title: Wpływ olejów konopnych i lnianych na profil lipidów surowicy, stężenie lipidów całkowitych i lipoproteinowych w surowicy oraz czynniki hemostatyczne.

text: TŁO: Zarówno olej konopny (HO), jak i olej lniany (FO) zawierają duże ilości niezbędnych kwasów tłuszczowych (FA); tj. kwas linolowy (LA, 18:2n-6) i kwas alfa-linolenowy (ALA, 18:3n-3), ale prawie w przeciwnych proporcjach. Nadmierne spożycie jednego podstawowego FA w stosunku do drugiego może zakłócać metabolizm drugiego, podczas gdy metabolizm LA i ALA konkuruje o te same enzymy. Nie wiadomo, czy istnieje różnica między FA n-3 i n-6 pochodzenia roślinnego pod względem wpływu na profil lipidowy surowicy. Cel pracy: Porównanie wpływu HO i FO na profil lipidowy surowicy oraz stężenie lipidów całkowitych i lipoproteinowych w surowicy na czczo, stężenia glukozy i insuliny w osoczu oraz czynników hemostatycznych u zdrowych ludzi. METODY: W badaniu wzięło udział czternastu zdrowych ochotników. Zastosowano randomizowany, podwójnie ślepy układ krzyżowy. Ochotnicy spożywali HO i FO (30 ml/dzień) przez 4 tygodnie każdy. Okresy były oddzielone 4-tygodniowym okresem wypłukiwania. WYNIKI: Okres HO skutkował wyższymi proporcjami zarówno LA, jak i kwasu gamma-linolenowego w surowicy estrów cholesterolu (CE) i triglicerydów (TG) w porównaniu z okresem FO (P < 0,001), podczas gdy okres FO skutkował wyższym udziałem ALA w obu surowicy CE i TG w porównaniu z okresem HO (P < 0,001). Udział kwasu arachidonowego w CE był niższy po okresie FO niż po okresie HO (P < 0,05). Okres HO skutkował niższym stosunkiem cholesterolu całkowitego do HDL w porównaniu z okresem FO (P = 0,065). Nie stwierdzono istotnych różnic między okresami w zmierzonych wartościach lipidów całkowitych lub lipoproteinowych w surowicy na czczo, stężenia glukozy w osoczu, insuliny czy czynników hemostatycznych. Wnioski: Wpływ HO i FO na profil lipidów w surowicy różnił się istotnie, z niewielkim tylko wpływem na stężenie lipidów całkowitych lub lipoproteinowych w surowicy na czczo, bez istotnych zmian w stężeniach glukozy lub insuliny w osoczu lub czynników hemostatycznych.


title: Przechowywanie podnosi zawartość fenoli i aktywność przeciwutleniaczy, ale hamuje właściwości antyproliferacyjne i proapoptotyczne ziemniaków o kolorowym miąższu ...

text: Ziemniaki o kolorowym miąższu są doskonałym źródłem korzystnych dla zdrowia dietetycznych polifenoli, ale przed spożyciem przechowuje się je do 3-6 miesięcy. W badaniu tym zbadano wpływ symulowanych warunków przechowywania w warunkach handlowych na aktywność przeciwutleniającą (DPPH, ABTS), zawartość fenoli (FCR) i skład (UPLC-MS) oraz właściwości przeciwnowotworowe (wczesny, HCT-116 i zaawansowany, ludzka okrężnica HT-29 linii komórek rakowych) związków bioaktywnych ziemniaka. W badaniu wykorzystano ekstrakty z siedmiu klonów ziemniaka o różnych kolorach miąższu (biały, żółty i fioletowy) przed i po 90 dniach przechowywania. Aktywność przeciwutleniająca wszystkich klonów wzrosła wraz z przechowywaniem; jednak wzrost całkowitej zawartości fenoli zaobserwowano tylko w klonach o fioletowym miąższu. Zaawansowana selekcja o fioletowych miąższach CO97227-2P/PW miała wyższy poziom całkowitych fenoli, monomerycznych antocyjanów, aktywność przeciwutleniającą i zróżnicowany skład antocyjanów w porównaniu z Purple Majesty. Ziemniaki o fioletowym miąższu były silniejsze w hamowaniu proliferacji i podnoszeniu apoptozy komórek raka okrężnicy w porównaniu z ziemniakami o białym i żółtym miąższu. Ekstrakty zarówno ze świeżych, jak i przechowywanych ziemniaków (10-30 μg/ml) hamowały proliferację komórek rakowych i podwyższoną apoptozę w porównaniu z kontrolą rozpuszczalnikową, ale te efekty przeciwnowotworowe były bardziej wyraźne w przypadku świeżych ziemniaków. Czas przechowywania miał silną dodatnią korelację z aktywnością antyoksydacyjną i odsetkiem żywych komórek nowotworowych oraz ujemną korelację z indukcją apoptozy. Wyniki te sugerują, że chociaż aktywność przeciwutleniająca i zawartość fenoli w ziemniakach wzrosła podczas przechowywania, aktywność antyproliferacyjna i proapoptotyczna uległa zahamowaniu. W związku z tym w ocenie wpływu operacji „od gospodarstwa do rozwidlenia” na korzystne dla zdrowia właściwości pokarmów roślinnych kluczowe jest stosowanie ilościowych technik analitycznych w połączeniu z testami biologicznymi in vitro i/lub in vivo.


title: Przeciw otyłości i przeciwutleniające działanie ekstraktu z purpurowego słodkiego ziemniaka w adipocytach 3T3-L1 in vitro.

text: Celem niniejszego badania było określenie działania przeciw otyłości i przeciwzapalnego ekstraktu z fioletowych słodkich ziemniaków (PSP) na adipocyty 3T3-L1. W tym celu zróżnicowane adipocyty 3T3-L1 traktowano ekstraktem PSP w stężeniach 1000, 2000 i 3000 μg/ml przez 24 godziny. Następnie zmierzyliśmy zmiany wielkości adipocytów, wydzielanie leptyny oraz ekspresję mRNA/białka czynników lipogennych, zapalnych i lipolitycznych po leczeniu ekstraktem PSP. Ekstrakt z PSP zmniejszał wydzielanie leptyny, co wskazuje na zahamowanie wzrostu kropelek tłuszczu. Ekstrakt hamował również ekspresję mRNA czynników lipogennych i zapalnych oraz promował działanie lipolityczne. Aktywność antyoksydacyjną ekstraktu PSP zmierzono również przy użyciu trzech różnych metod in vitro: 1,1-difenylo-2-pikrylohydrazylu zmiatania wolnych rodników, oznaczenia potencjału zdolności redukującej żelazo oraz aktywności chelatującej jonów metali przejściowych. Podsumowując, nasze badanie pokazuje, że ekstrakt z PSP ma działanie przeciwlipogenne, przeciwzapalne i lipolityczne na adipocyty oraz działa radykalnie zmiatająco i redukująco.


title: Dieta a rak okrężnicy i odbytnicy: badanie kliniczno-kontrolne w Chinach.

text: W mieście Harbin przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne w celu oceny roli diety w etiologii raka jelita grubego. Na oddziałach szpitalnych przeprowadzono łącznie 336 przypadków zachorowań na histologicznie potwierdzonego raka jelita grubego (111 raka okrężnicy i 225 raka odbytnicy) oraz taką samą liczbę osób z grupy kontrolnej z innymi chorobami nienowotworowymi. Dane dotyczące średniej częstotliwości spożycia i ilości spożywanych pojedynczych produktów żywnościowych uzyskano za pomocą kwestionariusza historii żywienia. Obliczono ilorazy szans i ich granice ufności. Zastosowano również regresję wielokrotną dla statusu ryzyka. Warzywa, zwłaszcza zielone, szczypiorek i seler, mają silne działanie ochronne przed rakiem jelita grubego. Zmniejszone spożycie mięsa, jajek, produktów z fasoli i zbóż wiązało się ze wzrostem ryzyka raka odbytnicy. Stwierdzono, że spożycie alkoholu jest ważnym czynnikiem ryzyka rozwoju raka okrężnicy i męskiego raka odbytnicy.


title: Bisfenol a w konserwowych produktach spożywczych z rynków kanadyjskich.

text: Metoda oparta na ekstrakcji fazy stałej, a następnie derywatyzacji i analizie metodą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas została zwalidowana do oznaczania bisfenolu A (BPA) w produktach spożywczych w puszkach. Metodę tę zastosowano do analizy 78 produktów spożywczych w puszkach pod kątem BPA. Stężenia BPA w produktach spożywczych w puszkach różniły się znacznie w zależności od rodzaju żywności, ale wszystkie znajdowały się poniżej limitu migracji specyficznej 0,6 mg/kg określonego przez dyrektywę Komisji Europejskiej dla BPA w żywności lub płynach modelowych imitujących żywność. Produkty z tuńczyka w puszkach miały ogólnie najwyższe stężenia BPA, ze średnią i maksymalną wartością odpowiednio 137 i 534 ng/g. Stężenia BPA w zupach zagęszczonych były znacznie wyższe niż w gotowych produktach zupowych, przy czym wartości średnie i maksymalne dla zup zagęszczonych wynosiły odpowiednio 105 i 189 ng/g, a dla zup zagęszczonych odpowiednio 15 i 34 ng/g , do gotowych zup. Stężenia BPA w konserwowanych produktach roślinnych były stosunkowo niskie; około 60% produktów miało stężenie BPA poniżej 10 ng/g. Przetwory z pomidorów w puszkach miały niższe stężenia BPA niż w puszkach z czystymi przetworami pomidorowymi. Średnie i maksymalne stężenia BPA wyniosły odpowiednio 1,1 i 2,1 ng/g dla przetworów pomidorowych oraz odpowiednio 9,3 i 23 ng/g dla czystych przetworów pomidorowych.


title: Cynamon cejloński nie wpływa na glikemię poposiłkową ani insulinę u osób z upośledzoną tolerancją glukozy.

text: Wcześniejsze badania na zdrowych osobach wykazały, że spożycie 6 g Cinnamomum cassia zmniejsza poposiłkowy poziom glukozy, a spożycie 3 g C. cassia zmniejsza odpowiedź insulinową, nie wpływając na poposiłkowe stężenie glukozy. Kumaryna, która może uszkadzać wątrobę, występuje w C. cassia, ale nie w Cinnamomum zeylanicum. Celem niniejszej pracy było zbadanie wpływu C. zeylanicum na poposiłkowe stężenie glukozy, insuliny, indeks glikemiczny (GI) i indeks insulinemiczny (GII) u osób z upośledzoną tolerancją glukozy (IGT). W badaniu naprzemiennym oceniono łącznie dziesięciu pacjentów z IGT. Standardowy test doustnej tolerancji glukozy 75 g (OGTT) podawano razem z kapsułkami placebo lub C. zeylanicum. Próbki krwi włośniczkowej z nakłucia palca pobrano do pomiaru glukozy i krwi żylnej do pomiaru insuliny przed i 15, 30, 45, 60, 90, 120, 150 i 180 minut po rozpoczęciu OGTT. Spożycie 6 g C. zeylanicum nie miało istotnego wpływu na poziom glukozy, odpowiedź insulinową, GI czy GII. Spożycie C. zeylanicum nie wpływa na poposiłkowy poziom glukozy ani insuliny u ludzi. Federalny Instytut Oceny Ryzyka w Europie zasugerował zastąpienie C. cassia przez C. zeylanicum lub użycie wodnych ekstraktów C. cassia w celu zmniejszenia narażenia na kumarynę. Jednak pozytywne efekty obserwowane w przypadku C. cassia u osobników ze słabą kontrolą glikemii zostałyby wówczas utracone.


title: Astma wywołana przez dwutlenek siarki, benzoesan i tartrazynę zawarte w napojach pomarańczowych.

text: Spośród 272 pacjentów z astmą trzydziestu (11%) podało historię zaostrzeń występujących po spożyciu roztworów pomarańczowych napojów pomarańczowych. Czternastu z nich zostało poddanych testom prowokacyjnym poprzez wypicie, przy różnych okazjach, dwutlenku siarki, benzoesanu sodu i tartrazyny, które są obecne we wszystkich napojach pomarańczowych. Osiem zareagowało na dwutlenek siarki ze spadkiem FEV1, cztery na benzoesan sodu i jeden na tartrazynę, a cztery nie zareagowały na żaden z tych czynników. Trzech pacjentów z benzoesanem było również wrażliwych na dwutlenek siarki. Pacjenci wrażliwi na dwutlenek siarki byli przeważnie młodzi, z astmą zewnętrzną. Pacjenci wrażliwi na benzoesany byli głównie w średnim wieku, a odsetek z astmą wewnętrzną był wyższy. Wcześniejsza inhalacja kromoglikanu sodu przez czterech pacjentów hamowała reakcję na te substancje. Dotychczas nie donoszono, aby dwutlenek siarki powodował zaostrzenie astmy, gdy był przyjmowany jako środek konserwujący żywność. Jest stosowany jako środek konserwujący w wielu kwaśnych napojach i produktach spożywczych i powinien być uważany za potencjalnie przyczynowy u pacjentów cierpiących na pozornie skrytą astmę i astmę, która wydaje się być spowodowana alergią pokarmową.


title: Hamowanie wchłaniania żelaza niehemowego u człowieka przez napoje zawierające polifenole.

text: Wpływ różnych napojów zawierających polifenole na wchłanianie Fe z posiłku chlebowego oszacowano u dorosłych ludzi na podstawie wbudowania radio-Fe do erytrocytów. Badane napoje zawierały różne struktury polifenoli i były bogate w kwasy fenolowe (kwas chlorogenowy w kawie), flawonoidy monomeryczne (herbata ziołowa, rumianek (Matricaria recutita L.), werbena (Verbena officinalis L.), kwiat lipy (Tilia cordata Mill). ), pennyroyal (Mentha pulegium L.) i mięty pieprzowej (Mentha piperita L.) lub złożone produkty polimeryzacji polifenoli (czarna herbata i kakao).Wszystkie napoje były silnymi inhibitorami wchłaniania Fe i zmniejszały wchłanianie w sposób zależny od dawki, w zależności od zawartość polifenoli ogółem W porównaniu z posiłkiem kontrolnym zawierającym wodę, napoje zawierające 20-50 mg polifenoli ogółem w porcji zmniejszyły wchłanianie Fe z mączki chlebowej o 50-70%, podczas gdy napoje zawierające 100-400 mg polifenoli ogółem w porcji zmniejszyły wchłanianie Fe o 60-90% Inhibicja przez czarną herbatę wynosiła 79-94%, herbata miętowa 84%, pennyroyal 73%, kakao 71%, werbena 59%, kwiat lipy 52% i rumianek 47%.Przy identycznym stężeniu wszystkich polifenoli, czarny herbata była mor Działa hamująco niż kakao i bardziej niż herbatki ziołowe: rumianek, werbena, kwiat lipy i pennyroyal, ale był równie hamujący jak herbata miętowa. Dodanie mleka do kawy i herbaty miało niewielki lub żaden wpływ na ich hamujący charakter. Nasze odkrycia pokazują, że herbaty ziołowe, a także czarna herbata, kawa i koka mogą być silnymi inhibitorami wchłaniania Fe. Ta właściwość powinna być brana pod uwagę podczas udzielania porad dietetycznych w odniesieniu do żywienia Fe.


