title: PCDD, PCDF i PCB w sumach hodowlanych z południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych – stężenia, źródła i indukcja CYP1A.

text: Dziewięć filetów z suma, trzy bryłki suma, dwie próbki paszy i jeden osad stawowy przeanalizowano pod kątem PCDD, PCDF i PCB. Sumy hodowlane z Mississippi, Alabamy i Arkansas zawierały znaczące poziomy 2,3,7,8-podstawionego PCDD i PCDF. Ponadto we wszystkich próbkach obecna była duża liczba kongenerów niepodstawionych 2,3,7,8. Filety z suma i bryłki z suma zawierały również wysokie stężenia dioksynopodobnych PCB, a także szereg niedioksynopodobnych PCB. TEQ oparte na PCDD i PCDF wahało się od 9,5 do 43,0 pg/g lipidów, a TEQ oparte na PCB od 0,45 do 4,9 pg/g lipidów dla wszystkich próbek suma. Dioksynopodobny PCB stanowił 4-16% całkowitego TEQ (PCDD/PCDF/PCB) dla próbek suma. Głównym źródłem PCDD, PCDF i PCB wydaje się być pasza, a nie osady stawowe. Immunoreaktywny poziom białka CYP1A był podwyższony 2,5-krotnie u sumów hodowanych w stawach w porównaniu z sumami hodowanymi w akwarium. Wyniki tego badania sugerują, że PCDD/PCDF są ważniejsze niż PCB w indukcji CYP1A.


title: Zmniejszenie narażenia na dioksyny i związki pokrewne poprzez żywność w następnym pokoleniu.

text: Dioksyny i związki pokrewne są niepożądanymi i niezamierzonymi zanieczyszczeniami w żywności, a spożycie pokarmowe jest główną drogą narażenia. Zmniejszenie narażenia dietetycznego na dioksyny wśród najbardziej wrażliwych segmentów populacji (tj. kobiet w ciąży, niemowląt i młodych dziewcząt) jest skuteczną strategią zmniejszania obciążenia organizmu w przyszłych pokoleniach. Narażenie na dioksyny poprzez żywność można zminimalizować, wybierając wersje mięsa, drobiu i produktów mlecznych o niższej zawartości tłuszczu. Spożywanie wszystkich pokarmów, w tym tłustych ryb, w zalecanych ilościach, jest zgodne z celem zmniejszenia narażenia na przyjmowanie dioksyn i utrzymania dobrego stanu zdrowia.


title: Stężenie i rozmieszczenie 2,3,7,8-dibenzo-p-dioksyn/-furanów u kurcząt.

text: Stężenia dibenzo-p-dioksyn/furanów podstawionych 2,3,7,8-Cl (PCDD/PCDF) oznaczono w tkankach jadalnych frytkownic całych kurczaków i porównano z wartościami stwierdzonymi w tłuszczu brzusznym. Wartości są przedstawione zarówno na podstawie masy całkowitej, jak i dostosowanej do poziomu lipidów dla każdej tkanki. Chociaż istnieje wyraźna różnica w stężeniu 2,3,7,8-dibenzo-p-dioksyn w jadalnych tkankach wyrażonych w przeliczeniu na masę całkowitą, stężenia poszczególnych dioksyn dostosowane do stężenia lipidów nie różniły się statystycznie w różne tkanki. Potwierdza to stosowanie stężeń 2,3,7,8-PCDD/PCDF w tłuszczu brzusznym o skorygowanych stężeniach lipidów do oznaczania obecności tych związków w różnych tkankach.


title: Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny i polichlorowane dibenzofurany (PCDD/PCDF) w próbkach żywności pobranych w południowym Mississippi w USA.

text: W 1994 roku przeanalizowaliśmy 43 próbki żywności z lokalnych supermarketów w południowej Mississippi w USA pod kątem PCDD/PCDF. 2,3,7,8-Cl4DD można było określić ilościowo w 31 z tych próbek. Na podstawie lipidów poziomy w mięsie (0,53-1,10 pg I-TEQ/g) i produktach mlecznych (0,42-1,10 pg I-TEQ/g) były nieco niższe niż w innych krajach uprzemysłowionych. Chociaż poziomy w próbkach mleka ze Stanów Zjednoczonych i Europy są porównywalne, istnieje różnica w udziale poszczególnych kongenerów w I-TEQ: na przykład w próbkach mleka z Niemiec około 40% I-TEQ wynika z obecność 2,3, 4,7,8-Cl5DF, podczas gdy w próbkach z Missisipi kongener ten stanowi tylko 16%. Najwyższe stężenia PCDD/PCDF w naszym badaniu wykryto u sumów hodowlanych (10,2-27,8 pg I-TEQ/g). Unikalnym odkryciem było to, że oprócz 2,3,7,8-podstawionych PCDD/PCDF próbki sumów zawierały wiele niepodstawionych 2,3,7,8 kongenerów. Jest to niezwykłe, ponieważ kręgowce selektywnie eliminują lub metabolizują kongenery niepodstawione 2,3,7,8.


title: Wpływ cholesterolu w diecie na poziom cholesterolu w surowicy: metaanaliza i przegląd.

text: Próby oszacowania wpływu dietetycznego cholesterolu na poziom cholesterolu w surowicy za pomocą metaanalizy nie obejmowały wcześniej wartości wyjściowej wraz z dodanym dietetycznym cholesterolem w modelu matematycznym. Średnie zgłoszone zmiany poziomu cholesterolu w surowicy z 27 badań, w których dieta kontrolowana była dostarczana przez kuchnię metaboliczną, dostarczyła 76 punktów danych, każdy ważony liczbą uczestników w regresji nieliniowej. Dobre dopasowanie do danych (P mniejsze niż 0,0005, ir = 0,617 między punktami obserwowanymi i przewidywanymi) dało równanie y = 1,22(e-0,00384 chi 0) (1-e-0,0136 chi) gdzie y jest zmianą w surowicy (w mmol/l), chi to dodany cholesterol w diecie, a chi 0 to podstawowy cholesterol w diecie (oba w mg/d). Omówiono możliwe przyczyny hiperbolicznego kształtu związku między zmianą poziomu cholesterolu w surowicy a dodatkiem cholesterolu w diecie, mechanizmy indywidualnej reakcji na cholesterol w diecie oraz ważne implikacje dotyczące interpretacji wcześniejszych badań i kwestii zdrowia publicznego.


title: Wpływ rosnących ilości cholesterolu w diecie na lipemię poposiłkową i lipoproteiny u ludzi.

text: Naszym celem było określenie wpływu wzrastających ilości cholesterolu w diecie (0-710 mg) na poposiłkowe odpowiedzi lipidowe osocza i zmiany lipoproteinowe u ludzi z normolipidemią. Dziesięciu badanych było karmionych pięcioma różnymi posiłkami testowymi w losowej kolejności: jeden posiłek nie zawierał tłuszczu ani cholesterolu, podczas gdy cztery inne zawierały stałą ilość lipidów (45 g) i odpowiednio 0, 140, 280 i 710 mg cholesterolu. Próbki krwi na czczo i po posiłku pobierano przez 7 godzin. Wyizolowano duże i małe lipoproteiny bogate w triglicerydy (TRL), lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL) i wysokiej gęstości (HDL). W porównaniu z posiłkiem beztłuszczowym i bezcholesterolowym posiłki wzbogacone w tłuszcze podniosły (P < 0,05) triglicerydy w osoczu, fosfolipidy oraz wolny cholesterol i obniżyły estry cholesterolu po posiłku. Posiłki zawierające zero lub 140 mg cholesterolu generalnie wywoływały porównywalne odpowiedzi poposiłkowe na osocze i lipoproteinowe odpowiedzi lipidowe. Posiłki dostarczające 280 lub 710 mg cholesterolu znacząco zwiększały poposiłkowe fosfolipidy w osoczu i duże triglicerydy TRL oraz zmniejszały estryfikowany cholesterol w osoczu. Skład lipidowy dużych TRL i stężenia składników lipidowych małych TRL nie uległy zmianie poposiłkowej pod wpływem spożycia cholesterolu. Z drugiej strony, poziom wolnego cholesterolu LDL wzrósł po 3 godzinach, estry cholesterolu LDL spadły po 3 i 7 godzinach, estry cholesterolu HDL spadły po 3 godzinach, a fosfolipidy HDL wzrosły 7 godzin po spożyciu posiłków wysoko wzbogaconych w cholesterol. Insulina we krwi, apoA-I i apoB nie były zmieniane poposiłkowo przez przyjmowanie cholesterolu. Zatem dane pokazują, że spożycie ponad 140 mg cholesterolu na posiłek znacząco zmienia poposiłkową odpowiedź lipoproteinową u zdrowych osobników.


title: Kolonizacja rzeźników przez związany z inwentarzem Staphylococcus aureus oporny na metycylinę.

text: Raporty udokumentowały kolonizację świń w Europie, Ameryce Północnej, a ostatnio w Chinach przez związany z inwentarzem żywy Staphylococcus aureus oporny na metycylinę (LA-MRSA). Zaobserwowano zanieczyszczenie hodowców świń, weterynarzy i pracowników rzeźni tymi szczepami. Jednakże, chociaż zgłoszono poziomy skażenia 10% wieprzowiny w sprzedaży detalicznej z Holandii i Kanady, istnieją ograniczone dane dotyczące wskaźników skażenia pracowników zajmujących się surowym mięsem. Zbadaliśmy wskaźniki skażenia MRSA lokalnych rzeźników pracujących na mokrych targowiskach, gdzie tnie się niedawno ubite świnie. Wymazy z nosa pobrane od 300 rzeźników wieprzowych na targowiskach w Hongkongu wzbogacono bulionem z infuzji mózgowo-sercowej z dodatkiem 5% soli i hodowano na MRSASelect®. Izolaty potwierdzono jako Staphylococcus aureus i wykonano badanie lekowrażliwości. Potwierdzono obecność mecA, określono typ SCCmec i spa oraz zbadano pokrewieństwo przez PFGE. Uczestnicy wypełnili kwestionariusz dotyczący czynników ryzyka nosicielstwa MRSA. Siedemnaście próbek (5,6%) dało MRSA, 15 niosących SCCmec IVb. Dziesięć szczepów to t899 (CC9), wcześniej zgłoszone z lokalnych tusz wieprzowych. Pięć szczepów było związanych z opieką zdrowotną: SCCmec typu II, t701(CC6), kolonizujący dwie osoby w tym samym zakładzie oraz pojedyncze izolaty t008 (CC8), t002 (CC5) i t123 (CC45). Pozostałe izolaty to t359 (CC97), wcześniej zgłoszone z bawołów i t375 (CC5), zgłoszone z mleka krowiego. Żaden z tych rzeźników nie zgłosił niedawnej hospitalizacji ani pracownika służby zdrowia w rodzinie. Dwóch niedawno otrzymało antybiotyki, jeden na infekcję skóry. Cztery zgłoszone infekcje ran w ciągu ostatniego roku. Wszyscy byli narażeni na mięso przez >9 godzin dziennie. Przewóz MRSA był wyższy u rzeźników niż w ogólnej społeczności. Chociaż pięć szczepów prawdopodobnie pochodziło z opieki zdrowotnej, wysoka częstość występowania t899 (CC9) sugeruje, że zanieczyszczenie krzyżowe wieprzowiny występuje często. Zaleca się mycie rąk po dotknięciu surowej wieprzowiny. © 2012 Blackwell Verlag GmbH.


title: Inwentarz żywy o dużym zagęszczeniu, stosowanie obornika na polach uprawnych i ryzyko zakażenia opornym na metycylinę gronkowcem złocistym, Pensylwania, USA

text: Kontekst Prawie 80% antybiotyków w Stanach Zjednoczonych jest sprzedawanych do wykorzystania w paszach dla zwierząt gospodarskich. Nawóz produkowany przez te zwierzęta gospodarskie zawiera bakterie oporne na antybiotyki, geny oporności i antybiotyki, a następnie jest stosowany na polach uprawnych, gdzie może narazić członków społeczności na infekcje oporne na antybiotyki. Cel Ocena związku między indywidualnym narażeniem na chów trzody chlewnej i nabiałem/cielęcinę w rolnictwie przemysłowym a ryzykiem zakażenia gronkowcem złocistym opornym na metycylinę (MRSA). Projekt, otoczenie i uczestnicy Populacyjne, zagnieżdżone badanie kliniczno-kontrolne pacjentów podstawowej opieki zdrowotnej Geisinger w Pensylwanii w latach 2005–2010. Przypadki incydentów MRSA zostały zidentyfikowane za pomocą elektronicznej dokumentacji medycznej, sklasyfikowanej jako związane ze społecznością lub związane z opieką zdrowotną, a częstotliwość dopasowana do losowo wybranych kontroli i pacjentów z zakażeniem skóry i tkanek miękkich. Plany zarządzania składnikami odżywczymi zostały wykorzystane do stworzenia dwóch zmiennych ekspozycji: sezonowej aplikacji obornika polowego i liczby zwierząt gospodarskich w operacji. W podbadaniu zebraliśmy 200 izolatów od pacjentów stratyfikowanych według lokalizacji diagnozy i bliskości operacji hodowlanych. Główne wyniki mierzą MRSA związane ze społecznością, MRSA związane z opieką zdrowotną oraz stan infekcji skóry i tkanek miękkich (bez historii MRSA) w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniki Spośród 446 480 pacjentów uwzględniono 1539 pozaszpitalnych MRSA, 1335 związanych z opieką zdrowotną MRSA, 2895 przypadków infekcji skóry i tkanek miękkich oraz 2914 kontroli. Po skorygowaniu o czynniki ryzyka MRSA, najwyższy kwartyl ekspozycji na pola uprawne świń był istotnie związany ze środowiskowym MRSA, MRSA związanym z opieką zdrowotną oraz statusem przypadku zakażenia skóry i tkanek miękkich (skorygowany iloraz szans, 1,38 [95% CI, 1,13– 1,69], 1,30 [95% CI, 1,05–1,61] i 1,37 [95% CI, 1,18–1,60]); i istniał trend rosnących szans w kwartylach dla każdego wyniku (wszystkie P dla trendu ≤0,01). Istniały podobne, ale słabsze powiązania operacji u świń ze środowiskowym MRSA oraz zakażeniem skóry i tkanek miękkich. Badania molekularne 200 izolatów zidentyfikowały 31 unikalnych typów spa, z których żaden nie odpowiadał CC398, ale niektóre zostały wcześniej znalezione u świń. Wniosek Bliskość aplikacji nawozu świńskiego na pola uprawne i operacje hodowlane wiązała się z MRSA oraz infekcją skóry i tkanek miękkich. Odkrycia te przyczyniają się do rosnącego zaniepokojenia potencjalnym wpływem produkcji zwierzęcej o wysokiej gęstości na zdrowie publiczne.


