title: Silny związek dawka-odpowiedź między stężeniami trwałych zanieczyszczeń organicznych w surowicy a cukrzycą: wyniki National Health and Ex...

text: CEL: Niskie narażenie na niektóre trwałe zanieczyszczenia organiczne (POP) stało się ostatnio przedmiotem zainteresowania ze względu na ich możliwy związek z ryzykiem cukrzycy. MATERIAŁ I METODY: Przekrojowe powiązania stężeń TZO w surowicy z występowaniem cukrzycy zbadano u 2016 dorosłych uczestników National Health and Nutrition Examination Survey 1999-2002. Sześć POP (2,2',4,4',5,5'-heksachlorobifenyl, 1,2,3,4,6,7,8-heptachlorodibenzo-p-dioksyna, 1,2,3,4,6, Wybrano 7,8,9-oktachlorodibenzo-p-dioksynę, oksychlordan, p,p'-dichlorodifenylotrichloroetan i trans-nonachlor), ponieważ były wykrywalne u > lub=80% uczestników. WYNIKI: W porównaniu z osobami ze stężeniami w surowicy poniżej granicy wykrywalności, po uwzględnieniu wieku, płci, rasy i pochodzenia etnicznego, wskaźnika dochodów z ubóstwa, BMI i obwodu talii, częstość występowania cukrzycy była silnie dodatnio związana ze stężeniami w surowicy wszystkich sześciu Wyskakuje. Gdy uczestnicy zostali sklasyfikowani według sumy numerów kategorii sześciu POP, skorygowane ilorazy szans wynosiły 1,0, 14,0, 14,7, 38,3 i 37,7 (P dla trendu < 0,001). Związek był spójny w analizach warstwowych i silniejszy u młodszych uczestników, Amerykanów meksykańskich i osób otyłych. WNIOSKI: Stwierdzono uderzające zależności dawka-odpowiedź między stężeniem sześciu wybranych TZO w surowicy a występowaniem cukrzycy. Silnie stopniowane stowarzyszenie może stanowić nieodparte wyzwanie dla przyszłych badań epidemiologicznych i toksykologicznych.


title: Rola trwałych zanieczyszczeń organicznych w światowej epidemii cukrzycy typu 2 i możliwy związek z Farmed Atlantic Salm...

text: Wskaźniki zachorowań na cukrzycę typu 2 (T2DM), zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i na całym świecie, rosły w alarmującym tempie w ciągu ostatnich dwóch dekad. Ponieważ tę chorobę uważa się przede wszystkim za przyczynę niezdrowego stylu życia, duży nacisk położono na zachęcanie do zwiększonej aktywności fizycznej, lepszych nawyków żywieniowych i utraty wagi. Ostatnie badania pokazują, że obecność kilku trwałych zanieczyszczeń organicznych (POP) może wiązać się z większym ryzykiem rozwoju choroby niż niektóre z ustalonych czynników ryzyka związanych ze stylem życia. W rzeczywistości dowody sugerują hipotezę, że otyłość może być istotnym czynnikiem ryzyka tylko wtedy, gdy tkanka tłuszczowa zawiera duże ilości POP. W szczególności chlorowane pestycydy i polichlorowane bifenyle są silnie powiązane z rozwojem zespołu metabolicznego, insulinooporności i T2DM. Oprócz przeglądu dowodów wiążących TZO z tymi stanami, w niniejszym artykule zbadano możliwy udział hodowlanego łososia atlantyckiego – istotnego i powszechnego źródła TZO w diecie – w zaburzenia regulacji poziomu cukru we krwi.


title: Narażenie na chloroorganiczny chlor i zachorowalność na cukrzycę w kohorcie konsumentów ryb sportowych z Wielkich Jezior

text: Wprowadzenie Badania wykazały wszechobecne narażenie ludzi na trwałe zanieczyszczenia organiczne (POP), takie jak p,p′-difenylodichloroeten (DDE) i polichlorowane bifenyle (PCB). Chociaż istnieją znaczne dowody na to, że ekspozycja na TZO wiąże się z występowaniem cukrzycy, badania te nie ustalają związku przyczynowo-skutkowego, ponieważ przekrojowy projekt badania nie pozwala na ocenę czasowości związku między ekspozycją a chorobą. Brakowało jednak badań prospektywnych. Cele Niniejsze badanie miało na celu ustalenie, czy obciążenie organizmu TZO jest związane z występowaniem cukrzycy w kohorcie konsumentów ryb sportowych z Wielkich Jezior. Metody Kohorta została utworzona na początku lat 90. i była śledzona do 2005 roku. Przebadaliśmy surowicę pod kątem kongenerów DDE i PCB oraz oceniliśmy diagnostykę cukrzycy, dane demograficzne i spożycie ryb. Związki cukrzycy z ekspozycjami badano prospektywnie u uczestników bez cukrzycy w latach 1994-1995, a następnie do 2005 roku. Roczne zmiany procentowe w DDE i PCB-132/53 od 1994 do 2005 roku oceniano na podstawie statusu cukrzycy. Wyniki Narażenie na DDE było związane z wystąpieniem cukrzycy. Przypadkowa cukrzyca nie była związana z mono-orto PCB-118, całkowitymi PCB lub latami spożywania ryb sportowych. Roczna zmiana procentowa w DDE i PCB-132/153 nie różniła się znacząco w zależności od statusu cukrzycy. Wnioski Badanie to pokazuje związek między ekspozycją na DDE a występowaniem cukrzycy. Ustalenia związku DDE z występowaniem cukrzycy oraz brak wpływu cukrzycy na roczną zmianę procentową TZO nie potwierdzają hipotezy, że związki TZO z cukrzycą można przypisać odwrotnej przyczynowości. Dodatkowe badania powinny dotyczyć szlaków biologicznych, przez które DDE może wpływać na homeostazę glukozy.


title: Rola dietetycznych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 w cukrzycy typu 2: przegląd badań epidemiologicznych i klinicznych.