title: Wpływ picia herbaty na stan żelaza w Wielkiej Brytanii: przegląd.

text: TŁO: Celem tego przeglądu jest (1) ocena literatury na temat prawdopodobnego wpływu picia herbaty na poziom żelaza w różnych grupach populacji Wielkiej Brytanii oraz (2) sformułowanie ukierunkowanych i opartych na dowodach porad dotyczących picia herbaty w kontekście żywienia żelaza w różnych grupach ludzi. METODA: Przeszukanie literatury wykazało 35 odniesień dotyczących wpływu czarnej herbaty na wchłanianie żelaza i odżywianie żelazem oraz jeden niedawny artykuł przeglądowy. Każde badanie oceniano pod względem jakości metodologicznej i związku ze wzorcami picia herbaty w populacji Wielkiej Brytanii. WYNIKI: Istnieją wyraźne dowody na to, że picie herbaty ogranicza wchłanianie żelaza niehemowego. Niewiele jest jednak badań oceniających wpływ picia herbaty na wskaźniki poziomu żelaza. Nie ma badań interwencyjnych, a wnioski przedstawione w tym przeglądzie opierają się na 12 badaniach obserwacyjnych, głównie z innych krajów. Badania te wykazały albo istotną ujemną korelację między piciem herbaty a wskaźnikami poziomu żelaza we krwi, albo więcej przypadków anemii u osób pijących herbatę w porównaniu z osobami, które nie piją herbaty. Wiele z przeanalizowanych badań donosi o dodatkowych zależnościach między wskaźnikami poziomu żelaza a innymi czynnikami (zarówno dietetycznymi, jak i nieżywieniowymi), podkreślając złożoność wpływu na wchłanianie żelaza i poziom żelaza. WNIOSEK: Na podstawie dostępnych dowodów nie ma potrzeby doradzania jakichkolwiek ograniczeń picia herbaty u zdrowych osób bez ryzyka niedoboru żelaza. W grupach zagrożonych niedoborem żelaza zaleca się picie herbaty między posiłkami i odczekanie co najmniej 1 godziny po jedzeniu przed wypiciem herbaty.


title: Choroba płuc wywołana mlekiem u niemowląt (zespół Heinera).

text: Zespół Heinera (HS) to choroba płuc spowodowana nadwrażliwością pokarmową, która dotyka głównie niemowlęta i jest spowodowana głównie przez mleko krowie (CM). Opublikowano tylko kilka doniesień, co może wynikać z jej błędnej diagnozy. Przeglądamy tutaj serię ośmiu przypadków. Kiedy po raz pierwszy zdiagnozowano, mieli 4-29 miesięcy. Karmiono je CM od urodzenia, a ich przewlekłe objawy ze strony układu oddechowego zaczęły się w wieku 1-9 miesięcy. Objawy były w postaci kaszlu u siedmiu, świszczący oddech u trzech, krwioplucie u dwóch, zatkany nos u trzech, duszność u jednego, nawracające zapalenie ucha środkowego (OM) u trzech, nawracająca gorączka u czterech, anoreksja, wymioty, kolka lub biegunka u pięć, hematochezia w jednym, a brak rozwoju (FTT) w dwóch. Wszyscy mieli radiologiczne dowody nacieków w płucach. Wysokie miana wytrącających się przeciwciał przeciwko białkom CM wykazano w sześciu z sześciu, a swoista dla mleka immunoglobulina E (IgE) była dodatnia w jednym z dwóch. Hemosiderozę płuc (PH) potwierdzono u jednego pacjenta, u którego w płukaniu oskrzelowo-pęcherzykowym (BAL), płukaniu żołądka i otwartej biopsji płuc stwierdzono makrofagi obciążone żelazem (ILM). Dodatkowymi objawami, o malejącej częstości, były eozynofilia, niedokrwistość i podwyższony poziom całkowitego IgM, IgE lub IgA. Eliminacja mleka spowodowała znaczną poprawę objawów w ciągu kilku dni i usunięcie nacieku płucnego w ciągu tygodni. Rodzice zgodzili się na prowokację mlekiem tylko w trzech przypadkach, z których u wszystkich wystąpił nawrót objawów. Po 2 latach unikania mleka u jednego pacjenta prowokacja mlekiem była tolerowana przez 2 miesiące, a następnie u pacjenta wystąpiły objawy, precypitacje mleka w surowicy, naciek płucny i ILM. HS należy podejrzewać u małych dzieci z przewlekłą chorobą płuc o niejasnej przyczynie. Diagnoza jest poparta dodatnim testem precypityny z mleka i poprawą w próbie eliminacji mleka. Ciężkie przypadki mogą być powikłane PH, które należy podejrzewać w obecności niedokrwistości lub krwioplucia i potwierdzić wykazaniem ILM.


title: Alergia na mleko krowie u dzieci z Tajlandii.

text: Alergia na mleko krowie (CMA) jest obecnie powszechnym problemem u dzieci w Tajlandii. Przeanalizowaliśmy dokumentację medyczną pacjentów z CMA z Oddziału Pediatrii Szpitala im. : nawrót objawów po ponownym wprowadzeniu mleka krowiego przez prowokację doustną lub przypadkowe połknięcie. Spośród 382 dzieci z rozpoznaniem CMA 168 stanowiły dziewczynki, a 214 chłopcy. Średni wiek w momencie rozpoznania wynosił 14,8 miesiąca (7 dni-13 lat). Średni czas trwania objawów przed rozpoznaniem wynosił 9,2 miesiąca. Rodzinny wywiad chorób atopowych stwierdzono u 64,2% pacjentów. Wszystkie matki zgłosiły zwiększone spożycie mleka krowiego w czasie ciąży. Najczęstszymi objawami były oddechowe (43,2%), następnie żołądkowo-jelitowe (GI) (22,5%) i skórne (20,1%). Mniej powszechnymi objawami były brak rozwoju (10,9%), niedokrwistość (2,8%), opóźniona mowa z powodu przewlekłego surowiczego zapalenia ucha (0,2%) oraz wstrząs anafilaktyczny (0,2%). Punktowy test skórny z ekstraktem z mleka krowiego był dodatni u 61,4%. Karmienie wyłącznie piersią stwierdzono u 13,2% pacjentek. Skuteczne leczenie obejmowało eliminację mleka krowiego i przetworów mlecznych oraz zastąpienie formułą sojową w 42,5%, mieszanką częściowo hydrolizowaną (pHF) w 35,7%, mieszanką ekstensywną (eHF) w 14,2% i mieszanką aminokwasową w 1,7%. Kontynuacja karmienia piersią była skuteczna w 5,9% (przy ograniczeniu matczynego mleka krowiego i przetworów mlecznych). Nasze badanie pokazuje różnorodność objawów klinicznych CMA u dzieci z Tajlandii, zwłaszcza objawy ze strony układu oddechowego, które zwykle są pomijane.


title: Alergia na mleko krowie wiąże się z nawracającym zapaleniem ucha środkowego w dzieciństwie.

text: Aby ustalić, czy alergia na mleko krowie (CMA) w okresie niemowlęcym jest związana z nawracającym zapaleniem ucha środkowego (ROM) lub innymi przewlekłymi infekcjami ucha, przeprowadziliśmy badanie kohortowe obejmujące 56 dzieci z alergią na mleko i 204 dzieci w wieku szkolnym z grupy kontrolnej. Badaliśmy również związek między problemami ucha a różnymi objawami atopowymi. Większy odsetek dzieci z CMA miał ROM. zdefiniowano jako co najmniej 15 epizodów ostrego zapalenia ucha środkowego w wieku 10 lat (27%, w porównaniu z 12%, p = 0,009) i przebyto adenoidektomię lub tympanostomię w porównaniu z grupą kontrolną (48% w porównaniu z 28%, p = 0,005 ). Jednak dotyczyło to tylko dzieci, u których rozwinęła się atopia oddechowa. Astma i/lub alergiczny nieżyt nosa, ale nie atopowe zapalenie skóry, stanowiły istotne ryzyko wystąpienia ROM, podczas gdy wszystkie trzy objawy atopowe zwiększały ryzyko wydzielniczego zapalenia ucha środkowego. Pozytywne wyniki punktowych testów skórnych z pokarmem, ale nie z alergenami wziewnymi, wiązały się z problemami z uszami. Podsumowując, stwierdziliśmy, że dzieci z CMA w okresie niemowlęcym, nawet właściwie leczone, doświadczały znacznie większej liczby ROM, ryzyka związanego z równoczesnym rozwojem atopii oddechowej.


title: Toksyczność ekstraktów z części roślin Moringa stenopetala w komórkach HEPG2 in vitro.

text: Cytotoksyczność ekstraktów z szeroko stosowanego gatunku rośliny, Moringa stenopetala, oceniano w komórkach HEPG2, mierząc wyciek dehydrogenazy mleczanowej (LDH) i żywotność komórek. Funkcjonalną integralność komórek eksponowanych na ekstrakt określono przez pomiar wewnątrzkomórkowych poziomów ATP i glutationu (GSH). Ekstrakty etanolowe z liści i nasion zwiększyły się istotnie (p < 0,01) wyciek LDH w sposób zależny od dawki i czasu. Ekstrakt wodny z liści oraz ekstrakt etanolowy z korzenia nie zwiększały wycieku LDH. Wysoce istotny (p < 0,001) spadek żywotności HEPG2 stwierdzono po inkubacji komórek z najwyższym stężeniem (500 mikrog/ml) ekstraktu z liści etanolu i nasion. Przy stężeniu 500 mikrog/ml wzrósł ekstrakt wodny z liści (p < 0,01), podczas gdy ekstrakt etanolowy z tej samej części rośliny zmniejszył się (p < 0,01), poziomy ATP. Ekstrakty z korzeni i nasion nie miały znaczącego wpływu na poziomy ATP. Ekstrakt z liści etanolu obniżył poziomy GSH przy stężeniu 500 mikrog/ml (p < 0,01), podobnie jak ekstrakt etanolowy z nasion przy stężeniu 250 mikrog/ml i 500 mikrog/ml (p < 0,05). Ekstrakt wodny z liści nie zmienia poziomów GSH ani LDH ani nie wpływa na żywotność komórek, co sugeruje, że może być nietoksyczny i jest zgodny z jego zastosowaniem jako warzywo. Dane uzyskane z badań z ekstraktem etanolowym z liści i nasion Moringa stenopetala wskazują, że zawierają one substancje toksyczne, które można ekstrahować rozpuszczalnikami organicznymi lub powstają w procesie ekstrakcji tymi rozpuszczalnikami. Znaczące zubożenie ATP i GSH wystąpiło tylko przy stężeniach ekstraktu, które powodowały wyciek LDH. Dalsze badania z tą rośliną w celu zidentyfikowania wyekstrahowanych składników i ich indywidualnych skutków toksycznych zarówno in vivo, jak i in vitro są uzasadnione. Badanie to ilustruje również użyteczność hodowli komórkowej do badań przesiewowych ekstraktów roślinnych pod kątem potencjalnej toksyczności. Prawa autorskie (c) 2005 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Antyproliferacja i indukcja apoptozy przez ekstrakt z liści Moringa oleifera na ludzkich komórkach nowotworowych.

text: Rośliny lecznicze stanowią niewyczerpane źródło leków przeciwnowotworowych zarówno pod względem różnorodności, jak i mechanizmu działania. Indukcja apoptozy jest kluczowym sukcesem produktów roślinnych jako środków przeciwnowotworowych. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu określenia zdarzeń antyproliferacyjnych i apoptotycznych ekstraktu z liści Moringa oleifera (MLE) przy użyciu linii komórek ludzkiego nowotworu (KB) jako systemu modelowego. Komórki KB hodowano w obecności ekstraktów z liści w różnych stężeniach przez 48 godzin, a procent żywotności komórek oceniano testem MTT. MLE wykazał zależne od dawki hamowanie proliferacji komórek KB. Działanie antyproliferacyjne MLE było również związane z indukcją apoptozy oraz zmianami morfologicznymi i fragmentacją DNA. Morfologię jąder apoptotycznych oznaczono ilościowo za pomocą barwienia DAPI i jodkiem propidyny. Stopień fragmentacji DNA analizowano za pomocą elektroforezy w żelu agarozowym. Ponadto stwierdzono, że MLE w różnych stężeniach indukuje wytwarzanie ROS, co sugeruje modulację mechanizmu wrażliwego na redoks. Ostatecznie analiza HPTLC wykazała obecność związków fenolowych, takich jak kwercetyna i kemferol. Zatem odkrycia te sugerują, że ekstrakty z liści M. oleifera miały silną antyproliferację i silną indukcję apoptozy. Wskazuje zatem, że ekstrakty z liści M. oleifera mają potencjał do chemoprewencji raka i mogą być zastrzegane jako cel terapeutyczny dla raka. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przegląd systematyczny i metaanaliza wpływu pasteryzacji na witaminy zawarte w mleku oraz dowody na spożycie mleka surowego i inne czynniki zdrowotne...

text: Pasteryzacja mleka zapewnia bezpieczeństwo spożycia przez ludzi poprzez zmniejszenie liczby żywych bakterii chorobotwórczych. Chociaż korzyści płynące z pasteryzacji dla zdrowia publicznego są dobrze znane, organizacje pro-surowe mleko nadal promują surowe mleko jako „doskonałą żywność natury”. Oświadczenia grup rzeczniczych zawierają stwierdzenia, że pasteryzacja niszczy ważne witaminy, a spożywanie surowego mleka może zapobiegać i leczyć alergie, nowotwory i nietolerancję laktozy. Zakończono przegląd systematyczny i metaanalizę, aby podsumować dostępne dowody dla tych wybranych twierdzeń. Odnaleziono czterdzieści badań oceniających wpływ pasteryzacji na poziom witamin. Jakościowo zawartość witamin B12 i E spadła po pasteryzacji, a witamina A wzrosła. Metaanaliza efektów losowych wykazała brak istotnego wpływu pasteryzacji na stężenie witaminy B6 (standaryzowana średnia różnica [SMD], -2,66; 95% przedział ufności [CI], -5,40, 0,8; P = 0,06), ale spadek stężenia witamin B1 (SMD, -1,77; 95% CI, -2,57, -0,96; P < 0,001), B2 (SMD, -0,41; 95% CI, -0,81, -0,01; P < 0,05), C (SMD, -2,13 95% CI, -3,52, -0,74; P < 0,01) i folianów (SMD, -11,99; 95% CI, -20,95, -3,03; P < 0,01). Wpływ pasteryzacji na wartość odżywczą mleka był minimalny, ponieważ wiele z tych witamin występuje naturalnie w stosunkowo niskich ilościach. Jednak mleko jest ważnym źródłem witaminy B2 w diecie, a wpływ obróbki cieplnej powinien być dalej uwzględniony. Spożycie mleka surowego może mieć ochronny związek z rozwojem alergii (sześć badań), chociaż związek ten może być potencjalnie zakłócony przez inne czynniki związane z rolnictwem. Spożycie surowego mleka nie było związane z rakiem (dwa badania) ani nietolerancją laktozy (jedno badanie). Ogólnie rzecz biorąc, wyniki te należy interpretować z ostrożnością, biorąc pod uwagę niską jakość raportowanej metodologii w wielu włączonych badaniach.


