title: Wpływ otyłości na zespół policystycznych jajników: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: Podczas gdy wiele kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) ma nadwagę, otyłość lub centralną otyłość, wpływ nadwagi na wyniki PCOS jest niespójny. Przegląd miał na celu ocenę wpływu nadwagi, otyłości i otyłości centralnej na cechy rozrodcze, metaboliczne i psychologiczne PCOS. Przeszukano MEDLINE, EMBASE, CINAHL, Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) i PSYCINFO w celu uzyskania wyników badań według kategorii wskaźnika masy ciała lub rozkładu tkanki tłuszczowej. Dane przedstawiono jako średnią różnicę lub współczynnik ryzyka (95% przedział ufności). Przegląd ten obejmował 30 kwalifikujących się badań. Kobiety z nadwagą lub otyłe z PCOS miały obniżoną globulinę wiążącą hormony płciowe (SHBG), podwyższony całkowity testosteron, wskaźnik wolnych androgenów, hirsutyzm, glikemię na czczo, insulinę na czczo, homeostatyczny model oceny – wskaźnik insulinooporności i pogorszenie profilu lipidowego. Otyłość znacząco pogorszyła wszystkie mierzone wyniki metaboliczne i reprodukcyjne, z wyjątkiem hirsutyzmu, w porównaniu z kobietami o normalnej wadze z PCOS. Kobiety z nadwagą nie miały różnic w całkowitym testosteronie, hirsutyzmie, całkowitym cholesterolu i cholesterolu o niskiej gęstości lipoprotein w porównaniu z kobietami o prawidłowej wadze i nie miały różnic w SHBG i całkowitym testosteronie w porównaniu z kobietami otyłymi. Otyłość centralna była związana z wyższym poziomem insuliny na czczo. Wyniki te sugerują, że zapobieganie i leczenie otyłości jest ważne w leczeniu PCOS. © 2012 Autorzy. recenzje otyłości © 2012 Międzynarodowe Stowarzyszenie Badań nad Otyłością.


title: Rola spożycia macy (Lepidium meyenii) na poziom interleukiny-6 w surowicy i stan zdrowia populacji zamieszkujących peruwiańskie środkowe Andy na wysokości powyżej 4000 m n.p.m.

text: Lepidium meyenii (Maca) to roślina, która rośnie na wysokości ponad 4000 metrów nad poziomem morza w centralnych peruwiańskich Andach. Hipokotyle tej rośliny są tradycyjnie spożywane ze względu na ich właściwości odżywcze i lecznicze. Celem tego badania było określenie stanu zdrowia na podstawie kwestionariusza jakości życia związanej ze zdrowiem (HRQL) (SF-20) oraz poziomu interleukiny 6 (IL-6) w surowicy osób, które są konsumentami maca. W tym celu zaprojektowano badanie przekrojowe, które miało zostać przeprowadzone na 50 osobach z Junin (4100 m): 27 osób było konsumentami maca, a 23 nie było konsumentami. Badanie SF-20 służy do uzyskania sumarycznej miary stanu zdrowia. Oceniono test wstawania z krzesła i siadania (SUCSD) (do oceny funkcji kończyn dolnych), pomiar hemoglobiny, ciśnienie krwi, poziom hormonów płciowych, poziom IL-6 w surowicy oraz wynik przewlekłej choroby górskiej (CMS). Stosunek testosteronu do estradiolu (P<0,05), IL-6 (P<0,05) i wynik CMS były niższe, podczas gdy ocena stanu zdrowia była wyższa u konsumentów maca w porównaniu do osób niekonsumujących (P<0,01). Większy odsetek konsumentów maca pomyślnie ukończył test SUCSD w porównaniu z osobami niebędącymi konsumentami (P<0,01), wykazując istotny związek z niższymi wartościami IL-6 w surowicy (P<0,05). Podsumowując, konsumpcja macy wiązała się z niskim poziomem IL-6 w surowicy, a co za tym idzie z lepszymi wynikami stanu zdrowia w badaniu SF-20 i niskimi wynikami przewlekłej choroby górskiej.


title: Wpływ metforminy w porównaniu z dietą niskokaloryczną na poziom białka C-reaktywnego w surowicy i insulinooporność u kobiet otyłych i z nadwagą z poli...

text: Cel: Celem pracy była ocena skuteczności metforminy w porównaniu z dietą niskokaloryczną na poziom białka C-reaktywnego (CRP) i markerów insulinooporności u kobiet z otyłością i nadwagą z zespołem policystycznych jajników (PCOS). MATERIAŁ I METODY: Czterdzieści kobiet z indeksem masy ciała ≥ 27 i PCOS zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej metforminę lub dietę niskokaloryczną i oceniono je przed i po 12-tygodniowym okresie leczenia. U każdego pacjenta oceniono wysokowrażliwe CRP (hs-CRP) i markery insulinooporności (IR), ocenę modelu homeostazy-IR, ilościową kontrolę insulinowrażliwości oraz stosunek glukozy na czczo do insuliny. WYNIKI: Łącznie 10 osób nie ukończyło badania (trzech pacjentów w grupie metforminy i siedmiu pacjentów w grupie diety) i łącznie 30 osób ukończyło badanie (17 osób w grupie metforminy i 13 osób w grupie diety ). Stężenie hs-CRP w surowicy istotnie spadło zarówno w grupie metforminy (5,29 ± 2,50 vs 3,81 ± 1,99, p = 0,008), jak i diecie (6,08 ± 2,14 vs 4,27 ± 1,60, p = 0,004). Nie było istotnych różnic w średnim spadku hs-CRP między dwiema grupami. Spadek poziomu hs-CRP był istotnie skorelowany z obwodem talii w grupie dietetycznej (r = 0,8, p < 0,001). Wpływ diety niskokalorycznej z 5-10% redukcją masy ciała na markery insulinooporności (ocena modelu homeostazy – IR, stosunek glukozy na czczo do insuliny, ilościowy wskaźnik kontroli insulinowrażliwości) był lepszy niż terapia metforminą (p = 0,001). WNIOSKI: Chociaż zmniejszenie masy ciała ma taką samą skuteczność jak metformina w obniżaniu poziomu hs-CRP w surowicy, było znacznie bardziej skuteczne w poprawie insulinooporności u kobiet z PCOS otyłych i z nadwagą. © 2012 Autorzy. Journal of Obstetrics and Gynecology Research © 2012 Japońskie Towarzystwo Położnictwa i Ginekologii.


title: Wpływ herbaty majerankowej (Origanum majorana) na profil hormonalny kobiet z zespołem policystycznych jajników: randomizowane kontrolowane badanie pilotażowe.

text: Wstęp: W tradycyjnej medycynie ziele majeranku (Origanum majorana) jest lokalnie znane ze swojej zdolności do przywracania równowagi hormonalnej i regulowania cyklu miesiączkowego. Dlatego to pilotażowe badanie miało na celu zbadanie wpływu herbaty majerankowej na profil hormonalny kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) w randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu. METODY: Dwudziestu pięciu pacjentów przydzielono do otrzymywania herbaty majerankowej lub herbaty placebo dwa razy dziennie przez 1 miesiąc (grupa interwencyjna: n = 14; grupa placebo: n = 11). Parametrami hormonalnymi i metabolicznymi mierzonymi na początku, jak i po interwencji były: hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, progesteron, estradiol, testosteron całkowity, siarczan dehydroepiandrosteronu (DHEA-S), insulina i glukoza na czczo, ocena modelu homeostazy dla insulinooporności (HOMA-IR) i stosunku glukozy do insuliny. WYNIKI: Herbata majerankowa znacząco obniżyła poziom DHEA-S i insuliny na czczo (P < 0,05) o średnią (SD) odpowiednio 1,4 (0,5) μmol L-1 i 1,9 (0,8) μU mL-1. W porównaniu z grupą placebo zmiana była istotna tylko dla DHEA-S (p = 0,05), ale nie dla insuliny (p = 0,08). HOMA-IR nie uległ znaczącemu zmniejszeniu w grupie interwencyjnej (p = 0,06), chociaż zmiana była istotna w porównaniu z grupą placebo (p < 0,05). WNIOSKI: Wyniki uzyskane w niniejszym badaniu wskazują na korzystny wpływ herbaty majerankowej na profil hormonalny kobiet z PCOS, ponieważ stwierdzono, że poprawia wrażliwość na insulinę i obniża poziom androgenów nadnerczowych. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić te wyniki i zbadać aktywne składniki i mechanizmy przyczyniające się do tak potencjalnie korzystnego działania ziela majeranku. © 2015 Brytyjskie Stowarzyszenie Dietetyczne Ltd.


title: Diety wegańskie o niskim indeksie glikemicznym lub niskokaloryczne diety odchudzające dla kobiet z zespołem policystycznych jajników: randomizowane kontrolowane badanie wykonalności.

text: Celem tego randomizowanego programu pilotażowego była ocena wykonalności interwencji dietetycznej wśród kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) porównując dietę wegankę z dietą niskokaloryczną (niskokaloryczną). Kobiety z nadwagą (wskaźnik masy ciała 39,9 ± 6,1 kg/m2) z PCOS (n = 18; wiek 27,8 ± 4,5 lat; 39% rasy czarnej), które doświadczały niepłodności, zostały zrekrutowane do udziału w 6-miesięcznej randomizowanej masie ciała badanie strat dostarczane za pośrednictwem poradnictwa żywieniowego, poczty e-mail i Facebooka. Masę ciała i spożycie diety oceniano po 0, 3 i 6 miesiącach. Postawiliśmy hipotezę, że utrata wagi byłaby większa w grupie wegan. Attriation był wysoki po 3 (39%) i 6 miesiącach (67%). Wszystkie analizy zostały przeprowadzone jako cel leczenia i przedstawione jako mediana (zakres międzykwartylowy). Uczestnicy wegańscy stracili znacznie więcej masy ciała po 3 miesiącach (-1,8% [-5,0%, -0,9%] wegan, 0,0 [-1,2%, 0,3%] lowcal; P = 0,04), ale nie było różnicy między grupami po 6 miesiącach (P = 0,39). Korzystanie z grup na Facebooku było istotnie związane z procentową utratą masy ciała po 3 (P < 0,001) i 6 miesiącach (P = 0,05). Uczestnicy wegańscy wykazywali większy spadek energii (-265 [-439, 0] kcal/d) i spożycia tłuszczu (-7,4% [-9,2%, 0] energii) po 6 miesiącach w porównaniu z uczestnikami o niskiej zawartości kalorii (0 [0] , 112] kcal/d, P = 0,02; 0 [0, 3,0%] energii, P = 0,02). Te wstępne wyniki sugerują, że zaangażowanie w media społecznościowe i przyjęcie diety wegańskiej może być skuteczne w promowaniu krótkotrwałej utraty wagi wśród kobiet z PCOS; jednak, aby potwierdzić te wyniki, potrzebne jest większe badanie, które dotyczy potencjalnie wysokich wskaźników ścierania. Copyright © 2014 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Charakterystyka kliniczna i biochemiczna kobiet z zespołem policystycznych jajników w Nadrenii Północnej-Westfalii.

text: Zespół policystycznych jajników (PCOS), definiowany jako połączenie oligojanowulacji i hiperandrogenizmu, dotyka ponad 5% kobiet w wieku rozrodczym. Wydaje się, że ważną rolę w jej patogenezie odgrywa insulinooporność i hiperinsulinemia. Tutaj przedstawimy charakterystykę kohorty PCOS z Nadrenii Północnej-Westfalii w Niemczech. Cechy kliniczne, wywiad rodzinny oraz parametry endokrynologiczne i metaboliczne zostały zapisane prospektywnie od 200 kolejnych pacjentów. Wszyscy pacjenci byli oceniani pod kątem insulinooporności i funkcji komórek beta za pomocą doustnego testu tolerancji glukozy. Dane pacjentów porównano z danymi 98 kobiet z grupy kontrolnej w tym samym wieku. Pacjenci z PCOS wykazywali istotnie wyższe BMI, masę tkanki tłuszczowej i poziom androgenów, a także zaburzony metabolizm glukozy i insuliny. Dodatni wywiad rodzinny dotyczący PCOS i cukrzycy był częstszy u pacjentów z PCOS. Insulinooporność (71%) była najczęstszym zaburzeniem metabolicznym u pacjentów z PCOS, następnie otyłość (52%) i dyslipidemia (46,3%), z częstością 31,5% dla zespołu metabolicznego. Białko C-reaktywne i inne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego były często podwyższone nawet u młodych pacjentów z PCOS. Chociaż charakterystyka kliniczna i parametry endokrynologiczne tej niemieckiej kohorty PCOS były heterogeniczne, były porównywalne z tymi z innych populacji rasy kaukaskiej.


title: Skład diety w leczeniu zespołu policystycznych jajników: przegląd systematyczny w celu uzyskania wytycznych opartych na dowodach.

text: Chociaż zarządzanie stylem życia jest zalecane jako leczenie pierwszego rzutu zespołu policystycznych jajników (PCOS), optymalny skład diety jest niejasny. Celem tego badania było porównanie wpływu różnych składów diety na wyniki antropometryczne, rozrodcze, metaboliczne i psychologiczne w PCOS. Przeprowadzono przeszukanie literatury (przeglądy Australasian Medical Index, CINAHL, EMBASE, Medline, PsycInfo i EBM; ostatnie wyszukiwanie przeprowadzono 19 stycznia 2012 r.). Kryteriami włączenia były kobiety z PCOS, które nie przyjmowały leków przeciw otyłości oraz wszystkie diety odchudzające lub podtrzymujące, porównujące różne składy dietetyczne. Badania oceniano pod kątem ryzyka błędu systematycznego. Pobrano łącznie 4154 artykuły, a sześć artykułów z pięciu badań spełniało kryteria wyboru a priori, w tym 137 kobiet. Metaanalizy nie przeprowadzono z powodu klinicznej heterogeniczności czynników obejmujących uczestników, skład interwencji dietetycznej, czas trwania i wyniki. Istniały subtelne różnice między dietami, z większą utratą wagi w przypadku diety wzbogaconej w tłuszcze jednonienasycone; poprawa regularności miesiączki w diecie o niskim indeksie glikemicznym; podwyższony indeks wolnych androgenów w diecie wysokowęglowodanowej; większe zmniejszenie oporności na insulinę, fibrynogenu, cholesterolu całkowitego i lipoprotein o wysokiej gęstości w przypadku diety o niskiej zawartości węglowodanów lub niskiego indeksu glikemicznego; poprawa jakości życia przy diecie o niskim indeksie glikemicznym; oraz poprawa depresji i poczucia własnej wartości w przypadku diety wysokobiałkowej. Utrata masy ciała poprawiła obraz PCOS niezależnie od składu diety w większości badań. U wszystkich kobiet z nadwagą z PCOS należy dążyć do zmniejszenia masy ciała poprzez zmniejszenie spożycia kalorii przy odpowiedniej podaży składników odżywczych i zdrowych wyborach żywieniowych, niezależnie od składu diety. Copyright © 2013 Akademia Żywienia i Dietetyki. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Interwencja dietetyczna w porównaniu z metforminą w celu poprawy wyników reprodukcyjnych u kobiet z zespołem policystycznych jajników. Prospektywne badanie porównawcze.

