title: Czynniki ryzyka związane z ogniskami kolibakteriozy w stadach klatkowych.

text: Wydaje się, że Colibacillosis ma coraz większe znaczenie w stadach niosek, ale nie przeprowadzono badań dotyczących czynników ryzyka związanych z epidemiami. Celem tego badania było zbadanie możliwych powiązań między czynnikami ryzyka o charakterze niezakaźnym a wybuchami śmiertelności z powodu kolibakteriozy w stadach klatkowych kur niosek. Informacje na temat zarządzania, środków bezpieczeństwa biologicznego i warunków chowu zebrano w 20 stadach cierpiących na tę chorobę oraz w 20 klinicznie zdrowych stadach kontrolnych. Dane zostały przetworzone przy użyciu wielokrotnej regresji logistycznej. Analiza statystyczna wykazała, że zwiększenie odległości do najbliższej fermy drobiu o 1 km wiązało się z sześciokrotnym zmniejszeniem ryzyka zachorowania na kolibakterię (iloraz szans=0,16). Ponadto zwiększenie objętości klatki o 1 l na kurę wiązało się z 33% zmniejszeniem ryzyka wybuchu epidemii (iloraz szans = 0,75). Stwierdzono, że odległość między fermami drobiu i zagęszczenie kur w klatkach są ważnymi czynnikami ryzyka wystąpienia ognisk kolibakteriozy w stadach kur niosek.


title: Medyczne i ekonomiczne skutki zakażeń pozajelitowych wywołanych przez Escherichia coli: skoncentruj się na coraz ważniejszym problemie endemicznym.

text: Escherichia coli jest prawdopodobnie najlepiej poznanym gatunkiem bakterii i jednym z najczęściej izolowanych organizmów z próbek klinicznych. Mimo to wśród lekarzy i laików istnieje niedocenienie i nieporozumienia dotyczące E. coli jako pozajelitowego patogenu. Niedoceniane cechy obejmują (i) szeroką gamę zakażeń pozajelitowych, które mogą powodować E. coli, (ii) wysoką zachorowalność i związaną z nimi zachorowalność, śmiertelność i koszty tych różnych zespołów klinicznych, (iii) potencjał patogenny różnych grup E. coli. szczepy coli wywołujące choroby jelitowe i pozajelitowe oraz (iv) zwiększające oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe. W erze, w której wiadomości zdrowotne często wywołują sensację w postaci rzadkich zespołów infekcji lub patogenów, szczepy E. coli, które powodują infekcje pozajelitowe, są coraz ważniejszym problemem endemicznym i niedocenianymi „zabójcami”. Miliardy dolarów na opiekę zdrowotną, miliony dni pracy i setki tysięcy istnień ludzkich giną każdego roku z powodu infekcji pozajelitowych wywołanych przez E. coli. Potrzebne będą nowe terapie i środki zapobiegawcze w celu poprawy wyników i zmniejszenia obciążenia chorobami.


title: Obecność i charakterystyka bakterii Escherichia coli wytwarzających toksyny Shiga i innych szczepów E. coli potencjalnie wywołujących biegunkę w mięsie sprzedawanym w handlu detalicznym

text: Aby określić obecność bakterii Escherichia coli wytwarzających toksynę Shiga (STEC) i innych potencjalnie wywołujących biegunkę szczepów E. coli w mięsie sprzedawanym w handlu detalicznym, 7258 izolatów E. coli zebranych przez amerykański program monitorowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe (NARMS) w latach 2002–2007 przebadano pod kątem genów toksyny Shiga. Ponadto, 1275 izolatów E. coli odzyskanych w 2006 r. przebadano pod kątem genów wirulencji specyficznych dla innych biegunkowych szczepów E. coli. Siedemnaście izolatów (16 z mielonej wołowiny i 1 z kotleta wieprzowego) było pozytywnych dla genów stx, w tym 5 pozytywnych zarówno dla stx1, jak i stx2, 2 pozytywne dla stx1 i 10 pozytywnych dla stx2. 17 szczepów STEC należało do 10 serotypów: O83:H8, O8:H16, O15:H16, O15:H17, O88:H38, ONT:H51, ONT:H2, ONT:H10, ONT:H7 i ONT:H46. Żaden z izolatów STEC nie zawierał eae, podczas gdy siedem zawierało enterokrwotoczne E. coli (EHEC) hlyA. Wszystkie poza jednym izolatem STEC wykazywały toksyczne działanie na komórki Vero. Analiza sekwencji DNA wykazała, że geny stx2 z pięciu izolatów STEC kodowały Stx2d aktywowane przez śluz. Podtypowanie 17 izolatów STEC metodą elektroforezy żelowej w polu pulsacyjnym (PFGE) dało 14 różnych wzorów restrykcyjnych. Wśród 1275 izolatów z 2006 r. oprócz 3 izolatów STEC zidentyfikowano 11 atypowych izolatów enteropatogennych E. coli (EPEC). Badanie to wykazało, że mięso w sprzedaży detalicznej, głównie mielona wołowina, było skażone różnymi szczepami STEC. Niepokojąca jest również obecność nietypowych szczepów EPEC w mięsie sprzedawanym w handlu detalicznym ze względu na ich potencjał wywoływania infekcji u ludzi.


title: Odporna na środki przeciwdrobnoustrojowe i pozajelitowa patogenna Escherichia coli w żywności detalicznej.

text: TŁO: Pozajelitowe zakażenia Escherichia coli są związane z wyspecjalizowanymi pozajelitowymi patogennymi szczepami E. coli (ExPEC) i, w coraz większym stopniu, z opornością na środki przeciwdrobnoustrojowe. Zaopatrzenie w żywność może rozpowszechniać ExPEC i bakterie E. coli oporne na antybiotyki. METODY: W prospektywnym badaniu 1648 różnych artykułów spożywczych z 10 rynków detalicznych w Minneapolis-St. Paul obszar w latach 2001-2003, przeprowadzono selektywne hodowle i testy dyfuzyjne w celu izolacji i scharakteryzowania opornych na środki przeciwdrobnoustrojowe E. coli i testów opartych na reakcji łańcuchowej polimerazy oraz serotypowanie O w celu określenia cech związanych z ExPEC. WYNIKI: Zakażenie E. coli wykazywało gradient rozpowszechnienia od różnych pokarmów (9%), poprzez wołowinę lub wieprzowinę (69%), do drobiu (92%; P<.001). Wśród próbek E. coli-dodatnich wykryto podobne gradienty częstości występowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe (odpowiednio 27%, 85% i 94% próbek; P<0,001) oraz zanieczyszczenia ExPEC (4%, 19% i 46%, odpowiednio; P<.001). W analizie wieloczynnikowej wołowina, wieprzowina i drób ze sklepów ze zdrową żywnością wykazywały zmniejszone ryzyko zanieczyszczenia E. coli i oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe. Dowody pośrednie sugerowały wybór odporności w gospodarstwie. Cztery pochodzące z żywności izolaty ExPEC (ze strąków grochu, części indyka, mielonej wieprzowiny i dipu warzywnego) bardzo przypominały wybrane ludzkie izolaty kliniczne pod względem antygenu O i profilu genomowego. WNIOSKI: Żywność sprzedawana w sprzedaży detalicznej może być ważnym nośnikiem rozpowszechniania w całej społeczności opornych na środki przeciwdrobnoustrojowe E. coli i ExPEC, które mogą stanowić nowo rozpoznaną grupę medycznie istotnych patogenów przenoszonych przez żywność.


title: Zbiornik pokarmowy na Escherichia coli powodujący infekcje dróg moczowych

text: Wykazano, że blisko spokrewnione szczepy Escherichia coli powodują zakażenia pozajelitowe u osób niespokrewnionych. To badanie sprawdza, czy może istnieć rezerwuar pokarmu dla tych bakterii E. coli. Porównano izolaty z 3 źródeł w tym samym okresie (2005–2007) i obszarze geograficznym. Źródła obejmowały prospektywnie zebrane izolaty E. coli od kobiet z zakażeniem dróg moczowych (ZUM) (n = 353); mięso w sprzedaży detalicznej (n = 417); oraz żywność restauracyjna/gotowa do spożycia (n = 74). E. coli oceniono pod kątem wrażliwości na leki przeciwdrobnoustrojowe i serotypu O:H i porównano przy użyciu 4 różnych metod genotypowania. Zidentyfikowaliśmy 17 grup klonalnych, które zawierały izolaty E. coli (n = 72) z >1 źródła. E. coli z kurczaków sprzedawanych w handlu detalicznym (O25:H4-ST131 i O114:H4-ST117) i melon spadziowy (O2:H7-ST95) były nie do odróżnienia lub blisko spokrewnione z E. coli z ludzkich ZUM. Badanie to dostarcza silnego wsparcia dla roli rezerwuarów pokarmowych lub przenoszenia przez żywność w rozprzestrzenianiu się bakterii E. coli powodujących powszechne pozaszpitalne zakażenia układu moczowego.


title: Pomiary czynności jelit osób o różnych wzorcach żywieniowych.

text: Czynność jelit oceniano u 51 osób: 10 kobiet i siedmiu mężczyzn, którzy nawykowo stosowali dietę wszystkożerną, wegetariańską lub wegańską. Osoby na tych dietach miały średnie spożycie błonnika odpowiednio 23 g, 37 g i 47 g. Średnie czasy przejścia były zmienne i nie różniły się istotnie między grupami. Weganie mieli jednak większą częstotliwość defekacji i oddawali bardziej miękkie stolce. Wszystkie pomiary czynności jelit były istotnie skorelowane z całkowitym błonnikiem pokarmowym. Wraz ze wzrostem błonnika pokarmowego zmniejszył się średni czas przejścia, częstotliwość stolca wzrosła, a stolce stały się bardziej miękkie. Mężczyźni wytwarzali większą ilość bardziej miękkiego, mniej uformowanego kału niż kobiety. Podczas fazy lutealnej cyklu miesiączkowego kobiety wydalały twardsze stolce i miały znacznie dłuższy średni czas pasażu. Odkrycie, że średni czas pasażu był silniej skorelowany z postacią kału niż jakikolwiek inny pomiar czynności jelit, może mieć praktyczne znaczenie.


title: Keriorrhea wywołana przez ryby.

text: Wiele ryb głębinowych przechowuje w swoim ciele duże ilości estrów woskowych w celu kontroli pływalności. Niektóre z nich są często łowione jako przyłów tuńczyka i innych ryb. Do najbardziej godnych uwagi należą escolar i ryby oleiste. Nagromadzenie niestrawnych estrów woskowych w odbytnicy poprzez spożywanie tych ryb powoduje wypływy lub wycieki przez odbyt w postaci pomarańczowego lub brązowo-zielonego oleju, ale bez zauważalnej utraty wody. Ta fizjologiczna reakcja nazywana jest keriorrhea, która jest różnie opisywana jako „oleista biegunka”, „oleista pomarańczowa biegunka” lub „pomarańczowy wyciek oleju” przez środki masowego przekazu i blogerów w Internecie. Wielokrotnie zgłaszano ogniska keriorrhea na różnych kontynentach. Ofiary skarżyły się na dodatkowe objawy, takie jak nudności, wymioty, skurcze brzucha i biegunka. Są prawdopodobnie spowodowane niepokojem lub paniką podczas keriorrhea. Escolar i ryby oleiste są zakazane w imporcie i sprzedaży we Włoszech, Japonii i Korei Południowej. Szybkie wykrycie tych dwóch ryb jest niezbędne, aby zapewnić właściwe oznakowanie i ochronę społeczeństwa przed i po wystąpieniu keriorrhea.


title: Dużo mięsa, dużo choroby: zmieniające się postrzeganie epidemiologii zapalenia wątroby typu E.

text: Wirusowe zapalenie wątroby typu E, które jest wywoływane przez wirus zapalenia wątroby typu E (HEV), może być obecnie uważane za chorobę odzwierzęcą, a także antroponozę. Świnie, dziki i jelenie zostały zidentyfikowane jako rezerwuary, a ich mięso i wnętrzności – jako mięso i podroby – jako nośniki transmisji HEV. Skorupiaki pełnią również rolę pojazdów. Preferencje dietetyczne, gastronomiczne i kulinarne wpływają na to, jak intensywnie HEV przenoszone przez te pojazdy mogą być dezaktywowane przed ich spożyciem przez gospodarza. Inną drogą zakażenia jest HEV, który jest przenoszony drogą jelitową przez ludzi i żywe zwierzęta do środowiska. Chociaż antroponotyczna transmisja HEV ma głównie charakter środowiskowy, transmisja odzwierzęca może przebiegać zarówno drogą pokarmową, jak i środowiskową.


title: Wykrywanie i charakterystyka zakaźnego wirusa zapalenia wątroby typu E z komercyjnych wątrób wieprzowych sprzedawanych w lokalnych sklepach spożywczych w USA.

text: Wirus zapalenia wątroby typu E (HEV) jest odzwierzęcym patogenem, którego rezerwuarem są świnie. Aby określić obecność HEV RNA w komercyjnych wątrobach świń sprzedawanych w lokalnych sklepach spożywczych w USA, zakupiono 127 opakowań komercyjnej wątroby świńskiej i przetestowano je uniwersalnym testem RT-PCR, zdolnym do wykrywania wszystkich czterech znanych genotypów HEV. Spośród 127 przebadanych wątrób, 14 było pozytywnych dla HEV RNA. Analizy sekwencyjne i filogenetyczne wykazały, że wszystkie 14 izolatów należało do genotypu 3. Następnie przeprowadzono badanie na świniach w celu ustalenia, czy wątroba świńska z wynikiem PCR nadal zawierała zakaźnego wirusa. Wyniki wykazały, że świnie zaszczepione dwoma z trzech homogenatów wątroby świńskich, które dały wynik pozytywny w reakcji PCR, zostały zakażone, o czym świadczy wykrycie wydalania wirusa w kale, wiremii i serokonwersji. Dane wykazały, że komercyjne wątroby wieprzowe sprzedawane w sklepach spożywczych są skażone HEV, a skażony wirus pozostaje zakaźny, co budzi obawy zdrowia publicznego związane z zakażeniem HEV przenoszonym przez żywność.


title: Krajowe wskaźniki umieralności z powodu przewlekłej choroby wątroby oraz spożycia alkoholu i wieprzowiny.