title: Czynniki ryzyka udaru niedokrwiennego i krwotocznego udaru śródmózgowego w 22 krajach (badanie INTERSTROKE): badanie kliniczno-kontrolne.

text: WPROWADZENIE: Udział różnych czynników ryzyka w obciążeniu udarem mózgu na całym świecie jest nieznany, szczególnie w krajach o niskich i średnich dochodach. Naszym celem było ustalenie związku znanych i pojawiających się czynników ryzyka z udarem i jego pierwotnymi podtypami, ocena udziału tych czynników ryzyka w obciążeniu udarem oraz zbadanie różnic między czynnikami ryzyka udaru i zawału mięśnia sercowego. Metody: Przeprowadziliśmy standaryzowane badanie kliniczno-kontrolne w 22 krajach na całym świecie od 1 marca 2007 do 23 kwietnia 2010. Przypadkami byli pacjenci z ostrym pierwszym udarem (w ciągu 5 dni od wystąpienia objawów i 72 godzin od przyjęcia do szpitala). Kontrole nie miały historii udaru i zostały dopasowane do przypadków pod względem wieku i płci. Wszyscy uczestnicy wypełnili ustrukturyzowany kwestionariusz i badanie fizykalne, a większość dostarczyła próbki krwi i moczu. Obliczyliśmy iloraz szans (OR) i ryzyko przypisywane populacji (PAR) dla powiązania wszystkich udarów mózgu, udaru niedokrwiennego i krwotocznego udaru śródmózgowego z wybranymi czynnikami ryzyka. WYNIKI: W pierwszych 3000 przypadkach (n=2337, 78% z udarem niedokrwiennym; n=663, 22% z udarem krwotocznym śródmózgowym) i 3000 z grupy kontrolnej istotnymi czynnikami ryzyka wszystkich udarów były: nadciśnienie tętnicze w wywiadzie (OR 2,64, 99% CI 2,26-3,08; PAR 34,6%, 99% CI 30,4-39,1); obecne palenie (2,09, 1,75-2,51; 18,9%, 15,3-23,1); stosunek talii do bioder (1,65, 1,36-1,99 dla najwyższego i najniższego tercyla; 26,5%, 18,8-36,0); wskaźnik ryzyka dietetycznego (1,35, 1,11-1,64 dla najwyższego i najniższego tercyla; 18,8%, 11,2–29,7); regularna aktywność fizyczna (0,69, 0,53-0,90; 28,5%, 14,5-48,5); cukrzyca (1,36, 1,10-1,68; 5,0%, 2,6-9,5); spożycie alkoholu (1,51, 1,18-1,92 ponad 30 drinków miesięcznie lub upijanie się; 3,8%, 0,9-14,4); stres psychospołeczny (1,30, 1,06-1,60; 4,6%, 2,1-9,6) i depresja (1,35, 1,10-1,66; 5,2%, 2,7-9,8); przyczyny sercowe (2,38, 1,77-3,20; 6,7%, 4,8-9,1); oraz stosunek apolipoprotein B do A1 (1,89, 1,49-2,40 dla najwyższego vs najniższego tertyla; 24,9%, 15,7-37,1). Łącznie te czynniki ryzyka stanowiły 88,1% (99% CI 82,3-92,2) PAR dla wszystkich udarów. Gdy zastosowano alternatywną definicję nadciśnienia (nadciśnienie w wywiadzie lub ciśnienie krwi >160/90 mm Hg), łączny PAR wyniósł 90,3% (85,3-93,7) dla wszystkich udarów. Wszystkie te czynniki ryzyka były istotne dla udaru niedokrwiennego, podczas gdy nadciśnienie, palenie tytoniu, stosunek talii do bioder, dieta i spożycie alkoholu były istotnymi czynnikami ryzyka krwotocznego udaru śródmózgowego. INTERPRETACJA: Nasze odkrycia sugerują, że dziesięć czynników ryzyka wiąże się z 90% ryzyka udaru mózgu. Ukierunkowane interwencje, które obniżają ciśnienie krwi i palenie oraz promują aktywność fizyczną i zdrową dietę, mogą znacznie zmniejszyć obciążenie udarem. FINANSOWANIE: Canadian Institutes of Health Research, Heart and Stroke Foundation of Canada, Canadian Stroke Network, Pfizer Cardiovascular Award, Merck, AstraZeneca i Boehringer Ingelheim. Copyright 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Badanie kinetyki rozkładu kwasu askorbinowego w amli (Phyllanthus emblica L.) podczas gotowania.

text: Zbadano kinetykę degradacji kwasu askorbinowego w amli (Phyllanthus emblica L.) oraz w czystych roztworach kwasu askorbinowego przy początkowych stężeniach występujących w amli w zakresie temperatur 50-120 st. C (temperatura w stanie ustalonym). Degradacja kwasu askorbinowego przebiegała zgodnie z kinetyką reakcji pierwszego rzędu, w której stała szybkości wzrastała wraz ze wzrostem temperatury. Zależność temperaturową degradacji odpowiednio modelowano równaniem Arrheniusa. Stwierdzono, że energie aktywacji wynoszą 4,09 kcal/mol dla amla i 4,49 kcal/mol dla roztworu czystej witaminy. Kinetykę degradacji kwasu askorbinowego oceniono również podczas normalnego gotowania na otwartej patelni, gotowania pod ciśnieniem oraz w nowo opracowanym i opatentowanym oszczędnym EcoCooker (proces ogrzewania w stanie niestabilnym). Opracowano model matematyczny przy użyciu parametrów kinetycznych w stanie ustalonym uzyskanych w celu przewidywania strat kwasu askorbinowego na podstawie danych czasowo-temperaturowych metody obróbki w stanie niestacjonarnym. Otrzymane wyniki wskazują, że rozkład kwasu askorbinowego jest podobnego rzędu wielkości we wszystkich metodach gotowania.


title: Wpływ gotowania na aktywność przeciwpłytkową czosnku (Allium sativum L.) i zawartość tiosulfinianów.

text: Surowa postać czosnku i niektóre z jego preparatów są powszechnie uznawane za środki przeciwpłytkowe, które mogą przyczynić się do zapobiegania chorobom układu krążenia. Tutaj zbadaliśmy aktywność antyagregacyjną in vitro (IVAA) ludzkich płytek krwi indukowaną przez ekstrakty z próbek czosnku, które zostały wcześniej podgrzane (w postaci zmiażdżonych lub nierozdrobnionych goździków) przy użyciu różnych metod gotowania i intensywności. Monitorowano również stężenia allicyny i pirogronianu, dwóch predyktorów siły przeciwpłytkowej. Podgrzewanie w piekarniku do 200 stopni C lub zanurzenie we wrzącej wodzie na 3 min lub mniej nie wpłynęło na zdolność czosnku do hamowania agregacji płytek krwi (w porównaniu z czosnkiem surowym), podczas gdy podgrzewanie przez 6 min całkowicie stłumiło IVAA w nierozdrobnionych, ale nie w wcześniej zmiażdżone próbki. Te ostatnie próbki miały zmniejszoną, ale znaczącą aktywność przeciwpłytkową. Przedłużona inkubacja (ponad 10 min) w tych temperaturach całkowicie stłumiła IVAA. Czosnek w kuchence mikrofalowej nie miał wpływu na agregację płytek. Jednak zwiększenie stężenia soku czosnkowego w reakcji agregacji dało pozytywną odpowiedź na dawkę IVAA w rozdrobnionych, ale nie nierozdrobnionych próbkach mikrofalowych. Dodanie soku z surowego czosnku do podgrzanego w kuchence mikrofalowej czosnku nierozdrobnionego przywróciło pełne uzupełnienie działania przeciwpłytkowego, które zostało całkowicie utracone bez dodatku czosnku. IVAA indukowane czosnkiem zawsze wiązało się z poziomem allicyny i pirogronianu. Nasze wyniki sugerują, że (1) allicyna i tiosulfiniany są odpowiedzialne za odpowiedź IVAA, (2) miażdżenie czosnku przed umiarkowanym gotowaniem może zmniejszyć utratę aktywności oraz (3) częściową utratę działania przeciwzakrzepowego w zmiażdżonym gotowanym czosnku można zrekompensować poprzez zwiększenie spożywanej ilości.


title: Pływanie ze śmiercią: infekcje Naegleria fowleri w wodach rekreacyjnych.

text: Naegleria fowleri to wolno żyjąca ameba powszechnie występująca w ciepłych środowiskach słodkowodnych, takich jak gorące źródła, jeziora, naturalna woda mineralna i kurorty uzdrowiskowe odwiedzane przez turystów. N. fowleri jest czynnikiem etiologicznym pierwotnego pełzakowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (PAM), ostrej, śmiertelnej choroby ośrodkowego układu nerwowego, która kończy się śmiercią w ciągu około siedmiu dni. Wcześniej uważano, że jest to rzadkie schorzenie, liczba zgłaszanych przypadków PAM rośnie z roku na rok. PAM jest trudne do zdiagnozowania, ponieważ objawy kliniczne choroby są podobne do bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Tak więc kluczem do diagnozy jest świadomość lekarza i podejrzenie kliniczne. Mając na celu podniesienie świadomości wśród praktyków medycyny podróży i branży turystycznej, niniejszy przegląd skupia się na przedstawieniu cech N. fowleri i PAM oraz oferuje wgląd w profilaktykę i leczenie tej choroby. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Raport: suszone śliwki i czynność wątroby: badanie kliniczne.

text: Suszone śliwki są używane przez ludzi jako lekarstwo na różne choroby, w tym zapalenie wątroby. Celem badania klinicznego było sprawdzenie wpływu suszonych śliwek (Prunus domestica) na czynność wątroby. 166 zdrowych ochotników zostało losowo podzielonych na trzy grupy. Trzy (około 11,43 g) lub sześć (około 23 g) suszonych śliwek moczono w szklance wody (250 ml) przez noc. Każdy badany z dwóch grup testowych został poproszony o wypicie soku z suszonych śliwek i zjedzenie całych owoców (pojedyncza lub podwójna dawka suszonych śliwek) wcześnie rano, codziennie przez 8 tygodni; podczas gdy każdy badany z grupy kontrolnej otrzymał do picia szklankę wody. Próbki krwi pobrano w tygodniu 0 i tygodniu 8 do analizy chemicznej. Obserwowano istotne zmniejszenie transaminazy alaninowej w surowicy (p 0,048) i fosfatazy alkalicznej w surowicy (p 0,017) przy niższej dawce suszonych śliwek. Nie stwierdzono zmian w aktywności aminotransferazy asparaginianowej i bilirubiny w surowicy. Zmiany w czynności wątroby spowodowane użyciem suszonych śliwek mogą mieć znaczenie kliniczne w odpowiednich przypadkach, a suszone śliwki mogą okazać się korzystne w chorobach wątroby.


title: Przegląd literatury dotyczący oceny bezpieczeństwa roślin modyfikowanych genetycznie.

text: W ostatnich latach pojawiły się znaczne obawy dotyczące bezpieczeństwa genetycznie zmodyfikowanej (GM) żywności/roślin, ważnego i złożonego obszaru badań, który wymaga rygorystycznych norm. Różne grupy, w tym konsumenci i organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska (NGO) zasugerowały, że wszystkie genetycznie zmodyfikowane produkty spożywcze/rośliny powinny być poddane długoterminowym badaniom żywienia zwierząt przed dopuszczeniem do spożycia przez ludzi. W latach 2000 i 2006 dokonaliśmy przeglądu informacji opublikowanych w międzynarodowych czasopismach naukowych, zauważając, że liczba odniesień dotyczących badań toksykologicznych/zdrowotnych dla ludzi i zwierząt dotyczących żywności/roślin GM była bardzo ograniczona. Głównym celem niniejszego przeglądu była ocena obecnego stanu wiedzy w zakresie potencjalnych negatywnych skutków/ocena bezpieczeństwa roślin GM przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Liczba cytowań znalezionych w bazach danych (PubMed i Scopus) dramatycznie wzrosła od 2006 roku. Nie były jednak dostępne nowe informacje o produktach takich jak m.in. ziemniaki, ogórek, groszek czy pomidory. W niniejszym przeglądzie uwzględniono kukurydzę/kukurydza, ryż i soję. Równowaga w liczebności grup badawczych sugerująca, na podstawie przeprowadzonych badań, że wiele odmian produktów GM (głównie kukurydzy i soi) jest tak samo bezpiecznych i pożywnych jak odpowiednie rośliny konwencjonalne niemodyfikowane genetycznie, a te, które budzą wciąż poważne obawy , jest obecnie obserwowany. Niemniej jednak należy zauważyć, że większość tych badań została przeprowadzona przez firmy biotechnologiczne odpowiedzialne za komercjalizację tych roślin GM. Wyniki te sugerują znaczny postęp w porównaniu z brakiem badań opublikowanych w ostatnich latach w czasopismach naukowych tych firm. Wszystkie te najnowsze informacje są tutaj poddane krytycznej recenzji. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Połączenie erytrytolu i fruktozy nasila objawy żołądkowo-jelitowe u zdrowych osób dorosłych.

