title: Za dużo lub za mało: ksylitol, niezwykły wyzwalacz przewlekłej metabolicznej kwasicy hiperchloremicznej.

text: Globulki homeopatyczne są często stosowane u dzieci jako leczenie pierwszego rzutu. Większość tych globulek jest pokryta substytutami cukru, takimi jak ksylitol; te substytuty są znane ze swojego działania przeczyszczającego. Nasza pacjentka pokazuje, że spożywanie kuleczek pokrytych ksylitolem ma nie tylko działanie przeczyszczające. W przypadku przedawkowania u niemowlęcia może on rzeczywiście spowodować znaczną utratę masy ciała i zagrażającą życiu utratę wodorowęglanów dojelitowych w wyniku biegunki.


title: Salmonelloza niedurowa: pojawiające się problemy.

text: W drugiej połowie XX wieku nastąpiły dwie główne zmiany w epidemiologii salmonellozy niedurowej. Po pierwsze, szczepy Salmonella typhimurium oporne na wiele antybiotyków pojawiły się i rozprzestrzeniły w populacjach zwierząt jadalnych. Po drugie, Salmonella enteritidis okazała się głównym patogenem związanym z jajami. W artykule dokonano przeglądu dostępnych danych dotyczących pochodzenia epidemii u ludzi.


title: Myślą, że wiedzą, ale czy tak jest? Niezgodność percepcji wiedzy o modyfikacji stylu życia wśród pracowników służby zdrowia.

text: CEL: Celem pracy była ocena wiedzy i praktyk pracowników podstawowej opieki zdrowotnej z sektora publicznego oraz studentów ostatniego roku w zakresie roli żywienia, aktywności fizycznej i zaprzestania palenia (modyfikacja stylu życia) w leczeniu przewlekłych chorób związanych ze stylem życia sektor publicznej opieki zdrowotnej. PROJEKT: Przeprowadzono porównawcze przekrojowe opisowe badanie ilościowe w trzydziestu placówkach podstawowej opieki zdrowotnej i czterech instytucjach szkolnictwa wyższego oferujących programy medyczne i/lub pielęgniarskie w Kapsztadzie w metropolii Western Cape. Do wyboru placówek służby zdrowia zastosowano losowy dobór warstwowy, oparty na lokalizacji geograficznej, a do wyboru studentów uczelni wyższych zastosowano dobór wygodny. W celu uzyskania danych od pracowników służby zdrowia wykorzystano zwalidowany test wiedzy samodzielnej. WYNIKI: Zróżnicowana wiedza na temat modyfikacji stylu życia istnieje zarówno wśród pracowników służby zdrowia, jak i studentów, przy czym mniej niż 10% osiąga pożądane wyniki 80% lub wyższe. Większość pracowników służby zdrowia wydaje się promować teoretyczne koncepcje modyfikacji stylu życia, ale ma trudności z udzielaniem pacjentom praktycznych porad. Spośród ocenianych pracowników służby zdrowia, lekarze wydawali się mieć najlepszą wiedzę na temat modyfikacji stylu życia. Jako główne przeszkody w udzielaniu porad dotyczących stylu życia podano brak czasu, nieprzestrzeganie zaleceń przez pacjentów oraz bariery językowe. WNIOSKI: Programy studiów I stopnia dla studentów medycyny i pielęgniarstwa powinny obejmować odpowiednie szkolenie w zakresie modyfikacji stylu życia, w szczególności praktyczne porady dotyczące diety, aktywności fizycznej i zaprzestania palenia. Pracownicy służby zdrowia pracujący w placówkach podstawowej opieki zdrowotnej powinni być aktualizowani poprzez edukację dotyczącą modyfikacji stylu życia w ramach ustawicznej edukacji medycznej.


title: Edukacja żywieniowa w amerykańskich szkołach medycznych: najnowsza aktualizacja krajowego badania

text: Cel Określenie ilości wymaganych godzin edukacji żywieniowej w amerykańskich szkołach medycznych oraz rodzajów kursów, na których oferowano nauczanie, oraz porównanie tych wyników z wynikami poprzednich badań. Metoda Autorzy rozesłali do wszystkich 127 akredytowanych amerykańskich szkół medycznych (które w czasie tego badania były studentami maturalnymi) dwustronicową ankietę internetową opracowaną przez Nutrition in Medicine Project na Uniwersytecie Północnej Karoliny w Chapel Hill. Od sierpnia 2008 r. do lipca 2009 r. autorzy poprosili swoje osoby kontaktowe, z których większość była edukatorami żywieniowymi, o zgłoszenie godzin kontaktu żywieniowego, które były wymagane dla ich studentów medycyny oraz czy te rzeczywiste godziny edukacji żywieniowej miały miejsce na wyznaczonym kursie żywieniowym, w innym kursie lub podczas rotacji klinicznych. Wyniki Część ankiety wypełnili respondenci ze 109 (86%) badanych uczelni medycznych. Większość szkół (103/109) wymagała jakiejś formy edukacji żywieniowej. Spośród 105 szkół odpowiadających na pytania dotyczące kursów i godzin kontaktowych tylko 26 (25%) wymagało dedykowanego kursu żywieniowego; w 2004 r. zrobiło to 32 (30%) ze 106 szkół. Ogółem studenci medycyny otrzymali 19,6 godzin kontaktu z instruktażem żywieniowym w trakcie swojej kariery w szkole medycznej (zakres: 0–70 godzin); średnia w 2004 roku wyniosła 22,3 godziny. Tylko 28 (27%) ze 105 szkół spełniło wymagane minimum 25 godzin ustalone przez Narodową Akademię Nauk; w 2004 r. zrobiło to 40 (38%) ze 104 szkół. Wnioski Ilość edukacji żywieniowej, jaką otrzymują studenci medycyny, jest nadal niewystarczająca.


title: Podstawy zdrowego odżywiania: przewodnik

text: Obecnie istnieje wystarczająco dużo solidnych dowodów, aby zaoferować kobietom kilka podstawowych strategii zdrowego odżywiania. Obejmują one podkreślanie zdrowych tłuszczów nienasyconych, produktów pełnoziarnistych, dobrych „opakowań” białka oraz owoców i warzyw; ograniczenie spożycia tłuszczów trans i nasyconych, wysokorafinowanych zbóż i napojów słodzonych; oraz przyjmowanie multiwitaminy z kwasem foliowym i dodatkową witaminą D jako siatki bezpieczeństwa żywieniowego. Dieta oparta na tych zasadach jest zdrowa praktycznie na wszystkich etapach życia, od młodości, poprzez planowanie ciąży, ciążę i starość.


title: Wytwarzana niepewność: ochrona zdrowia publicznego w dobie kwestionowanej nauki i obrony produktów.

text: Strategia „niepewności produkcyjnej” została z dużym powodzeniem wykorzystana przez zanieczyszczających i producentów niebezpiecznych produktów, aby przeciwstawić się przepisom dotyczącym zdrowia publicznego i ochrony środowiska. Strategia ta pociąga za sobą kwestionowanie ważności dowodów naukowych, na których opiera się rozporządzenie. Chociaż podejście to jest najbardziej utożsamiane z przemysłem tytoniowym, było ono stosowane przez producentów azbestu, benzenu, berylu, chromu, spalin z silników Diesla, ołowiu, tworzyw sztucznych i innych niebezpiecznych produktów w celu uniknięcia przepisów dotyczących ochrony środowiska i higieny pracy. Jest to również kluczowy element debaty na temat globalnego ocieplenia. Podejście to jest obecnie tak powszechne, że rzadkością jest, aby nauka nie była kwestionowana przez przemysł stojący w obliczu regulacji. Niepewność produkcyjna stała się biznesem samym w sobie; liczne firmy zajmujące się doradztwem technicznym świadczą usługę często nazywaną „obroną produktu” lub „wsparciem w sporach sądowych”. Jak sugerują te nazwy, zwykłym celem tych działań nie jest generowanie wiedzy w celu ochrony zdrowia publicznego, ale ochrona korporacji, której produkty mają rzekomo toksyczne właściwości. Dowody w literaturze naukowej dotyczące efektu finansowania — ścisła korelacja między wynikami badania pożądanymi przez podmiot finansujący badanie a przedstawionymi wynikami tego badania — sugerują, że przy rozważaniu należy wziąć pod uwagę interes finansowy sponsorów badania. wyniki badania. Podobnie interpretacja danych przez naukowców z konfliktami finansowymi powinna być postrzegana w tym świetle. Niepewność produkcyjna jest sprzeczna z zasadą zdrowia publicznego, zgodnie z którą decyzje należy podejmować na podstawie najlepszych dostępnych obecnie dowodów.


title: Redukcja chorób układu krążenia prognozowana na podstawie umiarkowanej redukcji soli w diecie

text: Tło Dieta amerykańska jest bogata w sól, przy czym większość pochodzi z przetworzonej żywności. Redukcja soli w diecie jest ważnym potencjalnym celem w zakresie zdrowia publicznego. Metody Wykorzystaliśmy model polityki choroby wieńcowej serca (CHD), aby określić ilościowo korzyści z potencjalnie osiągalnej redukcji spożycia soli w całej populacji do 3 gramów dziennie (1200 mg sodu dziennie). Oszacowaliśmy częstość występowania chorób sercowo-naczyniowych i koszty w podgrupach wiekowych, płciowych i rasowych, porównaliśmy redukcję soli z innymi interwencjami w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego i określiliśmy opłacalność redukcji soli w porównaniu z leczeniem farmakologicznym nadciśnienia. Wyniki Przewiduje się, że zmniejszenie stężenia soli o 3 gramy dziennie spowoduje 60 000–120 000 mniej nowych przypadków CHD, 32 000–66 000 mniej nowych udarów mózgu, 54 000–99 000 mniej zawałów mięśnia sercowego i 44 000–92 000 mniej zgonów z jakiejkolwiek przyczyny rocznie. Wszystkie segmenty populacji odniosłyby korzyści, przy czym czarnoskórzy odnieśliby proporcjonalnie więcej, kobiety szczególnie na zmniejszeniu udaru mózgu, starsze osoby na zmniejszeniu częstości występowania CHD, a młodsi dorośli na niższych wskaźnikach śmiertelności. Korzyści sercowo-naczyniowe wynikające z niższej zawartości soli są na równi z korzyściami wynikającymi z ograniczenia palenia tytoniu, otyłości lub cholesterolu. Interwencja regulacyjna mająca na celu redukcję soli o 3 g/dzień pozwoliłaby zaoszczędzić 194 000-392 000 lat życia skorygowanych o jakość i 10-24 miliardów dolarów kosztów opieki zdrowotnej rocznie. Taka interwencja byłaby oszczędna, nawet gdyby w ciągu dekady 2010–2019 stopniowo osiągnięto tylko niewielką redukcję o 1 g/dzień i byłaby bardziej opłacalna niż leczenie wszystkich osób z nadciśnieniem za pomocą leków. Wnioski Niewielkie zmniejszenie ilości soli w diecie może znacznie zmniejszyć incydenty sercowo-naczyniowe i koszty leczenia i powinno być celem zdrowia publicznego.


title: Test kometowy z 8 narządami myszy: wyniki z 39 obecnie stosowanymi dodatkami do żywności.

text: Określiliśmy genotoksyczność 39 chemikaliów stosowanych obecnie jako dodatki do żywności. Należały do sześciu kategorii – barwników, utrwalaczy kolorów i konserwantów, konserwantów, przeciwutleniaczy, fungicydów i słodzików. Przetestowaliśmy grupy czterech samców myszy ddY raz doustnie z każdym dodatkiem do 0,5xLD(50) lub dawką graniczną (2000mg/kg) i przeprowadziliśmy test kometowy na żołądku gruczołowym, okrężnicy, wątrobie, nerkach, pęcherzu moczowym, płucach , mózg i szpik kostny 3 i 24 godziny po leczeniu. Spośród wszystkich dodatków barwniki były najbardziej genotoksyczne. Amarant, Allura Red, New Coccine, Tartrazyne, Erytrosine, Floxine i Rose Bengal powodowały zależne od dawki uszkodzenia DNA w żołądku gruczołowym, okrężnicy i/lub pęcherzu moczowym. Wszystkie siedem barwników indukowało uszkodzenie DNA w narządach żołądkowo-jelitowych przy niskich dawkach (10 lub 100 mg/kg). Wśród nich Amarant, Allura Red, New Coccine i Tartrazine wywoływały uszkodzenia DNA w okrężnicy przy zbliżonym do dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI). Dwa przeciwutleniacze (butylowany hydroksyanizol (BHA) i butylowany hydroksytoluen (BHT)), trzy fungicydy (bifenyl, o-fenylofenol sodu i tiabendazol) oraz cztery słodziki (cyklaminian sodu, sacharyna, sacharyna sodowa i sukraloza) również wywoływały uszkodzenia DNA w narządy żołądkowo-jelitowe. Opierając się na tych wynikach, uważamy, że uzasadniona jest szerzej zakrojona ocena aktualnie stosowanych dodatków do żywności.


title: Badania genotoksyczności i transformacji komórkowej z użyciem sorbinianów w fibroblastach zarodków chomika syryjskiego.

text: Kwas sorbowy, sorbinian sodu i sorbinian potasu zbadano pod kątem ich potencjału genotoksycznego w teście mikrojądrowym fibroblastów zarodka chomika syryjskiego (SHE) oraz w teście transformacji komórek SHE in vitro. Kwas sorbowy i sorbinian potasu nie wykazały żadnej aktywności w żadnym z systemów testowych. Gdy stosowano świeżo przygotowane roztwory sorbinianu sodu, nie wykryto aktywności genotoksycznej ani transformującej komórki. Jednak sorbinian sodu jako przechowywany roztwór, który wcześniej podgrzano i poddano działaniu ultradźwięków w celu ułatwienia solubilizacji, dał pozytywną odpowiedź w obu systemach testowych. Stwierdzono, że w warunkach ogrzewania, sonikacji i przechowywania powstają produkty utleniania sorbinianu sodu, które posiadają właściwości genotoksyczne i przekształcające komórki.


title: Czy sorbinian potasu ma działanie genotoksyczne lub mutagenne na limfocyty?