text: Rosnąca na całym świecie częstość występowania cukrzycy typu 2 (T2DM) stanowi ogromne zagrożenie dla zdrowia publicznego, prowadząc do różnych powikłań, takich jak choroby sercowo-naczyniowe, nefropatia i neuropatia. Dieta, jako kluczowy element zdrowego stylu życia człowieka, odgrywa ważną rolę w profilaktyce i leczeniu T2DM oraz jej powikłań. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe n-3 (PUFA) zawarte w diecie zostały powiązane z różnymi korzystnymi funkcjami, takimi jak działanie przeciwzapalne, poprawa funkcji śródbłonka, kontrolowanie ciśnienia krwi oraz zmniejszenie hipertriglicerydemii i niewrażliwości na insulinę. Według niektórych badań epidemiologicznych mniejszą częstość występowania T2DM stwierdzono w populacjach spożywających duże ilości produktów z owoców morza, które są bogate w WNKT n-3. Jednak dowody na związek między spożyciem ryb, dietą n-3 PUFA i ryzykiem T2DM są kontrowersyjne. Dlatego celem niniejszej pracy był przegląd badań epidemiologicznych i klinicznych dotyczących roli n-3 PUFA w diecie w T2DM. Omówiono również ograniczenia tych badań oraz potrzebę ewentualnych dalszych badań na ten temat. Copyright © 2013 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zachorowalność i umieralność krótko- i długoterminowa w populacji narażonej na dioksyny po „awarii Seveso”.

text: Wczesne skutki narażenia na 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-para-dioksynę (TCDD) w populacji biorącej udział w incydencie Seveso we Włoszech w 1976 r. zostały zbadane w licznych badaniach. Chloracne był jedynym efektem związanym z ekspozycją na dioksyny z wystarczającą pewnością. Możliwe długoterminowe konsekwencje zbadano w badaniach śmiertelności i zachorowalności na raka. Śmiertelność i zachorowalność w ciągu 20 lat po wypadku wskazywały na zwiększone ryzyko nowotworu limfoemopoetycznego, raka układu pokarmowego (w szczególności odbytnicy u mężczyzn i dróg żółciowych u kobiet) oraz raka układu oddechowego (płuca u mężczyzn). W analizach zachorowalności sugestywnie wystąpił również rak tarczycy i opłucnej. Mięsaki tkanek miękkich wykazały wzrost w największej, ale najmniej eksponowanej podkohorcie ekspozycji. Kilka hipotez wiążących skutki nienowotworowe z narażeniem na dioksyny zostało potwierdzonych przez wyniki w populacji Seveso: dotyczyło to skutków sercowo-naczyniowych (prawdopodobnie związanych zarówno z narażeniem na chemikalia, jak i doświadczaniem stresującej katastrofy), skutków endokrynologicznych (cukrzyca wśród kobiet) i skutków reprodukcyjnych: narażenie mężczyzn na TCDD wiązało się z obniżonym stosunkiem płci męskiej do żeńskiej u ich potomstwa. Wyniki wielu badań Seveso wskazują na możliwy wpływ płci, zgodnie z modelami zwierzęcymi. Niezależnie od uznanych ograniczeń badań (brak indywidualnych markerów narażenia, krótkie opóźnienie i mała liczebność populacji dla niektórych typów nowotworów), wyniki wcześniejszych badań eksperymentalnych i epidemiologicznych, wraz z mechanistyczną wiedzą na temat toksyczności dioksyn, potwierdzają hipotezy, że obserwowane przekroczenia mogą być związane z narażeniem na dioksyny. Obserwacja śmiertelności i zachorowalności na raka w kohorcie Seveso jest kontynuowana.


title: Spożycie ryb i ryzyko śmiertelności całkowitej i przyczynowej w 2 badaniach kohortowych opartych na populacji 134 296 mężczyzn i kobiet

text: Pomimo proponowanego ochronnego wpływu spożycia ryb na ryzyko chorób układu krążenia, dowody epidemiologiczne dotyczące spożycia ryb i śmiertelności są niespójne. W 2 prospektywnych badaniach kohortowych 134 296 chińskich mężczyzn i kobiet (1997–2009) zbadaliśmy powiązania spożycia ryb, oceniane za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania pokarmów, z ryzykiem całkowitej i związanej z przyczynami śmiertelności. Stan zdrowia, datę i przyczynę śmierci ustalano poprzez coroczne połączenie z bazą danych Shanghai Vital Statistics Registry i co dwa lata wizyt domowych. Do obliczenia współczynników ryzyka i odpowiadających 95% przedziałów ufności zastosowano regresję Coxa. Po wyłączeniu pierwszego roku obserwacji w analizie uwzględniono 3666 zgonów kobiet i 2170 zgonów mężczyzn. Spożycie ryb było odwrotnie proporcjonalne do ryzyka udaru całkowitego, udaru niedokrwiennego i śmiertelności z powodu cukrzycy; odpowiednie współczynniki ryzyka dla najwyższych kwintyli spożycia w porównaniu z najniższym wynosiły 0,84 (95% przedział ufności (CI): 0,76; 0,92), 0,63 (95% CI: 0,41, 0,94) i 0,61 (95% CI: 0,39; 0,95). Nie zaobserwowano związku ze śmiertelnością z powodu raka lub choroby niedokrwiennej serca. Dalsze analizy sugerowały, że odwrotne powiązania z udarem całkowitym, udarem niedokrwiennym i umieralnością na cukrzycę były związane przede wszystkim ze spożyciem ryb morskich i spożyciem długołańcuchowych kwasów tłuszczowych n-3. Ogólnie rzecz biorąc, nasze odkrycia potwierdzają postulowane korzyści zdrowotne wynikające ze spożywania ryb.