text: Spożywanie dużej ilości fruktozy w diecie wywołuje nietolerancję żołądkowo-jelitową, a glukoza jest znana jako środek wzmacniający wchłanianie fruktozy. Erytrytol jest nieglikemicznym alkoholem cukrowym i sugerowano, że erytrytol jest wchłaniany pozakomórkowo. Postawiono hipotezę, że wchłanianie parakomórkowe erytrytolu może również zwiększać wchłanianie parakomórkowe fruktozy u zdrowych osób dorosłych. Jest to jeden z proponowanych szlaków zwiększania wchłaniania fruktozy przez dodatkową glukozę. W randomizowanym, podwójnie zamaskowanym, kontrolowanym badaniu krzyżowym wzięło udział 37 zdrowych osób dorosłych bez cukrzycy. Po całonocnym poście uczestnicy spożywali napoje zawierające 50 g fruktozy i 50 g glukozy, 50 g fruktozy i 33,3 g erytrytolu (równomolowe stężenie fruktozy) lub 50 g samej fruktozy. Reakcję wodorową oddechu określano przez 8 godzin po posiłku. Objawy nietolerancji żołądkowo-jelitowej oraz liczbę i konsystencję wypróżnień rejestrowano przez 24 godziny po posiłku. Pole powierzchni oddechowej wodoru pod krzywą (AUC) dla napoju fruktozowego i erytrytolowego było 2 razy większe od AUC napoju z fruktozą i 8,75 razy większe od AUC napoju z fruktozą i glukozą (odpowiednio P < 0,001). W porównaniu z napojami zawierającymi fruktozę i glukozę oraz samą fruktozą, częstość wodnistych stolców wzrosła (P <0,05), a tolerancja żołądkowo-jelitowa pogorszyła się (P <0,05), gdy uczestnicy spożywali fruktozę i erytrytol. Dane te sugerują, że jednoczesne przyjmowanie równomolowych stężeń fruktozy i erytrytolu zwiększało złe wchłanianie węglowodanów. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ocena, leczenie i zapobieganie niedoborowi witaminy D: wytyczne praktyki klinicznej Towarzystwa Endokrynologicznego.

text: CEL: Celem było dostarczenie lekarzom wytycznych dotyczących oceny, leczenia i profilaktyki niedoboru witaminy D, z naciskiem na opiekę nad pacjentami z ryzykiem niedoboru. UCZESTNICY: Zespół zadaniowy składał się z przewodniczącego, sześciu dodatkowych ekspertów i metodyka. Grupa Zadaniowa nie otrzymała finansowania ani wynagrodzenia korporacyjnego. PROCES KONSENSUSU: Konsensus opierał się na systematycznych przeglądach dowodów i dyskusjach podczas kilku telekonferencji i komunikacji e-mailowej. Projekt przygotowany przez Zespół Zadaniowy był kolejno weryfikowany przez Podkomitet Wytycznych Klinicznych Towarzystwa Endokrynologicznego, Komitet Główny ds. Spraw Klinicznych i stowarzyszenia sponsorujące, a następnie został zamieszczony na stronie internetowej Towarzystwa Endokrynologicznego do oceny przez członków. Na każdym etapie przeglądu grupa zadaniowa otrzymywała pisemne uwagi i wprowadzała potrzebne zmiany. WNIOSKI: Biorąc pod uwagę, że niedobór witaminy D jest bardzo powszechny we wszystkich grupach wiekowych i że niewiele pokarmów zawiera witaminę D, grupa zadaniowa zaleciła suplementację w sugerowanym dziennym spożyciu i tolerowanym górnym poziomie, w zależności od wieku i okoliczności klinicznych. Grupa Robocza zasugerowała również pomiar poziomu 25-hydroksywitaminy D w surowicy za pomocą wiarygodnego testu jako wstępnego testu diagnostycznego u pacjentów zagrożonych niedoborem. U pacjentów z niedoborem zalecono leczenie witaminą D(2) lub witaminą D(3). W chwili obecnej nie ma wystarczających dowodów, aby zalecić badanie przesiewowe osób, które nie są zagrożone niedoborem lub przepisywanie witaminy D w celu uzyskania niekalcemicznych korzyści w zakresie ochrony układu sercowo-naczyniowego.


title: Witamina D w leczeniu gruźlicy płuc.

text: Witamina D była stosowana w leczeniu gruźlicy w erze przedantybiotykowej. Nowe spojrzenie na immunomodulujące właściwości 1alfa,25-dihydroksy-witaminy D przywróciło zainteresowanie witaminą D jako uzupełnieniem terapii przeciwgruźliczej. Opisujemy historyczne zastosowanie witaminy D w leczeniu gruźlicy; omówić mechanizmy, dzięki którym może modulować odpowiedź gospodarza na zakażenie Mycobacterium tuberculosis; oraz przegląd trzech badań klinicznych i dziesięciu serii przypadków, w których witamina D była stosowana w leczeniu gruźlicy płuc.


title: Stare wino w nowych butelkach: witamina D w leczeniu i profilaktyce gruźlicy.

text: Gruźlica (TB) jest główną przyczyną śmiertelności, odpowiedzialną za 1,68 miliona zgonów na całym świecie w 2009 roku. Szacuje się, że globalna częstość występowania utajonego zakażenia Mycobacterium tuberculosis wynosi 32%, co niesie ryzyko reaktywacji choroby na poziomie 5-20% w ciągu całego życia . Pojawienie się organizmów lekoopornych wymaga opracowania nowych środków w celu wzmocnienia odpowiedzi na terapię przeciwdrobnoustrojową aktywnej gruźlicy. Witamina D była stosowana w leczeniu gruźlicy w erze przedantybiotykowej, a jej aktywny metabolit, 1,25-dihydoksywitamina D, od dawna wiadomo, że wzmacnia odpowiedź immunologiczną na prątki in vitro. Niedobór witaminy D jest powszechny u pacjentów z aktywną gruźlicą, a kilka badań klinicznych oceniało rolę wspomagającej suplementacji witaminy D w jej leczeniu. Wyniki tych badań są sprzeczne, odzwierciedlając różnice między badaniami w zakresie wyjściowego statusu witaminy D uczestników, schematów dawkowania i miar wyników. Uznaje się również, że niedobór witaminy D jest bardzo rozpowszechniony wśród osób z utajoną infekcją M. tuberculosis zarówno w warunkach wysokiego, jak i niskiego obciążenia, a istnieje wiele obserwacyjnych dowodów epidemiologicznych łączących niedobór witaminy D ze zwiększonym ryzykiem reaktywacji choroby. Jednak nie zostały jeszcze przeprowadzone randomizowane, kontrolowane badania nad suplementacją witaminy D w zapobieganiu aktywnej gruźlicy. Przeprowadzenie takich badań jest priorytetem badawczym, biorąc pod uwagę bezpieczeństwo i niski koszt suplementacji witaminy D oraz potencjalnie ogromne konsekwencje pozytywnych wyników dla zdrowia publicznego.


title: Wpływ diety wegetariańskiej na wybrane niezbędne składniki odżywcze u dzieci.

text: WSTĘP: Diety wegetariańskie są uważane za promujące zdrowie i zmniejszające ryzyko niektórych chorób przewlekłych. Wiadomo również, że ograniczenie lub wykluczenie pokarmów zwierzęcych może skutkować niskim spożyciem niezbędnych składników odżywczych. Celem prezentowanej pracy była ocena spożycia i stanu surowicy witaminy B12, kwasu foliowego, witamin A, E i D, a także stężenia homocysteiny, całkowitego stanu antyoksydacyjnego i bilansu żelaza u polskich dzieci wegetariańskich. MATERIAŁ I METODY: Badaniem objęto 50 dzieci w wieku 5-11 lat, które zostały skierowane do Instytutu Matki i Dziecka na konsultację dietetyczną. Spośród nich 32 było wegetarianami (w wieku 6,5±4,2 lat) i 18 wszystkożernych (w wieku 7,9±2,7 lat). Składniki diety analizowano za pomocą programu żywieniowego Dietetyk2®. Kwas foliowy i witaminę B12 oznaczono metodą chemiluminescencyjną, homocysteinę całkowitą metodą fluorescencyjnej polaryzacji, a TAS (całkowity stan antyoksydacyjny) metodą kolorymetryczną. Witaminę A i E w surowicy oznaczono metodą wysokociśnieniowej chromatografii cieczowej (HPLC), a witaminę D metodą immunoenzymatyczną (ELISA). Stężenia żelaza, ferrytyny, transferyny i całkowitej zdolności wiązania żelaza (TIBC) w surowicy oznaczono za pomocą dostępnych w handlu zestawów. WYNIKI: U dzieci wegetariańskich dzienne spożycie witaminy B12 (1,6 μg) mieściło się w zalecanym zakresie, kwasu foliowego (195 μg) i witaminy A (1245 μg) było wyższe, ale witaminy E nieco niższe (6,6 μg) i trzykrotnie niższe witamina D (1,1 μg) niż dodatek referencyjny. Stężenia w surowicy witaminy B12 (548 pg/ml), kwasu foliowego (12,8 ng/ml), witaminy A (1,2 ěmol/l), witaminy E (15,6 ěmol/l) mieściły się w zakresie fizjologicznym, ale witaminy D (13,7 ěg) /L) stanowiła tylko połowę najniższej granicy wartości referencyjnej. U dzieci wegetariańskich w porównaniu do wszystkożernych zaobserwowano zbliżone poziomy homocysteiny (6,13 ěmol/L vs 5,45 ěmol/L) i witaminy A (1,17 ěmol/L vs 1,32 ěmol/L). Stwierdzono niższe (p<0,05) wartości witaminy E (15,6 ěmol/L vs 18,4 ěmol/L) i TAS (1,21 mmol/L vs 1,30 mmol/L; p<0,0001). Stężenia markerów żelazowych były w zakresie fizjologicznym. WNIOSEK: Uzyskane wyniki wskazują, że spożycie witaminy B12 i kwasu foliowego z diet wegetariańskich jest wystarczające do utrzymania stężenia zarówno homocysteiny, jak i żelaza w surowicy w zakresie obserwowanym u wszystkożernych dzieci. Wysokie spożycie witaminy A i niskie witaminy E tylko nieznacznie wpłynęły na ich wartości w surowicy. Istotnie niższe stężenie witaminy E w surowicy u dzieci wegetarian w porównaniu z niewegetarianami może być odzwierciedlone w statystycznie istotnym obniżeniu całkowitego stanu antyoksydacyjnego. Niedostateczne spożycie witaminy D i jej niskie stężenie w surowicy powinny być ściśle monitorowane u dzieci wegetariańskich. W celu zapobiegania niedoborom witaminy D należy rozważyć odpowiednią suplementację uzależnioną od wieku.


title: Deksametazon ułatwia gromadzenie lipidów w mięśniach szkieletowych kurczaka.

text: Zbadano wpływ glikokortykoidu na metabolizm lipidów mięśni szkieletowych kurcząt brojlerów (Gallus gallus domesticus). Samce kurcząt Arbor Acres (35 dni) poddano działaniu deksametazonu przez 3 dni. Odkryliśmy, że deksametazon opóźnia wzrost organizmu, jednocześnie ułatwiając akumulację lipidów. U M. pectoralis major (PM) deksametazon zwiększył ekspresję receptora glukokortykoidowego (GR), białka transportującego kwasy tłuszczowe 1 (FATP1), białka wiążącego kwasy tłuszczowe w sercu (H-FABP) i dehydrogenazy długołańcuchowej acylo-CoA (LCAD). ) mRNA i zmniejszyła ekspresję palmitoilotransferazy karnityny 1 (L-CPT1) wątroby, kinazy białkowej aktywowanej monofosforanem adenozyny (AMPK) α2 i mRNA lipazy lipoproteinowej (LPL). Zmniejszyła się również aktywność LPL. U M. biceps femoris (BF) poziom mRNA GR, FATP1 i L-CPT1 był podwyższony. Fosforylacja AMPKα (Thr172) i aktywność CTP1 w mięśniach szkieletowych były zmniejszane przez deksametazon. U karmionych kurczaków deksametazon wzmagał ekspresję receptora lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDLR) i aktywność AMPK w mięśniach, ale zaburzał ekspresję mRNA i LPL LPL i L-CPT1 w PM oraz zwiększał ekspresję GR, LPL, H- mRNA FABP, L-CPT1, LCAD i AMPKα2 w BF. Na ekspresję białka lipazy triglicerydowej (ATGL) nie miał wpływu deksametazon. Podsumowując, na czczo opóźnione wykorzystanie kwasów tłuszczowych wywołane deksametazonem może brać udział we wzmożonej akumulacji lipidów wewnątrzkomórkowych zarówno w tkankach mięśni glikolitycznych (PM), jak i oksydacyjnych (BF). Po posiłku deksametazon promował aktywność transkrypcyjną genów związanych z wychwytem i utlenianiem lipidów w mięśniach. Sugeruje się, że niezrównany wychwyt i wykorzystanie lipidów bierze udział w zwiększonej wewnątrzkomórkowej akumulacji lipidów.


title: Ocena wpływu Oleju z Kryla Neptuna na przebieg kliniczny hiperlipidemii.

text: CEL: Ocena wpływu oleju z kryla na lipidy krwi, w szczególności cholesterol całkowity, triglicerydy, lipoproteinę o niskiej gęstości (LDL) i lipoproteinę o wysokiej gęstości (HDL). METODY: Wieloośrodkowe, trzymiesięczne, prospektywne, randomizowane badanie, po którym nastąpiła trzymiesięczna, kontrolowana obserwacja pacjentów leczonych 1 g i 1,5 g oleju z kryla dziennie. Pacjenci z hiperlipidemią zdolni do utrzymania zdrowej diety iz poziomem cholesterolu we krwi między 194 a 348 mg na dl kwalifikowali się do włączenia do badania. Próba 120 pacjentów (30 pacjentów w grupie) została losowo przydzielona do jednej z czterech grup. Grupa A otrzymywała olej z kryla w dziennej dawce 2-3 g zależnej od wskaźnika masy ciała (BMI). Pacjentom z grupy B podawano 1-1,5 g oleju z kryla dziennie, a grupie C tran rybi zawierający 180 mg kwasu eikozapentaenowego (EPA) i 120 mg kwasu dokozaheksaenowego (DHA) na gram oleju w dawce 3 g dziennie. Grupie D podano placebo zawierające celulozę mikrokrystaliczną. Olejem z kryla użytym w tym badaniu był olej z kryla Neptun, dostarczony przez Neptune Technologies and Bioresources, Laval, Quebec, Kanada. MIARY WYNIKOWE: Podstawowymi badanymi parametrami (wyjściowym i 90-dniowym) były całkowity cholesterol we krwi, triglicerydy, LDL, HDL i glukoza. WYNIKI: Olej z kryla 1-3 g dziennie (w zależności od BMI) okazał się skuteczny w redukcji glukozy, cholesterolu całkowitego, triglicerydów, LDL i HDL, w porównaniu zarówno z olejem rybim, jak i placebo. WNIOSKI: Wyniki niniejszego badania wykazują z dużą dozą pewności, że olej z kryla jest skuteczny w leczeniu hiperlipidemii poprzez znaczne obniżenie całkowitego cholesterolu, LDL i trójglicerydów oraz zwiększenie poziomu HDL. W niższych i równych dawkach olej z kryla był znacznie skuteczniejszy niż olej rybny w obniżaniu poziomu glukozy, trójglicerydów i LDL.


