie EPA (p < 0,001), DHA (p < 0,001), a także kwasu tłuszczowego omega-6, kwasu arachidonowego (AA; p < 0,001) oraz wyższe średnie spożycie kwas α-linolenowy o krótszym łańcuchu (p < 0,001) i kwas linolowy (p < 0,001) niż OMN. Średnie całkowite wyniki DASS i POMS były dodatnio związane ze średnim spożyciem EPA (p < 0,05), DHA (p < 0,05) i AA (p < 0,05) oraz odwrotnie proporcjonalne do spożycia ALA (p < 0,05) i LA (p < 0,05), co wskazuje, że uczestnicy z niskim spożyciem EPA, DHA i AA oraz wysokim spożyciem ALA i LA mieli lepszy nastrój. Wnioski Profil diety wegetariańskiej nie wydaje się mieć negatywnego wpływu na nastrój pomimo niskiego spożycia długołańcuchowych kwasów tłuszczowych omega-3.


title: Zarządzanie błędami medycznymi: ideologia, zaściankowość i odpowiedzialność wśród internistów na stażu.

text: Pod koniec medycznego szkolenia podyplomowego, nowicjusze interniści (zwani łącznie personelem domowym) zostali wprowadzeni w doświadczenie, że albo zrobili coś pacjentowi, co miało szkodliwe konsekwencje, albo byli świadkami tego, jak robili to koledzy. Kiedy te zdarzenia miały miejsce, personel domu zaangażował się w procesy społeczno-psychologiczne, wykorzystując różne mechanizmy radzenia sobie i praktyki grupowe, aby poradzić sobie z tymi nieszczęściami. Trzy główne mechanizmy były wykorzystywane przez personel domowy do definiowania i obrony różnych często występujących wpadek: zaprzeczanie, dyskontowanie i dystansowanie się. Negacja składała się z trzech elementów: negacji pojęcia błędu poprzez zdefiniowanie praktyki medycznej jako sztuki z „szarymi obszarami”, wypierania rzeczywistych błędów przez zapominanie o nich oraz redefiniowania błędów na niebłędne. Dyskontowanie obejmowało te obrony, które uzewnętrzniały winę; mianowicie błędy, które były spowodowane okolicznościami od nich niezależnymi. Obejmowały one: obwinianie systemu biurokratycznego poza medycyną; obwinianie przełożonych lub podwładnych w zakresie chorób wewnętrznych; obwinianie choroby i obwinianie pacjenta. Kiedy nie mogli już dłużej zaprzeczać lub lekceważyć błędu ze względu na jego wielkość, stosowali techniki dystansowania. Pomimo tego wspólnego wyszukanego repertuaru zaprzeczania, dyskontowania i dystansowania się, okazało się, że dla wielu domowników pozostały głębokie wątpliwości, a nawet poczucie winy. Te kłopotliwe uczucia nie ustępowały ani łatwo, ani automatycznie. W ich obronie przeplatały się fundamentalne pytania o winę i odpowiedzialność, gdy oscylowali między sobą a obwinianiem innych. Dla wielu „sprawa nigdy nie została zamknięta”, nawet po zakończeniu formalnego szkolenia, co jest pomijane w literaturze medycznej i socjologicznej. Niewiele w ich 3-letnim programie magisterskim pozwoliło im przepracować towarzyszącą im podatność i niejasność towarzyszącą zarządzaniu błędami. Stąd też istniały nieprzystosowawcze aspekty zbiorowo nabytych mechanizmów obronnych. Stwierdzono, że cały system odpowiedzialności w trakcie kształcenia absolwentów specjalności medycznych jest procesem zmiennym, a czasami sprzecznym. Domownicy ostatecznie postrzegają siebie jako jedynego arbitra błędów i ich rozstrzygania. Domownicy zaczynają odczuwać, że nikt nie może ich osądzać ani ich decyzji, a już na pewno nie wszystkich ich pacjentów. W miarę postępów w szkoleniu nawet wewnętrzne kohorty odpowiedzialne za odpowiedzialność – Wydział Lekarski, wykładowcy i rówieśnicy – są w różnym stopniu zdyskontowani. Wypracowali silną ideologię, uzasadniającą ich zazdrośnie strzeżoną autonomię. (STREFA SKRÓCONA DO 400 SŁÓW)


title: Czynniki ryzyka zawału mięśnia sercowego u kobiet i mężczyzn: spostrzeżenia z badania INTERHEART.

text: CELE: Choroba niedokrwienna serca (CHD) jest główną przyczyną zgonów wśród mężczyzn i kobiet na całym świecie. Kobiety rozwijają CHD około 10 lat później niż mężczyźni, ale przyczyny tego są niejasne. Celem tego raportu jest ustalenie, czy istnieją różnice w rozkładzie czynników ryzyka między kobietami i mężczyznami w różnych kategoriach wiekowych, aby pomóc wyjaśnić, dlaczego u kobiet ostry MI rozwija się później niż u mężczyzn. METODY I WYNIKI: Wykorzystaliśmy globalne badanie kliniczno-kontrolne INTERHEART obejmujące 27 098 uczestników z 52 krajów, z których 6787 stanowiły kobiety. Mediana wieku pierwszego ostrego MI była wyższa u kobiet niż mężczyzn (65 vs 56 lat; p < 0,0001). Dziewięć modyfikowalnych czynników ryzyka było związanych z MI u kobiet i mężczyzn. Nadciśnienie [2,95(2,66 -3,28) vs 2,32(2,16-2,48)], cukrzyca [4,26(3,68-4,94) vs.2,67 (2,43-2,94), aktywność fizyczna [0,48 (0,41-0,57) vs. 0,77 (0,71- 0,83)] i umiarkowane spożywanie alkoholu [0,41 (0,34-0,50) vs. 0,88 (0,82-0,94)] były silniej związane z MI wśród kobiet niż mężczyzn. Związek nieprawidłowych lipidów, obecnego palenia, otyłości brzusznej, diety wysokiego ryzyka i czynników stresu psychospołecznego z MI był podobny u kobiet i mężczyzn. Związki z czynnikami ryzyka były generalnie silniejsze wśród osób młodszych w porównaniu ze starszymi kobietami i mężczyznami. Populacyjne ryzyko przypisywane (PAR) wszystkich dziewięciu czynników ryzyka przekraczało 94% i było podobne wśród kobiet i mężczyzn (96 vs 93%). Mężczyźni byli istotnie bardziej narażeni na MI przed 60. rokiem życia niż kobiety, jednak po uwzględnieniu poziomów czynników ryzyka różnica między płciami w prawdopodobieństwie wystąpienia MI przed 60. rokiem życia zmniejszyła się o ponad 80%. WNIOSEK: Kobiety doświadczają pierwszego ostrego MI średnio 9 lat później niż mężczyźni. Dziewięć modyfikowalnych czynników ryzyka jest istotnie związanych z ostrym MI zarówno u mężczyzn, jak i kobiet i wyjaśnia ponad 90% PAR. Różnicę wieku pierwszego MI można w dużej mierze wyjaśnić wyższymi poziomami czynników ryzyka w młodszym wieku u mężczyzn w porównaniu z kobietami.


title: Pięć lat po tym, jak błądzić jest człowiekiem: czego się nauczyliśmy?

text: Pięć lat temu Instytut Medycyny (IOM) wezwał do podjęcia ogólnokrajowych wysiłków na rzecz bezpieczeństwa opieki zdrowotnej. Chociaż postępy od tego czasu były powolne, raport IOM naprawdę „zmienił dyskusję” na skupienie się na zmianach systemów, pobudził szerokie grono interesariuszy do zaangażowania się w bezpieczeństwo pacjentów i zmotywował szpitale do przyjęcia nowych bezpiecznych praktyk. Tempo zmian prawdopodobnie przyspieszy, szczególnie w zakresie wdrażania elektronicznej dokumentacji medycznej, rozpowszechniania bezpiecznych praktyk, szkolenia zespołowego i pełnego ujawniania pacjentom po urazach. W przypadku skierowania do szpitali, które faktycznie osiągają wysoki poziom bezpieczeństwa, opłata za wyniki może stanowić dodatkową zachętę. Jednak poprawa skali przewidzianej przez IOM wymaga krajowego zaangażowania w ścisłe, ambitne, ilościowe i dobrze śledzone cele krajowe. Agencja Badań i Jakości Opieki Zdrowotnej powinna zgromadzić wszystkie zainteresowane strony, w tym płatników, w celu uzgodnienia zestawu wyraźnych i ambitnych celów w zakresie bezpieczeństwa pacjentów, które mają zostać osiągnięte do 2010 r.


title: Ograniczenia dotyczące godzin dyżuru dla rezydentów — kogo chronimy?: Krytyczne kwestie AOA.

text: Zgodnie z zaleceniami Nasca, nasze programy nauczania muszą pielęgnować profesjonalizm i zacierać własne interesy, które są podstawą praktyki medycznej i zawodu. Dotychczasowe dowody sugerują, że ograniczenia godzin pracy oparte wyłącznie na określonych przez zegar ograniczeniach czasowych raczej zniechęcają niż promują profesjonalne zachowanie, którego pragniemy u przyszłych lekarzy. Niezależnie od wszelkich kwestii związanych z dyżurami czy zdatnością do dyżuru, kompetencyjny system edukacji medycznej jest zarówno pożądany, jak i konieczny w obecnym środowisku edukacji medycznej. Wobec braku dowodów sugerujących, że limity godzin dyżuru zmniejszają błędy medyczne i zwiększają bezpieczeństwo pacjentów, i dopóki nie przekształcimy się w system edukacji rezydentów oparty na kompetencjach, nie należy pozwolić, aby błędne i nadgorliwe skupianie się na ograniczaniu godzin pracy miało niezamierzona konsekwencja erozji etosu profesjonalizmu, którego my i nasi pacjenci przyzwyczailiśmy się do lekarza.


title: Wpływ godzin pracy pracowników służby zdrowia i pozbawienia snu na bezpieczeństwo i wydajność.