title: Od świni po wieprzowinę: oporny na metycylinę Staphylococcus aureus w łańcuchu produkcji wieprzowiny.

text: Staphylococcus aureus oporny na metycylinę (MRSA) jest poważnym globalnym problemem zdrowia publicznego i może stanowić problem bezpieczeństwa żywności. W powtarzających się raportach udokumentowano, że stada trzody chlewnej są ważnym rezerwuarem MRSA, w szczególności sekwencji związanej z inwentarzem żywym typu 398. Wysoka częstość występowania MRSA w zakładach produkcji podstawowej trzody chlewnej oraz częste wykrywanie MRSA tego samego rodzaju w wieprzowinie i produktach mięsnych kwestia mechanizmów leżących u podstaw wprowadzania i przenoszenia MRSA w łańcuchu produkcji wieprzowiny. Kompleksowy przegląd aktualnej literatury na temat światowej obecności MRSA związanych z żywym inwentarzem na różnych etapach łańcucha produkcji wieprzowiny wykazał, że proces uboju odgrywa decydującą rolę w przenoszeniu MRSA z gospodarstwa do stołu. Powierzchowne zabiegi termiczne, takie jak parzenie i palenie podczas procesu uboju, mogą znacznie zmniejszyć obciążenie tusz MRSA. Jednak ponowne skażenie MRSA może nastąpić poprzez urządzenia do obróbki powierzchniowej, w wyniku zanieczyszczenia kałem przy patroszeniu lub poprzez częstsze obchodzenie się z ludźmi podczas przetwarzania mięsa. Optymalizując procesy odkażania tusz i unikając ponownego skażenia poprzez skuteczne czyszczenie i zarządzanie higieną osobistą, można zminimalizować przenoszenie MRSA ze świni na wieprzowinę.


title: Szybkie wykrywanie Enterobacteriaceae wytwarzających β-laktamazę o rozszerzonym spektrum

text: Na całym świecie coraz częściej odnotowuje się szczepy enterobakterii wytwarzające β-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania hamowane kwasem klawulanowym (ESBL). Konwencjonalne wykrywanie produkcji ESBL pozostaje czasochłonne (24 do 48 godzin). Dlatego też opracowano test ESBL NDP (Nordmann/Dortet/Poirel) do szybkiej identyfikacji ESBL u Enterobacteriaceae. Ten test biochemiczny oparto na wykrywaniu in vitro hydrolizy cefalosporyn (cefotaksym), która jest hamowana przez dodanie tazobaktamu. Aktywność ESBL została wykazana przez zmianę barwy (z czerwonej na żółtą) wskaźnika pH (czerwony fenol) spowodowaną tworzeniem się kwasu karboksylowego w wyniku hydrolizy cefotaksymu, co zostało odwrócone przez dodanie tazobaktamu (test pozytywny). Test ESBL NDP zastosowano do hodowanych szczepów (215 producentów ESBL i 40 nieproducentów ESBL). Jego czułość i swoistość wyniosły odpowiednio 92,6% i 100%. Jego czułość (100%) była doskonała do wykrywania producentów CTX-M. Kilku producentów ESBL (n = 16), którzy pozostali wrażliwi na cefotaksym, nie zostało wykrytych. Test został również oceniony na wzbogaconych posiewach krwi i wykazał doskonałą czułość i swoistość (100% dla obu). Test był szybki (mniej niż 1 h) i opłacalny. Może być wdrożony w każdej placówce służby zdrowia i jest dobrze przystosowany w szczególności do kontroli zakażeń.


title: Oporność na antybiotyki – potrzeba globalnych rozwiązań.

text: Przyczyny oporności na antybiotyki są złożone i obejmują zachowanie człowieka na wielu poziomach społeczeństwa; konsekwencje dotykają wszystkich na świecie. Podobieństwa do zmian klimatycznych są oczywiste. Podjęto wiele wysiłków, aby opisać wiele różnych aspektów oporności na antybiotyki i interwencji niezbędnych do sprostania wyzwaniu. Jednak skoordynowane działania są w dużej mierze nieobecne, zwłaszcza na szczeblu politycznym, zarówno krajowym, jak i międzynarodowym. Antybiotyki utorowały drogę do bezprecedensowego rozwoju medycznego i społecznego, a dziś są niezbędne we wszystkich systemach opieki zdrowotnej. Osiągnięcia współczesnej medycyny, takie jak poważne operacje, przeszczepy narządów, leczenie wcześniaków i chemioterapia przeciwnowotworowa, które dziś uważamy za oczywiste, nie byłyby możliwe bez dostępu do skutecznego leczenia infekcji bakteryjnych. W ciągu zaledwie kilku lat możemy stanąć w obliczu poważnych komplikacji medycznych, społecznych i ekonomicznych, chyba że natychmiast zostaną podjęte rzeczywiste i bezprecedensowe globalne skoordynowane działania. W tym miejscu opisujemy globalną sytuację oporności na antybiotyki, jej główne przyczyny i konsekwencje oraz identyfikujemy kluczowe obszary, w których pilnie potrzebne są działania. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zanieczyszczenie rąk gronkowcem złocistym opornym na metycylinę po kontakcie z powierzchniami środowiskowymi i po kontakcie ze skórą...

text: W badaniu 40 nosicieli gronkowca złocistego odpornego na metycylinę (MRSA) zanieczyszczenie rąk było równie prawdopodobne po kontakcie z powszechnie badanymi obszarami skóry i często dotykanymi powierzchniami środowiskowymi w salach pacjentów (40% w porównaniu z 45%). Odkrycia te sugerują, że zanieczyszczone powierzchnie mogą być ważnym źródłem przenoszenia MRSA.


title: Przenoszenie odpornego na metycylinę gronkowca złocistego z detalicznych produktów wieprzowych na powierzchnie mające kontakt z żywnością oraz możliwość narażenia konsumentów.

text: Staphylococcus aureus oporny na metycylinę (MRSA) jest patogenem, który rozwinął oporność na antybiotyki beta-laktamowe i został wyizolowany w niewielkiej liczbie populacji w produktach mięsnych sprzedawanych w handlu detalicznym. Celem tego badania było oszacowanie potencjalnego przenoszenia MRSA ze skażonych detalicznych produktów wieprzowych na powierzchnie mające kontakt z żywnością oraz oszacowanie potencjalnego narażenia ludzi na MRSA poprzez kontakt z tymi skażonymi powierzchniami. Schaby wieprzowe, boczek i świeżą kiełbasę wieprzową zaszczepiono czteroszczepową mieszaną kulturą MRSA w różnych populacjach od około 4 do 8 log, zapakowano próżniowo i przechowywano przez 2 tygodnie w temperaturze 5°C, aby symulować normalne pakowanie i dystrybucję. Transfer pierwotny określono umieszczając zaszczepione produkty na ostrzach noży, deskach do krojenia i modelu ludzkiej skóry (skóra wieprzowa) na 5 min. Transfer wtórny określono przez umieszczenie zaszczepionego produktu na powierzchni kontaktu, usunięcie go, a następnie umieszczenie wtórnej powierzchni kontaktu na początkowej powierzchni kontaktu. Zastosowano model skóry wieprzowej do symulacji przeniesienia na ludzką skórę poprzez umieszczenie jej w kontakcie z powierzchnią kontaktu. Procenty transferu dla pierwotnego transferu z zaszczepionych produktów na deskę do krojenia wahały się od 39 do 49%, natomiast procent transferu na nóż wahał się od 17 do 42%. Procenty przeniesienia z zaszczepionych produktów na skórę wieprzową wahały się od 26 do 36%. Procenty wtórnego transferu wahały się od 2,2 do 5,2% we wszystkich produktach i powierzchniach styku. Analiza statystyczna nie wykazała znaczących różnic w ilości transferu pomiędzy powierzchniami transferu i pomiędzy stężeniami komórek.


title: Osiągnięty wzrost laktoowowegetariańskich dzieci i młodzieży.

text: Związek między dietą a osiągniętym wzrostem badano u dzieci i młodzieży w południowej Kalifornii. Sposób żywienia określono na podstawie obszernego kwestionariusza częstotliwości spożywania pokarmów u 1765 dzieci rasy kaukaskiej w wieku 7-18 lat, uczęszczających do szkół publicznych (452 mi 443 dzieci) i szkół adwentystów dnia siódmego (427 m i 443 dzieci). Główna różnica w sposobie odżywiania się uczniów szkół państwowych i adwentystów dotyczyła spożycia mięsa. Dzieci adwentystów podzielono równomiernie na trzy kategorie częstotliwości spożycia mięsa (mniej niż 1 tydzień, 1 tydzień mniej niż 1/dzień i więcej lub równa 1/dzień), podczas gdy 92 procent dzieci w szkołach państwowych spożywało mięso. mięso codziennie. Wegetarianie (ci, którzy spożywają mięso mniej niż 1 tydzień) różnili się znacznie w spożyciu innych głównych grup żywności, takich jak owoce i warzywa. Wszystkie podgrupy szkolne i dietetyczne znajdowały się na poziomie lub powyżej 50. percentyla Narodowego Centrum Statystyki Zdrowia. Analiza regresji skorygowanej względem wieku wykazała, że adwentystyczne wegetariańskie dzieci były przeciętnie wyższe niż ich koledzy z klasy spożywający mięso (odpowiednio 2,5 i 2,0 cm dla chłopców i dziewcząt). Wyniki te nie zmieniły się istotnie po dostosowaniu do innych grup żywności. Nie było również dostosowania ze względu na wzrost rodziców i czynniki społeczno-ekonomiczne w podpróbie 518 dzieci. Wyniki wskazują, że wegetariańskie dzieci i młodzież na zbilansowanej diecie rosną co najmniej tak samo, jak dzieci spożywające mięso.


title: Długotrwała zachorowalność i śmiertelność nastolatków z nadwagą. Kontynuacja Harvard Growth Study z lat 1922-1935.

text: Wstęp: Nadwaga u dorosłych wiąże się ze zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością. Natomiast długoterminowy wpływ nadwagi w okresie dojrzewania na zachorowalność i śmiertelność nie jest znany. METODY: Zbadaliśmy związek między nadwagą a zachorowalnością i śmiertelnością u 508 szczupłych lub z nadwagą nastolatków w wieku od 13 do 18 lat, którzy uczestniczyli w Harvard Growth Study w latach 1922-1935. przypadków była większa niż 75. percentyl u osób w tym samym wieku i tej samej płci w dużym badaniu ogólnokrajowym. Nastolatków szczupłych zdefiniowano jako tych, których wskaźnik masy ciała mieścił się między 25. a 50. centylem. Badani, którzy jeszcze żyli, zostali przesłuchani w 1988 roku w celu uzyskania informacji o ich historii medycznej, wadze, wydolności funkcjonalnej i innych czynnikach ryzyka. W przypadku zmarłych informacje o przyczynie zgonu uzyskano z aktów zgonu. WYNIKI: Nadwaga u młodzieży wiązała się ze zwiększonym ryzykiem zgonu ze wszystkich przyczyn i śmiertelności związanej z chorobą wśród mężczyzn, ale nie wśród kobiet. Względne ryzyko wśród mężczyzn wynosiło 1,8 (95% przedział ufności, 1,2 do 2,7; p = 0,004) dla śmiertelności z wszystkich przyczyn i 2,3 (95% przedział ufności, 1,4 do 4,1; p = 0,002) dla śmiertelności z powodu choroby wieńcowej. Ryzyko zachorowalności na chorobę wieńcową i miażdżycę było zwiększone u mężczyzn i kobiet z nadwagą w okresie dojrzewania. Ryzyko raka jelita grubego i dny moczanowej wzrosło u mężczyzn, a ryzyko zapalenia stawów u kobiet z nadwagą w okresie dojrzewania. Nadwaga w okresie dojrzewania była silniejszym predyktorem tych zagrożeń niż nadwaga w wieku dorosłym. WNIOSKI: Nadwaga w okresie dojrzewania przewidziała szeroki zakres niekorzystnych skutków zdrowotnych, które były niezależne od masy ciała osoby dorosłej po 55 latach obserwacji.


title: Postępowanie w cukrzycy typu 2 u dzieci i młodzieży.