text: Niniejsze badanie ocenia potencjał genotoksyczny sorbinianu potasu (PS) w hodowanych i izolowanych ludzkich limfocytach. Aby ocenić szkody spowodowane przez PS u ludzi, zaprojektowaliśmy eksperymenty in vitro, mierząc aberracje chromosomalne (CA), wymiany chromatyd siostrzanych (SCE), testy mikrojądrowe (MN) i komety. Limfocyty traktowano kontrolą ujemną (sterylna woda destylowana), kontrolą pozytywną (MMC dla hodowanych limfocytów i H(2)O(2) dla izolowanych limfocytów) i czterema stężeniami (125, 250, 500 i 1000 mikrog/ml) PS. Zgodnie z wynikami, leczenie PS znacząco zwiększa CA (z lukami lub bez przerw przy stężeniach 500 i 1000 μg/ml) i SCE (przy 250, 500, 1000 μg/ml przez 24 godziny i 125, 250, 500, 1000 μg/ml przez 48h) w porównaniu z kontrolą pojazdu. Po traktowaniu izolowanych limfocytów przez 1 godzinę, we wszystkich stężeniach zaobserwowano znaczące indukowane PS pęknięcia nici DNA. Jednak PS nie wpłynęło znacząco na test MN. Wręcz przeciwnie, PS nie powoduje opóźnienia cyklu komórkowego, na co wskazuje nieistotny spadek wskaźnika proliferacji bloku cytokinezy (CBPI) i wskaźnika replikacji (RI). Zaobserwowano tylko nieznaczny spadek wskaźnika mitotycznego (MI) przy najwyższym stężeniu dla obu czasów leczenia. Na podstawie wyników wyraźnie widać, że PS jest genotoksyczne dla ludzkich limfocytów krwi obwodowej in vitro. Copyright (c) 2009 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ kwasu sorbinowego i jego soli na aberracje chromosomowe, wymianę chromatyd siostrzanych i mutacje genów w hodowanych komórkach chomika chińskiego.

text: Zbadano zdolność kwasu sorbinowego i jego soli potasowych i sodowych do wywoływania aberracji chromosomowych, wymiany chromatyd siostrzanych (SCE) i mutacji genów w hodowanych komórkach V79 chomika chińskiego. Sorbinian sodu powodował znaczną indukcję aberracji chromosomowych i SCE, a także indukował mutacje oporne na 6-tioguaninę w sposób zależny od dawki. Stwierdzono, że moc klastogenna sorbinianu sodu jest mniejsza niż jedna setna mocy silnej klastogenu N-metylo-N'-nitro-N-nitrozoguanidyny. Indukcja SCE przez sorbinian sodu była dwukrotnie wyższa od poziomu kontrolnego, podczas gdy metanosulfonian metylu, silny induktor SCE, była 14-krotnie wyższa od poziomu kontrolnego. Siła działania mutagennego sorbinianu sodu była mniejsza niż jedna dziesiąta siły metanosulfonianu etylu, silnego induktora mutacji, w porównaniu na poziomie równotoksycznym. Kwas sorbowy i jego sól potasowa indukowały aberracje chromosomowe, ale tylko w najwyższych badanych dawkach. Związki te indukowały również 1,2-krotność poziomu kontrolnego SCE, ale żaden z nich nie indukował mutacji opornych na 6-tioguaninę. Stwierdzono, że aktywność cytogenetyczna sorbinianu sodu nie wynika z wpływu ciśnienia osmotycznego lub zanieczyszczenia. Wyniki te wskazują, że sorbinian sodu jest środkiem genotoksycznym, chociaż jego siła działania wydaje się słaba, a kwas sorbinowy i sorbinian potasu są mniej genotoksyczne niż sól sodowa.


title: Zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego dzięki wodzie mineralnej wodorowęglanem sodu u młodych dorosłych z umiarkowaną hipercholesterolemią.

text: Zbadano wpływ picia wody mineralnej wodorowęglanem sodu na ryzyko sercowo-naczyniowe u młodych mężczyzn i kobiet z umiarkowanym ryzykiem sercowo-naczyniowym. Uczestniczyło w nim 18 młodych ochotników (całkowity poziom cholesterolu >5,2 mmol/L) bez jakiejkolwiek choroby. Badanie składało się z dwóch 8-tygodniowych okresów interwencji. Pacjenci spożywali, jako uzupełnienie swojej zwykłej diety, 1 l/dzień wody o niskiej zawartości mineralnej, a następnie 1 l/dzień wody wodorowęglanowej (48 mmol/l sodu, 35 mmol/l wodorowęglanu i 17 mmol/l chlorku). Oznaczenia przeprowadzono pod koniec okresu z wodą kontrolną oraz w tygodniach 4 i 8 okresu wody wodorowęglanowej. Masa ciała, wskaźnik masy ciała (BMI), ciśnienie krwi, spożycie w diecie, cholesterol całkowity, cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości (LDL), cholesterol lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL), apolipoproteiny (Apo) A-I, Apo B, triacyloglicerole, glukoza, Zmierzono insulinę, adiponektynę, wysokowrażliwe białko C-reaktywne (hs-CRP), rozpuszczalne cząsteczki adhezyjne [rozpuszczalna cząsteczka adhezji międzykomórkowej (sICAM) i rozpuszczalna cząsteczka adhezji naczyń (sVCAM)], wydalanie sodu i chlorków z moczem oraz pH moczu. Spożycie w diecie, masa ciała i BMI nie wykazały znaczących różnic. Skurczowe ciśnienie krwi znacząco spadło po 4 tygodniach spożywania wody wodorowęglanowej, bez znaczących różnic między tygodniem 4 i 8. Po spożyciu wody wodorowęglanowej nastąpiła znaczna redukcja cholesterolu całkowitego (o 6,3%; P=0,012), cholesterolu LDL (o 10%; P=0,001), cholesterol całkowity/HDL (P=0,004), cholesterol LDL/HDL (P=0,001) i Apo B (P=0,017). Stężenia triacyloglicerolu, Apo A-I, sICAM-1, sVCAM-1 i hs-CRP w surowicy nie uległy zmianie. Stężenia glukozy w surowicy wykazywały tendencję do zmniejszania się podczas interwencji z użyciem wody wodorowęglanowej (P=0,056), ale poziomy insuliny nie zmieniały się. Ta woda mineralna z wodorowęglanem sodu poprawia profil lipidowy u młodych mężczyzn i kobiet z umiarkowaną hipercholesterolemią i dlatego może być stosowana w interwencjach dietetycznych w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Copyright © 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Analogia beri-beri do zawału mięśnia sercowego.

text: W ciągu ostatnich 130 lat światową populację nękały dwie pandemie zgonów na atak serca. Pierwsza pandemia wywołana przez beri-beri została wywołana przez rewolucję przemysłową zmieniającą skład odżywczy ryżu. W 1892 r. prosta wiedza praktyczna, która była wówczas pod ręką, mogła zakończyć plagę beri-beri; jednak ortodoksyjna medycyna, zaczarowana wówczas fałszywą koncepcją, że wszystkie choroby są powodowane przez zarazki, pozwoliła milionom Azjatów niepotrzebnie umrzeć na beri-beri, odmawiając im nakazu jedzenia otrębów ryżowych lub picia herbaty z otrębów ryżowych. Druga pandemia zgonów na atak serca, zwana zawałem mięśnia sercowego (MI), uderzyła z pełną siłą w rozwinięte kraje świata zachodniego po 1930 roku. Jako hipotezę sugeruje się, że ta pandemia MI, wciąż szalejąca dzisiaj, była spowodowana zmianą w przetwórstwie spożywczym, które nastąpiło po 1920 roku, kiedy nowy przemysł nasion oleistych wprowadził do naszej żywności trzy bardzo szkodliwe substancje lipidowe. Nienaturalny izomer trans-trans kwasu linolowego, który nigdy nie był w żywności dla ludzi przed 1920 r. i który wchodził do naszej żywności w margarynach i olejach rafinowanych, zablokował konwersję naturalnego kwasu cis-cis linolowego do prostaglandyny E1, co zapobiega MI , zarówno działając jako środek rozszerzający naczynia krwionośne, jak i minimalizując agregację płytek krwi. Szkodliwe laktony zostały również wprowadzone do naszej żywności, zwiększając ryzyko MI poprzez zmniejszenie aktywności fibrynolitycznej naszej krwi. Przemysł nasion oleistych wprowadził również do naszej diety wolne rodniki nadtlenki lipidowe, które sprawiają, że mięsień sercowy jest bardziej podatny na zawał. Sugeruje się, że z wyjątkiem jednego na 500 z nas, który cierpi na rodzinną hipercholesterolemię, koncepcja MI dotycząca cholesterolu jest dziś tak samo fałszywa, jak koncepcja z 1900 r., że zarazki wywołują beri-beri. Ponadto sugeruje się, że w dzisiejszych czasach dostępna jest praktyczna wiedza, która może sprawić, że śmierć z powodu MI jest tak rzadka, jak obecnie śmierć z powodu zawału serca wywołanego beri-beri.


title: Białka wegańskie mogą zmniejszać ryzyko raka, otyłości i chorób układu krążenia poprzez promowanie zwiększonej aktywności glukagonu.

text: Aminokwasy modulują wydzielanie zarówno insuliny, jak i glukagonu; skład białka pokarmowego może zatem potencjalnie wpływać na równowagę aktywności glukagonu i insuliny. Białko sojowe, podobnie jak wiele innych białek wegańskich, zawiera więcej aminokwasów endogennych niż większość białek pokarmowych pochodzenia zwierzęcego, dlatego powinno preferencyjnie sprzyjać produkcji glukagonu. Działając na hepatocyty, glukagon promuje (a insulina hamuje) mechanizmy zależne od cAMP, które obniżają poziom enzymów lipogenicznych i syntezę cholesterolu, jednocześnie zwiększając poziom wątrobowych receptorów LDL i wytwarzając antagonistę IGF-I, IGFBP-1. Uwrażliwiające na insulinę właściwości wielu diet wegańskich – bogate w błonnik, ubogie w tłuszcze nasycone – powinny wzmocnić te efekty poprzez zmniejszenie wydzielania insuliny. Dodatkowo, stosunkowo niska zawartość niezbędnych aminokwasów w niektórych dietach wegańskich może zmniejszać wątrobową syntezę IGF-I. Dlatego można oczekiwać, że diety zawierające białka wegańskie obniżą podwyższone poziomy lipidów w surowicy, sprzyjają utracie wagi i zmniejszą aktywność krążącego IGF-I. Ten ostatni efekt powinien hamować indukcję raka (jak widać w badaniach na zwierzętach z białkiem sojowym), zmniejszać uszkodzenia zapalne, w których pośredniczą neutrofile, oraz spowolnić wzrost i dojrzewanie u dzieci. W rzeczywistości weganie mają zwykle niski poziom lipidów w surowicy, szczupłą sylwetkę, niższy wzrost, późniejszy okres dojrzewania i mniejsze ryzyko niektórych znanych „zachodnich” nowotworów; dieta wegańska ma udokumentowaną skuteczność kliniczną w reumatoidalnym zapaleniu stawów. Diety wegańskie o niskiej zawartości tłuszczu mogą być szczególnie ochronne w przypadku nowotworów związanych z opornością na insulinę – mianowicie raka piersi i jelita grubego – a także raka prostaty; przeciwnie, wysoka aktywność IGF-I związana z dużym spożyciem produktów zwierzęcych może być w dużej mierze odpowiedzialna za epidemię „zachodnich” nowotworów w bogatych społeczeństwach. Zwiększone spożycie fitochemiczne może również przyczynić się do zmniejszenia ryzyka raka u wegan. Regresję zwężeń naczyń wieńcowych udokumentowano podczas niskotłuszczowej diety wegańskiej połączonej z treningiem fizycznym; takie schematy mają również tendencję do znacznej poprawy kontroli cukrzycy i obniżenia podwyższonego ciśnienia krwi. Ryzyko wielu innych chorób zwyrodnieniowych może być zmniejszone u wegan, chociaż zmniejszona aktywność czynnika wzrostu może odpowiadać za zwiększone ryzyko udaru krwotocznego. Zmieniając równowagę glukagonu/insuliny, można sobie wyobrazić, że suplementacja kluczowych aminokwasów nie niezbędnych może umożliwić wszystkożercom czerpanie korzyści zdrowotnych z diety wegańskiej. Niepotrzebnie wysokie spożycie niezbędnych aminokwasów – albo w sensie bezwzględnym, albo w stosunku do całkowitego białka w diecie – może okazać się równie poważnym czynnikiem ryzyka dla „zachodnich” chorób zwyrodnieniowych, jak nadmierne spożycie tłuszczu.


title: Rozwiązanie epidemii choroby wieńcowej poprzez żywienie roślinne.

text: Zaawansowane kraje świata mają łatwy dostęp do obfitej żywności o wysokiej zawartości tłuszczu; jak na ironię, to właśnie ta bogata dieta powoduje miażdżycę. W biedniejszych krajach wielu ludzi żyje głównie na diecie roślinnej, która jest znacznie zdrowsza, zwłaszcza jeśli chodzi o choroby serca. Aby leczyć chorobę wieńcową, stulecie badań naukowych stworzyło opartą na urządzeniach strategię zorientowaną na czynniki ryzyka. Niemniej jednak wielu pacjentów leczonych tym podejściem doświadcza postępującej niepełnosprawności i śmierci. Ta strategia jest defensywną tylną strażą. W przeciwieństwie do tego, przekonujące dane z badań żywieniowych, ankiet populacyjnych i badań interwencyjnych potwierdzają skuteczność diety roślinnej i agresywnego obniżania poziomu lipidów w celu zatrzymania, zapobiegania i selektywnego odwracania chorób serca. W gruncie rzeczy jest to strategia ofensywna. Największym pojedynczym krokiem w kierunku przyjęcia tej strategii byłoby wprowadzenie wytycznych dietetycznych w Stanach Zjednoczonych do wspierania diety roślinnej. Potrzebna jest komisja ekspertów oczyszczona z wpływów przemysłowych i politycznych, aby zapewnić, że nauka jest podstawą zaleceń żywieniowych. (c) 2001 CHF, Inc.


title: Dieta, styl życia i etiologia choroby wieńcowej: badanie Cornell China.