text: TŁO: Wzrasta zainteresowanie wpływem godzin pracy rezydentów-lekarzy i pielęgniarek na bezpieczeństwo pacjentów. Dowody pokazują, że harmonogramy pracy mają głęboki wpływ na sen i wydajność usługodawców, a także na bezpieczeństwo ich i pacjentów. Pielęgniarki pracujące w systemie zmianowym dłuższym niż 12,5 godziny są znacznie bardziej narażone na zmniejszenie czujności w pracy, doznanie urazu przy pracy lub popełnienie błędu medycznego. Lekarze stażyści pracujący na tradycyjnych > 24-godzinnych zmianach dyżurowych są narażeni na znacznie zwiększone ryzyko doznania urazu ostrym narzędziem lub wypadku samochodowego w drodze do domu z pracy oraz popełnienia poważnego, a nawet śmiertelnego błędu medycznego. W porównaniu do pracy na 16-godzinnych zmianach, rezydenci dyżurni mają dwukrotnie więcej problemów z uwagą podczas pracy w nocy i popełniają o 36% poważniejsze błędy medyczne. Zgłaszają również, że popełniają o 300% więcej błędów medycznych związanych ze zmęczeniem, które prowadzą do śmierci pacjenta. WNIOSEK: Waga dowodów zdecydowanie sugeruje, że wydłużone zmiany w pracy znacznie zwiększają zmęczenie oraz pogarszają wydajność i bezpieczeństwo. Z punktu widzenia zarówno świadczeniodawców, jak i pacjentów godziny przepracowane rutynowo przez świadczeniodawców opieki zdrowotnej w Stanach Zjednoczonych są niebezpieczne. Aby zmniejszyć niedopuszczalnie wysoki wskaźnik błędów medycznych i urazów związanych ze zmęczeniem, którym można zapobiec wśród pracowników służby zdrowia, Stany Zjednoczone muszą ustanowić i egzekwować bezpieczne limity godzin pracy.


title: Żyto, lignany a zdrowie człowieka.

text: Otręby żytnie zawierają dużą zawartość nie tylko błonnika pokarmowego, ale również lignanów roślinnych i innych związków bioaktywnych w tzw. kompleksie błonnika pokarmowego. Stężenia we krwi lignanów, takich jak enterolakton, zostały wykorzystane jako biomarkery spożycia pokarmów roślinnych bogatych w lignany. Obecnie dowody z badań na ludziach nie dają podstaw do wniosku, że żyto, pełnoziarniste lub fitoestrogeny chronią przed rakiem. Niektóre badania wskazują jednak na ten kierunek, zwłaszcza w odniesieniu do nowotworów górnego odcinka przewodu pokarmowego. Szereg prospektywnych badań epidemiologicznych wyraźnie wykazało ochronne działanie pełnoziarnistych płatków zbożowych przed zawałem mięśnia sercowego. Wykazano również odpowiedni efekt ochronny przed cukrzycą i udarem niedokrwiennym (zawał mózgu). Rozsądne wydaje się założenie, że te efekty ochronne są związane z jednym lub kilkoma czynnikami w kompleksie błonnika pokarmowego.


title: Spożycie chleba żytniego we wczesnym okresie życia i zmniejszone ryzyko zaawansowanego raka prostaty

text: Cel Ustalenie, czy spożycie pełnego ziarna; chleb żytni, płatki owsiane i pełnoziarniste, w różnych okresach życia, są związane z ryzykiem raka prostaty (PCa). Metody W latach 2002-2006 2268 mężczyzn w wieku 67-96 lat zgłosiło swoje nawyki żywieniowe w badaniu kohortowym AGES-Reykjavik. Nawyki żywieniowe oceniano we wczesnym, średnim i obecnym życiu za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości jedzenia (FFQ). Poprzez powiązanie z rejestrami raka i śmiertelności, uzyskaliśmy informacje na temat diagnozy PCa i śmiertelności do 2009 roku. Zastosowaliśmy modele regresji do oszacowania ilorazów szans (OR) i ilorazów ryzyka (HR) dla PCa według spożycia pełnego ziarna, skorygowanych o możliwe czynniki zakłócające w tym spożycie ryb, oleju z wątroby ryb, mięsa i mleka. Wyniki Spośród 2268 mężczyzn, 347 miało lub zostało zdiagnozowanych PCa podczas obserwacji, 63 z zaawansowaną chorobą (stadium 3+ lub zmarło z powodu PCa). Dzienne spożycie chleba żytniego w okresie dojrzewania (v. mniej niż dzienne) wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem rozpoznania PCa (OR = 0,76, 95% Przedział ufności (CI): 0,59-0,98) i zaawansowanego PCa (OR = 0,47, 95 % CI: 0,27-0,84). Wysokie spożycie płatków owsianych w okresie dojrzewania (≥5 vs ≤4 razy/tydzień) nie było istotnie związane z ryzykiem rozpoznania PCa (OR = 0,99, 95% CI: 0,77-1,27) ani z zaawansowanym PCa (OR = 0,67, 95% CI: : 0,37-1,20). Spożywanie w średnim i późnym okresie życia chleba żytniego, płatków owsianych lub pieczywa pełnoziarnistego nie wiązało się z ryzykiem wystąpienia PCa. Wnioski Nasze wyniki sugerują, że spożywanie chleba żytniego w okresie dojrzewania może wiązać się ze zmniejszonym ryzykiem PCa, szczególnie zaawansowanej choroby.


title: Randomizowane kontrolowane krótkoterminowe badanie pilotażowe dotyczące otrębów żytnich w raku prostaty.

text: Zbadano krótkoterminowe skutki spożycia chleba żytniego z otrębów w raku prostaty. Dziesięciu mężczyzn z zachowawczo leczonym rakiem prostaty zostało losowo przydzielonych do dziennego suplementu 295 g chleba żytniego z otrębami, a ośmiu mężczyzn do 275 g chleba pszennego (kontrola) o podobnej zawartości błonnika przez trzy tygodnie. Pobrano próbki krwi, biopsje rdzeniowe gruczołu krokowego pod kontrolą USG oraz próbki moczu. W grupie żyta zaobserwowano znaczny wzrost enterolaktonu w osoczu, a wskaźnik apoptozy wzrósł znacząco z 2,1% (SD 1,3) do 5,9% (SD 1,8), P<0,005 mierzony indeksem TUNEL w czterech przypadkach u żyta grupa i siedem przypadków w grupie kontrolnej. Poza znacznym zmniejszeniem masy ciała w obu grupach zaobserwowano jedynie niewielkie zmiany w stężeniach w osoczu antygenu specyficznego dla prostaty (PSA), krążących hormonów płciowych, wydalanych estrogenów, insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF)-I oraz w układzie fibrynolitycznym śródbłonka . Sugeruje się, że wysokie spożycie chleba z otrębów żytnich zwiększa apoptozę w guzach prostaty.


title: Enterolakton w surowicy a ryzyko raka piersi: badanie kliniczno-kontrolne we wschodniej Finlandii.

text: Fitoestrogeny zostały powiązane z ryzykiem raka piersi. Głównymi fitoestrogenami w fińskiej diecie są lignany, a enterolakton jest ilościowo najważniejszym lignanem we krwi. Celem tego badania było zbadanie związku między enterolaktonem w surowicy a ryzykiem raka piersi u fińskich kobiet. Badanymi byli uczestnicy badania Kuopio Breast Cancer Study: Ta analiza dotyczy 194 przypadków raka piersi (68 przed menopauzą i 126 po menopauzie), które weszły do badania przed diagnozą i 208 grup z grupy kontrolnej. Wypełnili zwalidowany kwestionariusz częstotliwości jedzenia w odniesieniu do poprzednich 12 miesięcy i przed badaniem oddali próbki surowicy. Pomiar enterolaktonu w surowicy przeprowadzono za pomocą testu fluoroimmunologicznego z rozdzielczością czasową. Analizy statystyczne wykonano metodą regresji logistycznej. Średnie stężenie enterolaktonu w surowicy wynosiło 20 nmol/l dla przypadków i 26 nmol/l dla kontroli (P 0,003). Średnie stężenie enterolaktonu w surowicy w najniższym kwintylu wynosiło 3,0 nmol/l, aw najwyższym 54,0 nmol/l. Iloraz szans w najwyższym kwintylu wartości enterolaktonu skorygowany o wszystkie znane czynniki ryzyka raka piersi wyniósł 0,38 (95% przedział ufności, 0,18-0,77; P dla trendu, 0,03). Odwrotny związek między enterolaktonem w surowicy a ryzykiem raka piersi zaobserwowano zarówno wśród kobiet przed menopauzą, jak i po menopauzie. Wysoki poziom enterolaktonu wiązał się z większym spożyciem produktów żytnich i herbaty oraz wyższym spożyciem błonnika pokarmowego i witaminy E w porównaniu z osobami z niskimi wartościami enterolaktonu w surowicy. Poziom enterolaktonu w surowicy był istotnie odwrotnie proporcjonalny do ryzyka raka piersi.


title: Spożycie produktów pełnoziarnistych a ryzyko raka piersi w zależności od statusu receptorów hormonalnych i histologii u kobiet po menopauzie.

text: Nie ustalono wyraźnego związku między produktami pełnoziarnistymi a ryzykiem raka piersi. W dużym prospektywnym badaniu kohortowym zbadaliśmy związek między spożyciem produktów pełnoziarnistych a ryzykiem raka piersi przez status receptora nowotworowego [receptor estrogenowy (ER) i receptor progesteronowy (PR)] oraz histologię guza (przewodowo/zrazikowo). Następnie zbadano, czy związek różnił się w zależności od zastosowania hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Badanie objęło 25 278 kobiet po menopauzie uczestniczących w duńskim badaniu kohortowym dotyczącym diety, raka i zdrowia (1993-1997). W średnim okresie obserwacji wynoszącym 9,6 roku rozpoznano 978 przypadków raka piersi. Związki między spożyciem produktów pełnoziarnistych a zachorowalnością na raka piersi analizowano przy użyciu modelu regresji Coxa. Wyższe spożycie produktów pełnoziarnistych nie wiązało się z niższym ryzykiem raka piersi. Przy zwiększeniu spożycia wszystkich produktów pełnoziarnistych o 50 g dziennie skorygowany współczynnik zapadalności (95% przedział ufności) wynosił 1,01 (0,96-1,07). Spożycie pieczywa żytniego, owsianego i pełnoziarnistego nie wiązało się z ryzykiem raka piersi. Nie zaobserwowano związku między spożyciem całości lub określonych produktów pełnoziarnistych a ryzykiem rozwoju ER+, ER-, PR+, PR-, połączonego statusu ER/PR, przewodowego lub zrazikowego raka piersi. Ponadto nie stwierdzono interakcji między spożyciem produktów pełnoziarnistych a stosowaniem HTZ na ryzyko raka piersi. Podsumowując, spożycie produktów pełnoziarnistych nie było związane z ryzykiem raka piersi w kohorcie duńskich kobiet po menopauzie. Prawa autorskie (c) 2008 Wiley-Liss, Inc.