text: CEL: W ciągu ostatnich 3 dekad częstość występowania otyłości u dzieci dramatycznie wzrosła w Ameryce Północnej, powodując szereg problemów zdrowotnych, w tym cukrzycę typu 2 (T2DM), która wcześniej była zwykle obserwowana dopiero w znacznie późniejszym okresie życia. Niniejszy raport techniczny opisuje szczegółowo procedury podjęte w celu opracowania zaleceń podanych w towarzyszących wytycznych praktyki klinicznej „Zarządzanie cukrzycą typu 2 u dzieci i młodzieży” oraz zawiera szczegółowe informacje na temat uzasadnienia zaleceń i badania wykorzystane do sformułowania zaleceń wytycznych praktyki klinicznej. METODY: Przeprowadzono pierwotne przeszukanie literatury związanej z leczeniem T2DM u dzieci i młodzieży oraz wtórne przeszukanie literatury związanej z badaniem przesiewowym i leczeniem chorób współistniejących z T2DM u dzieci i młodzieży. Kryteria włączenia zostały prospektywnie i jednogłośnie uzgodnione przez członków komitetu. Artykuł kwalifikował się do włączenia, jeśli dotyczył leczenia (poszukiwanie podstawowe) lub 1 z 4 chorób współistniejących (poszukiwanie wtórne) T2DM, został opublikowany w 1990 r. lub później, był napisany w języku angielskim i zawierał streszczenie. Uwzględniono tylko podstawowe zapytania badawcze; artykuły przeglądowe były brane pod uwagę, jeśli zawierały dane pierwotne lub opinię. Populację badaną musiały stanowić dzieci i/lub młodzież z istniejącą diagnozą T2DM; badania z udziałem dorosłych pacjentów brano pod uwagę, jeśli co najmniej 10% badanej populacji było w wieku poniżej 35 lat. Wszystkie pobrane tytuły, streszczenia i artykuły zostały przejrzane przez konsultującego epidemiologa. WYNIKI: Tysiące artykułów zostało pobranych i wziętych pod uwagę w obu wyszukiwaniach na podstawie wyżej wymienionych kryteriów. Spośród nich, w pierwotnym wyszukiwaniu, zidentyfikowano 199 streszczeń do ewentualnego włączenia, z których 58 zachowano do systematycznego przeglądu. Pięć z tych badań zostało sklasyfikowanych jako badania stopnia A, 1 jako stopień B, 20 jako stopień C, a 32 jako stopień D. Artykuły dotyczące leczenia T2DM wybrane do włączenia zostały podzielone na 4 główne podkategorie ze względu na rodzaj omawianego leczenia : (1) zabiegi medyczne (32 badania); (2) leczenie niemedyczne (9 badań); (3) zachowania dostawców (8 badań); oraz (4) kwestie społeczne (9 badań). W wyniku wyszukiwania wtórnego zidentyfikowano dodatkowe 336 streszczeń dotyczących chorób współistniejących do ewentualnego włączenia, z których 26 zachowano do przeglądu systematycznego. Artykuły te obejmowały: 1 przegląd systematyczny literatury dotyczącej chorób współistniejących T2DM u młodzieży; 5 ekspertyz przedstawiających globalne rekomendacje nieoparte na dowodach; 5 badań kohortowych opisujących naturalną historię choroby i chorób współistniejących; 3 ze szczególnym uwzględnieniem wzorów współwystępowania w określonych grupach etnicznych (kontrola przypadku, kohorta i raport kliniczny z wykorzystaniem literatury dla dorosłych); 3 donoszą o związku między mikroalbuminurią a retinopatią (2 przypadek-kontrola, 1 kohorta); 3 zgłaszanie występowania nefropatii (kohorta); 1 zgłaszający chorobę naczyń obwodowych (seria przypadków); 2 omówienie retinopatii (1 przypadek-kontrola, 1 stanowisko); oraz 3 dotyczące hiperlipidemii (stanowisko American Heart Association w sprawie ryzyka sercowo-naczyniowego; konsensus American Diabetes Association; serie przypadków). W zestawieniu ocen rekomendacji nie ma studiów A, 10 studiów B, 6 studiów C i 10 studiów D. Jeśli chodzi o zalecenia dotyczące badań przesiewowych i leczenia chorób współistniejących, dane dotyczące dzieci są skąpe, a dostępna literatura jest sprzeczna. Zalecenia terapeutyczne dotyczące nadciśnienia tętniczego, dyslipidemii, retinopatii, mikroalbuminurii i depresji podsumowano na podstawie wytycznych ekspertów i przedstawiono szczegółowo w wytycznych. Dostarczono odniesienia, ale komisja nie oceniła niezależnie dowodów potwierdzających. Narzędzia przesiewowe znajdują się w informacjach uzupełniających.


title: Rola pediatry w badaniach przesiewowych i leczeniu: zastraszanie, stan przedcukrzycowy, zdrowie jamy ustnej.

text: CEL PRZEGLĄDU: Przegląd najnowszej literatury na ważne tematy w praktyce gabinetu pediatrycznego: zastraszanie, badania przesiewowe w kierunku stanu przedcukrzycowego i zdrowie jamy ustnej u dzieci. OSTATNIE WYNIKI: Ostatnia literatura pokazuje, że nękanie jest powszechne u dzieci już w wieku przedszkolnym, że istnieje silny związek między byciem nękającym lub ofiarą a szeregiem objawów psychosomatycznych i depresyjnych u dzieci oraz że interwencje obejmujące terapię rodzinną i szkołę Programy oparte są skuteczne w przypadku łobuzów i ofiar. Ostatnie badania dalej nakreśliły metabolizm glukozy i insuliny. Ostatnie prace dostarczyły nowych modeli, które pomogą lekarzom badać stan przedcukrzycowy w nadziei na zapewnienie wcześniejszych możliwości interwencji i uniknięcia chorób związanych z cukrzycą typu 2. Ostatnia literatura podkreśla ciągłe braki w opiece stomatologicznej dla pacjentów najbardziej zagrożonych. Ostatnie badania podkreślają ważną rolę, jaką dieta i uszczelniacze odgrywają w zapobieganiu próchnicy zębów. PODSUMOWANIE: Najnowsza literatura podkreśla ważną rolę, jaką pediatrzy gabinetowi odgrywają w identyfikowaniu pacjentów zaangażowanych w zastraszanie, zagrożonych cukrzycą typu 2 lub mających zły stan zdrowia zębów. Przyszłe badania pomogą określić te problemy i dostarczą nam dopracowanych wytycznych dotyczących profilaktyki pierwotnej i leczenia.


title: Intensywna w porównaniu z konwencjonalną kontrolą glikemii u pacjentów w stanie krytycznym.

text: TŁO: Optymalny docelowy zakres stężenia glukozy we krwi u pacjentów w stanie krytycznym pozostaje niejasny. METODY: W ciągu 24 godzin po przyjęciu na oddział intensywnej terapii (OIOM), dorośli, którzy mieli wymagać leczenia na OIT przez 3 lub więcej kolejnych dni, zostali losowo przypisani do intensywnej kontroli glikemii, z docelowym zakresem glikemii wynoszącym 81 do 108 mg na decylitr (4,5 do 6,0 mmol na litr) lub konwencjonalna kontrola stężenia glukozy, przy docelowym poziomie 180 mg lub mniej na decylitr (10,0 mmol lub mniej na litr). Zdefiniowaliśmy pierwszorzędowy punkt końcowy jako zgon z jakiejkolwiek przyczyny w ciągu 90 dni po randomizacji. WYNIKI: Spośród 6104 pacjentów, którzy przeszli randomizację, 3054 przydzielono do intensywnej kontroli, a 3050 do konwencjonalnej kontroli; dane dotyczące pierwszorzędowego punktu końcowego w 90. dniu były dostępne odpowiednio dla 3010 i 3012 pacjentów. Obie grupy miały podobne cechy wyjściowe. Łącznie zmarło 829 pacjentów (27,5%) w grupie intensywnej kontroli i 751 (24,9%) w grupie konwencjonalnej kontroli (iloraz szans dla intensywnej kontroli, 1,14; 95% przedział ufności, 1,02 do 1,28; p=0,02) . Efekt leczenia nie różnił się istotnie między pacjentami operowanymi (chirurgicznymi) i nieoperacyjnymi (medycznymi) (iloraz szans zgonu w grupie intensywnej kontroli odpowiednio 1,31 i 1,07; P=0,10). Ciężką hipoglikemię (stężenie glukozy we krwi < lub = 40 mg na decylitr [2,2 mmol na litr]) zgłoszono u 206 z 3016 pacjentów (6,8%) w grupie intensywnej kontroli i 15 z 3014 (0,5%) w grupie konwencjonalnej. grupa kontrolna (P<0,001). Nie było istotnej różnicy między dwiema grupami terapeutycznymi w medianie liczby dni pobytu na OIOM-ie (p=0,84) lub szpitalu (p=0,86) lub medianie liczby dni wentylacji mechanicznej (p=0,56) lub terapii nerkozastępczej (P=0,39). WNIOSKI: W tym dużym, międzynarodowym, randomizowanym badaniu odkryliśmy, że intensywna kontrola glikemii zwiększa śmiertelność wśród dorosłych na OIOM: docelowe stężenie glukozy we krwi wynoszące 180 mg lub mniej na decylitr skutkowało niższą śmiertelnością niż docelowe 81–108 mg na decylitr. decylitr. (Numer ClinicalTrials.gov, NCT00220987.) 2009 Massachusetts Medical Society


title: Pokarmy i diety roślinne: ochrona przed otyłością u dzieci?

text: Celem artykułu jest przegląd literatury epidemiologicznej badającej rolę pokarmów roślinnych i diet roślinnych w zapobieganiu otyłości u dzieci. Dostępne dane sugerują ochronny wpływ gotowych do spożycia płatków śniadaniowych na ryzyko otyłości, chociaż nadal potrzebne są badania prospektywne. Badania nad owocami i warzywami; ziarna inne niż zboża; żywność wysokobiałkowa, w tym fasola, rośliny strączkowe i soja; błonnik; a wzorce żywieniowe oparte na roślinach są niespójne lub generalnie zerowe. Baza dowodów jest ograniczona, a większość badań jest obarczona ograniczeniami metodologicznymi, w tym przekrojowym projektem, nieodpowiednim dostosowaniem do potencjalnych czynników zakłócających oraz brakiem uwzględnienia błędów raportowania, etapu wzrostu i wpływów genetycznych. Potrzebne są dobrze zaprojektowane badania prospektywne. Brak dowodów wskazujących na związek między dietami roślinnymi a otyłością u dzieci nie oznacza, że nie należy zachęcać do takich diet. Pokarmy roślinne są podkreślone w Wytycznych dietetycznych dla Amerykanów, a dzieci nie spełniają aktualnych zaleceń dotyczących większości pokarmów roślinnych. Chociaż rada, aby spożywać dietę roślinną, niskoenergetyczną, jest słuszna, pojawiają się pytania etyczne dotyczące stosunkowo wysokiej ceny tych diet w Stanach Zjednoczonych i sposobu, w jaki takie diety są postrzegane w innych częściach świata. Zmniejszenie ciężaru otyłości u dzieci, wyeliminowanie dysproporcji w stanie zdrowia i zapobieganie dalszemu rozprzestrzenianiu się choroby na całym świecie będzie wymagało nie tylko interwencji politycznych, aby zapewnić, że pokarmy roślinne są przystępne cenowo i dostępne dla dzieci o różnym poziomie dochodów, ale także świadomości norm społeczno-kulturowych, które wpływają na konsumpcję.


title: Stan przedcukrzycowy: stan wysokiego ryzyka rozwoju cukrzycy

text: Podsumowanie Stan przedcukrzycowy (lub „pośrednia hiperglikemia”), oparty na parametrach glikemii powyżej normy, ale poniżej progów cukrzycy, jest stanem wysokiego ryzyka cukrzycy z rocznym współczynnikiem konwersji wynoszącym 5–10%; z podobną proporcją z powrotem do normoglikemii. Częstość występowania stanu przedcukrzycowego wzrasta na całym świecie i przewiduje się, że w 2030 r. ponad 470 milionów ludzi będzie miało stan przedcukrzycowy. Stan przedcukrzycowy wiąże się z jednoczesnym występowaniem insulinooporności i dysfunkcji komórek β, czyli nieprawidłowościami, które zaczynają się przed wykrywalnymi zmianami glukozy. Dowody obserwacyjne wskazują na związek stanu przedcukrzycowego z wczesnymi postaciami nefropatii, przewlekłą chorobą nerek, neuropatią małych włókien, retinopatią cukrzycową i zwiększonym ryzykiem choroby makronaczyniowej. Wieloczynnikowe oceny ryzyka mogą zoptymalizować szacowanie ryzyka cukrzycy za pomocą nieinwazyjnych parametrów i cech metabolicznych krwi, oprócz wartości glikemii. W przypadku osób w stanie przedcukrzycowym modyfikacja stylu życia jest podstawą profilaktyki cukrzycy z dowodami na 40–70% względne zmniejszenie ryzyka. Zgromadzone dane sugerują również potencjalne korzyści z farmakoterapii.


title: Cukrzyca typu 2 u dzieci i młodzieży

text: Cukrzyca typu 2 staje się nowym problemem klinicznym w praktyce pediatrycznej. Ostatnie doniesienia wskazują na rosnącą częstość występowania cukrzycy typu 2 u dzieci i młodzieży na całym świecie we wszystkich grupach etnicznych, nawet jeśli częstość występowania otyłości już się nie zwiększa. Większość młodych ludzi, u których zdiagnozowano cukrzycę typu 2, znajdowała się w określonych podgrupach etnicznych, takich jak Afroamerykanie, Latynosi, mieszkańcy wysp Azji/Pacyfiku i Indianie amerykańscy. Klinicyści powinni być świadomi częstej łagodnej lub bezobjawowej manifestacji cukrzycy typu 2 w dzieciństwie. Dlatego badanie przesiewowe wydaje się mieć sens zwłaszcza w grupach wysokiego ryzyka, takich jak dzieci i młodzież z otyłością, krewni z cukrzycą typu 2 oraz klinicznymi cechami insulinooporności (nadciśnienie, dyslipidemia, zespół policystycznych jajników, rogowacenie ciemne). Leczeniem z wyboru jest zmiana stylu życia, a następnie leczenie farmakologiczne (np. metformina). Nowe leki, takie jak inhibitory dipeptydylopeptydazy lub glukagonopodobne mimetyki peptydu 1, są w przygotowaniu do leczenia młodzieży z cukrzycą typu 2. Jednak ostatnie doniesienia wskazują na wysoki odsetek rezygnacji z opieki medycznej nad młodzieżą z cukrzycą typu 2, co sugeruje, że postępowanie z dziećmi i młodzieżą z cukrzycą typu 2 wymaga pewnego przemodelowania obecnych praktyk opieki zdrowotnej.


title: Stan przedcukrzycowy i cukrzyca typu 2 w młodości: nowa epidemia choroby?

text: CEL PRZEGLĄDU: Częstość występowania otyłości wśród młodzieży alarmująco wzrasta wśród dzieci i młodzieży w Stanach Zjednoczonych. Problem nieproporcjonalnie spada na dzieci afroamerykańskie i latynoskie. Wiele powikłań metabolicznych i sercowo-naczyniowych związanych z otyłością występuje już w dzieciństwie i jest ściśle związanych z towarzyszącą insulinoopornością/hiperinsulinemią oraz stopniem otyłości. Co więcej, te choroby współistniejące utrzymują się w wieku dorosłym. OSTATNIE WYNIKI: Progresja od normalnej tolerancji glukozy do cukrzycy typu 2 obejmuje etap pośredni znany jako stan przedcukrzycowy lub upośledzona regulacja glukozy. Stan przedcukrzycowy charakteryzuje się obwodową opornością na insulinę i upośledzoną wrażliwością na glukozę w pierwszej fazie wydzielania insuliny. Z drugiej strony, w cukrzycy typu 2 jawna niewydolność komórek beta ujawnia się w pełni. Przejście od stanu przedcukrzycowego do cukrzycy typu 2 w młodości charakteryzuje się wyraźnym przyrostem masy ciała i dalszym zmniejszeniem wydzielania insuliny i insulinooporności. PODSUMOWANIE: Odwrócenie otyłości poprzez modyfikację stylu życia, która obejmuje edukację żywieniową, modyfikację zachowania i ćwiczenia, jest ważnym krokiem w zapobieganiu progresji do cukrzycy.


title: Otyłość dziecięca i cukrzyca typu 2.