text: CEL: Porównanie wyników klinicznych i wyników reprodukcyjnych u otyłych kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) po interwencji dietetycznej lub leczeniu metforminą. Metody: Czterdziestu sześciu pacjentów z PCOS było badanych prospektywnie w Prince Rashed Hospital, Irbid, Jordan, w okresie od stycznia 2003 do kwietnia 2005. Kobiety zostały losowo podzielone na 2 grupy: Grupie 1 (n=24) przepisano 1200-1400 kcal /dzienna dieta (25% białka, 25% tłuszczu i 50% węglowodanów plus 25-30 g błonnika tygodniowo). Grupie 2 (n=22) przydzielono 850 mg metforminy dwukrotnie w sposób ciągły. Obie kuracje kontynuowano przez 6 miesięcy. Porównano dane kliniczne i biochemiczne przed i po obu zabiegach oraz wyniki reprodukcyjne między dwiema grupami. WYNIKI: Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy obiema grupami pod względem wieku, wskaźnika masy ciała (BMI) i czasu trwania niepłodności. Obie grupy odnotowały istotną poprawę po leczeniu w zakresie cykli menstruacyjnych (66,7% i 68,2% w porównaniu z 12,5% i 18,2%) oraz znaczne zmniejszenie BMI (średnio 27,4 i 27,8 w porównaniu z 32,2 i 31,9), poziomu hormonu luteinizującego (7,9 +/- 1,7 i 6,9 +/- 1,8 wobec 11,8 +/- 2,2 i 11,5 +/- 1,8) oraz stężenie androgenu (testosteron, androstendion, siarczan dehydroepiandrosteronu). Wyniki kliniczne, biochemiczne i reprodukcyjne, w tym cykl menstruacyjny, owulacja i wskaźniki ciąż były podobne w obu grupach po leczeniu. WNIOSEK: Złagodzenie hiperinsulinemii i hiperandrogenemii za pomocą interwencji dietetycznej lub leczenia metforminą znacząco poprawia cechy kliniczne i funkcje rozrodcze u kobiet z PCOS z nadwagą.


title: Skutki zwiększonego stosunku białka do węglowodanów w diecie u kobiet z zespołem policystycznych jajników.

text: Wstęp: Niektóre dowody sugerują, że dieta o wyższym stosunku białka do węglowodanów ma zalety metaboliczne w leczeniu zespołu policystycznych jajników (PCOS). CEL: Celem pracy było porównanie wpływu diety wysokobiałkowej (HP) z dietą standardowobiałkową (SP) u kobiet z PCOS. PROJEKT: Kontrolowane, 6-miesięczne badanie przeprowadzono u 57 kobiet PCOS. Kobiety zostały przydzielone poprzez minimalizację rang do jednej z następujących 2 diet bez ograniczeń kalorycznych: dieta HP (>40% energii z białka i 30% energii z tłuszczu) lub dieta SP (<15% energii z białka i 30% energii z tłuszczu). Kobiety otrzymywały comiesięczne porady dietetyczne. Na początku oraz 3 i 6 miesięcy wykonano pomiary antropometryczne i pobrano próbki krwi. WYNIKI: Siedem kobiet zrezygnowało z ciąży z powodu ciąży, 23 z innych powodów, a 27 kobiet ukończyło badanie. Dieta HP spowodowała większą utratę masy ciała (średnia: 4,4 kg; 95% CI: 0,3, 8,6 kg) i tkanki tłuszczowej (średnia: 4,3 kg; 95% CI: 0,9, 7,6 kg) niż dieta SP po 6 miesiącach. Obwód talii został zmniejszony bardziej przez dietę HP niż przez dietę SP. Dieta HP powodowała większy spadek glukozy niż dieta SP, która utrzymywała się po dostosowaniu do zmian masy ciała. Nie było różnic w testosteronie, globulinie wiążącej hormony płciowe i lipidach krwi między grupami po 6 miesiącach. Jednak dostosowanie do zmian masy ciała doprowadziło do znacznie niższych stężeń testosteronu w grupie z dietą SP niż w grupie z dietą HP. WNIOSEK: Zastąpienie węglowodanów białkiem w dietach ad libitum poprawia utratę wagi i poprawia metabolizm glukozy poprzez efekt, który wydaje się być niezależny od utraty wagi, a zatem wydaje się oferować ulepszone leczenie dietetyczne kobiet z PCOS.


title: Zespół policystycznych jajników: stanowisko Europejskiego Towarzystwa Endokrynologicznego.

text: Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest najczęstszym schorzeniem jajników związanym z nadmiarem androgenów u kobiet, co uzasadnia rosnące zainteresowanie endokrynologów. W ciągu ostatnich 2 dekad poczyniono wielkie wysiłki, aby zdefiniować ten syndrom. Obecność trzech różnych definicji rozpoznania PCOS odzwierciedla fenotypową heterogeniczność zespołu. Do rozpoznania wymagane są główne kryteria, które z kolei identyfikują różne fenotypy zgodnie z kombinacją różnych kryteriów. Ponadto istotny wpływ problemów metabolicznych, w szczególności insulinooporności i otyłości, na patogenezę PCOS oraz podatność na wcześniejsze niż oczekiwano występowanie stanów nietolerancji glukozy, w tym cukrzycy typu 2, potwierdza pogląd, że te aspekty należy brać pod uwagę, gdy zdefiniowanie fenotypu PCOS i planowanie potencjalnych strategii terapeutycznych u chorego. Niniejszy artykuł przedstawia krytyczną perspektywę endokrynną i europejską w debacie na temat definicji PCOS i podsumowuje wszystkie główne aspekty związane z czynnikami etiologicznymi, w tym zdarzeniami we wczesnym okresie życia, potencjalnie zaangażowanymi w rozwój choroby. Omówiono również narzędzia diagnostyczne PCOS, z naciskiem na laboratoryjną ocenę androgenów i innych potencjalnych biomarkerów dysfunkcji jajników i zaburzeń metabolicznych. Zwróciliśmy również szczególną uwagę na rolę otyłości, zaburzeń snu i neuropsychologicznych aspektów PCOS oraz na istotne aspekty patogenetyczne czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Ponadto omówiliśmy, jak ukierunkować wybory leczenia w oparciu o fenotyp i indywidualne potrzeby pacjenta. Na koniec zasugerowaliśmy potencjalne obszary przyszłych badań translacyjnych i klinicznych, ze szczególnym naciskiem na hormonalne i metaboliczne aspekty PCOS. © 2014 Europejskie Towarzystwo Endokrynologiczne.


title: Nawyki żywieniowe dorastających dziewcząt z zespołem policystycznych jajników.

text: Wiadomo, że fenotyp zespołu policystycznych jajników (PCOS) pogarsza się wraz z przyrostem masy ciała, zwiększonym spożyciem węglowodanów i siedzącym trybem życia. Celem pracy była ocena nawyków żywieniowych w grupie dorastających dziewcząt z PCOS. Młodzież z PCOS została zrekrutowana i poproszona o wypełnienie kwestionariusza na temat ich nawyków żywieniowych oraz pamiętnika dietetycznego, na podstawie którego obliczono ich spożycie kalorii i makroskładników. Wyniki porównano z wynikami z grupy osób zdrowych. Uwzględniono 35 kobiet z PCOS i 46 grup kontrolnych. Dziewczęta z PCOS rzadziej jadły płatki śniadaniowe (20,7 w porównaniu z 66,7%) iw rezultacie spożywały mniej błonnika niż osoby z grupy kontrolnej. Byli bardziej skłonni zjeść wieczorny posiłek (97,1 w porównaniu z 78,3%) i zjeść go ponad godzinę później w porównaniu z grupą kontrolną. Pomimo porównywalnych wskaźników masy ciała dziewczęta z PCOS spożywały średnio 3% dziennej nadwyżki kalorii w porównaniu z grupą kontrolną, która miała ujemne spożycie kalorii 0,72% (p = 0,047). Poprawa nawyków żywieniowych we wczesnym okresie dojrzewania u dziewcząt z PCOS może poprawić przyszłe problemy metaboliczne związane z predyspozycjami genetycznymi i pogorszonymi przez niezdrowy tryb życia.


title: Maca (L. meyenii) na poprawę funkcji seksualnych: przegląd systematyczny

text: Maca (Lepidium meyenii) to andyjska roślina z rodziny kapustowatych (musztarda). Donoszono, że preparaty z korzenia maca poprawiają funkcje seksualne. Celem tego przeglądu była ocena dowodów klinicznych przemawiających za lub przeciw skuteczności rośliny maca w leczeniu dysfunkcji seksualnych. Metody Przeszukaliśmy 17 baz danych od ich powstania do kwietnia 2010 r. i uwzględniliśmy wszystkie randomizowane badania kliniczne (RCT) dowolnego rodzaju maca w porównaniu z placebo w leczeniu zdrowych ludzi lub pacjentów z dysfunkcjami seksualnymi. Ryzyko błędu systematycznego w każdym badaniu oceniano za pomocą kryteriów Cochrane'a, a tam, gdzie było to możliwe, przeprowadzano statystyczne gromadzenie danych. Wybór badań, ekstrakcja danych i walidacje zostały przeprowadzone niezależnie przez dwóch autorów. Rozbieżności zostały rozwiązane poprzez dyskusję obu autorów. Wyniki Cztery RCT spełniły wszystkie kryteria włączenia. Dwa RCT sugerowały znaczący pozytywny wpływ maca na dysfunkcję seksualną lub pożądanie seksualne odpowiednio u zdrowych kobiet w okresie menopauzy lub zdrowych dorosłych mężczyzn, podczas gdy inne RCT nie wykazały żadnych skutków u zdrowych rowerzystów. W kolejnym RCT oceniano wpływ maca u pacjentów z zaburzeniami erekcji za pomocą Międzynarodowego Indeksu Dysfunkcji Erekcji-5 i wykazano znaczące efekty. Wnioski Wyniki naszego systematycznego przeglądu dostarczają ograniczonych dowodów na skuteczność macy w poprawie funkcji seksualnych. Jednak całkowita liczba badań, całkowita wielkość próby i średnia jakość metodologiczna badań pierwotnych były zbyt ograniczone, aby wyciągnąć jednoznaczne wnioski. Uzasadnione są bardziej rygorystyczne badania.


title: Skład i rozmieszczenie tkanki tłuszczowej u kobiet z zespołem policystycznych jajników.

text: CELE: Celem niniejszego badania było porównanie dystrybucji i akumulacji tkanki tłuszczowej u kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) i zdrowych grup kontrolnych dobranych pod względem wieku i wskaźnika masy ciała (BMI) oraz zbadanie związku między poziomami androgenów, insulinooporność i dystrybucja tłuszczu. MATERIAŁ I METODY: Trzydzieści jeden kobiet z PCOS i 29 zdrowych kobiet z grupy kontrolnej, dobranych pod względem wieku i BMI, oceniano pod względem grubości podskórnej tkanki tłuszczowej mierzonej za pomocą suwmiarki fałdów skórnych oraz składu ciała analizowanego za pomocą analizy impedancji bioelektrycznej. Próbki krwi pobrano w celu oznaczenia stężenia hormonu folikulotropowego, hormonu luteinizującego, 17beta-estradiolu, 17-hydroksyprogesteronu, podstawowej prolaktyny, testosteronu, siarczanu dehydroepiandrosteronu, globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG), androstendionu, insuliny i glukozy. Wrażliwość na insulinę oszacowano na podstawie stosunku glukoza/insulina na czczo, a wskaźnik wolnych androgenów (FAI) obliczono jako 100 x testosteron/SHBG. Różnice między średnimi analizowano testem t-Studenta lub testem U Manna-Whitneya w zależności od rozkładu danych. Przeprowadzono analizę korelacji między rozkładem tkanki tłuszczowej a parametrami dotyczącymi insulinooporności i androgenów. WYNIKI: FAI był istotnie wyższy u pacjentów z PCOS w porównaniu z grupą kontrolną (p = 0,001). Insulina na czczo była istotnie wyższa, a stosunek glukozy na czczo/insulina był istotnie niższy w grupie PCOS w porównaniu z grupą kontrolną (odpowiednio p = 0,03 i 0,001). W grupie kontrolnej było znacznie mniej podskórnej tkanki tłuszczowej niż u kobiet z PCOS w okolicy tricepsa (p = 0,04) i okolicy podłopatkowej (p = 0,04). Stosunek talii do bioder kobiet PCOS był znacznie wyższy niż w grupie kontrolnej (p = 0,04). WNIOSEK: Dystrybucja tkanki tłuszczowej typu górnej połowy jest związana z PCOS, wysokim poziomem wolnego testosteronu i insulinoopornością.


title: Ekstrakcja, oczyszczanie i działanie przeciwutleniające polisacharydów z macy (Lepidium meyenii).

text: Rozpuszczalne w wodzie polisacharydy oddzielono od wodnego ekstraktu maca (Lepidium meyenii) (MAE). Surowe polisacharydy odbiałczono metodą Sevaga. Podczas procesu przygotowania polisacharydów maca, amylaza i glukoamylaza skutecznie usuwały skrobię z polisacharydów maca. Cztery polisacharydy Lepidium meyenii (LMP) otrzymano poprzez zmianę stężenia etanolu w procesie strącania polisacharydów. Wszystkie LMP składały się z ramnozy, arabinozy, glukozy i galaktozy. Testy aktywności przeciwutleniającej wykazały, że LMP-60 wykazywał dobrą zdolność wychwytywania wolnych rodników hydroksylowych i rodników ponadtlenkowych przy 2,0 mg/ml, szybkość wychwytywania wynosiła odpowiednio 52,9% i 85,8%. Dlatego wyniki wykazały, że polisacharydy maca mają wysoką aktywność przeciwutleniającą i mogą być badane jako źródło związków bioaktywnych. Copyright © 2014 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: DHEA, DHEAS i PCOS.