text: Badacze zebrali i przeanalizowali dane dotyczące śmiertelności dla >50 chorób, w tym 7 różnych nowotworów, z 65 hrabstw i 130 wiosek na obszarach wiejskich Chin kontynentalnych. Próbki krwi, moczu, żywności i szczegółowe dane żywieniowe zebrano od 50 dorosłych osób z każdej wioski i przeanalizowano pod kątem różnych czynników żywieniowych, wirusowych, hormonalnych i toksycznych substancji chemicznych. W wiejskich Chinach spożycie tłuszczu było o ponad połowę mniejsze niż w Stanach Zjednoczonych, a spożycie błonnika było 3 razy wyższe. Spożycie białka zwierzęcego było bardzo niskie, tylko około 10% spożycia w USA. Średni cholesterol całkowity w surowicy wynosił 127 mg/dl na wiejskich obszarach Chin w porównaniu do 203 mg/dl u dorosłych w wieku 20-74 lat w Stanach Zjednoczonych. Śmiertelność z powodu choroby wieńcowej była 16,7 razy większa w przypadku mężczyzn w USA i 5,6 razy większa w przypadku kobiet w USA niż w przypadku ich chińskich odpowiedników. Połączone wskaźniki śmiertelności z powodu choroby wieńcowej obu płci na wiejskich obszarach Chin były odwrotnie skorelowane z częstotliwością spożycia zielonych warzyw i jednonienasyconych kwasów tłuszczowych w erytrocytach osocza, ale dodatnio skorelowane z łącznym wskaźnikiem spożycia soli oraz apolipoproteiny B w moczu i sodu. Z kolei apolipoproteiny są pozytywnie powiązane ze spożyciem białka zwierzęcego i częstotliwością spożycia mięsa i odwrotnie powiązane ze spożyciem białka roślinnego, roślin strączkowych i jasnych warzyw. Częstość występowania innych chorób była również skorelowana z czynnikami żywieniowymi. Nie było dowodów na próg, powyżej którego dalsze korzyści nie występowałyby wraz ze wzrostem udziału pokarmów roślinnych w diecie.


title: Czy zmiany stylu życia mogą odwrócić chorobę wieńcową? Próba stylu życia.

text: W prospektywnym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu w celu ustalenia, czy kompleksowe zmiany stylu życia wpływają na miażdżycę tętnic wieńcowych po 1 roku, 28 pacjentów przydzielono do grupy eksperymentalnej (dieta wegetariańska o niskiej zawartości tłuszczu, rzucenie palenia, trening radzenia sobie ze stresem i umiarkowany wysiłek fizyczny) i 20 do zwykła grupa kontrolna. W ilościowej koronarografii przeanalizowano 195 zmian w tętnicach wieńcowych. Średnia procentowa średnica zwężenia zmniejszyła się z 40,0 (SD 16,9)% do 37,8 (16,5)% w grupie eksperymentalnej, ale wzrosła z 42,7 (15,5)% do 46,1 (18,5)% w grupie kontrolnej. Gdy analizowano tylko zmiany o zwężeniu większym niż 50%, średnia procentowa średnica zwężenia ulegała regresji z 61,1 (8,8)% do 55,8 (11,0)% w grupie eksperymentalnej i progresja z 61,7 (9,5)% do 64,4 (16,3)% w grupie kontrolnej Grupa. Ogólnie 82% pacjentów z grupy eksperymentalnej miało średnią zmianę w kierunku regresji. Kompleksowe zmiany stylu życia mogą spowodować regresję nawet ciężkiej miażdżycy naczyń wieńcowych już po roku, bez stosowania leków hipolipemizujących.


title: Systematyczny przegląd przypadków nagłej śmierci sercowej w Stanach Zjednoczonych

text: Potrzeba spójnych i aktualnych danych opisujących rzeczywistą częstość występowania NZK i/lub NZK została podkreślona podczas ostatniego spotkania think tanków Sudden Cardiac Arrest Thought Leadership Alliance (SCATLA) z udziałem krajowych ekspertów z szeroką reprezentacją kluczowych interesariuszy, w tym liderów myśli i przedstawicieli American College of Cardiology, American Heart Association i Heart Rhythm Society. W związku z tym, aby ocenić prawdziwą skalę tego problemu zdrowia publicznego, przeprowadziliśmy systematyczne przeszukiwanie literatury w MEDLINE, używając nagłówków MeSH „śmierć, nagła” LUB terminów „nagła śmierć sercowa” LUB „nagłe zatrzymanie krążenia” LUB „zatrzymanie krążenia” ” LUB „śmierć sercowa” LUB „nagła śmierć” LUB „śmierć arytmiczna”. Kryteria wyboru badania obejmowały recenzowane publikacje danych pierwotnych wykorzystywanych do oszacowania częstości występowania SCD w Stanach Zjednoczonych. Wykorzystaliśmy wyszukiwarkę cytowanych materiałów referencyjnych Web of Science®, aby ocenić wpływ każdego pierwotnego oszacowania na literaturę medyczną poprzez określenie, ile razy każdy „ źródło pierwotne”. Szacowana roczna zapadalność na SCD w USA wahała się znacznie od 180 000 do > 450 000 w 6 włączonych badaniach. Te różne szacunki częściowo wynikały z różnych źródeł danych (z wiekiem danych od 1980 do 2007 r.), definicji SCD, kryteriów ustalania przypadku, metod szacowania/ekstrapolacji oraz źródeł ustalania przypadków. Rzeczywista częstość występowania NZK i/lub NZK w USA pozostaje niejasna, a dostępne dane szacunkowe o szerokim zakresie, które są źle datowane. Ponieważ wiarygodne szacunki częstości występowania SCA są ważne dla poprawy stratyfikacji ryzyka i profilaktyki, przyszłe wysiłki są wyraźnie potrzebne do ustalenia jednolitych definicji SCA i SCD, a następnie do prospektywnego i precyzyjnego uchwycenia przypadków SCA i SCD w całej populacji USA.


title: Ocena in vitro genotoksyczności ekstraktów z owoców i liści awokado (Persea americana) w ludzkich limfocytach obwodowych.

text: Persea americana jest bardzo poszukiwana zarówno ze względu na wartości odżywcze owoców, jak i właściwości lecznicze różnych części roślin. Przeprowadzono test aberracji chromosomowych w celu oceny potencjalnej genotoksyczności surowych ekstraktów z owoców i liści awokado. Aberracje chromosomowe zaobserwowano w hodowanych ludzkich limfocytach obwodowych wystawionych na oddzielnie rosnące stężenia 50% ekstraktów metanolowych z owoców i liści Persea americana. Grupy eksponowane odpowiednio na ekstrakty z liści i owoców wykazywały zależny od stężenia wzrost aberracji chromosomowych w porównaniu z grupą kontrolną. Stwierdzono, że średni procent całkowitych nieprawidłowych metafaz przy stężeniach ekstraktu z liści 100 mg/kg, 200 mg/kg i 300 mg/kg wynosił odpowiednio 58 ± 7,05, 72 ± 6,41 i 78 ± 5,98, które były znacząco wyższe (p < 0,0001 każdy) niż w grupie kontrolnej (6 ± 3,39). Stwierdzono, że średni procent całkowitych nieprawidłowych metafaz przy stężeniach ekstraktu owocowego 100 mg/kg, 200 mg/kg i 300 mg/kg wynosił odpowiednio 18 ± 5,49, 40 ± 10,00 i 52 ± 10,20, które były znacznie wyższe ( p = 0,033, p < 0,0001 i p < 0,0001 odpowiednio) niż dla kontroli (6 ± 3,39). Asocjacje akrocentryczne i przedwczesna separacja centromerowa były dwiema najczęstszymi nieprawidłowościami obserwowanymi w obu narażonych grupach. Grupa eksponowana na ekstrakty z liści wykazała również znaczną liczbę różnych innych aberracji strukturalnych, w tym pęknięć, fragmentów, dicentryczności, delecji końcowej, minut i translokacji Robertsona. Grupa eksponowana na ekstrakt z liści wykazała wyższą częstość wszystkich typów aberracji przy równych stężeniach w porównaniu z grupą eksponowaną na ekstrakt z owoców.


title: Selektywna indukcja apoptozy ludzkich linii komórkowych raka jamy ustnej przez ekstrakty z awokado poprzez mechanizm, w którym pośredniczy ROS.

text: Awokado mają wysoką zawartość fitochemikaliów o potencjalnym działaniu chemoprewencyjnym. Wcześniej informowaliśmy, że fitochemikalia wyekstrahowane z mięsa awokado do przegrody chloroformowej (D003) selektywnie indukowały apoptozę w raku, ale nie w normalnych, ludzkich liniach komórek nabłonka jamy ustnej. W niniejszym badaniu zaobserwowaliśmy, że leczenie ludzkich linii komórkowych raka jamy ustnej zawierających wysokie poziomy reaktywnego tlenu (ROS) za pomocą D003 zwiększało poziomy ROS dwukrotnie do trzykrotnie i indukowało apoptozę. W przeciwieństwie do tego, poziomy ROS wzrosły tylko 1,3-krotnie, a apoptoza nie była indukowana w normalnych liniach komórkowych zawierających znacznie niższe poziomy podstawowych ROS. Gdy poziomy komórkowe ROS w złośliwych liniach komórkowych zostały zmniejszone przez N-acetylo-1-cysteinę (NAC), komórki były oporne na apoptozę indukowaną przez D003. NAC opóźniła również indukcję apoptozy w dominujących negatywnych liniach komórek nowotworowych z ekspresją FADD. D003 zwiększał poziomy ROS poprzez kompleks mitochondrialny I w łańcuchu transportu elektronów w celu wywołania apoptozy. Normalne ludzkie linie komórek nabłonka jamy ustnej transformowane HPV16 E6 lub E7 wyrażały wyższe podstawowe poziomy ROS i stały się wrażliwe na D003. Dane te sugerują, że zaburzenie poziomów ROS w ludzkich liniach komórkowych raka jamy ustnej może być kluczowym czynnikiem w selektywnej apoptozie i molekularnym ukierunkowaniu chemoprewencji przez fitochemikalia.


title: Właściwości chemoprewencyjne owoców awokado.

text: Uznaje się, że fitochemikalia odgrywają ważną rolę w zapobieganiu nowotworom owoców i warzyw. Awokado to powszechnie uprawiany i spożywany owoc, który jest bogaty w składniki odżywcze i ma niską zawartość kalorii, sodu i tłuszczów. Badania wykazały, że fitochemikalia wyekstrahowane z owoców awokado selektywnie indukują zatrzymanie cyklu komórkowego, hamują wzrost i indukują apoptozę w liniach komórek przedrakowych i rakowych. Nasze ostatnie badania wskazują, że fitochemikalia ekstrahowane chloroformem z owoców awokado celują w wiele ścieżek sygnałowych i zwiększają wewnątrzkomórkowy reaktywny tlen, prowadząc do apoptozy. Ten przegląd podsumowuje zgłoszone fitochemikalia w owocach awokado i omawia ich mechanizmy molekularne i cele. Badania te sugerują, że pojedyncze i kombinacje fitochemikaliów z owocu awokado mogą oferować korzystną strategię żywieniową w zapobieganiu nowotworom.


title: Ostra i podostra ocena toksykologiczna wodnego ekstraktu z nasion Persea Americana Mill (Lauraceae) u szczurów

text: Wodny ekstrakt z nasion Persea americana Mill (Lauraceae) jest używany przez zielarzy w Nigerii do leczenia nadciśnienia. W ramach naszej ciągłej oceny naukowej ekstraktu zaprojektowaliśmy niniejsze badanie, aby ocenić jego ostre i podostre profile toksyczności u szczurów. Przeprowadzono eksperymenty w celu określenia doustnej mediany śmiertelnej dawki (LD50) i innych ostrych objawów toksykologicznych. W doświadczeniach podostrych zwierzętom podawano 2,5 g/kg (p.o) ekstraktu dziennie przez 28 kolejnych dni. Masę zwierząt i spożycie płynów rejestrowano w okresie 28 dni. Na koniec pobrano nerki, serca, krew/surowice na masę, hematologiczne i biochemiczne markery toksyczności. Wyniki pokazują, że LD50 nie można było określić po maksymalnej dawce 10 g/kg. Podostre traktowanie ekstraktem nie wpływało na masę całego ciała ani na stosunek masy narządów do ciała, ale znacząco zwiększało przyjmowanie płynów (P < 0,0001). Parametry hematologiczne oraz poziomy ALT, AST, albuminy i kreatyniny nie uległy istotnej zmianie. Jednak w grupie leczonej istotnie wzrosło stężenie białek całkowitych. Podsumowując, wodny ekstrakt z nasion P. americana jest bezpieczny w warunkach podostrych, ale ekstremalnie wysokie dawki mogą nie być wskazane.


title: Probabilistyczna charakterystyka korzyści zdrowotnych wynikających ze zmniejszenia spożycia metylortęci w Stanach Zjednoczonych.

text: Opracowaliśmy model probabilistyczny, aby scharakteryzować prawdopodobny rozkład korzyści zdrowotnych i ekonomicznych, które osiągnęłyby populacja USA po zmniejszeniu narażenia na metylortęć (MeHg). MeHg, znana neurotoksyczna substancja rozwojowa u ludzi, może zwiększać ryzyko śmiertelnego zawału serca. Parametry modelu odzwierciedlają aktualne zrozumienie relacji między spożyciem MeHg, zagrożeniami dla zdrowia i społeczną wyceną tych zagrożeń. Oczekiwana wartość pieniężna rocznych korzyści zdrowotnych generowanych przez zmniejszenie o 10% ekspozycji populacji USA na MeHg przez okres jednego roku wynosi 860 milionów dolarów; 80% z tego wiąże się ze zmniejszeniem liczby śmiertelnych zawałów serca, a pozostała część ze wzrostem IQ. Prawdopodobny rozkład korzyści jest dość szeroki, a szacunki dla 5. i 95. percentyla wynoszą odpowiednio około 50 milionów dolarów i 3,5 miliarda dolarów. Największym źródłem niepewności jest to, czy powiązania epidemiologiczne między ekspozycją na MeHg a śmiertelnymi zawałami serca odzwierciedlają przyczynowość. Kolejne największe źródła niepewności dotyczą nachylenia związku między ekspozycją matki na MeHg a obniżoną inteligencją u dzieci oraz czy związek ten ma wartość graniczną. Nasza analiza sugeruje, że możliwy związek przyczynowy między ekspozycją na MeHg a śmiertelnymi zawałami serca powinien zostać lepiej scharakteryzowany przy użyciu dodatkowych badań epidemiologicznych i formalnie uzyskanej oceny eksperckiej.


title: Spożycie kwasu arachidonowego w małych dawkach zwiększa erytrocyty i kwas arachidonowy w osoczu u młodych kobiet.