title: Zwiększony wskaźnik hospitalizacji z powodu cukrzycy i bliskość miejsc zamieszkania niebezpiecznych odpadów

text: Informacje ogólne Badania epidemiologiczne sugerują, że może istnieć związek między narażeniem środowiska na trwałe zanieczyszczenia organiczne (POP) a cukrzycą. Cel Celem pracy było sprawdzenie hipotezy, że sąsiedztwo mieszkalne w pobliżu składowisk odpadów skażonych TZO powoduje wzrost liczby hospitalizacji z powodu cukrzycy. Metody Określono liczbę hospitalizowanych pacjentów w wieku 25–74 lat ze zdiagnozowaną cukrzycą w stanie Nowy Jork z wyłączeniem Nowego Jorku w latach 1993–2000. Statystyka opisowa i ujemna regresja dwumianowa zostały wykorzystane do porównania wskaźników hospitalizacji z powodu cukrzycy u osób zamieszkałych w kodach pocztowych zawierających lub przylegających do składowisk odpadów niebezpiecznych zawierających TZO („miejsca POP”); kody pocztowe zawierające składowiska odpadów niebezpiecznych, ale z odpadami innymi niż TZO (miejsca „inne”); oraz kody pocztowe bez zidentyfikowanych miejsc niebezpiecznych odpadów (miejsca „czyste”). Wyniki W porównaniu ze wskaźnikami hospitalizacji z powodu cukrzycy w ośrodkach czystych, współczynniki wypisów z powodu cukrzycy dla osób mieszkających w ośrodkach POP i „innych”, po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających, wynosiły 1,23 [95% przedział ufności (CI), 1,15–1,32] oraz 1,25 (95% CI, 1,16–1,34). W podzbiorze miejsc POP wzdłuż rzeki Hudson, gdzie są wyższe dochody, mniej palenia tytoniu, lepsza dieta i więcej ćwiczeń, współczynnik ten wyniósł 1,36 (95% CI, 1,26–1,47) w porównaniu z czystymi miejscami. Wnioski Po sprawdzeniu głównych czynników zakłócających, stwierdziliśmy statystycznie istotny wzrost wskaźnika hospitalizacji z powodu cukrzycy wśród populacji zamieszkałej w kodach pocztowych zawierających toksyczne składowiska odpadów.


title: Zanieczyszczenia środowiskowe jako czynniki ryzyka rozwoju cukrzycy.

text: Do niedawna niewiele uwagi poświęcano wpływowi narażenia na trwałe zanieczyszczenia organiczne (POP) na występowanie cukrzycy. Pojawiło się jednak wiele doniesień dotyczących podwyższonej cukrzycy u osób zawodowo narażonych na dioksyny. Personel Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (USA) w Wietnamie, który spryskał środkiem Orange zawierającym dioksyny jako zanieczyszczenie, miał podwyższony wskaźnik zachorowań na cukrzycę, co doprowadziło do uzyskania przez rząd USA odszkodowania za cukrzycę u tych weteranów. Ostatnie badania w populacjach narażonych na polichlorowane bifenyle (PCB) i chlorowane pestycydy wykazały zależne od dawki podwyższone ryzyko cukrzycy. Podwyższone ryzyko zachorowania na cukrzycę w stosunku do poziomów kilku TZO zostało wykazane przez dwie różne grupy za pomocą National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES), losowej próby obywateli USA. Silne powiązania zaobserwowane w całkiem różnych badaniach sugerują możliwość, że ekspozycja na POP może powodować cukrzycę. Uderzającą obserwacją jest to, że osoby otyłe, które nie mają podwyższonego stężenia POP, nie mają podwyższonego ryzyka zachorowania na cukrzycę, co sugeruje, że to POP, a nie sama otyłość, są odpowiedzialne za ten związek. Chociaż specyficzny mechanizm nie jest znany, większość POP indukuje dużą liczbę i różnorodność genów, w tym kilka, które zmieniają działanie insuliny. Ponieważ cukrzyca jest niebezpieczną chorobą, której częstotliwość wzrasta na całym świecie, dalsze badania nad możliwością, że ekspozycja na TZO przyczynia się do etiologii cukrzycy, mają kluczowe znaczenie.


title: Spożycie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3 przez ryby i organizmy morskie oraz zachorowalność na cukrzycę typu 2: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Cel. Zbadanie związku między spożyciem ryb i morskich długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3 (LC n-3 PUFA) a występowaniem cukrzycy typu 2 (T2D) w prospektywnych badaniach kohortowych. Metody. Procedury metaanalityczne zostały wykorzystane do oszacowania względnego ryzyka (RR) przy użyciu efektów losowych lub ogólnego modelu odwrotnej wariancji efektów stałych. Stronniczość publikacji i niejednorodność badań oceniano za pomocą testu Eggera i statystyki I2. Wyniki. Nie znaleźliśmy istotnego związku między spożyciem ryb/owoców morza (łączone RR: 1,04; P = 0,63, 95% CI: 0,9 do 1,2, 549, 955 uczestników) lub morskich LC n-3 PUFA (łączone RR: 1,08, P = 0,39, 95% CI: 0,90 do 1,30, 346, 710 uczestników) oraz ryzyko T2D. Istotną niejednorodność badań zaobserwowano w badaniach ryb/owoców morza i morskich LC n-3 PUFA (P < 0,00001). Analiza podgrup nie wykazała oczywistych źródeł wysokiej niejednorodności. Stwierdziliśmy również istotny ochronny wpływ spożycia tłustych ryb na ryzyko T2D (łączone RR = 0,89, p = 0,005, 95% CI: 0,82 do 0,96). Analiza dawka-odpowiedź sugeruje, że każde 80 g dziennie tłustych ryb może zmniejszyć ryzyko T2D o 20%. Wniosek. Nie stwierdziliśmy istotnego wpływu spożycia ryb/owoców morza lub morskich LC n-3 PUFA na ryzyko T2D, ale istotny wpływ spożycia ryb tłustych na ryzyko T2D.


title: Problem zdrowia publicznego związany z narażeniem na trwałe zanieczyszczenia organiczne i ryzykiem chorób metabolicznych

text: Tło Trwałe zanieczyszczenia organiczne (POP) to niebezpieczne chemikalia wszechobecne w naszym łańcuchu pokarmowym, które podlegają międzynarodowym regulacjom w celu zapewnienia zdrowia publicznego. Opisane początkowo ze względu na ich wpływ na reprodukcję i promowanie raka, ostatnie badania wykazały nieoczekiwany wpływ POP na rozwój chorób metabolicznych, takich jak cukrzyca typu 2 i otyłość. W oparciu o tę nową wiedzę, niniejszy artykuł ma na celu pobudzenie dyskusji i ocenę skuteczności obecnego prawodawstwa dotyczącego POP w ochronie ludzi przed ryzykiem chorób metabolicznych. Ponadto zajęto się regulacją TZO w produktach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego w Unii Europejskiej (UE), ze szczególnym uwzględnieniem żywności pochodzenia morskiego, ponieważ może ona stanowić główne źródło narażenia ludzi na TZO. Dyskusja Istnieje coraz więcej dowodów naukowych wskazujących, że obecna ocena ryzyka i regulacja TZO nie mogą skutecznie chronić ludzi przed zaburzeniami metabolicznymi. Lepsza kontrola regulacyjna TZO w produktach dietetycznych powinna mieć wysoki priorytet w zakresie zdrowia publicznego. Podsumowanie Populacja ogólna jest narażona na działanie TZO w ilości wystarczającej, zarówno pod względem stężenia, jak i różnorodności, do wywołania zaburzeń metabolicznych. Ta sytuacja powinna przyciągnąć największą uwagę władz zdrowia publicznego i rządowych.