text: W 1985 r. zgłoszono korelację między krajowym spożyciem wieprzowiny a wskaźnikami śmiertelności z powodu przewlekłej choroby wątroby (CLD) w krajach rozwiniętych. Jednym z możliwych mechanizmów wyjaśniających to może być zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu E rozprzestrzeniające się za pośrednictwem mięsa wieprzowego. Naszym celem było ponowne zbadanie pierwotnego powiązania w nowszych danych międzynarodowych. Do oszacowania związków między krajowym spożyciem wieprzowiny a śmiertelnością CLD zastosowano modele regresji, z uwzględnieniem czynników zakłócających. Dane dotyczące śmiertelności CLD, spożycia alkoholu, seroprewalencji wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV) i wirusa zapalenia wątroby typu C (HCV) dla 18 krajów rozwiniętych (1990-2000) uzyskano z baz danych WHO. Dane dotyczące krajowego spożycia wieprzowiny i wołowiny uzyskano z bazy danych ONZ. Regresja jednoczynnikowa wykazała, że spożycie alkoholu i wieprzowiny było związane ze śmiertelnością z powodu CLD, ale spożycie wołowiny, seroprewalencji HBV i HCV nie. Wzrost spożycia alkoholu o 1 litr na mieszkańca wiązał się ze wzrostem śmiertelności z powodu CLD o ponad 1,6 zgonów na 100 000 ludności. Wyższe o 10 kg krajowe średnie roczne spożycie mięsa wieprzowego na mieszkańca wiązało się ze wzrostem śmiertelności z powodu CLD o od 4 do 5 zgonów na 100 000 ludności. Regresja wieloczynnikowa wykazała, że alkohol, spożycie wieprzowiny i seroprewalencja HBV były niezależnie związane ze śmiertelnością z powodu CLD, ale seroprewalencja HCV nie była. Spożycie wieprzowiny pozostawało niezależnie związane ze śmiertelnością z powodu CLD w krajach rozwiniętych w okresie 1990-2000. Potrzebne są dalsze prace w celu ustanowienia mechanizmu.


title: Obciążenie wirusem zapalenia wątroby typu E w organach i tkankach świń w rzeźni określane za pomocą RT-PCR w czasie rzeczywistym.

text: Chociaż rzadko występuje w Ameryce Północnej, wirus zapalenia wątroby typu E (HEV) został zidentyfikowany w niektórych krajach uprzemysłowionych u pacjentów, którzy nie podróżowali do krajów endemicznych HEV. Jego obecność jest wszechobecna na całym świecie w populacjach świń. Przenoszenie odzwierzęcego HEV ze świń na zwierzęta z rzędu ssaków naczelnych zostało osiągnięte doświadczalnie, a transmisja HEV po spożyciu skażonego surowego lub niedogotowanego mięsa jest dobrze udokumentowana. W Kanadzie jak dotąd nie udokumentowano epidemii HEV, ale w próbkach surowicy i kału pochodzących od świń zidentyfikowano szczepy HEV o genotypie 3. Celem niniejszego badania było określenie miana wirusa HEV w próbkach wątroby, polędwicy, pęcherza moczowego, węzłów chłonnych wątroby, żółci, migdałków, osocza i kału od 43 świń przy uboju. Kaliciwirus kotów (FCV) został wykorzystany jako kontrola procesu pobierania próbek w celu walidacji procesu ekstrakcji RNA, jako potwierdzenie braku inhibitorów próbki oraz jako kontrola amplifikacji. Stosując system FCV/HEV multiplex TaqMan RT-qPCR, RNA HEV wykryto u 14 z 43 badanych zwierząt. HEV wykryto w węzłach chłonnych (11/43), pęcherzu (10/43), wątrobie (9/43), żółci (8/43), kale (6/43), migdałkach (3/43), osoczu (1 /43) próbki od zakażonych zwierząt. Nie zaobserwowano próbek polędwicy HEV-dodatnich. Miano wirusa oszacowano na 10(3) do 10(7) kopii/g w dodatnich próbkach wątroby i żółci. Crown Copyright 2010. Wydane przez Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Stabilność termiczna wirusa zapalenia wątroby typu E.

text: Porównano stabilność termiczną zjadliwego wirusa zapalenia wątroby typu E (HEV) i wirusa zapalenia wątroby typu A (HAV). Zawiesiny kałowe wirusa ogrzewano do temperatury od 45 stopni C do 70 stopni C, a resztkową zakaźność określano w systemie hodowli komórkowej, który był permisywny dla obu wirusów. Chociaż HEV był mniej stabilny niż HAV, niektóre HEV najprawdopodobniej przetrwałyby wewnętrzne temperatury rzadkiego gotowanego mięsa.


title: Sporadyczne ostre lub piorunujące zapalenie wątroby typu E na Hokkaido w Japonii może być przenoszone przez żywność, co sugeruje obecność wirusa zapalenia wątroby typu E w wątrobie świń jako pokarmu.

text: Spośród dziesięciu pacjentów, którzy w latach 2001-2002 na Hokkaido w Japonii nabawili się sporadycznego ostrego lub piorunującego zapalenia wątroby typu E, dziewięciu (90%) miało historię spożywania grillowanej lub niedogotowanej wątroby wieprzowej 2-8 tygodni przed wystąpieniem choroby. Przetestowaliśmy opakowania surowej wątroby wieprzowej sprzedawane w sklepach spożywczych jako żywność na Hokkaido na obecność RNA wirusa zapalenia wątroby typu E (HEV) metodą RT-PCR. Próbki wątroby świni z siedmiu (1,9%) z 363 opakowań miały wykrywalny RNA HEV. Częściowe analizy sekwencji wykazały, że siedem świńskich izolatów HEV należało do genotypu III lub IV. Jeden świński izolat HEV (swJL145) z zapakowanej wątroby świńskiej był w 100% identyczny z izolatem HE-JA18 uzyskanym od 86-letniego pacjenta na Hokkaido. Dwa świńskie izolaty HEV (swJL234 i swJL325) wykazywały 98,5-100% identyczności z izolatem HE-JA4 otrzymanym od 44-letniego pacjenta na Hokkaido. Wyniki te wskazują, że nieodpowiednio ugotowana wątroba wieprzowa może przenosić HEV na ludzi.


title: Spożycie wieprzowiny a choroba związana z wirusem brodawczaka ludzkiego.

text: Przedstawiono dowody kliniczne i ekologiczne potwierdzające związek między nowotworami związanymi z wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) a czynnikami żywieniowymi. Abstynencja od spożywania dużych ilości smażonej wieprzowiny (600-1000 g/dzień) była związana z regresją kłykciny cewki moczowej u zdrowego 19-letniego mężczyzny leczonego interferonem gamma. Międzynarodowe korelacje sugerują, że spożycie wieprzowiny jest dodatnio związane z występowaniem raka szyjki macicy, choroby związanej również z HPV. Mięso wieprzowe lub czynniki dietetyczne związane ze spożyciem mięsa wieprzowego mogą brać udział w rozwoju chorób związanych z HPV.


title: Śmiertelność z powodu chorób nowotworowych – aktualizacja kohorty drobiu związkowego Baltimore.

text: Wcześniej badaliśmy śmiertelność do 1989 r. u 2639 członków lokalnego związku, którzy kiedykolwiek pracowali w zakładach uboju i przetwórstwa drobiu, ponieważ byli narażeni na wirusy onkogenne obecne w drobiu. W niniejszym raporcie śmiertelność z powodu raka została zaktualizowana do roku 2003 dla 2580 z 2639 osób, które pracowały wyłącznie w zakładach drobiarskich. Śmiertelność robotników drobiarskich porównano ze śmiertelnością w populacji ogólnej USA poprzez oszacowanie współczynników śmiertelności proporcjonalnej i standaryzowanych współczynników śmiertelności oddzielnie dla każdej grupy rasy/płci i dla całej kohorty. W porównaniu z populacją ogólną USA, nadmiar nowotworów jamy policzkowej i nosowej oraz gardła (podstawy języka, podniebienia i innych nieokreślonych ust, migdałków i części ustnej gardła, jamy nosowej/ucha środkowego/zatok dodatkowych), przełyku, odbytniczo-esicy /odbytnicy/odbytu, wątroby i dróg żółciowych, zwłóknienie szpiku, białaczkę limfatyczną i szpiczaka mnogiego obserwowano w poszczególnych podgrupach lub w całej kohorcie drobiu. Postawiliśmy hipotezę, że wirusy onkogenne obecne u drobiu i narażenie na opary są kandydatami do roli etiologicznej w wyjaśnianiu nadmiernego występowania przynajmniej niektórych z tych nowotworów u robotnic drobiu. Pilnie potrzebne są większe badania, które mogą kontrolować czynniki zakłócające, aby określić znaczenie tych ustaleń.


title: Zachorowalność na raka u brytyjskich wegetarian

text: Wstęp: Niewiele prospektywnych badań dotyczyło zachorowalności na raka wśród wegetarian. Metody: Przebadaliśmy 61-566 Brytyjczyków i mężczyzn, w tym 32-403 osób jedzących mięso, 8562 niejedzących mięsa, którzy jedli ryby („zjadacze ryb”) i 20-601 wegetarian. Po średnim okresie obserwacji wynoszącym 12,2 lat odnotowano 3350 przypadków raka, z czego 2204 wśród osób jedzących mięso, 317 wśród jedzących ryby i 829 wśród wegetarian. Ryzyko względne (RR) oszacowano za pomocą regresji Coxa, stratyfikowano według płci i protokołu rekrutacji oraz dostosowano do wieku, palenia, alkoholu, wskaźnika masy ciała, poziomu aktywności fizycznej oraz, wyłącznie dla kobiet, liczby porodów i stosowania doustnych środków antykoncepcyjnych. Wyniki: Zaobserwowano istotną heterogeniczność w ryzyku raka między grupami dla następujących czterech lokalizacji raka: rak żołądka, RR (w porównaniu z osobami jedzącymi mięso) 0,29 (95% CI: 0,07–1,20) u osób jedzących ryby i 0,36 (0,16–0,78) u osób jedzących mięso wegetarianie, P dla heterogeniczności=0,007; rak jajnika, RR 0,37 (0,18–0,77) u osób jedzących ryby i 0,69 (0,45–1,07) u wegetarian, P dla niejednorodności=0,007; rak pęcherza moczowego, RR 0,81 (0,36–1,81) u osób jedzących ryby i 0,47 (0,25–0,89) u wegetarian, P dla niejednorodności=0,05; oraz nowotwory tkanki limfatycznej i krwiotwórczej, RR 0,85 (0,56–1,29) u osób jedzących ryby i 0,55 (0,39–0,78) u wegetarian, P dla niejednorodności=0,002. RR dla wszystkich nowotworów złośliwych wynosiły 0,82 (0,73–0,93) u osób jedzących ryby i 0,88 (0,81–0,96) u wegetarian (P dla heterogeniczności = 0,001). Wnioski: Częstość występowania niektórych nowotworów może być niższa u osób jedzących ryby i wegetarian niż u osób jedzących mięso.


title: Dieta, styl życia i ostra białaczka szpikowa w kohorcie NIH-AARP

text: Związek między dietą, stylem życia i ostrą białaczką szpikową oceniano w amerykańskiej kohorcie 491.163 osób z badania NIH–AARP Diet and Health Study (1995–2003). Stwierdzono łącznie 338 przypadków ostrej białaczki szpikowej. Do oszacowania współczynników ryzyka i 95% przedziałów ufności wykorzystano wielowymiarowe modele Coxa. W porównaniu z osobami, które nigdy nie paliły, współczynniki ryzyka wynosiły 1,29 (95% przedział ufności: 0,95, 1,75), 1,79 (95% przedział ufności: 1,32, 2,42), 2,42 (95% przedział ufności: 1,63, 3,57) i 2,29 (85). % przedział ufności: 1,38, 3,79) dla byłych palaczy, którzy palili odpowiednio ≤1 lub >1 paczka dziennie i dla obecnych palaczy, którzy palili odpowiednio ≤1 lub >1 paczka dziennie. Wyższe spożycie mięsa wiązało się ze zwiększonym ryzykiem ostrej białaczki szpikowej (współczynnik ryzyka = 1,45, 95% przedział ufności: 1,02, 2,07 dla piątego w porównaniu z pierwszym kwintylem; P dla trendu = 0,06); jednak nie było wyraźnych efektów metody gotowania mięsa ani stopnia wysmażenia. Osoby, które nie piły kawy, wydawały się być bardziej narażone na ostrą białaczkę szpikową niż osoby, które piły różne ilości kawy. Ani spożycie owoców, ani warzyw nie wiązało się z ostrą białaczką szpikową. To duże prospektywne badanie zidentyfikowało palenie i spożywanie mięsa jako czynniki ryzyka ostrej białaczki szpikowej.


title: Słodycze, słodzone napoje i ryzyko raka trzustki w dużym populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym

text: Cel Zbadaliśmy związki między słodyczami, słodzonymi i niesłodzonymi napojami oraz cukrami i ryzykiem raka trzustki. Metody Przeprowadziliśmy populacyjne badanie kliniczno-kontrolne (532 przypadki, 1701 kontroli) i wykorzystaliśmy wielowymiarowe modele regresji logistycznej do obliczenia ilorazów szans (OR) i 95% przedziałów ufności (CI). Ponieważ skojarzenia często różniły się ze względu na płeć, przedstawiamy wyniki dla mężczyzn i kobiet łącznie i osobno. Wyniki Wśród mężczyzn większe spożycie słodyczy ogółem i określonych wiązało się z ryzykiem raka trzustki (słodycze ogółem: OR = 1,9, 95% CI: 1,0, 3,6; słodkie przyprawy: OR = 1,9, 95% CI: 1,2, 3,1; cukierki czekoladowe : OR = 2,4, 95% CI: 1,1, 5,0; inne mieszane batony: OR = 3,3, 95% CI: 1,5, 7,3 dla 1 + porcji dziennie w porównaniu z brakiem/rzadko). Słodycze nie były konsekwentnie związane z ryzykiem wśród kobiet. Napoje słodzone nie wiązały się ze zwiększonym ryzykiem raka trzustki. Natomiast niskokaloryczne napoje bezalkoholowe wiązały się ze zwiększonym ryzykiem tylko wśród mężczyzn; podczas gdy inne napoje niskokaloryczne/niekaloryczne (np. kawa, herbata i woda) nie były związane z ryzykiem. Spośród trzech ocenianych cukrów (laktoza, fruktoza i sacharoza) tylko laktoza z cukru mlecznego była związana z ryzykiem raka trzustki (OR = 2,0, 95% CI: 1,5, 2,7 porównując skrajne kwartyle). Wnioski Wyniki te dostarczają ograniczonego wsparcia dla hipotezy, że słodycze lub cukry zwiększają ryzyko raka trzustki.