text: Do niedawna większość przypadków cukrzycy u dzieci i młodzieży była cukrzycą typu 1a o podłożu immunologicznym. Otyłość doprowadziła do dramatycznego wzrostu zachorowalności na cukrzycę typu 2 (T2DM) wśród dzieci i młodzieży w ciągu ostatnich dwóch dekad. Otyłość jest silnie związana z insulinoopornością, która w połączeniu ze względnym niedoborem insuliny prowadzi do rozwoju jawnej T2DM. Dzieci i młodzież z T2DM mogą doświadczać powikłań mikronaczyniowych i makronaczyniowych tej choroby w młodszym wieku niż osoby, u których w wieku dorosłym rozwija się cukrzyca, w tym miażdżycowa choroba sercowo-naczyniowa, udar, zawał mięśnia sercowego i nagły zgon; niewydolność nerek i przewlekła niewydolność nerek; neuropatia i waskulopatia zagrażająca kończynom; i retinopatia prowadząca do ślepoty. Zaleca się, aby pracownicy służby zdrowia przeprowadzili odpowiednie badania przesiewowe u dzieci z ryzykiem T2DM, jak najwcześniej zdiagnozowali chorobę i zapewnili rygorystyczne leczenie choroby.


title: Diety wegetariańskie a profilaktyka otyłości u dzieci.

text: Zwiększona częstość występowania nadwagi i otyłości u dzieci nie dotyczy wyłącznie społeczeństw uprzemysłowionych; dramatyczny wzrost następuje na obszarach zurbanizowanych krajów rozwijających się. W świetle konsensusu, że otyłość jest poważnym problemem dla zdrowia publicznego oraz że wiele interwencji odchudzających zakończyło się niepowodzeniem w dłuższej perspektywie, uzasadnione jest zbadanie wzorców żywieniowych, które są korzystne w pierwotnej prewencji otyłości. Celem tego artykułu jest przegląd związku między dietami wegetariańskimi a otyłością, szczególnie w odniesieniu do otyłości u dzieci. Badania epidemiologiczne wskazują, że diety wegetariańskie wiążą się z niższym wskaźnikiem masy ciała (BMI) i mniejszą częstością występowania otyłości u dorosłych i dzieci. Metaanaliza badań dotyczących diety wegetariańskiej dorosłych oszacowała zmniejszoną różnicę masy ciała o 7,6 kg dla mężczyzn i 3,3 kg dla kobiet, co skutkowało 2-punktowym niższym BMI (w kg/m2). Podobnie, w porównaniu z niewegetarianami, wegetariańskie dzieci są szczuplejsze, a ich różnica w BMI staje się większa w okresie dojrzewania. Badania dotyczące ryzyka nadwagi i grup żywieniowych oraz wzorców żywieniowych wskazują, że dieta roślinna wydaje się rozsądnym podejściem do zapobiegania otyłości u dzieci. Diety roślinne mają niską gęstość energetyczną i wysoką zawartość węglowodanów złożonych, błonnika i wody, co może zwiększać uczucie sytości i spoczynkowy wydatek energetyczny. Należy zachęcać do wzorców żywieniowych opartych na roślinach w celu uzyskania optymalnych korzyści zdrowotnych i środowiskowych. Polityki żywnościowe są uzasadnione, aby wspierać społeczne przekazy marketingowe i ograniczać siły kulturowe i ekonomiczne, które utrudniają promowanie wzorców żywieniowych opartych na roślinach.


title: Wczesne leczenie cukrzycy typu 2.

text: Rosnąca epidemia cukrzycy typu 2 jest jedną z głównych przyczyn przedwczesnej zachorowalności i umieralności na całym świecie, głównie z powodu powikłań mikro- i makronaczyniowych związanych z chorobą. Coraz więcej dowodów sugeruje, że chociaż ryzyko wystąpienia powikłań jest większe, gdy stężenie glukozy przekracza ustalony próg rozpoznania — wzrasta równolegle ze wzrostem hiperglikemii — u osób ze stężeniem glukozy w zakresie przedcukrzycowym ryzyko jest już zwiększone. Wczesna interwencja, najlepiej zaraz po wykryciu nieprawidłowości w homeostazie glukozy, ma ogromne znaczenie dla zminimalizowania obciążenia chorobą. Jednakże, ponieważ wczesne stadia choroby przebiegają bezobjawowo, diagnozowanie stanu przedcukrzycowego i wczesnej jawnej cukrzycy typu 2 jest trudne. Celem tego artykułu jest omówienie tych wyzwań, korzyści z wczesnej interwencji – z naciskiem na badania profilaktyczne wykazujące, że progresję cukrzycy typu 2 można opóźnić poprzez podjęcie działań w stanie przedcukrzycowym – oraz istniejących wytycznych opartych na dowodach naukowych, które zostały opracowane aby zoptymalizować standardy opieki na etapie przedcukrzycowym i jawnej cukrzycy typu 2. Copyright © 2013. Wydane przez Elsevier Inc.


title: Strategie zapobiegania cukrzycy typu 2: aktualizacja dla lekarzy

text: Cukrzyca jest poważnym i rosnącym wyzwaniem dla zdrowia publicznego, które grozi przytłoczeniem usług medycznych w przyszłości. Cukrzyca typu 2 wiąże się ze znaczną zachorowalnością i śmiertelnością, w szczególności z uszkodzeniem narządów docelowych, takich jak oczy, nerki, nerwy i serce. Wielkość ryzyka sercowo-naczyniowego związanego z cukrzycą najlepiej ilustruje jej pozycja jako ekwiwalentu ryzyka choroby wieńcowej serca. Powikłania związane z neuropatią są również rozległe, często współpracując z nieprawidłowościami naczyniowymi i powodując poważne konsekwencje kliniczne, takie jak owrzodzenie stopy. Lepsze zrozumienie historii naturalnej tego zaburzenia stworzyło potencjał do interwencji i zatrzymania postępu patologicznego przed wystąpieniem jawnej choroby, po której leczenie punktowe staje się coraz trudniejsze. Pojęcie stanu przedcukrzycowego jako formalnej diagnozy zaczęto przekładać z badań naukowych na praktykę kliniczną, ale dzięki stale aktualizowanym wytycznym, zróżnicowanej nomenklaturze, pojawiającym się farmakoterapiom i stale zmieniającej się bazie dowodowej, klinicyści mogą nie mieć pewności co do najlepszych praktyk w identyfikacji oraz postępowanie z pacjentami w stanie przedcukrzycowym. Niniejszy przegląd ma na celu podsumowanie danych epidemiologicznych, nowych koncepcji w patogenezie choroby oraz zaleceń wytycznych, a także stylu życia, terapii farmakologicznych i chirurgicznych ukierunkowanych na zatrzymanie progresji stanu przedcukrzycowego do cukrzycy. Chociaż leki przeciwcukrzycowe wraz z nowszymi lekami przeciw otyłości i interwencyjnymi procedurami bariatrycznymi przyniosły pewne obiecujące korzyści, zmiana diety i terapeutycznego stylu życia pozostaje podstawą postępowania w celu poprawy profilu metabolicznego osób z dysregulacją glukozy. Nowe narzędzia stratyfikacji ryzyka do identyfikacji zagrożonych osób, w połączeniu z niewyselekcjonowaną interwencją na poziomie populacji, są obiecujące w przyszłej praktyce.


title: Prognoza na rok 2050 obciążenia cukrzycą w populacji dorosłych w USA: dynamiczne modelowanie zachorowalności, śmiertelności i prewalencji stanu przedcukrzycowego

text: Informacje podstawowe Osoby chore na cukrzycę mogą cierpieć z powodu różnych powikłań, które poważnie obniżają jakość życia. Oczekuje się, że cukrzyca, która w 2007 roku kosztowała Stany Zjednoczone ponad 174 miliardy dolarów rocznie, będzie zbierała coraz większe żniwo finansowe w kolejnych latach. Dokładne prognozy obciążenia cukrzycą mają kluczowe znaczenie dla planowania przez decydentów przyszłych potrzeb i kosztów opieki zdrowotnej. Metody Korzystając z danych dotyczących stanu przedcukrzycowego i częstości występowania cukrzycy w Stanach Zjednoczonych, prognozowanej zachorowalności oraz aktualnych prognoz US Census dotyczących śmiertelności i migracji, autorzy skonstruowali serię dynamicznych modeli wykorzystujących układy równań różnicowych do prognozowania przyszłego obciążenia cukrzycą wśród dorosłych w USA. Model trójstanowy dzieli populację USA na cukrzycę bez cukrzycy, cukrzycę niezdiagnozowaną i cukrzycę zdiagnozowaną. Model czterostanowy dzieli stan „braku cukrzycy” na stany wysokiego ryzyka (stan przedcukrzycowy) i stany niskiego ryzyka (normalny poziom glukozy). Model pięciostanowy obejmuje interwencję zaprojektowaną w celu zapobiegania lub opóźniania cukrzycy u osób dorosłych z grupy wysokiego ryzyka. Wyniki Autorzy przewidują, że roczna zachorowalność na cukrzycę (nowe przypadki) wzrośnie z około 8 przypadków na 1000 w 2008 roku do około 15 w 2050 roku. wzrost z 14% w 2010 r. do 21% dorosłej populacji Stanów Zjednoczonych do 2050 r. Jeśli jednak niedawny wzrost zachorowalności na cukrzycę będzie się utrzymywał, a śmiertelność z powodu cukrzycy będzie stosunkowo niska, jej rozpowszechnienie wzrośnie do 33% do 2050 r. Scenariusz pośredni przewiduje rozpowszechnienie 25% do 28% do roku 2050. Interwencja może zmniejszyć, ale nie wyeliminować, wzrost zachorowań na cukrzycę. Wnioski Te przewidywane wzrosty są w dużej mierze związane ze starzeniem się populacji Stanów Zjednoczonych, rosnącą liczbą członków mniejszościowych grup wysokiego ryzyka w populacji oraz dłuższym życiem osób z cukrzycą. Konieczne będzie podjęcie skutecznych strategii, aby złagodzić wpływ tych czynników na krajowe obciążenie cukrzycą. Nasza analiza sugeruje, że powszechne wdrożenie dość skutecznych interwencji profilaktycznych skoncentrowanych na podgrupach populacji wysokiego ryzyka może znacznie zmniejszyć, ale nie wyeliminować, wzrost częstości występowania cukrzycy w przyszłości.


title: Świadomość stanu przedcukrzycowego — Stany Zjednoczone, 2005-2010.

text: W 2010 roku około jedna trzecia dorosłych Amerykanów w wieku ≥20 lat (szacunkowo 79 milionów osób) miała stan przedcukrzycowy, stan, w którym poziomy glukozy lub hemoglobiny A1c (A1c) są wyższe niż normalne, ale nie na tyle wysokie, aby można je było zaklasyfikować jako cukrzycę. Osoby ze stanem przedcukrzycowym są w grupie wysokiego ryzyka zachorowania na cukrzycę typu 2, która stanowi 90%-95% wszystkich przypadków cukrzycy. Każdego roku 11% osób w stanie przedcukrzycowym, które nie chudną i nie podejmują umiarkowanej aktywności fizycznej, rozwinie się w cukrzycę typu 2 w ciągu średnio 3 lat obserwacji. Oparte na dowodach programy dotyczące stylu życia, które zachęcają do zmiany diety, aktywności fizycznej o umiarkowanej intensywności i umiarkowanej utraty wagi, mogą opóźnić lub zapobiec cukrzycy typu 2 u osób w stanie przedcukrzycowym. Identyfikacja osób ze stanem przedcukrzycowym i informowanie ich o zwiększonym ryzyku zachorowania na cukrzycę typu 2 to pierwsze kroki w zachęcaniu osób ze stanem przedcukrzycowym do zmiany zdrowego stylu życia. Jednak w latach 2005-2006 tylko około 7% osób ze stanem przedcukrzycowym było świadomych, że ma stan przedcukrzycowy. Aby zbadać ostatnie zmiany świadomości stanu przedcukrzycowego i czynników związanych ze świadomością wśród dorosłych w wieku ≥20 lat, CDC przeanalizowało dane z National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES). W niniejszym raporcie opisano wyniki tej analizy, która wykazała, że w latach 2009-2010 około 11% osób ze stanem przedcukrzycowym było świadomych swojego stanu. Ponadto w latach 2005-2010 szacunkowa świadomość stanu przedcukrzycowego wynosiła <14% we wszystkich podgrupach populacji, przy różnych poziomach dostępu lub korzystania z opieki zdrowotnej oraz innych czynnikach. W Stanach Zjednoczonych osoby ze stanem przedcukrzycowym, w tym osoby mające regularny dostęp do opieki zdrowotnej, mogą odnieść korzyści z działań mających na celu uświadomienie im, że są zagrożone zachorowaniem na cukrzycę typu 2 i że mogą to ryzyko zmniejszyć, wprowadzając niewielkie zmiany w stylu życia. Potrzebne są wysiłki w celu zwiększenia świadomości.


title: Profilaktyka cukrzycy typu 2 poprzez zmiany stylu życia wśród osób z upośledzoną tolerancją glukozy.

text: Wstęp: Cukrzyca typu 2 jest coraz bardziej powszechna, głównie ze względu na wzrost częstości występowania siedzącego trybu życia i otyłości. Nie wiadomo, czy cukrzycy typu 2 można zapobiegać poprzez interwencje, które wpływają na styl życia osób o wysokim ryzyku zachorowania na tę chorobę. Metody: Losowo przydzielono 522 osoby w średnim wieku z nadwagą (172 mężczyzn i 350 kobiet; średni wiek 55 lat; średni wskaźnik masy ciała [masa w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach], 31) z nieprawidłową glukozą tolerancji na grupę interwencyjną lub grupę kontrolną. Każdy badany w grupie interwencyjnej otrzymywał zindywidualizowane porady mające na celu zmniejszenie masy ciała, całkowite spożycie tłuszczu i spożycie tłuszczów nasyconych oraz zwiększenie spożycia błonnika i aktywność fizyczną. Co roku przeprowadzano doustny test tolerancji glukozy; Rozpoznanie cukrzycy potwierdzono drugim badaniem. Średni czas obserwacji wyniósł 3,2 roku. WYNIKI: Średnia (+/-SD) utrata masy ciała między początkiem a końcem pierwszego roku wyniosła 4,2 +/- 5,1 kg w grupie interwencyjnej i 0,8 +/- 3,7 kg w grupie kontrolnej; strata netto do końca drugiego roku wyniosła 3,5 +/-5,5 kg w grupie interwencyjnej i 0,8 +/- 4,4 kg w grupie kontrolnej (P<0,001 dla obu porównań między grupami). Skumulowana częstość występowania cukrzycy po czterech latach wyniosła 11 procent (95% przedział ufności, 6 do 15 procent) w grupie interwencyjnej i 23 procent (95% przedział ufności, 17 do 29 procent) w grupie kontrolnej. Podczas badania ryzyko cukrzycy zmniejszyło się o 58 procent (P<0,001) w grupie interwencyjnej. Zmniejszenie zachorowalności na cukrzycę było bezpośrednio związane ze zmianami stylu życia. WNIOSKI: Cukrzycy typu 2 można zapobiegać, zmieniając styl życia osób z grupy wysokiego ryzyka.