title: Morskie wielonienasycone kwasy tłuszczowe N-3 są odwrotnie powiązane z ryzykiem cukrzycy typu 2 u Azjatów: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Wstęp Prospektywne badania kohortowe dotyczące związku między wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi n-3 (PUFA) a ryzykiem cukrzycy typu 2 (T2D) były niespójne. Różnice w składzie tkankowych n-3 PUFA u pacjentów z T2D i bez T2D były również niespójne zarówno w badaniach kohortowych, jak i kliniczno-kontrolnych. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę prospektywnych badań kohortowych w celu zbadania związku spożycia ryb i kwasów tłuszczowych omega-3 z ryzykiem T2D. Różnice w składzie tkankowych n-3 PUFA u pacjentów z T2D i bez T2D badano na podstawie badań kohortowych i kliniczno-kontrolnych. Metody i ustalenia PubMed, Embase, Cochrane library, China National Knowledge Infrastructure (CNKI) i chińska baza danych VIP do stycznia 2012 r. były wykorzystywane do identyfikacji odpowiednich badań, a także przejrzano listy referencyjne z pobranych badań. Dwóch autorów niezależnie wyodrębniło dane. Do połączenia sumarycznego ryzyka względnego (RR) zastosowano modele efektów losowych. Zidentyfikowano dwadzieścia cztery badania obejmujące 24 509 pacjentów z T2D i 545 275 uczestników. W badaniach kohortowych sumaryczny RR T2D dla najwyższych i najniższych kategorii całkowitego spożycia ryb, morskich WKT n-3 i kwasu alfa-linolenowego wynosił 1,07 (95% CI: 0,91, 1,25), 1,07 (95% CI: 0,95, 1,20) i 0,93 (95% CI: 0,81, 1,07). Analiza podgrup wykazała, że sumaryczny RR (najwyższa i najniższa kategoria) T2D dla spożycia ryb i morskich kwasów tłuszczowych n-3 n-3 wynosił 0,89 (95% CI: 0,81, 0,98) i 0,87 (95% CI: 0,79, 0,96) dla populacji azjatyckich oraz 1,20 (95% CI: 1,01, 1,44) i 1,16 (95% CI: 1,04; 1,28) dla populacji zachodnich. Azjaci z T2D mieli znacząco niższy skład tkankowy C22∶6n-3 (SMD: -1,43; 95% CI: -1,75, -1,12) i całkowity n-3 PUFA (SMD: -1,41; 95% CI: -2,23, −0,59) w porównaniu z osobami bez T2D. Wnioski Ten systematyczny przegląd i metaanaliza dostarczają dowodów na to, że morskie kwasy tłuszczowe omega-3 mają korzystny wpływ na zapobieganie T2D w populacjach azjatyckich.


title: Spożywanie ryb, wrażliwość na insulinę i funkcja komórek beta w badaniu miażdżycy oporności na insulinę (IRAS)

text: Tło i cele Poprzednie badania dotyczące związku między spożyciem ryb a występowaniem cukrzycy typu 2 nie były jednoznaczne. Ponadto w kilku badaniach zbadano, w jaki sposób spożywanie ryb może być powiązane z zaburzeniami metabolicznymi leżącymi u podstaw cukrzycy. Dlatego zbadaliśmy związek spożycia ryb z pomiarami wrażliwości na insulinę i funkcją komórek beta w populacji wieloetnicznej. Metody i wyniki Zbadaliśmy przekrojowy związek między spożyciem ryb a miarami wrażliwości i wydzielania insuliny u 951 osób bez cukrzycy w Insulin Resistance Atherosclerosis Study (IRAS). Spożycie ryb, sklasyfikowane jako <2 vs. ≥2 porcje na tydzień, mierzono za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania pokarmów. Wrażliwość na insulinę (SI) i ostrą odpowiedź insulinową (AIR) określano na podstawie często pobieranych próbek dożylnych testów tolerancji glukozy. Większe spożycie ryb było niezależnie związane z niższym AIR skorygowanym względem SI (β=-0,13 [-0,25, -0,016], p=0,03, porównując ≥ 2 vs. < 2 porcje na tydzień). Spożywanie ryb było dodatnio związane ze stosunkiem nienaruszonej i podzielonej proinsuliny/peptydu C, jednak te powiązania były mylone ze względu na pochodzenie etniczne (skorygowany dla wielu zmiennych β=0,073 [-0,014, 0,16] dla stosunku nienaruszonej proinsuliny/peptydu C, β=0,031 [ -0,065, 0,13] dla stosunku split proinsulina/peptyd C). Zaobserwowaliśmy również istotny dodatni związek między spożyciem ryb a glikemią na czczo (skorygowana dla wielu zmiennych β=2,27 [0,68, 3,86], p=0,005). Nie znaleźliśmy związku między spożyciem ryb a MS (skorygowana wieloma zmiennymi β= -0,015 [-0,083, 0,053]) lub insuliną na czczo (skorygowana wieloma zmiennymi β=0,016 [-0,066, 0,10]). Wnioski Spożycie ryb nie było związane z pomiarami wrażliwości na insulinę w wieloetnicznej kohorcie IRAS. Jednak większe spożycie ryb może być związane z dysfunkcją komórek beta trzustki.