text: Około 20-30% kobiet z PCOS wykazuje nadmierną produkcję prekursorów androgenów nadnerczowych (APA), głównie przy użyciu DHEAS jako ogólnego markera APA, a dokładniej syntezy DHEA. Rola nadmiaru APA w określaniu lub wywoływaniu PCOS jest niejasna, chociaż obserwacje u pacjentów z dziedzicznym nadmiarem APA (np. u pacjentów z niedoborem 21-hydroksylazy wrodzonym klasycznym lub nieklasycznym przerostem nadnerczy) wykazują, że nadmiar APA może skutkować podobnym do PCOS fenotyp. Odziedziczone defekty enzymów odpowiedzialnych za biosyntezę sterydów, czyli defekty metabolizmu kortyzolu, stanowią jedynie bardzo niewielką część kobiet cierpiących na hiperandrogenizm lub nadmiar APA. Wydaje się raczej, że kobiety z nadmiarem PCOS i APA mają uogólnioną przesadę steroidogenezy nadnerczowej w odpowiedzi na stymulację ACTH, chociaż nie mają one jawnej dysfunkcji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza. Ogólnie rzecz biorąc, czynniki pozanadnerczowe, w tym otyłość, stężenie insuliny i glukozy oraz wydzieliny jajnikowe, odgrywają ograniczoną rolę we wzroście wytwarzania APA obserwowanym w PCOS. Znaczące odziedziczalność APA, szczególnie DHEAS, stwierdzono w populacji ogólnej iu kobiet z PCOS; jednak garstka odkrytych do tej pory SNP odpowiada tylko za niewielką część dziedziczenia tych cech. Paradoksalnie, podobnie jak u mężczyzn, podwyższone poziomy DHEAS wydają się chronić przed ryzykiem sercowo-naczyniowym u kobiet, chociaż rola DHEAS w modulowaniu tego ryzyka u kobiet z PCOS pozostaje nieznana. Podsumowując, dokładna przyczyna nadmiaru APA w PCOS pozostaje niejasna, chociaż może odzwierciedlać uogólnioną i dziedziczną przesadę w biosyntezie androgenów o dziedzicznym charakterze. Copyright © 2014 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zorganizowany program ćwiczeń fizycznych a hipokaloryczna dieta hiperbiałkowa u otyłych pacjentek z zespołem policystycznych jajników z niepłodnością bezowulacyjną...

text: WPROWADZENIE: Modyfikacje stylu życia są z powodzeniem stosowane w leczeniu otyłych i otyłych kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS). Celem obecnego badania pilotażowego było (i) porównanie skuteczności programu zorganizowanego treningu wysiłkowego (SET) w zakresie funkcji rozrodczych z programem diety u otyłych pacjentów z PCOS oraz (ii) zbadanie ich skutków klinicznych, hormonalnych i metabolicznych w celu wyjaśnienia potencjalnie różne mechanizmy działania. Metody: Czterdziestu otyłych pacjentek z PCOS z niepłodnością bezowulacyjną poddano programowi SET (grupa SET, n = 20) i diecie niskokalorycznej hiperbiałkowej (grupa dietetyczna, n = 20). Dane kliniczne, hormonalne i metaboliczne oceniano na początku badania oraz po 12 i 24 tygodniach obserwacji. Pierwszorzędowym punktem końcowym był skumulowany wskaźnik ciąż. WYNIKI: Obie grupy miały podobne parametry demograficzne, antropometryczne i biochemiczne. Po interwencji zaobserwowano istotną poprawę cyklu miesiączkowego i płodności w obu grupach, bez różnic między grupami. Częstość miesiączek i wskaźnik owulacji były istotnie (P < 0,05) wyższe w grupie SET niż w grupie diet, ale zwiększony skumulowany wskaźnik ciąż nie był istotny. Masa ciała, wskaźnik masy ciała, obwód talii, wskaźniki insulinooporności i poziomy w surowicy globuliny wiążącej hormony płciowe, androstendionu i siarczanu dehydroepiandrosteronu zmieniły się istotnie (P < 0,05) w stosunku do wartości wyjściowych i były istotnie różne (P < 0,05) między obiema grupami. WNIOSKI: Zarówno SET, jak i interwencje dietetyczne poprawiają płodność u otyłych pacjentów z PCOS z niepłodnością bezowulacyjną. Stawiamy hipotezę, że w obu interwencjach poprawa wrażliwości na insulinę jest kluczowym czynnikiem zaangażowanym w przywrócenie funkcji jajników, ale potencjalnie działającym poprzez różne mechanizmy.


title: Parametry kliniczne, metaboliczne i endokrynologiczne w odpowiedzi na metforminę i zmianę stylu życia u kobiet z zespołem policystycznych jajników: losowo...

text: Celem tego badania była ocena wpływu metforminy jako dodatku do diety i ćwiczeń fizycznych na zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne u kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) w prospektywnym, podwójnie ślepym, randomizowanym badaniu kontrolnym placebo (PBO). Trzydzieści kobiet z insulinoopornością i PCOS otrzymało modyfikację stylu życia i 1500 mg metforminy lub placebo przez 4 miesiące. Przed i po leczeniu oceniano wskaźnik masy ciała, stosunek talii do bioder, ciśnienie krwi, hirsutyzm i wzorce miesiączkowania. Zmierzono stężenia gonadotropin, androgenów, progesteronu, glukozy, insuliny i lipidów w surowicy. Interwencje związane ze stylem życia spowodowały zbliżoną wagę i poprawę cyklu miesiączkowego w obu grupach. Znaczące zmniejszenie stężenia insuliny na czczo, wskaźnika HOMA, poziomu talii i testosteronu zaobserwowano tylko w przypadku metforminy. Nie stwierdzono istotnych zmian w poziomach androstendionu, siarczanu dehydroepiandrosteronu, gonadotropin i lipidów. Nie zaobserwowano żadnych innych zmian w hirsutyzmie ani ciśnieniu krwi. Odkrycia te sugerują, że metformina ma addytywny wpływ na dietę i ćwiczenia, poprawiając parametry hiperandrogenizmu i insulinooporności. Chociaż niewielki spadek masy ciała poprzez zmiany stylu życia może wystarczyć, aby poprawić cykle miesiączkowe u kobiet opornych na insulinę z PCOS.


title: Wpływ zmiany stylu życia na profil endokrynologiczny rozrodu u kobiet z zespołem policystycznych jajników: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Zespół policystycznych jajników (PCOS) dotyka 18–22% kobiet w wieku rozrodczym. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę oceniającą oczekiwane korzyści z interwencji związanych ze stylem życia (ćwiczenia plus dieta) na profil endokrynologiczny rozrodu u kobiet z PCOS. Potencjalne badania zidentyfikowano, systematycznie przeszukując PubMed, CINAHL i Cochrane Controlled Trials Registry (1966–30 kwietnia 2013 r.) przy użyciu kluczowych koncepcji PCOS. Znaczącą poprawę zaobserwowano u kobiet otrzymujących interwencję związaną ze stylem życia w porównaniu ze zwykłą opieką w zakresie poziomów hormonu folikulotropowego (FSH), średniej różnicy (MD) 0,39 IU/l (95% CI 0,09 do 0,70, P=0,01), globuliny wiążącej hormony płciowe ( SHBG), MD 2,37 nmol/l (95% CI 1,27 do 3,47, P<0,0001), całkowity testosteron, MD -0,13 nmol/l (95% CI od -0,22 do -0,03, p=0,008), poziomy androstendionu, MD −0,09  ng/dl (95% CI −0,15 do −0,03, p=0,005), poziomy wskaźnika wolnych androgenów (FAI), MD −1,64 (95% CI −2,94 do −0,35, p=0,01) i Ferriman-Gallwey (FG), MD -1,01 (95% CI -1,54 do -0,48, p=0,0002). Znaczącą poprawę zaobserwowano również u kobiet, które otrzymały interwencję polegającą na samym wysiłku fizycznym w porównaniu ze zwykłą opieką w zakresie poziomów FSH, MD 0,42 IU/l (95% CI 0,11 do 0,73, p=0,009), poziomy SHBG, MD 3,42 nmol/l (95% CI 0,11 do 6,73, p=0,04), całkowity poziom testosteronu, MD −0,16 nmol/l (95% CI −0,29 do −0,04, p=0,01), poziom androstendionu, MD −0,09 ng/dl (95% CI −0,16 do -0,03, p=0,004 i FG, MD -1,13 (95% CI -1,88 do -0,38, p=0,003). Nasze analizy sugerują, że interwencja związana ze stylem życia (dieta i ćwiczenia fizyczne) poprawia poziomy FSH, SHBG, całkowitego testosteronu, androstendionu i FAI oraz wynik FG u kobiet z PCOS.


title: Zmniejszenie biodostępnych hormonów płciowych poprzez kompleksową zmianę diety: randomizowane badanie dotyczące diety i androgenów (DIANA).

text: Wysoki poziom testosteronu i estradiolu w surowicy, których biodostępność może być zwiększona przez zachodnie nawyki żywieniowe, wydaje się być ważnym czynnikiem ryzyka pomenopauzalnego raka piersi. Postawiliśmy hipotezę, że dieta ad libitum uboga w tłuszcze zwierzęce i rafinowane węglowodany oraz bogata w żywność o niskim indeksie glikemicznym, jednonienasycone i wielonienasycone kwasy tłuszczowe n-3 oraz fitoestrogeny może korzystnie modyfikować profil hormonalny kobiet po menopauzie. Sto cztery kobiety po menopauzie wybrane spośród 312 zdrowych ochotniczek na podstawie wysokiego poziomu testosteronu w surowicy zostały losowo przydzielone do interwencji dietetycznej lub kontroli. Interwencja obejmowała intensywne doradztwo dietetyczne oraz specjalnie przygotowywane posiłki grupowe dwa razy w tygodniu przez 4,5 miesiąca. Głównymi miernikami wyników były zmiany poziomu testosteronu, estradiolu i globuliny wiążącej hormony płciowe w surowicy. W grupie interwencyjnej globulina wiążąca hormony płciowe znacznie wzrosła (z 36,0 do 45,1 nmol/litr) w porównaniu z grupą kontrolną (25 w porównaniu z 4%; P < 0,0001), a testosteron w surowicy spadł (z 0,41 do 0,33 ng/ml; -20 w porównaniu do -7% w grupie kontrolnej; P = 0,0038). Poziom estradiolu w surowicy również się zmniejszył, ale zmiana nie była znacząca. Grupa interwencji dietetycznej również istotnie zmniejszyła masę ciała (4,06 kg w porównaniu z 0,54 kg w grupie kontrolnej), stosunek talii do bioder, cholesterol całkowity, poziom glukozy na czczo i pole pod krzywą insulinową po doustnym teście tolerancji glukozy. Radykalna modyfikacja diety mająca na celu zmniejszenie oporności na insulinę, a także obejmująca zwiększone spożycie fitoestrogenów, zmniejsza biodostępność hormonów płciowych w surowicy u hiperandrogennych kobiet po menopauzie. Potrzebne są dodatkowe badania, aby ustalić, czy takie efekty mogą zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka piersi.


title: Optymalna dieta dla kobiet z zespołem policystycznych jajników?

text: Optymalna dieta to taka, która nie tylko zapobiega niedoborom składników odżywczych poprzez dostarczanie wystarczającej ilości składników odżywczych i energii dla wzrostu i reprodukcji człowieka, ale także promuje zdrowie i długowieczność oraz zmniejsza ryzyko chorób przewlekłych związanych z dietą. Skład optymalnej diety dla kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) nie jest jeszcze znany, ale taka dieta musi nie tylko wspomagać krótkoterminowo kontrolę masy ciała, objawy i płodność, ale także konkretnie ukierunkować długoterminowe ryzyko typu 2 cukrzyca, CVD i niektóre nowotwory. Ponieważ insulinooporność i kompensacyjna hiperinsulinemia są obecnie uznawane za kluczowy czynnik w patogenezie PCOS, stało się jasne, że zmniejszenie poziomu insuliny i poprawa wrażliwości na insulinę są istotnym elementem leczenia. Dieta odgrywa znaczącą rolę w regulacji poziomu glukozy i insuliny we krwi, jednak brakuje badań nad postępowaniem dietetycznym w PCOS, a większość badań skupiała się na ograniczeniu energii, a nie na składzie diety jako takim. Z dotychczasowego bilansu danych wynika, że zalecana jest dieta uboga w tłuszcze nasycone i bogata w błonnik, pochodząca głównie z pokarmów o niskim indeksie glikemicznym i węglowodanów. Ponieważ PCOS niesie ze sobą znaczne ryzyko metaboliczne, wyraźnie potrzebne są dalsze badania.


title: Randomizowane badanie wpływu dwóch rodzajów krótkoterminowych diet hipokalorycznych na utratę wagi u kobiet z zespołem policystycznych jajników.

text: CEL: Przeprowadziliśmy to badanie jako eksperyment pilotażowy w celu zbadania krótkoterminowego wpływu dwóch diet o różnym składzie na utratę masy ciała jako głównego wyniku u otyłych kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) poszukujących płodności. PROJEKT: Randomizowane badanie kliniczne. OTOCZENIE: Akademickie centrum medyczne. PACJENT(Y): Trzydzieści pięć otyłych kobiet z PCOS. INTERWENCJA(Y): Zbadaliśmy wpływ 1-miesięcznej interwencji dietetycznej na fenotyp PCOS. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do jednej z dwóch diet niskoenergetycznych; wysokobiałkowa (HP: 30% białka, 40% węglowodanów i 30% tłuszczu) lub wysokowęglowodanowa (HC: 15% białka, 55% węglowodanów i 30% tłuszczu). Zawartość tłuszczu utrzymywała się na stałym poziomie w obu dietach. GŁÓWNE MIARY REZULTATU: Pierwotny – zmiana masy ciała; Wtórne - biometryczne, hormonalne, lipidowe i lipoproteinowe oraz markery homeostazy glukozy i metabolizmu energetycznego. WYNIK(I): Badanie ukończyło 26 kobiet. Zarówno dieta HP (-3,7 +/- 1,9 kg), jak i HC (-4,4 +/- 1,5 kg) spowodowała znaczną utratę wagi, ale nie było znaczącej różnicy w średniej utracie wagi między dwiema grupami. Nie było również różnic między dietami pod względem różnych miar, w tym krążących androgenów, miar metabolizmu glukozy i leptyny. Jednak wpływ diety niskokalorycznej per se na poprawę nieprawidłowości metabolicznych i reprodukcyjnych w grupie kobiet z PCOS zaznaczył się spadkiem stężenia krążących androgenów (p=0,03), na czczo i powierzchni pod krzywą (AUC) insulin (P< 0,05) w 3-godzinnym doustnym teście tolerancji glukozy (OGTT) oraz poziomy leptyny na czczo i AUC (P<0,0001). Podczas badania wystąpiła duża częstość występowania krwawień miesiączkowych (14 z 26 pacjentek). WNIOSKI: Osoby, które ukończyły krótkoterminową dietę niskokaloryczną, odnotowały znaczną utratę masy ciała i znaczną poprawę w zakresie nieprawidłowości reprodukcyjnych i metabolicznych. Nie było większych korzyści z diety wysokobiałkowej. Przyszłe badania dietetyczne oceniające idealny skład diety niskokalorycznej u kobiet z PCOS będą wymagały dużej populacji badawczej i najprawdopodobniej będą wymagały wieloośrodkowego badania.