text: Kwas arachidonowy (ARA) jest uważany za drobny składnik diety. Dotychczasowe doniesienia dotyczące wpływu suplementacji ARA na skład długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (LCPUFA) we krwi człowieka są niezwykle ograniczone. W niniejszym badaniu przeprowadziliśmy krzyżowe, podwójnie ślepe badanie kontrolne z placebo. Dwadzieścia trzy młode Japonki spożywały codziennie przez 3 tygodnie jedną kapsułkę zawierającą triacyloglicerol wzbogacony o 80 mg ARA, co odpowiada ilości zawartej w jednym jajku. Próbki krwi pobrano przed i po okresach leczenia i mierzono składy LCPUFA we frakcjach lipidowych krwi. Suplementacja ARA zwiększyła skład ARA, ale nie zmniejszyła składu n-3LCPUFA w fosfolipidach erytrocytów i fosfolipidach osocza, estryfikowanym cholesterolu i triacyloglicerolu. Odkryliśmy, że dieta ARA zwiększała poziom ARA we wszystkich frakcjach lipidowych krwi, nawet przy bardzo małych dawkach. (c) 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zmienność osobnicza i korelacja wewnątrzklasowa kwasu arachidonowego i kwasu eikozapentaenowego w mięśniu kurczaka

text: Mięso z kurczaka o obniżonej zawartości kwasu arachidonowego (AA) i obniżonej proporcji między kwasami tłuszczowymi omega-6 i omega-3 ma potencjalne korzyści zdrowotne, ponieważ zmniejszenie spożycia kwasu AA tłumi sygnalizację prostanoidów i proporcję między tłuszczami omega-6 i omega-3 kwasy są zbyt wysokie w naszej diecie. Analizy do oznaczania kwasów tłuszczowych są drogie, a znalezienie optymalnej liczby analiz dających wiarygodne wyniki jest wyzwaniem. Celem niniejszego badania było i) przeanalizowanie korelacji wewnątrzklasowej różnych kwasów tłuszczowych w pięciu próbkach mięsa, każda o masie jednego grama, w tym samym udzie kurczaka, oraz ii) zbadanie poszczególnych zmienności stężeń różnych kwasów tłuszczowych oraz stosunek między stężeniami kwasów tłuszczowych omega-6 i omega-3 u piętnastu kurczaków. Piętnaście świeżo wyklutych brojlerów było karmionych przez trzy tygodnie dietą opartą na pszenicy, zawierającą 4% oleju rzepakowego i 1% oleju lnianego. Pięć próbek mięśni ze środkowej części uda każdego kurczaka przeanalizowano pod kątem składu kwasów tłuszczowych. Korelacja wewnątrzklasowa (korelacja próbki w obrębie tego samego zwierzęcia) wyniosła 0,85-0,98 dla stosunku kwasów tłuszczowych omega-6 ogółem do kwasów tłuszczowych omega-3 ogółem oraz AA do kwasu eikozapentaenowego (EPA). Wskazuje to, że przy badaniu tych proporcji kwasów tłuszczowych wystarcza jedna próbka jednego grama na zwierzę. Jednak ze względu na dużą zmienność osobniczą między kurczętami dla tych proporcji, wymagana jest stosunkowo duża liczba zwierząt (minimum 15), aby uzyskać wystarczająco wysoką moc, aby ujawnić znaczące skutki czynników doświadczalnych (np. reżimy żywienia). W niniejszym doświadczeniu uzyskano mięso o korzystnym stosunku stężeń kwasów tłuszczowych omega-6 do omega-3. Stężenie AA wahało się od 1,5 do 2,8 g/100 g kwasów tłuszczowych ogółem w mięśniu uda u piętnastu brojlerów, a stosunek stężenia AA do EPA wahał się od 2,3 do 3,9. Te różnice między ptakami mogą wynikać z zmienności genetycznej, którą można wykorzystać przez hodowlę w celu uzyskania niższego stężenia AA i/lub korzystniejszego stosunku AA/EPA do produkcji mięsa z korzyściami zdrowotnymi.


title: Dieta i stany zapalne.

text: Rosnąca rola przewlekłego stanu zapalnego w głównych chorobach zwyrodnieniowych współczesnego społeczeństwa stymuluje badania nad wpływem sposobu odżywiania i wzorców żywieniowych na wskaźniki stanu zapalnego. Większość badań na ludziach zawierała skorelowane analizy zwyczajowego spożycia, określone za pomocą kwestionariusza częstotliwości spożywania pokarmów lub 24-godzinnego przypominania, z ogólnoustrojowymi markerami stanu zapalnego, takimi jak wysokowrażliwe białko C-reaktywne (HS-CRP), interleukina-6 (IL-6), oraz czynnik martwicy nowotworu alfa (TNF-α). Badanie okazjonalne obejmuje również analizę żywieniową składników krwi. Przeprowadzono kilka kontrolowanych interwencji, które oceniały wpływ zmiany wzorca żywieniowego lub pojedynczych pokarmów na markery stanu zapalnego w określonych populacjach. Większość badań ujawnia niewielki wpływ składu diety na niektóre markery stanu zapalnego u wolno żyjących dorosłych, chociaż różne markery nie różnią się jednocześnie. Znaczące wpływy dietetyczne ustalono na indeks glikemiczny (GI) i obciążenie (GL), błonnik, skład kwasów tłuszczowych, magnez, karotenoidy i flawonoidy. Tradycyjna dieta śródziemnomorska, która zazwyczaj ma wysoki stosunek tłuszczów jednonienasyconych (MUFA) do nasyconych (SFA) oraz wielonienasyconych kwasów tłuszczowych ω-3 do ω-6 (PUFA) i dostarcza obfitość owoców, warzyw, roślin strączkowych i zbóż , wykazał działanie przeciwzapalne w porównaniu z typowymi wzorcami żywieniowymi w Ameryce Północnej i Europie Północnej w większości badań obserwacyjnych i interwencyjnych i może stać się dietą z wyboru w celu zmniejszenia przewlekłego stanu zapalnego w praktyce klinicznej.


title: Związek między kwasem arachidonowym w diecie, mierzonym w tkance tłuszczowej, a wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.

text: Wstęp i cele: Dietetyczny kwas arachidonowy, wielonienasycony kwas tłuszczowy n-6 (WNKT n-6), może być zaangażowany w etiologię wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (UC). Przeprowadziliśmy prospektywne badanie kohortowe, aby ustalić, czy wysoki poziom kwasu arachidonowego w próbkach tkanki tłuszczowej (co odzwierciedla spożycie w diecie) jest związany z WZJG. METODY: Przeanalizowaliśmy dane zebrane od 57 053 mężczyzn i kobiet w EPIC-Denmark Prospective Cohort Study w latach 1993-1997. Próbki z biopsji tkanki tłuszczowej pobrano z obszarów pośladkowych na początku badania, kohortę monitorowano przez kolejne lata, a uczestnicy którzy rozwinęli UC. Jako kontrolę zastosowano podkohortę 2510 losowo wybranych uczestników. Stężenia kwasu arachidonowego mierzono w próbkach tkanki tłuszczowej. W analizie poziomy kwasu arachidonowego podzielono na kwartyle; ryzyko względne (RR) obliczono i dostosowano do palenia tytoniu, stosowania aspiryny i niesteroidowych leków przeciwzapalnych oraz poziomów n-3 PUFA. WYNIKI: Łącznie 34 pacjentów (56% mężczyzn) rozwinęło incydent UC w średnim wieku 58,8 lat (zakres 50,0-69,0 lat). Osoby z najwyższego kwartyla dla stężeń kwasu arachidonowego w tkance tłuszczowej miały RR dla UC 4,16 (95% przedział ufności [CI]: 1,56-11,04); zaobserwowano trend 0,1% wzrostu kwasu arachidonowego o 1,77 w RR (95% CI: 1,38-2,27). Frakcja, do której przypisano najwyższy poziom kwasu arachidonowego, wyniosła 40,3%. WNIOSKI: Osoby z najwyższymi względnymi stężeniami kwasu arachidonowego w tkance tłuszczowej mają istotnie większe ryzyko zachorowania na WZJG. Modyfikacje diety mogą zatem zapobiegać UC lub zmniejszać objawy choroby. Copyright © 2010 Instytut AGA. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Dieta wegetariańska dla pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów: czy efekty kliniczne można wytłumaczyć psychologicznymi cechami pacjentów?

text: W kontrolowanym badaniu klinicznym z pojedynczą ślepą próbą wykazaliśmy ostatnio korzystny wpływ postu i diety wegetariańskiej na RZS. W niniejszym badaniu porównaliśmy 53 pacjentów biorących udział w tym badaniu klinicznym z 71 innymi pacjentami z RZS pod względem niektórych parametrów psychologicznych. Pacjenci biorący udział w badaniu klinicznym różnili się istotnie od innych pacjentów z RZS. Po pierwsze, mieli wyższy wynik wewnętrzny i niższy wynik szansy w wielowymiarowej skali umiejscowienia kontroli zdrowia (MHLCS). Po drugie, ich wiara w efekt zwykłego leczenia, oceniana za pomocą 10-centymetrowej wizualnej skali analogowej, była niższa, a wiara w efekt „alternatywnych”, niekonwencjonalnych form leczenia była wyższa. Spośród pacjentów, którzy zostali przydzieleni losowo do diety wegetariańskiej, nie było znaczącej różnicy między osobami odpowiadającymi na dietę a osobami nieodpowiadającymi na dietę w odniesieniu do wyników MHLCS. Jednak osoby odpowiadające na dietę miały znacznie mniejszą wiarę w efekt zwykłego leczenia medycznego w porównaniu z osobami, które nie odpowiadały na dietę. W trakcie badania klinicznego za pomocą Kwestionariusza Ogólnego Zdrowia monitorowano stres psychiczny związany ze zmianą diety z diety wszystkożernej na wegetariańską. W trakcie badania klinicznego ta zmienna faworyzowała wegetarian w porównaniu z wszystkożernymi i odpowiadającymi na dietę w porównaniu z osobami nieodpowiadającymi na dietę. Wnioskujemy, po pierwsze, że do badania klinicznego zostali wybrani pacjenci o określonych cechach psychologicznych; po drugie, że wyniki MHLCS nie mogły wyjaśnić poprawy klinicznej, ale mogły na nią wpływać przekonania pacjentów dotyczące zwykłych i „alternatywnych” form leczenia; i po trzecie, że leczenie dietetyczne zmniejszyło stres psychiczny.


title: Eikozanoidy pochodzące z kwasu arachidonowego: role w biologii i immunopatologii.

text: Eikozanoidy pochodzące z kwasu arachidonowego (AA) należą do złożonej rodziny mediatorów lipidowych, które regulują różnorodne reakcje fizjologiczne i procesy patologiczne. Są one wytwarzane przez różne typy komórek poprzez odrębne szlaki enzymatyczne i działają na komórki docelowe poprzez specyficzne receptory sprzężone z białkiem G. Chociaż pierwotnie uznano je za zdolność do wywoływania odpowiedzi biologicznych, takich jak homeostaza naczyń, ochrona błony śluzowej żołądka i agregacja płytek krwi, obecnie wiadomo, że eikozanoidy regulują procesy immunopatologiczne, od odpowiedzi zapalnych po przewlekłą przebudowę tkanek, raka, astmę, reumatoidalne zapalenie stawów i zaburzenia autoimmunologiczne . Tutaj dokonujemy przeglądu głównych właściwości eikozanoidów i ich rosnącej roli w biologii i medycynie.


title: Działanie przeciwzapalne diety o niskiej zawartości kwasu arachidonowego i oleju rybiego u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów.

text: Wstęp: Pacjenci z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) stosują dietę wegetariańską lub suplementację olejem rybim. Zbadaliśmy wpływ obu środków żywieniowych, samodzielnie i w połączeniu, na stan zapalny, skład kwasów tłuszczowych lipidów erytrocytów, eikozanoidów i biosyntezę cytokin u pacjentów z RZS. METODY: Sześćdziesięciu ośmiu pacjentów z ostatecznym RZS podzielono na dwie grupy po 34 osoby każda. Jedna grupa była obserwowana przez 8 miesięcy na normalnej diecie zachodniej (WD), a druga na diecie przeciwzapalnej (AID), zapewniając spożycie kwasu arachidonowego poniżej 90 mg/dzień. Pacjenci w obu grupach zostali przydzieleni do otrzymywania kapsułek placebo lub oleju rybiego (30 mg/kg masy ciała) przez 3 miesiące w podwójnie zaślepionym badaniu krzyżowym z 2-miesięcznym okresem wypłukiwania między leczeniami. Badanie kliniczne i rutynowe wyniki laboratoryjne były oceniane co miesiąc, a kwasy tłuszczowe w erytrocytach, eikozanoidy i cytokiny były oceniane przed i po każdym 3-miesięcznym okresie doświadczalnym. WYNIKI: Badanie ukończyło 60 pacjentów. U pacjentów z AID, ale nie u pacjentów z ChD, liczba tkliwych i opuchniętych stawów zmniejszyła się o 14% podczas leczenia placebo. U pacjentów z AID, w porównaniu z pacjentami WD, olej rybi doprowadził do znacznego zmniejszenia liczby tkliwych (28% vs 11%) i obrzękniętych (34% vs 22%) stawów (P<0,01). W porównaniu do poziomów wyjściowych wyższe wzbogacenie kwasu eikozapentaenowego w lipidy erytrocytów (244% vs 217%) i mniejsze tworzenie leukotrienów B(4) (34% vs 8%, P>0,01), 11-dehydrotromboksan B(2) (15% vs 10%, P<0,05) i metabolity prostaglandyn (21% vs 16%, P<0,003) stwierdzono u pacjentów z AID, zwłaszcza gdy podawano olej rybny w ciągu 6-8 miesięcy eksperymentu. WNIOSEK: Dieta uboga w kwas arachidonowy łagodzi kliniczne objawy stanu zapalnego u pacjentów z RZS i wzmacnia korzystny efekt suplementacji oleju rybiego.


title: Wpływ diet wegetariańskich na poziom lipidów i płytek krwi w osoczu.

text: Wegetarianie mają wyraźnie zmniejszone ryzyko rozwoju choroby niedokrwiennej serca. Może to być wtórne do efektów dietetycznych lipidów i lipoprotein osocza, ale płytki krwi, które również mogą odgrywać pewną rolę, zaobserwowano również nieprawidłowe funkcje u wegetarian. Zmierzyliśmy poziomy lipidów i lipoprotein w osoczu, czynność płytek krwi, poziomy płytek krwi w płytkach krwi i prostaglandyny aktywne płytkowo u dziesięciu ścisłych wegetarian (wegan), 15 laktowegetarian i 25 wszystkożernych osób z grupy kontrolnej dobranych pod względem wieku i płci. Najbardziej uderzającymi obserwacjami był wysoce istotny wzrost stężenia płytkowego kwasu linolowego i spadek stężenia płytkowego kwasu arachidonowego w obu podgrupach wegetarian w porównaniu z grupą kontrolną wszystkożerną. Stężenie tromboksanu i prostacykliny w surowicy oraz wyniki badań agregacji płytek nie różniły się w badanych grupach. Poziom cholesterolu był znacząco niższy w obu grupach wegetarian w porównaniu z grupą kontrolną, ale poziomy lipoprotein o wysokiej i niskiej gęstości w osoczu były niższe tylko w podgrupie wegan w porównaniu z osobami wszystkożernymi. Jeśli dieta powoduje takie zmiany w poziomach płytkowych kwasów tłuszczowych i lipidów w osoczu, może to przyczynić się do zmniejszenia ryzyka choroby wieńcowej i prawdopodobnie miażdżycy u wegetarian.