title: Kwasy tłuszczowe omega-3 i przypadki cukrzycy typu 2: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Zależność między wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi omega-3 (n-3 PUFA) pochodzącymi z owoców morza (kwas eikozapentaenowy, EPA; kwas dokozaheksaenowy, DHA) lub roślinnymi (kwas alfa-linolenowy, ALA) a ryzykiem cukrzycy typu 2 (DM) pozostaje niejasny. Do czerwca 2011 r. systematycznie przeszukiwaliśmy liczne bazy danych literaturowych w celu zidentyfikowania prospektywnych badań oceniających związki dietetycznych kwasów n-3 PUFA, ryb i/lub owoców morza oraz krążących biomarkerów n-3 PUFA z występowaniem cukrzycy. Dane zostały niezależnie wyodrębnione w dwóch egzemplarzach przez 2 badaczy, w tym oszacowania ryzyka względnego (RR) z uwzględnieniem wielu zmiennych i odpowiadające im 95% CI. Do oceny zależności dawka-odpowiedź zastosowano uogólnione oszacowanie trendu metodą najmniejszych kwadratów, z zbiorczymi oszacowaniami podsumowującymi obliczonymi zarówno za pomocą modeli efektów stałych, jak i efektów losowych. Spośród 288 zidentyfikowanych streszczeń 16 badań spełniało kryteria włączenia, w tym 18 oddzielnych kohort obejmujących 540 184 osoby i 25 670 przypadków DM. Spożywanie ryb i/lub owoców morza nie było istotnie związane z cukrzycą (n=13 badań; RR na 100g/d=1,12, 95% CI=0,94, 1,34); podobnie jak spożycie EPA+DHA (n=16 kohort; RR na 250mg/d=1,04, 95% CI=0,97, 1,10) ani poziomów krążących biomarkerów EPA+DHA (n=5 kohort; RR na 3% kwasy=0,94, 95% CI=0,75, 1,17). Zarówno dietetyczny ALA (n=7 badań; RR na 0,5 g/d=0,93, 95% CI=0,83; 1,04), jak i poziomy biomarkerów ALA w krążeniu (n=6 badań; RR na 0,1% całkowitego kwasu tłuszczowego=0,90, 95% CI=0,80, 1,00, P=0,06) wiązały się z nieistotnym trendem w kierunku zmniejszenia ryzyka cukrzycy. W badaniach nad rybami/owocami morza lub EPA+DHA i DM zaobserwowano znaczną niejednorodność (I2~80%); umiarkowaną heterogeniczność (<55%) zaobserwowano w przypadku diety i biomarkera ALA i DM. W nieskorygowanych metaregresjach lokalizacja badania (Azja vs Ameryka Północna/Europa), średni BMI i czas trwania obserwacji modyfikowały związek między spożyciem ryb/owoców morza a spożyciem EPA+DHA i ryzykiem DM (interakcja P ≤ 0,02 ). Mieliśmy ograniczoną moc statystyczną do określenia niezależnego wpływu tych źródeł niejednorodności ze względu na ich wysoką kolinearność. Ogólne zebrane wyniki nie potwierdzają ani poważnych szkód, ani korzyści ryb/owoców morza lub EPA+DHA na rozwój cukrzycy i sugerują, że ALA może wiązać się z umiarkowanie niższym ryzykiem. Powody potencjalnej niejednorodności skutków, które mogą obejmować prawdziwą niejednorodność biologiczną, stronniczość publikacji lub przypadek, zasługują na dalsze badania.


title: Suplementacja oleju rybnego w cukrzycy typu 2: ilościowy przegląd systematyczny.

text: CEL: Określenie wpływu suplementacji olejem rybim na poziom lipidów i kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. PROJEKT BADAWCZY I METODY: Podjęto kompleksowe przeszukanie bibliografii odpowiednich artykułów w Medline, Embase, Lilacs, Cochrane Clinical Trials Registry oraz danych ekspertów zaktualizowanych do września 1998 roku. Włączono wszystkie randomizowane, kontrolowane placebo badania, w których suplementacja oleju rybiego była jedyną interwencją u pacjentów z cukrzycą typu 2. Trzech badaczy niezależnie przeprowadziło ekstrakcję danych i ocenę jakości, przy czym rozbieżności zostały rozwiązane w drodze konsensusu. Uwzględniono osiemnaście badań obejmujących 823 pacjentów obserwowanych przez średnio 12 tygodni. Stosowane dawki oleju rybnego wahały się od 3 do 18 g/dzień. Badanymi wynikami były kontrola glikemii i poziomy lipidów. WYNIKI: Metaanaliza zbiorczych danych wykazała statystycznie istotny wpływ oleju rybiego na obniżenie triglicerydów (-0,56 mmol/l [95% CI -0,71 do -0,41]) i podniesienie poziomu cholesterolu LDL (0,21 mmol/l [0,02 do 0,41]) ). Nie zaobserwowano statystycznie istotnego efektu dla glukozy na czczo. Całkowity cholesterol HbA1c lub cholesterol HDL. Efekt obniżania poziomu trójglicerydów i podwyższenie poziomu cholesterolu LDL były najbardziej widoczne w tych badaniach, w których rekrutowano osoby z hipertrójglicerydemią i stosowano wyższe dawki oleju rybiego. Niejednorodność była obserwowana i wyjaśniana rekrutacją pacjentów z wyjściową hipertriglicerydemią w niektórych badaniach. WNIOSKI: Suplementacja oleju rybiego w cukrzycy typu 2 obniża poziom trójglicerydów, podnosi poziom cholesterolu LDL i nie ma statystycznie istotnego wpływu na kontrolę glikemii. Potrzebne są próby z twardymi klinicznymi punktami końcowymi.


title: Związek spożycia ryb i kwasów tłuszczowych n-3 z ryzykiem cukrzycy typu 2: metaanaliza badań prospektywnych.