title: Kwasy tłuszczowe w diecie i rak trzustki w badaniu NIH-AARP dotyczącym diety i zdrowia

text: Tło Wcześniejsze badania dotyczące tłuszczów w diecie, modyfikowalnego czynnika ryzyka, w raku trzustki nie były jednoznaczne. Metody Przeanalizowaliśmy prospektywnie związek między spożyciem tłuszczu, podtypów tłuszczu i źródeł tłuszczowych pokarmów a zewnątrzwydzielniczym rakiem trzustki w National Institutes of Health – AARP Diet and Health Study, kohorcie USA obejmującej 308-736 mężczyzn i 216-737 kobiet, które ukończyły 124 kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków w latach 1995-1996. Współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) obliczono przy użyciu modeli regresji proporcjonalnych hazardów Coxa, z uwzględnieniem spożycia energii, historii palenia, wskaźnika masy ciała i cukrzycy. Testy statystyczne były dwustronne. Wyniki W okresie obserwacji trwającym średnio 6,3 roku u 865 mężczyzn i 472 kobiet zdiagnozowano zewnątrzwydzielniczego raka trzustki (odpowiednio 45,0 i 34,5 przypadków na 100 000 osobolat). Po dostosowaniu wielu zmiennych i połączeniu danych dla mężczyzn i kobiet, ryzyko raka trzustki było bezpośrednio związane ze spożyciem tłuszczu ogółem (najwyższy vs najniższy kwintyl, 46,8 vs 33,2 przypadków na 100 000 osobolat, HR = 1,23, 95% CI = 1,03 do 1,46; Ptrend  = ,03), tłuszcze nasycone (51,5 vs 33,1 przypadki na 100 000 osobolat, HR = 1,36, 95% CI = 1,14 do 1,62; Ptrend < 0,001) i tłuszcze jednonienasycone (46,2 vs 32,9 przypadków na 100 000 osobolat, HR = 1,22, 95% CI = 1,02 do 1,46; Ptrend = 0,05), ale nie tłuszcze wielonienasycone. Związki te były najsilniejsze dla tłuszczów nasyconych ze źródeł zwierzęcych (52,0 vs 32,2 przypadków na 100 000 osobolat, HR = 1,43, 95% CI = 1,20 do 1,70; Ptrend < 0,001); w szczególności spożycie czerwonego mięsa i produktów mlecznych było statystycznie istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem raka trzustki (odpowiednio HR = 1,27 i 1,19). Wnioski W tej dużej prospektywnej kohorcie z szerokim zakresem spożycia tłuszcze pochodzenia zwierzęcego były związane ze zwiększonym ryzykiem raka trzustki.


title: 4. Przewlekłe zapalenie trzustki i rak trzustki, choroby związane ze stylem życia.

text: W Japonii rośnie liczba pacjentów zarówno z przewlekłym zapaleniem trzustki (CP), jak i rakiem trzustki (PC). Ogólnokrajowe badanie dotyczące MPD wykazało, że całkowitą liczbę pacjentów leczonych z powodu MPD w Japonii w 2002 roku oszacowano na 45 200 (95% przedział ufności, 35 600-54 700), a 20 137 pacjentów zmarło z powodu PC w 2002 roku. Alkoholowe zapalenie trzustki było najczęstszym typem zapalenia trzustki (67,5%). Palenie papierosów było niezależnym i istotnym czynnikiem ryzyka porażenia mózgowego. Ryzyko raka trzustki i nietrzustki wzrastało w przebiegu PZT. Podczas gdy spożywanie alkoholu może zwiększać ryzyko PC przez CP, palenie było ważnym czynnikiem ryzyka zarówno dla CP, jak i PC. Rosnąca częstość występowania PC była ściśle związana ze wzrostem spożycia tłuszczu zwierzęcego. Styl życia pacjentów z CP wydawał się być taki sam jak u pacjentów z PC. Czynniki środowiskowe, takie jak styl życia w połączeniu z czynnikami genetycznymi, mogą zwiększać ryzyko zarówno CP, jak i PC. Dlatego zmiana i poprawa nawyków związanych ze stylem życia, takich jak picie, palenie i odżywianie, może zmniejszyć ryzyko zarówno dla CP, jak i PC.


title: Rak trzustki: przegląd dowodów na związek przyczynowy.

text: Rak trzustki zabija ponad 250 000 osób rocznie na całym świecie i ma złe rokowania. Celem tego artykułu jest dokonanie krytycznego przeglądu dowodów epidemiologicznych pod kątem ekspozycji, które mogą zwiększać lub zmniejszać ryzyko. Przeprowadzono wyszukiwanie w Medline dla badań epidemiologicznych i przeglądów opublikowanych do kwietnia 2007 r. Znaleziono spójne dowody pozytywnego związku z wywiadem rodzinnym i paleniem papierosów. Wiele badań udokumentowało pozytywny związek z cukrzycą i przewlekłym zapaleniem trzustki, chociaż mechanizmy etiologiczne są niejasne. Wykryto inne powiązania, ale wyniki były albo niespójne, albo z kilku badań. Obejmowały one pozytywne powiązania z czerwonym mięsem, cukrem, tłuszczem, wskaźnikiem masy ciała, kamieniami żółciowymi i Helicobacter pylori oraz działaniem ochronnym zwiększania parzystości, kwasu foliowego w diecie, aspiryny i statyn. Nie było dowodów łączących spożywanie alkoholu lub kawy ze zwiększonym ryzykiem raka trzustki. Powiązania z wieloma ekspozycjami muszą zostać wyjaśnione na podstawie dalszych prac epidemiologicznych, w których dokonuje się zarówno precyzyjnego pomiaru czynników ryzyka, dostosowania do potencjalnych czynników zakłócających, jak i, w przypadku badań żywieniowych, zebranych informacji dotyczących sposobu przygotowania żywności i wzorca spożycia. Taka praca jest ważna dla zmniejszenia częstości występowania tej śmiertelnej choroby.


title: Makroelementy, kwasy tłuszczowe, cholesterol i rak trzustki.

text: Sugerowano rolę diety i żywienia w powstawaniu raka trzustki, ale związek między wybranymi makroskładnikami odżywczymi, kwasami tłuszczowymi, cholesterolem i rakiem trzustki pozostaje kontrowersyjny. Przeanalizowaliśmy dane ze szpitalnego badania kliniczno-kontrolnego przeprowadzonego we Włoszech w latach 1991-2008, obejmującego 326 przypadków (174 mężczyzn i 152 kobiet) z incydentem raka trzustki oraz 652 pacjentów z grupy kontrolnej (348 mężczyzn i 304 kobiety) dopasowanych częstotliwościowo do przypadków według płci, wieku i ośrodka nauki. Iloraz szans (OR) i 95% przedziały ufności (CI) oszacowano przy użyciu wielu modeli regresji logistycznych, uwarunkowanych wiekiem, płcią i ośrodkiem badawczym, i skorygowanymi o rok wywiadu, wykształcenie, palenie tytoniu, historię cukrzycy i spożycie energii. Pozytywny związek zaobserwowano dla białek zwierzęcych (OR=1,85 dla najwyższego i najniższego kwintyla spożycia; 95% CI: 1,15-2,96; p dla trendu=0,039), podczas gdy negatywny związek zaobserwowano dla cukrów (OR=0,52; 95% CI: 0,31-0,86; p dla trendu = 0,003). Nieistotne negatywne powiązania pojawiły się dla białek roślinnych (OR=0,69) i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (OR=0,67). Podsumowując, dieta uboga w białka zwierzęce i bogata w cukry (pochodzące głównie z owoców) wydaje się mieć korzystny wpływ na ryzyko raka trzustki. Copyright (c) 2009 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Mężczyźni z niskim poziomem cholesterolu w surowicy mają mniejsze ryzyko raka prostaty o wysokim stopniu złośliwości w grupie placebo badania profilaktyki raka prostaty

text: Wprowadzenie Kilka prospektywnych badań sugeruje, że stosowanie statyn obniżających poziom cholesterolu jest odwrotnie proporcjonalne do zaawansowanego i prawdopodobnie wysokiego stopnia złośliwości raka prostaty. Jedno z badań wykazało, że mężczyźni z niskim poziomem cholesterolu mieli mniejsze ryzyko raka prostaty o wysokim stopniu złośliwości. Biorąc pod uwagę te odkrycia, zbadaliśmy związek między niskim poziomem cholesterolu w surowicy a ryzykiem raka prostaty w badaniu profilaktyki raka prostaty (PCPT). Metody Przeprowadziliśmy badanie kohortowe 5586 mężczyzn w wieku ≥ 55 lat, którzy zostali losowo przydzieleni do ramienia placebo PCPT w latach 1993-1996. Cholesterol w surowicy mierzono enzymatycznie na wstępie. Do końca obserwacji potwierdzono 1251 przypadków raka prostaty. Zastosowaliśmy regresję logistyczną do obliczenia wielozmiennego ilorazu szans (OR) całkowitego, a Gleason 2-6 (n=993), 7 (n=199) i 8-10 (n=59) raka prostaty porównując niskie (normalne: < 200 mg/dl) do wysokiego (granicznego i podwyższonego poziomu cholesterolu: ≥ 200 mg/dl) cholesterolu w surowicy. Wyniki Mężczyźni z niskim poziomem cholesterolu mieli mniejsze ryzyko raka prostaty 8-10 w skali Gleasona (OR=0,41, 95% przedział ufności (CI) 0,22-0,77) niż mężczyźni z wysokim poziomem cholesterolu. Nie stwierdzono związku z rakiem prostaty ogółem (OR=0,97, 95% CI 0,85-1,11), chorobą Gleasona 2-6 (OR=1,03, 95% CI 0,89-1,18) lub chorobą Gleasona 7 (OR=0,93, 95% CI 0,69-1,24). Wnioski Te prospektywne wyniki potwierdzają, że mężczyźni z niskim poziomem cholesterolu mają zmniejszone ryzyko raka prostaty o wysokim stopniu złośliwości. Te i inne współczesne dane sugerują, że metabolizm cholesterolu powinien być dalej badany w etiologii raka prostaty.


title: Związek między miopatią związaną ze statynami a uszkodzeniem mięśni szkieletowych

text: Wstęp Wielu pacjentów przyjmujących statyny często skarży się na bóle mięśni i osłabienie. Stopień, w jakim ból mięśni odzwierciedla uszkodzenie mięśni, nie jest znany. Metody Uzyskaliśmy próbki biopsji z mięśnia obszernego bocznego 83 pacjentów. Spośród 44 pacjentów z klinicznie rozpoznaną miopatią związaną ze statynami, 29 przyjmowało obecnie statyny, a 15 przerwało leczenie statynami przed biopsją (minimalny czas odstawienia to 3 tygodnie). Do badania włączono również 19 pacjentów, którzy przyjmowali statyny i nie mieli miopatii oraz 20 pacjentów, którzy nigdy nie przyjmowali statyn i nie mieli miopatii. Zaklasyfikowaliśmy mięśnie jako uszkodzone, jeśli 2% lub więcej włókien mięśniowych w próbce z biopsji wykazało uszkodzenie. Korzystając z reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą, oceniliśmy poziomy ekspresji genów kandydujących potencjalnie związanych z uszkodzeniem miocytów. Wyniki Uszkodzenie mięśni stwierdzono u 25 (spośród 44) pacjentów z miopatią iu 1 pacjenta bez miopatii. Tylko 1 pacjent z uszkodzeniem strukturalnym miał poziom fosfokinazy kreatynowej w krążeniu, który był podwyższony o ponad 1950 U/L (10x górna granica normy). Ekspresja receptora rianodyny 3 była znacząco podwyższona u pacjentów z biopsją dowodu na uszkodzenie strukturalne (1,7, błąd standardowy średniej 0,3). Interpretacja Uporczywa miopatia u pacjentów przyjmujących statyny odzwierciedla strukturalne uszkodzenie mięśni. Brak podwyższonego poziomu krążącej fosfokinazy kreatynowej nie wyklucza strukturalnego uszkodzenia mięśni. Regulacja w górę ekspresji receptora rianodyny 3 sugeruje wewnątrzkomórkowy wyciek wapnia.


title: Terapia statynami, funkcja mięśni i ryzyko upadków u osób starszych mieszkających w społeczności.

text: Wstęp: Terapia statynami może powodować miopatię, jednak nie jest jasne, czy pogarsza to związane z wiekiem pogorszenie funkcji mięśni. CEL: Opisanie różnic pomiędzy osobami stosującymi i niestosującymi statyn w zakresie masy mięśniowej, funkcji mięśni i ryzyka upadków w grupie osób starszych mieszkających w społeczności. PROJEKT: Prospektywne, populacyjne badanie kohortowe ze średnim okresem obserwacji 2,6 roku. METODY: Ogółem 774 osoby starsze [48% kobiety; średni (odchylenie standardowe) wiek = 62 (7) lat] badano na początku badania i po okresie obserwacji. Porównano różnice w procentowej masie mięśniowej kończyn (%ALM), sile nóg, jakości mięśni nóg (LMQ; siła właściwa) i ryzyku upadków dla osób stosujących i niestosujących statyny. WYNIKI: Na początku badania było 147 (19%) zażywających statyny i 179 (23%) podczas obserwacji. Analizy podłużne wykazały, że stosowanie statyn w punkcie początkowym przewidywało wzrost ryzyka upadków w ciągu 2,6 roku (0,14, 95% CI 0,01 do 0,27) oraz tendencję do zwiększonego %ALM (0,45%, 95% CI -0,01 do 0,92). Użytkownicy statyn w obu punktach czasowych wykazywali zmniejszoną siłę nóg (-5,02 kg, 95% CI -9,65 do -0,40) i LMQ (-0,30 kg/kg, 95% CI -0,59 do -0,01) oraz tendencję do zwiększonego ryzyka upadków ( 0,13, 95% CI -0,01 do 0,26) w porównaniu z grupą kontrolną. Wreszcie, osoby stosujące statyny zarówno w punkcie początkowym, jak i podczas obserwacji wykazały zmniejszoną siłę nóg (-16,17 kg, 95% CI -30,19 do -2,15) i LMQ (-1,13 kg/kg, 95% CI -2,02 do -0,24) w porównaniu z którzy zaprzestali stosowania statyn podczas obserwacji. WNIOSEK: Stosowanie statyn może nasilać spadki wydajności mięśni i ryzyko upadków związane ze starzeniem się bez jednoczesnego spadku masy mięśniowej, a efekt ten może być odwracalny po ustaniu.


title: Terapia statynami wywołuje ultrastrukturalne uszkodzenia mięśni szkieletowych u pacjentów bez bólu mięśni.