title: Diety wegetariańskie są związane ze stanami zdrowego nastroju: badanie przekrojowe przeprowadzone na dorosłych adwentystów Dnia Siódmego

text: Tło Stan zdrowia fizycznego wegetarian jest szeroko opisywany, ale istnieją ograniczone badania dotyczące stanu zdrowia psychicznego wegetarian, szczególnie w odniesieniu do nastroju. Diety wegetariańskie wykluczają ryby, główne źródło w diecie kwasu eikozapentaenowego (EPA) i kwasu dokozaheksaenowego (DHA), kluczowych regulatorów struktury i funkcji komórek mózgowych. Diety wszystkożerne o niskiej zawartości EPA i DHA są powiązane z zaburzeniami nastroju w badaniach obserwacyjnych i eksperymentalnych. Metody Zbadaliśmy związki między stanem nastroju a spożyciem wielonienasyconych kwasów tłuszczowych w wyniku przestrzegania diety wegetariańskiej lub wszystkożernej w badaniu przekrojowym 138 zdrowych mężczyzn i kobiet Adwentystów Dnia Siódmego mieszkających na południowym zachodzie. Uczestnicy wypełnili ilościowy kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków, skalę stresu depresyjnego i lęku (DASS) oraz kwestionariusze profilu stanów nastroju (POMS). Wyniki Wegetarianie (VEG: n = 60) zgłaszali znacząco mniej negatywnych emocji niż wszystkożercy (OMN: n = 78) mierzone zarówno średnimi całkowitymi wynikami DASS, jak i POMS (8,32 ± 0,88 vs 17,51 ± 1,88, p = 0,000 i 0,10 ± 1,99 vs 15,33 ± 3,10, p = 0,007). VEG odnotowało istotnie niższe średnie spożycie EPA (p < 0,001), DHA (p < 0,001), a także kwasu tłuszczowego omega-6, kwasu arachidonowego (AA; p < 0,001) oraz wyższe średnie spożycie kwas α-linolenowy o krótszym łańcuchu (p < 0,001) i kwas linolowy (p < 0,001) niż OMN. Średnie całkowite wyniki DASS i POMS były dodatnio związane ze średnim spożyciem EPA (p < 0,05), DHA (p < 0,05) i AA (p < 0,05) oraz odwrotnie proporcjonalne do spożycia ALA (p < 0,05) i LA (p < 0,05), co wskazuje, że uczestnicy z niskim spożyciem EPA, DHA i AA oraz wysokim spożyciem ALA i LA mieli lepszy nastrój. Wnioski Profil diety wegetariańskiej nie wydaje się mieć negatywnego wpływu na nastrój pomimo niskiego spożycia długołańcuchowych kwasów tłuszczowych omega-3.


title: Profil kwasów tłuszczowych ludzkiej śliny: możliwy wskaźnik spożycia tłuszczu w diecie.

text: CEL: Ponieważ konwencjonalne kwestionariusze żywieniowe nie są precyzyjne w ocenie zawartości kwasów tłuszczowych w diecie, celem tego badania było określenie związku między profilem kwasów tłuszczowych w ślinie a nawykami żywieniowymi dwóch różnych grup w celu opracowania bardziej wiarygodnego sposobu na określić spożycie lipidów. PROJEKT: Zbadano 20 dorosłych osobników obu płci na diecie mieszanej (M) lub wegetariańskiej (V). Dane dotyczące spożycia tłuszczu uzyskano za pomocą Kwestionariusza Częstości Pożywienia (FFQ), a obecność głównych kwasów tłuszczowych w ślinie oznaczono metodą chromatografii gazowej. WYNIKI: Większe stężenie w ślinie kwasu alfa-linolenowego (18:3 n-3) (2,82) stwierdzono u V niż u M (1,65) (p = 0,001), natomiast kwasu arachidonowego (20:4 n-6) była niższa u V (3,93) niż u M (4,52) (p = 0,045). Tę samą różnicę w odniesieniu do kwasu arachidonowego zaobserwowano w spożyciu kwasów tłuszczowych w diecie, wykazując również istotną korelację między jego poziomem w diecie i ślinie u wegetarian. WNIOSKI: Wyniki te pokazują, że kwas arachidonowy w ślinie, mający znaczenie dla produkcji eikozanoidów, związanej z procesem nowotworzenia i chorobami układu krążenia, jest pod wpływem tłuszczów zawartych w diecie.


title: Globalizacja, dieta i zdrowie: przykład z Tonga.

text: Zwiększony przepływ towarów, ludzi i idei związanych z globalizacją przyczynił się do wzrostu liczby chorób niezakaźnych w dużej części świata. Jedną z odpowiedzi było zachęcanie do zmiany stylu życia za pomocą programów edukacyjnych, a tym samym kontrolowanie choroby związanej ze stylem życia. Kluczowe założenia tego podejścia są takie, że preferencje żywieniowe ludzi są powiązane z ich wzorcami konsumpcji oraz że wzorce konsumpcji mogą zostać przekształcone dzięki inicjatywom edukacyjnym. Aby zbadać te założenia i polityki, które z nich wynikają, przeprowadziliśmy szeroko zakrojone badanie kwestii związanych z żywnością w Królestwie Tonga za pomocą kwestionariusza. Dane dotyczące zależności między preferencjami żywieniowymi, postrzeganiem wartości odżywczych i częstotliwością spożycia zostały zebrane zarówno dla żywności tradycyjnej, jak i importowanej. Wyniki pokazują, że konsumpcja zagrażającej zdrowiu żywności importowanej nie była związana ani z preferencjami żywieniowymi, ani z postrzeganiem wartości odżywczych, i sugerują, że choroby związane z dietą mogą nie podlegać interwencjom opartym na kampaniach edukacyjnych. Biorąc pod uwagę ostatnie inicjatywy zmierzające do liberalizacji handlu i utworzenia Światowej Organizacji Handlu, cła lub zakazy importu mogą nie służyć jako alternatywne środki kontroli konsumpcji. Stanowi to poważne wyzwanie dla decydentów polityki zdrowotnej obsługujących ekonomicznie marginalne populacje i sugeruje, że niektórych problemów zdrowotnych populacji nie można odpowiednio rozwiązać bez świadomości skutków globalnego handlu.


title: Czasy pasażu błonnika i jelit.

text: 1. Czas pasażu jelit był badany u wegetarian i nie-wegetarian i odnosił się do spożycia błonnika pokarmowego i obecności choroby uchyłkowej. 2. Wegetarianie, którzy mają mniej choroby uchyłkowej niż niewegetarianie, mają szybszy czas przejścia. 3. Osoby z całkowitym spożyciem błonnika powyżej 30 g/d miały czas przejścia krótszy niż 75 godzin, podczas gdy 38% osób jedzących mniej miało czas przejścia przekraczający 75 godzin i wahający się do 124 godzin. 4. Stwierdzono, że osoby z chorobą uchyłkową mają szybszy czas przejścia niż osoby bez choroby. 5. Okrężnica może reagować na dietę ubogą w błonnik, stając się nadpobudliwością i skłonnością do choroby uchyłkowej lub hipoaktywnością prowadzącą do zaparć.


title: Częstość wypróżnień i zaparcia oraz ryzyko raka jelita grubego u mężczyzn w holenderskim badaniu kohortowym dotyczącym diety i raka.

text: Autorzy zbadali związki między wypróżnianiem a częstością zaparć i punktami końcowymi raka jelita grubego (CRC) u mężczyzn w ramach holenderskiego badania kohortowego dotyczącego diety i raka (n = 58 279) i zbadali, czy spożycie błonnika pokarmowego może modyfikować te związki. Po 13,3 latach (1986-1999) 1207 przypadków CRC i 1753 członków podkohorty było dostępnych do analiz kohortowych. Analizy wieloczynnikowe wykazały istotnie wyższy współczynnik ryzyka dla całkowitego CRC i raka odbytnicy u mężczyzn, którzy zgłaszali wypróżnienia 1-2 razy dziennie (druga najwyższa kategoria) w porównaniu z raz dziennie (CRC: współczynnik ryzyka (HR) = 1,29 95% przedział ufności (CI): 1,09, 1,53 (P(trend) < 0,001); rak odbytnicy: HR = 1,50, 95% CI: 1,15, 1,95 (P(trend) = 0,001)). Współczynniki ryzyka dla całkowitego CRC i raka odbytnicy były istotnie zmniejszone i najniższe u mężczyzn, którzy zgłaszali cierpienie na zaparcia czasami lub częściej w porównaniu z nigdy (CRC: HR = 0,76, 95% CI: 0,58, 0,98 (P(trend) = 0,02); rak: HR = 0,57, 95% CI: 0,35, 0,90 (P(trend) = 0,01). Nie zaobserwowano trendów w związku z ryzykiem raka proksymalnego lub dystalnego odcinka jelita grubego. Interakcje ze spożyciem błonnika pokarmowego nie były znaczące. W tym badaniu częste wypróżnienia wiązały się ze zwiększonym ryzykiem raka odbytnicy u mężczyzn, a zaparcia wiązały się ze zmniejszonym ryzykiem.


title: Masa kału, ryzyko raka okrężnicy i spożycie polisacharydów nieskrobiowych (błonnik pokarmowy)

text: Uważa się, że niska waga kału i powolny czas pasażu jelitowego są związane z ryzykiem raka jelita, ale istnieje niewiele opublikowanych danych definiujących nawyki jelit w różnych społecznościach. Dlatego zebrano dane dotyczące masy kału od 20 populacji w 12 krajach, aby dokładniej zdefiniować to ryzyko, a związek między masą kału a spożyciem w diecie polisacharydów nieskrobiowych (NSP) (błonnik pokarmowy) został określony ilościowo. U 220 zdrowych dorosłych z Wielkiej Brytanii, którzy starali się zebrać kał, mediana dobowej masy stolca wyniosła 106 g/dzień (mężczyźni 104 g/dzień; kobiety 99 g/dzień; P = 0,02), a czas przejścia przez całe jelito 60 godzin (mężczyźni, 55 godzin, kobiety 72 godziny, p = 0,05); 17% kobiet, ale tylko 1% mężczyzn wydalało < 50 g stolca/dzień. Dane z innych populacji na świecie pokazują, że średnia masa stolca waha się od 72 do 470 g/dzień i jest odwrotnie proporcjonalna do ryzyka raka okrężnicy (r = -0,78). Metaanaliza 11 badań, w których dobowa masa kału była dokładnie mierzona w 26 grupach osób (n = 206) na kontrolowanych dietach o znanej zawartości NSP, pokazuje istotną korelację między spożyciem błonnika a średnią dzienną masą stolca (r = 0,84). Masa stolca w wielu populacjach zachodnich jest niska (80-120 g/dzień), co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka okrężnicy. Wydalanie kału jest zwiększane przez dietetyczne NSP. Diety charakteryzujące się wysokim spożyciem NSP (około 18 g/dzień) wiążą się z masą kału 150 g/dzień i powinny zmniejszać ryzyko raka jelita.


title: PASSCLAIM — zdrowie jelit i odporność.

text: TŁO: Jelita i układ odpornościowy tworzą złożoną, zintegrowaną strukturę, która rozwinęła się, aby zapewnić skuteczne trawienie i obronę przed spożytymi toksynami i bakteriami chorobotwórczymi. Jednak istnieje duże zróżnicowanie w tym, co uważa się za normalne, zdrowe jelita i funkcje odpornościowe. Tak więc, chociaż możliwe jest zmierzenie wielu aspektów trawienia i odporności, trudniej jest zinterpretować korzyści dla poszczególnych osobników w zakresie zmienności uważanej za normalny zakres. Niemniej jednak ważne jest ustalenie standardów optymalnego funkcjonowania do użytku zarówno przez konsumenta, przemysł, jak i osoby zajmujące się zdrowiem publicznym. Przewód pokarmowy jest najczęściej przedmiotem oświadczeń funkcjonalnych i zdrowotnych, a na całym świecie istnieje już duży rynek żywności funkcjonalnej. CEL: Zdefiniowanie prawidłowego funkcjonowania jelit i układu odpornościowego oraz opisanie dostępnych metod jej pomiaru. WYNIKI: Zdefiniowaliśmy normalny nawyk jelit i czas pasażu, zidentyfikowaliśmy ich rolę jako czynników ryzyka choroby i sposób ich pomiaru. Podobnie próbowaliśmy zdefiniować zdrową florę jelitową pod względem dominujących rodzajów i ich metabolizmu oraz wymieniliśmy wiele różnorodnych i nowatorskich metod określania tych parametrów. Okazało się, że trudniej jest określić granice tego, co stanowi optymalne lub ulepszone opróżnianie żołądka, motorykę jelit, wchłanianie składników odżywczych i wody oraz funkcje narządów, takich jak wątroba, woreczek żółciowy i trzustka. Opisano wiele testów tych funkcji. Omówiliśmy dobre samopoczucie przewodu pokarmowego. Wrażenia płynące z jelit mogą być zarówno przyjemne, jak i nieprzyjemne. Jednak cechy dobrostanu są źle zdefiniowane i łączą się niepostrzeżenie z akceptowalnego w nieakceptowalny, stan, który jest subiektywny. Niemniej jednak uważamy, że jest to ważny obszar dla przyszłej pracy i rozwoju metod. Układ odpornościowy jest jeszcze trudniejszy do oceny ilościowej. Kiedy jest wadliwy, wtedy pojawiają się problemy kliniczne, ale jest to stan rzadki. Wrodzony i adaptacyjny układ odpornościowy działają synergistycznie i obejmują wiele czynników komórkowych i humoralnych. System adaptacyjny jest niezwykle wyrafinowany, a pomiędzy dwoma ramionami odporności istnieje duża redundancja, która zapewnia solidną obronę. Regularnie odkrywane są nowe aspekty funkcji układu odpornościowego. Nie jest jasne, czy można „poprawić” funkcję odpornościową. Pomiar aspektów funkcji odpornościowej jest możliwy, ale nie ma jednego testu, który określi stan lub zdolność funkcjonalną układu odpornościowego. Badania na ludziach są często ograniczone możliwością pobrania próbki tylko krwi lub wydzielin, takich jak ślina, ale należy pamiętać, że w danym momencie krąży tylko 2% limfocytów, co ogranicza interpretację danych. Zalecamy ocenę wydolności funkcjonalnej układu odpornościowego poprzez: pomiar określonych funkcji komórek ex vivo. pomiar odpowiedzi in vivo na prowokację, np. g. zmiana przeciwciała we krwi lub odpowiedź na antygeny. określenie częstości występowania i nasilenia infekcji w populacjach docelowych podczas naturalnie występujących epizodów lub w odpowiedzi na atenuowane patogeny.