title: Kwas dokozaheksaenowy z hodowanych mikroalg hamuje wzrost komórek i indukuje apoptozę poprzez zwiększenie stosunku Bax/Bcl-2 w ludzkim raku piersi...

text: Kwas dokozaheksaenowy (DHA) to kwas tłuszczowy omega-3, który zawiera 22 węgle i 6 alternatywnych wiązań podwójnych w swoim łańcuchu węglowodorowym (22:6omega3). Wcześniejsze badania wykazały, że DHA z oleju rybiego kontroluje wzrost i rozwój różnych nowotworów; jednak wielokrotnie podnoszono kwestie bezpieczeństwa dotyczące zanieczyszczenia toksynami w oleju rybnym, co sprawia, że nie jest on już czystym i bezpiecznym źródłem kwasu tłuszczowego. Zbadaliśmy hamowanie wzrostu komórek DHA z hodowanych mikroalg Crypthecodinium cohnii (algal DHA [aDHA]) w ludzkich komórkach raka piersi MCF-7. aDHA wykazywał hamowanie wzrostu komórek raka sutka w zależności od dawki o 16,0% do 59,0% poziomu kontrolnego po 72-godzinnej inkubacji z 40 do 160 mikroM kwasu tłuszczowego. Cytometria przepływowa DNA wykazała, że komórki sub-G(1) lub komórki apoptotyczne indukowały aDHA od 64,4% do 171,3% poziomów kontrolnych po inkubacji z 80 mM kwasu tłuszczowego przez 24, 48 i 72 godziny. Badania Western blot pokazują ponadto, że aDHA nie moduluje ekspresji proapoptotycznego białka Bax, ale indukuje regulację w dół ekspresji antyapoptotycznego Bcl-2 w zależności od czasu, powodując wzrost stosunku Bax/Bcl-2 o 303,4% i 386,5% po 48- i 72-godzinne inkubacje odpowiednio z kwasem tłuszczowym. Wyniki tego badania sugerują, że DHA z hodowanych mikroalg jest również skuteczny w kontrolowaniu wzrostu komórek rakowych i że obniżenie poziomu antyapoptotycznego Bcl-2 jest ważnym krokiem w indukowanej apoptozie.


title: Kwasy tłuszczowe omega-3 w żywieniu i medycynie: rozważenie oleju z mikroalg jako wegetariańskiego źródła EPA i DHA.

text: Suplementacja długołańcuchowymi kwasami tłuszczowymi omega-3 EPA/DHA może być współzapobiegawcza i koterapeutyczna. Aktualne badania sugerują zwiększenie nagromadzonych długołańcuchowych kwasów omega-3 dla korzyści zdrowotnych i jako medycyny naturalnej w kilku głównych chorobach. Jednak wielu uważa, że roślinne źródła omega-3 są odżywczo i terapeutycznie równoważne kwasom omega-3 EPA/DHA zawartym w oleju rybim. Chociaż jest zdrowa, biokonwersja prekursora ALA do EPA jest nieefektywna, a produkcja DHA jest prawie nieobecna, co ogranicza ochronną wartość suplementacji ALA z np. oleju lnianego. Wraz z zanieczyszczeniami niektóre ryby nabywają wysoki poziom EPA/DHA jako gatunki drapieżne. Jednak źródłem EPA/DHA w ekosystemach wodnych są glony. Niektóre mikroalgi wytwarzają wysoki poziom EPA lub DHA. Teraz dostępny jest ekologiczny olej z mikroalg, bogaty w DHA. Badania kliniczne z olejem bogatym w DHA wskazują na porównywalną skuteczność do oleju rybnego w ochronie przed czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego poprzez obniżenie poziomu triglicerydów w osoczu i stresu oksydacyjnego. W niniejszym przeglądzie omówiono 1) kwasy tłuszczowe omega-3 w żywieniu i medycynie; 2) omega-3 w fizjologii i regulacji genów; 3) możliwe mechanizmy ochronne EPA/DHA w głównych chorobach, takich jak choroba wieńcowa serca, miażdżyca, rak i cukrzyca typu 2; 4) wymagania EPA i DHA dotyczące bezpieczeństwa oleju z ryb; oraz 5) oleje bogate w EPA i DHA z mikroalg oraz najnowsze wyniki kliniczne.


title: Skuteczność domowych metod mycia w kontrolowaniu skażenia mikrobiologicznego powierzchni świeżych produktów.

text: Wiele wysiłku skupiono na odkażaniu świeżych produktów na poziomie handlowym; jednak dla konsumenta dostępnych jest niewiele opcji. Celem tego badania było określenie skuteczności różnych metod czyszczenia w ograniczaniu skażenia bakteryjnego świeżych produktów w warunkach domowych. Sałatę, brokuły, jabłka i pomidory zaszczepiono Listeria innocua, a następnie poddano kombinacji następujących procedur czyszczenia: (i) moczenie przez 2 minuty w wodzie z kranu, roztworze Veggie Wash, 5% roztworze octu lub 13% roztworze cytryny i (ii) opłucz pod bieżącą wodą, spłucz i potrzyj pod bieżącą wodą, wyszczotkuj pod bieżącą wodą lub wytrzyj mokrym/suchym ręcznikiem papierowym. Wstępne namoczenie w wodzie przed spłukaniem znacznie zmniejszyło bakterie w jabłkach, pomidorach i sałacie, ale nie w brokułach. Wycieranie jabłek i pomidorów mokrym lub suchym ręcznikiem papierowym wykazało mniejszą redukcję bakterii w porównaniu z procedurami moczenia i płukania. Po namoczeniu i wypłukaniu końce kwiatów jabłek były bardziej zanieczyszczone niż powierzchnia; podobne wyniki zaobserwowano między sekcją kwiatu a łodygą brokułów. Redukcja L. innocua zarówno w pomidorach, jak i jabłkach (2,01 do 2,89 log CFU/g) była większa niż w sałacie i brokułach (1,41 do 1,88 log CFU/g) przy tych samych procedurach mycia. Redukcja zanieczyszczenia powierzchni sałaty po moczeniu w roztworach cytryny lub octu nie różniła się istotnie (P > 0,05) od moczenia sałaty w zimnej wodzie wodociągowej. Dlatego nauczyciele i pracownicy zajmujący się doradztwem mogą uznać za właściwe poinstruowanie konsumentów, aby przed spożyciem nacierali lub szczotkowali świeże produkty pod bieżącą zimną wodą z kranu.


title: Wpływ spożycia soi w diecie na ryzyko raka piersi w zależności od menopauzy i statusu receptorów hormonalnych.

text: Wstęp: Chociaż wysokie spożycie soi może wiązać się z niższym ryzykiem raka piersi w populacjach azjatyckich, wyniki badań epidemiologicznych są niespójne. CEL: Zbadaliśmy wpływ spożycia soi na ryzyko raka piersi wśród koreańskich kobiet w zależności od ich menopauzy i statusu receptorów hormonalnych. METODY: Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne z udziałem 358 chorych na raka piersi i 360 osób w grupie kontrolnej w podobnym wieku, bez historii nowotworów złośliwych. Spożycie produktów sojowych w diecie zbadano za pomocą 103-punktowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Wyniki: Szacowane średnie spożycie całkowitej soi i izoflawonów w tej badanej populacji wynosiło odpowiednio 76,5 g dziennie i 15,0 mg dziennie. Stosując wieloczynnikowy model regresji logistycznej, odkryliśmy istotną odwrotną zależność między spożyciem soi a ryzykiem raka piersi, z zależnością dawka-odpowiedź (iloraz szans (OR) (95% przedział ufności (CI)) dla najwyższego i najniższego kwartyla spożycia : 0,36 (0,20-0,64)). Gdy dane były stratyfikowane według stanu menopauzy, działanie ochronne obserwowano tylko wśród kobiet po menopauzie (OR (95% CI) dla najwyższego vs. najniższego kwartyla spożycia: 0,08 (0,03-0,22). Związek między soją a ryzykiem raka piersi nie różnił się w zależności od statusu receptora estrogenowego (ER)/progesteronu (PR), ale szacunkowe spożycie izoflawonów sojowych wykazało odwrotną zależność tylko wśród kobiet po menopauzie z guzami ER+/PR+. WNIOSKI: Nasze odkrycia sugerują, że wysokie spożycie soi może być związane z niższym ryzykiem raka piersi oraz że wpływ spożycia soi może się różnić w zależności od kilku czynników.


title: Wysoka akumulacja i subkomórkowa dystrybucja talu w zielonej kapuście (Brassica Oleracea L. Var. Capitata L.).

text: Akumulacja talu (Tl) w roślinach kapustnych jest powszechnie znana, ale zarówno zakres pobierania Tl przez poszczególne odmiany kapusty zielonej, jak i dystrybucja Tl w tkankach kapusty zielonej nie są dobrze poznane. Pięć powszechnie dostępnych odmian zielonej kapusty wyhodowanych w próbach z hodowlą doniczkową wzbogaconą Tl zbadano pod kątem zakresu wchłaniania i subkomórkowego rozmieszczenia Tl. Wyniki wykazały, że wszystkie odmiany testowe koncentrowały głównie Tl w liściach (101∼192 mg/kg, DW), a nie w korzeniach lub łodygach, bez istotnych różnic między odmianami (p = 0,455). Akumulacja Tl w liściach wykazała oczywiste frakcjonowanie subkomórkowe: cytozol komórkowy i wakuola >> ściana komórkowa > organelle komórkowe. Stwierdzono, że większość (∼ 88%) liści-Tl znajdowała się we frakcji cytozolu i wakuoli, które służyły również jako główne miejsce przechowywania innych głównych pierwiastków, takich jak Ca i Mg. To specyficzne subkomórkowe frakcjonowanie Tl wydaje się umożliwiać zielonej kapuście uniknięcie uszkodzenia przez Tl jej żywotnych organelli i pomaganie zielonej kapuście w tolerowaniu i detoksykacji Tl. Badanie wykazało, że wszystkie pięć odmian kapusty zielonej wykazuje dobry potencjał aplikacyjny w fitoremediacji gleb skażonych Tl.


title: Leczenie kandydozy sromu i pochwy proszkiem kwasu borowego.

text: Przeprowadzono podwójnie ślepe porównanie z zastosowaniem 14 dziennych dopochwowych kapsułek żelatynowych zawierających 600 mg sproszkowanego kwasu borowego z użyciem identycznych kapsułek zawierających 100 000 U nystatyny rozcieńczonej do objętości skrobią kukurydzianą do leczenia albicans sromu i pochwy. Wskaźniki wyleczenia kwasu borowego wynosiły 92% po 7 do 10 dniach po leczeniu i 72% po 30 dniach, podczas gdy wskaźniki wyleczenia nystatyny wynosiły 64% po 7 do 10 dniach i 50% po 30 dniach. Szybkość łagodzenia oznak i objawów była podobna dla obu leków. Nie wystąpiły żadne niepożądane skutki uboczne, a cechy cytologiczne szyjki macicy nie uległy zmianie. Badania in vitro wykazały, że kwas borowy jest fungistatyczny, a jego skuteczność nie jest związana z pH. Analizy boru we krwi wykazały niewielkie wchłanianie z pochwy i okres półtrwania krótszy niż 12 godzin. Akceptacja przez pacjentki była lepsza niż w przypadku „brudnych” kremów dopochwowych, a samodzielnie wykonane kapsułki zawierające kwas borowy w proszku są niedrogie (31 centów za czternaście) w porównaniu z drogimi lekami powszechnie przepisywanymi.


title: Środki przeciwgrzybicze a kwas borowy w leczeniu przewlekłego grzybiczego zapalenia sromu i pochwy.

text: Dziewięćdziesiąt dwie kobiety z przewlekłymi grzybiczymi infekcjami pochwy poddano badaniu mikroskopowemu wydzieliny z pochwy podczas długotrwałej terapii lekami przeciwgrzybiczymi i kwasem borowym. Zaobserwowano obraz mikroskopowy charakterystyczny dla przewlekłego grzybiczego zapalenia pochwy, przedstawiający reakcję cytologiczną błony śluzowej na przewlekłą infekcję drożdżakową. To narzędzie diagnostyczne okazało się niezwykle skuteczne w wykrywaniu zarówno objawowych, jak i resztkowych, subklinicznych infekcji grzybiczych i zapewniło wysoce predykcyjną miarę prawdopodobieństwa nawrotu. Nieskuteczność konwencjonalnych środków przeciwgrzybiczych okazała się być główną przyczyną przewlekłych infekcji grzybiczych. Natomiast kwas borowy skutecznie wyleczył 98% pacjentów, którzy wcześniej nie reagowali na najczęściej stosowane leki przeciwgrzybicze i był wyraźnie wskazany jako leczenie z wyboru w profilaktyce.


title: Kwas borowy hamuje embrionalne deacetylazy histonowe: sugerowany mechanizm wyjaśniający teratogenność związaną z kwasem borowym.

text: Deacetylazy histonowe (HDAC) kontrolują ekspresję genów poprzez zmianę histonicznej i niehistonicznej konformacji białek. Inhibitory HDAC (HDACi) są uważane za jedne z najbardziej obiecujących leków w epigenetycznym leczeniu raka. Ostatnio wykazano ścisły związek między hiperacetylacją histonów w określonych tkankach zarodków myszy poddanych działaniu dwóch HDACi (kwas walproinowy i trichostatyna A) a specyficznymi wadami rozwojowymi szkieletu osiowego. Celem pracy jest sprawdzenie, czy kwas borowy (BA), który indukuje u gryzoni wady rozwojowe podobne do tych związanych z kwasem walproinowym i trichostatyną A, działa poprzez podobne mechanizmy: hamowanie HDAC i hiperacetylację histonów. Ciężarne myszy leczono dootrzewnowo teratogenną dawką BA (1000 mg/kg, 8 dzień ciąży). Przeprowadzono analizę Western blot i immunobarwienie przeciwciałem przeciw hiperacetylowanym histonowi 4 (H4) na zarodkach eksplantowanych 1, 3 lub 4 godziny po leczeniu i ujawniono hiperacetylację H4 na poziomie somitów. Test enzymatyczny HDAC przeprowadzono na embrionalnych ekstraktach jądrowych. Znacząca aktywność hamowania HDAC (zgodna z mechanizmem częściowego hamowania typu mieszanego) była ewidentna w przypadku BA. Analizy kinetyczne wskazują, że BA modyfikuje powinowactwo substratu o współczynnik alfa=0,51 i prędkość maksymalną o współczynnik beta=0,70. Praca ta dostarcza pierwszych dowodów na hamowanie HDAC przez BA i sugeruje taki molekularny mechanizm indukowania wad rozwojowych związanych z BA.