title: Ryzyko raka w drugim pokoleniu imigrantów do Szwecji.

text: Wykorzystaliśmy ogólnokrajową szwedzką bazę danych Family-Cancer Database, aby przeanalizować ryzyko zachorowania na raka u potomków imigrantów urodzonych w Szwecji z krajów Europy i Ameryki Północnej. Nasze badanie obejmowało blisko 600 000 0-66-letnich potomków ojca lub matki imigranta. Obliczyliśmy standaryzowane współczynniki zachorowalności (SIR) i 95% przedziały ufności (CI) dla 17 ośrodków nowotworowych, wykorzystując jako punkt odniesienia rodzimych Szwedów. Wszystkie nowotwory były nieznacznie poniżej szwedzkiej zachorowalności u potomstwa imigranckiego pochodzenia. Obniżony SIR zaobserwowano w przypadku raka piersi u norweskich potomków, czerniaka u potomków węgierskich ojców oraz raka jajnika i pęcherza moczowego u potomków fińskich matek, co jest zgodne z różnicą zachorowalności na raka między Szwedami a rdzennymi populacjami. Rak szyjki macicy był częstszy u córek duńskich mężczyzn, podczas gdy rak tarczycy i chłoniak nieziarniczy występowały w nadmiarze u potomstwa rodziców pochodzenia jugosłowiańskiego i azjatyckiego. Nawet te wyniki zgadzają się z wysokimi wskaźnikami zachorowalności u rodziców w porównaniu ze Szwedami, z wyjątkiem tego, że w przypadku chłoniaka nieziarniczego potrzebne są inne wyjaśnienia; może to być związane z nieprawidłowym działaniem układu odpornościowego. Porównanie wyników między imigrantami pierwszego i drugiego pokolenia sugeruje, że pierwsze dwie dekady życia są ważne w ustalaniu wzorca rozwoju nowotworu w następnym życiu. Narodziny w Szwecji wyznaczają szwedzki wzorzec zachorowalności na raka, niezależnie od narodowości pochodzenia, podczas gdy wjazd do Szwecji w latach 20. jest już za późno, aby wpłynąć na program ochrony środowiska dotyczący losu raka. Prawa autorskie 2002 Wiley-Liss, Inc.


title: Lignany a zdrowie człowieka.

text: Niniejszy przegląd skupia się na możliwej roli spożycia żywności bogatej w lignany w zdrowiu człowieka. Większość lignanów roślinnych w żywności człowieka jest przekształcana przez mikroflorę jelitową w górnej części jelita grubego w enterolakton i enterodiol, zwane ssaczymi lub enterolignanami. Omówiono ochronną rolę tych związków, zwłaszcza w przewlekłych chorobach zachodnich. Dowody sugerują, że bogate w błonnik i lignany pełnoziarniste zboża, fasola, jagody, orzechy i różne nasiona są głównymi produktami ochronnymi. Wiele czynników, oprócz diety, takich jak mikroflora jelitowa, palenie tytoniu, antybiotyki i otyłość wpływa na poziom krążących lignanów w organizmie. Diety bogate w lignany mogą być korzystne, szczególnie jeśli są spożywane przez całe życie. Dowody eksperymentalne na zwierzętach wykazały wyraźne działanie przeciwrakowe nasion lnu lub czystych lignanów w wielu typach raka. Wiele wyników epidemiologicznych jest kontrowersyjnych, częściowo dlatego, że determinanty enterolaktonu w osoczu są bardzo różne w różnych krajach. Źródło lignanów wydaje się odgrywać pewną rolę, ponieważ inne czynniki w pożywieniu oczywiście uczestniczą w działaniu ochronnym. Wyniki są obiecujące, ale w tej dziedzinie medycyny nadal potrzeba dużo pracy.


title: Spożycie produktów pełnoziarnistych i ryzyko raka prostaty wśród mężczyzn w duńskim badaniu kohortowym dotyczącym diety, raka i zdrowia.

text: CEL: Wysokie spożycie produktów pełnoziarnistych może chronić przed rakiem prostaty, ale ogólne dowody są ograniczone i niejednoznaczne. Celem niniejszej pracy było zbadanie związku między spożyciem produktów pełnoziarnistych a ryzykiem raka prostaty w dużej prospektywnej kohorcie. METODY: Łącznie 26 691 mężczyzn w wieku 50-64 lat wzięło udział w badaniu kohortowym Diet, Cancer and Health i dostarczyło informacji na temat diety i potencjalnych czynników ryzyka raka prostaty. Podczas obserwacji o medianie 12,4 lat zidentyfikowaliśmy 1081 przypadków raka prostaty. Powiązania między spożyciem produktów pełnoziarnistych a występowaniem raka prostaty przeanalizowano przy użyciu modelu regresji Coxa. WYNIKI: Ogólnie rzecz biorąc, nie stwierdzono związku między całkowitym spożyciem produktów pełnoziarnistych a ryzykiem raka prostaty (skorygowany współczynnik zapadalności na 50 g dziennie (-1): 1,00 (95% przedział ufności: 0,96; 1,05)), a także między spożycie określonych produktów pełnoziarnistych: pełnoziarnisty chleb żytni, pełnoziarnisty chleb i płatki owsiane oraz ryzyko raka prostaty. Żadne oszacowania ryzyka nie różniły się w zależności od stadium lub stopnia choroby. WNIOSKI: Wyniki tego prospektywnego badania sugerują, że wyższe spożycie całości lub określonych produktów pełnoziarnistych nie jest związane z ryzykiem raka prostaty w populacji duńskich mężczyzn w średnim wieku.


title: Spożycie żyta pełnego ziarna i otrębów w porównaniu z rafinowaną pszenicą zmniejsza peptyd C w moczu, insulinę w osoczu i antygen specyficzny dla prostaty u mężczyzn z ...

text: Spożycie pełnego ziarna żyta i otrębów wykazało korzystny wpływ na progresję raka prostaty w modelach zwierzęcych, w tym niższy wskaźnik przyjmowania guza, mniejszą objętość guza i zmniejszone stężenie specyficznego antygenu prostaty (PSA). Badanie pilotażowe na ludziach wykazało zwiększoną apoptozę po spożyciu chleba z otrębów żytnich. W niniejszej pracy zbadaliśmy wpływ wysokiego spożycia żyta i otrębów na progresję raka prostaty oceniany na podstawie stężenia PSA u mężczyzn z rozpoznaniem raka prostaty. Siedemnastu uczestników otrzymało 485 g produktów żytnich pełnoziarnistych i otrębów (RP) lub rafinowanych produktów pszennych z dodatkiem celulozy (WP), co odpowiada ~50% dziennego spożycia energii, w randomizowanym, kontrolowanym, krzyżowym projekcie. Próbki krwi pobrano od mężczyzn na czczo przed i po 2, 4 i 6 tygodniu leczenia, a próbki moczu z 24 godzin pobrano przed pierwszym okresem interwencji i po leczeniu. Całkowite stężenia PSA w osoczu były niższe po leczeniu RP w porównaniu z WP, ze średnim efektem leczenia wynoszącym -14% (p = 0,04). Dodatkowo, wydalanie insuliny w osoczu na czczo i 24-godzinnego wydalania peptydu C w moczu było mniejsze po leczeniu RP w porównaniu z WP (odpowiednio p < 0,01 i p = 0,01). Dzienne wydalanie 5 lignanów było wyższe po leczeniu RP niż po leczeniu WP (P < 0,001). Doszliśmy do wniosku, że pełne ziarno i otręby z żyta powodowały znacznie niższe PSA w osoczu w porównaniu z dietą rafinowaną pszenicą z dodatkiem celulozy u pacjentów z rakiem prostaty. Efekt może być związany z hamowaniem progresji raka prostaty spowodowanej zmniejszoną ekspozycją na insulinę, na co wskazuje wydalanie insuliny z osocza i peptydu C z moczem.


title: Czy spożycie żyta może zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka piersi u ludzi?

text: Tło Żyto zawiera więcej błonnika i związków bioaktywnych niż inne zboża używane do produkcji chleba. Błonnik i związki kompleksu błonnika mogą zapewnić ochronę przed rakiem piersi (BC). Cel Przegląd dowodów i podstaw teoretycznych na temat roli żyta i niektórych jego składników w zapobieganiu BC. Projekt Krótki przegląd oparty w dużej mierze na pracach naukowców z krajów skandynawskich. Wyniki Przedstawiono niektóre z możliwych mechanizmów, dzięki którym kompleks włókien może zmniejszyć ryzyko raka piersi. Błonnik poprzez swój wpływ na fermentację zwiększa estryfikację kwasów żółciowych zmniejszając toksyczność wolnych kwasów żółciowych oraz bierze udział w produkcji maślanu o potencjalnym działaniu przeciwnowotworowym, w tym BC. Błonnik zmniejsza krążenie jelitowo-wątrobowe estrogenów, co prowadzi do obniżenia stężenia estrogenów w osoczu. Kompleks błonnika zawiera związki bioaktywne, takie jak lignany i alkilorezorcynole, które mają działanie antyoksydacyjne i potencjalnie antyrakotwórcze. Ponadto witaminy, minerały i kwas fitynowy zawarte w żyto mogą zapewnić ochronę przed BC. Wnioski Produkty żytnie wytworzone z pełnoziarnistej mąki żytniej prawdopodobnie przyczynią się do zmniejszenia ryzyka BC.


title: Metabolity alkilorezorcynolu w osoczu i moczu jako potencjalne biomarkery ryzyka raka piersi u fińskich kobiet: badanie pilotażowe.