text: Ból i osłabienie mięśni są częstymi dolegliwościami u pacjentów otrzymujących inhibitory reduktazy 3-hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A (HMG CoA) (statyny). Wielu pacjentów z bólem mięśni ma poziomy kinazy kreatynowej, które są albo normalne, albo tylko nieznacznie podwyższone, i nie zgłoszono żadnych oczywistych wad strukturalnych u pacjentów z samym bólem mięśni. Aby dokładniej zbadać mechanizm pośredniczący w uszkodzeniu mięśni szkieletowych wywołanym przez statyny, przebadano biopsje mięśni szkieletowych od pacjentów leczonych i nieleczonych statyną przy użyciu zarówno mikroskopii elektronowej, jak i metod biochemicznych. Niniejsza praca przedstawia wyraźne dowody uszkodzenia mięśni szkieletowych u pacjentów leczonych statyną, pomimo ich bezobjawowych objawów. Chociaż stopień ogólnego uszkodzenia jest niewielki, ma charakterystyczny wzór, który obejmuje uszkodzenie układu rurkowego T i pęknięcie podsarkolemalne. Te charakterystyczne nieprawidłowości strukturalne obserwowane u pacjentów leczonych statyną zostały odtworzone przez ekstrakcję cholesterolu z włókien mięśni szkieletowych in vitro. Odkrycia te potwierdzają hipotezę, że obniżenie poziomu cholesterolu wywołane przez statyny jako takie przyczynia się do uszkodzenia miocytów i sugerują ponadto, że to specyficzna organizacja lipidowo-białkowa samej komórki mięśni szkieletowych czyni ją szczególnie wrażliwą. Copyright (c) 2006 Towarzystwo Patologiczne Wielkiej Brytanii i Irlandii. Opublikowane przez John Wiley & Sons, Ltd.


title: Wpływ diet roślinnych na lipidy osocza.

text: Dyslipidemia jest głównym czynnikiem ryzyka choroby sercowo-naczyniowej, choroby naczyń obwodowych i udaru mózgu. Aktualne wytyczne zalecają dietę jako terapię pierwszego rzutu u pacjentów z podwyższonym stężeniem cholesterolu w osoczu. Jednak to, co stanowi optymalny reżim żywieniowy, pozostaje kwestią kontrowersyjną. Duże prospektywne badania wykazały, że populacje stosujące diety roślinne, zwłaszcza wegetariańskie i wegańskie, są obarczone niższym ryzykiem śmiertelności z powodu choroby niedokrwiennej serca. Dlatego badacze dokonali przeglądu opublikowanych badań naukowych, aby określić skuteczność diet roślinnych w modyfikowaniu stężenia lipidów w osoczu. Uwzględniono dwadzieścia siedem randomizowanych badań kontrolowanych i obserwacyjnych. Spośród 4 rozważanych rodzajów diet roślinnych, interwencje testujące dietę kombinowaną (dieta wegetariańska lub wegańska połączona z orzechami, soją i/lub błonnikiem) wykazały największe efekty (do 35% redukcja cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości w osoczu). , a następnie diety wegańskie i jajowo-wegetariańskie. Interwencje pozwalające na niewielkie ilości chudego mięsa wykazały mniej dramatyczne obniżenie poziomu cholesterolu całkowitego i lipoprotein o niskiej gęstości. Podsumowując, interwencje dietetyczne oparte na roślinach są skuteczne w obniżaniu stężenia cholesterolu w osoczu.


title: Wpływ spożycia owoców kiwi na profile lipidowe surowicy i stan antyoksydacyjny u osób z hiperlipidemią.

text: Choroba sercowo-naczyniowa (CVD) jest najważniejszym problemem zdrowotnym dorosłych na świecie. Badania epidemiologiczne i eksperymenty laboratoryjne wykazały, że spożywanie owoców i warzyw ma działanie ochronne przed CVD. Celem pracy było zbadanie wpływu spożycia dwóch owoców kiwi dziennie na profil lipidowy, przeciwutleniacze i markery peroksydacji lipidów u dorosłych mężczyzn i kobiet z hiperlipidemią na Tajwanie. W badaniu wzięło udział 43 pacjentów z hiperlipidemią, w tym 13 mężczyzn i 30 kobiet. Poproszono ich o spożywanie dwóch owoców kiwi dziennie przez 8 tygodni. Wykonano pomiary antropometryczne. Przed interwencją oraz w 4. i 8. tygodniu interwencji próbki krwi na czczo były analizowane pod kątem cholesterolu całkowitego, triacyloglicerolu, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-C). Dodatkowo oznaczono witaminę E i witaminę C, stężenie dialdehydu malonowego + 4-hydroksy-2(E)-nonenal oraz czas opóźnienia utleniania LDL. Nie wykryto istotnych różnic w stosunku do wartości wyjściowych do 8 tygodni interwencji dla triacyloglicerolu, cholesterolu całkowitego lub cholesterolu LDL. Jednak po 8 tygodniach spożywania owoców kiwi stężenie HDL-C uległo znacznemu podwyższeniu, a stosunek cholesterolu LDL/HDL-C oraz cholesterol całkowity/HDL-C uległy znacznemu obniżeniu. Witamina C i witamina E również znacznie wzrosły. Ponadto, czas opóźnienia utleniania LDL i dialdehydu malonowego + 4-hydroksy-2(E)-nonenalu znacznie się zmienił w 4 i 8 tygodniu podczas interwencji owoców kiwi. Regularne spożywanie owoców kiwi może mieć korzystny wpływ na stan antyoksydacyjny i czynniki ryzyka CVD u osób z hiperlipidemią.


title: Wpływ truskawek na dietę obniżającą poziom cholesterolu.

text: Skuteczne diety zmniejszają poziom lipidów we krwi i uszkodzenia oksydacyjne, które są powiązane z powikłaniami cukrzycy i choroby wieńcowej serca. Naszym celem była ocena wpływu dodania truskawek, jako źródła przeciwutleniaczy, na poprawę antyoksydacyjnego działania diety niskocholesterolowej (portfel dietetyczny). W tym celu 28 pacjentów z hiperlipidemią, którzy stosowali dietę składającą się z soi, błonnika lepkiego, sterolu roślinnego i orzechów przez średnio 2,5 roku, przydzielono losowo do grupy otrzymującej suplementy truskawek (454 g/d, 112 kcal) lub dodatkowo owsa. chleb otrębowy (65 g/d, 112 kcal, około 2 g beta-glukanu) (kontrola) w randomizowanym jednomiesięcznym badaniu krzyżowym z 2-tygodniowym okresem wypłukiwania. Suplementacja truskawkami spowodowała większą redukcję uszkodzeń oksydacyjnych lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) mierzonych jako substancje reagujące z kwasem tiobarbiturowym we frakcji LDL (P = 0,014). Pod koniec okresu truskawkowego obniżenie poziomu cholesterolu LDL i stosunku cholesterolu całkowitego do lipoprotein o dużej gęstości utrzymywało się na poziomie zbliżonym do 1 roku na poziomie -13,4% +/- 2,1% i -15,2% +/- 1,7% , odpowiednio (P < 0,001) i były zbliżone do wartości dla chleba z otrębów owsianych. Truskawki poprawiły również smakowitość diety. Doszliśmy do wniosku, że suplementacja truskawek zmniejszyła uszkodzenia oksydacyjne LDL, jednocześnie utrzymując redukcję lipidów we krwi i poprawiając smakowitość diety. Dodanie owoców może poprawić ogólną użyteczność diet mających na celu zmniejszenie ryzyka choroby wieńcowej serca.


title: Spożycie coli i lipidy w surowicy w badaniu zdrowia w Oslo.

text: Napoje bezalkoholowe mogą być głównym źródłem sacharozy, która może wpływać na stężenie lipidów w surowicy. Zbadaliśmy związek między częstotliwością spożycia różnych rodzajów napojów bezalkoholowych a stężeniem triglicerydów w surowicy (TG) oraz lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) i cholesterolu o niskiej gęstości (LDL) w przekrojowym badaniu Oslo Health Study. Łącznie 14 188 osób spośród 18 770 uczestników badania miało dane na temat częstotliwości spożycia coli i nie coli, z cukrem lub bez. Próba populacyjna składała się z obu płci i 3 grup wiekowych: grupa 1 (30 lat), grupa 2 (40 i 45 lat) i grupa 3 (59-60 lat). U obu płci HDL zmniejszył się, a TG znacząco wzrosło (p < 0,001) wraz ze wzrostem częstotliwości przyjmowania coli. W przeciwieństwie do tego, nie znaleziono spójnych związków między zgłoszonym spożyciem napojów bezalkoholowych typu non-cola a lipidami w surowicy. Nie znaleźliśmy żadnych istotnych różnic związanych ze zgłaszaną obecnością lub brakiem cukru w napojach bezalkoholowych. W analizach wielokrotnej regresji liniowej dominowały związki coli i lipidów w surowicy (p < 0,001) po uwzględnieniu 13 możliwych czynników zakłócających: płeć; Grupa wiekowa; czas od ostatniego posiłku; aktywność fizyczna; spożycie alkoholu, kawy, sera, owoców i (lub) jagód oraz tłustych ryb; palenie; długość edukacji; stosowanie leków obniżających poziom cholesterolu; i spożycie nie-coli. W związku z tym zgłaszana częstość spożycia coli, ale nie innych napojów bezalkoholowych, była ujemnie związana z HDL w surowicy i dodatnio związana z TG i LDL.


title: Gotowe do spożycia pełnoziarniste płatki owsiane, jako część programu dietetycznego na odchudzanie, obniża poziom cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości u osób dorosłych z nadwyż...

text: CEL: Utrata masy ciała i zużycie lepkich włókien obniżają poziom cholesterolu LDL. Oceniliśmy, czy pełnoziarniste, gotowe do spożycia (RTE) płatki owsiane zawierające błonnik lepki, jako część programu dietetycznego na rzecz utraty wagi, obniżają poziom cholesterolu LDL i poprawiają inne markery ryzyka chorób sercowo-naczyniowych bardziej niż program dietetyczny sam. PROJEKT: Randomizowana, równoległa, kontrolowana próba. TEMATY/STANOWISKO: Dorośli wolno żyjący, z nadwagą i otyłością (N=204, wskaźnik masy ciała 25 do 45) z wyjściowymi poziomami cholesterolu LDL od 130 do 200 mg/dl (3,4 do 5,2 mmol/l) zostali zrandomizowani; 144 zostały włączone do głównej analizy uczestników, którzy ukończyli badanie bez istotnych naruszeń protokołu. INTERWENCJA: Dwie porcje dziennie pełnoziarnistych płatków owsianych RTE (3 g/dzień b-glukanu owsianego) lub pokarmów o niskiej zawartości błonnika (kontrola) o obniżonej wartości energetycznej (ok. 500 kcal/dzień deficytu) program zachęcający do ograniczania spożycia produktów bogatych w energię i tłuszcz, kontroli porcji i regularnej aktywności fizycznej. GŁÓWNE OZNACZENIA WYNIKÓW: Poziomy lipoprotein na czczo, obwód talii, grubość fałdu skórnego w tricepsie i masę ciała mierzono na początku badania oraz w tygodniach 4, 8, 10 i 12. WYNIKI: Poziom cholesterolu LDL był znacznie obniżony w przypadku pełnoziarnistych płatków owsianych RTE w porównaniu z kontrola (-8,7±1,0 vs -4,3±1,1%, p=0,005). Cholesterol całkowity (-5,4 +/- 0,8 vs -2,9 +/- 0,9%, P=0,038) i cholesterol o niskiej gęstości lipoprotein (-6,3 +/- 1,0 vs -3,3 +/- 1,1%, P = 0,046 ) były również znacznie bardziej obniżone w przypadku pełnoziarnistych płatków owsianych RTE, podczas gdy odpowiedzi lipoprotein o wysokiej gęstości i triglicerydów nie różniły się między grupami. Utrata masy ciała nie różniła się między grupami (-2,2+/-0,3 vs -1,7+/-0,3 kg, P=0,325), ale obwód talii zmniejszył się bardziej (-3,3+/-0,4 vs -1,9+/-0,4 cm, P =0,012) z pełnoziarnistymi płatkami owsianymi RTE. Większe obniżenie poziomu cholesterolu LDL, cholesterolu całkowitego i lipoprotein o niskiej gęstości oraz obwodu talii było widoczne już w 4 tygodniu w grupie pełnoziarnistych płatków owsianych RTE. WNIOSKI: Spożywanie pełnoziarnistych płatków owsianych RTE w ramach programu dietetycznego na odchudzanie miało korzystny wpływ na poziom lipidów na czczo i obwód talii. Copyright 2010 Amerykańskie Stowarzyszenie Dietetyczne. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Częstość występowania różnych rodzajów kamieni żółciowych u pacjentów z kamicą żółciową w Kathmandu Medical College w Nepalu.

text: TŁO: Choroba kamicy żółciowej znana jako kamica żółciowa jest najczęstszym zaburzeniem związanym z chirurgią przewodu pokarmowego i stanowi ważną część wydatków na opiekę zdrowotną. Podjęto próbę analizy kamieni żółciowych pod kątem typowania w zależności od składu. CELE I ZADANIA: Głównym celem tego badania było sprawdzenie występowania różnych rodzajów kamieni żółciowych w Nepalu i skorelowanie ich z wynikami klinicznymi. MATERIAŁY I METODY: Kamienie żółciowe 80 różnych pacjentów, którzy przeszli cholecystektomię z powodu kamicy żółciowej, pobrano od 20 stycznia 2005 r. do 16 maja 2006 r. w Oddziale Patologii Szpitala Klinicznego Katmandu Medical College. Sporządzono szczegółową historię. Kamienie analizowano metodami chemicznymi i enzymatycznymi przy użyciu spektrofotometru klinicznego. WYNIKI I WNIOSEK: Stwierdzono, że najczęstsza grupa wiekowa z kamicą żółciową (32,5%) to 30-39 lat z przewagą kobiet (M: K = 1:3,2). Kamica żółciowa występowała częściej u niewegetarian, przy stosunku wegetariańskie do niewegetarianek 1:9. Stwierdzono, że kamień typu mieszanego jest najczęstszym rodzajem kamienia zawierającego 78,75%, następnie kamień cholesterolowy 12,5%, kamień pigmentowy brązowy 7,5% i kamień pigmentowy czarny 1,25%.


title: Cholesterolowa choroba kamieni żółciowych.