title: ZMNIEJSZENIE ZACHOWOWAŃ CUKRZYCY TYPU 2 Z INTERWENCJĄ STYLU ŻYCIA LUB METFORMINĄ

text: Cukrzyca typu 2 dotyka około 8 procent dorosłych w Stanach Zjednoczonych. Niektóre czynniki ryzyka — podwyższone stężenie glukozy w osoczu na czczo i po doustnym obciążeniu glukozą, nadwaga i siedzący tryb życia — są potencjalnie odwracalne. Postawiliśmy hipotezę, że modyfikacja tych czynników za pomocą programu zmiany stylu życia lub podawanie metforminy może zapobiec lub opóźnić rozwój cukrzycy. Metody Przydzieliliśmy losowo 3234 osoby bez cukrzycy z podwyższonym stężeniem glukozy w osoczu na czczo i po obciążeniu do grupy otrzymującej placebo, metforminę (850 mg dwa razy dziennie) lub program zmiany stylu życia, którego celem było co najmniej 7% zmniejszenie masy ciała i co najmniej 150 minut aktywności fizycznej na tydzień. Średni wiek uczestników wynosił 51 lat, a średni wskaźnik masy ciała (waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach) 34,0; 68 proc. stanowiły kobiety, a 45 proc. należały do grup mniejszościowych. Wyniki Średni czas obserwacji wyniósł 2,8 roku. Częstość występowania cukrzycy wynosiła 11,0, 7,8 i 4,8 przypadków na 100 osobolat odpowiednio w grupach placebo, metforminy i stylu życia. Interwencja dotycząca stylu życia zmniejszyła częstość występowania o 58 procent (95% przedział ufności, 48 do 66 procent), a metformina o 31 procent (95% przedział ufności, 17 do 43 procent) w porównaniu z placebo; zmiana stylu życia była znacznie skuteczniejsza niż metformina. Aby zapobiec jednemu przypadkowi cukrzycy w okresie trzech lat, 6,9 osób musiałoby uczestniczyć w programie zmiany stylu życia, a 13,9 musiałoby otrzymywać metforminę. Wnioski Zmiana stylu życia i leczenie metforminą zmniejszyły częstość występowania cukrzycy u osób z grupy wysokiego ryzyka. Interwencja w stylu życia była bardziej skuteczna niż metformina.


title: Budowanie świadomości społecznej: stan prognozy cukrzycy na 2025 rok.

text: Częstość występowania i częstość występowania cukrzycy (głównie cukrzycy typu 2) gwałtownie wzrosła od 1990 roku. Przewiduje się, że w latach 2010-2025 wzrośnie o kolejne 64%, dotykając 53,1 miliona osób i powodując koszty medyczne i społeczne w wysokości pół biliona dolarów rocznie. Wiemy, jak zapobiegać wielu przypadkom cukrzycy i jak skutecznie ją leczyć. Odpowiednie wczesne leczenie ma znaczący wpływ na zapobieganie poważnym powikłaniom i zmniejszanie przedwczesnej śmierci, ale nie leczy choroby. Wczesne wykrycie stanu przedcukrzycowego, w połączeniu ze zmianami stylu życia, może zmniejszyć liczbę osób z cukrzycą. Dramatyczne zmniejszenie częstości występowania cukrzycy w czasie będzie wymagało znacznych zmian stylu życia ze strony całego społeczeństwa. Celem tego badania jest zwiększenie świadomości społecznej na temat nasilenia regionalnych trendów cukrzycy poprzez dostarczenie szczegółowych prognoz dla wszystkich stanów i kilku obszarów metropolitalnych na lata 2010, 2015 i 2025. Stworzono model, aby wykorzystać najnowsze krajowe dane dotyczące cukrzycy i populacji oraz prognozy i przekształcenie ich w prognozy stanowe i metropolitalne dla całej populacji i głównych podgrup. Prognozy te zostały następnie podsumowane w łatwych do zrozumienia dokumentach informacyjnych dla każdego stanu i wybranych obszarów metropolitalnych, które są udostępniane online w celu łatwego dostępu publicznego. Badanie to jest ważne, ponieważ istnieje niewiele danych, które prognozują przyszłą częstość występowania i potencjalne koszty cukrzycy na poziomie stanu i obszaru miejskiego. Dzięki tym danym kluczowi interesariusze mogą podejmować świadome decyzje dotyczące cukrzycy, jej wpływu na ich społeczności oraz alokacji zasobów.


title: Powikłania mikronaczyniowe. Retinopatia i nefropatia.

text: Retinopatia cukrzycowa i nefropatia cukrzycowa powodują ogromne straty u pacjentów z cukrzycą i stanowią ogromne obciążenie dla systemu opieki zdrowotnej. Dzięki agresywnej kontroli glikemii i ciśnienia krwi, w połączeniu z agresywnym stosowaniem fotokoagulacji laserowej i leczeniem mikroalbuminurii, problemy te można w dużej mierze wyeliminować. W przyszłości mogą pojawić się specyficzne interwencje, które pozwolą na powstrzymanie procesów patofizjologicznych prowadzących do inicjacji i progresji tych powikłań mikronaczyniowych. Wyzwaniem dla lekarza pierwszego kontaktu i diabetologa jest uzyskanie doskonałej kontroli glikemii i agresywnej kontroli ciśnienia tętniczego, przy jednoczesnym zapewnieniu każdemu pacjentowi co najmniej raz w roku odpowiedniego badania poszerzonego dna oka, najlepiej przez okulistę lub specjalistę siatkówkowego, oraz regularnych badań przesiewowych w kierunku mikroalbuminurii. Przy takim postępowaniu medycznym może nastąpić odpowiednia interwencja w celu zmniejszenia ryzyka ślepoty i niewydolności nerek oraz zmniejszenia obciążenia retinopatią i nefropatią cukrzycową.


title: Identyfikacja hormonów peptydowych klasy helis amfipatycznych przy użyciu algorytmu helikalnego momentu hydrofobowego.

text: Algorytm helikalnego momentu hydrofobowego Eisenberga (mniej niż mu H większy niż) zastosowano do analizy struktury pierwszorzędowej amfipatycznych alfa-helikalnych hormonów peptydowych i określono optymalną metodę identyfikacji innych peptydów tej klasy. Oceniamy i porównujemy znane amfipatyczne helikalne hormony peptydowe z drugą grupą peptydów o udowodnionych właściwościach nieamfipatycznych i ustalamy najlepszą metodę ich rozróżnienia. Odpowiednie średnie maksimum 11 reszt mniejszych niż muH większe niż dla amfipatycznych peptydów helikalnych i kontrolnych wynosiły 0,46 (+/-/-0,07) i 0,33 (0,07) (P + 0,004). Aby lepiej odzwierciedlić amfipatyczny potencjał całego peptydu, na wykresie wykreślono procent 11 segmentów reszt w każdym peptydzie powyżej określonego mniej niż muH większego niż względem mniej niż muH większego niż. Otrzymane krzywe są określane jako HM-C. Średnia HM-C (z dwóch grup) była bardzo istotnie różna, tak że metoda HM-C była lepsza od innych pod względem zdolności do odróżniania peptydów amfipatycznych od nieamfipatycznych. Dzięki temu podejściu zidentyfikowano kilku potencjalnych nowych członków tej klasy strukturalnej. Modelowanie molekularne części jednego z nich, czynnika hamującego prolaktynę, ujawnia silnie amfipatyczną alfa helisę przy resztach 4-21. Ta metoda komputerowa może umożliwić szybką identyfikację peptydów klasy amfipatycznej alfa-helisy.


title: Zapobieganie cukrzycy i zmniejszenie częstości występowania poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w badaniach pacjentów ze stanem przedcukrzycowym: metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych...

text: Wstęp: Upośledzona tolerancja glukozy (IGT) i nieprawidłowa glikemia na czczo (IFG) to stany przedcukrzycowe, których leczenie może zapobiec lub opóźnić wystąpienie jawnej cukrzycy, a tym samym potencjalnie zmniejszyć poważne incydenty sercowo-naczyniowe (CV). Dlatego staraliśmy się ustalić, czy interwencje (w tym dieta, ćwiczenia i terapia farmakologiczna) zmieniły śmiertelność ogólną i śmiertelność związaną z układem sercowo-naczyniowym u takich pacjentów. METODY: Przeprowadziliśmy metaanalizę prospektywnych, randomizowanych badań kontrolowanych (RCT), które zostały zidentyfikowane w literaturze medycznej i bazach danych. Badania kwalifikowały się do włączenia, jeśli zgłaszały wskaźniki śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (przynajmniej), obejmowały około 100 pacjentów i miały co najmniej jeden rok obserwacji. Interwencje podzielono na farmakologiczne i niefarmakologiczne. WYNIKI: Dziesięć badań z randomizacją obejmujących 23 152 pacjentów spełniło powyższe kryteria. Próby trwały średnio 3,75 roku. Te interwencje opóźniły cukrzycę lub jej zapobiegały w porównaniu z grupą kontrolną (współczynnik ryzyka 0,83, 95% CI 0,80-0,86). Metody nielekowe (n= 3495) były lepsze od metod opartych na lekach (n = 20 872) w zapobieganiu cukrzycy (0,52, 0,46-0,58 vs 0,70, 0,58-0,85, P < 0,05). Nie było różnicy w ryzyku zgonu z jakiejkolwiek przyczyny w grupie interwencyjnej w porównaniu z grupą kontrolną (0,96, 0,84-1,10) i nie było różnicy w zgonach z przyczyn sercowo-naczyniowych (1,04, 0,61-1,78). Wystąpił nieistotny trend w kierunku zmniejszenia zawału serca zakończonego zgonem i niezakończonego zgonem (0,59; 0,23-1,50). Udar śmiertelny i niezakończony zgonem był graniczny zmniejszony (0,76, 0,58-0,99) w porównaniu z interwencją w porównaniu z grupą kontrolną. WNIOSKI: Pomimo, że interwencje w większości skutecznie opóźniały progresję do jawnej cukrzycy, nie spowodowały one zmniejszenia śmiertelności ogólnej lub sercowo-naczyniowej ani zawału mięśnia sercowego, z możliwym wyjątkiem udaru mózgu.


title: Dieta oparta na pulsie skutecznie zmniejsza poziom cholesterolu całkowitego i LDL u osób starszych.

text: Naszym celem było określenie wpływu diety opartej na pulsie u osób w wieku 50 lat lub starszych na zmniejszenie czynników ryzyka CVD. Łącznie 108 uczestników zostało losowo przydzielonych do otrzymywania pokarmów na bazie pulsu (dwie porcje dziennie fasoli, ciecierzycy, grochu lub soczewicy; około 150 g/d suchej masy) lub ich regularnej diety przez 2 miesiące, a następnie 1 miesiąca i przejście na inną dietę na 2 miesiące. Pomiary antropometryczne, skład ciała i markery biochemiczne (tj. poziom cholesterolu LDL w surowicy (LDL-C) jako pierwszorzędowy punkt końcowy oraz inne lipidy, glukoza, insulina i białko C-reaktywne) były oceniane przed i po każdej fazie diety. Łącznie badanie ukończyło osiemdziesięciu siedmiu uczestników (trzydziestu mężczyzn i pięćdziesiąt siedem kobiet; 59,7 (sd 6,3) lat, masa ciała 76 (sd 16) kg). W porównaniu ze zwykłą dietą, dieta oparta na pulsie obniżyła całkowity cholesterol o 8,3% (tętno, 4,57 (odchylenie standardowe 0,93) do 4,11 (odchylenie standardowe 0,91) mmol/l; regularnie, 4,47 (sd 0,94) do 4,39 (sd 0,97) mmol/l; P < 0,001) i LDL-C o 7,9 % (impuls, 2,93 (sd 0,84) do 2· 55 (sd 0,75) mmol/l; regularne, 2,96 (sd 0,86) do 2,81 (sd 0,83) mmol/l; P = 0,01). W podanalizie osób z wysokim poziomem lipidów na początku badania (dwadzieścia osób z wysokim poziomem cholesterolu), dieta oparta na pulsie obniżyła poziom cholesterolu o 6% w porównaniu z dietą regularną (puls, 5,62 (sd 0,78) do 5 ·26 (sd 0,68) mmol/l; regularne, 5,60 (sd 0,91) do 5,57 (sd 0,85) mmol/l; P = 0,05). Dieta oparta na pulsie skutecznie obniża poziom cholesterolu całkowitego i LDL-C u osób starszych, a tym samym zmniejsza ryzyko CVD.


title: Jakość odżywcza i korzyści zdrowotne ciecierzycy (Cicer arietinum L.): przegląd.

text: Ciecierzyca (Cicer arietinum L.) jest ważną rośliną strączkową uprawianą i spożywaną na całym świecie, zwłaszcza w krajach afroazjatyckich. Jest dobrym źródłem węglowodanów i białka, a jakość białka jest uważana za lepszą niż inne rośliny strączkowe. Ciecierzyca zawiera znaczne ilości wszystkich niezbędnych aminokwasów z wyjątkiem aminokwasów zawierających siarkę, które można uzupełnić dodając do codziennej diety zboża. Skrobia jest głównym węglowodanem magazynującym, a następnie błonnik pokarmowy, oligosacharydy i cukry proste, takie jak glukoza i sacharoza. Chociaż lipidy są obecne w niewielkich ilościach, ciecierzyca jest bogata w ważne pod względem odżywczym nienasycone kwasy tłuszczowe, takie jak kwas linolowy i oleinowy. β-sitosterol, kampesterol i stigmasterol to ważne sterole obecne w oleju z ciecierzycy. Ca, Mg, P, a zwłaszcza K są również obecne w nasionach ciecierzycy. Ciecierzyca jest dobrym źródłem ważnych witamin, takich jak ryboflawina, niacyna, tiamina, kwas foliowy i prekursor witaminy A β-karoten. Podobnie jak w przypadku innych roślin strączkowych, nasiona ciecierzycy zawierają również czynniki antyżywieniowe, które można zmniejszyć lub wyeliminować za pomocą różnych technik gotowania. Ciecierzyca ma kilka potencjalnych korzyści zdrowotnych, a w połączeniu z innymi roślinami strączkowymi i zbożami może mieć korzystny wpływ na niektóre ważne choroby człowieka, takie jak CVD, cukrzyca typu 2, choroby układu pokarmowego i niektóre nowotwory. Ogólnie rzecz biorąc, ciecierzyca jest ważną rośliną strączkową o różnorodnych potencjalnych korzyściach odżywczych i zdrowotnych.