title: Nieprawidłowości cytologiczne w aspiratach płynów sutkowych kobiet z ciężkimi zaparciami.

text: Związek między dysplazją nabłonkową w aspiratach sutkowych płynu sutkowego a częstością wypróżnień badano u 1481 kobiet rasy białej. Wystąpił istotny pozytywny związek z dysplazją (współczynnik ryzyka 4,5; 95% przedział ufności 1,9-11,9) u kobiet zgłaszających ciężkie zaparcia, tj. dwa lub mniej wypróżnień tygodniowo, czego nie zaobserwowano u kobiet zgłaszających więcej niż jeden wypróżnienie dziennie. Kobiety, które wypróżniały się raz dziennie lub co drugi dzień, miały podwyższone wskaźniki ryzyka. Nieprawidłowości cytologiczne w nabłonku piersi związane z ciężkimi zaparciami mogą mieć znaczenie w badaniach nad dietą i chorobami piersi, ponieważ stwierdzono, że flora jelitowa metabolizuje sole żółciowe i estrogeny wydzielane przez wątrobę do przewodu pokarmowego – proces, który może nasilać ciężkie zaparcia .


title: Diety i poziomy hormonów u kobiet po menopauzie z rakiem piersi lub bez.

text: Rola diety w ryzyku raka piersi (BC) jest niejasna. Błonnik może zmniejszyć ryzyko BC poprzez krążenie jelitowo-wątrobowe estrogenów. Zbadaliśmy związek między dietą a hormonami płciowymi u kobiet po menopauzie z BC lub bez. Zrekrutowano 31 kobiet po menopauzie (10 wszystkożerców, 11 wegetarian i 10 wszystkożerców BC). Zapisy żywieniowe (5 dni) i poziomy hormonów (3 dni) oceniano 4 razy w ciągu 1 roku. Wegetarianie wykazali niższy stosunek tłuszczu do błonnika, wyższe spożycie błonnika całkowitego i zbożowego (g/d)/masę ciała (kg), znacznie niższy poziom siarczanu estronu, estradiolu, wolnego estradiolu, wolnego testosteronu i utlenione estrogeny pierścienia D i znacznie wyższy poziom globuliny wiążącej hormony płciowe niż u pacjentów z BC. Błonnik był spożywany w nieco większych ilościach przez wszystkożerne niż przez osobniki BC. Osoby wszystkożerne miały znacznie niższy poziom testosteronu i siarczanu estronu w osoczu, ale wyższą globulinę wiążącą hormony płciowe niż osoby z BC. Nie stwierdzono różnic dla 16-utlenowanych estrogenów z moczu. Jednak stosunek 2-MeO-E1/2-OH-E1 był istotnie niższy u wszystkożerców niż w grupie BC. Stosunek ten jest pozytywnie powiązany ze stosunkiem tłuszcz/błonnik. Podsumowując, testosteron może przyczyniać się do wywoływania zmian w poziomie estrogenów katecholowych i 16-natlenionych estrogenów. Stosunek tłuszcz/błonnik wydaje się być użyteczny w ocenie wpływu diety na metabolizm estrogenu.


title: Nawyki żywieniowe i zachorowalność na raka piersi wśród adwentystów dnia siódmego.

text: Zapadalność na raka piersi była monitorowana w kohorcie 20 341 kalifornijskich adwentystów dnia siódmego, które wypełniły szczegółowy kwestionariusz dotyczący stylu życia w 1976 roku i były obserwowane przez 6 lat. W ciągu około 115 000 osobolat obserwacji wykryto 215 potwierdzonego histologicznie pierwotnego raka piersi. Średni wiek w momencie rozpoznania wynosił 66 lat, co wskazuje na serię przypadków głównie po menopauzie. Ustalone czynniki ryzyka raka piersi wykazały w tych danych silny związek z ryzykiem. Wiek pierwszego żywego urodzenia, historia raka piersi u matki, wiek w okresie menopauzy, poziom wykształcenia i otyłość były istotnie związane z ryzykiem. Jednak rosnące spożycie produktów pochodzenia zwierzęcego o wysokiej zawartości tłuszczu nie wiązało się w spójny sposób ze zwiększonym ryzykiem raka piersi. Również nawyki żywieniowe dzieciństwa i wczesnych nastolatków (wegetariańskie i niewegetariańskie) nie były związane z późniejszym ryzykiem zachorowania na raka piersi w wieku dorosłym. Ponadto pochodny wskaźnik procentu kalorii pochodzących z tłuszczu zwierzęcego w wieku dorosłym nie był istotnie związany z ryzykiem. Wyniki te utrzymywały się po jednoczesnym kontrolowaniu innych, potencjalnie mylących zmiennych, przy użyciu modeli regresji proporcjonalnego hazardu Coxa.


title: Wzorce wydalania estrogenów i poziomy w osoczu u wegetarianek i kobiet wszystkożernych.

text: Przebadaliśmy 10 wegetarianek i 10 niewegetarianek przed menopauzą czterokrotnie w odstępie około czterech miesięcy. W każdym okresie badania uczestnicy prowadzili trzydniowe zapisy żywieniowe, a estrogeny mierzono w próbkach osocza, moczu i kału. Wegetarianie spożywali mniej tłuszczu niż wszystkożercy (30 procent wszystkich kalorii, w porównaniu z 40 procent) i więcej błonnika (28 g dziennie, w porównaniu z 12 g). Stwierdzono dodatnią korelację między masą kału a wydalaniem estrogenów z kałem w obu grupach (p < 0,001), przy czym wegetarianie mieli większą masę kału i zwiększone wydalanie estrogenów z kałem. Wydalanie estriolu z moczem było niższe u wegetarian (p < 0,05), a stężenie estronu i estradiolu w osoczu było ujemnie skorelowane z wydalaniem estrogenu z kałem (p = 0,005). Wśród wegetarian aktywność beta-glukuronidazy bakterii kałowych była istotnie obniżona (p = 0,05). Doszliśmy do wniosku, że wegetarianki mają zwiększone wydalanie kału, co prowadzi do zwiększonego wydalania estrogenu z kałem i zmniejszonego stężenia estrogenu w osoczu.


title: Stosowanie witamin i minerałów oraz ryzyko raka prostaty: studium nadzoru kontrolno-przypadkowego

text: Wprowadzenie Wiele badań oceniało związek między stosowaniem suplementów witaminowych i mineralnych a ryzykiem raka prostaty, uzyskując niejednoznaczne wyniki. Metody Autorzy zbadali związek stosowania multiwitamin oraz kilku pojedynczych suplementów witaminowo-mineralnych z ryzykiem raka prostaty wśród 1706 przypadków raka prostaty i 2404 dopasowanych grup kontrolnych, korzystając z danych ze szpitalnego badania Case-Control Surveillance Study przeprowadzonego w Stany Zjednoczone. Iloraz szans (OR) i 95% przedziały ufności (CI) dla ryzyka raka prostaty oszacowano przy użyciu modelu warunkowej regresji logistycznej. Wyniki W przypadku stosowania multiwitamin, które nie zawierały cynku, wielozmienne ilorazy szans raka prostaty wynosiły odpowiednio 0,6 przez 1–4 lata, 0,8 przez 5–9 lat i 1,2 przez 10 lat więcej (p dla trendu = 0,70). Mężczyźni, którzy stosowali cynk przez 10 lat lub dłużej, w postaci multiwitaminy lub suplementu, mieli około 2-krotnie (OR=1,9, 95% CI: 1,0, 3,6) zwiększone ryzyko raka prostaty. Stosowanie witaminy E, beta-karotenu, kwasu foliowego i selenu nie było istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem raka prostaty. Wnioski Odkrycie, że długotrwałe przyjmowanie cynku z multiwitamin lub pojedynczych suplementów było związane z podwojeniem ryzyka raka prostaty, dodaje coraz więcej dowodów na niekorzystny wpływ cynku na powstawanie raka prostaty.


title: Spożycie błonnika i orzechów w okresie dojrzewania i występowania łagodnej proliferacyjnej choroby piersi

text: Cel Zbadaliśmy związek między spożyciem błonnika przez młodzież a proliferacją BBD, markerem zwiększonego ryzyka raka piersi, w badaniu Nurses’ Health Study II. Metody Spośród 29 480 kobiet, które wypełniły kwestionariusz dotyczący diety w szkole średniej w 1998 r., zidentyfikowano 682 przypadki proliferacji BBD i potwierdzono je w scentralizowanym przeglądzie patologicznym w latach 1991-2001. Do oszacowania współczynnika ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI). Wyniki Kobiety w najwyższym kwintylu spożycia błonnika w okresie dorastania miały o 25% niższe ryzyko proliferacji BBD (wieloczynnikowy HR (95% CI): 0,75 (0,59; 0,96), trend p = 0,01) niż kobiety w najniższym kwintylu. Spożywanie orzechów i jabłek w szkołach średnich było również związane ze znacznie zmniejszonym ryzykiem BBD. Kobiety spożywające ≥2 porcje orzechów tygodniowo miały o 36% niższe ryzyko (wieloczynnikowy HR (95% CI): 0,64 (0,48; 0,85), trend p < 0,01) niż kobiety spożywające <1 porcję na miesiąc. Wyniki były zasadniczo takie same, gdy analizę ograniczono do przypadków prospektywnych (n = 142) zdiagnozowanych po zwróceniu kwestionariusza dotyczącego diety w szkole średniej. Wnioski Wyniki te potwierdzają hipotezę, że spożycie błonnika i orzechów w okresie dojrzewania wpływa na późniejsze ryzyko chorób piersi i może sugerować realne sposoby zapobiegania rakowi piersi.


title: Stosowanie multiwitaminy a ryzyko śmiertelności i zachorowań na raka

text: Chociaż w Stanach Zjednoczonych powszechnie stosuje się suplementy multiwitaminowe/mineralne, skuteczność tych suplementów w zapobieganiu chorobom przewlekłym lub przedwczesnej śmierci jest niejasna. Aby ocenić związek stosowania multiwitamin ze śmiertelnością i rakiem, autorzy prospektywnie zbadali te powiązania wśród 182 099 uczestników włączonych do wieloetnicznego badania kohortowego w latach 1993-1996 na Hawajach i Kalifornii. W ciągu średnio 11 lat obserwacji zidentyfikowano 28 851 zgonów. W modelach proporcjonalnego ryzyka Coxa kontrolujących używanie tytoniu i inne potencjalne czynniki zakłócające nie znaleziono powiązań między używaniem multiwitamin a śmiertelnością ze wszystkich przyczyn (dla użytkowników i nieużywających: współczynnik ryzyka = 1,07, 95% przedział ufności: 0,96, 1,19 dla mężczyzn; ryzyko współczynnik = 0,96, 95% przedział ufności: 0,85, 1,09 dla kobiet), choroby sercowo-naczyniowe lub rak. Odkrycia nie różniły się między podgrupami pod względem pochodzenia etnicznego, wieku, wskaźnika masy ciała, wcześniej istniejącej choroby, stosowania pojedynczych suplementów witaminowo-mineralnych, stosowania hormonalnej terapii zastępczej i palenia tytoniu. Nie było również dowodów wskazujących na to, że stosowanie multiwitamin wiązało się z ryzykiem raka, ogólnie lub w głównych lokalizacjach, takich jak płuca, jelita grubego, prostata i pierś. Podsumowując, nie było wyraźnego spadku lub wzrostu śmiertelności z wszystkich przyczyn, chorób układu krążenia lub raka oraz zachorowalności na ogólne lub poważne nowotwory wśród użytkowników suplementów multiwitaminowych.


title: Strukturalne podstawy specyficzności androgenów i syntezy estrogenów w ludzkiej aromatazie

text: Aromataza cytochrom P450 jest jedynym enzymem u kręgowców, o którym wiadomo, że katalizuje biosyntezę wszystkich estrogenów z androgenów1–3. Inhibitory aromatazy stanowią zatem terapię pierwszego rzutu estrogenozależnego raka piersi3,4. W trzyetapowym procesie, każdy etap wymaga 1 mola O2, 1 mola NADPH i sprzężenia z jego partnerem redoks, reduktazą cytochromu P450, aromataza przekształca androstendion, testosteron i 16α-hydroksytestosteron w estron, 17β-estradiol i 17β,16α- odpowiednio estriol1–3. Pierwsze dwa etapy to etapy hydroksylacji C19-metylu, a trzeci obejmuje aromatyzację steroidowego pierścienia A, unikalnego dla aromatazy. Podczas gdy większość P450 nie jest wysoce selektywna względem substratów, to charakterystyczna androgenna specyficzność odróżnia aromatazę. Struktura tego enzymu błony retikulum endoplazmatycznego od dziesięcioleci pozostaje nieznana, co utrudnia wyjaśnienie mechanizmu biochemicznego. Tutaj przedstawiamy strukturę krystaliczną ludzkiej aromatazy łożyskowej, jedynej dotychczas wykrystalizowanej naturalnej ssaczej, pełnej długości P450 i P450 w szlakach biosyntezy hormonów. W przeciwieństwie do aktywnych miejsc wielu mikrosomalnych P450, które metabolizują leki i ksenobiotyki, aromataza ma szczelinę specyficzną dla androgenów, która ściśle wiąże cząsteczkę androstendionu. Reszty hydrofobowe i polarne znakomicie uzupełniają szkielet steroidowy. Lokalizacje katalitycznie ważnych pozostałości rzucają światło na mechanizm reakcji. Względne zestawienie hydrofobowego regionu końca aminowego z otworem do szczeliny katalitycznej pokazuje, dlaczego zakotwiczenie w błonie jest konieczne, aby substraty lipofilowe uzyskały dostęp do miejsca aktywnego. Molekularne podstawy androgennej specyficzności enzymu i unikalny mechanizm katalityczny mogą zostać wykorzystane do opracowania inhibitorów aromatazy nowej generacji.