text: Przy częstości występowania 10-15% wśród dorosłych w Europie i USA, kamienie żółciowe są najczęstszą chorobą przewodu pokarmowego wymagającą przyjęcia do szpitala na Zachodzie. Wzajemne zależności między fizjologicznymi reakcjami między posiłkami i poposiłkami na endogenne i dietetyczne lipidy podkreślają znaczenie skoordynowanych funkcji wątroby i dróg żółciowych oraz przewodu pokarmowego w zapobieganiu krystalizacji i wytrącaniu nadmiaru cholesterolu w żółci. Rzeczywiście, identyfikacja szlaków metabolicznych i transkrypcyjnych, które kierują regulacją wydzielania lipidów żółciowych, była głównym osiągnięciem w tej dziedzinie. Zwracamy uwagę na postępy naukowe w regulacji białek i genów w zakresie wchłaniania, syntezy i katabolizmu cholesterolu oraz wydzielania lipidów żółciowych w odniesieniu do patogenezy kamicy żółciowej cholesterolu. Omawiamy fizykochemiczne mechanizmy powstawania kamieni żółciowych w żółci oraz aktywną rolę pęcherzyka żółciowego i jelita. Omawiamy również luki w naszej wiedzy na temat patogenezy powstawania kamieni żółciowych i możliwości ukierunkowania genów w terapii.


title: Wędrująca kość ryby prezentująca się jako ostry początek guzka szyi.

text: Spotkaliśmy 62-letnią kobietę z postępującym bólem gardła i ostrym guzkiem zlokalizowanym na lewym górnym odcinku szyi, który pojawił się na kilka godzin przed przyjęciem. Po przesłuchaniu przeszła sztywną esophagoskopię w miejscowym szpitalu z powodu podejrzenia zaklinowania kości ryb, ale wynik był negatywny. Nietypowe objawy skłoniły nas do wykonania tomografii komputerowej, która wykazała, że ciało obce przeniknęło lewy mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy do warstwy podskórnej, z rozległą rozedmą płuc w obrębie szyi. Ciała obcego wydobyliśmy przez 1 cm poziome nacięcie szyi w znieczuleniu ogólnym. Pacjentka wróciła do normalnej diety i została wypisana w 5. dobie hospitalizacji bez dalszych zachorowań. Jest to kolejny rzadki przypadek migrującego ciała obcego prezentującego się jako guzek na szyi. Przeglądając literaturę, większość przypadków dotyczących podskórnej migracji ości ryb wykazuje rozwój guzka szyi kilka tygodni lub miesięcy po spożyciu, w stosunkowo stabilnych warunkach. Jednak nasz przypadek wykazał guzek na szyi 1 dzień po spożyciu z ostrymi objawami toksycznymi.


title: Homeopatia: co mówią nam „najlepsze” dowody?

text: CEL: Ocena dowodów za i przeciw skuteczności homeopatii. ŹRÓDŁA DANYCH: Cochrane Database of Systematic Reviews (ogólnie uważana za najbardziej wiarygodne źródło danych) została przeszukana w styczniu 2010 roku. WYBÓR BADANIA: Uwzględniono przeglądy Cochrane z terminem „homeopatia” w tytule, streszczeniu lub słowach kluczowych. Protokoły przeglądów zostały wyłączone. Sześć artykułów spełniło kryteria włączenia. EKSTRAKCJA DANYCH: Każda z sześciu recenzji została zbadana pod kątem określonej tematyki; liczba poddanych przeglądowi badań klinicznych; całkowita liczba zaangażowanych pacjentów; i wnioski autorów. Przeglądy obejmowały następujące schorzenia: nowotwór, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, astmę, otępienie, grypę i wywoływanie porodu. SYNTEZA DANYCH: Wyniki przeglądów omówiono w sposób opisowy (niejednorodność kliniczna i statystyczna przeglądów wykluczyła metaanalizę). WNIOSKI: Odkrycia obecnie dostępnych przeglądów Cochrane dotyczących badań homeopatii nie wykazują, że leki homeopatyczne mają działanie wykraczające poza placebo.


title: Odporność humoralna na białka mleka krowiego i gliadynę w etiologii nawracających owrzodzeń aftowych?

text: CELE: Celem pracy było określenie częstości występowania przeciwciał surowiczych przeciwko gliadynie i białkom mleka krowiego (CMP) za pomocą testu ELISA u pacjentów z nawracającymi owrzodzeniami aftowymi (RAU). TEMATY I METODY: Badaniem objęto 50 pacjentów z nawracającymi aftami i 50 osób zdrowych. Za pomocą testu ELISA oznaczono poziomy przeciwciał IgA i IgG na gliadynę oraz IgA, IgG i IgE na CMP. WYNIKI: Poziom przeciwciał IgA i IgG przeciwko gliadynie w surowicy nie był istotnie wyższy u pacjentów z RAU w porównaniu z grupą kontrolną (odpowiednio P = 0,937 i P = 0,1854). Stężenia przeciwciał anty-CMP IgA, IgG i IgE w surowicy były istotnie wyższe u pacjentów z RAU w porównaniu z grupą kontrolną (odpowiednio p < 0,005, p < 0,002 i p < 0,001). Ogólnie, podwyższoną immunoreaktywność humoralną (IgA lub IgG) na CMP stwierdzono u 32 z 50 pacjentów, podczas gdy 17 z nich wykazało podwyższony poziom immunoreaktywności zarówno IgA, jak i IgG na CMP. Jednocześnie 16 z 50 pacjentów miało immunoreaktywność IgA, IgG i IgE na CMP. WNIOSEK: Wyniki te wskazują na silny związek między wysokimi poziomami przeciwciał anty-CMP IgA, IgG i IgE w surowicy a objawami klinicznymi nawracających owrzodzeń aftowych.


title: Skuteczność portulaki w leczeniu liszaja płaskiego jamy ustnej.

text: W badaniu tym oceniono skuteczność portulaki bogatej w przeciwutleniacze w leczeniu liszaja płaskiego jamy ustnej (OLP). Do tego randomizowanego badania z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanego placebo, wybrano 37 pacjentów z objawami OLP potwierdzonymi biopsją. Wszyscy badani zostali podzieleni na dwie grupy otrzymujące portulakę (n = 20) lub placebo (n = 17) przez 3 miesiące. Oceny dokonywano na początku, po 2 tygodniach i co miesiąc przez 6 miesięcy, w oparciu o wizualną skalę analogową (VAS) i poprawę kliniczną obejmującą typ i rozmiar zmiany. Około 83% pacjentów z portulaką wykazało częściową lub całkowitą poprawę kliniczną, ale 17% nie miało odpowiedzi. W grupie placebo 17% doświadczyło częściowej poprawy, 73% nie odpowiedziało, a 10% wykazało pogorszenie. Zgodnie z wynikami VAS, częściową lub całkowitą odpowiedź zaobserwowano u wszystkich pacjentów leczonych portulaką, podczas gdy 71%, 15% i 14% z grupy kontrolnej wykazywało, odpowiednio, odpowiedź częściową, brak odpowiedzi i pogorszenie objawów. Istotny spadek wyników VAS zaobserwowano pod koniec okresu badania (p < 0,001). W żadnej z grup nie wystąpiły żadne poważne skutki uboczne. Według naszych ustaleń portulaka jest klinicznie skuteczna w leczeniu OLP. Biorąc pod uwagę brak działań niepożądanych w okresie badania, może być korzystną alternatywą leczenia OLP. (c) 2009 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Zmiany zmiennych laboratoryjnych u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów podczas próby na czczo i rocznej diety wegetariańskiej.

text: Wcześniej informowaliśmy, że u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów można uzyskać znaczną poprawę poprzez głodówkę, a następnie dietę wegetariańską przez okres jednego roku. Niniejsze badanie przeprowadzono w celu zbadania, w jakim stopniu zmienne biochemiczne i immunologiczne zmieniły się podczas badania klinicznego diety na czczo i wegetariańskiej. U pacjentów przydzielonych losowo do diety wegetariańskiej wystąpił znaczny spadek liczby płytek krwi, liczby leukocytów, kalprotektyny, całkowitego IgG, czynnika reumatoidalnego IgM (RF), produktów aktywacji C3 oraz składników dopełniacza C3 i C4 po miesiącu leczenie. Żaden z mierzonych parametrów nie zmienił się istotnie w tym okresie w grupie wszystkożerców. Przebieg 14 z 15 mierzonych zmiennych faworyzował wegetarian w porównaniu z wszystkożercami, ale różnica była znacząca tylko dla liczby leukocytów, IgM RF i składników dopełniacza C3 i C4. Większość zmiennych laboratoryjnych uległa znacznemu obniżeniu u wegetarian, którzy poprawili się zgodnie ze zmiennymi klinicznymi, co wskazuje na znaczne zmniejszenie aktywności zapalnej. Liczba leukocytów spadła jednak u wegetarian niezależnie od wyników klinicznych. Zatem spadek liczby leukocytów można przypisać diecie wegetariańskiej per se, a nie zmniejszeniu aktywności choroby. Wyniki niniejszego badania są zgodne z ustaleniami z badania klinicznego, a mianowicie, że leczenie dietetyczne może zmniejszyć aktywność choroby u niektórych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów.


title: Rola mięsa w ekspresji reumatoidalnego zapalenia stawów.

text: Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) charakteryzuje się zapaleniem tkanki maziowej w stawach. Omówiono szereg artykułów dotyczących składników diety, które są związane z tym stanem zapalnym. Ponadto do badania powiązań między dietą a RZS stosuje się podejście ekologiczne. Dane z wielu krajów dotyczące częstości występowania RZS u kobiet z ośmiu i piętnastu krajów porównano statystycznie ze składnikami krajowej podaży żywieniowej. Stwierdzono, że tłuszcz z mięsa i podrobów z okresu 2 lat przed danymi dotyczącymi występowania miał najwyższy statystyczny związek z występowaniem RZS (r(2) 0,877, P<0,001 dla ośmiu krajów). Statystyczne korelacje dla mięsa i podrobów były prawie tak wysokie, jak dla ich tłuszczu. Podobne korelacje stwierdzono dla czasowych zmian wskaźników skutków RZS w kilku krajach europejskich w latach 1968-1978, gdy do diety krajowej dodano więcej mięsa, chociaż korelacje były wyższe dla mięsa niż dla tłuszczu. Przypuszcza się, że mięso i podroby mogą być głównym czynnikiem przyczyniającym się do zapalenia w RZS. W niniejszym krótkim przeglądzie autor analizuje niektóre dane, które wiążą spożycie mięsa z RZS oraz możliwe czynniki, m.in. tłuszcz, Fe i azotyny, które mogą przyczyniać się do stanu zapalnego.


title: Kontrolowane badanie na czczo i roczna dieta wegetariańska w reumatoidalnym zapaleniu stawów.

text: Post jest skutecznym sposobem leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów, ale większość pacjentów powraca po ponownym wprowadzeniu pokarmu. Wpływ postu, a następnie rocznej diety wegetariańskiej oceniano w randomizowanym, kontrolowanym badaniu z pojedynczą ślepą próbą. 27 pacjentów zostało przydzielonych do czterotygodniowego pobytu na farmie zdrowia. Po początkowym 7-10-dniowym poście częściowym, przeszli na indywidualnie dostosowaną bezglutenową dietę wegańską na 3,5 miesiąca. Następnie pokarm stopniowo zmieniano na dietę laktowegetariańską na pozostałą część badania. Grupa kontrolna 26 pacjentów przebywała przez cztery tygodnie w domu rekonwalescencji, ale przez cały okres badania stosowała zwykłą dietę. Po czterech tygodniach na farmie zdrowia grupa stosująca dietę wykazała znaczną poprawę liczby tkliwych stawów, wskaźnika stawowego Ritchiego, liczby obrzękniętych stawów, oceny bólu, czasu trwania sztywności porannej, siły chwytu, szybkości sedymentacji erytrocytów, białka C-reaktywnego, białka liczba krwinek i wynik kwestionariusza oceny zdrowia. W grupie kontrolnej poprawił się tylko wynik oceny bólu. W grupie kontrolnej istotnie poprawiła się tylko ocena bólu. Korzyści w grupie dietetycznej były nadal obecne po roku, a ocena całego kursu wykazała znaczące korzyści dla grupy dietetycznej we wszystkich mierzonych wskaźnikach. Ten schemat żywieniowy wydaje się być użytecznym uzupełnieniem konwencjonalnego leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów.


title: Rozbieżne zmiany w steroli w surowicy podczas surowej surowej diety wegańskiej u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów.

text: Wpływ surowej surowej diety wegańskiej na stężenie lipidów i steroli w surowicy badano u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Badani zostali losowo przydzieleni do grupy na diecie wegańskiej (n = 16), która stosowała dietę wegańską przez 2-3 miesiące lub do grupy kontrolnej (n = 13), która kontynuowała swoją zwykłą dietę wszystkożerną. Całkowite stężenie cholesterolu LDL i fosfolipidów w surowicy uległo znacznemu obniżeniu pod wpływem diety wegańskiej. Poziomy cholestanolu i latosterolu w surowicy również spadły, ale cholestanol:cholesterol całkowity i latosterol:cholesterol całkowity nie zmieniły się. Wpływ diety wegańskiej na sterole roślinne w surowicy był rozbieżny, ponieważ stężenie kampesterolu spadło, a sitosterolu wzrosło. Efekt ten skutkował znacznie wyższą wartością sitosterol:kampesterol w grupie stosującej dietę wegańską niż w grupie kontrolnej (1,48 (SD 0,39) v. 0,72 (SD 0,14); P < 0,001). Wyższe stężenie kampesterolu w porównaniu z sitosterolem jest normalne u wszystkożernych osobników i można je wytłumaczyć niższymi szybkościami wchłaniania i estryfikacji sitosterolu. Nasze wyniki sugerują, że surowa surowa dieta wegańska zmienia względne szybkości wchłaniania tych steroli i/lub ich klirens żółciowy.


title: Post, a następnie dieta wegetariańska u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów: przegląd systematyczny.

text: Doświadczenie kliniczne sugeruje, że post, po którym następuje dieta wegetariańska, może pomóc pacjentom z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). Dokonaliśmy przeglądu dostępnych dowodów naukowych, ponieważ pacjenci często proszą o poradę dietetyczną, a wyłączne leczenie farmakologiczne RZS często nie jest satysfakcjonujące. Badania na czczo w RZS przeszukano w MEDLINE i sprawdzając referencje w odpowiednich raportach. Wyniki badań kontrolowanych, w których przedstawiono dane z obserwacji przez co najmniej trzy miesiące po poszczeniu, zostały zebrane ilościowo. Odnaleziono trzydzieści jeden doniesień o badaniach na czczo u pacjentów z RZS. Tylko cztery kontrolowane badania dotyczyły skutków postu i kolejnych diet przez co najmniej trzy miesiące. Połączenie tych badań wykazało statystycznie i klinicznie istotny korzystny długoterminowy efekt. Zatem dostępne dowody sugerują, że post, po którym następuje dieta wegetariańska, może być przydatny w leczeniu RZS. Potrzeba więcej randomizowanych badań długoterminowych, aby potwierdzić ten pogląd metodologicznie przekonującymi danymi.