title: Jakość odżywcza roślin strączkowych i ich rola w zapobieganiu ryzyku kardiometabolicznemu: przegląd.

text: Rośliny strączkowe (w tym lucerna, koniczyna, łubin, fasolka szparagowa i groch, orzeszki ziemne, soja, fasola suszona, bób, groch suszony, ciecierzyca i soczewica) stanowią ważny składnik diety człowieka w kilku obszarach świata, zwłaszcza w krajów rozwijających się, gdzie uzupełniają brak białka ze zbóż, korzeni i bulw. W niektórych regionach świata nasiona roślin strączkowych są jedynym źródłem białka w diecie. Korzyści zdrowotne wynikające ze spożywania roślin strączkowych cieszą się coraz większym zainteresowaniem naukowców, a ich konsumpcja i produkcja rozciąga się na cały świat. Wśród krajów europejskich wyższe spożycie roślin strączkowych obserwuje się w rejonie Morza Śródziemnego, gdzie dzienne spożycie na mieszkańca wynosi od 8 do 23 g, podczas gdy w Europie Północnej dzienne spożycie wynosi poniżej 5 g na mieszkańca. Efekty fizjologiczne różnych roślin strączkowych różnią się znacznie. Różnice te mogą wynikać ze składu polisacharydów, w szczególności ilości i różnorodności błonnika pokarmowego i skrobi, składu białka oraz zmienności zawartości fitochemicznej. Większość roślin strączkowych zawiera fitochemikalia: związki bioaktywne, w tym inhibitory enzymów, fitohemaglutyniny (lektyny), fitoestrogeny, oligosacharydy, saponiny i związki fenolowe, które odgrywają role metaboliczne u ludzi, którzy często spożywają te pokarmy. Spożywanie fitochemikaliów w diecie może przynieść korzyści zdrowotne, chroniąc przed licznymi chorobami lub zaburzeniami, takimi jak choroba wieńcowa, cukrzyca, nadciśnienie i stany zapalne. Synergistyczne lub antagonistyczne działanie tych fitochemicznych mieszanin z roślin strączkowych, ich interakcja z innymi składnikami diety oraz mechanizm ich działania pozostają wyzwaniem dla zrozumienia roli fitochemikaliów w zdrowiu i chorobach. Ich skutki łagodzące i mechanizm ich działania wymagają dalszych badań, jeśli chcemy zrozumieć rolę fitochemikaliów w zdrowiu i chorobach. Niniejszy przegląd zawiera przegląd jakości odżywczej roślin strączkowych i ich potencjalnego wkładu w zapobieganie ryzyku kardiometabolicznemu.


title: Badanie eksploracyjne związku między nadciśnieniem tętniczym a różnorodnością diety wśród mieszkańców wyspy Saba.

text: Związek między różnorodnością diety a nadciśnieniem został zbadany w przekrojowym badaniu eksploracyjnym 82 losowo wybranych dorosłych mieszkańców wyspy Saba na Antylach Holenderskich we wschodniej części basenu Karaibów. Do identyfikacji przewlekłego nadciśnienia wykorzystano pomiary ciśnienia tętniczego przez 4 lata oraz odpowiednie stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych. Do obliczenia zróżnicowania diety, będącej miarą ogólnego wzorca żywieniowego, zastosowano 24-godzinne przypominanie dietetyczne, półilościowe wywiady dotyczące częstotliwości spożywania posiłków oraz techniki potwierdzania etnograficznego. Wyniki sugerują, że nadciśnienie jest związane z brakiem ogólnej równowagi grup pokarmowych w codziennej diecie, poza brakiem równowagi określonego kationu dietetycznego, takiego jak sód, potas lub wapń. Analizy dwuwymiarowe wykazały istotny związek między słabo zróżnicowaną dietą a nadciśnieniem (iloraz szans [OR] = 4,25, 95-procentowy przedział ufności [CI] = 1,47, 12,30). Zbadano również spożycie sodu, potasu i wapnia w diecie i stwierdzono, że nie jest związane z obecnością nadciśnienia w analizach dwuwymiarowych. Włączenie tych kationów pojedynczo do modeli regresji logistycznej, które obejmowały również zróżnicowanie diety, nie zmniejszyło związku zróżnicowania diety z nadciśnieniem. Wielokrotne modele regresji logistycznej, w których inne potencjalne zmienne zakłócające zostały indywidualnie wprowadzone jako zmienna kontrolna (tłuszcz ciała, kolor skóry, wiek, płeć, odczuwany stres, spożycie alkoholu, aktywność tlenowa i status społeczno-ekonomiczny) nie zmieniły tego wyniku. Analiza obecności lub nieobecności poszczególnych grup pokarmowych wskazuje, że brak roślin strączkowych w codziennej diecie wiąże się również z rozpoznaniem nadciśnienia tętniczego (OR = 4,71, 95% CI = [1,71, 13,01]).


title: Celiakia, alergia na pszenicę i wrażliwość na gluten: kiedy bezglutenowy nie jest modą.

text: Ponieważ dieta bezglutenowa (GFD) zyskuje na popularności wśród ogółu społeczeństwa, lekarze zaczynają kwestionować jej rzeczywiste korzyści zdrowotne. W przypadku pacjentów z celiakią (CD) GFD jest uważana za terapię żywieniową medyczną, a także jedyną sprawdzoną terapię, która skutkuje poprawą symptomatologii i histologii jelita cienkiego. Osoby z alergią na pszenicę również odnoszą korzyści z GFD, chociaż ci pacjenci często nie muszą ograniczać w swojej diecie żyta, jęczmienia i owsa. Wrażliwość na gluten jest kontrowersyjnym tematem, gdzie pacjenci, którzy nie mają alergii na CD ani na pszenicę, mają różne stopnie poprawy objawowej w zakresie GFD. Stany z tej kategorii obejmują opryszczkowe zapalenie skóry (DH), zespół jelita drażliwego (IBS) oraz choroby neurologiczne, takie jak ataksja glutenozależna i autyzm. Ważne jest, aby pacjenci i lekarze zrozumieli różnice między tymi schorzeniami, nawet jeśli wszyscy mogą reagować na GFD. Pacjenci z CD mogą doświadczać współwystępujących niedoborów żywieniowych i są bardziej narażeni na rozwój nowotworów i innych chorób autoimmunologicznych. Uważa się, że osoby z alergią na pszenicę i wrażliwością na gluten nie są bardziej narażone na te powikłania. Zdefiniowanie objawów i markerów biochemicznych dla warunków wrażliwych na gluten jest ważnym obszarem przyszłych badań, a wysokiej jakości randomizowane badania na dużą skalę są potrzebne, aby udowodnić prawdziwe korzyści płynące z GFD w tej rozwijającej się dziedzinie.


title: Charakterystyka pacjentów, którzy unikają pszenicy i/lub glutenu w przypadku braku celiakii.

text: TŁO: Objawy żołądkowo-jelitowe, które reagują na usunięcie pszenicy i/lub glutenu stają się coraz częstsze. Pacjenci, którzy unikają pszenicy i/lub glutenu (PWAWG) są grupą niejednorodną i przeważnie samodiagnozują się przed zgłoszeniem do oceny klinicznej. SZCZEGÓŁOWY CEL: Scharakteryzowaliśmy PWAWGs obserwowane w ośrodku skierowań opieki trzeciego stopnia i porównaliśmy je z pacjentami z celiakią (CD) i pacjentami z ankiety National Health and Nutrition (NHANES). METODY: Było to badanie przekrojowe oceniające pacjentów badanych przez czterech gastroenterologów w ośrodku skierowań CD. Charakterystykę wyjściową, wartości laboratoryjne i choroby współistniejące porównywano z pacjentami z CD, którzy zgłosili się do tego samego ośrodka i z osobami włączonymi do NHANES. WYNIKI: Zidentyfikowano osiemdziesiąt cztery PWAWG i porównano je z 585 pacjentami CD i 2686 pacjentami NHANES. Trzydzieści dwie alternatywne diagnozy postawiono u 25 (30%) PWAWG, w tym przerost bakterii jelita cienkiego i nietolerancję fruktozy/laktozy. W porównaniu z pacjentami z CD, PWAWGs miały podobny wskaźnik masy ciała (BMI, 23,1 vs 23,5, p = 0,54) i średnią wartość hemoglobiny (13,4 vs 13,3, p = 0,6). W porównaniu z pacjentami płci męskiej i żeńskiej w NHANES, BMI, kwas foliowy i średnie wartości hemoglobiny były niższe w PWAWGs. Zarówno męskie, jak i żeńskie PWAWG miały mniejszą częstość występowania nadciśnienia. WNIOSEK: Chociaż istnieją podobieństwa między CD i PWAWG, które mogą być spowodowane wspólnymi haplotypami HLA lub efektem diety bezglutenowej, u tych pacjentów często występują alternatywne diagnozy. PWAWG mają podobny profil sercowo-naczyniowy jak pacjenci z CD pod względem niższego BMI i mniejszej częstości występowania nadciśnienia tętniczego.


title: Obciążenie ekonomiczne diety bezglutenowej.

text: Wstęp: Celiakia jest częstą chorobą autoimmunologiczną, której jedynym sposobem leczenia jest przestrzeganie diety bezglutenowej przez całe życie. Badanie to ocenia ekonomiczne obciążenie związane z przestrzeganiem diety bezglutenowej. METODY: Opracowano koszyk rynkowy produktów identyfikowanych według marki, wagi lub rozmiaru opakowania zarówno dla zwykłych produktów na bazie pszenicy, jak i odpowiedników bezglutenowych. Przeanalizowano również różnice w cenie pomiędzy miejscami zakupów, zarówno rodzajem sklepu (ogólnoprzemysłowy, ekskluzywny sklep spożywczy i sklep ze zdrową żywnością oraz czterema internetowymi sklepami spożywczymi), jak i regionem. WYNIKI: Dostępność produktów bezglutenowych różniła się w zależności od miejsca, zwykłe sklepy spożywcze miały 36%, ekskluzywne rynki 41%, a sklepy ze zdrową żywnością 94%, w porównaniu z 100% dostępnością w Internecie. Ogólnie rzecz biorąc, każdy produkt bezglutenowy był droższy niż jego odpowiednik na bazie pszenicy (P < lub = 0,05). Chleb i makaron były dwa razy droższe niż ich odpowiedniki na bazie pszenicy. Na koszt w większym stopniu wpływało miejsce zakupów niż położenie geograficzne. WNIOSKI: To badanie wykazało, że żywność bezglutenowa jest słabo dostępna i droższa niż ich odpowiedniki zawierające gluten. Należy zająć się wpływem tych ustaleń na przestrzeganie diety i jakość życia.


title: Spektrum zaburzeń związanych z glutenem: konsensus w sprawie nowej nomenklatury i klasyfikacji

text: Dziesięć lat temu celiakia była uważana za niezwykle rzadką poza Europą i dlatego została prawie całkowicie zignorowana przez pracowników służby zdrowia. W ciągu zaledwie 10 lat kluczowe kamienie milowe sprawiły, że celiakia stała się popularna na całym świecie. Teraz obserwujemy kolejne ciekawe zjawisko, które powoduje duże zamieszanie wśród pracowników służby zdrowia. Liczba osób stosujących dietę bezglutenową (GFD) wydaje się znacznie wyższa niż przewidywana liczba pacjentów z celiakią, napędzając światowy rynek produktów bezglutenowych, który w 2010 r. zbliża się do 2,5 miliarda dolarów (USA). Ten trend jest wspierany przez przekonanie, że wraz z celiakią inne schorzenia związane ze spożywaniem glutenu pojawiły się jako problemy zdrowotne. Niniejszy przegląd podsumuje naszą aktualną wiedzę na temat trzech głównych form reakcji na gluten: alergicznej (alergia na pszenicę), autoimmunologicznej (choroba trzewna, opryszczkowate zapalenie skóry i ataksja glutenowa) i prawdopodobnie immunologicznej (wrażliwość na gluten), a także przedstawi opis patogenetycznych, klinicznych i epidemiologicznych oraz zaproponować nowe nazewnictwo i klasyfikacje.


title: Wpływ hydrolizatu glutenu pszennego na układ odpornościowy zdrowych ludzi.

text: Dziewięciu zdrowych ochotników podzielono na grupę testową (n = 5) i grupę kontrolną (n = 4). Grupa badana spożywała 3 gramy dziennie hydrolizatu glutenu pszennego przez 6 dni i mierzono aktywność komórek NK i parametry hematologiczne: Te same oceny przeprowadzono w grupie kontrolnej, która nie otrzymywała hydrolizatu glutenu pszennego. W grupie badanej aktywność komórek NK wzrosła znacząco (P = 0,018) po spożyciu hydrolizatu glutenu pszennego. W żadnej z grup nie zaobserwowano działań niepożądanych.


title: Wpływ otrębów pszennych na lipidy surowicy: wpływ wielkości cząstek i białka pszenicy.

text: CEL: Błonnik pszenny wydaje się chronić przed chorobami sercowo-naczyniowymi pomimo braku stałego wpływu na lipidy w surowicy. Dlatego chcieliśmy ustalić, czy zgłoszone niespójności w działaniu otrębów pszennych wynikały z różnic w wielkości cząstek lub wysokiej zawartości glutenu. METODY: Przeprowadzono dwa badania. W jednomiesięcznych dietach metabolicznych 24 osoby z hiperlipidemią spożywały pieczywo, dostarczając dodatkowo 19 g/d błonnika pokarmowego w postaci otrębów pszennych średnich lub bardzo drobnych oraz dodatkowego białka (10% energii w postaci glutenu pszennego). W dwutygodniowych dietach ad libitum, 24 osoby, w większości z normolipidemią, spożywały płatki śniadaniowe, dostarczając dodatkowo 19 g/d błonnika pokarmowego w postaci gruboziarnistej lub mieszanki bardzo drobnych i gruboziarnistych otrębów pszennych bez zmiany spożycia glutenu. Oba badania przebiegały według randomizowanego krzyżowego projektu z okresami kontrolnymi, gdy badani jedli odpowiednio chleby o niskiej zawartości błonnika i płatki zbożowe bez dodatku glutenu. Poziom lipidów we krwi na czczo mierzono w dniu zerowym i na końcu każdej fazy. WYNIKI: Otręby pszenne nie miały wpływu na cholesterol całkowity, LDL lub HDL, niezależnie od wielkości cząstek lub poziomu glutenu w diecie. Jednak spożycie zwiększonego glutenu w badaniu metabolicznym wiązało się z 13+/-4% zmniejszeniem stężenia triglicerydów w surowicy (p = 0,005), czego nie zaobserwowano w badaniu z normalnym glutenem ad libitum. WNIOSKI: Ochronny wpływ błonnika pszennego w chorobach układu krążenia nie może być wyjaśniony wpływem otrębów pszennych na obniżenie poziomu cholesterolu w surowicy, chociaż u osób z hiperlipidemią zastąpienie węglowodanów przez gluten w fazach bogatych w błonnik wiązało się z niższym stężeniem triglicerydów w surowicy.