title: Mechanizmy przeciwgrzybicze wspomagające leczenie kwasem borowym zapalenia pochwy Candida.

text: TŁO: Kwas borowy jest powszechnie cytowanym sposobem leczenia nawracającego i opornego drożdżakowego zapalenia pochwy, ale brakuje danych na temat zakresu i mechanizmu jego działania przeciwgrzybiczego. CELE: Celem pracy było wykorzystanie metod in vitro do zrozumienia spektrum i mechanizmu działania kwasu borowego jako potencjalnego leczenia infekcji pochwy. METODY: Izolaty drożdży i bakterii testowano przez rozcieńczenie agaru w celu określenia wewnętrznej aktywności przeciwdrobnoustrojowej kwasu borowego. Uznane metody fizjologii drobnoustrojów wyjaśniały mechanizm działania kwasu borowego na Candida albicans. WYNIKI: Szczepy C. albicans (w tym szczepy oporne na flukonazol) były hamowane w stężeniach osiągalnych dopochwowo; podobnie jak bakterie. Wartości MIC rozcieńczenia bulionu wynosiły od 1563 do 6250 mg/l, a kwas borowy okazał się fungistatyczny (odzwierciedlający również spadek wytwarzania CO2); przedłużona hodowla przy 50 000 mg/l była grzybobójcza. Kilka kwasów organicznych w drożdżowym bulionie azotowym dało niższe pH niż równomolowy kwas borowy i boran sodu, ale były mniej hamujące. Drożdże chronione przez inkubację na zimno lub w warunkach beztlenowych przy wysokich stężeniach kwasu borowego. Komórki zachowywały integralność przez 6 godzin w kwasie borowym w 37°C, ale po 24 godzinach nastąpiło umiarkowane wtrącenie jodku propidyny; utrata żywotności liczby płytek poprzedzona wychwytem żywego barwnika. Wzrost przy stężeniach poniżej MIC kwasu borowego zmniejszał komórkowy ergosterol. CDR1 pompy usuwającej lek nie chronił Candida, ponieważ ekspresja CDR1 została zniesiona przez kwas borowy. Kwas borowy zaburzał rozwój biofilmu i przemiany strzępek. WNIOSKI: Kwas borowy ma działanie fungistatyczne lub grzybobójcze w zależności od stężenia i temperatury. Hamowanie metabolizmu oksydacyjnego wydaje się być kluczowym mechanizmem przeciwgrzybiczym, ale hamowanie zjadliwości prawdopodobnie przyczynia się do skuteczności terapeutycznej in vivo.


title: Spożycie folianów, polimorfizmy MTHFR i ryzyko raka przełyku, żołądka i trzustki: metaanaliza.

text: TŁO I CELE: Coraz więcej dowodów sugeruje, że niskie spożycie folianów i zaburzenia metabolizmu folianów mogą mieć związek z rozwojem nowotworów przewodu pokarmowego. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny z metaanalizą badań epidemiologicznych oceniających związek spożycia kwasu foliowego lub polimorfizmów genetycznych z reduktazą 5,10-metylenotetrahydrofolianu (MTHFR), głównym enzymem w metabolizmie folianów, z ryzykiem raka przełyku, żołądka lub trzustki. METODY: Przeszukano literaturę za pomocą bazy MEDLINE dla badań opublikowanych do marca 2006 r. Względne ryzyko specyficzne dla badania ważono przez odwrotność ich wariancji w celu uzyskania sumarycznych szacunków efektów losowych. WYNIKI: Sumaryczne względne ryzyko dla najwyższej i najniższej kategorii spożycia folianów w diecie wyniosło 0,66 (95% przedział ufności [CI], 0,53-0,83) dla raka płaskonabłonkowego przełyku (4 przypadki kontrolne), 0,50 (95% CI, 0,39-0,65 dla gruczolakoraka przełyku (3 przypadek-kontrola) i 0,49 (95% CI, 0,35-0,67) dla raka trzustki (1 przypadek-kontrola, 4 kohorta); nie było heterogeniczności między badaniami. Wyniki dotyczące spożycia folianów w diecie i ryzyka raka żołądka (9 przypadków kontrolnych, 2 kohorta) były niespójne. W większości badań genotyp MTHFR 677TT (wariant), który jest związany ze zmniejszoną aktywnością enzymu, wiązał się ze zwiększonym ryzykiem raka płaskonabłonkowego przełyku, gruczolakoraka wpustu żołądka, raka żołądka bez serca, raka żołądka (wszystkie podmiejsca) i raka trzustki ; wszystkie oprócz jednego z 22 ilorazów szans były >1, z czego 13 szacunków było statystycznie istotnych. Badania polimorfizmu MTHFR A1298C były ograniczone i niespójne. WNIOSKI: Odkrycia te potwierdzają hipotezę, że folian może odgrywać rolę w karcynogenezie przełyku, żołądka i trzustki.


title: Chemoprewencja w przełyku Barretta.

text: Przełyk Barretta normalnie wpływa na dystalną część przełyku, gdy metaplastyczny nabłonek walcowaty zastępuje nabłonek wielowarstwowy płaski, który predysponuje do rozwoju raka. Rozwija się to w wyniku przewlekłego refluksu żołądkowo-przełykowego (GORD). Osoby z chorobą Barretta mają 40-krotnie większe ryzyko gruczolakoraka przełyku [1]. Nadal brakuje zrozumienia historii naturalnej komórki, z której pochodzi. To utrudnia badania w tym obszarze. Przyjmujemy, że istnieje ograniczenie w testowaniu patogenezy przełyku Barretta z powodu braku powszechnie akceptowanego modelu zwierzęcego. Główne pytania dotyczące przełyku Barretta obejmują zasadność strategii nadzoru, optymalne leczenie i, co ważniejsze, środek, który może zapobiegać progresji do raka bez niedopuszczalnych skutków ubocznych. Główne obiecujące środki chemoprewencyjne to aspiryna i inhibitory pompy protonowej (PPI). Istnieją inne środki, takie jak zielona herbata, jagody i przeciwutleniacze oraz dieta, które zostały zasugerowane; omawiamy dostępne dowody dla tych strategii. Mamy nadzieję na ciągłą poprawę infrastruktury badań klinicznych, aby ułatwić testowanie nowych interwencji farmakologicznych i endoskopowych w przełyku Barretta. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie błonnika a ryzyko raka jamy ustnej, gardła i przełyku.

text: Związek między różnymi typami błonnika a rakiem jamy ustnej, gardła i przełyku został zbadany na podstawie danych z badania kliniczno-kontrolnego przeprowadzonego w latach 1992-1997 we Włoszech. Przypadki obejmowały 271 pacjentów szpitali z incydentem, histologicznie potwierdzonym rakiem jamy ustnej, 327 z rakiem gardła i 304 z rakiem przełyku. Kontrolą było 1950 pacjentów przyjętych do tej samej sieci szpitali, co przypadki ostrych chorób nienowotworowych. Przeprowadzono wywiady z przypadkami i grupą kontrolną podczas ich pobytu w szpitalu przy użyciu zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Iloraz szans (OR) obliczono po uwzględnieniu wieku, płci i innych potencjalnych czynników zakłócających, w tym spożycia alkoholu, tytoniu i energii. OR dla najwyższego vs. najniższego kwintyla spożycia raka jamy ustnej, gardła i przełyku łącznie wyniosły 0,40 dla całkowitego błonnika (Englyst), 0,37 dla błonnika rozpuszczalnego, 0,52 dla celulozy, 0,48 dla nierozpuszczalnego polisacharydu niecelulozowego, 0,33 dla całkowitego błonnika nierozpuszczalnego i 0,38 dla ligniny. Odwrotne zależności były podobne dla włókna roślinnego (OR = 0,51), owocowego (OR = 0,60) i zbożowego (OR = 0,56), nieco silniejsze w przypadku raka jamy ustnej i gardła niż w przypadku raka przełyku. OR były podobne dla obu płci i grup wiekowych, wykształcenia, spożycia alkoholu i tytoniu oraz całkowitego spożycia energii bezalkoholowej. Nasze badanie wskazuje, że spożycie błonnika może mieć ochronny wpływ na raka jamy ustnej, gardła i przełyku.


title: Narażenie na nadtlenek wodoru 3%.

text: CEL: Przedstawienie dziecka, u którego doszło do wrzodów żołądka i nadżerek dwunastnicy po spożyciu 3% nadtlenku wodoru oraz przedstawienie epidemiologii, wyników medycznych i toksyczności narażenia na ten czynnik, prowadzonego przez ośrodek kontroli zatruć. METODY: Retrospektywny przegląd wykresu ekspozycji na 3% nadtlenek wodoru zgłoszony do Regionalnego Centrum Kontroli Trucizn Long Island od stycznia 1992 do kwietnia 1995 został przeprowadzony. Wyodrębnione dane obejmowały wiek, drogę narażenia, ilość środka, objawy, terapię i wynik medyczny. WYNIKI: Stwierdzono 670 ekspozycji na nadtlenek wodoru 3% z 81 126 całkowitych ekspozycji zgłoszonych w ciągu 40 miesięcy. Większość ekspozycji była drogą doustną (77%), wystąpiła u dzieci w wieku poniżej 17 lat (67%) i była bezobjawowa (85,6%). Wszystkie poza jedną ekspozycją skutkowały łagodnym skutkiem. U jednego dziecka, u którego wystąpiły krwawe wymioty, po spożyciu nadtlenku wodoru 2-4 uncje rozwinęły się liczne wrzody żołądka i nadżerki dwunastnicy. WNIOSKI: Narażenie na 3% nadtlenek wodoru jest zwykle łagodne, jednak u dzieci po niewielkich spożyciu może wystąpić poważne uszkodzenie żołądka. Pacjenci zgłaszający uporczywe wymioty lub krwawe wymioty wymagają oceny lekarskiej i rozważenia endoskopii w celu oceny urazu przewodu pokarmowego.


title: Mózgowy zator gazowy spowodowany spożyciem stężonego nadtlenku wodoru.

text: WPROWADZENIE: Spożycie niewielkiej ilości stężonego nadtlenku wodoru może spowodować mózgowy zator gazowy (CAGE). Tlenoterapia hiperbaryczna (HBOT) jest standardem postępowania w leczeniu CAGE. Przedstawiamy przypadek CAGE po przypadkowym spożyciu 33% nadtlenku wodoru leczonego HBOT, co spowodowało odwrócenie zarówno nieprawidłowości klinicznych, jak i radiologicznych. OPIS PRZYPADKU: 48-letni mężczyzna wypił dwa łyki 33% nadtlenku wodoru. Niedługo później rozwinął się hematemesis, lewostronna hemiplegia, splątanie i lewostronna hemianopsja. Wstępne badania laboratoryjne, prześwietlenie klatki piersiowej i tomografia komputerowa mózgu były prawidłowe. MRI wykazało obszary ograniczonej dyfuzji i hiperintensywności T2 w wielu obszarach naczyniowych, zgodne z niedokrwieniem z powodu CAGE. Osiemnaście godzin po przybyciu pacjent przeszedł HBOT w 3 atmosferach bezwzględnych (ATA) przez 30 minut i 2,5 ATA przez 60 minut z poprawą kliniczną. Kontynuacja badania MRI po sześciu miesiącach wykazała ustąpienie hiperintensywności. DYSKUSJA: Przeszukanie MEDLINE od 1950 do chwili obecnej ujawniło tylko dwa przypadki CAGE po spożyciu stężonego nadtlenku wodoru potraktowanego HBOT. W obu przypadkach, podobnie jak w naszym, objawy całkowicie ustąpiły. Spośród siedmiu zgłoszonych przypadków CAGE z nadtlenku wodoru, które nie zostały poddane HBOT, tylko u jednego pacjenta odnotowano ustąpienie objawów. WNIOSEK: Spożycie nawet niewielkiej ilości stężonego nadtlenku wodoru może spowodować mózgowy zator gazowy. Tlenoterapia hiperbaryczna może być korzystna w odwracaniu objawów i zapobieganiu trwałemu upośledzeniu neurologicznemu.


title: Zatrucie nadtlenkiem wodoru.