title: Dieta wegetariańska dla pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów – stan: dwa lata po wprowadzeniu diety.

text: Wcześniej informowaliśmy, że u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów można uzyskać znaczną poprawę, stosując post, po którym stosuje się indywidualnie dostosowaną dietę wegetariańską przez okres jednego roku. Pacjentów, którzy zmienili dietę, można było podzielić na osoby odpowiadające na dietę i osoby nieodpowiadające na dietę. Po badaniu klinicznym pacjenci mogli swobodnie zmienić dietę lub leki, a po około roku zostali poproszeni o udział w nowym badaniu klinicznym. Porównaliśmy zmianę od wartości wyjściowej (tj. w momencie włączenia do badania) do czasu badania kontrolnego dla osób odpowiadających na dietę, osób nieodpowiadających na dietę i osób z grupy kontrolnej, które stosowały dietę wszystkożerną. Następujące zmienne faworyzowały osoby odpowiadające na dietę: punktacja bólu, czas trwania sztywności porannej, wskaźnik kwestionariusza Stanford Health Assessment, liczba tkliwych stawów, wskaźnik stawowy Ritchiego, liczba obrzękniętych stawów, ESR i liczba płytek krwi [skorygowane]. Różnica między trzema grupami była istotna dla wszystkich zmiennych klinicznych, z wyjątkiem siły chwytu. Nie było istotnej różnicy między grupami w zakresie zmiennych laboratoryjnych lub antropometrycznych. W czasie badania kontrolnego wszystkie osoby odpowiadające na dietę, ale tylko połowa osób nie odpowiadających na dietę, nadal stosowała dietę. Nasze odkrycia wskazują, że grupa pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów odnosi korzyści z manipulacji dietą i że poprawa może być utrzymana przez okres dwóch lat.


title: Niegotowane, bogate w Lactobacilli, wegańskie jedzenie i reumatoidalne zapalenie stawów.

text: Przetestowaliśmy efekty surowej diety wegańskiej, bogatej w pałeczki kwasu mlekowego, u pacjentów z reumatoidalną chorobą losowo podzielonych na grupy dietetyczne i kontrolne. Grupa interwencyjna doświadczyła subiektywnego złagodzenia objawów reumatycznych podczas interwencji. Powrót do diety wszystkożernej pogorszył objawy. Połowa pacjentów doświadczyła skutków ubocznych (nudności, biegunka) podczas diety i przedwcześnie przerwała eksperyment. Wskaźniki aktywności choroby reumatycznej nie różniły się statystycznie między grupami. Pozytywny efekt subiektywny odczuwany przez pacjentów nie był dostrzegalny w bardziej obiektywnych miarach aktywności choroby (Kwestionariusz Oceny Zdrowia, czas trwania sztywności porannej, ból w spoczynku i ból podczas ruchu). Jednak wskaźnik złożony wykazał większą liczbę pacjentów z 3-5 lepszymi miarami aktywności choroby w grupie interwencyjnej. Analiza regresji krokowej powiązała zmniejszenie aktywności choroby (mierzonej jako zmiana wskaźnika aktywności choroby, DAS) z napojami bogatymi w pałeczki kwasu mlekowego i chlorofil, wzrostem spożycia błonnika i brakiem konieczności stosowania złota, metotreksatu lub leków steroidowych (R2= 0,48, P=0,02). Wyniki pokazały, że surowa dieta wegańska, bogata w pałeczki kwasu mlekowego, zmniejszyła subiektywne objawy reumatoidalnego zapalenia stawów. Spożywane codziennie duże ilości żywych pałeczek kwasu mlekowego mogą również mieć pozytywny wpływ na obiektywne pomiary reumatoidalnego zapalenia stawów.


title: Antyoksydanty w diecie wegańskiej i chorobach reumatycznych.

text: Rośliny są bogatym naturalnym źródłem przeciwutleniaczy oprócz innych składników odżywczych. Przeprowadzono interwencje i badania przekrojowe na osobach spożywających surową dietę wegańską zwaną żywą żywnością (LF). Wyjaśniliśmy skuteczność LF w chorobach reumatoidalnych jako przykład problemu zdrowotnego, w którym jednym z głównych problemów jest stan zapalny. LF to surowa dieta wegańska i składa się z jagód, owoców, warzyw i korzeni, orzechów, kiełkujących nasion i kiełków, czyli bogatych źródeł karotenoidów, witamin C i E. Osoby spożywające LF wykazywały bardzo podwyższony poziom beta i alfa karotenów, likopenu i luteina w ich surowicach. Statystycznie istotne były również wzrosty witaminy C i witaminy E (dostosowanej do cholesterolu). Ponieważ spożycie jagód było 3-krotnie wyższe w porównaniu z grupą kontrolną, spożycie związków polifenolowych, takich jak kwercetyna, mirycetyna i kemferol, było znacznie wyższe niż u wszystkożernych grup kontrolnych. Dieta niskotłuszczowa jest bogata w błonnik, substrat do produkcji lignanów, a wydalanie z moczem polifenoli, takich jak enterodiol i enterolakton, a także sekoizolarycyrecynolu, było znacznie zwiększone u osób jedzących niskotłuszczową dietę. Przejście pacjentów z fibromialgią na LF spowodowało zmniejszenie sztywności i bólu stawów, a także poprawę stanu zdrowia. Pacjenci z reumatoidalnym zapaleniem stawów stosujący dietę LF również zgłaszali podobne pozytywne reakcje, a obiektywne pomiary potwierdziły to odkrycie. Poprawa reumatoidalnego zapalenia stawów była istotnie skorelowana z codziennymi wahaniami subiektywnych objawów. Podsumowując, pacjenci z reumatoidalnością subiektywnie skorzystali z diety wegańskiej bogatej w przeciwutleniacze, pałeczki kwasu mlekowego i błonnik, co również zaobserwowano w obiektywnych pomiarach.


title: Reumatoidalne zapalenie stawów leczone dietami wegetariańskimi.

text: Pogląd, że czynniki dietetyczne mogą wpływać na reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), jest częścią folkloru tej choroby, ale naukowe poparcie dla tego jest skąpe. W kontrolowanym badaniu z pojedynczą ślepą próbą zbadaliśmy wpływ postu przez 7-10 dni, następnie spożywania indywidualnie dopasowanej, bezglutenowej diety wegańskiej przez 3,5 miesiąca, a następnie spożywania indywidualnie dopasowanej diety laktowegetariańskiej przez 9 miesięcy u pacjentów z RZS. W przypadku wszystkich zmiennych klinicznych i większości zmierzonych zmiennych laboratoryjnych, 27 pacjentów w grupach na czczo i na diecie wegetariańskiej uległo znacznej poprawie w porównaniu z 26 pacjentami z grupy kontrolnej, którzy stosowali swoją zwykłą dietę wszystkożerną przez cały okres badania. Rok po zakończeniu badania pacjenci zostali ponownie zbadani. W porównaniu ze stanem wyjściowym, zmierzona poprawa była znacznie większa u wegetarian, którzy wcześniej korzystali z diety (osoby reagujące na dietę) niż u osób niereagujących na dietę i wszystkożernych. Korzystnego efektu nie można było wytłumaczyć cechami psychologicznymi pacjentów, aktywnością przeciwciał przeciwko antygenom pokarmowym ani zmianami w stężeniach prekursorów prostaglandyn i leukotrienów. Jednak flora kałowa różniła się znacznie między próbkami pobranymi w punktach czasowych, w których nastąpiła znaczna kliniczna poprawa, a momentami, w których nie było żadnej lub tylko nieznacznej poprawy. Podsumowując, wyniki pokazują, że niektórzy pacjenci z RZS mogą odnieść korzyści z okresu postu, po którym następuje dieta wegetariańska. Zatem leczenie dietetyczne może być cennym uzupełnieniem zwykłego arsenału terapeutycznego dla RZS.


title: Samoocena nietolerancji pokarmowej i reaktywności błon śluzowych po prowokacji białkiem pokarmowym w odbytnicy u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów.

text: CELE: Podejrzewano związek dietetyczny z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) i zgłoszono wpływ różnych diet na objawy zapalenia stawów. Naszym głównym celem było zarejestrowanie doświadczanych przez siebie niepożądanych reakcji pokarmowych u pacjentów z RZS. Drugim celem było powiązanie doświadczanych przez siebie niepożądanych reakcji na produkty mleczne i pszenicę z lokalną reaktywnością błony śluzowej obserwowaną po prowokacji doodbytniczej białkiem mleka krowiego (CM) i glutenem pszennym. METODY: Do 347 chorych na RZS rozesłano ankietę dotyczącą odczuwanych przez siebie niepożądanych reakcji na żywność. Prowokację doodbytniczą CM i glutenem przeprowadzono u 27 z tych pacjentów oraz u zdrowych osób z grupy kontrolnej (n = 18). Po 15-godzinnej prowokacji mierzono śluzówkowe wytwarzanie tlenku azotu (NO) i śluzówkowe uwalnianie mieloperoksydazy (MPO) i eozynofilowego białka kationowego (ECP) przy użyciu techniki płata śluzówkowego. WYNIKI: Dwadzieścia siedem procent pacjentów z RZS zgłosiło nietolerancję pokarmową (FI) na różne pokarmy, w szczególności na CM, mięso i gluten pszenny. Silną reaktywność śluzówki na CM zaobserwowano u 11% pacjentów. Umiarkowanie podwyższoną reaktywność śluzówki na CM i gluten stwierdzono odpowiednio u 22% i 33% pacjentów. Nie znaleziono związku między reakcją niepożądaną na CM lub gluten a reaktywnością błon śluzowych na te białka. WNIOSKI: Spostrzegany FI jest często zgłaszany przez pacjentów z RZS, z częstością podobną do zgłaszanej wcześniej w populacji ogólnej. Reaktywność śluzówki na CM i gluten jest obserwowana u niewielkiej części pacjentów z RZS i nie jest związana z często postrzeganą nietolerancją tych białek.


title: Skutki bardzo niskotłuszczowej diety wegańskiej u osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów.

text: CEL: Wykazanie wpływu bardzo niskotłuszczowej diety wegańskiej na pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). PROJEKT: Badanie interwencji dietetycznej z pojedynczą ślepą próbą. BADANIA I INTERWENCJE BADANIA: Badanie to oceniało wpływ 4-tygodniowej, bardzo niskotłuszczowej (około 10%) diety wegańskiej na 24 wolno żyjących pacjentów z RZS w średnim wieku 56 +/- 11 lat. POMIARY WYNIKÓW: Ocena symptomatologii RZS przed i po badaniu została przeprowadzona przez reumatologa nie znającego projektu badania. Zebrano również pomiary biochemiczne i 4-dniowe dane dotyczące diety. Uczestnicy spotykali się co tydzień w celu instruktażu diety, monitorowania przestrzegania przepisów i oceny postępów. WYNIKI: Stwierdzono znaczne (p < 0,001) zmniejszenie ilości tłuszczu (69%), białka (24%) i energii (22%) oraz znaczny wzrost spożycia węglowodanów (55%). Wszystkie miary symptomatologii RZS uległy znacznemu zmniejszeniu (p < 0,05), z wyjątkiem czasu trwania sztywności porannej (p > 0,05). Masa ciała również znacznie się zmniejszyła (p < 0,001). Po 4 tygodniach stężenie białka C-reaktywnego zmniejszyło się o 16% (ns, p > 0,05), współczynnik RA o 10% (ns, p > 0,05), a szybkość sedymentacji erytrocytów pozostała niezmieniona (p > 0,05). WNIOSEK: Badanie to wykazało, że pacjenci z umiarkowanym do ciężkiego RZS, którzy przestawili się na bardzo niskotłuszczową dietę wegańską, mogą doświadczyć znacznego zmniejszenia objawów RZS.


title: Zmiany poziomu fosfolipidowych kwasów tłuszczowych w osoczu i ich związek z aktywnością choroby u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów leczonych dietą wegetariańską.

text: W kontrolowanym badaniu klinicznym wykazaliśmy niedawno, że stan pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) poprawił się po 7-10 dniach postu i że ta poprawa może być utrzymywana przez 3,5 miesiąca przy diecie wegańskiej i 9 miesięcy przy diecie laktowegetariańskiej. Inne badania wykazały, że proces zapalny w RZS można zmniejszyć poprzez manipulację kwasami tłuszczowymi w diecie. Przejście na dietę wegetariańską znacząco zmienia spożycie kwasów tłuszczowych. Dlatego przeanalizowaliśmy zmiany w profilach kwasów tłuszczowych frakcji fosfolipidów osocza i powiązaliśmy te zmiany z aktywnością choroby. Stężenia kwasów tłuszczowych 20:3n-6 i 20:4n-6 uległy znacznemu obniżeniu po 3,5 miesiącach na diecie wegańskiej (odpowiednio P <0,0001 i P <0,01), ale stężenie wzrosło do wartości wyjściowych przy diecie laktowegetariańskiej. Stężenie 20:5n-3 uległo znacznemu obniżeniu po okresie diety wegańskiej (P < 0,0001) oraz diety laktowegetariańskiej (P < 0,01). Nie było znaczącej różnicy w stężeniach kwasów tłuszczowych między osobami odpowiadającymi na dietę a osobami nieodpowiadającymi na dietę po okresie diety wegańskiej lub laktowegetariańskiej. Nasze wyniki wskazują, że zmiany w profilach kwasów tłuszczowych nie mogą wyjaśniać poprawy klinicznej.


title: Czy proszek z bioder Rosa canina (dzika róża) zmniejsza ból u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów? – metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych.