text: Wyniki badań obserwacyjnych nad związkiem spożycia ryb i kwasów tłuszczowych omega-3 z ryzykiem cukrzycy typu 2 (T2DM) są sprzeczne. W związku z tym przeprowadzono metaanalizę w celu zbadania tego związku z badań kohortowych. Następnie przeprowadzono kompleksowe poszukiwania w celu zidentyfikowania badań kohortowych dotyczących związku spożycia ryb i/lub kwasów tłuszczowych omega-3 z ryzykiem T2DM. W najwyższych i najniższych analizach kategorycznych wybrano model o ustalonym lub losowym efekcie na podstawie testu jednorodności między badaniami. Liniowe i nieliniowe zależności dawka-odpowiedź zostały również ocenione za pomocą jednowymiarowej i dwuwymiarowej metaregresji losowego efektu z ograniczonym oszacowaniem maksymalnego prawdopodobieństwa. W najwyższych i najniższych analizach kategorycznych łączne ryzyko względne (RR) T2DM dla spożycia ryb i kwasów tłuszczowych n-3 wynosiło 1,146 (95% CI 0,975, 1,346) i 1,076 (95 % CI 0,955, 1,213, odpowiednio. W liniowej zależności dawka-odpowiedź, połączone RR dla przyrostu jednorazowo (około 105 g)/tydzień spożycia ryb (cztery razy/miesiąc) i 0,1 g/d spożycia kwasów tłuszczowych n-3 wynosiło 1 ·042 (95% CI 1,026, 1,058) i 1,057 (95% CI 1,042, 1,073), odpowiednio. Nie zaobserwowano istotnego nieliniowego związku dawka-odpowiedź spożycia ryb i kwasów tłuszczowych omega-3 z ryzykiem T2DM. Obecne dowody z badań obserwacyjnych sugerują, że spożycie zarówno ryb, jak i kwasów tłuszczowych n-3 może być słabo dodatnio związane z ryzykiem T2DM. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić te wyniki.


title: Przegląd badań epidemiologicznych dotyczących spożycia akryloamidu w diecie i ryzyka zachorowania na raka.

text: Przypuszczalne powiązania między spożyciem akryloamidu w diecie a rakiem zostały ocenione w ponad 15 badaniach epidemiologicznych, obejmujących prawie każde główne miejsce występowania raka. Dokonaliśmy krytycznego przeglądu badań epidemiologicznych dotyczących szacowanego narażenia na akrylamid w diecie i raka. Ponieważ znacznie większe narażenie na akrylamid występuje poprzez dym tytoniowy niż narażenie z dietą, przedstawiamy wyniki oddzielnie dla osób nigdy nie palących lub, jeśli to możliwe, skorygowane statystycznie o status palenia. Po szeroko zakrojonej analizie opublikowanej literatury nie znaleźliśmy spójnych ani wiarygodnych dowodów na to, że akrylamid w diecie zwiększa ryzyko wszelkiego rodzaju raka u ludzi, zarówno ogółem, jak i wśród osób niepalących. W szczególności zbiorowe dowody sugerują, że wysoki poziom spożycia akryloamidu w diecie nie jest czynnikiem ryzyka raka piersi, endometrium lub jajnika, które wzbudziły szczególne zainteresowanie ze względu na przypuszczalny mechanizm hormonalny akryloamidu. Co więcej, brak pozytywnego związku między paleniem a rakiem jajnika i endometrium sugeruje, że jakikolwiek związek tych nowotworów ze znacznie niższym, sporadycznym spożyciem akryloamidu w diecie jest mało prawdopodobny. Podsumowując, badania epidemiologiczne dotyczące spożycia akryloamidu w diecie nie wykazały zwiększonego ryzyka zachorowania na raka. W rzeczywistości sporadycznie i nieznacznie zwiększone i zmniejszone współczynniki ryzyka opisane w ponad dwóch tuzinach artykułów przeanalizowanych w tym przeglądzie silnie sugerują wzorzec, jakiego można by oczekiwać dla prawdziwego zerowego związku w trakcie serii badań. Dlatego dalsze badania epidemiologiczne dotyczące akryloamidu i ryzyka raka wydają się być błędnym priorytetem badawczym.


title: Przewlekłe spożywanie chipsów ziemniaczanych przez ludzi zwiększa produkcję reaktywnych rodników tlenowych przez leukocyty i zwiększa poziom białka C-reaktywnego w osoczu...

text: TŁO: Stosunkowo wysokie stężenia akryloamidu w powszechnie spożywanych produktach spożywczych, takich jak frytki, chipsy ziemniaczane lub płatki zbożowe, mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego. CEL: Celem tego badania pilotażowego było zbadanie możliwego związku między przewlekłym spożywaniem chipsów ziemniaczanych zawierających akrylamid a stresem oksydacyjnym lub stanem zapalnym. PROJEKT: Czternastu zdrowym ochotnikom (średni wiek: 35 lat; 8 kobiet i 6 palaczy >20 papierosów/dzień) otrzymywało 160 g chipsów ziemniaczanych zawierających 157 mikrog [skorygowanego] akryloamidu dziennie przez 4 tygodnie. WYNIKI: U wszystkich badanych stwierdzono wzrost adduktów akrylamid-hemoglobina we krwi, średnio 43,1 pmol x L(-1) x g(-1) hemoglobiny (zakres: 27-76; P < 0,01) u osób niepalących oraz 59,0 pmol x L(-1) x g(-1) hemoglobiny (zakres: 43-132; p < 0,05) u palaczy. Jednocześnie u palaczy i niepalących zaobserwowano istotny wzrost (P < 0,01) stężenia utlenionego LDL, wysokowrażliwej interleukiny-6, wysokowrażliwego białka C-reaktywnego oraz gamma-glutamylotransferazy. Po spożyciu chipsów ziemniaczanych stwierdzono istotny wzrost wytwarzania reaktywnych rodników tlenowych przez monocyty, limfocyty i granulocyty oraz wzrost ekspresji CD14 w makrofagach (P < 0,001). Dwadzieścia osiem dni od zakończenia eksperymentu badane zmienne w pewnym stopniu uległy zmniejszeniu. Wykazano również, że akrylamid zwiększa produkcję reaktywnych form tlenu w izolowanych ludzkich monocytach-makrofagach in vitro oraz obniża komórkowe stężenie glutationu. WNIOSEK: Te nowe odkrycia wydają się wskazywać, że przewlekłe przyjmowanie produktów zawierających akrylamid wywołuje stan prozapalny, czynnik ryzyka progresji miażdżycy.