title: Celiakia: Postępowanie w przypadku uporczywych objawów u pacjentów na diecie bezglutenowej

text: CEL: Zbadanie wszystkich pacjentów kierowanych do naszego ośrodka z niereagującą na celiakię (NRCD), aby ustalić przyczynę ich utrzymujących się objawów. METODY: Oceniliśmy wszystkich pacjentów skierowanych do naszego ośrodka z niereagującą na celiakię w okresie 18 miesięcy. Osoby te zostały zbadane w celu ustalenia etiologii ich utrzymujących się objawów. Pacjenci zostali po raz pierwszy przyjęci do kliniki, gdzie przeprowadzono dokładny wywiad i badanie z rutynowymi badaniami krwi, w tym pomiarem przeciwciał przeciwko transglutaminazie tkankowej. Zostali również skierowani do specjalisty dietetyka gastroenterologicznego, aby spróbować zidentyfikować wszelkie uchybienia w diecie i źródła ukrytego spożycia glutenu. Wykonano również powtórną biopsję jelita cienkiego i w miarę możliwości porównano ją z biopsjami ze szpitala odsyłającego. W przypadku utrzymywania się objawów wykonywano kolonoskopię, badanie oddechowe z wodorem laktulozy, badanie pankreolaurylowe i tomografię komputerową jamy brzusznej. Ich postęp kliniczny śledzono przez co najmniej 2 lata. WYNIKI: Sto dwanaście kolejnych pacjentów zostało skierowanych do NRCD. Stwierdzono, że u dwunastu osób nie stwierdzono celiakii (CD). Spośród pozostałych 100 pacjentów 45% nie przestrzegało odpowiednio ścisłej diety bezglutenowej, u 24 (53%) stwierdzono nieumyślne przyjmowanie glutenu, a 21 (47%) przyznało się do nieprzestrzegania tej diety. Mikroskopowe zapalenie jelita grubego rozpoznano u 12%, a przerost bakteryjny jelita cienkiego u 9%. Oporną CD rozpoznano u 9%. U trzech z nich zdiagnozowano chłoniaka jelitowego. Po 2 latach 78 pacjentów pozostało zdrowych, ośmiu miało utrzymujące się objawy, a czterech zmarło. WNIOSEK: U osób z NRCD, w 90% można znaleźć przyczynę, którą można naprawić: z ciągłym spożywaniem glutenu jako główną przyczyną. Proponujemy algorytm badania.


title: Produkty pełnoziarniste a zdrowie człowieka.

text: Badania epidemiologiczne wykazały, że spożycie pełnego ziarna chroni przed rakiem, CVD, cukrzycą i otyłością. Pomimo zaleceń, aby spożywać trzy porcje pełnych ziaren dziennie, zwykłe spożycie w krajach zachodnich wynosi tylko około jednej porcji dziennie. Całe ziarna są bogate w składniki odżywcze i fitochemikalia o znanych korzyściach zdrowotnych. Pełne ziarna mają wysokie stężenie błonnika pokarmowego, odpornej skrobi i oligosacharydów. Całe ziarna są bogate w przeciwutleniacze, w tym minerały śladowe i związki fenolowe, a związki te powiązano z zapobieganiem chorobom. Inne związki ochronne w pełnych ziarnach obejmują fityniany, fitoestrogeny, takie jak lignan, stanole i sterole roślinne oraz witaminy i minerały. Opublikowane badania żywienia produktami pełnoziarnistymi donoszą o poprawie biomarkerów przy spożyciu produktów pełnoziarnistych, takich jak utrata masy ciała, poprawa poziomu lipidów we krwi i ochrona antyoksydacyjna. Chociaż trudno jest oddzielić ochronne właściwości pełnych ziaren od błonnika pokarmowego i innych składników, ochrona przed chorobami uzyskana z całych ziaren w prospektywnych badaniach epidemiologicznych znacznie przewyższa ochronę przed wyizolowanymi składnikami odżywczymi i fitochemikaliami w pełnych ziarnach.


title: Najnowocześniejsze problemy w celiakii i nietolerancji glutenu.

text: Celiakia (CD) to glutenozależna choroba o podłożu immunologicznym, której częstość występowania w populacji ogólnej szacuje się na 0,3% do 1,2%. Badania epidemiologiczne na dużą skalę wykazały, że tylko 10-20% przypadków CD identyfikuje się na podstawie wyników klinicznych i że testy laboratoryjne są kluczowe w identyfikacji osób z subtelnymi lub nietypowymi objawami. Właściwy dobór i kliniczne zastosowanie tych narzędzi diagnostycznych może umożliwić dokładną diagnozę i wczesne rozpoznanie niemych przypadków CD. W tym przeglądzie rozważyliśmy kilka istotnych aspektów związanych z diagnostyką laboratoryjną CD i, szerzej, nietolerancji glutenu, takie jak najlepsza kombinacja testów do wczesnej i dokładnej diagnozy, diagnostyczna rola nowych testów do wykrywania przeciwciał przeciwko neoepitopom wytwarzane przez kompleks transglutaminaza-gliadyna, formy nietolerancji glutenu nietrzewnej (wrażliwość na gluten) oraz zastosowanie i znaczenie pomiaru cytokin w CD.


title: Częstość występowania celiakii w Stanach Zjednoczonych.

text: CELE: Częstość występowania celiakii (CD) w Stanach Zjednoczonych jest nieznana. Staraliśmy się oszacować rozpowszechnienie CD w całym kraju, używając ogólnokrajowej reprezentatywnej próby. METODY: Badaniem objęto 7798 osób w wieku 6 lat lub starszych, które wzięły udział w National Health and Nutrition Examination Survey 2009-2010. Próbki surowicy od wszystkich uczestników zostały przebadane pod kątem przeciwciał przeciwko transglutaminazie tkankowej immunoglobuliny A (IgA), a jeśli wyniki były nieprawidłowe, również pod kątem przeciwciał śródmięśniowych IgA. Informacje o wcześniejszej diagnozie CD i stosowaniu diety bezglutenowej (GFD) uzyskano z wywiadu bezpośredniego. CD zdefiniowano jako podwójnie dodatnią serologię (serologicznie zdiagnozowana CD) lub zgłoszoną diagnozę CD przez lekarza lub innego pracownika służby zdrowia i będącą na GFD (zgłoszona kliniczna diagnoza CD). WYNIKI: CD wykryto u 35 uczestników, z których 29 nie było świadomych swojej diagnozy. Mediana wieku wynosiła 45 lat (zakres międzykwartylowy 23-66 lat); 20 było kobietami, a 29 nie-latynoskimi białymi. Częstość występowania CD w Stanach Zjednoczonych wynosiła 0,71% (95% przedział ufności (CI), 0,58-0,86%), przy 1,01% (95% CI, 0,78-1,31%) wśród osób rasy białej nielatynoskiej. W sumie 55 uczestników zgłosiło po GFD, co odpowiadało częstości występowania 0,63% (95% CI, 0,36-1,07%). WNIOSKI: Częstość występowania CD w Stanach Zjednoczonych wynosiła 0,71% (1 na 141), podobnie jak w kilku krajach europejskich. Jednak większość przypadków była niezdiagnozowana. CD było rzadkie wśród grup mniejszościowych, ale dotyczyło 1% białych nie-latynoskich. Większość osób, które stosowały GFD, nie miała diagnozy CD.


title: Charakterystyka dorosłych z samodiagnozą nietrzewnej wrażliwości na gluten.

text: Wstęp: Nietrzewna wrażliwość na gluten (NCGS), występująca u pacjentów bez celiakii, u których objawy żołądkowo-jelitowe poprawiają się po diecie bezglutenowej (GFD), jest w dużej mierze diagnozą zgłaszaną przez samych pacjentów i wydaje się, że jest bardzo powszechna. Celem tego badania było scharakteryzowanie pacjentów, którzy wierzą, że mają NCGS. Materiały i metody: Reklama była skierowana do dorosłych, którzy wierzyli, że mają NCGS i byli gotowi wziąć udział w badaniu klinicznym. Respondentów poproszono o wypełnienie kwestionariusza dotyczącego objawów, diety i badania celiakii. Wyniki: Spośród 248 respondentów ankietę wypełniło 147. Średni wiek wynosił 43,5 roku, 130 stanowiły kobiety. Siedemdziesiąt dwa procent nie spełniało opisu NCGS z powodu niewystarczającego wykluczenia celiakii (62%), niekontrolowanych objawów pomimo ograniczenia glutenu (24%) oraz niestosowania GFD (27%) samodzielnie lub w połączeniu. GFD została zainicjowana samodzielnie u 44% respondentów; u pozostałych respondentów przepisano go przez lekarzy medycyny alternatywnej (21%), dietetyków (19%) i lekarzy rodzinnych (16%). U 15% badanych nie wykonano badań celiakii. Spośród 75 respondentów, którzy mieli biopsję dwunastnicy, 29% nie miało lub nie spożywało glutenu w czasie endoskopii. Nieodpowiednie badanie celiakii było powszechne, jeśli GFD została zainicjowana przez siebie (69%), alternatywnych lekarzy (70%), lekarzy ogólnych (46%) lub dietetyków (43%). U 40 respondentów, którzy spełnili kryteria NCGS, ich wiedza i przestrzeganie GFD były doskonałe, a 65% zidentyfikowało inne nietolerancje pokarmowe. Wnioski: Nieco ponad 1 na 4 respondentów zgłaszających się jako NCGS spełnia kryteria jej diagnozy. Rozpoczęcie GFD bez odpowiedniego wykluczenia celiakii jest powszechne. U 1 na 4 respondentów objawy są słabo kontrolowane pomimo unikania glutenu. © 2014 Amerykańskie Towarzystwo Żywienia Pozajelitowego i Dojelitowego.


title: Reaktywność na gluten w diecie: nowe spojrzenie na diagnostykę różnicową wśród zaburzeń żołądkowo-jelitowych związanych z glutenem.

text: Spożycie glutenu w diecie może czasami wywołać reakcję alergiczną, autoimmunologiczną lub niealergiczną i nieautoimmunologiczną. Typowym zaburzeniem alergicznym związanym z glutenem jest alergia na pszenicę (WA). Celiakia (CD) jest dobrze znaną chorobą autoimmunologiczną związaną z glutenem. Klinicznym wyrazem niealergicznej i nieautoimmunologicznej odpowiedzi na gluten jest nadwrażliwość na gluten (NCGS), pojawiająca się choroba, której ramy są jeszcze niejasne i której diagnozę sugeruje się jedynie na podstawie wykazania uzależnienia od glutenu w objawach pacjenta po wykluczeniu WA i CD . W niniejszym przeglądzie omówiono aktualne narzędzia do identyfikacji pacjentów cierpiących na WA, CD i NCGS, a także najnowsze spostrzeżenia w diagnostyce różnicowej tych zaburzeń żołądkowo-jelitowych związanych z glutenem.


title: Zanieczyszczenie glutenem naturalnie bezglutenowych mąk i skrobi stosowanych przez Kanadyjczyków z celiakią.

text: Przeprowadzono duże krajowe badanie dotyczące zakresu zanieczyszczenia krzyżowego glutenem składników naturalnie bezglutenowych (mąki i skrobi) sprzedawanych w Kanadzie. Próbki (n = 640) zostały zakupione w ośmiu kanadyjskich miastach i przez Internet w latach 2010-2012 i przeanalizowane pod kątem zanieczyszczenia glutenem. Wyniki wykazały, że 61 z 640 (9,5%) próbek było zanieczyszczonych powyżej maksymalnego poziomu zalecanego przez Codex dla produktów bezglutenowych (20 mg kg⁻¹) w zakresie 5-7995 mg kg⁻¹. W przypadku składników oznaczonych jako bezglutenowe zakres zanieczyszczenia (5-141 mg kg⁻¹) i liczba próbek były niższe (3 z 268). Obraz ten był spójny w czasie, przy w przybliżeniu takim samym odsetku próbek powyżej 20 mg kg⁻¹ zarówno w początkowym zestawie, jak i kolejnej partii. Patrząc na łączne średnie (złożone) zanieczyszczenie dla określonych składników, największe i najbardziej spójne zanieczyszczenia pochodzą od składników o wyższej zawartości błonnika, takich jak soja (902 mg kg⁻¹), proso (272 mg kg⁻¹) i gryka (153 mg kg⁻¹) ). Spośród badanych mąk i skrobi naturalnie bezglutenowych, które nie mają etykiety bezglutenowej, składniki o wyższej zawartości błonnika stanowiłyby największe prawdopodobieństwo zanieczyszczenia glutenem powyżej 20 mg kg⁻¹.