text: Nadtlenek wodoru jest środkiem utleniającym stosowanym w wielu produktach gospodarstwa domowego, w tym ogólnych środkach dezynfekujących, wybielaczach bezchlorowych, odplamiaczach do tkanin, środkach dezynfekujących do soczewek kontaktowych i farbach do włosów, a także jest składnikiem niektórych produktów do wybielania zębów. W przemyśle głównym zastosowaniem nadtlenku wodoru jest jako środek wybielający w produkcji papieru i masy włóknistej. Nadtlenek wodoru jest stosowany w medycynie do płukania ran oraz do sterylizacji narzędzi okulistycznych i endoskopowych. Nadtlenek wodoru powoduje toksyczność poprzez trzy główne mechanizmy: uszkodzenia korozyjne, tworzenie się tlenu i peroksydację lipidów. Stężony nadtlenek wodoru ma działanie żrące i narażenie może spowodować miejscowe uszkodzenie tkanki. Spożycie stężonego (>35%) nadtlenku wodoru może również powodować wytwarzanie znacznych ilości tlenu. Gdy ilość wydzielonego tlenu przekracza jego maksymalną rozpuszczalność we krwi, może wystąpić żylny lub tętniczy zator gazowy. Uważa się, że mechanizmem uszkodzenia OUN jest tętnicza embolizacja gazowa z następczym zawałem mózgu. Gwałtowne wytwarzanie tlenu w zamkniętych jamach ciała może również powodować mechaniczne rozdęcie i istnieje możliwość pęknięcia pustej trzewi w wyniku uwolnienia tlenu. Ponadto wewnątrznaczyniowe pienienie po wchłonięciu może poważnie zakłócić rzut prawej komory i spowodować całkowitą utratę rzutu serca. Nadtlenek wodoru może również wywierać bezpośredni efekt cytotoksyczny poprzez peroksydację lipidów. Spożycie nadtlenku wodoru może powodować podrażnienie przewodu pokarmowego z nudnościami, wymiotami, krwawymi wymiotami i pianą w ustach; pianka może blokować drogi oddechowe lub powodować aspirację płuc. Bolesne wzdęcie i odbijanie żołądka może być spowodowane uwolnieniem dużych ilości tlenu w żołądku. Po spożyciu stężonych roztworów często występują pęcherze na błonie śluzowej i oparzenia jamy ustnej i gardła, zgłaszano również skurcz krtani i krwotoczne zapalenie żołądka. W ciągu kilku minut po spożyciu może wystąpić tachykardia zatokowa, letarg, splątanie, śpiączka, drgawki, stridor, zwężenie podnagłośniowe, bezdech, sinica i zatrzymanie krążenia i oddychania. Zator tlenowy może spowodować wiele zawałów mózgu. Chociaż większość narażeń wziewnych powoduje niewiele więcej niż kaszel i przejściową duszność, wdychanie silnie stężonych roztworów nadtlenku wodoru może powodować poważne podrażnienia i stany zapalne błon śluzowych, z kaszlem i dusznością. Może dojść do wstrząsu, śpiączki i drgawek oraz obrzęku płuc do 24-72 godzin po ekspozycji. Poważna toksyczność wynika z użycia roztworów nadtlenku wodoru do nawadniania ran w zamkniętych jamach ciała lub pod ciśnieniem, ponieważ doszło do zatoru gazowego tlenowego. W następstwie kontaktu ze skórą mogą wystąpić stany zapalne, pęcherze i poważne uszkodzenia skóry. Narażenie oczu na 3% roztwory może spowodować natychmiastowe pieczenie, podrażnienie, łzawienie i niewyraźne widzenie, ale poważne obrażenia są mało prawdopodobne. Narażenie na bardziej stężone roztwory nadtlenku wodoru (>10%) może spowodować owrzodzenie lub perforację rogówki. Dekontaminacja jelit po spożyciu nie jest wskazana ze względu na szybki rozkład nadtlenku wodoru przez katalazę do tlenu i wody. Jeśli rozdęcie żołądka jest bolesne, należy przesunąć zgłębnik żołądkowy, aby uwolnić gaz. Wczesne agresywne zarządzanie drogami oddechowymi ma kluczowe znaczenie u pacjentów, którzy spożyli stężony nadtlenek wodoru, ponieważ niewydolność oddechowa i zatrzymanie krążenia wydają się być bezpośrednią przyczyną śmierci. Endoskopię należy rozważyć w przypadku uporczywych wymiotów, krwawych wymiotów, znacznych oparzeń jamy ustnej, silnego bólu brzucha, dysfagii lub stridora. W przypadku wystąpienia obrzęku krtani i płuc zaleca się stosowanie kortykosteroidów w dużych dawkach, ale ich wartość nie została udowodniona. Intubacja dotchawicza lub rzadko tracheostomia może być konieczna w przypadku zagrażającego życiu obrzęku krtani. Zanieczyszczoną skórę należy przemyć dużą ilością wody. Zmiany skórne należy traktować jako oparzenia termiczne; operacja może być wymagana w przypadku głębokich oparzeń. W przypadku kontaktu oka, zakażone oko(-a) obute należy natychmiast i dokładnie przepłukać wodą lub 0,9% roztworem soli fizjologicznej przez co najmniej 10-15 minut. Wkroplenie środka miejscowo znieczulającego może zmniejszyć dyskomfort i pomóc w dokładniejszej dekontaminacji.


title: Prospektywne badania spożycia kwasu alfa-linolenowego w diecie i ryzyka raka prostaty: metaanaliza.

text: Indywidualne badania, które badały związek między spożyciem kwasu alfa-linolenowego (ALA) w diecie a ryzykiem raka prostaty, wykazały niespójne wyniki. Przeprowadziliśmy metaanalizę badań prospektywnych, aby zbadać to powiązanie. Przeszukiwaliśmy systematycznie badania opublikowane do grudnia 2008 r. Logarytmiczne ryzyka względne (RR) były ważone przez odwrotność ich wariancji, aby uzyskać zbiorcze oszacowanie z 95% przedziałem ufności (CI). Zidentyfikowaliśmy pięć badań prospektywnych, które spełniły nasze kryteria włączenia i oszacowaliśmy ryzyko według kategorii spożycia ALA. Porównując kategorię najwyższego i najniższego spożycia ALA, łączny RR wyniósł 0,97 (95% CI: 0,86-1,10), ale związek był niejednorodny. Korzystając z zgłoszonej liczby przypadków i nieprzypadków w każdej kategorii spożycia ALA, odkryliśmy, że osoby, które spożywały więcej niż 1,5 g ALA dziennie w porównaniu z osobami, które spożywały mniej niż 1,5 g dziennie, miały znacząco zmniejszone ryzyko raka prostaty : RR = 0,95 (95% CI:0,91-0,99). Rozbieżności w wynikach można częściowo wyjaśnić różnicami w wielkości próby i jej dostosowaniu, ale podkreślają one również ograniczenia w ocenie dietetycznego ALA w takich prospektywnych badaniach. Nasze odkrycia potwierdzają słaby związek ochronny między spożyciem ALA w diecie a ryzykiem raka prostaty, ale potrzebne są dalsze badania, aby rozstrzygnąć tę kwestię.


title: Dawka promieniowania gamma: wpływ na stężenie kwasu askorbinowego, karotenoidów, kwasu foliowego, alfa-tokoferolu i filochinonu w szpinaku z młodych liści.

text: Promieniowanie jonizujące owoców i warzyw w postaci promieni gamma lub wiązek elektronów jest skuteczne w pokonywaniu barier kwarantannowych w handlu i przedłużaniu okresu przydatności do spożycia, ale wciąż brakuje informacji na temat wpływu promieniowania jonizującego profili witamin w poszczególnych produktach spożywczych. Szpinak z młodych liści z komercyjnych odmian, płaskolistny 'Lazio' i pomarszczony 'Samish', był uprawiany, zbierany i odkażany powierzchniowo zgodnie z praktykami branżowymi. Szpinak z młodych liści każdej odmiany był pakowany w atmosferze powietrza lub N(2), co odpowiada praktykom przemysłowym, a następnie wystawiony na działanie promieniowania gamma cezu-137 przy 0,0, 0,5, 1,0, 1,5 lub 2,0 kGy. Po napromieniowaniu w tkankach liści oznaczono stężenia witamin (C, E, K, B(9)) i karotenoidów (luteina/zeaksantyna, neoksantyna, wioksantyna i beta-karoten). Atmosfera przez napromienianie miała niewielki stały wpływ, ale N(2) w porównaniu z powietrzem wiązał się z podwyższonymi poziomami kwasu dihydroaskorbinowego. Cztery fitoskładniki (witaminy B(9), E i K oraz neoksantyna) wykazywały niewielkie lub żadne zmiany stężenia wraz ze wzrostem dawki napromieniania. Jednak całkowity kwas askorbinowy (witamina C), wolny kwas askorbinowy, luteina/zeaksantyna, wiolaksantyna i beta-karoten były znacząco obniżone przy 2,0 kGy i, w zależności od odmiany, były dotknięte mniejszymi dawkami 0,5 i 1,5 kGy. Kwas dihydroaskorbinowy, najbardziej dotknięty związek i wskaźnik stresu, prawdopodobnie z powodu rodników oksydacyjnych generowanych przez napromienianie, wzrastał wraz ze wzrostem dawek napromieniania >0,5 kGy.


title: Ocena stężeń witamin i karotenoidów w powstających produktach spożywczych: mikroziele jadalne.

text: Microgreens (sadzonki jadalnych warzyw i ziół) zyskały popularność jako nowy trend kulinarny w ciągu ostatnich kilku lat. Mimo niewielkich rozmiarów, microgreens mogą zapewnić zaskakująco intensywne smaki, żywe kolory i chrupiącą konsystencję i mogą być podawane jako jadalny dodatek lub nowy składnik sałatek. Jednak obecnie nie są dostępne żadne dane naukowe dotyczące zawartości odżywczej mikrozieleń. Niniejsze badanie przeprowadzono w celu określenia stężeń kwasu askorbinowego, karotenoidów, filochinonu i tokoferoli w 25 dostępnych na rynku mikrozielonych. Wyniki pokazały, że różne mikroziele dostarczają niezwykle różne ilości witamin i karotenoidów. Całkowita zawartość kwasu askorbinowego wahała się od 20,4 do 147,0 mg na 100 g świeżej masy (ŚW), podczas gdy stężenia β-karotenu, luteiny/zeaksantyny i wiolaksantyny wahały się od 0,6 do 12,1, 1,3 do 10,1 oraz 0,9 do 7,7 mg/100 g świeżej masy , odpowiednio. Poziom filochinonu wahał się od 0,6 do 4,1 μg/g FW; tymczasem α-tokoferol i γ-tokoferol wahały się odpowiednio od 4,9 do 87,4 i 3,0 do 39,4 mg/100 g FW. Spośród 25 przebadanych mikrozieleń kapusta czerwona, kolendra, amarant i zielona rzodkiew daikon miały najwyższe stężenia odpowiednio kwasu askorbinowego, karotenoidów, filochinonu i tokoferoli. W porównaniu ze stężeniami składników odżywczych w dojrzałych liściach (USDA National Nutrient Database), liście mikrozielone liścienie charakteryzowały się wyższą gęstością składników odżywczych. Dane o fitoskładnikach mogą stanowić podstawę naukową do oceny wartości odżywczych mikrozielonych warzyw i stanowić wkład do bazy danych o składzie żywności. Dane te mogą być również wykorzystywane jako punkt odniesienia dla zaleceń agencji zdrowia i wyborów świeżych warzyw dokonywanych przez konsumentów.


title: Związki kwasów tłuszczowych z pełnej krwi i spożycia z rakiem prostaty na Jamajce.

text: CEL: Zbadanie związku kwasów tłuszczowych z pełnej krwi i zgłoszonego spożycia tłuszczów z ryzykiem raka prostaty (PCa). PROJEKT: Badanie kliniczno-kontrolne obejmujące 209 mężczyzn w wieku 40-80 lat z nowo zdiagnozowanym, histologicznie potwierdzonym rakiem prostaty i 226 mężczyzn bez raka, uczęszczających do tej samej kliniki urologicznej. Skład kwasów tłuszczowych w pełnej krwi (% mol.) mierzono metodą chromatografii gazowej, a dietę oceniano za pomocą kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. WYNIKI: Wysoki skład kwasu oleinowego w pełnej krwi (tercyl 3 vs. tercyl 1: OR, 0,37; CI, 0,14-0,0,98) i umiarkowane proporcje kwasu palmitynowego (tercyl 2: OR, 0,29; CI, 0,12-0,70) (tercyl 3: OR 0,53; CI 0,19-1,54) były odwrotnie proporcjonalne do ryzyka PCa, podczas gdy mężczyźni z wysokim udziałem kwasu linolenowego mieli zwiększone prawdopodobieństwo PCa (tercyl 3 vs. tercyl 1: OR 2,06; 1,29-3,27). Kwasy mirystynowy, stearynowy i palmitolejowy we krwi nie były związane z PCa. Wyższe spożycie dietetycznych MUFA było odwrotnie proporcjonalne do raka prostaty (tercyl 3 vs. tertyl 1: OR 0,39; CI 0,16-0,92). Głównym źródłem MUFA w diecie było spożycie awokado. Spożycie w diecie innych tłuszczów nie było związane z PCa. WNIOSKI: Pełnokrwiste i dietetyczne MUFA zmniejszają ryzyko raka prostaty. Stowarzyszenie może być związane z spożyciem awokado. Wysoki poziom kwasu linolenowego we krwi był bezpośrednio związany z rakiem prostaty. Te stowarzyszenia wymagają dalszych badań.


title: Tradycyjnie żyjące populacje w Afryce Wschodniej mają średnie stężenie 25-hydroksywitaminy D w surowicy wynoszące 115 nmol/l.

text: Skórna synteza witaminy D poprzez ekspozycję na promieniowanie UVB jest głównym źródłem witaminy D w organizmie człowieka. Nasze obecne nawyki związane z ubiorem i skrócony czas spędzany na świeżym powietrzu narażają nas na wiele chorób związanych z niedoborami, które są związane z wapniowymi i niekalcemicznymi funkcjami witaminy D. z informacjami o optymalnym stanie witaminy D z perspektywy ewolucyjnej. Zmierzyliśmy sumę stężeń 25-hydroksywitaminy D₂ i D₃ (25(OH)D) w surowicy trzydziestu pięciu pasterskich Masajów (34 (SD 10) lat, 43% mężczyzn) i dwudziestu pięciu łowców-zbieraczy Hadzabe (35 (SD) 12) lat, 84% mężczyzn) mieszkających w Tanzanii. Mają typ skóry VI, są umiarkowanie ubrani, spędzają większą część dnia na świeżym powietrzu, ale w miarę możliwości unikają bezpośredniego nasłonecznienia. Ich stężenia 25(OH)D zmierzono metodą chromatografii cieczowej-MS/MS. Średnie stężenia 25(OH)D w surowicy Maasai i Hadzabe wynosiły odpowiednio 119 (zakres 58-167) i 109 (zakres 71-171) nmol/l. Stężenia te nie były związane z wiekiem, płcią ani BMI. Osoby prowadzące tradycyjny tryb życia, żyjące w kolebce ludzkości, mają średnie stężenie krążące 25(OH)D na poziomie 115 nmol/l. To, czy stężenie to jest optymalne w warunkach obecnego zachodniego stylu życia, jest niepewne i powinno być badane jako możliwy cel przy jednoczesnym docenieniu innych ważnych czynników homeostazy Ca, które zmieniliśmy od czasu rewolucji rolniczej.


title: Penetrujące uszkodzenie oka przez owoce duriana.

text: Durian może spowodować poważne obrażenia ciała, gdy spadnie z drzewa. Ten opis przypadku opisuje pacjentkę, która doznała urazu twarzy i oczu, gdy dojrzały owoc duriana spadł na jej twarz podczas zbierania owoców pod drzewem. Autorzy podkreślili znaczenie środków ochrony twarzy i oczu w okresie zbioru owoców duriana.


title: Śmiertelne piorunujące zapalenie wątroby związane z proszkiem grzybowym Ganoderma lucidum (Lingzhi).

text: Działanie hepatotoksyczne związane z proszkiem grzybowym Ganoderma lucidum (Lingzhi) zostało po raz pierwszy opisane u pacjenta z Hongkongu w 2004 roku. W 2005 roku autorzy doświadczyli przypadku śmiertelnego piorunującego zapalenia wątroby związanego z takim preparatem. Obaj pacjenci przyjmowali inne środki lecznicze i tradycyjnie gotowali Lingzhi bez żadnego działania toksycznego. Po przejściu na przyjmowanie Lingzhi w postaci proszku przez 1-2 miesiące, epizod hepatotoksyczny wystąpił u obu pacjentów. Toksyczna rola proszku Lingzhi wymaga ścisłego monitorowania w przyszłości, szczególnie w połączeniu z innymi lekami.