text: Wykazano, że alkilorezorcynole (AR) są dobrymi biomarkerami spożycia produktów żytnich i pełnoziarnistych u człowieka. Celem tego pilotażowego badania było zbadanie metabolitów AR jako potencjalnych biomarkerów ryzyka raka piersi (BC) u kobiet w Finlandii, ponieważ zaproponowano, że spożywanie błonnika zbożowego i jego składników zmniejsza to ryzyko poprzez wpływ na krążenie jelitowo-wątrobowe estrogenów. Było to przekrojowe i obserwacyjne badanie pilotażowe. W sumie 20 wszystkożerców, 20 wegetarian i 16 kobiet pne (6-12 miesięcy po operacji) zostało przebadanych 2 razy w odstępie 6 miesięcy. Zmierzono spożycie diety (zapis z 5 dni), metabolity AR w osoczu/w moczu [kwas 3,5-dihydroksybenzoesowy (DHBA) i kwas 3-(3,5-dihydroksyfenylo)-1-propanowy (DHPPA)] oraz enterolakton w osoczu/w moczu . Grupy porównano za pomocą testów nieparametrycznych. Zaobserwowaliśmy, że DHBA w osoczu (P = 0,007; P = 0,03), DHPPA w osoczu (P = 0,02; P = 0,01), DHBA w moczu (P = 0,001; P = 0,003), DHPPA w moczu (P = 0,001; P = 0,001) , a spożycie błonnika zbożowego (P = 0,007; P = 0,003) było znacznie niższe w grupie BC w porównaniu odpowiednio z grupą wegetarian i wszystkożerców. Na podstawie pomiarów metabolitów AR w moczu i osoczu, spożycie pełnoziarnistego żyta i błonnika zbożowego jest niskie u pacjentów z BC. Zatem metabolity AR z moczu i osocza mogą być wykorzystane jako potencjalne biomarkery ryzyka BC u kobiet. To nowatorskie podejście prawdopodobnie ułatwi również badania związków między spożyciem żyta i pełnoziarnistego błonnika zbóż zbożowych a innymi chorobami. Nasze odkrycia powinny jednak zostać potwierdzone w większych populacjach badanych.


title: Spożycie mleka we wczesnym okresie życia i ryzyko zaawansowanego raka prostaty

text: Autorzy zbadali, czy wczesne zamieszkiwanie na niektórych obszarach Islandii, charakteryzujących się wyraźnymi różnicami w spożyciu mleka, wiązało się z ryzykiem raka prostaty w populacyjnej kohorcie 8894 mężczyzn urodzonych w latach 1907-1935. Poprzez powiązanie z rejestrami raka i umieralności, mężczyźni byli śledzeni pod kątem rozpoznania raka prostaty i śmiertelności od momentu wejścia do badania (fale od 1967 do 1987) do 2009 roku. W latach 2002-2006 podgrupa 2268 uczestników zgłosiła spożycie mleka we wczesnym, średnim i obecnym życiu. W średnim okresie obserwacji wynoszącym 24,3 lata u 1123 mężczyzn zdiagnozowano raka prostaty, w tym 371 z zaawansowaną chorobą (stadium 3 lub wyższe lub zgon z powodu raka prostaty). W porównaniu z pobytem we wczesnym okresie życia w obszarze stolicy, pobyt na wsi w ciągu pierwszych 20 lat życia był marginalnie związany ze zwiększonym ryzykiem zaawansowanego raka prostaty (współczynnik ryzyka = 1,29, 95% przedział ufności (CI): 0,97; 1,73), w szczególności wśród mężczyzn urodzonych przed 1920 r. (współczynnik ryzyka = 1,64, 95% CI: 1,06, 2,56). Codzienne spożywanie mleka w okresie dojrzewania (w porównaniu do mniej niż dzienne), ale nie w wieku średnim ani obecnie, wiązało się z 3,2-krotnym ryzykiem zaawansowanego raka prostaty (95% CI: 1,25, 8,28). Dane te sugerują, że częste spożywanie mleka w okresie dojrzewania zwiększa ryzyko zaawansowanego raka prostaty.


title: Spożycie owoców, warzyw i przeciwutleniaczy jest niższe u starszych osób z depresją

text: Badania wykazały związek między depresją a poziomem przeciwutleniaczy i stresem oksydacyjnym, ale generalnie nie uwzględniały spożycia przeciwutleniaczy i bogatych w przeciwutleniacze owoców i warzyw. W niniejszym badaniu zbadano przekrojowe powiązania między klinicznie zdiagnozowaną depresją a spożyciem przeciwutleniaczy, owoców i warzyw w kohorcie osób starszych. Spożycie przeciwutleniaczy, owoców i warzyw oceniono u 278 starszych uczestników (144 z depresją, 134 bez depresji) za pomocą kwestionariusza częstotliwości jedzenia Block 1998, który był podawany w latach 1999-2007. Wszyscy uczestnicy byli w wieku 60 lat lub więcej. Spożycie witaminy C, luteiny i kryptoksantyny było znacznie niższe wśród osób z depresją niż u uczestników porównania (p<0,05). Ponadto spożycie owoców i warzyw, będące głównym wyznacznikiem spożycia przeciwutleniaczy, było niższe u osób z depresją. W modelach wieloczynnikowych, kontrolując wiek, płeć, wykształcenie, wynik współwystępowania chorób naczyń, wskaźnik masy ciała, całkowity tłuszcz w diecie i alkohol, witamina C, kryptoksantyna, owoce i warzywa pozostały istotne. Antyoksydanty z suplementów diety nie wiązały się z depresją. Spożycie antyoksydantów, owoców i warzyw było niższe u osób z depresją w późnym okresie życia niż u osób porównywanych. Związki te mogą częściowo wyjaśniać podwyższone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych u starszych osób z depresją. Ponadto odkrycia te wskazują na znaczenie antyoksydacyjnych źródeł żywności, a nie suplementów diety.


title: Randomizowane kontrolowane badanie kliniczne z podwójnie ślepą próbą porównujące kwas eikozapentaenowy z kwasem dokozaheksaenowym w leczeniu depresji.

text: CEL: Porównanie 2 preparatów omega-3 (n-3) wzbogaconych kwasem eikozapentaenowym (EPA) z kwasem dokozaheksaenowym (DHA) w monoterapii w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych (MDD) w 2-miejscowej, kontrolowanej placebo, randomizowanej, podwójnie ślepe badanie kliniczne. METODA: 196 dorosłych (53% kobiet; średnia wieku [SD] = 44,7 [13,4] lat) z DSM-IV MDD i początkowym wynikiem 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HDRS-17) ≥ 15 zostało losowo przydzielonych w równym stopniu od 18 maja , 2006, do 30 czerwca 2011, do 8 tygodni podwójnie ślepego leczenia doustnymi n-3 wzbogaconymi w EPA 1000 mg/d, wzbogaconymi w DHA n-3 1000 mg/d lub placebo. WYNIKI: Badanie ukończyło 154 osoby. Zmodyfikowana analiza z zamiarem leczenia (mITT) (n = 177 pacjentów z ≥ 1 wizytą po wizycie początkowej; 59,3% kobiet, średnia wieku [SD] 45,8 [12,5] lat) wykorzystywała powtarzane pomiary z mieszanym modelem (MMRM). Wszystkie 3 grupy wykazały statystycznie istotną poprawę w HDRS-17 (pierwszorzędowa miara wyniku), 16-punktowym Szybkim Inwentarzu Symptomatologii Depresji – Samoocenie (QIDS-SR-16) oraz Skali CGI-S (Clinical Global Improvement-Severity Scale) ( P < 0,05), ale żaden preparat n-3 nie oddzielił się od placebo (P > 0,05). Wskaźniki odpowiedzi i remisji mieściły się odpowiednio w zakresie 40%-50% i 30% dla wszystkich terapii, bez istotnych różnic między grupami. Jeden pacjent otrzymujący n-3 wzbogacony w EPA przerwał leczenie z powodu nasilenia depresji, a 1 pacjent otrzymujący placebo przerwał leczenie z powodu nieokreślonej „negatywnej reakcji” na pigułki. WNIOSKI: Ani kwasy n-3 wzbogacone w EPA, ani w DHA nie były lepsze od placebo w leczeniu MDD. REJESTRACJA BADANIA: Identyfikator ClinicalTrials.gov: NCT00517036. © Copyright 2015 Physicians Postgraduate Press, Inc.


title: Przegląd systematyczny i metaanaliza wzorców żywieniowych i depresji u dorosłych mieszkających w społeczności.

text: TŁO: Badania pojedynczych składników odżywczych nad depresją przyniosły niespójne wyniki i nie uwzględniły złożonych interakcji między składnikami odżywczymi. Coraz więcej badań w ostatnich latach bada związek ogólnych wzorców żywieniowych z depresją. CEL: Niniejsze badanie miało na celu systematyczny przegląd aktualnej literatury i przeprowadzenie metaanaliz badań dotyczących związku między wzorcami żywieniowymi a depresją. DESIGN: Przeszukano sześć elektronicznych baz danych w poszukiwaniu artykułów opublikowanych do sierpnia 2013 r., które badały związek całkowitej diety i depresji wśród dorosłych. Uwzględniono jedynie badania uznane za metodycznie rygorystyczne. Dwóch niezależnych recenzentów dokonało wyboru badań, oceny jakości i ekstrakcji danych. Wielkości efektów kwalifikujących się badań połączono przy użyciu modeli efektów losowych. Przedstawiono podsumowanie wyników badań, które nie mogły być poddane metaanalizie. WYNIKI: W sumie zidentyfikowano 21 badań. Zebrano wyniki z 13 badań obserwacyjnych. Zidentyfikowano dwa wzorce żywieniowe. Wzorzec zdrowej diety był istotnie związany ze zmniejszonym prawdopodobieństwem wystąpienia depresji (OR: 0,84; 95% CI: 0,76; 0,92; P < 0,001). Nie zaobserwowano statystycznie istotnego związku między dietą zachodnią a depresją (OR: 1,17; 95% CI: 0,97; 1,68; P = 0,094); jednak badań było zbyt mało, aby precyzyjnie oszacować ten efekt. WNIOSKI: Wyniki sugerują, że wysokie spożycie owoców, warzyw, ryb i produktów pełnoziarnistych może wiązać się ze zmniejszonym ryzykiem depresji. Jednak potrzeba więcej wysokiej jakości randomizowanych badań kontrolowanych i badań kohortowych, aby potwierdzić to odkrycie, w szczególności sekwencję czasową tego związku.