text: CEL: Metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) – preparatu z bioder Rosa canina (z dzikiej róży) do objawowego leczenia choroby zwyrodnieniowej stawów (OA), w celu oszacowania empirycznej skuteczności jako środka zmniejszającego ból. METODA: Włączono RCT z systematycznych przeszukiwań, jeśli wyraźnie stwierdziły, że pacjenci z OA zostali losowo przydzieleni do dzikiej róży lub placebo. Pierwszorzędowym wynikiem było zmniejszenie bólu obliczane jako wielkość efektu (ES), zdefiniowana jako standaryzowana średnia różnica (SMD). Jako analizę drugorzędową liczbę osób odpowiadających na terapię przeanalizowano jako iloraz szans (OR) i wyrażono jako liczbę potrzebną do leczenia (NNT). Do metaanaliz z wykorzystaniem modeli efektów mieszanych zastosowano metody Restricted Maximum Likelihood (REML). WYNIKI: Trzy badania (287 pacjentów i mediana czasu trwania badania wynosząca 3 miesiące) - wszystkie poparte przez producenta (Hyben-Vital International) - wykazały zmniejszenie oceny bólu przez proszek z dzikiej róży (145 pacjentów) w porównaniu z placebo ( 142 pacjentów): ES 0,37 [95% przedział ufności (CI): 0,13-0,60], p=0,002. Test na jednorodność wydawał się potwierdzać, że skuteczność była spójna we wszystkich próbach (I(2)=0%). Dlatego wydaje się rozsądne założenie, że te trzy badania mierzyły ten sam ogólny efekt. Wydawało się dwa razy bardziej prawdopodobne, że pacjent przydzielony do proszku z dzikiej róży zareaguje na terapię, w porównaniu z placebo (OR=2,19; P=0,009); odpowiada NNT sześciu (95% CI: 4-13) pacjentów. WNIOSKI: Chociaż na podstawie niewielkiej ilości danych, wyniki niniejszej metaanalizy wskazują, że proszek z dzikiej róży zmniejsza ból; w związku z tym może być interesujący jako nutraceutyk, chociaż jego skuteczność i bezpieczeństwo wymagają oceny i niezależnej replikacji w przyszłych badaniach na dużą skalę/długoterminowych.


title: Ziołowy lek z dzikiej róży u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów - randomizowane badanie kontrolowane.

text: CEL: Zbadanie, czy standaryzowany proszek z dzikiej róży (Rosa canina) może zmniejszyć objawy u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. METODY: W badaniu z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, pacjenci z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) zgodnie z kryteriami ARA/ACR zostali losowo przydzieleni do leczenia kapsułkowanym proszkiem z owoców dzikiej róży 5 g dziennie lub odpowiadającym placebo przez 6 miesięcy w dwóch przychodniach w Berlinie i Kopenhaga. Zmienną pierwszorzędowego wyniku był kwestionariusz oceny zdrowia (HAQ) po 6 miesiącach, drugorzędowy wynik obejmował DAS-28, ogólną ocenę aktywności choroby przez lekarza, RAQoL, SF-12 i towarzyszące leki przeciwbólowe. WYNIKI: W sumie 89 pacjentów (90% kobiet, średni wiek 56,6+11,3 lat, średni czas trwania choroby 12,8+9,6 lat) HAQ-DI w grupie biodra róży poprawiło się o 0,105 +/- 0,346, podczas gdy w grupie placebo pogorszyło się o 0,039 +/- 0,253 (skorygowane p=0,032). W Skali Bólu Pacjenta HAQ nie zaobserwowano istotnych różnic między obiema grupami. W Globalnej Skali Pacjenta HAQ zaobserwowano trend na korzyść dzikiej róży (p=0,078). Wynik DAS-28 przyniósł poprawę w grupie biodra róży o 0,89 +/- 1,32, aw grupie placebo 0,34 +/- 1,27 (p = 0,056), co wskazuje na umiarkowane znaczenie kliniczne. Ogólna skala Physicians Global Scale wykazała większą poprawę w biodrze róży w porównaniu z grupą placebo (p=0,012). Wynik fizyczny RAQoL i SF-12 uległ znacznej poprawie w grupie z biodrem róży w porównaniu z placebo, podczas gdy wynik psychiczny SF-12 pozostał niezmieniony. Przyjmowanie leków przeciwbólowych nie różniło się między grupami. Analiza protokołu potwierdziła te wyniki. WNIOSEK: Wyniki wskazują, że pacjenci z RZS mogą odnieść korzyści z dodatkowego leczenia proszkiem z dzikiej róży. Prawa autorskie 2009 Elsevier GmbH. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Benzen w soku z marchwi niemowląt: dalszy wgląd w mechanizm powstawania i ocenę ryzyka, w tym dane dotyczące spożycia z badania DONALD.

text: Benzen został wcześniej wykryty jako zanieczyszczenie wywołane ciepłem w sokach z marchwi niemowląt. Badanie to pokazuje, że sok z marchwi zawiera substancje, takie jak beta-karoten, fenyloalanina lub terpeny, które mogą działać jako prekursory tworzenia benzenu podczas przetwarzania żywności. Ponieważ narażenie na benzen jest związane z białaczką dziecięcą i innymi nowotworami, badanie to miało na celu dostarczenie ilościowej oceny ryzyka. Aby to osiągnąć, wykorzystaliśmy dane pomiarowe spożycia żywności z badania Dortmund Nutritional and Anthropometric Longitudinally Designed (DONALD) wraz z danymi ankietowymi dotyczącymi benzenu w różnych kategoriach soków. Obliczone narażenia dla niemowląt w wieku od 3 do 12 miesięcy były niskie, ze średnimi od 1 do 10 ng/kg mc/dzień, co skutkowało marginesem narażenia powyżej 100 000. Ekspozycje zostały ocenione jako mało prawdopodobne, aby stwarzały zagrożenie dla zdrowia niemowląt. Niemniej jednak, rakotwórcze zanieczyszczenia powinny zostać zredukowane do najniższych poziomów, jakie są racjonalnie osiągalne. Należy położyć nacisk na poprawę warunków sterylizacji. Copyright 2009 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Beta-karoten w osoczu nie jest odpowiednim biomarkerem spożycia owoców i warzyw u badanych w Niemczech z długotrwałym wysokim spożyciem owoców i v...

text: TŁO/CEL: beta-karoten jest często używany jako marker ilości spożywanych owoców i warzyw, ale niewiele wiadomo na temat stężenia beta-karotenu w osoczu u osób, których nawykowa (długotrwała) dieta charakteryzuje się różną ilością pokarmów pochodzenie roślinne. Porównaliśmy spożycie beta-karotenu w diecie i stężenia w osoczu u kobiet stosujących nawykowe diety różniące się spożywanymi ilościami pokarmów pochodzenia roślinnego. METODY: Porównanie spożycia beta-karotenu w diecie i stężenia beta-karotenu w osoczu u kobiet stosujących przeciętną dietę zachodnią (n = 172), zdrowe odżywianie (zgodnie z zaleceniami profilaktycznymi) (n = 238) lub dietę surową (n = 104). WYNIKI: Spożycie beta-karotenu w diecie wynosiło 5,5, 9,3, 14,7 mg/dzień dla kobiet stosujących odpowiednio przeciętną dietę zachodnią, zdrowe odżywianie i dietę surową (p < 0,001). Odpowiednie, wieloczynnikowe, skorygowane stężenia beta-karotenu w osoczu wynosiły odpowiednio 1,07, 1,65 i 1,16 mikromola/l (p < 0,001). Porównywalne spożycie beta-karotenu w diecie skutkowało niższym wieloczynnikowym skorygowanym beta-karotenem w osoczu u kobiet stosujących dietę surową i przeciętną dietę zachodnią w porównaniu z tymi na zdrowym żywieniu (p < 0,001 dla wszystkich grup przyjmujących do 20 mg/dzień). Ilość spożywanych owoców i warzyw nie była prognozą poziomu beta-karotenu w osoczu u kobiet stosujących dietę surową. WNIOSKI: Stężenia beta-karotenu w osoczu różniły się w poszczególnych grupach dietetycznych, przy czym najwyższe stężenia w osoczu kobiet przestrzegały pełnowartościowego żywienia. Stężenia beta-karotenu w osoczu mogą nie odzwierciedlać spożycia beta-karotenu oraz ilości spożywanych owoców i warzyw. 2009 S. Karger AG, Bazylea.


title: Wpływ przetwarzania i przechowywania dżemu na polifenole jagodowe i zdolność antyoksydacyjną.

text: Świeże jagody przetworzono na dżemy bez cukru i bez cukru i przechowywano przez 6 miesięcy w temperaturze 4 i 25 stopni C. Dżemy analizowano bezpośrednio po przetworzeniu i przez 6 miesięcy przechowywania pod kątem zawartości polifenoli, procentowej barwy polimeru i zdolności antyoksydacyjnej. Przetwarzanie spowodowało utratę antocyjanów, procyjanidyn, kwasu chlorogenowego i ORAC w obu rodzajach dżemów, ale flawonole zostały dobrze zachowane. Wyraźne ubytki antocyjanów i procyjanidyn wystąpiły w ciągu 6 miesięcy przechowywania i towarzyszyły im podwyższone wartości barw polimerowych. Poziomy kwasu chlorogenowego również spadły podczas przechowywania, ale flawonole i ORAC zmieniły się niewiele. Dżemy przechowywane w temperaturze 4°C zachowały wyższy poziom antocyjanów, procyjanidyn i ORAC i miały niższą polimerową wartość koloru niż dżemy przechowywane w temperaturze 25°C. Dżemy bezcukrowe zachowały wyższy poziom antocyjanów i miały niższe polimerowe wartości koloru niż dżemy z cukrem późnym magazynowanie. Dżemy jagodowe powinny być przechowywane w lodówce, aby lepiej zachowały właściwości polifenolowe i antyoksydacyjne.


title: Suplementacja jagodami poprawia pamięć u osób starszych

text: Częstość występowania demencji wzrasta wraz z ekspansją populacji osób starszych. Wobec braku skutecznej terapii niezbędne są podejścia profilaktyczne do rozwiązania tego problemu zdrowia publicznego. Borówki zawierają związki polifenolowe, przede wszystkim antocyjany, które mają działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne. Ponadto, antocyjany powiązano ze zwiększoną sygnalizacją neuronalną w ośrodkach mózgowych pośredniczących w funkcji pamięci, a także z poprawą utylizacji glukozy, co, jak można się spodziewać, łagodzi neurodegenerację. Zbadaliśmy wpływ codziennego spożywania soku z dzikich jagód na próbie dziewięciu starszych osób z wczesnymi zmianami pamięci. Po 12 tygodniach zaobserwowaliśmy poprawę uczenia się skojarzeń w parach (p = 0,009) i zapamiętywania listy słów (p = 0,04). Ponadto pojawiły się trendy sugerujące zmniejszenie objawów depresyjnych (p = 0,08) i niższy poziom glukozy (p = 0,10). Porównaliśmy również wydajność pamięci badanych jagód z dopasowaną demograficznie próbką, która spożyła jagodowy napój placebo w badaniu towarzyszącym o identycznym projekcie i zaobserwowaliśmy porównywalne wyniki dla uczenia się w parach. Wyniki tego wstępnego badania sugerują, że średnioterminowa suplementacja jagód może przynieść korzyści neurokognitywne i stworzyć podstawę do bardziej wszechstronnych badań na ludziach w celu zbadania potencjału zapobiegawczego i mechanizmów neuronalnych.


title: Spożycie owoców i warzyw oraz ogólne ryzyko zachorowania na raka w Europejskim Prospektywnym Badaniu Raka i Żywienia (EPIC).

text: TŁO: Powszechnie uważa się, że rakowi można zapobiegać poprzez spożywanie dużych ilości owoców i warzyw. Jednak niespójne wyniki wielu badań nie były w stanie jednoznacznie ustalić odwrotnego związku między spożyciem owoców i warzyw a ogólnym ryzykiem raka. METODY: Przeprowadziliśmy prospektywną analizę kohorty European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC) w celu oceny zależności między spożyciem wszystkich owoców, wszystkich warzyw oraz wszystkich owoców i warzyw łącznie a ryzykiem raka w latach 1992-2000. Uzyskano szczegółowe informacje na temat nawyków żywieniowych i zmiennych stylu życia kohorty. Ustalono dane dotyczące zachorowalności na raka i śmiertelności, a współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) oszacowano przy użyciu wielozmiennych modeli regresji Coxa. Przeprowadzono również analizy dla nowotworów związanych z tytoniem i alkoholem po stratyfikacji pod kątem palenia tytoniu i picia alkoholu. WYNIKI: Z początkowych 142 605 mężczyzn i 335 873 kobiet włączonych do badania, 9604 mężczyzn i 21 000 kobiet zostało zidentyfikowanych z rakiem po medianie obserwacji wynoszącej 8,7 lat. Surowe wskaźniki zachorowalności na raka wynosiły 7,9 na 1000 osobolat u mężczyzn i 7,1 na 1000 osobolat u kobiet. Związki między zmniejszonym ryzykiem raka a zwiększonym spożyciem łącznie owoców i warzyw oraz warzyw w całej kohorcie były podobne (200 g/d zwiększone spożycie owoców i warzyw łącznie, HR = 0,97, 95% CI = 0,96 do 0,99; 100 g /d zwiększone spożycie warzyw ogółem, HR = 0,98, 95% CI = 0,97 do 0,99); spożycie owoców wykazywało słabszy odwrotny związek (100 g/d zwiększone spożycie owoców ogółem, HR = 0,99, 95% CI = 0,98 do 1,00). Zmniejszone ryzyko raka związane z wysokim spożyciem warzyw było ograniczone do kobiet (HR = 0,98, 95% CI = 0,97 do 0,99). Stratyfikacja na podstawie spożycia alkoholu sugerowała silniejsze zmniejszenie ryzyka u osób intensywnie pijących i ograniczała się do nowotworów spowodowanych paleniem i alkoholem. WNIOSKI: W badaniu tym zaobserwowano bardzo małą odwrotną zależność między spożyciem owoców i warzyw ogółem a ryzykiem raka. Biorąc pod uwagę niewielką skalę obserwowanych skojarzeń, należy zachować ostrożność w ich interpretacji.


title: Profile fenolowe i właściwości antyoksydacyjne ekstraktów ze skórki jabłek.

text: Utlenianie lipidów, a zwłaszcza utlenianie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, to istotny problem w przemyśle spożywczym, mający wpływ zarówno na jakość żywności, jak i zdrowie konsumentów. Skórka jabłek została zbadana jako źródło naturalnych przeciwutleniaczy. Oceniono skład związków fenolowych i właściwości przeciwutleniające 21 wybranych genotypów jabłek. Zdolność ekstraktów ze skórki jabłek do stabilizacji lipidów badano stosując układ wodnej emulsji z linolenianu metylu. Całkowite stężenia fenoli określone metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej tandemowej spektrometrii masowej ekstraktów metanolowych skórek genotypów jabłek wahały się od 150 do 700 mg/100 g DW. Zdolność antyoksydacyjna mierzona przez Folin-Ciocalteu (16,2 do 34,1 mg GAE/100 g DW), moc antyoksydacyjna redukująca żelazo (1,3 do 3,3 g TE/100 g DW), zdolność absorpcji rodników tlenowych (5,2 do 14,2 g TE/100 g DW) ), a procentowe hamowanie utleniania linolenianu metylu (73,8% do 97,2%) różniło się wśród genotypów jabłek. Wyciągi ze skórek jabłek, w szczególności odmiany jabłek krabowych, takie jak „Dolgo”, okazały się skutecznymi inhibitorami utleniania wielonienasyconych kwasów tłuszczowych w układzie modelowym, a zatem mogą być uważane za potencjalne źródło naturalnych przeciwutleniaczy spożywczych.