title: Fitochemikalia do profilaktyki raka piersi poprzez ukierunkowanie na aromatazę.

text: Aromataza jest enzymem cytochromu P450 (CYP19) i jest enzymem ograniczającym szybkość konwersji androgenów do estrogenów. Tłumienie produkcji estrogenu in situ poprzez hamowanie aromatazy jest obecną strategią leczenia hormonowrażliwych nowotworów piersi. Opracowano leki hamujące aromatazę, które są obecnie stosowane jako terapia uzupełniająca raka piersi u kobiet po menopauzie z hormonozależnym rakiem piersi. Naturalne związki zostały szeroko przebadane pod kątem ważnych efektów biologicznych, takich jak działanie przeciwutleniające, przeciwnowotworowe i przeciwwirusowe. W znacznej liczbie badań zbadano również właściwości hamujące aromatazę różnych ekstraktów roślinnych i fitochemikaliów. Identyfikacja naturalnych związków hamujących aromatazę może być użyteczna zarówno z punktu widzenia chemoprewencji, jak i przy opracowywaniu nowych leków hamujących aromatazę. W tym przeglądzie zostaną omówione ekstrakty z całej żywności i wspólne klasy fitochemikaliów, które zostały zbadane pod kątem potencjalnej aktywności hamującej aromatazę. Przeanalizujemy zgłoszone hamowanie aromatazy, dane kinetyczne i możliwe zmiany strukturalne, które mogą hamować lub wzmacniać interakcję fitochemikaliów z enzymem aromatazy.


title: Wskaźniki zapadalności na raka piersi u kobiet w USA nie spadają.

text: WPROWADZENIE: W kilku publikacjach odnotowano dalszy spadek zachorowalności na raka piersi wśród białych kobiet, po spadku o około 7% w latach 2002-2003. Jednak żadne z tych raportów nie dotyczyło wyłącznie trendu po 2003 roku. W tym artykule zbadaliśmy zachorowalność na raka piersi wśród białych kobiet nie-latynoskich (NH) w latach 2003-2007 w celu ustalenia, czy spadek zachorowalności na raka piersi rzeczywiście utrzymywał się do 2007 roku. trzy grupy rasowe/etniczne. METODY: Wskaźniki zapadalności na raka piersi obliczono na podstawie rasy/pochodzenia etnicznego, wieku i statusu ER przy użyciu danych z rejestrów Surveillance, Epidemiology i End Results (SEER) 12 za lata 2000-2007. Rozpowszechnienie stosowania hormonów po menopauzie obliczono za pomocą National Health Interview Survey dane z lat 2000, 2005 i 2008. WYNIKI: W latach 2003-2007 ogólna zapadalność na raka piersi nie zmieniła się znacząco wśród kobiet rasy białej NH w żadnej grupie wiekowej. Jednak wskaźniki rosły (2,7% rocznie) w przypadku raków piersi ER+ w wieku 40-49 lat i spadły w przypadku raków piersi ER- w wieku 40-49 i 60-69 lat. i latynoskie kobiety. Stosowanie hormonów nadal spadało od 2005 do 2008 roku we wszystkich grupach, chociaż spadki te były mniejsze w porównaniu do tych z lat 2000-2005. WNIOSKI: Gwałtowny spadek częstości występowania raka piersi, który miał miejsce w latach 2002-2003 wśród białych kobiet NH nie utrzymał się. 2007. WPŁYW: Potrzebne są dalsze badania, aby lepiej zrozumieć najnowsze trendy w raku piersi. ©2011 AACR.


title: Rak przewodowy in situ: terminologia, klasyfikacja i historia naturalna.

text: Rak przewodowy in situ (DCIS) odnosi się do komórek nabłonka sutka, które stały się „rakowe”, ale nadal znajdują się w swoim normalnym miejscu w przewodach i zrazikach. W takim przypadku rak oznacza nieprawidłowy wzrost komórek nabłonka, które gromadzą się wewnątrz i znacznie rozszerzają przewody i zraziki. DCIS jest nowotworem nieprowadzącym do śmierci, ponieważ pozostaje w swoim normalnym miejscu. Jednak DCIS jest bardzo ważny, ponieważ jest bezpośrednim prekursorem inwazyjnych nowotworów piersi, które są potencjalnie śmiertelne. Ten artykuł zawiera ogólny przegląd DCIS, w tym perspektywę historyczną, metody klasyfikacji, obecną perspektywę i przyszłe cele.


title: Spożycie w diecie jest związane z obciążeniem ciała ftalanów w próbce reprezentatywnej w skali kraju

text: Informacje podstawowe Ftalany są związkami stosowanymi w szerokiej gamie produktów konsumenckich. Jednak udział spożycia w diecie w ekspozycji na ftalany nie został dobrze określony. Cel Celem tego badania była ocena wpływu różnych rodzajów żywności na ekspozycję na ftalany. Ftalany są substancjami chemicznymi budzącymi obawy ze względu na wysoki poziom mierzony u ludzi i środowiska, a także toksyczność wykazaną w badaniach na zwierzętach i ograniczonych badaniach epidemiologicznych. Wcześniejsze badania, choć ograniczone, sugerowały, że ftalany zanieczyszczają żywność w różnych krajach. Metody Przeprowadziliśmy eksploracyjną analizę danych zebranych w ramach National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) 2003–2004. Powiązania między spożyciem diety (ocenione na podstawie 24-godzinnego przeglądu diety) dla różnych rodzajów żywności (mięso, drób, ryby, owoce, warzywa i produkty mleczne) a metabolitami ftalanów mierzonymi w moczu przeanalizowano przy użyciu wielokrotnej regresji liniowej. Wyniki Odkryliśmy, że metabolity ftalanu di-(2-etyloheksylu) (DEHP) oraz metabolity ftalanu o dużej masie cząsteczkowej były związane ze spożyciem drobiu. Ftalan monoetylu, metabolit ftalanu dietylu (DEP), był związany ze spożyciem warzyw, zwłaszcza pomidorów i ziemniaków. Dyskusja Wyniki te, w połączeniu z wynikami poprzednich badań, sugerują, że dieta jest ważną drogą przyjmowania ftalanów. Potrzebne są dalsze badania, aby określić źródła zanieczyszczenia żywności tymi toksycznymi chemikaliami i opisać poziomy zanieczyszczenia żywności w USA w dużej, reprezentatywnej próbce z USA.


title: Dobór płciowy i anatomia narządów płciowych samców naczelnych.

text: Korelacje między systemem godowym a różnymi aspektami anatomii narządów płciowych sugerują silny wpływ doboru płciowego na morfologię narządów płciowych. Testujemy powszechność wpływu, sprawdzając, czy taksony naczelnych, u których może nastąpić wzmożony dobór płciowy (te z systemami kojarzenia wielu samców), posiadają, jak oczekiwano, stosunkowo więcej kolczastych penisów niż taksony z innymi systemami kojarzenia. Jak większość małpiatek, ale niewiele małp człekokształtnych (małpy i małpy człekokształtne) posiada kolce prącia, a ponieważ dominujące systemy kojarzeń tych dwóch taksonów różnią się, brane są pod uwagę ograniczenia taksonomiczne. Dobór płciowy najwyraźniej nie oddziałuje na kolce prącia w taki sam sposób, jak na inne aspekty anatomii narządów płciowych: kolczaste nie jest największe u wielu samców taksonów małpiatek ani człekokształtnych. U niektórych taksonów kolce mogą stymulować gotowość i synchronizację rozrodczą w sytuacjach, w których obie płcie żyją osobno i nie mają innych środków komunikowania stanu rozrodczego (rozproszone systemy społeczne i „skradzione” kopulacje pozaparowe), ale istnieją problemy z hipotezą, tak jak to robią z ideą, że kolce są zaangażowane w znakowanie zapachem. Wydaje się, że albo kolce prącia pełnią kilka funkcji, albo kolczystość prącia u naczelnych i innych rzędów pozostaje do wyjaśnienia.


title: Narażenie na ftalany i zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi u dzieci w wieku szkolnym.

text: TŁO: W bardzo niewielu badaniach zbadano związek między zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) a ekspozycją na ftalany u ludzi. Celem pracy było zbadanie wpływu ftalanów na objawy ADHD u dzieci w wieku szkolnym. METODY: Przeprowadzono przekrojowe badanie stężenia ftalanów w moczu i uzyskano wyniki oceny objawów ADHD i dysfunkcji neuropsychologicznej w zakresie uwagi i impulsywności od 261 koreańskich dzieci w wieku 8-11 lat. WYNIKI: Ftalan mono-2-etyloheilu (MEHP) i ftalan mono-2-etylo-5-oksoheksylu (MEOP) dla metabolitów ftalanu di-2-etyloheksylu (DEHP) i ftalanu mono-n-butylu (MNBP) dla metabolitów ftalanu dibutylu (DBP) mierzono w próbkach moczu. Średnie stężenia MEHP, MEOP i MNBP wynosiły 34,0 mikrog/dl (SD = 36,3; zakres: 2,1-386,7), 23,4 mikrog/dl (SD = 23,0; zakres: 0,75-244,8) i 46,7 mikrog/l ( SD = 21,4; zakres: 13,2-159,3). Po uwzględnieniu zmiennych towarzyszących, wyniki ADHD oceniane przez nauczycieli były istotnie związane z metabolitami DEHP, ale nie z metabolitami DBP. Znaleźliśmy również istotne zależności między stężeniami metabolitów w moczu dla DBP a liczbą błędów pominięć i prowizji w ciągłych testach wydajności (CPT) po skorygowaniu o współzmienne. WNIOSEK: Niniejsze badanie wykazało silny pozytywny związek między metabolitami ftalanów w moczu a objawami ADHD u dzieci w wieku szkolnym.


title: Zmniejszenie odległości odbytowo-płciowej u niemowląt płci męskiej z prenatalną ekspozycją na ftalany

text: Prenatalna ekspozycja na ftalany upośledza funkcję jąder i skraca odległość odbytowo-płciową (AGD) u samców gryzoni. Przedstawiamy dane z pierwszego badania oceniającego AGD i inne pomiary narządów płciowych w odniesieniu do prenatalnej ekspozycji na ftalany u ludzi. Standaryzowany pomiar AGD uzyskano u 134 chłopców w wieku 2–36 miesięcy. AGD była istotnie skorelowana z objętością prącia (R = 0,27, p = 0,001) oraz odsetkiem chłopców z niepełnym zstąpieniem jąder (R = 0,20, p = 0,02). Zdefiniowaliśmy wskaźnik anogenitalny (AGI) jako AGD podzielony przez wagę podczas badania [AGI = AGD/masa (mm/kg)] i obliczyliśmy AGI skorygowany względem wieku za pomocą analizy regresji. Przebadaliśmy dziewięć metabolitów monoestru ftalanu, mierzonych w prenatalnych próbkach moczu, jako predyktory AGI skorygowanego względem wieku w analizach regresyjnych i kategorycznych, które obejmowały wszystkich uczestników z prenatalnymi próbkami moczu (n = 85). Stężenia w moczu czterech metabolitów ftalanów [ftalanu monoetylu (MEP), ftalanu mono-n-butylu (MBP), ftalanu monobenzylu (MBzP) i ftalanu monoizobutylu (MiBP)] były odwrotnie proporcjonalne do AGI. Po dostosowaniu do wieku w momencie badania wartości p dla współczynników regresji wahały się od 0,007 do 0,097. Porównując chłopców z prenatalnym stężeniem MBP w najwyższym kwartylu z tymi w najniższym kwartylu, iloraz szans dla krótszego niż oczekiwano AGI wyniósł 10,2 (95% przedział ufności, 2,5 do 42,2). Odpowiednie ilorazy szans dla MEP, MBzP i MiBP wynosiły odpowiednio 4,7, 3,8 i 9,1 (wszystkie wartości p < 0,05). Zdefiniowaliśmy sumaryczny wynik ftalanu, aby określić ilościowo wspólną ekspozycję na te cztery metabolity ftalanów. Skorygowany do wieku AGI zmniejszył się znacząco wraz ze wzrostem wyniku ftalanu (wartość p dla nachylenia = 0,009). Zaobserwowane tutaj powiązania między rozwojem męskich narządów płciowych a ekspozycją na ftalany są zgodne z powiązanym z ftalanami zespołem niepełnej wirylizacji, który odnotowano u gryzoni narażonych w okresie prenatalnym. Mediana stężeń metabolitów ftalanów, które są związane z krótkim AGI i niepełnym zejściem jąder, jest niższa od wartości stwierdzonych w jednej czwartej populacji kobiet w Stanach Zjednoczonych, na podstawie próby ogólnokrajowej. Dane te potwierdzają hipotezę, że prenatalna ekspozycja na ftalany na poziomie środowiskowym może niekorzystnie wpływać na rozwój rozrodczy mężczyzn.


title: Biodostępność naturalnych karotenoidów w ludzkiej skórze w porównaniu z krwią.

text: Składniki odżywcze mają duży wpływ na funkcje i strukturę skóry. Przeciwutleniacze chronią warstwę podporową skóry przed szkodliwym działaniem promieniowania oraz działaniem wolnych rodników. Brak odpowiednich metod powoduje, że właściwości farmakokinetyczne przenoszonych do skóry karotenoidów aplikowanych ogólnoustrojowo pozostają słabo poznane. W tym badaniu naturalny ekstrakt z jarmużu lub olej placebo podawano doustnie 22 zdrowym ochotnikom przez 4 tygodnie. Biodostępność karotenoidów oceniono za pomocą nieinwazyjnej rezonansowej spektroskopii Ramana na skórze dłoni i czoła. Do analizy surowicy krwi zastosowano standardową metodę HPLC. Poziomy karotenoidów we krwi i skórze znacznie wzrosły podczas badania, ale w porównaniu z wartościami w surowicy krwi, wzrosty w skórze były opóźnione i zależały od obszaru skóry, jak również od karotenoidu. Likopen, mierzony jako niski w ekstrakcie, zwiększa się bardziej w skórze w porównaniu z krwią, co wskazuje, że naturalna mieszanina ekstraktu stabilizuje sieć antyoksydacyjną w skórze. Po zakończeniu suplementacji karotenoidy spadały znacznie szybciej we krwi niż w skórze. Opóźniony spadek w skórze może wskazywać na obwodową funkcję buforową skóry dla karotenoidów. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zabarwienie skóry twarzy wpływa na postrzegane zdrowie ludzkich twarzy

text: Wielu badaczy badało wpływ stanu skóry, w tym tekstury i koloru, na postrzeganie zdrowia, wieku i atrakcyjności ludzkich twarzy. Skupili się na rozkładzie koloru twarzy, jednorodności pigmentacji lub jakości skóry. W tym miejscu badamy rolę ogólnego koloru skóry w określaniu postrzegania zdrowia na podstawie twarzy, umożliwiając uczestnikom manipulowanie częściami skóry na skalibrowanych pod względem koloru zdjęciach twarzy rasy kaukaskiej wzdłuż osi kolorów CIELab. Aby poprawić zdrowy wygląd, uczestnicy zwiększyli zaczerwienienie skóry (a*), zapewniając dodatkowe wsparcie dla wcześniejszych ustaleń, że kolor krwi skóry poprawia zdrowy wygląd twarzy. Uczestnicy zwiększyli również zażółcenie skóry (b*) i jasność (L*), co sugeruje rolę wysokiego zabarwienia karotenoidów i niskiej zawartości melaniny w zdrowym wyglądzie twarzy. Opisane tutaj preferencje kolorystyczne przypominają czerwone i żółte barwy wskazujące na zdrowie wielu gatunków zwierząt.