title: Wzorce żywieniowe i objawy depresyjne wśród japońskich mężczyzn i kobiet.

text: CEL: Chociaż kilka badań wykazało związek stanu depresyjnego z określonymi składnikami odżywczymi i pokarmami, niewiele badań zbadało związek z wzorcami żywieniowymi u dorosłych. Zbadaliśmy związek między głównymi wzorcami żywieniowymi a objawami depresji u Japończyków. METODY: W badaniu wzięło udział 521 pracowników miejskich (309 mężczyzn i 212 kobiet) w wieku 21-67 lat, którzy wzięli udział w badaniu stanu zdrowia podczas okresowych badań kontrolnych. Objawy depresji oceniano za pomocą Skali Depresji Centrum Badań Epidemiologicznych (CES-D). Wzorce żywieniowe uzyskano za pomocą analizy głównych składowych spożycia 52 produktów spożywczych i napojów, którą oceniono za pomocą zatwierdzonego krótkiego kwestionariusza historii diety. Analiza regresji logistycznej została wykorzystana do oszacowania ilorazu szans wystąpienia objawów depresyjnych (CES-D > lub = 16) z uwzględnieniem potencjalnych zmiennych zakłócających. WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy trzy wzorce żywieniowe. Zdrowy japoński sposób żywienia charakteryzujący się wysokim spożyciem warzyw, owoców, grzybów i produktów sojowych wiązał się z mniejszą liczbą objawów depresyjnych. Skorygowane na wiele zmiennych ilorazy szans (95% przedziały ufności) wystąpienia objawów depresji dla najniższych do najwyższych tercyli wyniku zdrowego japońskiego wzorca żywieniowego wynosiły odpowiednio 1,00 (odniesienie), 0,99 (0,62-1,59) i 0,44 (0,25-0,78) (P dla trendu=0,006). Inne wzorce żywieniowe nie były wyraźnie związane z objawami depresyjnymi. WNIOSKI: Nasze odkrycia sugerują, że zdrowa japońska dieta może być związana ze zmniejszoną częstością występowania stanu depresyjnego.


title: Spożycie długołańcuchowych kwasów tłuszczowych n-3, spożycie ryb i samobójstwa w kohorcie japońskich mężczyzn i kobiet – z siedzibą w Japońskim Centrum Zdrowia Publicznego (JPHC) ...

text: CEL: Kwas eikozapentaenowy (EPA) i kwas dokozaheksaenowy (DHA) zostały uznane za ochronę przed samobójstwem. Nie ma jednak pewności, czy wyższe spożycie EPA i DHA lub ryb, głównego źródła tych składników odżywczych, zmniejsza ryzyko samobójstwa wśród Japończyków, których spożycie ryb i wskaźnik samobójstw są zarówno wysokie. W badaniu tym zbadano prospektywnie związek między spożyciem ryb, EPA lub DHA a samobójstwami wśród japońskich mężczyzn i kobiet. METODA: Badani to 47 351 mężczyzn i 54 156 kobiet w wieku 40-69 lat, którzy uczestniczyli w badaniu JPHC, wypełnili kwestionariusz częstotliwości jedzenia w latach 1995-1999 i byli obserwowani pod kątem śmierci do grudnia 2005 roku. Do oszacowania zastosowano model regresji proporcjonalnych hazardów Coxa. współczynnik ryzyka (HR) i 95% przedział ufności (CI) dla samobójstwa według kwintyla spożycia. WYNIKI: W sumie 213 i 85 zgonów z powodu samobójstwa zarejestrowano podczas 403 019 i 473 351 osobolat obserwacji odpowiednio dla mężczyzn i kobiet. Wyższe spożycie ryb, EPA lub DHA nie wiązało się z niższym ryzykiem samobójstwa. Wielowymiarowe HR (95% CI) śmierci samobójczej dla najwyższego i najniższego kwintyla spożycia ryb wyniosły 0,95 (0,60-1,49) i 1,20 (0,58-2,47) odpowiednio dla mężczyzn i kobiet. Istotnie zwiększone ryzyko zgonów samobójczych zaobserwowano wśród kobiet z bardzo niskim spożyciem ryb, z HR (95% CI) dla kobiet w 0-5 percentylu w porównaniu do środkowego kwintyla 3,41 (1,36-8,51). WNIOSKI: Nasz ogólny wynik nie potwierdza ochronnej roli wyższego spożycia ryb, EPA lub DHA przed samobójstwami u japońskich mężczyzn i kobiet. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Antyoksydanty jako antydepresanty: fakt czy fikcja?

text: Depresja jest stanem chorobowym o złożonym biologicznym wzorze etiologii, obejmującym czynniki genetyczne i epigenetyczne, a także różne stresory środowiskowe. Najnowsze dowody sugerują, że procesy stresu oksydacyjnego mogą odgrywać istotną rolę w mechanizmach patogennych leżących u podstaw wielu poważnych zaburzeń psychicznych, w tym depresji. Wykazano, że reaktywne formy tlenu i azotu modulują poziom i aktywność noradrenaliny (norepinefryny), serotoniny, dopaminy i glutaminianu, głównych neuroprzekaźników biorących udział w neurobiologii depresji. Poważna depresja jest powiązana z obniżonymi stężeniami kilku endogennych związków przeciwutleniających, takich jak witamina E, cynk i koenzym Q10 lub enzymów, takich jak peroksydaza glutationowa, oraz z upośledzeniem całkowitego statusu antyoksydacyjnego. Obserwacje te wprowadzają nowe potencjalne cele dla rozwoju interwencji terapeutycznych opartych na związkach antyoksydacyjnych. W niniejszym przeglądzie skupiono się na możliwej roli procesów stresu oksydacyjnego w patogenezie depresji. Omówiono potencjał terapeutyczny związków przeciwutleniających jako leczenia wspomagającego leczenie konwencjonalnymi lekami przeciwdepresyjnymi. Na przykład w randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu wykazano, że N-acetylocysteina ma znaczący wpływ na objawy depresji. Dodatkowo wykazano, że kurkumina, żółty barwnik curry, silnie zaburza homeostazę neuronów redoks w OUN i wykazuje działanie przeciwdepresyjne w różnych zwierzęcych modelach depresji, również dzięki swojej zdolności do hamowania oksydaz monoaminowych. Istnieje pilna potrzeba opracowania lepiej tolerowanych i skuteczniejszych metod leczenia zaburzeń depresyjnych, a kilka terapii antyoksydacyjnych wydaje się obiecujących i zasługuje na dalsze badania.


title: Związek śródziemnomorskiego wzorca żywieniowego z występowaniem depresji: Seguimiento Universidad de Navarra/University of Navarra fol...

text: KONTEKST: Uważa się, że przestrzeganie śródziemnomorskiego wzorca żywieniowego (MDP) zmniejsza procesy zapalne, naczyniowe i metaboliczne, które mogą być zaangażowane w ryzyko klinicznej depresji. CEL: Ocena związku między przestrzeganiem MDP a występowaniem depresji klinicznej. PROJEKT: Badanie prospektywne, które wykorzystuje zwalidowany 136-elementowy kwestionariusz częstotliwości jedzenia do oceny przestrzegania MDP. Wynik MDP pozytywnie wpłynął na spożycie warzyw, owoców i orzechów, zbóż, roślin strączkowych i ryb; stosunek kwasów jednonienasyconych do kwasów tłuszczowych nasyconych; oraz umiarkowane spożycie alkoholu, podczas gdy mięso lub przetwory mięsne oraz pełnotłuste produkty mleczne były ważone ujemnie. USTAWIENIE: Dynamiczna grupa absolwentów uniwersytetów (Seguimiento Universidad de Navarra/projekt Kontynuacja projektu Uniwersytetu Nawarry [SUN]). UCZESTNICY: W badaniu wzięło udział 10 094 początkowo zdrowych hiszpańskich uczestników projektu SUN. Rekrutacja rozpoczęła się 21 grudnia 1999 roku i trwa. GŁÓWNY WSKAŹNIK REZULTATU: Uczestnicy zostali sklasyfikowani jako mający incydent depresji, jeśli nie przyjmowali leków depresyjnych i przeciwdepresyjnych na początku badania i zgłosili postawioną przez lekarza diagnozę klinicznej depresji i/lub zażywania leków przeciwdepresyjnych podczas obserwacji. WYNIKI: Po okresie obserwacji o medianie 4,4 roku zidentyfikowano 480 nowych przypadków depresji. Wielokrotne skorygowane współczynniki ryzyka (95% przedziały ufności) depresji dla 4 wyższych kolejnych kategorii przestrzegania MDP (przyjmując jako odniesienie kategorię najniższego przestrzegania) wynosiły 0,74 (0,57-0,98), 0,66 (0,50-0,86), 0,49 (0,36-0,67) i 0,58 (0,44-0,77) (P dla trendu <0,001). Stwierdzono odwrotną zależność dawka-odpowiedź dla owoców i orzechów, stosunku kwasów jednonienasyconych do kwasów tłuszczowych nasyconych oraz roślin strączkowych. WNIOSKI: Uzyskane wyniki sugerują potencjalną ochronną rolę MDP w zapobieganiu zaburzeniom depresyjnym; Potrzebne są dodatkowe badania i próby podłużne, aby potwierdzić te ustalenia.