title: Włączenie EPA i DHA do fosfolipidów osocza w odpowiedzi na różne preparaty kwasów tłuszczowych omega-3 - porównawcze badanie biodostępności oleju rybiego w porównaniu z olejem z kryla

text: Wstęp Biodostępność kwasów tłuszczowych omega-3 (FA) zależy od ich formy chemicznej. Zasugerowano lepszą biodostępność kwasów omega-3 związanych z fosfolipidami (PL) w oleju z kryla, ale nie porównywano identycznych dawek różnych form chemicznych. Metody W podwójnie zaślepionej próbie krzyżowej porównaliśmy wychwyt trzech preparatów EPA+DHA pochodzących z oleju rybiego (reestryfikowane triacyloglicerydy [rTAG], estry etylowe [EE]) i olej z kryla (głównie PL). Zmiany składu FA w PL osocza zastosowano jako wskaźnik biodostępności. Dwunastu zdrowych młodych mężczyzn (średni wiek 31 lat) zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej 1680 mg EPA+DHA w postaci rTAG, EE lub oleju z kryla. Poziomy FA w PL w osoczu analizowano przed podaniem dawki oraz 2, 4, 6, 8, 24, 48 i 72 godziny po przyjęciu kapsułki. Dodatkowo przeanalizowano udział wolnych EPA i DHA w stosowanych suplementach. Wyniki Najwyższą inkorporację EPA+DHA do PL osocza wywołał olej z kryla (średnie AUC0-72 h: 80,03 ± 34,71%*h), a następnie rTAG oleju rybiego (średnie AUC0-72 h: 59,78 ± 36,75%*h) i EE (średnia AUC0-72 h: 47,53 ± 38,42%*h). Ze względu na wysokie wartości odchylenia standardowego nie było znaczących różnic dla DHA i sumy poziomów EPA+DHA między trzema terapiami. Jednak zaobserwowano trend (p = 0,057) dla różnic w biodostępności EPA. Statystyczne porównanie grup w parach ujawniło trend (p = 0,086) między rTAG a olejem z kryla. Analiza FA suplementów wykazała, że próbka oleju z kryla zawierała 22% całkowitej ilości EPA jako wolnego EPA i 21% całkowitej ilości DHA jako wolnego DHA, podczas gdy dwie próbki oleju z ryb nie zawierały wolnego FA. Wnioski Dalsze badania na większej próbie prowadzone przez dłuższy okres są potrzebne, aby uzasadnić nasze ustalenia i określić różnice w biodostępności EPA+DHA między trzema powszechnymi formami chemicznymi LC n-3 FA (rTAG, EE i olej z kryla). Nieoczekiwanie wysoka zawartość wolnych EPA i DHA w oleju z kryla, która może mieć istotny wpływ na dostępność EPA+DHA z oleju z kryla, powinna zostać zbadana dogłębniej i wzięta pod uwagę w przyszłych badaniach.


title: Wymiana powietrze-woda i biokoncentracja pestycydów chloroorganicznych w krylu w Morzu Rossa.

text: Średnie stężenia heksachlorobenzenu (HCB) i heksachlorocykloheksanu (HCH) zmierzone w próbkach wody morskiej i powietrza potwierdziły spadek poziomu tych związków w powietrzu i wodzie Antarktyki. Jednak niski stosunek alfa/gamma-HCH w powietrzu na początku okresu pobierania próbek sugeruje, że dominacja świeżego lindanu przedostaje się do atmosfery Antarktyki podczas wiosny australijskiej, prawdopodobnie z powodu obecnego użytkowania na półkuli południowej. Wskaźniki lotności woda-powietrze wykazują możliwość odkładania się gazu HCH w przybrzeżnych morzach Antarktyki, podczas gdy wskaźniki lotności woda-powietrze dla HCB sugerują, że ulatnianie się nie odpowiada za obserwowany spadek HCB w powierzchniowej wodzie morskiej. Stężenia HCH znalezione w próbkach kryla były skorelowane ze stężeniami w wodzie morskiej wskazującymi na biokoncentrację HCH z wody morskiej.


title: Wychwyt wodny i subletalna toksyczność p,p'-DDE w nieżerujących stadiach larwalnych kryla antarktycznego (Euphausia superba).

text: W badaniu tym oceniono wrażliwość toksykologiczną nieżerujących stadiów larwalnych kluczowych gatunków antarktycznych (kryl antarktyczny, Euphausia superba) na narażenie na p,p'-dichlorodifenylodichloroetylen (p,p'-DDE). Szybkość klirensu wodnistego wynosząca 84 ml g(-1) zachowanej masy (p.w.) h(-1) oznaczona dla p,p'-DDE w larwach kryla antarktycznego jest porównywalna z wcześniejszymi wynikami badań dla małych skorupiaków zimnowodnych i pięciokrotnie wolniejsza niż wskaźniki zgłoszone dla obunoga zamieszkującego cieplejsze wody. Naturalne różnice w fizjologii larw wydają się wpływać na wchłanianie zanieczyszczeń i reakcje behawioralne kryla, co silnie podkreśla znaczenie czasu pomiaru w badaniach ekotoksykologicznych. U larw kryla antarktycznego z pozostałości p,p'-DDE w organizmie wynoszących 0,2 mmol/kg p.w. obserwowano subletalną narkozę (bezruch), co jest zgodne z ustaleniami dotyczącymi dorosłego kryla i umiarkowanych gatunków wodnych. Odkrycie porównywalnej toksyczności p,p'-DDE p,p'-DDE opartej na ciele między gatunkami polarnymi i umiarkowanymi wspiera podejście oparte na pozostałościach w tkankach do oceny ryzyka środowiskowego ekosystemów polarnych. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Nawracające jednostawowe zapalenie stawów u 11-letniego chłopca z utajoną celiakią. Pomyślna i stabilna remisja po diecie bezglutenowej.

text: Opisano przypadek utajonej celiakii (CD) z nawracającym jednostawowym zapaleniem stawów u chłopca w wieku 11 lat. Przypadek jest wyjątkowy ze względu na związek ukrytej nieleczonej CD i zapalenia stawów w dzieciństwie. Obwodowe lub osiowe zapalenie stawów jako pierwszy objaw utajonej CD opisano u dorosłych pacjentów, z odstępem między zapaleniem stawów a CD wynoszącym do 15 lat. W naszym przypadku odstęp między pojawieniem się zapalenia stawów a rozpoznaniem CD wynosił 2 lata. Chłopiec nie miał objawów choroby jelit, a jego stan odżywienia był prawidłowy. Rozpoznanie CD postawiono za pomocą testów na przeciwciała antygliadyny (AGA) i antyendomysium (EMA) i potwierdzono biopsją jelita cienkiego. Wprowadzenie diety bezglutenowej spowodowało uporczywą remisję zapalenia stawów. Ponieważ leczenie zapalenia stawów związanego z CD opiera się na terapii dietetycznej, lekarze powinni być wyczuleni na możliwość wystąpienia utajonej CD u każdego dziecka z zapaleniem stawów o niejasnym pochodzeniu.


title: Występowanie kamicy moczowej u wegetarian.

text: Przeprowadzono badanie w celu określenia wpływu diety o niskiej zawartości białka zwierzęcego, takiej jak przyjmowana przez wegetarian, na ryzyko wystąpienia kamicy moczowej. Ogólnokrajowe badanie wegetarian w Wielkiej Brytanii wykazało, że częstość występowania kamieni moczowych wynosi 40-60% przewidywanego dla grupy osób wziętych z populacji ogólnej i dobranych pod względem wieku, płci i klasy społecznej z wegetarianami. Odkrycia potwierdzają hipotezę, że dieta uboga w białko zwierzęce zmniejsza ryzyko powstawania kamieni moczowych.


title: Wpływ suplementów witaminy C na poziom szczawianu i pH w moczu u pacjentów tworzących kamienie wapniowe.

text: TŁO: Udział askorbinianu w szczawianie w moczu jest kontrowersyjny. Niniejsze badanie miało na celu ustalenie, czy suplementacja witaminy C może mieć wpływ na szczawian i pH w moczu u pacjentów tworzących kamienie wapniowe. METODY: Czterdziestu siedmiu dorosłych pacjentów tworzących kamień wapniowy otrzymywało 1 g (N=23) lub 2 g (N=24) suplementu witaminy C przez 3 dni, a 20 zdrowych osób otrzymywało 1 g. Pobrano próbkę moczu dobowego zarówno przed, jak i po podaniu witaminy C na oznaczenie wapnia, szczawianu, magnezu, cytrynianu, sodu, potasu i kreatyniny. Jako wskaźnik krystalizacji szczawianu wapnia zastosowano wskaźnik Tiseliusa. Pobrano również próbkę porannego moczu na czczo w celu określenia pH moczu przed i po witaminie C. WYNIKI: pH moczu na czczo nie zmieniło się po 1 g (5,8 +/- 0,6 vs. 5,8 +/- 0,7) lub 2 g witaminy C (5,8 +/- 0,8 vs. 5,8 +/- 0,7). Istotny wzrost średniego szczawianu w moczu zaobserwowano u pacjentów tworzących kamienie wapniowe otrzymujących 1 g (50 +/- 16 vs. 31 +/- 12 mg/24 godziny) lub 2 g (48 +/- 21 vs. 34 + /- 12 mg/24 godziny) witaminy C oraz u osób zdrowych (25 +/- 12 vs. 39 +/- 13 mg/24 godziny). Istotny wzrost średniego wskaźnika Tiseliusa zaobserwowano u pacjentów tworzących kamienie wapniowe po 1 g (1,43 +/- 0,70 vs 0,92 +/- 0,65) lub 2 g witaminy C (1,61 +/- 1,05 vs 0,99 +/- 0,55 ) oraz u osób zdrowych (1,50 +/- 0,69 vs 0,91 +/- 0,46). Dodatkowe analizy moczu punktowego otrzymanego po podaniu witaminy C przeprowadzono u 15 osób kontrolnych w naczyniach z kwasem etylenodiaminotetraoctowym (EDTA) lub bez niego, bez różnicy w ilości szczawianów w moczu między nimi (28 +/- 23 vs. 26 +/- 21 mg/L) , co sugeruje, że nie nastąpiła konwersja in vitro askorbinianu do szczawianu. WNIOSEK: Dane te sugerują, że suplementacja witaminy C może zwiększać wydalanie szczawianu z moczem i ryzyko krystalizacji szczawianu wapnia u pacjentów tworzących kamienie wapniowe.


title: Embriotoksyczne działanie igieł sosnowych i ekstraktów z igieł sosnowych.

text: Stwierdzono, że termostabilna toksyna obecna w igłach sosny ponderosa jest rozpuszczalna w metanolu, etanolu, chloroformie heksanach i 1-butanolu. Efekty embriotoksyczne świeżej zielonej sosny i ekstraktu chloroform/metanol określono przez pomiar resorpcji zarodków u ciężarnych myszy. Autoklawowanie igieł i ekstraktu przez 1 godzinę przed karmieniem wzmocniło efekt embrioresorpcyjny odpowiednio o 28% i 32%. Wyniki tego badania wykazały, że dawka resorpcyjna zarodka (ERD50) termostabilnej toksyny dla 1 myszy wynosiła 8,95 g. dla świeżych zielonych igieł sosnowych i 6,46 gms. do autoklawowanych igieł sosnowych zielonych. Oprócz działania embriobójczego, karmienie toksyną spowodowało znaczną utratę wagi u dorosłych myszy.


title: Nanomateriały w produktach konsumenckich: trudny problem analityczny.

text: Wiele produktów używanych w życiu codziennym powstaje przy pomocy nanotechnologii. Kosmetyki, farmaceutyki, filtry przeciwsłoneczne, żywność w proszku to tylko kilka przykładów produktów końcowych zawierających nanocząsteczki (NP), na ogół dodawane w celu poprawy jakości produktu. Aby prawidłowo ocenić korzyści i zagrożenia związane z nanomateriałami inżynieryjnymi, a w konsekwencji wprowadzić przepisy na rzecz ochrony konsumenta, konieczna jest znajomość zagrożeń związanych z poziomami narażenia. Informacje te implikują studia przekrojowe i szereg różnych kompetencji. Z analitycznego punktu widzenia identyfikacja, kwantyfikacja i charakterystyka NP w matrycach żywności oraz w kosmetykach lub produktach higieny osobistej stanowią poważne wyzwanie, ponieważ NP są zwykle obecne w niskich stężeniach, a matryce, w których są rozproszone, są złożone i często niezgodne z instrumentami analitycznymi, które byłyby wymagane do ich wykrywania i charakteryzowania. W artykule skupiono się na niektórych technikach analitycznych odpowiednich do wykrywania, charakteryzowania i oznaczania ilościowego nanocząstek w produktach spożywczych i kosmetycznych, opisano ich niedawne zastosowanie w charakteryzowaniu określonych nanocząstek metali i tlenków metali w tych dwóch ważnych sektorach przemysłowych i rynkowych. Z badań tych wyraźnie wynika potrzeba scharakteryzowania nanocząstek w możliwie jak największym stopniu, dopasowanych uzupełniających informacji o różnych metrykach, możliwych do osiągnięcia dzięki procedurom walidacji. Należy wykonać więcej pracy, aby wyprodukować standaryzowane materiały i opracować metodologie w celu określenia rozkładu wielkości opartego na liczbach oraz uzyskania danych ilościowych dotyczących nanocząsteczek w tak złożonych matrycach.


title: Przegląd skuteczności suplementów zielonej herbaty, izoflawonów i aloesu na podstawie randomizowanych badań kontrolowanych.

text: Oceniamy dowody na korzyści zdrowotne trzech powszechnie spożywanych roślinnych suplementów diety (PFS), zielonej herbaty, izoflawonu i aloesu, na podstawie opublikowanych systematycznych przeglądów randomizowanych badań kontrolowanych (RCT). Chociaż potencjalne korzyści płynące z zielonej herbaty zostały zgłoszone w wielu obszarach zdrowia, tylko w obszarze zespołu metabolicznego liczba RCT zbliża się do poziomu wystarczającego do oceny takiej skuteczności. Suplementy izoflawonowe są szeroko stosowane, a badania z randomizacją wskazują, że wpływają one na resorpcję kości przy niższych dawkach u kobiet po menopauzie, u których dochodzi do utraty masy kostnej związanej z estrogenami, ale przekłada się to jedynie na złagodzenie utraty masy kostnej przy wyższych dawkach izoflawonów. W przeglądzie systematycznym badań z randomizacją stwierdzono, że wpływ izoflawonów na uderzenia gorąca u kobiet po menopauzie był bardzo zróżnicowany i nie można było wyciągnąć żadnych wniosków. Pomimo popularności aloesu jako PFS, ocena jego skuteczności jako terapii wspomagającej w niektórych patologiach metabolicznych lub trawiennych pozostaje skąpa; stanowi typowy przykład naturalnie występującego składnika, którego skuteczność w zastosowaniach miejscowych zakłada jego skuteczność w zastosowaniach ogólnoustrojowych. Niemniej jednak jego możliwy toksyczny wpływ na spożycie doustne wymaga ostrożności w jego użyteczności jako PFS. Od 2007 roku ocena skuteczności PFS w Europie jest objęta prawodawstwem Unii Europejskiej dotyczącym oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności przyjął podejście oparte na RCT, podczas gdy efekty lecznicze są akceptowane w oparciu o tradycyjne stosowanie. Ogólnie rzecz biorąc, nie ma wystarczających badań RCT, aby można było składać twierdzenia, a rozstrzygające wyniki dotyczące PFS należy uzyskać w przyszłości, przeprowadzając badania na bardziej jednorodnych populacjach, stosując suplementy o zoptymalizowanej i zmierzonej biodostępności oraz przeprowadzając większe badania RCT.