title: Włoskie prospektywne, wieloośrodkowe badanie dotyczące pacjentów z podejrzeniem nadwrażliwości na gluten bez celiakii

text: Tło Wrażliwość na gluten bez celiakii (NCGS) jest nadal niezdefiniowanym zespołem z kilkoma nierozwiązanymi problemami, pomimo rosnącej świadomości jego istnienia. Przeprowadziliśmy prospektywne badanie NCGS we włoskich ośrodkach diagnozowania zaburzeń związanych z glutenem, w celu zdefiniowania obrazu klinicznego tego nowego zespołu i przybliżonego ustalenia jego częstości występowania w porównaniu z celiakią. Metody Od listopada 2012 r. do października 2013 r. 38 włoskich ośrodków (27 gastroenterologii dorosłych, 5 chorób wewnętrznych, 4 pediatrii i 2 alergologów) wzięło udział w tym prospektywnym badaniu. Zastosowano kwestionariusz w celu umożliwienia jednolitego i dokładnego zbierania danych klinicznych, biochemicznych i instrumentalnych. Wyniki W sumie w tym rocznym okresie zidentyfikowano 486 pacjentów z podejrzeniem NCGS. Stosunek kobiet do mężczyzn wynosił 5,4:1, a średni wiek 38 lat (zakres 3-81). Obraz kliniczny charakteryzował się złożonymi objawami żołądkowo-jelitowymi (bóle brzucha, wzdęcia, biegunka i/lub zaparcia, nudności, bóle w nadbrzuszu, refluks żołądkowo-przełykowy, aftowe zapalenie jamy ustnej) i objawami ogólnoustrojowymi (zmęczenie, ból głowy, ból stawów/mięśni podobny do fibromialgii, nóg lub ramion). drętwienie, „zamglony umysł”, zapalenie skóry lub wysypka skórna, depresja, lęk i anemia). U zdecydowanej większości pacjentów upływ czasu między spożyciem glutenu a pojawieniem się objawów wahał się od kilku godzin do 1 dnia. Najczęstszymi zaburzeniami towarzyszącymi były zespół jelita drażliwego (47%), nietolerancja pokarmowa (35%) i alergia IgE-zależna (22%). Powiązaną chorobę autoimmunologiczną wykryto w 14% przypadków. Jeśli chodzi o wywiad rodzinny, 18% naszych pacjentów miało krewnego z celiakią, ale nie stwierdzono korelacji między NCGS a dodatnim wynikiem HLA-DQ2/-DQ8. Przeciwciała IgG przeciwko gliadynie wykryto u 25% badanych pacjentów. Tylko część pacjentów została poddana biopsji dwunastnicy; dla tych, którzy to zrobili, biopsje wykazały prawidłową błonę śluzową jelit (69%) lub niewielki wzrost limfocytów śródnabłonkowych (31%). Stosunek między podejrzeniem NCGS a nowymi rozpoznaniami CD, oceniany w 28 uczestniczących ośrodkach, wynosił 1,15 do 1. Wnioski To prospektywne badanie pokazuje, że NCGS ma silną korelację z płcią żeńską i dorosłym wiekiem. Z naszych wyników wynika, że częstość występowania NCGS wydaje się być tylko nieznacznie wyższa niż celiakii. Zobacz powiązany artykuł http://www.biomedcentral.com/1741-7015/12/86.


title: Wrażliwość na gluten bez celiakii: znaczenie kliniczne i zalecenia dotyczące przyszłych badań.

text: WPROWADZENIE: W ostatnich latach obserwuje się rosnące zainteresowanie jednostką Wrażliwości na Gluten Nie Celiakii (NCGS); jednak nadal pozostaje kontrowersyjnym tematem, a jego patogeneza nie jest dobrze poznana. Natomiast celiakia jest dobrze zbadanym stanem, który jest coraz częściej uznawany za powszechny stan wynikający ze zwiększonej odpowiedzi immunologicznej na gluten. Alergia na pszenicę to choroba zależna od IgE, która może powodować różne objawy żołądkowo-jelitowe. Jednak liczba pacjentów, którzy nie mają ani celiakii, ani alergii na pszenicę, ale wydają się czerpać korzyści z diety bezglutenowej, również znacznie wzrasta. Użycie terminu NCGS jako sposobu opisania tego stanu stało się w ostatnich latach coraz bardziej powszechne. CEL: W tym przeglądzie skupimy się na objawach żołądkowo-jelitowych NCGS i omówimy dowody na chorobę i jej przypuszczalną patogenezę. Omówimy obszary kontrowersyjne i obszary potencjalnych przyszłych badań. © 2013 John Wiley & Sons Ltd.


title: Wrażliwość na pszenicę bez celiakii zdiagnozowana za pomocą podwójnie ślepej próby kontrolowanej placebo: badanie nowej jednostki klinicznej.

text: CELE: Wrażliwość na pszenicę bez celiakii (WS) jest uważana za nową jednostkę kliniczną. Coraz większy odsetek ogólnej populacji unika spożywania glutenu. Jednak prawdziwe istnienie tego stanu jest przedmiotem dyskusji i brakuje konkretnych markerów. Naszym celem było zatem wykazanie istnienia WS i zdefiniowanie jego markerów klinicznych, serologicznych i histologicznych. Metody: Przeanalizowaliśmy karty kliniczne wszystkich pacjentów z zespołem jelita drażliwego (IBS), u których zdiagnozowano WS za pomocą podwójnie ślepej próby kontrolowanej placebo (DBPC) w latach 2001-2011. Stu pacjentów z celiakią (CD) i pięćdziesięciu pacjentów z IBS służyło jako kontrola. WYNIKI: Włączono dwieście siedemdziesiąt sześć pacjentów z WS, zdiagnozowanych przez prowokację DBPC. Zidentyfikowano dwie grupy wykazujące różne cechy kliniczne: sam WS (grupa 1) i WS związany z wieloraką nadwrażliwością pokarmową (grupa 2). Jako cała grupa, pacjenci z WS wykazywali wyższą częstość anemii, utraty masy ciała, zgłaszanej przez nich nietolerancji pszenicy, współistniejącej atopii i alergii pokarmowej w okresie niemowlęcym niż grupa kontrolna IBS. Wystąpiła również wyższa częstość pozytywnych testów surowicy pod kątem aktywacji przeciwciał IgG/IgA antygliadyny i cytometrycznej aktywacji bazofilów w teście „in vitro”. Główną cechą histologiczną pacjentów z WS był naciek eozynofilowy błony śluzowej dwunastnicy i okrężnicy. Pacjenci z samym WS charakteryzowali się cechami klinicznymi bardzo podobnymi do tych występujących u pacjentów z CD. Pacjenci z wieloraką wrażliwością pokarmową charakteryzowali się cechami klinicznymi podobnymi do tych występujących u pacjentów alergicznych. WNIOSKI: Nasze dane potwierdzają istnienie WS bez celiakii jako odrębnego stanu klinicznego. Sugerujemy również istnienie dwóch odrębnych populacji osób z WS: jednej o cechach bardziej zbliżonych do CD, a drugiej o cechach wskazujących na alergię pokarmową.


title: Wrażliwość na gluten bez celiakii: przegląd literatury.

text: TŁO: Znaczący odsetek populacji ogólnej zgłasza problemy spowodowane spożyciem pszenicy i/lub glutenu, mimo że nie mają celiakii (CD) ani alergii na pszenicę (WA), ponieważ mają negatywny wynik zarówno pod względem serologii CD, jak i histopatologii oraz dla testów, w których pośredniczy immunoglobulina E (IgE). Większość pacjentów zgłasza zarówno objawy żołądkowo-jelitowe, jak i pozajelitowe, a wszyscy zgłaszają poprawę objawów na diecie bezglutenowej. Ten stan kliniczny został nazwany nadwrażliwością na gluten bez celiakii (NCGS). CEL: Próbujemy zdefiniować aktualne kryteria patogenetyczne, kliniczne i diagnostyczne tej „nowej” choroby, aby zapewnić praktyczny pogląd, który może być przydatny do oceny, diagnozowania i leczenia pacjentów z NCGS. METODY: Przeanalizowaliśmy międzynarodową literaturę za pośrednictwem PubMed i Medline, używając terminów wyszukiwania „(nadwrażliwość) na pszenicę”, „alergia na pszenicę”, „nietolerancja pszenicy”, „(nadwrażliwość na gluten” i „nietolerancja glutenu”). omówić aktualną wiedzę na temat NCGS. WYNIKI: Wykazano, że pacjenci cierpiący na NCGS stanowią grupę niejednorodną, składającą się z kilku podgrup, z których każda charakteryzuje się inną patogenezą, historią kliniczną i prawdopodobnie przebiegiem klinicznym. Diagnozę NCGS można uzyskać tylko przez wykluczenie CD i WA. Najnowsze dowody wskazują, że osobista historia alergii pokarmowej w okresie niemowlęcym, współistniejąca atopia, dodatni wynik na przeciwciała immunoglobuliny G (IgG) przeciwko gliadynie i test aktywacji bazofilów w cytometrii przepływowej, z liczbą eozynofilów w pszenicy i dwunastnicy i/lub jelicie krętym i okrężnicy oraz blaszce właściwej może przydatne do identyfikacji pacjentów z NCGS. WNIOSKI: Przyszłe badania powinny mieć na celu identyfikację wiarygodnych biomarkerów do diagnozy NCGS i lepsze zdefiniowanie różnych podgrup NCGS. Kluczowe punkty nauczania: • Większość pacjentów zgłasza zarówno objawy żołądkowo-jelitowe, jak i pozajelitowe i wszyscy zgadzają się, że nastąpiła poprawa objawów na diecie bezglutenowej. • Diagnozę NCGS można postawić tylko przez wykluczenie celiakii i alergii na pszenicę. • Pacjenci cierpiący na NCGS stanowią grupę niejednorodną, składającą się z kilku podgrup, z których każda charakteryzuje się inną patogenezą, historią kliniczną i prawdopodobnie przebiegiem klinicznym. • Osobista historia alergii pokarmowej w okresie niemowlęcym, współistniejąca atopia, dodatnie przeciwciała IgG antygliadynowe (AGA) i test aktywacji bazofilów cytometrii przepływowej, z liczbą eozynofili w pszenicy i dwunastnicy i/lub jelicie krętym i okrężnicy oraz blaszce właściwej mogą być przydatne do identyfikacji NCGS pacjentów. • Przyszłe badania powinny mieć na celu identyfikację wiarygodnych biomarkerów do diagnozy NCGS i lepsze zdefiniowanie różnych podgrup NCGS.


title: Wrażliwość na gluten bez celiakii: zmysł czy wrażliwość?

text: Ostatnie badania potwierdzają istnienie nowego stanu, nadwrażliwości na gluten bez celiakii, która objawia się objawami jelitowymi lub pozajelitowymi, które ustępują lub ustępują po odstawieniu glutenu u osób z prawidłową błoną śluzową jelita cienkiego i ujemnymi wynikami testów na przeciwciała przeciwko transglutaminazie i endomysium w surowicy. Chociaż wartość kliniczna tej koncepcji jest przedmiotem debaty, częstość występowania nietrzewnej wrażliwości na gluten w populacji ogólnej jest wielokrotnie wyższa niż w przypadku celiakii. Brak jednoznacznej definicji nadwrażliwości na gluten bez celiakii, która jest główną pułapką, jest przede wszystkim związana z niejednorodną przyczyną tego stanu, którego objawy są przypuszczalnie spowodowane różnymi mechanizmami. Jeśli nadwrażliwość na gluten bez celiakii jest zespołem niejednorodnym etiologicznie, opcje postępowania powinny różnić się w zależności od dominujących lub współistniejących leżących u podłoża szlaków patogennych.


title: Biegunka wrażliwa na gluten bez objawów celiakii.

text: Osiem dorosłych pacjentek cierpiących na bóle brzucha i przewlekłą biegunkę, często obezwładniającą i często nocną, odczuło dramatyczną ulgę na diecie bezglutenowej i nawrót objawów po prowokacji glutenem. Wcześniejsze niespecyficzne środki i dieta bezmleczna były nieskuteczne. Wielokrotne biopsje jelita czczego wykazały niewielkie, ale znaczące zmiany w komórkowości, które powróciły do normy na diecie bezglutenowej. Oprócz niewielkiego wzrostu liczby komórek jelita czczego, po prowokacji glutenem nie stwierdzono nieprawidłowości immunologicznych. Nie stwierdzono steatorrhea ani innych defektów biochemicznych, powszechnych w celiakii. Stwierdzono, że ci pacjenci mieli biegunkę wrażliwą na gluten, ale nie mieli dowodów na celiakię.


title: Choroba związana z wrażliwością: nasilająca się pandemia alergii, nietolerancji pokarmowej i wrażliwości chemicznej.

text: Częstość występowania chorób związanych z alergią, nietolerancji pokarmowej i wrażliwości chemicznej zarówno w populacji pediatrycznej, jak i dorosłej dramatycznie wzrosła w ciągu ostatnich dwóch dekad, przy eskalowaniu wskaźników związanych z nimi zachorowalności. Stany alergii nabytej, nietolerancji pokarmowej i nadwrażliwości chemicznej są często bezpośrednimi następstwami utraty tolerancji wywołanej toksynami (TILT) w odpowiedzi na znaczną inicjującą ekspozycję na toksyny. W następstwie pierwotnej zniewagi spowodowanej toksyną, osobniki stają się wrażliwe na niskie poziomy różnorodnych i niepowiązanych wyzwalaczy w ich środowisku, takich jak powszechnie spotykane antygeny chemiczne, wziewne lub pokarmowe. U uczulonych osób ekspozycja na różne pobudzające bodźce może wywołać różne kliniczne i/lub immunologiczne następstwa, o czym mogą świadczyć objawy kliniczne, jak również w niektórych przypadkach różne odpowiedzi limfocytów, przeciwciał lub cytokin. Niedawno uznana za mechanizm rozwoju choroby, TILT i wynikająca z niej choroba związana z wrażliwością (SRI) może obejmować różne układy narządów i wywoływać rozległe objawy fizyczne lub neuropsychologiczne. Przy rosnących wskaźnikach ekspozycji na toksyny i bioakumulacji w całej populacji, rosnący odsetek współczesnych chorób jest bezpośrednim skutkiem TILT i następującego po nim SRI. Unikanie wyzwalaczy wykluczy objawy, a immunoterapia odczulająca lub immunosupresja mogą w niektórych przypadkach złagodzić objawy. Rozwiązanie SRI na ogół następuje stopniowo, po wyeliminowaniu bioakumulowanej toksyczności i uniknięciu dalszego inicjowania niekorzystnego narażenia środowiskowego. Jak to zwykle bywa w historii medycyny, gdy pojawiają się nowe dowody dotyczące mechanizmów chorobowych, opór przed tłumaczeniem wiedzy jest ogromny. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wrażliwość na gluten bez celiakii. Czy jest w glutenie czy w zbożu?

text: Celiakia jest chorobą zapalną jelita cienkiego o podłożu immunologicznym, spowodowaną wrażliwością na gluten i pokrewne białka u osób predysponowanych genetycznie. W ciągu ostatnich kilku lat koncepcja nadwrażliwości na gluten bez celiakii (NCGS) zyskała duże zainteresowanie społeczności naukowej i środków masowego przekazu, a liczba osób stosujących dietę bezglutenową gwałtownie rośnie. Ten stan charakteryzuje się objawami żołądkowo-jelitowymi lub pozajelitowymi, które reagują na odstawienie glutenu bez dowodów na celiakię lub alergię na pszenicę. Objawy w znacznym stopniu pokrywają się z zespołem jelita drażliwego. Wiele ważnych czynników dotyczących tego stosunkowo nowego stanu pozostaje do wyjaśnienia; nie zidentyfikowano jeszcze żadnych markerów dyskryminacyjnych wspierających diagnozę wrażliwości na gluten, a jej patogeneza pozostaje niejasna. Tutaj dokonujemy przeglądu aktualnej wiedzy na temat NCGS i przedstawiamy potencjalne patogenne szlaki różnych zaburzeń związanych z glutenem, aby uzyskać wskazówki na temat patofizjologii tego nowego schorzenia.