title: Wyciąg z gorzkiego melona zaburza progresję cyklu komórkowego raka prostaty i opóźnia śródnabłonkową neoplazję gruczołu krokowego w modelu TRAMP

text: Rak prostaty pozostaje drugą najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka wśród amerykańskich mężczyzn. Wcześniejsza diagnoza zwiększa przeżywalność pacjentów. Jednak leczenie zaawansowanej choroby ogranicza się do technik ablacji hormonalnej i opieki paliatywnej. Tak więc nowe metody leczenia i profilaktyki są niezbędne do zahamowania progresji choroby do stanu hormonooporności. Jednym ze sposobów kontrolowania raka prostaty jest profilaktyka poprzez dietę, która hamuje jedno lub więcej zdarzeń nowotworowych i zmniejsza ryzyko zachorowania na raka. Od wieków Ajurweda zaleca stosowanie gorzkiego melona (Momordica charantia) jako żywności funkcjonalnej w celu zapobiegania i leczenia problemów związanych ze zdrowiem człowieka. W tym badaniu początkowo wykorzystaliśmy ludzkie komórki raka prostaty, PC3 i LNCaP, jako model in vitro do oceny skuteczności ekstraktu z gorzkiego melona (BME) jako środka przeciwnowotworowego. Zaobserwowaliśmy, że komórki raka prostaty leczone BME gromadzą się podczas fazy S cyklu komórkowego i modulują ekspresję cykliny D1, cykliny E i p21. Leczenie komórek raka prostaty za pomocą BME wzmocniło ekspresję Bax i indukowało rozszczepienie polimerazy poli(ADP-rybozy). Doustny zgłębnik BME, jako składnik diety, opóźnił progresję do wysokiego stopnia śródnabłonkowej neoplazji gruczołu krokowego (PIN) u myszy TRAMP (transgeniczny gruczolakorak prostaty myszy) (31%). Tkanka prostaty od myszy karmionych BME wykazywała ~51% redukcję ekspresji PCNA. Razem, nasze wyniki sugerują po raz pierwszy, że doustne podawanie BME hamuje progresję raka prostaty u myszy TRAMP poprzez zakłócanie progresji i proliferacji cyklu komórkowego.


title: Gorzki melon (Momordica charantia): przegląd skuteczności i bezpieczeństwa.

text: Opisano farmakologię, skuteczność kliniczną, działania niepożądane, interakcje lekowe oraz miejsce w terapii gorzkiego melona. Gorzki melon (Momordica charantia) to alternatywna terapia stosowana przede wszystkim w celu obniżenia poziomu glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą. Składniki ekstraktu z gorzkiego melona wydają się mieć podobieństwo strukturalne do insuliny zwierzęcej. Donoszono również o działaniu przeciwwirusowym i przeciwnowotworowym in vitro. Cztery badania kliniczne wykazały, że sok z gorzkiego melona, owoce i suszony proszek mają umiarkowany efekt hipoglikemiczny. Badania te były jednak małe i nie były randomizowane ani podwójnie ślepe. Zgłoszone działania niepożądane gorzkiego melona obejmują śpiączkę hipoglikemiczną i drgawki u dzieci, zmniejszoną płodność u myszy, zespół przypominający fawizm, wzrost poziomu gamma-glutamylotransferazy i fosfatazy alkalicznej u zwierząt oraz bóle głowy. Gorzki melon może mieć działanie addytywne, gdy jest przyjmowany z innymi środkami obniżającymi poziom glukozy. Aby właściwie ocenić bezpieczeństwo i skuteczność, zanim gorzki melon będzie mógł być rutynowo zalecany, potrzebne są odpowiednio silne, randomizowane, kontrolowane placebo badania. Gorzki melon może mieć działanie hipoglikemizujące, ale dane nie są wystarczające, aby zalecić jego stosowanie przy braku starannego nadzoru i monitorowania.


title: Wpływ preparatu Momordica charantia w kapsułkach na kontrolę glikemii w cukrzycy typu 2 wymaga dalszych badań.

text: TŁO I CELE: Momordica charantia, lokalnie znana jako Ampalaya, jest szeroko stosowana i reklamowana ze względu na jej hipoglikemiczne działanie. Jednak do tej pory nie opublikowano żadnego dużego badania klinicznego dotyczącego skuteczności jakiegokolwiek rodzaju preparatu. Głównym celem tego badania jest ustalenie, czy dodanie kapsułek M. charantia do standardowej terapii może obniżyć poziom hemoglobiny glikozylowanej (hemoglobiny A1c lub HbA1c) u pacjentów z cukrzycą ze słabą kontrolą poziomu cukru. PROJEKT I WARUNKI BADANIA: Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie zostało przeprowadzone między kwietniem a wrześniem 2004 r. w przychodniach filipińskiego szpitala ogólnego. W badaniu wzięło udział 40 pacjentów w wieku 18 lat i starszych, którzy byli albo nowo rozpoznaną, albo źle kontrolowaną cukrzycą typu 2, ze stężeniem HbA1c między 7% a 9%. Oprócz standardowej terapii pacjenci zostali losowo przydzieleni do kapsułek M. charantia lub placebo. Grupa leczona otrzymywała dwie kapsułki M. charantia trzy razy dziennie po posiłkach przez 3 miesiące. Grupa kontrolna otrzymywała placebo w tej samej dawce. Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była zmiana poziomu HbA1c w obu grupach. Drugorzędowe punkty końcowe skuteczności obejmowały jego wpływ na poziom cukru we krwi na czczo, poziom cholesterolu w surowicy i wagę. Punkty końcowe dotyczące bezpieczeństwa obejmowały wpływ na stężenie kreatyniny w surowicy, transaminazy wątrobowe (aminotransferaza alaninowa/ALT i aminotransferaza asparaginianowa/AST), sód, potas i zdarzenia niepożądane. WYNIKI: Wyjściowa charakterystyka pomiędzy grupą leczoną i kontrolną była podobna. Różnica w średniej zmianie A1c między dwiema grupami wyniosła 0,22% na korzyść M. charantia (95% CI: -0,40 do 0,84) przy P=0,4825. Nie stwierdzono znaczącego wpływu na średni poziom cukru we krwi na czczo, całkowity cholesterol i wagę ani na poziom kreatyniny w surowicy, ALT, AST, sód i potas. Wystąpiło niewiele zdarzeń niepożądanych i były one na ogół łagodne. WNIOSEK: Jest to pierwsze randomizowane, kontrolowane badanie, które rzuciło światło na kwestię hipoglikemicznych skutków M. charantia. Na początku śledczy założyli sobie 1% spadek HbA1c z szacowaną mocą 88%. Przy obserwowanym spadku 0,24% osiągnięta moc wyniosła tylko 11%. Z tego powodu nie jesteśmy w stanie wyciągnąć jednoznacznych wniosków na temat skuteczności M. charantia. Jednak wyniki tego badania można wykorzystać do oszacowania wielkości próby dla większych badań.


title: Wyciąg z gorzkiego melona (Momordica charantia) hamuje proliferację komórek raka kory nadnerczy poprzez modulację szlaku apoptotycznego, steryd...

text: Rak kory nadnerczy jest rzadki, ale ma bardzo złe rokowanie. Jednym z podejść do kontrolowania progresji raka i zmniejszenia ryzyka raka jest profilaktyka poprzez dietę. Gorzki melon jest powszechnie spożywany jako warzywo, a zwłaszcza jako tradycyjny lek w wielu krajach. W tym badaniu wykorzystaliśmy ludzkie i mysie komórki raka kory nadnerczy jako model in vitro do oceny skuteczności ekstraktu z gorzkiego melona (BME) jako środka przeciwnowotworowego. Stężenia białka BME i innych ekstraktów mierzono przed użyciem. Po pierwsze, leczenie BME komórek raka kory nadnerczy skutkowało znacząco zależnym od dawki zmniejszeniem proliferacji komórek. Nie zaobserwowaliśmy jednak działania antyproliferacyjnego w komórkach raka kory nadnerczy leczonych ekstraktami z jagód, cukinii i dyni żołędziowej. Po drugie, apoptozie komórek raka kory nadnerczy towarzyszyła zwiększona aktywacja kaspazy-3 i rozszczepienie polimerazy poli(ADP-rybozy). Leczenie BME zwiększyło komórkowy antygen nowotworowy p53, zależny od cyklin inhibitor kinazy 1A (zwany również p21) i zależny od cyklicznego AMP poziom czynnika transkrypcyjnego-3 oraz zahamował specyficzne dla G1/S cykliny D1, D2 i D3 oraz białko aktywowane mitogenem ekspresję kinazy 8 (zwanej również kinazą Janus), co sugeruje dodatkowy mechanizm obejmujący regulację cyklu komórkowego i przeżycie komórki. Po trzecie, leczenie BME zmniejszyło kluczowe białka zaangażowane w steroidogenezę w komórkach raka kory nadnerczy. Leczenie BME zmniejszyło poziom fosforylacji zależnej od cyklin kinazy 7, która jest wymagana, przynajmniej częściowo, do aktywacji czynnika 1 steroidogennego. Wreszcie, zaobserwowaliśmy, że leczenie BME znacząco obniżyło poziom receptora insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 i jego dalszego szlaku sygnałowego, czego dowodem są niższe poziomy ufosforylowanej kinazy serynowo-treoninowej RAC-α. Podsumowując, dane te ilustrują hamujący wpływ gorzkiego melona na proliferację komórek raka kory nadnerczy poprzez modulację różnych mechanizmów.


title: Spożywanie Yerba Mate (Ilex paraguariensis) wiąże się z wyższą gęstością mineralną kości u kobiet po menopauzie.

text: Spożycie herbaty Yerba Mate (Ilex paraguariensis) jest wyższe w Argentynie i innych krajach Ameryki Południowej niż kawy czy herbaty (Camellia sinensis). Wpływ Yerba Mate na zdrowie kości nie był wcześniej badany. Na podstawie programu zapobiegania i leczenia osteoporozy zidentyfikowano kobiety po menopauzie, które wypijały co najmniej 1 l herbaty Yerba Mate dziennie przez co najmniej 4 lata (n=146), i porównywano je pod względem wieku i czasu od menopauzy z taką samą liczbą kobiet, które nie pił herbaty Yerba Mate. Ich gęstość mineralną kości (BMD) zmierzono metodą absorpcjometrii rentgenowskiej o podwójnej energii (DXA) w odcinku lędźwiowym kręgosłupa i szyjce kości udowej. Osoby pijące Yerba Mate miały o 9,7% wyższe BMD kręgosłupa lędźwiowego (0,952 g/cm(2) w porównaniu z 0,858 g/cm(2): p<0,0001) oraz o 6,2% wyższe BMD szyjki kości udowej (0,817 g/cm(2) w porównaniu z 0,776). g/cm(2); p=0,0002). W analizie regresji wielokrotnej picie Yerba Mate było jedynym czynnikiem, poza wskaźnikiem masy ciała, który wykazywał dodatnią korelację z BMD zarówno w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (p<0,0001), jak i szyjce kości udowej (p=0,0028). Wyniki sugerują ochronne działanie przewlekłego spożywania Yerba Mate na kości. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ostatnie postępy w badaniach Ilex paraguariensis: miniprzegląd.

text: Suszone i zmielone liście Ilex paraguariensis są przetwarzane na parzoną herbatę, przygotowywaną w sposób sui generis przez duże populacje w Ameryce Południowej, która ewoluowała od herbaty pijanej przez grupę etniczną Guarani do napoju, który w niektórych przypadkach odgrywa rolę społeczną i niemal rytualną. Nowoczesne społeczeństwa Ameryki Południowej. Stosowana jest zarówno jako źródło kofeiny, zamiast lub równolegle z herbatą i kawą, ale także jako środek terapeutyczny ze względu na swoje rzekome właściwości farmakologiczne. Chociaż z pewnymi wyjątkami, badania nad właściwościami biomedycznymi tego zioła rozpoczęły się późno i mocno pozostają w tyle za imponującą ilością literatury na temat zielonej herbaty i kawy. Jednak w ciągu ostatnich 15 lat nastąpił kilkukrotny wzrost w literaturze dotyczącej właściwości Ilex paraguariensis, wykazując efekty takie jak właściwości przeciwutleniające w modelach chemicznych i badania lipoprotein ex vivo, właściwości rozszerzające naczynia krwionośne i redukujące lipidy, działanie antymutagenne, kontrowersyjne powiązanie z rakiem jamy ustnej i gardła, działaniem antyglikacyjnym i właściwościami odchudzającymi. Ostatnio pojawiły się obiecujące wyniki badań interwencyjnych na ludziach, a literatura przedstawia kilka osiągnięć w tej dziedzinie. Celem niniejszego przeglądu jest przedstawienie zwięzłego podsumowania badań opublikowanych w ciągu ostatnich trzech lat, z naciskiem na badania translacyjne, stany zapalne i metabolizm lipidów. Ilex paraguariensis obniża poziom cholesterolu LDL u ludzi z dyslipoproteinemią Ilex paraguariensis, a efekt jest synergiczny z działaniem statyn. Zdolność antyoksydacyjna osocza oraz ekspresja enzymów antyoksydacyjnych jest pozytywnie modulowana przez interwencję Ilex paraguariensis w kohortach ludzkich. Przegląd dowodów wskazujących na intensywne spożywanie Ilex paraguariensis z niektórymi nowotworami pokazuje dane, które są niejednoznaczne, ale wskazują, że należy unikać zanieczyszczenia czynnikami alkilującymi podczas procesu suszenia liści. Z drugiej strony kilka nowych badań potwierdza antymutagenne działanie Ilex paraguariensis w różnych modelach, od podwójnych pęknięć DNA w modelach hodowli komórkowych po badania na myszach. Pojawiły się nowe interesujące prace wykazujące znaczący wpływ na redukcję masy ciała zarówno u myszy, jak i szczurów. Niektóre zaangażowane mechanizmy to hamowanie lipazy trzustkowej, aktywacja AMPK i rozprzęganie transportu elektronów. Badania interwencyjne na zwierzętach dostarczyły silnych dowodów na działanie przeciwzapalne Ilex paraguariensis, w szczególności chroniące zapalenie płuc wywołane papierosem, działające na migrację makrofagów i inaktywację metaloproteinazy macierzy. Badania nad wpływem Ilex paraguariensis na zdrowie i choroby potwierdziły jej działanie przeciwutleniające, przeciwzapalne, antymutagenne i obniżające poziom lipidów. Chociaż wciąż czekamy na podwójnie ślepe, randomizowane, prospektywne badanie kliniczne, dowody wydają się potwierdzać korzystny wpływ picia mate na choroby przewlekłe z komponentą zapalną i zaburzeniami metabolizmu lipidów. Copyright © 2010 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Narażenie na rtęć i ryzyko związane z amalgamatami dentystycznymi w populacji USA, po 2000 roku.