title: Empiryczne wzorce żywieniowe i ryzyko raka piersi po menopauzie w dużym prospektywnym badaniu kohortowym.

text: TŁO: Odnotowano niespójne powiązania między dietą a rakiem piersi. CEL: Przebadaliśmy prospektywnie związek między wzorcami żywieniowymi a ryzykiem raka piersi po menopauzie w ogólnoamerykańskim badaniu kohortowym. PROJEKT: Przeanalizowano dane od 40 559 kobiet, które wypełniły samodzielnie wypełniany 61-punktowy kwestionariusz dotyczący częstotliwości spożywania posiłków w ramach Breast Cancer Detection Demonstration Project, 1987-1998; 1868 z tych kobiet zachorowało na raka piersi. Wzorce żywieniowe zdefiniowano za pomocą analizy czynnikowej głównych składowych. Do oceny ryzyka raka piersi zastosowano regresję proporcjonalnego hazardu Coxa. WYNIKI: Pojawiły się trzy główne wzorce żywieniowe: warzywa-ryby/drób-owoce, wołowina/wieprzowina-skrobia i tradycyjne południowe. Wzorzec warzywo-ryba/drób-owoce wiązał się z wyższym wykształceniem niż inne wzorce, ale był podobny pod względem spożycia składników odżywczych do tradycyjnego wzorca południowego. Po uwzględnieniu czynników zakłócających nie było znaczącego związku między wzorcami warzyw-ryba/drób-owoce i wołowina/wieprzowina-skrobia a rakiem piersi. Tradycyjny wzorzec południowy wiązał się jednak z nieistotnie zmniejszonym ryzykiem raka piersi wśród wszystkich przypadków (in situ i inwazyjnych), które były istotne dla inwazyjnego raka piersi (ryzyko względne = 0,78; 95% CI = 0,65, 0,95; P dla trendu = 0,003). Ta dieta była również związana ze zmniejszonym ryzykiem raka piersi u kobiet bez wywiadu rodzinnego (p = 0,05), które miały niedowagę lub prawidłową wagę [wskaźnik masy ciała (w kg/m(2)) < 25; P = 0,02] lub u których guzy były dodatnie pod względem receptora estrogenowego (P = 0,01) lub receptora progesteronowego (P = 0,003). Żywność w tradycyjnym południowym wzorze, związana ze zmniejszonym ryzykiem raka piersi, to rośliny strączkowe, niskie spożycie sosu majonezowo-sałatkowego i prawdopodobnie kapusta. WNIOSKI: Tradycyjna dieta południowa lub jej składniki wiążą się ze zmniejszonym ryzykiem inwazyjnego raka piersi u kobiet po menopauzie.


title: Spożywanie potraw smażonych w głębokim tłuszczu i ryzyko raka prostatya,b

text: Dowody sugerują, że metody gotowania w wysokiej temperaturze mogą zwiększać ryzyko raka prostaty (PCa). Dodatek oleju/tłuszczu, jak przy frytowaniu, może budzić szczególne obawy i nie był szczegółowo badany w odniesieniu do PCa. Potencjalne mechanizmy obejmują powstawanie czynników potencjalnie rakotwórczych, takich jak aldehydy, akroleina, aminy heterocykliczne, wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne i akrylamid. Metody Oszacowaliśmy ilorazy szans (OR) i 95% przedziały ufności (CI) dla związku między tercylami spożycia żywności smażonej w głębokim tłuszczu na podstawie kwestionariusza częstotliwości jedzenia (frytki, smażony kurczak, smażona ryba, pączki i chipsy z przekąskami) i PCa ryzyko, skorygowane o potencjalne czynniki zakłócające, wśród 1549 przypadków i 1492 kontroli. Dodatkowo zbadaliśmy powiązania z bardziej agresywnym PCa (definiowanym jako stadium regionalne/odległe, podwyższony wynik Gleasona lub specyficzny poziom antygenu prostaty). Wyniki W porównaniu z <1 tydzień, stwierdzono dodatni związek z ryzykiem PCa dla spożycia ≥ 1/tydzień frytek (OR=1,37; 95% CI, 1,11–1,69), smażonego kurczaka (OR=1,30; 95% CI, 1,04–1,62), smażoną rybę (OR=1,32; 95% CI, 1,05–1,66) i pączki (OR=1,35; 95% CI, 1,11–1,66). Nie było związku z chipsami przekąskowymi (OR=1,08; 95% CI, 0,89–1,32). Większość szacunków była nieco silniejsza dla bardziej agresywnej choroby (OR=1,41; 95% CI, 1,04–1,92 dla smażonej ryby). Wniosek Regularne spożywanie wybranych produktów głęboko smażonych wiąże się ze zwiększonym ryzykiem PCa. Pozostaje do ustalenia, czy to ryzyko jest specyficzne dla żywności smażonej na głębokim tłuszczu, czy też stanowi ryzyko związane z regularnym spożywaniem żywności narażonej na wysoką temperaturę i/lub inne aspekty zachodniego stylu życia, takie jak spożywanie fast foodów.


title: Akrylamid w żywności: przegląd nauki i przyszłe rozważania.

text: Akrylamid występuje w żywności powszechnie spożywanej w dietach na całym świecie. Powstaje w wyniku reakcji cukrów redukujących (np. glukozy czy fruktozy) z aminokwasem asparaginą poprzez reakcję Maillarda, która zachodzi podczas obróbki cieplnej żywności, głównie pochodzenia roślinnego, np. ziemniaków i produktów zbożowych powyżej 120 °C (248°F). Większość badań epidemiologicznych dotyczących potencjalnych związków między spożywaniem akryloamidu a różnymi typami raka nie wykazała zwiększonego ryzyka, z wyjątkiem kilku typów, które uzasadniają dalsze badania. Wysiłki zmierzające do ograniczenia powstawania akryloamidu w produktach spożywczych przyniosły pewne sukcesy, ale nie ma wspólnego podejścia, które działałoby w przypadku wszystkich produktów spożywczych. Zmniejszenie niektórych produktów spożywczych prawdopodobnie nie jest możliwe. Wyniki dużego badania toksykologicznego (wodne przyjmowanie akrylamidu przez szczury i myszy) są w trakcie ujawniania. Dokonywany jest przegląd stanu aktualnej wiedzy w tych obszarach.