title: Środki wypełniające, przeciwskurczowe i przeciwdepresyjne do leczenia zespołu jelita drażliwego.

text: Wstęp: Zespół jelita drażliwego (IBS) jest częstym przewlekłym zaburzeniem żołądkowo-jelitowym. Rola farmakoterapii IBS jest ograniczona i koncentruje się głównie na kontroli objawów. CELE: Celem tego przeglądu systematycznego była ocena skuteczności środków wypełniających, przeciwskurczowych i przeciwdepresyjnych w leczeniu zespołu jelita drażliwego. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Wspomagane komputerowo ustrukturyzowane przeszukiwania MEDLINE, EMBASE, The Cochrane library, CINAHL i PsychInfo prowadzono w latach 1966-2009. Zaktualizowane wyszukiwanie w kwietniu 2011 r. zidentyfikowało 10 badań, które zostaną uwzględnione w przyszłej aktualizacji tego przeglądu. KRYTERIA WYBORU: Rozważono włączenie do badania randomizowanych, kontrolowanych badań porównujących środki wypełniające, przeciwskurczowe lub przeciwdepresyjne z placebo u pacjentów z zespołem jelita drażliwego w wieku powyżej 12 lat. Uwzględniono jedynie badania opublikowane jako pełne artykuły. Badania nie zostały wykluczone ze względu na język. Pierwszorzędowy wynik musiał obejmować poprawę bólu brzucha, ocenę ogólną lub ocenę objawów. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów niezależnie wyodrębniło dane z wybranych badań. Obliczono współczynniki ryzyka (RR) i standaryzowane średnie różnice (SMD) z 95% przedziałami ufności (CI). Przeprowadzono analizę dowodu praktyki, w tym analizy podgrup dla różnych rodzajów środków wypełniających, środków spazmolitycznych lub leków przeciwdepresyjnych. Następnie przeprowadzono analizę dowodu zasady, w której uwzględniono tylko badania z odpowiednim ukryciem przydziału. GŁÓWNE WYNIKI: W tym przeglądzie uwzględniono łącznie 56 badań (3725 pacjentów). Obejmowały one 12 badań środków wypełniających (621 pacjentów), 29 leków przeciwskurczowych (2333 pacjentów) i 15 leków przeciwdepresyjnych (922 pacjentów). W przypadku większości pozycji ryzyko stronniczości było niskie. Jednak błąd selekcji jest niejasny dla wielu włączonych badań, ponieważ metody stosowane do randomizacji i ukrywania alokacji nie zostały opisane. Nie stwierdzono korzystnego wpływu środków wypełniających w porównaniu z placebo na poprawę bólu brzucha (4 badania; 186 pacjentów; SMD 0,03; 95% CI -0,34 do 0,40; P = 0,87), ogólna ocena (11 badań; 565 pacjentów; RR 1,10; 95% CI 0,91 do 1,33; P = 0,32) lub ocena objawów (3 badania; 126 pacjentów SMD -0,00; 95% CI -0,43 do 0,43; P = 1,00). Analizy podgrup dla błonnika nierozpuszczalnego i rozpuszczalnego również nie wykazały statystycznie istotnych korzyści. Oddzielna analiza badań z odpowiednim ukryciem alokacji nie zmieniła tych wyników. Wystąpił korzystny wpływ leków przeciwskurczowych w porównaniu z placebo na poprawę bólu brzucha (58% pacjentów ze spazmologią poprawiło się w porównaniu z 46% placebo; 13 badań; 1392 pacjentów; RR 1,32; 95% CI 1,12 do 1,55; p < 0,001; NNT = 7), ogólna ocena (57% pacjentów z przeciwskurczem poprawiła się w porównaniu z 39% placebo; 22 badania; 1983 pacjentów; RR 1,49; 95% CI 1,25 do 1,77; p < 0,0001; NNT = 5) oraz ocena objawów (37% u pacjentów z przeciwskurczowymi poprawiła się w porównaniu do 22% w grupie placebo; 4 badania; 586 pacjentów; RR 1,86; 95% CI 1,26 do 2,76; p < 0,01; NNT = 3). Analizy podgrup dla różnych typów środków przeciwskurczowych wykazały statystycznie istotne korzyści dla cimteropium/dicyklominy, olejku miętowego, pinaverium i trimebutyny. Oddzielna analiza badań z odpowiednim ukryciem alokacji wykazała istotną korzyść w zakresie poprawy bólu brzucha. Wystąpił korzystny wpływ leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo na poprawę bólu brzucha (54% pacjentów leczonych antydepresantami poprawiło się w porównaniu z 37% placebo; 8 badań; 517 pacjentów; RR 1,49; 95% CI 1,05 do 2,12; P = 0,03; NNT = 5), ogólna ocena (59% pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne poprawiła się w porównaniu do 39% pacjentów otrzymujących placebo; 11 badań; 750 pacjentów; RR 1,57; 95% CI 1,23 do 2,00; p < 0,001; NNT = 4) oraz ocena objawów (53% stan pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne poprawił się w porównaniu z 26% w grupie placebo; 3 badania; 159 pacjentów; RR 1,99; 95% CI 1,32 do 2,99; p = 0,001; NNT = 4). Analizy podgrup wykazały statystycznie istotną korzyść dla selektywnych inhibitorów uwalniania serotoniny (SSRI) w celu poprawy oceny globalnej oraz dla trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TCA) w celu złagodzenia bólu brzucha i oceny objawów. Oddzielna analiza badań z odpowiednim ukryciem alokacji wykazała znaczącą korzyść w zakresie poprawy wyniku objawów i oceny ogólnej. Zdarzenia niepożądane nie zostały ocenione jako wynik tego przeglądu. WNIOSKI AUTORÓW: Nie ma dowodów na to, że środki wypełniające są skuteczne w leczeniu IBS. Istnieją dowody na to, że leki przeciwskurczowe są skuteczne w leczeniu IBS. Poszczególne podgrupy, które są skuteczne, to: cimetropium/dicyklomina, olejek miętowy, pinaverium i trimebutyna. Istnieją dobre dowody na to, że leki przeciwdepresyjne są skuteczne w leczeniu IBS. Analizy podgrup dla SSRI i TCA są jednoznaczne, a ich skuteczność może zależeć od indywidualnego pacjenta. Przyszłe badania powinny wykorzystywać rygorystyczną metodologię i prawidłowe pomiary wyników.


title: Aloes kontra kremy z sulfadiazyną srebra na oparzenia drugiego stopnia: randomizowane badanie kontrolowane.

text: CEL: Oparzenia wiążą się z wysoką częstością zgonów i niepełnosprawności; jednak zarządzanie nim pozostaje problematyczne i kosztowne. Przeprowadziliśmy to badanie kliniczne, aby ocenić skuteczność kremu Aloe Vera na rany oparzeniowe o niepełnej grubości i porównać jego wyniki z wynikami sulfadiazyny srebra (SSD). Metody: Do badania włączono 30 pacjentów z podobnymi typami oparzeń drugiego stopnia w dwóch miejscach na różnych częściach ciała. Każdy pacjent miał jedno oparzenie leczone miejscowo SSD i jedno leczone kremem z aloesu, losowo. WYNIKI: Tempo odbudowy nabłonka i gojenia oparzeń częściowej grubości było znacznie szybsze w miejscu leczonym aloesem niż w miejscu leczonym SSD (odpowiednio 15,9 +/- 2 vs 18,73 +/- 2,65 dni; P < 0,0001 ). Miejsca leczone aloesem zostały całkowicie wyleczone w mniej niż 16 dni w porównaniu z 19 dniami w przypadku miejsc leczonych SSD. WNIOSEK: Wyniki te wyraźnie wykazały większą skuteczność kremu z aloesem w porównaniu z kremem SSD w leczeniu oparzeń drugiego stopnia.


title: Badania mikrobiologiczne kiełków nasion warzyw w Korei.

text: Kiełkujące nasiona warzyw stosowane jako żywność zostały uznane za źródło ognisk infekcji Salmonella i Escherichia coli O157:H7. Profilowaliśmy jakość mikrobiologiczną kiełków i nasion sprzedawanych w sklepach detalicznych w Seulu w Korei. Przeanalizowano dziewięćdziesiąt próbek kiełków rzodkiewki i kiełków mieszanych zakupionych w domach towarowych, supermarketach i na tradycyjnych targach oraz 96 próbek nasion rzodkiewki, lucerny i rzepy zakupionych w sklepach internetowych w celu określenia liczby bakterii tlenowych (TAB) oraz pleśni lub drożdży (MY) oraz występowanie Salmonelli, E. coli O157:H7 i Enterobacter sakazakii. Istotnie wyższe liczby TAB (7,52 log CFU/g) i MY (7,36 log CFU/g) były obecne na kiełkach mieszanych niż na kiełkach rzodkiewki (odpowiednio 6,97 i 6,50 CFU/g). Populacje TAB i MY na kiełkach nie były istotnie uzależnione od miejsca zakupu. Nasiona rzodkiewki zawierały populacje TAB i MY odpowiednio 4,08 i 2,42 log CFU/g, podczas gdy populacje TAB wynosiły tylko 2,54 do 2,84 log CFU/g, a populacje MY wynosiły odpowiednio 0,82 do 1,69 log CFU/g na nasionach lucerny i rzepy . Salmonelli i E. coli O157:H7 nie wykryto w żadnej z badanych próbek kiełków i nasion. E. sakazakii nie znaleziono na nasionach, ale 13,3% próbek mieszanych kiełków zawierało tę potencjalnie patogenną bakterię.


title: Skuteczność ziołowego suplementu diety (Smooth Move) w leczeniu zaparć u pensjonariuszy domów opieki: randomizowana, podwójnie ślepa pla...

text: CEL: Zbadanie skuteczności i opłacalności herbaty ziołowej Smooth Move u mieszkańców domów opieki z przewlekłymi zaparciami. PROJEKT: Podwójnie ślepe, kontrolowane placebo, dwuramienne badanie kliniczne w grupach równoległych. USTAWIENIE: Dom opieki z 483 łóżkami w Allentown w Pensylwanii, zarządzany przez rząd hrabstwa Lehigh. UCZESTNICY: Łącznie 86 pensjonariuszy domu opieki z przewlekłymi zaparciami. INTERWENCJE: Uczestnicy (n = 86) zostali losowo przydzieleni do otrzymywania Smooth Move (n = 42) lub placebo (n = 44), raz dziennie, oprócz standardowego leczenia przewlekłych zaparć. Okres badania wynosił 28 dni. POMIARY: Podstawowym parametrem skuteczności była różnica w całkowitej liczbie wypróżnień. Parametry drugorzędowe obejmowały różnicę w średniej liczbie wydanych standardowych dawek terapeutycznych oraz różnicę w całkowitych kosztach leków. WYNIKI: W porównaniu z placebo, w intencji leczenia (analiza ITT) wystąpił statystycznie istotny wzrost liczby wypróżnień w grupie Smooth Move. Grupa Płynnego Ruchu (n = 42) w porównaniu z grupą placebo (n = 44) doświadczyła średnio o 4,14 więcej wypróżnień podczas 28-dniowego okresu badania w porównaniu z 28-dniowym okresem przed badaniem (P = 0,017). WNIOSEK: Herbata ziołowa Smooth Move, dodana do standardowego schematu leczenia dla mieszkańców domów opieki z przewlekłymi zaparciami, zwiększyła średnią liczbę wypróżnień w porównaniu z dodaniem herbaty placebo.


title: Stosowanie suplementów multiwitaminowych i ryzyko raka piersi: metaanaliza.

text: TŁO: Związek między spożywaniem multiwitamin a rakiem piersi jest niespójny w badaniach epidemiologicznych. CEL: Przeprowadzenie metaanalizy badań kohortowych i kliniczno-kontrolnych w celu oceny spożycia multiwitamin i ich związku z ryzykiem raka piersi. METODY: Opublikowana literatura była systematycznie przeszukiwana i przeglądana za pomocą MEDLINE (1950-lipiec 2010), EMBASE (1980-lipiec 2010) oraz Cochrane Central Register of Controlled Trials (The Cochrane Library 2010, wydanie 1). Badania, które obejmowały konkretne oszacowania ryzyka, zostały połączone przy użyciu modelu efektów losowych. Stronniczość i jakość tych badań oceniono za pomocą oprogramowania statystycznego REVMAN (wersja 5.0) i metody GRADE opracowanej przez Cochrane Collaboration. WYNIKI: Osiem z 27 badań, które obejmowały 355 080 osób było dostępnych do analizy. Całkowity czas stosowania multiwitamin w tych badaniach wynosił od 3 do 10 lat. Częstotliwość bieżącego stosowania w tych badaniach wahała się od 2 do 6 razy w tygodniu. W analizach dotyczących czasu stosowania przez 10 lat lub dłużej lub 3 lata lub dłużej oraz według częstotliwości 7 lub więcej razy w tygodniu, które odnotowano w tych badaniach, stosowanie multiwitaminy nie było istotnie związane z ryzykiem raka piersi. Tylko w jednym z ostatnich szwedzkich badań kohortowych stwierdzono, że stosowanie multiwitamin wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka piersi. Wyniki metaanalizy, w której zebrano dane z 5 badań kohortowych i 3 badań kliniczno-kontrolnych, wykazały, że ogólne wielozmienne względne ryzyko i iloraz szans wynosiły 0,10 (95% CI 0,60 do 1,63; p = 0,98) i 1,00 (95% CI 0,51 do 1,00; p = 1,00). Związek nie był statystycznie istotny. WNIOSKI: Stosowanie multiwitamin prawdopodobnie nie wiąże się ze znacznym wzrostem lub zmniejszeniem ryzyka raka piersi, ale wyniki te podkreślają potrzebę przeprowadzenia większej liczby badań kliniczno-kontrolnych lub randomizowanych kontrolowanych badań klinicznych w celu dalszego zbadania tego związku.