title: Związek między karotenoidami w osoczu a objawami depresyjnymi u osób starszych

text: Cel Zbadaliśmy przekrojowy i podłużny związek między karotenoidami w osoczu a objawami depresyjnymi w ciągu sześciu lat obserwacji u osób starszych. Metody i materiały Niniejsze badanie jest częścią badania InCHIANTI, prospektywnego badania populacyjnego osób starszych w Toskanii we Włoszech. Próba do tej analizy obejmowała 958 kobiet i mężczyzn w wieku 65 lat i starszych. Całkowite karotenoidy w osoczu były oceniane na początku badania. Objawy depresji oceniano na początku badania oraz po 3 i 6 latach obserwacji za pomocą Skali Depresji Centrum Badań Epidemiologicznych (CES-D). Nastrój depresyjny określono jako CES-D≥20. Wyniki Wyjściowy wyższy całkowity poziom karotenoidów wiązał się z niższym prawdopodobieństwem obniżenia nastroju (OR=0,82, 95%CI=0,68–0,99, p=0,04) po dostosowaniu pod kątem socjodemograficznym, stanu zdrowia i stanu zapalnego. Po wykluczeniu uczestników z wyjściowym obniżonym nastrojem i zażyciu leków przeciwdepresyjnych wyższy całkowity poziom karotenoidów wiązał się z niższym ryzykiem wystąpienia obniżonego nastroju (OR=0,72, 95%CI=0,52–0,99, p=0,04) w 6-letniej obserwacji. w górę, po korekcie o czynniki zakłócające oraz wartość bazową CES-D. Marker zapalny Antagonista receptora interleukiny-1 częściowo pośredniczył w tym związku. Omówienie Niskie stężenia karotenoidów w osoczu są związane z objawami depresyjnymi i zapowiadają rozwój nowych objawów depresyjnych u osób starszych. Zrozumienie mechanizmu tego związku może ujawnić potencjalne cele profilaktyki i leczenia.


title: Śmiertelność samobójcza w odniesieniu do spożycia wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 i n-6 oraz ryb w diecie: niejednoznaczne wyniki z 3 dużych badań kohortowych w USA

text: Spożycie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 i n-6 (PUFA) jest zaangażowane w patogenezę depresji. Staraliśmy się oszacować związek między spożyciem ryb i WNKT z rodziny n-3 i n-6 a śmiertelnością samobójczą w trakcie długoterminowej obserwacji. W tym prospektywnym badaniu kohortowym co dwa lata wypełniono kwestionariusze 42 290 mężczyzn włączonych do Health Professionals Follow-up Study (1988-2008), 72 231 kobiet włączonych do Nurses' Health Study (1986-2008) i 90 836 kobiet włączonych do Nurses' Study (1986-2008). Badanie zdrowia II (1993–2007). Co 4 lata oceniano spożycie ryb w diecie oraz WNKT n-3 i n-6 za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Śmiertelność samobójcza została stwierdzona na podstawie ślepej oceny aktów zgonu przez lekarza oraz raportów szpitalnych lub patologicznych. Skorygowane względne ryzyko śmiertelności samobójczej oszacowano za pomocą wielozmiennych modeli proporcjonalnego hazardu Coxa i połączono w kohortach przy użyciu metaanalizy efektów losowych. Zbiorcze, wielozmienne względne ryzyko samobójstwa wśród osób z najwyższego kwartyla spożycia WNKT n-3 lub n-6 w stosunku do najniższego kwartyla wahało się od 1,08 do 1,46 dla WNKT n-3 (Ptrend = 0,11–0,52) i od 0,68 do 1,19 dla n-6 PUFA (Ptrend = 0,09–0,54). Nie znaleźliśmy dowodów na to, że spożycie WNKT n-3 lub ryb zmniejszało ryzyko popełnionego samobójstwa.


title: Śmiertelność samobójcza w Unii Europejskiej.

text: TŁO: Szacuje się, że rocznie na całym świecie dokonuje się miliona samobójstw. W odpowiedzi na rosnące zaniepokojenie samobójstwami w Europie podjęto badanie EUROSAVE (European Review of Suicide and Violence Epidemiology) w celu zbadania najnowszych trendów epidemiologicznych w zakresie śmiertelności samobójstw i urazów z własnej winy w Unii Europejskiej (UE). METODY: Dane dotyczące śmiertelności samobójstw i urazów z własnej winy dla 15 krajów UE za lata 1984-1998 uzyskano ze Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), Europejskiego Urzędu Statystycznego Komisji Europejskiej (EUROSTAT) oraz krajowych agencji statystycznych. Uzyskano również dane dla drugiej grupy zgonów sklasyfikowanych jako „nieokreślone” lub „inna przemoc”. Wskaźniki śmiertelności standaryzowane według wieku obliczono i zbadano pod kątem trendów w czasie. WYNIKI: Finlandia miała najwyższy wskaźnik samobójstw, podczas gdy Grecja miała najniższy w ostatnim dostępnym roku (1997). Standaryzowane według wieku wskaźniki samobójstw były zwykle najniższe w krajach śródziemnomorskich. W większości krajów zaobserwowano znaczne spadkowe tendencje liniowe w czasie umieralności z powodu samobójstw, chociaż wskaźniki różniły się znacznie między krajami. Zarówno Irlandia, jak i Hiszpania wykazywały znaczące tendencje wzrostowe w śmiertelności samobójczej. Portugalia miała najwyższy wskaźnik nieustalonych zgonów zarówno w 1984, jak i 1998 r., podczas gdy Grecja miała najniższy w 1984 i 1997 r. Pięć krajów (w tym Irlandia i Hiszpania) wykazało znaczące tendencje spadkowe w liczbie zgonów z przyczyn nieokreślonych, podczas gdy Belgia i Niemcy wykazały znaczny wzrost liniowe trendy zgonów z przyczyn nieokreślonych. WNIOSKI: Chociaż wskaźniki samobójstw w większości krajów wydają się spadać, wiarygodność danych jest niepewna. Błędna klasyfikacja może przyczynić się do geograficznego i czasowego zróżnicowania wskaźników samobójstw w niektórych krajach UE, ale nie wyjaśnia tego zjawiska. Niezbędne są bardziej szczegółowe badania porównujące procedury i praktyki rejestrowania samobójstw w całej UE. Wobec braku odpowiednich danych z całej UE na temat epidemiologii samobójstw, skuteczne zapobieganie temu niepokojącemu zjawisku prawdopodobnie pozostanie nieuchwytne.


title: Spożycie długołańcuchowych kwasów tłuszczowych omega-3, spożycie ryb i zaburzenia psychiczne w badaniu kohortowym SUN.

text: TŁO: Sugerowano, że spożycie bardzo długołańcuchowych kwasów tłuszczowych omega-3 (w-3 PUFA) i ryb jest czynnikami ochronnymi przed zaburzeniami neuropsychiatrycznymi, ale istnieje niewiele dużych badań kohortowych oceniających ten związek. Cel pracy: Ocena związku między spożyciem w-3-PUFA a spożyciem ryb i zaburzeniami psychicznymi. METODY: Prospektywne badanie kohortowe przeprowadzono na 7903 uczestnikach. Spożycie W-3 PUFA i spożycie ryb ustalono za pomocą zwalidowanego półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania pokarmu. Wyniki po 2 latach obserwacji były następujące: (1) incydent zaburzenia psychiczne (depresja, lęk lub stres), (2) incydent depresji i (3) incydent lęku. Modele regresji logistycznej i uogólnione modele addytywne były dopasowane do oceny związku między spożyciem W-3 PUFA lub spożyciem ryb a częstością występowania tych wyników. Obliczono ilorazy szans (OR) i ich 95% przedziały ufności (CI). WYNIKI: W 2-letniej obserwacji zaobserwowano 173 przypadki depresji, 335 przypadków lęku i 4 przypadki stresu. OR (95% CI) zaburzenia psychicznego dla kolejnych kwintyli spożycia W-3 W-3 z uwzględnieniem wartości energetycznej wynosiły 1 (odniesienie), 0,72 (0,52-0,99), 0,79 (0,58-1,08), 0,65 (0,47-0,90) i 1,04 (0,78-1,40). U osób spożywających ryby w umiarkowanym stopniu (trzeci i czwarty kwintyl spożycia: mediana każdego kwintyla odpowiednio 83,3 i 112 g/dzień) względne zmniejszenie ryzyka było wyższe niż 30%. WNIOSKI: Sugeruje się potencjalną korzyść ze spożywania w-3 PUFA w przypadku wszystkich zaburzeń psychicznych, chociaż nie stwierdzono wyraźnej tendencji liniowej.


title: Kwasy tłuszczowe omega-3 w leczeniu depresji: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Przeprowadziliśmy metaanalizę randomizowanych, kontrolowanych placebo badań leczenia kwasami tłuszczowymi omega-3 głównych zaburzeń depresyjnych w celu określenia skuteczności i zbadania źródeł niejednorodności między próbami. PubMED (1965-maj 2010) był przeszukiwany pod kątem randomizowanych, kontrolowanych placebo badań kwasów tłuszczowych omega-3 dla poważnych zaburzeń depresyjnych. Naszym głównym punktem końcowym była standaryzowana średnia różnica w klinicznej mierze nasilenia depresji. W metaanalizie stratyfikowanej zbadano wpływ czasu trwania badania, jakości metodologicznej badania, wyjściowego nasilenia depresji, wskazań diagnostycznych, dawki kwasu eikozapentaenowego (EPA) i kwasu dokozaheksaenowego (DHA) w preparatach omega-3 oraz tego, czy kwasy tłuszczowe omega-3 był podawany w monoterapii lub w augmentacji. W 13 randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach oceniających skuteczność kwasów tłuszczowych omega-3 z udziałem 731 uczestników metaanaliza nie wykazała znaczących korzyści z leczenia kwasami tłuszczowymi omega-3 w porównaniu z placebo (SMD=0,11, 95% CI: -0,04, 0,26). Metaanaliza wykazała znaczną niejednorodność i stronniczość publikacji. Prawie wszystkie dowody na korzyść omega-3 zostały usunięte po dostosowaniu do błędu publikacji przy użyciu metody przycinania i wypełniania (SMD=0,01, 95% CI: -0,13, 0,15). Analizy wtórne sugerowały trend w kierunku zwiększonej skuteczności kwasów tłuszczowych omega-3 w badaniach o niższej jakości metodologicznej, badaniach trwających krócej, badaniach, które wykorzystywały osoby wypełniające zamiast analizy zamiaru leczenia oraz badaniach, w których uczestnicy badania mieli większą depresję w punkcie początkowym ciężkości, Aktualne opublikowane badania sugerują niewielką, nieistotną korzyść z kwasów tłuszczowych omega-3 w przypadku poważnej depresji. Prawie całą skuteczność leczenia obserwowaną w opublikowanej literaturze można przypisać stronniczości publikacji.