title: Charakterystyka substancji fenolowych oraz chemiczne i komórkowe działanie przeciwutleniające 11 soczewic hodowanych w północnych Stanach Zjednoczonych.

text: Zbadano chemiczne i komórkowe aktywności antyoksydacyjne oraz profile fenolowe 11 odmian soczewicy hodowanych w chłodnych północnych częściach Stanów Zjednoczonych. Poszczególne związki fenolowe, w tym kwasy fenolowe, flawan-3-ole, flawony i antocyjany, były dalej badane ilościowo metodą HPLC. Aktywność antyoksydacyjna komórek (CAA) i zdolność wychwytywania rodników nadtlenkowych (PRSC) oceniano za pomocą fluorescencyjnego czytnika mikropłytek. Odmiana Morton wykazywała najwyższą wśród wszystkich przebadanych soczewic najwyższą zawartość poszczególnych flawan-3-oli (katechiny i epikatechiny) oraz wszystkich flawonoidów, a także najwyższe właściwości antyoksydacyjne (PRSC i CAA). Pięć kwasów fenolowych typu benzoesowego i ich pochodne (kwas galusowy, protokatechowy, kwas 2,3,4-trihydroksybenzoesowy, p-hydroksybenzoesowy i aldehyd protokatechowy) oraz cztery kwasy fenolowe typu cynamonowego (chlorogenowy, p-kumarowy, m-kumarowy, i kwas synapowy) wykryto we wszystkich odmianach soczewicy. We wszystkich odmianach soczewicy wykryto dwa flawan-3-ole [(+)-katechina i (-)-epikatechina] oraz jeden flawon (luteolina). Spośród wszystkich wykrytych związków fenolowych, kwas synapowy był dominującym kwasem fenolowym, a (+)-katechina i (-)-epikatechina były dominującymi flawonoidami. Wyniki te pokazały, że różne fenotypy soczewic wykazują znaczne różnice w poszczególnych związkach fenolowych, a także chemicznej i komórkowej aktywności przeciwutleniającej. Kwas kawowy, katechina, epikatechina i całkowite flawonoidy istotnie (p < 0,05) korelowały z testem zmiatania rodników nadtlenowych. Komórkowy test antyoksydacyjny istotnie korelował z chemicznym testem antyoksydacyjnym ORAC. Wyniki tego badania mogą być bardzo interesujące dla programów hodowlanych mających na celu ulepszenie soczewicy do stosowania jako żywność funkcjonalna.


title: Porównawcza zawartość flawonoidów w wybranych ziołach i związki ich działania przeciwrodnikowego z działaniem antyproliferacyjnym w komórkach V79-4.

text: Aby wyjaśnić korzyści zdrowotne herbat ziołowych na cytotoksyczność indukowaną przez H(2)O(2) w komórkach V79-4, ekstrakty ziołowe i ich flawonoidy zostały przetestowane przy użyciu uwalniania dehydrogenazy mleczanowej i określenia wewnątrzkomórkowego wytwarzania reaktywnych form tlenu i aktywności przeciwutleniającej z nadtlenkiem test wymiatania rodników. Znaczący spadek żywotności komórek zaobserwowano na komórkach V79-4 traktowanych H(2)O(2) (1 mM), podczas gdy ekstrakty ziołowe i ich flawonoidy, w tym katechina i galusan epigallokatechiny, zapobiegały uwalnianiu LDH z H(2)O(2 ) cytotoksyczność. Całkowita zawartość katechin w zielonej herbacie (65,6 mg/g suchej masy) była istotnie wyższa niż w innych herbatach ziołowych (35,8 do 1,2 mg/g sm). Względne stężenie 4 głównych katechin herbacianych sklasyfikowanych jako EGCG > EGC > EC > C. Zielona herbata wykazała najniższe wartości IC(50) (2 g świeżego zioła/100 ml) wśród badanych herbat ziołowych zmiatania rodników ponadtlenkowych, co wskazuje silne działanie przeciwutleniające w zwalczaniu rodników O(2)(*-), a następnie czarna herbata, mniszek lekarski, głóg, dzika róża, rumianek.


title: Ocena cyto- i genotoksycznego działania yerba mate (Ilex paraguariensis) w ludzkich limfocytach in vitro.

text: Pomimo swojej zdolności przeciwutleniającej i dobrze znanych korzyści zdrowotnych, herbata yerba mate (Ilex paraguariensis) wykazuje pewne właściwości genotoksyczne i mutagenne oraz zwiększa zapadalność na niektóre rodzaje raka. Celem pracy była ocena cyto- i genotoksyczności herbaty yerba mate w ludzkich limfocytach obwodowych in vitro. Stwierdziliśmy, że ekstrakt z yerba mate indukował zależny od stężenia, statystycznie istotny wzrost poziomu komórek apoptotycznych i nekrotycznych oraz spadek wskaźnika podziału jądrowego (NDI). Limfocyty eksponowane na mate miały obniżoną aktywność transkrypcyjną rDNA, co może być spowodowane warunkami stresowymi, i wykazywały zwiększoną produkcję mikrojąder. Technika FISH ujawniła pojawienie się sygnału akrocentrycznego w mikrojądrach indukowanych przez mate, co sugeruje, że w tych warunkach ekstrakt z yerba mate może wykazywać aktywność aneugeniczną. Ponieważ kofeina jest jednym z najobficiej występujących związków w suchej masie yerba, przeprowadziliśmy dodatkowe eksperymenty z samą kofeiną. Wykazaliśmy, że kofeina stosowana w tych samych stężeniach wykazuje silniejsze działanie cyto- i genotoksyczne, co może przynajmniej częściowo tłumaczyć niekorzystne efekty obserwowane w przypadku ekstraktu z yerba mate.


title: Żadne dowody nie popierają bezkrytycznej suplementacji witaminy E.

text: Przez wiele lat dominowała koncepcja, że utlenianie LDL odgrywa kluczową rolę w miażdżycy. W konsekwencji bardzo popularna stała się suplementacja antyoksydantów, zwłaszcza witaminy E. Niestety, duże randomizowane badania kliniczne przyniosły rozczarowujące wyniki, a ostatnie metaanalizy wykazały, że bezkrytyczna suplementacja witaminą E w dużych dawkach powoduje zwiększoną śmiertelność. Ten wniosek wywołał (dość rozsądną) krytykę, z której wiele odnosiło się do cech metaanalizy. W naszym ostatnim badaniu zastosowaliśmy podejście oparte na modelu Markowa, które jest wolne od większości ograniczeń metaanaliz. Naszym głównym odkryciem było to, że średnia lat życia skorygowana jakością (QALY) osób suplementowanych witaminą E była o 0,30 QALY (95% CI 0,21 do 0,39) mniej niż osób nieleczonych. Naszym zdaniem potwierdza to pogląd, że bezkrytyczna suplementacja wysokiej dawki witaminy E nie może być zalecana ogółowi społeczeństwa. szkodliwe skutki suplementacji witaminy E. Dokonujemy również przeglądu ostatnich badań przeprowadzonych z określonymi grupami pacjentów, którzy skorzystali z suplementacji witaminy E, wskazując, że chociaż przeciętnie bezkrytyczna suplementacja witaminą E w dużych dawkach nie jest korzystna, określone populacje mogą zyskać na witaminie E. Wyzwaniem jest ustalenie kryteria wyboru, które pozwolą przewidzieć, kto prawdopodobnie odniesie korzyści z suplementacji witaminą E. Takie kryteria mogą opierać się albo na założeniu, że przeciwutleniacze mogą być korzystne dla osób poddawanych stresowi oksydacyjnemu, albo na wiedzy o korzyściach dla osób chorych na określone schorzenia. Krótko mówiąc, przyjmujemy pogląd, że witamina E jest „mieczem obosiecznym”, którego nie należy spożywać, dopóki nie zostaną określone kryteria pozwalające przewidzieć, kto prawdopodobnie odniesie korzyści z suplementacji witaminą E w dużych dawkach. (c) 2009 Międzynarodowa Unia Biochemii i Biologia Molekularna, Inc.


title: Ocena genotoksyczności stewiozydu i stewiolu przy użyciu sześciu testów mutagenności in vitro i jednego in vivo.

text: Stevioside, składnik Stevia rebaudiana, jest powszechnie stosowany w Japonii jako bezkaloryczny substytut cukru. Toksyczność genetyczną stewiozydu i jego aglikonu, stewiolu, zbadano za pomocą siedmiu testów mutagenności z użyciem bakterii (test odwrotnej mutacji, test mutacji postępowej, test umu i test rec), hodowanych komórek ssaków (test aberracji chromosomowych i test mutacji genów) oraz myszy ( test mikrojądrowy). Stewiozyd nie wykazywał działania mutagennego w żadnym z badanych testów. Aglikon, stewiol, wywoływał jednak zależne od dawki pozytywne reakcje w niektórych testach mutagenności, tj. w teście mutacji postępujących z użyciem Salmonella typhimurium TM677, teście aberracji chromosomowych z użyciem linii komórkowej fibroblastów płuc chomika chińskiego (CHL) oraz w teście mutacji genów z użyciem CHL. Do mutagenezy i klastogenezy wymagane były systemy aktywacji metabolicznej zawierające 9000 g frakcji supernatantu (S9) z homogenatów wątroby wytworzonych z polichlorowanego bifenylu lub fenobarbitalu oraz wstępnie potraktowanych 5,6-benzoflawonem szczurów. Stewiol był słabo dodatni w teście umu z użyciem S. typhimurium TA1535/pSK1002 z lub bez systemu aktywacji metabolicznej. Stewiol, nawet w obecności systemu aktywacji S9, dał wynik negatywny w innych testach, tj. testach odwrotnych mutacji z użyciem S.typhimurium TA97, TA98, TA100, TA102, TA104, TA1535, TA1537 i Escherichia coli WP2 uvrA/pKM101 oraz rec. -test z użyciem Bacillus subtilis. Stewiol był ujemny w teście mikrojądrowym u myszy. Omówiono ryzyko genotoksyczne stewiolu dla ludzi.


title: Stevia (Stevia rebaudiana) bio-słodzik: recenzja.

text: Badania wykazały, że stewia była używana na całym świecie od czasów starożytnych do różnych celów; na przykład jako słodzik i lek. Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd literatury, aby podsumować i określić ilościowo przeszłe i obecne dowody dotyczące Stewii. Przeszukaliśmy odpowiednie artykuły do 2007 roku w różnych bazach danych. Ponieważ wiemy, że liście roślin Stevia mają właściwości funkcjonalne i sensoryczne lepsze niż wiele innych słodzików o wysokiej mocy, Stewia prawdopodobnie stanie się w przyszłości głównym źródłem słodzika o wysokiej mocy dla rozwijającego się rynku żywności naturalnej w przyszłości. Chociaż Stewia może być pomocna dla każdego, istnieją pewne grupy, które z większym prawdopodobieństwem skorzystają z jej niezwykłego potencjału słodzącego. Należą do nich pacjenci z cukrzycą, zainteresowani zmniejszeniem spożycia kalorii oraz dzieci. Stewia to mały, wieloletni krzew, który był używany od wieków jako bio-słodzik i do innych zastosowań leczniczych, takich jak obniżanie poziomu cukru we krwi. Jego biały krystaliczny związek (stewiozyd) jest naturalnym ziołowym słodzikiem bez kalorii i jest ponad 100-300 razy słodszy niż cukier stołowy.


title: Ocena niektórych dodatków do żywności.

text: Niniejszy raport przedstawia wnioski Wspólnego Komitetu Ekspertów FAO/WHO powołanego w celu oceny bezpieczeństwa różnych dodatków do żywności, w tym środków aromatyzujących, w celu zalecenia dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI) oraz przygotowania specyfikacji dotyczących tożsamości i czystości. Pierwsza część raportu zawiera ogólne omówienie zasad rządzących oceną toksykologiczną i oceną spożycia dodatków do żywności (w szczególności środków aromatyzujących). Podsumowanie wyników dokonanych przez Komitet ocen danych technicznych, toksykologicznych i dotyczących spożycia niektórych dodatków do żywności (asparaginaza z Aspergillus niger wyrażona w A. niger, lignosulfonian wapnia (40-65), lauroil arginian etylu, ekstrakt z papryki, fosfolipaza C wyrażona w Pichia pastoris , fitosterole, fitostanole i ich estry, polidimetylosiloksan, glikozydy stewiolowe i siarczyny [ocena narażenia z dietą]) oraz 10 grup pokrewnych środków aromatyzujących (alifatyczne, nasycone i nienasycone alkohole o rozgałęzionych łańcuchach, aldehydy, kwasy i pokrewne estry; alifatyczne liniowe alfa, -nienasycone aldehydy, kwasy i pokrewne alkohole, acetale i estry; alifatyczne drugorzędowe alkohole, ketony i pokrewne estry; alkoksy-podstawione allilobenzeny obecne w żywności i olejkach eterycznych i stosowane jako środki aromatyzujące; estry alifatycznych alifatycznych pierwszorzędowych alkoholi z alifatycznymi liniowymi nasyconymi kwasami karboksylowymi ; podstawione furanem węglowodory alifatyczne, alkohole, aldehydy, ketony, ca kwasy rboxylowe i pokrewne estry, siarczki, disiarczki i etery; różne substancje zawierające azot; monocykliczne i bicykliczne drugorzędowe alkohole, ketony i pokrewne estry; hydroksy- i alkoksy-podstawione pochodne benzylowe; oraz substancje strukturalnie spokrewnione z mentolem). Zmieniono specyfikacje następujących dodatków do żywności: kantaksantyna; mączka z chleba świętojańskiego i mączka z chleba świętojańskiego (klarowana); kompleksy miedzi chlorofiliny, sole sodowe i potasowe; Fast Green FCF; guma guar i guma guar (sklarowane); tlenki żelaza; izomalt; fosforan monomagnezowy; błękit patentowy V; Żółcień pomarańczowa FCF; i difosforan trisodowy. Ponowną ocenę środków smakowych, dla których szacowane spożycie oparto na przewidywanych danych dotyczących zawartości, przeprowadzono dla 2-izopropylo-N,2,3-trimetylobutyroamidu (nr 1595) i glutaranu L-monomylu (nr 1414). Do sprawozdania dołączono tabele podsumowujące zalecenia Komitetu dotyczące spożycia i oceny toksykologicznej rozpatrywanych dodatków do żywności.