title: Wpływ suplementacji witamin i minerałów na rozwój raka prostaty: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: TŁO: Suplementacja witamin jest wykorzystywana do wielu celów, głównie z domniemanymi korzyściami. Jednym z nich jest stosowanie różnych witamin w profilaktyce raka prostaty. METODY: Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd i metaanalizę na ten temat. Przeszukano Pubmed, Embase i Cochrane Database; również ręcznie przeszukaliśmy referencje w kluczowych artykułach. Uwzględniono randomizowane badania kontrolowane (RCT), badania kohortowe i badania kliniczno-kontrolne. W przeglądzie oceniono wpływ suplementacji witamin na ryzyko raka prostaty oraz nasilenie choroby i zgon u mężczyzn z rakiem prostaty. WYNIKI: Do oceny końcowej uwzględniono czternaście artykułów. Indywidualnie, kilka z tych badań wykazało związek między przyjmowaniem suplementów witaminowych lub mineralnych a występowaniem lub ciężkością raka prostaty, zwłaszcza u palaczy. Jednak ani stosowanie suplementacji multiwitaminowej, ani stosowanie indywidualnej suplementacji witaminowo-mineralnej nie wpłynęło na ogólne występowanie raka prostaty ani na występowanie zaawansowanego/przerzutowego raka prostaty lub zgonu z powodu raka prostaty, gdy wyniki badań zostały połączone w meta- analiza. Przeprowadziliśmy również kilka analiz wrażliwości, przeprowadzając metaanalizę przy użyciu tylko badań wyższej jakości i tylko RCT. Nadal nie znaleziono skojarzeń. WNIOSKI: Nie ma przekonujących dowodów na to, że stosowanie suplementów multiwitamin lub jakiejkolwiek konkretnej witaminy wpływa na występowanie lub nasilenie raka prostaty. Badania wykazały dużą heterogeniczność, więc możliwe jest, że niezidentyfikowane podgrupy mogą odnieść korzyść lub ponieść szkodę w wyniku stosowania witamin.


title: Wpływ ostrego spożycia napoju na bazie przecieru owocowo-warzywnego na rozszerzenie naczyń krwionośnych i stan oksydacyjny.

text: Badania epidemiologiczne wskazują, że diety bogate w owoce i warzywa (F&V) chronią przed CVD. Przetarte owoce i warzywa zawierają wiele korzystnych składników, w tym flawonoidy, karotenoidy, witaminę C i błonnik pokarmowy. Niniejsze badanie miało na celu ustalenie fizjologicznego wpływu ostrego spożycia napoju na bazie przecieru owocowo-warzywnego (FVPD) na rozszerzenie naczyń krwionośnych, stan antyoksydacyjny, biodostępność fitochemiczną i inne czynniki ryzyka CVD. W sumie dwadzieścia cztery osoby w wieku 30-70 lat ukończyły randomizowane, z pojedynczą ślepą próbą, kontrolowane, krzyżowe badanie z posiłkiem testowym. Badani spożywali 400 ml FVPD lub kontroli z dodatkiem cukru o smaku owocowym, po zastosowaniu diety o niskiej zawartości flawonoidów przez 5 dni. Próbki krwi i moczu zbierano przez cały dzień badania, a reaktywność naczyń oceniano w 90-minutowych odstępach za pomocą jonoforezy laserowej Dopplera. FVPD znacząco zwiększyło stężenie witaminy C w osoczu (P = 0,002) i całkowite stężenie azotanów/azotynów (P = 0,001). Wpływ leczenia na utlenianie LDL ex vivo (P= 0,068) wykazywał prawie znaczący czas, z dłuższą fazą opóźnienia po spożyciu FVPD. W ciągu 6 godzin po spożyciu soku pojemność antyoksydacyjna osocza znacznie wzrosła (P=0,003) i nastąpił jednocześnie wzrost stężenia metabolitów fenolowych w osoczu i moczu (P<0,05). Stwierdzono znacznie niższe wartości szczytowe stężenia glukozy i insuliny po spożyciu FVPD w porównaniu z grupą kontrolną (p=0,019 i 0,003) oraz tendencję do zwiększonego rozszerzenia naczyń krwionośnych zależnego od śródbłonka po spożyciu FVPD (p=0,061). Ogólnie rzecz biorąc, spożycie FVPD znacznie zwiększyło stężenie witaminy C w osoczu i całkowite stężenie azotanów/azotynów, z tendencją do zwiększonego rozszerzenia naczyń krwionośnych zależnego od śródbłonka. Produkty z przecieru owocowo-warzywnego są użytecznymi nośnikami zwiększającymi status mikroskładników odżywczych, zdolność antyoksydacyjną osocza i wytwarzanie NO in vivo, co może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka CVD.


title: Związki między ekspozycją matki na ftalany a hormonami płciowymi pępowiny u ludzkich niemowląt.

text: Spekulowano, że ekspozycja matki na ftalany może wpływać na rozwój rozrodczy u noworodków ludzkich. Mechanizm czeka jednak na dalsze badania. Celem jest ocena związku między ekspozycją matki na ftalany a sterydowymi hormonami płciowymi pępowiny u kobiet w ciąży i ich noworodków z populacji ogólnej. W sumie zrekrutowano i przeanalizowano 155 par matek i niemowląt. Poziomy metabolitów ftalanów w moczu i steroidowych hormonów płciowych określano za pomocą tandemowej spektrometrii masowej (LC-ESI-MS/MS) i radioimmunologicznej (RIA). Nie stwierdzono istotnej korelacji pomiędzy poszczególnymi hormonami steroidowymi i metabolitami ftalanów u noworodków płci męskiej, z wyjątkiem tego, że MMP była marginalnie istotnie skorelowana z E(2). Po dostosowaniu do wieku matki, poziomy estradiolu (E(2)) w surowicy pępowinowej noworodków płci męskiej nie były skorelowane z metabolitami ftalanów matki w moczu. U noworodków płci żeńskiej stężenie ftalanu mono-(2-etyloheksylu) (MEHP) i ftalanu mono-(2-etylo-5-hydroksyheksylu) (5OH-MEHP) w moczu matki było ujemnie skorelowane z poziomem wolnego testosteronu (fT) i fT Poziomy /E(2) w surowicy pępowinowej ze współczynnikami korelacji Pearsona w zakresie od -0,24 do -0,29 (p<0,05). Dodatkowo, po dostosowaniu wieku ciążowego, poziom DEHP u matki był ujemnie skorelowany z poziomem wolnego testosteronu (fT) i fT/E(2) w surowicy krwi pępowinowej. Sugerujemy, że ekspozycja matki na ftalany może wpływać na status steroidowych hormonów płciowych w okresie płodowym i noworodkowym. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ocena porównawcza narażenia ludzi na estry ftalanów z kurzu domowego w Chinach i Stanach Zjednoczonych.

text: Ze względu na ulatnianie się i wymywanie podczas ich stosowania w produktach konsumenckich i do higieny osobistej, estry ftalanów są wszechobecnymi zanieczyszczeniami w środowisku wewnętrznym. W tym badaniu zmierzyliśmy stężenia i profile 9 estrów ftalanów w próbkach kurzu z pomieszczeń pobranych z sześciu miast w Chinach (n = 75). Dla porównania przeanalizowaliśmy również próbki pobrane z Albany, Nowy Jork, USA (n = 33). Wyniki wskazują, że stężenia, z wyjątkiem ftalanu dicykloheksylu (DCHP) i ftalanu bis(2-etyloheksylu) (DEHP), oraz profile estrów ftalanów znacznie się różniły w obu krajach. Stężenia ftalanu dietylu (DEP), ftalanu di-n-heksylu (DNHP) i ftalanu benzylobutylu (BzBP) były od 5 do 10 razy wyższe w próbkach pyłu pobranych z Albany niż z miast chińskich. Natomiast stężenia ftalanu diizobutylu (DIBP) w próbkach pyłu z Albany były 5 razy niższe niż te z miast chińskich. Oszacowaliśmy dobowe pobranie (DI) estrów ftalanów drogą poboru pyłu i wchłaniania pyłu przez skórę. W zależności od rodzaju estrów ftalanowych, stopień udziału pyłu w pomieszczeniach w narażeniu ludzi był różny. Udział pyłu w ekspozycji na DEHP wyniósł 2-5% i 10-58% szacowanych całkowitych DI odpowiednio w Chinach i USA. Na podstawie szacunków całkowitych DI ftalanów, ekstrapolowanych na podstawie stężeń metabolitów w moczu, oszacowano wkład wdychania, wchłaniania przez skórę i spożycia z dietą do całkowitego DI. Wyniki wskazują, że spożycie diety jest głównym źródłem narażenia na DEHP (zwłaszcza w Chinach), podczas gdy ekspozycja skórna była głównym źródłem DEP. Jest to pierwsze badanie mające na celu wyjaśnienie źródeł narażenia ludzi na ftalany w populacji ogólnej w Chinach.


title: Pojawiające się zanieczyszczenia w ściekach: przegląd literatury.

text: Od 20 lat wiele artykułów donosi o obecności nowych związków, zwanych „wschodzącymi związkami”, w ściekach i środowiskach wodnych. US EPA (Stany Zjednoczone – Agencja Ochrony Środowiska) definiuje pojawiające się zanieczyszczenia jako nowe chemikalia bez statusu prawnego i których wpływ na środowisko i zdrowie ludzi jest słabo poznany. Celem pracy była identyfikacja danych dotyczących stężeń powstających zanieczyszczeń w ściekach, dopływie i odpływie z oczyszczalni ścieków (OŚ) oraz określenie wydajności odprowadzania ścieków. W naszej bazie danych zebraliśmy 44 publikacje. Poszukiwaliśmy w szczególności danych dotyczących ftalanów, bisfenolu A i farmaceutyków (w tym leków dla zdrowia ludzkiego i środków dezynfekujących). Zebraliśmy dane o stężeniu i wybraliśmy 50 cząsteczek farmaceutycznych, sześć ftalanów i Bisfenol A. Stężenia zmierzone w cieku wahały się od 0,007 do 56,63 μg na litr, a współczynniki usuwania wahały się od 0% (środki kontrastowe) do 97% (psychostymulant). Kofeina jest cząsteczką, której stężenie w odcieku było największe wśród badanych cząsteczek (średnio 56,63 μg na litr) ze współczynnikiem usuwania około 97%, co prowadziło do stężenia w ścieku nieprzekraczającym 1,77 μg na litr. Stężenia ofloksacyny były najniższe i wahały się od 0,007 do 2,275 μg na litr w oczyszczalni ścieków oraz od 0,007 do 0,816 μg na litr w odcieku. Wśród ftalanów DEHP jest najszerzej stosowanym i określanym ilościowo przez autorów w ściekach, a szybkość usuwania ftalanów dla większości badanych związków przekracza 90%. Skuteczność usuwania antybiotyków wynosi około 50%, a bisfenolu A 71%. Najbardziej oporne na leczenie są leki przeciwbólowe, przeciwzapalne i beta-blokery (30-40% usuwania). Niektóre cząsteczki farmaceutyczne, dla których nie zebraliśmy wielu danych i których stężenia wydają się wysokie, jak tetracyklina, kodeina i środki kontrastowe, zasługują na dalsze badania. Prawa autorskie © 2011 Elsevier GmbH. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Raport końcowy z oceny bezpieczeństwa ekstraktu z papryki annuum, ekstraktu z owoców papryki annuum, żywicy z papryki annuum, proszku z owoców papryki annuum...