title: Zmienność zawartości jodu w powszechnie dostępnych na rynku wodorostach jadalnych.

text: Wodorosty dietetyczne, powszechne w Azji i w azjatyckich restauracjach, stały się częścią popularnej kuchni międzynarodowej. Aby lepiej zrozumieć możliwość wystąpienia dysfunkcji tarczycy wywołanej jodem, zebraliśmy próbki najpopularniejszych wodorostów dietetycznych dostępnych ze źródeł komercyjnych w Stanach Zjednoczonych, a także próbki dostarczone przez kombajny z Kanady, Tasmanii i Namibii. W sumie przeanalizowano 12 różnych gatunków wodorostów pod kątem zawartości jodu i stwierdzono, że waha się od 16 mikrog/g (+/-2) w nori (Porphyra tenera) do ponad 8165 +/- 373 mikrog/g w jednej próbce przetworzonych wodorostów. granulki (substytut soli) wykonane z Laminaria digitata. Zbadaliśmy zmienność warunków przed zbiorami w małym badaniu dwóch wodorostów z Namibii (Laminaria pallida i Ecklonia maxima) i stwierdziliśmy, że zawartość jodu była najniższa w bielonych słońcem ostrzach (514 +/- 42 mikrog/g), a najwyższa w świeżo cięte młode ostrza (6571 +/- 715 mikrog/g). Jod jest rozpuszczalny w wodzie podczas gotowania i może parować w wilgotnych warunkach przechowywania, co utrudnia oszacowanie średniej zawartości jodu w przygotowywanej żywności. Możliwe, że niektóre azjatyckie dania z wodorostów mogą przekroczyć tolerowany górny poziom spożycia jodu wynoszący 1100 mikrog/d.


title: Indukowana jodem niedoczynność tarczycy u noworodków wtórna do spożycia wodorostów przez matkę: powszechna praktyka w niektórych kulturach azjatyckich w celu promowania ...

text: Łagodny niedobór jodu jest uznanym problemem w Australii i Nowej Zelandii. Jednak nadmiar jodu może powodować niedoczynność tarczycy u niektórych niemowląt. Przedstawiamy dwa przypadki, które ilustrują ryzyko nadmiernego spożycia jodu w diecie podczas ciąży i karmienia piersią. Opisują również kulturową praktykę spożywania zupy z wodorostów w celu promowania podaży mleka matki. Chociaż ostatnio najwięcej uwagi poświęcono niedoborowi jodu w australijskich dietach, nie należy przeoczyć odwrotnej sytuacji. Ani uczta, ani głód nie są pożądane. © 2011 Autorzy. Dziennik Pediatrii i Zdrowia Dziecka © 2011 Wydział Pediatrii i Zdrowia Dziecka (Royal Australasian College of Physicians).


title: Nadczynność tarczycy spowodowana nadmiernym spożyciem kiełbas.

text: Nadczynność tarczycy wynika z nadmiernej produkcji hormonów tarczycy. Jest to zwykle spowodowane chorobą Gravesa-Basedowa, ale egzogenne hormony tarczycy mogą prowadzić do podobnych objawów. Rozpoznanie tych ostatnich jest trudne, ponieważ nadmierne przyjmowanie hormonów tarczycy zwykle nie jest dopuszczone ani rozpoznane. Według naszej wiedzy egzogenna nadczynność tarczycy spowodowana przez żywność skażoną tarczycą została opisana dwukrotnie, ale nie w Holandii. 77-letni mężczyzna przedstawiony w Przychodni Chorób Wewnętrznych z wynikami laboratoryjnymi nadczynności tarczycy. Podczas badania fizykalnego nie stwierdzono nieprawidłowych wyników. Przeciwciała przeciwko receptorowi hormonu tyreotropowego (TSH) nie były wykrywalne. Scyntygrafia tarczycy z użyciem 123I wykazała wychwyt poniżej 1%. Rozpoznano nieme zapalenie tarczycy i oczekiwano na naturalny przebieg, ale bez poprawy wartości tarczycy. Tyreoglobulina była bardzo niska. Dalsza anamneza wykazała nadmierne dzienne spożycie kiełbasy. W kiełbasach tych wykrywano hormony tarczycy. Gdy pacjent przestał je jeść, stał się i pozostał w stanie eutyreozy. Sprawa wskazuje na znaczenie dokładnej anamnezy.


title: Toksyczność jodu po spożyciu mleka sojowego i wodorostów morskich wiąże się z poważną dysfunkcją tarczycy.

text: Opisujemy szereg przypadków dysfunkcji tarczycy u dorosłych związanych ze spożyciem marki mleka sojowego wyprodukowanego z kombu (wodorosty morskie) oraz przypadek niedoczynności tarczycy u noworodka, którego matka piła to mleko. Donosimy również o dwóch przypadkach niedoczynności tarczycy u noworodków związanych z przyjmowaniem przez matkę wodorostów zrobionych na zupę. Stwierdzono, że produkty te zawierają wysoki poziom jodu. Pomimo rosnącej świadomości niedoboru jodu, potencjalna toksyczność jodu, szczególnie pochodzącego ze źródeł takich jak wodorosty morskie, jest gorzej rozpoznana.


title: Niektóre podgrupy kobiet w wieku rozrodczym w Stanach Zjednoczonych mogą być narażone na niedobór jodu.

text: Spożywanie odpowiedniej ilości jodu podczas ciąży ma kluczowe znaczenie dla rozwoju neurologicznego płodu. Nawet niewielki niedobór może upośledzać zdolności poznawcze. Ważnymi źródłami jodu w Stanach Zjednoczonych są produkty mleczne i sól jodowana. Chociaż w populacji USA tradycyjnie uważa się, że jod jest wystarczający, mediana stężenia jodu w moczu (UIC) spadła o 50% od lat 70. XX wieku. Przeanalizowaliśmy dane NHANES z lat 2001-2006 z testów punktowych jodu w moczu u ciężarnych (n = 326), karmiących (n = 53) oraz nieciężarnych i niekarmiących (n = 1437) kobiet w wieku rozrodczym (15-44 lata). Wykorzystaliśmy kryteria WHO do określenia poziomu jodu (mediana UIC: 150-249 μg/l wśród kobiet w ciąży; > lub=100 μg/l wśród kobiet karmiących; oraz 100-199 μg/l wśród kobiet niebędących w ciąży i niew okresie laktacji). Stan jodowy kobiet w ciąży był na granicy poziomu (mediana UIC = 153 µg/l; 95% CI = 105-196), w okresie laktacji (115 µg/l; 95% CI = 62-162) i nieciężarnych, niekarmiących (130 µg /L; 95% CI = 117-140) kobietom wystarczało jodu. Spożycie produktów mlecznych było ważnym czynnikiem wpływającym na status jodu zarówno wśród kobiet w ciąży, jak i kobiet niebędących w ciąży, nie karmiących piersią, a te, które nie spożywają produktów mlecznych, mogą być narażone na niedobór jodu. Chociaż do potwierdzenia tych wyników potrzebne są większe próbki, wyniki te budzą obawy dotyczące statusu jodowego kobiet w ciąży i kobiet w wieku rozrodczym, które nie spożywają produktów mlecznych. Poziom jodu wśród amerykańskich kobiet powinien być monitorowany, szczególnie w podgrupach zagrożonych niedoborem jodu.


title: Stan jodu i funkcja tarczycy wegetarian i wegan z rejonu Bostonu

text: Kontekst: Odpowiednia ilość jodu w diecie jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania tarczycy. Stan jodu i czynność tarczycy amerykańskich wegetarian i wegan nie były wcześniej badane. Ekspozycja środowiskowa na nadchlorany i tiocyjaniany (inhibitory wychwytu jodu przez tarczycę) może niekorzystnie wpływać na czynność tarczycy. Cel: Celem badania była ocena stanu jodu i funkcji tarczycy amerykańskich wegetarian (spożywaj produkty roślinne, jaja, mleko; powstrzymuj się od mięsa, drobiu, ryb, skorupiaków) i wegan (unikaj wszelkich produktów pochodzenia zwierzęcego) może mieć wpływ na działanie nadchloranów i rodanków w środowisku. Projekt i otoczenie: Była to przekrojowa ocena stężenia jodu, nadchloranu i tiocyjanianu w moczu oraz funkcji tarczycy w surowicy u wegetarian i wegan z okolic Bostonu. Badani: Zrekrutowano stu czterdziestu jeden badanych (78 wegetarian, 63 wegan); jeden weganin został wykluczony. Wyniki: Mediana stężenia jodu w moczu wegan (78,5 μg/litr; zakres 6,8–964,7 μg/litr) była niższa niż wegetarian (147,0 μg/litr; zakres 9,3–778,6 μg/litr) (p < 0,01). Po uwzględnieniu palenia papierosów (potwierdzone stężeniem kotyniny w moczu) i spożycia pokarmów bogatych w tiocyjaniany mediana stężenia rodanku w moczu wegan (630 μg/litr; zakres 108-3085 μg/litr) była wyższa niż wegetarian (341 μg/litr; zakres 31). -1963 μg/litr) (p < 0,01). Nie było różnic między grupami w stężeniach nadchloranu w moczu (p = 0,75), TSH (p = 0,46) i wolnej T4 (p = 0,77). Poziomy jodu, nadchloranu i tiocyjanianu w moczu nie były związane z TSH (p = 0,59) lub wolną T4 (p = 0,14), nawet po skorygowaniu o wiele zmiennych. Wnioski: wegetarianom w USA wystarczająca jest ilość jodu. Weganie amerykańscy mogą być narażeni na niskie spożycie jodu, a weganki w wieku rozrodczym powinny suplementować 150 μg jodu dziennie. Ekspozycje środowiskowe na nadchlorany i tiocyjaniany nie są związane z dysfunkcją tarczycy w tych grupach.


title: Związek między izolacją gronkowca złocistego tydzień po wycieleniu a wydajnością mleka, liczbą komórek somatycznych, klinicznym zapaleniem wymienia i ubojem...

text: W 178 norweskich stadach mlecznych oceniono krowy, u których wyizolowano Staphylococcus aureus około 1 tydzień po wycieleniu i udoju, liczbę komórek somatycznych (SCC), kliniczne zapalenie wymienia (CM) oraz ryzyko uboju w pozostałej laktacji. Do porównania wydajności mleka i SCC zastosowano modele mieszane z powtarzanymi pomiarami, a do oszacowania współczynnika ryzyka CM i uboju zastosowano analizy przeżycia. Średnio krowy z izolatem Staph. aureus miał znacznie wyższy SCC niż krowy bez hodowli. Jeśli nie stosowano poudojowej dezynfekcji strzyków (PMTD), średnie wartości SCC wynosiły 42 000, 61 000, 68 000 i 77 000 komórek/ml dla krów bez gronkowca. izolat aureus, ze Staph. aureus wyizolowany odpowiednio w 1 ćwiartce, w 2 ćwiartkach i ponad 2 ćwiartkach. Jeśli zastosowano PMTD z jodem, średnie SCC wynosiły 36 000; 63 000; odpowiednio 70 000 i 122 000. Krowy pierwiastek z pozytywnym wynikiem testu na obecność gronkowca. aureus miał taką samą krzywą mleczności jak krowy bez hodowli, z wyjątkiem tych ze Staph. aureus izolowany w więcej niż 2 kwartałach. Wyprodukowały o 229 kg mniej podczas laktacji 305 dni. Wieloródki z izolacją gronkowca. aureus w co najmniej 1 ćwiartce produkował 94-161 kg mniej mleka odpowiednio w 2. i > 3. porodzie, a te z izolacją w więcej niż 2 ćwiartkach produkowały o 303-390 kg mniej niż wieloródki bez hodowli podczas 305-dniowej laktacji. W porównaniu z krowami bez hodowli, współczynnik ryzyka CM i uboju krów z izolacją Staph. aureus w co najmniej 1 kwartale wynosił odpowiednio 2,0 (1,6-2,4) i 1,7 (1,5-1,9). Stwierdzono zmniejszenie ryzyka SCC i CM u krów bez hodowli, w których zastosowano PMTD z jodem, co wskazuje, że PMTD z jodem ma działanie zapobiegawcze u już zdrowych krów. Dla krów z pozytywnym wynikiem testu na Staph. aureus w ponad 2 kwartałach po wycieleniu, jod PMTD miał negatywny wpływ na ryzyko CM i SCC przez pozostałą laktację.


title: Powrót do kretynizmu.

text: Endemiczny kretynizm obejmuje dwa zespoły: częstsze zaburzenie neurologiczne z uszkodzeniem mózgu, mutyzm głuchy, zez i niedowład spastyczny nóg oraz rzadszy zespół ciężkiej niedoczynności tarczycy, opóźnienia wzrostu i mniej poważnych zaburzeń psychicznych. Oba stany są spowodowane niedoborem jodu w diecie i można im zapobiegać, korygując niedobór jodu przed ciążą. Endemiczny kretynizm jest obecnie uwzględniony w spektrum skutków niedoboru jodu w populacji określanej jako „zaburzenia niedoboru jodu (IDD)”, które obejmuje również szeroki zakres słabszych defektów poznawczych, którym można zapobiegać poprzez korektę niedoboru jodu . Niedobór jodu jest obecnie uznawany przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) za najczęstszą przyczynę uszkodzenia mózgu, której można zapobiec, a ryzyko jej wystąpienia przekracza 2 miliardy w 130 krajach. Światowy program prewencyjny Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) osiągnął 68% zużycia soli jodowanej w gospodarstwach domowych do roku 2000 w porównaniu z mniej niż 20% przed rokiem 1990. Copyright 2009 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.