text: Amalgamat dentystyczny zawiera 50% wagowo rtęci metalicznej (Hg), a opary Hg nieustannie wydzielają się z amalgamatu dentystycznego, powodując zwiększenie zawartości Hg wraz ze wzrostem zawartości amalgamatu w moczu, kale, wydychanym powietrzu, ślinie, krwi i różnych narządach i tkankach, w tym nerki, przysadkę mózgową, wątrobę i mózg. Zawartość Hg wzrasta również wraz z obciążeniem matczynym amalgamatem w płynie owodniowym, łożysku, krwi pępowinowej, smółce, różnych tkankach płodu, w tym wątrobie, nerkach i mózgu, w siarze i mleku matki. W oparciu o statystyki populacji z lat 2001-2004, 181,1 miliona Amerykanów nosi w sumie 1,46 miliarda odrestaurowanych zębów. Odnotowano, że dzieci w wieku 26 miesięcy miały odbudowane zęby. Dotychczasowa praktyka dentystyczna i ostatnio dostępne dane wskazują, że większość tych wypełnień składa się z amalgamatu dentystycznego. Wykorzystując najnowsze statystyki populacyjne USA dotyczące masy ciała i częstości odbudowy zębów oraz ostatnie badania nad przyrostowym wzrostem stężenia Hg w moczu na powierzchnię zęba wypełnionego amalgamatem, oszacowano ekspozycję na Hg z wypełnień amalgamatowych dla 5 grup wiekowych populacji USA. Rozważono trzy konkretne scenariusze narażenia, z których każdy stopniowo zmniejszał liczbę powierzchni zębów, które zakłada się, że zostaną odtworzone za pomocą amalgamatu. Na podstawie najmniej konserwatywnego z ocenianych scenariuszy oszacowano, że około 67,2 mln Amerykanów przekroczy dawkę Hg związaną z referencyjnym poziomem narażenia (REL) wynoszącym 0,3 μg/m(3) ustalonym przez amerykańską Agencję Ochrony Środowiska; a 122,3 miliona Amerykanów przekroczyłoby dawkę związaną z REL 0,03 μg/m(3) ustaloną przez Kalifornijską Agencję Ochrony Środowiska. Szacunki narażenia są zgodne z wcześniejszymi szacunkami przedstawionymi przez Health Canada w 1995 r. i wynoszą od 0,2 do 0,4 μg/dzień na powierzchnię zęba wypełnioną amalgamatem lub od 0,5 do 1 μg/dzień/ząb wypełniony amalgamatem, w zależności od wieku i innych czynników. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej i przyjmowanie antyoksydantów wpływa na spontaniczną konwersję migotania przedsionków.

text: TŁO I CEL: Dieta śródziemnomorska (MedD) od dawna wiąże się z mniejszą częstością występowania chorób sercowo-naczyniowych. Niewiele jest informacji na temat związku między MedD, przyjmowaniem witamin i zaburzeniami rytmu serca. Staraliśmy się zbadać związek między przestrzeganiem MedD, przyjmowaniem antyoksydantów i spontaniczną konwersją migotania przedsionków (AF). METODY I WYNIKI: Do badania kliniczno-kontrolnego włączono grupę 800 osób; 400 z nich miało pierwszy wykryty epizod AF. Parametry żywieniowe zostały ocenione za pomocą kwestionariusza do samodzielnego podawania, zatwierdzonego pod względem częstotliwości spożywania posiłków i uzupełnione 7-dniowym przypomnieniem diety przez ankietera. Przestrzeganie MedD oceniano za pomocą wskaźnika śródziemnomorskiego i obliczono spożycie przeciwutleniaczy z pożywienia. Przestrzeganie diety Med było niższe u pacjentów, u których wystąpiło AF w porównaniu z grupą kontrolną (średnia punktacja Med: 22,3 ± 3,1 vs 27,9 ± 5,6; p < 0,001). Mediana wyniosła 23,5 (zakres Q1-Q3 23-30) u pacjentów z AF i 27,4 (zakres Q1-Q3 26-33). Szacowane spożycie przeciwutleniaczy ogółem było niższe u pacjentów z AF (13,5 ± 8,3 vs 18,2 ± 9,4 mmol/d; p < 0,001). Pacjenci w najwyższym kwartylu wskaźnika śródziemnomorskiego mieli wyższe prawdopodobieństwo spontanicznej konwersji migotania przedsionków (OR 1,9; 95% CI 1,58-2,81). Wysokie poziomy spożycia antyoksydantów były również związane ze wzrastającym prawdopodobieństwem spontanicznej konwersji arytmii (OR 1,8; 95% CI 1,56-2,99; P < 0,01). WNIOSKI: Pacjenci z migotaniem przedsionków mieli słabsze przyleganie do MedD i mniejszą podaż antyoksydantów w porównaniu z populacją kontrolną. Ponadto pacjenci z arytmią wykazujący wyższą punktację Med Score mieli większe prawdopodobieństwo spontanicznej konwersji migotania przedsionków. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Szkodliwy wpływ spożywania napojów energetyzujących na czynność płytek i śródbłonka.

text: TŁO: Spożycie napojów energetycznych było anegdotycznie związane z nagłą śmiercią sercową, a ostatnio z zawałem mięśnia sercowego. Ponieważ zawał mięśnia sercowego jest silnie związany zarówno z dysfunkcją płytek, jak i śródbłonka, przetestowaliśmy hipotezę, że spożywanie napojów energetycznych zmienia funkcję płytek i śródbłonka. METODY: W badaniu wzięło udział 50 zdrowych ochotników (34 mężczyzn, w wieku 22+/-2 lata). Agregację płytek krwi i funkcję śródbłonka badano przed i 1 godzinę po spożyciu 250 ml (1 puszka) napoju energetycznego bez cukru. Czynność płytek krwi oceniano za pomocą optycznej agregometrii indukowanej difosforanem adenozyny (1 mikromol/l) w osoczu bogatopłytkowym. Czynność śródbłonka oceniano na podstawie zmian w tonometrii tętnic obwodowych i wyrażano jako wskaźnik reaktywnego przekrwienia (RHI). WYNIKI: W porównaniu z wartościami wyjściowymi, wystąpił znaczny wzrost agregacji płytek krwi po spożyciu napoju energetycznego, podczas gdy nie zaobserwowano zmian w grupie kontrolnej (odpowiednio 13,7 +/- 3,7% vs 0,3 +/- 0,8% agregacji, P < 0,01) . Podobnie, RHI zmniejszyło się po spożyciu napoju energetycznego (-0,33 +/- 0,13 vs 0,07 +/- 0,12 RHI [kontrola], P <0,05). Średnie ciśnienie tętnicze istotnie wzrosło po spożyciu napoju energetycznego w porównaniu z kontrolą (P<0,05). Zużycie napojów energetycznych nie miało wpływu na tętno. WNIOSEK: Spożywanie napojów energetycznych znacznie zwiększa agregację płytek krwi i zmniejsza funkcję śródbłonka u zdrowych młodych osób dorosłych. Prawa autorskie (c) 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ostry wpływ kawy na funkcję śródbłonka u zdrowych osób.

text: TŁO/CELE: Kawa jest najczęściej spożywanym napojem na świecie, ale jej wpływ na układ sercowo-naczyniowy nie został w pełni poznany. Kawa zawiera kofeinę i przeciwutleniacze, które mogą wpływać na funkcję śródbłonka, które nie zostały jeszcze zbadane. Celem tego badania było zbadanie ostrego wpływu kawy na funkcję śródbłonka mierzoną za pomocą rozszerzenia przepływowego tętnicy ramiennej (FMD). TEMATY/METODY: W sumie 20 (10 mężczyzn i 10 kobiet) zdrowych, nieotyłych osób przeszło badanie krzyżowe z podwójną ślepą próbą. Badani spożywali jedną filiżankę bezkofeinowej (CC) i jedną filiżankę bezkofeinowej (DC) włoskiej kawy espresso w losowej kolejności w odstępach 5- do 7-dniowych. WYNIKI: Po przyjęciu CC FMD stopniowo i znacząco zmniejszało się (średnia +/- s.e.m.: 0 min; 7,7 . -0,6; 30 min. 6,3 . ), p<0,05), ale nie zwiększyła się istotnie po przyjęciu DC (0 min, 6,9 +/- 0,6; 30 min, 8,1 +/- 0,9; 60 min, 8,5 +/- 0,9%; P = 0,115). Podobnie CC znacznie zwiększyło zarówno skurczowe, jak i rozkurczowe ciśnienie krwi; tego efektu nie zaobserwowano po spożyciu DC. Stężenia glukozy we krwi pozostały niezmienione po przyjęciu zarówno CC, jak i DC, ale insulina (0 min, 15,8 ± 0,9; 60 min, 15,0 ± 0,8 mU/ml; P < 0,05) i peptyd C (0 min, 1,25 +/-0,09;60 min;1,18+/-0,09 ng/ml;p<0,01) stężenie we krwi zmniejszyło się istotnie dopiero po przyjęciu CC. WNIOSKI: CC ostro wywołał niekorzystne skutki sercowo-naczyniowe, zwłaszcza na funkcję śródbłonka. Na czczo wydzielanie insuliny jest również prawdopodobnie zmniejszone po spożyciu CC. Przyszłe badania określą, czy CC ma szkodliwe klinicznie istotne skutki, zwłaszcza u niezdrowych osobników.


title: Wpływ ostrego podawania kofeiny na czynność naczyń.

text: Kofeina jest najszerzej stosowaną substancją farmakologiczną na świecie. Występuje w powszechnych, nieistotnych artykułach spożywczych (np. kawie, herbacie, kakao i czekoladzie). Wpływ kofeiny na choroby sercowo-naczyniowe, w tym nadciśnienie, pozostaje kontrowersyjny i niewiele jest informacji na temat jej bezpośredniego wpływu na funkcję naczyń. Celem tego badania było określenie wpływu kofeiny na funkcję śródbłonka u ludzi. To badanie było randomizowanym badaniem z podwójnie ślepą próbą, obejmującym placebo i aktywny lek. Reakcje przepływu krwi przedramienia (FBF) na acetylocholinę (ACh), środek rozszerzający naczynia zależne od śródbłonka, oraz na nitroprusydek sodu, środek rozszerzający naczynia niezależny od śródbłonka, oceniano u zdrowych młodych mężczyzn przed i po doustnym podaniu kofeiny w dawce 300 mg (n = 10 ) lub placebo (n = 10). FBF mierzono za pomocą pletyzmografu tensometrycznego. Kofeina istotnie zwiększała skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi odpowiednio o 6,0 +/- 6,0 i 2,6 +/- 3,1 mm Hg (p < 0,05), ale nie zmieniała częstości akcji serca ani wyjściowego FBF. Kofeina zwiększyła odpowiedzi FBF na ACh z 21,2 +/- 7,1 do 26,6 +/- 8,1 ml/min/100 ml tkanki (p <0,05), podczas gdy podawanie kofeiny nie miało wpływu na rozszerzenie naczyń stymulowane nitroprusydkiem sodu. Dotętniczy wlew N(G)-monometylo-L-argininy, inhibitora syntazy tlenku azotu, zniósł wywołany przez kofeinę wzrost odpowiedzi FBF na ACh. W grupie placebo wazodylatacja stymulowana przez ACh i nitroprusydek sodu była podobna przed i po okresie obserwacji. Podsumowując, odkrycia te sugerują, że doraźne podawanie kofeiny zwiększa zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń u zdrowych młodych mężczyzn poprzez zwiększenie produkcji tlenku azotu.


title: Wpływ różnych metod gotowania na zawartość szczawianów roślinnych.

text: Około 75% wszystkich kamieni nerkowych składa się głównie ze szczawianu wapnia, a hiperoksaluria jest głównym czynnikiem ryzyka tego zaburzenia. Metodą enzymatyczną zbadano zawartość szczawianu w dziewięciu rodzajach surowych i gotowanych warzyw. W większości badanych surowych warzyw stwierdzono wysoki udział rozpuszczalnego w wodzie szczawianu. Gotowanie znacznie obniżyło zawartość rozpuszczalnych szczawianów o 30-87% i było skuteczniejsze niż gotowanie na parze (5-53%) i pieczenie (stosowane tylko do ziemniaków, bez strat szczawianu). Ocena zawartości szczawianu w wodzie kuchennej stosowanej do gotowania i gotowania na parze wykazała około 100% odzysk strat szczawianu. Straty nierozpuszczalnego szczawianu podczas gotowania były bardzo zróżnicowane i wahały się od 0 do 74%. Ponieważ rozpuszczalne źródła szczawianu wydają się być lepiej wchłaniane niż źródła nierozpuszczalne, stosowanie metod gotowania, które znacznie zmniejszają rozpuszczalny szczawian, może być skuteczną strategią zmniejszania szczawianu u osób predysponowanych do rozwoju kamieni nerkowych.


title: Biodostępność kwasu szczawiowego ze szpinaku, błonnika buraka cukrowego oraz roztworu szczawianu sodu spożywanego przez ochotniczki.

text: Biodostępność szczawianu z błonnika buraka cukrowego (40 g), szpinaku (25 g) i roztworu szczawianu sodu (182 mg) została przetestowana na dziewięciu kobietach przy użyciu potrójnego układu kwadratów łacińskich 3 x 3. Każda badana substancja dostarczała 120 mg kwasu szczawiowego. W trakcie badania ochotnicy spożywali dietę kontrolną, a badane substancje podawano podczas śniadania w określone dni. Po początkowym 2-dniowym okresie kontrolnym, szczawian podawano w trzech okresach testowych, które składały się z jednego dnia testowego, a następnie jednego dnia kontrolnego. Mocz zebrany w okresach 24-godzinnych był codziennie analizowany pod kątem szczawianu. Wydalanie szczawianu nie różniło się w ciągu pięciu dni kontrolnych i nie było znacząco zwiększone po spożyciu przez ochotników włókna buraka cukrowego. Wydalanie szczawianu było większe (P mniejsze niż 0,0001) dla średniej diety ze szpinakiem i roztworem szczawianu sodu niż dla średniej z błonnikiem buraków cukrowych i diet kontrolnych. Biodostępność szczawianu z włókna buraka cukrowego wyniosła 0,7% w porównaniu z biodostępnością 4,5 i 6,2% odpowiednio dla roztworów szpinaku i szczawianu. Niską biodostępność szczawianu z włókna buraka cukrowego można przypisać wysokiemu stosunkowi minerałów (wapnia i magnezu) do szczawianu, złożonej macierzy błonnikowej lub utracie rozpuszczalnego szczawianu podczas przetwarzania buraków cukrowych.