text: Składniki pochodzące z papryki działają jako środki kondycjonujące skórę – różne, zewnętrzne środki przeciwbólowe, środki smakowe lub składniki zapachowe w kosmetykach. Składniki te stosowane są w 19 produktach kosmetycznych w stężeniach sięgających nawet 5%. Materiał klasy kosmetycznej może być ekstrahowany za pomocą heksanu, etanolu lub oleju roślinnego i zawiera pełen zakres fitozwiązków, które można znaleźć w roślinie Capsicum annuum lub Capsicum frutescens (inaczej czerwone papryczki chili), w tym kapsaicyna. Jako zanieczyszczenia wykryto aflatoksyny i związki N-nitrozowe (N-nitrozodimetyloamina i N-nitrozopirolidyna). Widmo absorpcji w ultrafiolecie (UV) ekstraktu z owoców Capsicum Annuum wskazuje na mały pik przy około 275 nm i stopniowy wzrost absorbancji, zaczynając od około 400 nm. Papryka i papryka są powszechnie uznawane przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków za bezpieczne do stosowania w żywności. Ekstrakty heksanu, chloroformu i octanu etylu z Capsicum Frutescens Fruit w dawce 200 mg/kg spowodowały śmierć wszystkich myszy. W badaniu krótkotrwałej toksyczności inhalacyjnej na szczurach nie stwierdzono różnicy między kontrolą nośnika a 7% roztworem Capsicum Oleoresin. W 4-tygodniowym badaniu żywieniowym czerwone chili (Capsicum annuum) w diecie w stężeniu do 10% było stosunkowo nietoksyczne w grupach samców myszy. W 8-tygodniowym badaniu żywienia na szczurach złuszczanie jelit, wakuolizację cytoplazmatyczną tłuszczu i martwicę hepatocytów zrazików centralnych oraz agregację limfocytów w obszarach wrotnych zaobserwowano przy 10% owocu Capsicum Frutescens, ale nie 2%. Szczury karmione 0,5 g/kg dzień-1 surowym ekstraktem z owoców papryki przez 60 dni nie wykazywały znaczącej patologii podczas sekcji zwłok, ale zaobserwowano nieznaczne przekrwienie wątroby i zaczerwienienie błony śluzowej żołądka. Szczury odsadzone karmione dietą podstawową z dodatkiem całej czerwonej papryki w stężeniu do 5,0% przez okres do 8 tygodni nie miały patologii jelita grubego, wątroby i nerek, ale zniszczenie kubków smakowych oraz keratynizację i erozję przewodu pokarmowego (GI). przewodu pokarmowego odnotowano w grupach żywionych od 0,5% do 5,0% papryki czerwonej. Wyniki 9- i 12-miesięcznego przedłużenia tego badania wykazały prawidłowe jelita grube i nerki. U królików karmionych Capsicum Annuum Powder w dawce 5 mg/kg dziennie-1 w diecie dziennie przez 12 miesięcy odnotowano uszkodzenie wątroby i śledziony. Test podrażnienia skóry królika przy użyciu ekstraktu z owoców Capsicum Annuum w stężeniach w zakresie od 0,1% do 1,0% nie powodował podrażnień, ale ekstrakt z owoców Capsicum Frutescens wywoływał zależną od stężenia (przy 25 do 500 mikrog/ml) cytotoksyczność w linii komórek ludzkich fibroblastów błony śluzowej policzka . Ekstrakt etanolowy z czerwonego chili wykazywał działanie mutagenne na Salmonella typhimurium TA98, ale nie na TA100 ani na Escherichia coli. Inne testy genotoksyczności dały podobny wzór mieszanych wyników. Gruczolakorak brzucha zaobserwowano u 7/20 myszy karmionych 100 mg czerwonych papryczek chili dziennie przez 12 miesięcy; u zwierząt kontrolnych nie zaobserwowano guzów. Zmiany nowotworowe w wątrobie i guzy jelit obserwowano u szczurów karmionych czerwonym chili w proszku w dawce 80 mg/kg dziennie-1 przez 30 dni, guzy jelit i okrężnicy obserwowano u szczurów karmionych czerwonym chili w proszku i 1,2-dimetylohydrazyną, ale nie guzy zaobserwowano u kontroli. Jednak w innym badaniu na szczurach, czerwona papryczka chili w diecie w tej samej dawce zmniejszyła liczbę guzów obserwowanych po podaniu 1,2-dimetylohydrazyny. Inne badania żywieniowe oceniały wpływ czerwonych papryczek chili na występowanie nowotworów żołądka wytwarzanych przez N-metylo-N'-nitro-N-nitrozoguanidynę, stwierdzając, że czerwona papryka miała działanie promujące. Ekstrakt z owoców Capsicum Frutescens promował rakotwórcze działanie metylo(acetoksymetylo)nitrozoaminy (czynnik rakotwórczy) lub benzenoheksachlorek (wątrobakancerogen) u wsobnych samców i samic myszy Balb/c, którym podawano doustnie (podawanie na język). Wyniki kliniczne obejmują objawy kaszlu, kichania i kataru u pracowników fabryki chili. Reakcje układu oddechowego człowieka na Capsicum Oleoresin spray obejmują pieczenie gardła, świszczący oddech, suchy kaszel, duszność, krztuszenie się, łapiąc oddech, niezdolność do oddychania lub mówienia i, rzadko, sinicę, bezdech i zatrzymanie oddechu. Mieszanka o nazwie handlowej zawierająca 1% do 5% ekstraktu z owoców Capsicum Frutescens wywoływała bardzo lekki rumień w 1 na 10 plastrze ochotników testowanych przez 48 godzin. Ekstrakt z owoców Capsicum Frutescens o stężeniu 0,025% w teście płatkowym z powtarzającym się urazem z udziałem 103 osób nie powodował klinicznie znaczącego podrażnienia ani alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Jedno badanie epidemiologiczne wykazało, że spożycie papryczki chili może być silnym czynnikiem ryzyka raka żołądka w populacjach o wysokim spożyciu papryczki chili; jednak inne badania nie wykazały tego związku. Kapsaicyna działa jako zewnętrzny środek przeciwbólowy, składnik zapachowy, a także jako środek kondycjonujący skórę – różnorodny w produktach kosmetycznych, ale nie jest obecnie używany. Kapsaicyna nie jest powszechnie uznawana za bezpieczną i skuteczną przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków w leczeniu gorączki i opryszczki, ale jest uważana za bezpieczną i skuteczną jako zewnętrzny środek przeciwbólowy. Przyjęta kapsaicyna jest szybko wchłaniana z żołądka i jelita cienkiego w badaniach na zwierzętach. Podskórne wstrzyknięcie kapsaicyny szczurom spowodowało wzrost stężenia we krwi, osiągając maksimum po 5 godzinach; najwyższe stężenia w tkankach występowały w nerkach, a najniższe w wątrobie. Przezskórne wchłanianie kapsaicyny in vitro zostało wykazane na skórze ludzi, szczurów, myszy, królików i świń. Wykazano również zwiększenie przenikania przez skórę naproksenu (niesteroidowego środka przeciwzapalnego) w obecności kapsaicyny. Badania farmakologiczne i fizjologiczne wykazały, że kapsaicyna, która zawiera ugrupowanie wanililowe, wywołuje działanie czuciowe poprzez aktywację przepuszczalnego dla Ca2+ kanału jonowego w neuronach czuciowych. Kapsaicyna jest znanym aktywatorem receptora waniloidowego 1. Wywołaną kapsaicyną stymulację biosyntezy prostaglandyn wykazano przy użyciu pęcherzyków nasiennych byka i synowiocytów reumatoidalnego zapalenia stawów. Kapsaicyna hamuje syntezę białek w komórkach nerki Vero i ludzkich komórkach nerwiaka niedojrzałego SHSY-5Y in vitro oraz hamuje wzrost kultur bakterii E. coli, Pseudomonas solanacearum i Bacillus subtilis, ale nie Saccharomyces cerevisiae. W badaniach ostrej toksyczności doustnej dla kapsaicyny zgłoszono wartości LD50 po podaniu doustnym tak niskie, jak 161,2 mg/kg (szczury) i 118,8 mg/kg (myszy), z krwotokiem z dna żołądka obserwowanym u niektórych zwierząt, które padły. Wartości LD50 dożylnie, śródotrzewnowo i podskórnie były niższe. W badaniach podprzewlekłej toksyczności doustnej na myszach kapsaicyna powodowała statystycznie istotne różnice w szybkości wzrostu i przyroście wątroby/masy ciała. Kapsaicyna działa drażniąco na oczy myszy, szczurów i królików. U zwierząt otrzymujących wstrzyknięcia kapsaicyny w tylną łapę (szczury) lub do ucha (myszy) obserwowano obrzęk zależny od dawki. U świnek morskich kontaktowe zapalenie skóry wywołane dinitrochlorobenzenem nasilało się w obecności kapsaicyny wstrzykiwanej podskórnie, podczas gdy stosowanie na skórę hamowało uczulenie u myszy. U noworodków szczurów, którym wstrzyknięto podskórnie kapsaicynę zaobserwowano wpływ na układ immunologiczny. Kapsaicyna dała mieszane wyniki w testach genotoksyczności mikrojądrowej S. typhimurium i wymiany chromatyd siostrzanych. Pozytywne wyniki dla kapsaicyny odnotowano w testach uszkodzenia DNA. W badaniach na zwierzętach donoszono o działaniu rakotwórczym, kokarcynogennym, przeciwrakowym, przeciwnowotworowym, promującym nowotwory i przeciwnowotworowym kapsaicyny. Z wyjątkiem znacznego zmniejszenia długości ciemieniowo-rumowej u szczurów w dniu 18, którym wstrzyknięto podskórnie kapsaicynę (50 mg/kg) w 14., 16., 18. lub 20. dniu ciąży, nie stwierdzono toksycznego wpływu na reprodukcję ani rozwój. U ciężarnych myszy, którym podano podskórnie kapsaicynę, zaobserwowano wyczerpanie substancji P w rdzeniu kręgowym i nerwach obwodowych ciężarnych samic i płodów. W badaniach klinicznych u osób, którym wstrzyknięto śródskórnie kapsaicynę, widoczne było zwyrodnienie nerwów śródskórnych włókien nerwowych i zmniejszenie odczuwania bólu wywołanego bodźcami cieplnymi i mechanicznymi. Wzrost średniego przepływu wdechowego odnotowano u ośmiu zdrowych pacjentów, którzy wdychali kapsaicynę 10(-7) M w nebulizacji. Wyniki testów prowokacyjnych i prognostycznych z udziałem ludzi wykazały, że kapsaicyna działa drażniąco na skórę. Ogólnie rzecz biorąc, badania sugerowały, że te składniki mogą być drażniące w niskich stężeniach. Chociaż wykazano genotoksyczność, rakotwórczość i potencjał nowotworowy kapsaicyny, mają one przeciwne skutki. Wydaje się, że podrażnienie skóry i inne działanie kapsaicyny sprzyjające nowotworom są mediowane przez interakcję z tym samym receptorem waniloidowym. Biorąc pod uwagę ten mechanizm działania i obserwację, że wiele promotorów guza działa drażniąco na skórę, panel uznał za prawdopodobne, że silny promotor guza może być również umiarkowanym do silnego podrażnieniem skóry. Oczekuje się zatem, że ograniczenie zawartości kapsaicyny, które znacznie zmniejszyłoby jej potencjał podrażnienia skóry, w efekcie zmniejszy wszelkie obawy związane z potencjałem promocji nowotworu. Ponieważ kapsaicyna zwiększyła przenikanie środka przeciwzapalnego przez ludzką skórę, Panel zaleca ostrożność przy stosowaniu składników zawierających kapsaicynę w produktach kosmetycznych. Panel doradził przemysłowi, że całkowite zanieczyszczenie polichlorowanym bifenylem (PCB)/pestycydem powinno być ograniczone do nie więcej niż 40 ppm, przy nie więcej niż 10 ppm dla jakiejkolwiek konkretnej pozostałości i uzgodnił następujące ograniczenia dla innych zanieczyszczeń: arsen (3 mg /kg maks.), metale ciężkie (maks. 0,002%) i ołów (maks. 5 mg/kg). Przemysł został również poinformowany, że aflatoksyny nie powinny być obecne w tych składnikach (Panel przyjął < lub = 15 ppb jako odpowiadające „ujemnej” zawartości aflatoksyny) oraz że składniki pochodzące z gatunków Capsicum annuum i Capsicum Frutescens nie powinny być stosowane w produktach gdzie mogą powstawać związki N-nitrozowe. (STREFA OBCIĄGNIĘTA)


title: Przegląd porównawczy termografii jako techniki przesiewowej raka piersi.

text: Rak piersi jest najczęściej diagnozowanym nowotworem u kobiet w Ameryce Północnej. Pomimo postępów w leczeniu, które zmniejszyły śmiertelność, rak piersi pozostaje drugą najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka. Do badań przesiewowych w kierunku raka piersi używa się kilku dobrze znanych narzędzi, w tym klinicznych badań piersi, mammografii i USG. Termografia została po raz pierwszy wprowadzona jako narzędzie do badań przesiewowych w 1956 roku i początkowo została dobrze przyjęta. Jednak po badaniu z 1977 roku, w którym stwierdzono, że termografia pozostaje w tyle za innymi narzędziami badań przesiewowych, społeczność medyczna straciła zainteresowanie tym podejściem diagnostycznym. W niniejszym przeglądzie omówiono każde narzędzie przesiewowe ze szczególnym uwzględnieniem termografii. Żadne pojedyncze narzędzie nie zapewnia doskonałej przewidywalności; jednak połączenie, które obejmuje termografię, może zwiększyć zarówno czułość, jak i swoistość. W świetle postępu technologicznego i dojrzewania przemysłu termowizyjnego, potrzebne są dodatkowe badania w celu potwierdzenia potencjału tej technologii w dostarczaniu skutecznego, nieinwazyjnego, pomocniczego narzędzia o niskim ryzyku do wczesnego wykrywania raka piersi.


title: Nieprawidłowości neurologiczne w niedoborze kobalaminy są związane z wyższymi wartościami „analogu” kobalaminy niż nieprawidłowości hematologiczne.

text: Poziomy „analogu” kobalaminy w surowicy oszacowano na podstawie rozbieżności wyników dla kobalaminy z testami radioaktywnymi wykonanymi z czystym czynnikiem wewnętrznym i wiązaniem R u 364 pacjentów z niskim poziomem kobalaminy. Nie znaleziono różnic między różnymi przyczynami niskiego poziomu kobalaminy, z wyjątkiem niższych poziomów „analogowych” wśród kobiet w ciąży. Jednak 76 pacjentów z niskimi poziomami kobalaminy i głównie objawami neurologicznymi (rdzeń kręgowy, neuropatyczny, mózgowy lub ich kombinacja) miało znacząco wyższe poziomy „analogowe” niż 19 pacjentów z pierwotnie nieprawidłowościami hematologicznymi. Ponadto poziomy „analogowe” korelowały z wartościami hemoglobiny i były znacząco wyższe u pacjentów bez zmian megaloblastycznych w szpiku kostnym niż u pacjentów z megaloblastozą. Analiza ograniczona do 47 pacjentów z niedokrwistością złośliwą dała podobne wyniki. Siedmiu pacjentów z samymi anomaliami neurologicznymi miało wyższe poziomy „analogowe” niż dziewięciu pacjentów z samymi anomaliami hematologicznymi. Ze względu na wyższy poziom „analogowy”, test wykonany z czynnikiem wiążącym R nie zarejestrował niskiego poziomu kobalaminy u 33 z 76 pacjentów z niskim poziomem kobalaminy i głównie z nieprawidłowościami neurologicznymi (w porównaniu z tylko dwoma z 19 z nieprawidłowościami hematologicznymi) i u 10 z 20 pacjenci z niedokrwistością złośliwą, którzy mieli nieprawidłowości neurologiczne (w porównaniu z tylko dwoma z 12 bez takich nieprawidłowości). Te różnice między pacjentami z zaburzeniami hematologicznymi a pacjentami z zaburzeniami neurologicznymi oraz odwrotna zależność „analogowego” poziomu z nasileniem niedokrwistości sugerują, że nieproporcjonalna akumulacja analogów może wyjaśniać, dlaczego niektórzy pacjenci z niedoborem kobalaminy wykazują nieprawidłowości neurologiczne, a inni nie.


title: Wydajność diagnostyczna testów kobalaminy w surowicy: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: CELE: Testy kobalaminy w surowicy (cbl, witamina B(12)) są rutynowo zlecane w celu zbadania warunków potencjalnie podatnych na suplementację cbl. Badanie to miało na celu systematyczną ocenę dowodów dokładności diagnostycznej dla testów cbl w surowicy w podgrupach pacjentów. METODY: Przeszukano siedem medycznych baz danych (od 1990 do listopada 2009). Uwzględniono badania porównujące cbl surowicy ze standardem referencyjnym (wszystkie zastosowane standardy referencyjne). Jakość badania oceniano za pomocą QUADAS. Sumaryczne oszacowania wydajności testu zostały określone przy użyciu modelu dwuwymiarowego i hierarchicznych zbiorczych krzywych charakterystyki pracy odbiornika (HSROC). WYNIKI: Z 2878 zidentyfikowanych badań uwzględniono 54. Badania słabo ocenione w porównaniu z kryteriami QUADAS. Dodatni (PLR) i ujemny współczynnik wiarygodności (NLR) wynosiły odpowiednio 2,72 [95% przedział ufności (CI) 1,95, 3,81] i 0,59 (0,49, 0,72) (badania z zastosowaniem kwasu metylomalonowego jako odniesienia). W badaniach z klinicznym standardem referencyjnym PLR wynosił 3,33 (0,92, 12,10), a NLR 0,34 (0,13, 0,89). Wydajność testu nie różniła się w zależności od wskazania klinicznego, metody badania lub wieku. WNIOSEK: Przegląd ten był ograniczony jakością bazy dowodowej i brakiem złotego standardu. Na podstawie dostępnych dowodów diagnoza stanów podatnych na suplementację cbl na podstawie samego poziomu cbl w surowicy nie może być uważana za wiarygodne podejście do badania podejrzenia niedoboru witamin.