title: Duże prospektywne badanie spożycia mięsa, powiązanych mutagenów i ryzyka raka nerkowokomórkowego

text: Wstęp: Dowody na ryzyko spożycia mięsa i raka nerkowokomórkowego (RCC) są niespójne. Ważnym do rozważenia mogą być mutageny związane z gotowaniem i przetwarzaniem mięsa oraz zróżnicowanie według podtypu RCC. Cel: W dużej kohorcie amerykańskiej zbadaliśmy prospektywnie spożycie mięsa i związków związanych z mięsem w odniesieniu do ryzyka RCC, a także podtypów histologicznych jasnokomórkowych i brodawkowatych RCC. Projekt: Uczestnicy badania (492 186) przeprowadzili szczegółową ocenę diety powiązaną z bazą danych zawierającą żelazo hemowe, aminy heterocykliczne (HCA), wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA), azotany i azotyny w gotowanym i przetworzonym mięsie. W ciągu 9 (średnio) lat obserwacji zidentyfikowaliśmy 1814 przypadków RCC (498 jasnokomórkowych i 115 brodawkowatych gruczolakoraków). HR i 95% CI oszacowano w obrębie kwintylów za pomocą wielozmiennej regresji proporcjonalnych hazardów Coxa. Wyniki: Spożycie czerwonego mięsa [62,7 g (kwintyl 5) w porównaniu z 9,8 g (kwintyl 1) na 1000 kcal (mediana)] wiązało się z tendencją do zwiększonego ryzyka RCC [HR: 1,19; 95% CI: 1,01, 1,40; P-trend = 0,06] i 2-krotnie zwiększone ryzyko brodawkowatego RCC [P-trend = 0,002]. Spożycie benzo(a)pirenu (BaP), markera WWA oraz 2-amino-1-metylo-6-fenylo-imidazo[4,5-b]pirydyny (PhIP), HCA, wiązało się z istotnym 20–30% podwyższone ryzyko RCC i 2-krotnie zwiększone ryzyko brodawkowatego RCC. Nie zaobserwowano powiązań dla podtypu jasnokomórkowego. Wnioski: Spożywanie czerwonego mięsa może zwiększać ryzyko RCC poprzez mechanizmy związane ze związkami spożywczymi BaP i PhIP. Nasze odkrycia dotyczące RCC wydawały się wynikać z silnych powiązań z rzadszym wariantem histologicznym brodawkowatym. To badanie jest zarejestrowane na Clinictrials.gov pod numerem NCT00340015.


title: Apoptoza i zatrzymanie cyklu komórkowego linii komórkowej ludzkiego raka jelita grubego HT-29 indukowane przez wanilinę.

text: TŁO: Wanilina odpowiada za smak i zapach wanilii, szeroko stosowanego środka aromatyzującego. Wcześniejsze badania wykazały, że wanilina może nasilać naprawę mutacji, a tym samym działać jako antymutagen. Jednak jego rola w raku, chorobie blisko związanej z mutacją, nie została jeszcze w pełni wyjaśniona. METODY: Dlatego w tym badaniu zbadano cytolityczne i cytostatyczne właściwości waniliny przeciwko HT-29, ludzkiej linii komórkowej raka jelita grubego. Zastosowane metody, w tym test żywotności komórek, analiza morfologiczna komórek z podwójnym barwieniem oranżu akrydyny (AO)-bromkiem etydyny (EB), analiza cyklu komórkowego, test apoptozy aneksyny V-jodkiem propidyny oraz proliferacja komórek znakowana 5-bromo-2-dezoksyurydyną (BrdU) analiza. WYNIKI: Wyniki wykazały, że apoptoza była indukowana przez wanilinę, a IC(50) dla normalnych linii komórkowych HT-29 i NIH/3T3 wynosiły odpowiednio 400 μg/ml i 1000 μg/ml. Różne stężenia waniliny zatrzymują cykl komórkowy w różnych punktach kontrolnych. Test proliferacji komórek znakowanych 5-bromo-2-deoksyurydyną wykazał, że zatrzymanie G0/G1 osiągnięto przy niższym stężeniu waniliny (200 mikrog/ml), podczas gdy analiza cyklu komórkowego za pomocą cytometru przepływowego wykazała, że zatrzymanie G2/M występuje przy wyższym stężeniu waniliny (1000 mikrog/ml). WNIOSEK: Efekty cytolityczne i cytostatyczne wykazane przez wanilinę wykazały, że może ona być użytecznym środkiem zapobiegającym rakowi jelita grubego. Należy przeprowadzić dalsze badania in vivo w celu potwierdzenia, że podobne efekty mogą wystąpić u zwierząt.


title: Wanilina nasila indukowaną przez TRAIL apoptozę w komórkach nowotworowych poprzez hamowanie aktywacji NF-kappaB.

text: TŁO: Ligand indukujący apoptozę związany z czynnikiem martwicy nowotworu (TRAIL) jest obiecującym środkiem przeciwnowotworowym, który selektywnie zabija komórki rakowe z niewielkim wpływem na komórki normalne. Jednak oporność na TRAIL jest powszechnie spotykana w komórkach rakowych. Wcześniej informowaliśmy o antymetastatycznym i antyangiogennym działaniu waniliny, środka smakowo-zapachowego z wanilii. Tutaj oceniliśmy działanie uczulające waniliny na oporną na TRAIL linię komórkową ludzkiego raka szyjki macicy, HeLa. MATERIAŁY I METODY: Żywotność komórek po traktowaniu określano za pomocą zestawu do liczenia komórek WST-1. Apoptozę wykazano poprzez wykrycie aktywacji kaspazy-3 i rozszczepienia polimerazy poli(ADP-rybozy) przy użyciu analizy immunoblot. Wpływ leczenia na szlak sygnalizacyjny TRAIL i aktywację jądrowego czynnika kappaB (FN-kappaB) zbadano za pomocą analizy immunoblot i testu reporterowego lucyferazy. WYNIKI: Wstępne traktowanie komórek HeLa waniliną wzmocniło śmierć komórek wywołaną TRAIL poprzez szlak apoptozy. Wstępne traktowanie waniliną hamowało indukowaną przez TRAIL fosforylację p65 i aktywność transkrypcyjną NF-kappaB. WNIOSEK: Wanilina uwrażliwia komórki HeLa na apoptozę indukowaną TRAIL poprzez hamowanie aktywacji NF-kappaB.


title: Hamowanie wyczuwania kworum bakterii przez ekstrakt waniliowy.

text: CELE: Celem tego badania było poszukiwanie nowego inhibitora quorum sensing i analiza jego aktywności hamującej. METODY I WYNIKI: Hamowanie quorum sensing monitorowano przy użyciu mutanta Tn-5, Chromobacterium violaceum CV026. Ziarna wanilii (Vanilla planifolia Andrews) ekstrahowano przy użyciu 75% (obj./obj.) wodnego metanolu i dodano do hodowli C. violaceum CV026. Aktywność hamującą mierzono przez ilościowe oznaczenie produkcji wiolakozyny za pomocą spektrofotometru. Wyniki ujawniły, że ekstrakt waniliowy znacząco obniżył produkcję wiolakiny w sposób zależny od stężenia, co wskazuje na hamowanie quorum sensing. WNIOSKI: Wanilia, szeroko stosowana przyprawa i aromat, może hamować bakteryjne wykrywanie kworum. ZNACZENIE I WPŁYW BADANIA: Wyniki sugerują, że spożywanie materiałów spożywczych zawierających wanilię może promować zdrowie człowieka poprzez hamowanie wykrywania kworum i zapobieganie patogenezie bakteryjnej. Potrzebne są dalsze badania, aby wyizolować określone substancje z ekstraktu waniliowego działającego jako inhibitory quorum sensing.


title: Hamowanie aktywności enzymu konwertyny angiotensyny (ACE) przez antocyjany delfinidyn- i cyjanidyno-3-O-sambubiozydy z Hibiscus sabdariffa.

text: ZNACZENIE ETNOFARMAKOLOGICZNE: Napoje z Hibiscus sabdariffa calyces są szeroko stosowane w Meksyku jako środek moczopędny, do leczenia zaburzeń żołądkowo-jelitowych, chorób wątroby, gorączki, hipercholesterolemii i nadciśnienia. Różne prace wykazały, że ekstrakty z Hibiscus sabdariffa obniżają ciśnienie krwi u ludzi, a ostatnio wykazaliśmy, że efekt ten wynika z aktywności inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). CEL BADANIA: Celem niniejszego badania było wyizolowanie i scharakteryzowanie składników odpowiedzialnych za aktywność ACE wodnego ekstraktu Hibiscus sabdariffa. MATERIAŁY I METODY: Do izolacji wykorzystano pod kontrolą biologiczną frakcjonowanie wodnego ekstraktu suszonych kielichów Hibiscus sabdariffa przy użyciu preparatywnej HPLC z odwróconą fazą oraz test in vitro ACE Inhibition, jako model monitorowania biologicznego. Wyizolowane związki scharakteryzowano metodami spektroskopowymi. WYNIKI: Antocyjany delfinidyn-3-O-sambubiozyd (1) i cyjanidyno-3-O-sambubiozyd (2) wyizolowano przez oczyszczanie sterowane testem biologicznym. Związki te wykazywały wartości IC(50) (odpowiednio 84,5 i 68,4 µg/ml), które są podobne do tych uzyskanych przez pokrewne glikozydy flawonoidowe. Oznaczenia kinetyczne sugerują, że związki te hamują aktywność enzymu poprzez konkurowanie z substratem o miejsce aktywne. WNIOSKI: Aktywność kompetycyjnego inhibitora ACE antocyjanów 1 i 2 została opisana po raz pierwszy. Działanie to jest zgodne z ludowym zastosowaniem Hibiscus sabdariffa calyces jako środkiem przeciwnadciśnieniowym. Copyright 2009 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Badania bezpieczeństwa chińskiego dzikiego ryżu.

text: Chiński dziki ryż jest spożywany od ponad 3000 lat, ale jego bezpieczeństwo jako żywności w Chinach nigdy nie zostało ustalone. Ziarno zawiera większe ilości białka, popiołu i surowego włókna niż ryż biały. Poziomy nieodżywczych pierwiastków mineralnych, takich jak arsen, kadm i ołów, są bardzo niskie. Wzorce żywieniowe 110 osób (> 60 lat) nie wykazywały żadnych negatywnych skutków. Wyniki testów ostrej toksyczności na myszach karmionych dietą zawierającą 21,5 g/kg chińskiego dzikiego ryżu [skorygowane] nie wykazały nieprawidłowej reakcji i żadna z myszy nie padła. Testy dotyczące mikrojąder i nieprawidłowości plemników w szpiku kostnym przeprowadzone na myszach były ujemne, podobnie jak test mutagenności Salmonella. Wyniki tego dochodzenia wskazują, że chiński dziki ryż jest bezpieczny do spożycia przez ludzi.


title: Metale ciężkie w dzikim ryżu z północnego Wisconsin.

text: Stwierdzono, że próbki ziaren dzikiego ryżu z różnych części świata mają podwyższone stężenie metali ciężkich, co budzi niepokój o potencjalny wpływ na zdrowie człowieka. Postawiono hipotezę, że dziki ryż z północno-środkowego Wisconsin może potencjalnie mieć podwyższone stężenie niektórych metali ciężkich z powodu możliwej ekspozycji na te pierwiastki z atmosfery lub z wody i osadów. Ponadto nie przeprowadzono żadnych badań metali ciężkich w dzikim ryżu z Wisconsin, a do przyszłych porównań potrzebne było badanie podstawowe. Rośliny dzikiego ryżu zebrano z czterech obszarów w hrabstwach Bayfield, Forest, Langlade, Oneida, Sawyer i Wood we wrześniu 1997 i 1998 roku i podzielono na cztery części roślin do analizy elementarnej: korzenie, łodygi, liście i nasiona. Przeanalizowano w sumie 194 próbki z 51 roślin w różnych miejscowościach, średnio 49 próbek na część w zależności od pierwiastka. Próbki oczyszczono z gleby, strawiono na mokro i analizowano metodą ICP na obecność Ag, As, Cd, Cr, Cu, Hg, Mg, Pb, Se i Zn. Korzenie zawierały najwyższe stężenia Ag, As, Cd, Cr, Hg, Pb i Se. Miedź była najwyższa zarówno w korzeniach, jak i nasionach, natomiast Zn była najwyższa tylko w nasionach. Magnez był najwyższy w liściach. Zakresy wyjściowe nasion dla 10 elementów ustalono przy użyciu 95% przedziałów ufności median. Rośliny dzikiego ryżu z północnego Wisconsin miały normalne poziomy składników odżywczych Cu, Mg i Zn w nasionach. Srebro, Cd, Hg, Cr i Se miały bardzo niskie stężenie lub mieściły się w normalnych granicach dla roślin spożywczych. Arsen i Pb były jednak podwyższone i mogą stanowić problem dla zdrowia ludzkiego. Droga As, Hg i Pb do roślin może być w atmosferze.


title: Ciężka zasadowica metaboliczna spowodowana spożyciem sody oczyszczonej: opisy przypadków dwóch pacjentów z niepodejrzewanym przedawkowaniem leków zobojętniających.

text: Spożycie doustne sody oczyszczonej (wodorowęglanu sodu) jest stosowane od dziesięcioleci jako domowe lekarstwo na niestrawność. Nadmierne spożycie wodorowęglanów naraża pacjentów na ryzyko różnych zaburzeń metabolicznych, w tym zasadowicy metabolicznej, hipokaliemii, hipernatremii, a nawet niedotlenienia. Obraz kliniczny jest bardzo zmienny, ale może obejmować drgawki, arytmie i zatrzymanie krążenia. Przedstawiamy dwa przypadki ciężkiej zasadowicy metabolicznej u pacjentów z niepodejrzewanym przedawkowaniem leków zobojętniających. Omówiono obraz i patofizjologię zasadowicy metabolicznej związanej ze zobojętnianiem soku żołądkowego.


title: Soda oczyszczona: potencjalnie śmiertelny środek do domu.

text: Przedstawiamy przypadek sześciotygodniowego niemowlęcia, u którego po niezamierzonym zatruciu wodorowęglanem sodu wystąpiły zagrażające życiu powikłania. Soda oczyszczona była używana przez matkę jako środek domowy, aby „pomóc dziecku w bekaniu”. Poniżej znajduje się przegląd literatury dotyczącej stosowania (lub nadużywania) sody oczyszczonej. Nasz pacjent, wraz z innymi odnotowanymi opisami przypadków, podkreśla potrzebę ostrzeżeń na produktach sody oczyszczonej, których etykiety zalecają jej stosowanie jako środka zobojętniającego. Zatrucia muszą być wysokie w diagnostyce różnicowej każdego pacjenta, niezależnie od wieku, ze zmienionym stanem psychicznym lub stanem padaczkowym.


title: Ciężka zasadowica metaboliczna na oddziale ratunkowym.

text: Przedstawiono przypadek ciężkiej zasadowicy metabolicznej (MA) będącej wynikiem spożycia sody oczyszczonej (wodorowęglanu sodu). Po przyjęciu na oddział ratunkowy pacjent był czujny i stabilny, a wstępne badanie wykazało jedynie skurcz podudzia. Wkrótce potem pacjent doznał nagłego, nieoczekiwanego zatrzymania krążenia. Po resuscytacji, bez podania wodorowęglanu sodu, gazometria krwi tętniczej wykazała pH 7,73, pO2 51 mm Hg i pCO2 52 mm Hg. Po przyjęciu na oddział intensywnej terapii, MA chorego korygowano dożylnie 0,25 N kwasem solnym. Pacjent pozostawał w śpiączce w wyniku ciężkiej encefalopatii niedotlenieniowej i zmarł dwa tygodnie po przyjęciu. Sądzimy, że jest to pierwszy odnotowany przypadek ciężkiej MA skutkującej nagłym zatrzymaniem krążenia u pacjenta wcześniej chodzącego.


title: Prospektywne, podwójnie ślepe, randomizowane, kontrolowane placebo badanie wpływu szafranu (Crocus sativus Linn.) na parametry nasienia i plazmę nasienną...

text: Niepłodność czynnika męskiego to wieloczynnikowe zaburzenie, które dotyka znaczny odsetek niepłodnych par; jednak wiele z nich pozostało nieleczonych. W ostatnich latach znaczna liczba niepłodnych mężczyzn szukała „środków ziołowych” jako skutecznego leczenia. Wśród „środków ziołowych” szafran polecany jest w naszej społeczności na niepłodność męską. Działanie szafranu oceniano w porównaniu z placebo w leczeniu idiopatycznej niepłodności czynnika męskiego. Badaniem objęto 260 niepłodnych mężczyzn z idiopatyczną oligoastenoteratozoospermią (OAT), którzy zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej szafran 60 mg/d (130, grupa 1) lub placebo (130, grupa 2) przez 26 tygodni. Obie grupy porównano pod kątem zmian parametrów nasienia i całkowitej zdolności antyoksydacyjnej nasienia. Podawanie szafranu nie przyniosło korzystnych efektów. Pod koniec badania nie zaobserwowano statystycznie istotnej poprawy w żadnej z grup w żadnym z badanych parametrów nasienia (gęstość nasienia, morfologia i ruchliwość) (wszystkie p = 0,1). Na koniec badania pacjenci z grupy 1 mieli średnią ruchliwość 25,7 ± 2,4%, która nie różniła się statystycznie od średniej 24,9 ± 2,8% w grupie placebo (p = 0,1). Prawidłowa morfologia plemników wynosiła 18,7 ± 4,7% i 18,4 ± 4,3% odpowiednio w grupie 1 i 2 (p = 0,1). U pacjentów leczonych szafranem i placebo średnia gęstość plemników wynosiła odpowiednio 20,5 ± 4,6% i 21,4 ± 4,6% na ml (p = 0,1). Podawanie szafranu nie poprawiło całkowitej zdolności antyoksydacyjnej nasienia w osoczu, w porównaniu z wartościami wyjściowymi (p = 0,1) i placebo (p = 0,1). Na podstawie korelacji Pearsona każdy parametr nasienia nie korelował istotnie z czasem trwania leczenia, w tym gęstość plemników (r = 0,146, p = 0,13), odsetek plemników ruchliwych (r = 0,145, p = 0,15) oraz odsetek plemników o prawidłowej morfologii ( r = 0,125, p = 0,30). Szafran nie wpływa istotnie statystycznie na poprawę parametrów nasienia u niepłodnych mężczyzn z idiopatyczną OAT. Jeśli lekarze chcą przepisać leki ziołowe na niepłodność u mężczyzn, wymagane są wcześniejsze rygorystyczne badania naukowe, dokumentujące ich bezpieczeństwo i skuteczność. Prawa autorskie © 2010 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Badanie właściwości cytotoksycznych i apoptogennych ekstraktu szafranu w ludzkich liniach komórek nowotworowych.

text: Szafran (suszone znamiona Crocus sativus L.) od tysiącleci jest używany jako przyprawa, barwnik spożywczy i roślina lecznicza. W tym badaniu oceniano działanie cytotoksyczne ekstraktu szafranu na liniach komórkowych HepG2 i HeLa. W międzyczasie badano rolę apoptozy i ROS. Złośliwe i niezłośliwe komórki (L929) hodowano w pożywce DMEM i inkubowano z różnymi stężeniami etanolowego ekstraktu szafranu. Żywotność komórek określono ilościowo za pomocą testu MTT. Komórki apoptotyczne określano stosując barwienie PI fragmentacji DNA metodą cytometrii przepływowej (pik sub-G1). ROS mierzono przy użyciu DCF-DA metodą cytometrii przepływowej. Szafran może zmniejszać żywotność komórek w komórkach nowotworowych w sposób zależny od stężenia i czasu. Wartości IC50 przeciwko HeLa i HepG2 określono odpowiednio na 800 i 950 µg/ml po 48 godzinach. Szafran indukował pik sub-G1 w histogramie cytometrii przepływowej traktowanych komórek w porównaniu z kontrolą, co wskazuje, że apoptotyczna śmierć komórki jest zaangażowana w toksyczność szafranu. Ta toksyczność była również niezależna od produkcji ROS. Można wywnioskować, że szafran może powodować śmierć komórek w komórkach HeLa i HepG2, w których ważną rolę odgrywa apoptoza lub zaprogramowana śmierć komórki. Szafran można również uznać za obiecujący środek chemioterapeutyczny w leczeniu raka w przyszłości.