title: Masa urodzeniowa, obwód głowy i prenatalna ekspozycja na akrylamid z diety matki: europejskie badanie prospektywne matka-dziecko (NewGeneris)

text: Wstęp: Akrylamid jest częstą ekspozycją pokarmową, która przenika przez łożysko człowieka. Jest klasyfikowany jako prawdopodobny czynnik rakotwórczy u ludzi, a u gryzoni zaobserwowano toksyczność rozwojową. Cele: Zbadaliśmy związek między prenatalną ekspozycją na akrylamid a wynikami porodu w prospektywnym europejskim badaniu matka-dziecko. Metody: Addukty hemoglobiny (Hb) akrylamidu i jego metabolitu glicydamidu zmierzono we krwi pępowinowej (odzwierciedlającej skumulowaną ekspozycję w ostatnich miesiącach ciąży) u 1101 kobiet w ciąży pojedynczej zrekrutowanych w Danii, Anglii, Grecji, Norwegii i Hiszpanii w latach 2006-2010 . Dieta matki została oszacowana za pomocą kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. Wyniki: Zarówno addukty akrylamidu, jak i glicydamidu Hb wiązały się ze statystycznie istotnym zmniejszeniem masy urodzeniowej i obwodu głowy. Szacowana różnica w masie urodzeniowej niemowląt w najwyższym i najniższym kwartylu poziomów adduktu akryloamidu Hb po dostosowaniu do wieku ciążowego i kraju wyniosła –132 g (95% CI: –207, –56); odpowiednia różnica dla obwodu głowy wyniosła –0,33 cm (95% CI: –0,61, –0,06). Wyniki były podobne u niemowląt niepalących, spójne we wszystkich krajach i pozostały po uwzględnieniu czynników związanych ze zmniejszoną masą urodzeniową. Spożywanie przez matki pokarmów bogatych w akrylamid, takich jak smażone ziemniaki, wiązało się z poziomem adduktów akryloamidu we krwi pępowinowej i ze zmniejszoną masą urodzeniową. Wnioski: Narażenie dietetyczne na akrylamid wiązało się ze zmniejszoną masą urodzeniową i obwodem głowy. Spożywanie określonych pokarmów w czasie ciąży wiązało się z większą ekspozycją na akrylamid w okresie życia płodowego. Jeśli się potwierdzą, wyniki te sugerują, że spożycie akrylamidu w diecie powinno być ograniczone przez kobiety w ciąży.


title: Statystyczny model regresji do szacowania stężeń akryloamidu we frytkach do oceny ryzyka zachorowania na raka w ciągu życia.

text: Narażenie ludzi na akrylamid (AA) poprzez spożywanie frytek i innej żywności zostało uznane za potencjalny problem zdrowotny. Tutaj użyliśmy statystycznego nieliniowego modelu regresji, opartego na dwóch najbardziej wpływowych czynnikach, temperaturze i czasie gotowania, aby oszacować stężenie AA we frytkach. R(2) modelu predykcyjnego wynosi 0,83, co sugeruje, że opracowany model był istotny i trafny. Na podstawie danych ankietowych dotyczących spożycia frytek przeprowadzonych w tym badaniu oraz ośmiu schematów smażenia w zależności od temperatury i czasu, które mogą wytwarzać smaczne i atrakcyjne wizualnie frytki, wyniki symulacji Monte Carlo wykazały, że jeśli stężenie AA jest wyższe niż 168 ppb, szacowane ryzyko zachorowania na raka u młodzieży wiek 13-18 lat w Taichung City byłby już wyższy niż docelowe ryzyko zachorowania na raka w ciągu całego życia (ELCR), i to biorąc pod uwagę tylko tę ograniczoną długość życia. W celu zmniejszenia ryzyka zachorowania na raka związanego z przyjmowaniem AA, poziom AA we frytkach może być jeszcze bardziej obniżony, jeśli obserwacje epidemiologiczne są trafne. Nasz model matematyczny może służyć jako podstawa do dalszych badań ELCR, w tym różnych etapów życia i zachowań oraz grup populacji. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wzorce żywieniowe a ryzyko raka piersi wśród kobiet.

text: CEL: Rak piersi jest najczęstszym rodzajem raka u kobiet na całym świecie. W kilku badaniach zbadano rolę pojedynczych składników odżywczych i grup żywności w patogenezie raka piersi, ale mniej badań dotyczyło roli wzorców żywieniowych. Naszym głównym celem było zidentyfikowanie związku między głównymi wzorcami żywieniowymi a ryzykiem raka piersi wśród irańskich kobiet. PROJEKT: Badanie kliniczno-kontrolne oparte na szpitalu. OTOCZENIE: Szpital Nauczania Shohada, Teheran, Iran. TEMATY: Do badania włączono 100 pacjentek w wieku 30-65 lat z rakiem piersi oraz 174 kobiety z grupy kontrolnej. Spożycie w diecie zostało ocenione przy użyciu prawidłowego i wiarygodnego półilościowego FFQ składającego się ze 168 pozycji żywnościowych. WYNIKI: Zidentyfikowano dwa wzorce żywieniowe wyjaśniające 24,31% zmienności żywieniowej w badanej populacji. Wzorzec „zdrowej” żywności charakteryzował się spożywaniem warzyw, owoców, niskotłuszczowych produktów mlecznych, roślin strączkowych, oliwy i olejów roślinnych, ryb, przypraw, podrobów, drobiu, marynat, soi i produktów pełnoziarnistych; podczas gdy wzór „niezdrowego” jedzenia charakteryzował się spożywaniem napojów bezalkoholowych, cukrów, herbaty i kawy, frytek i chipsów ziemniaczanych, soli, słodyczy i deserów, uwodornionych tłuszczów, orzechów, soków przemysłowych, rafinowanych ziaren oraz czerwonego i przetworzonego mięsa . W porównaniu z najniższym tercylem, kobiety w najwyższym tercylu wyniku „zdrowego” wzorca żywieniowego miały o 75% zmniejszone ryzyko raka piersi (OR = 0,25, 95% CI 0,08, 0,78), podczas gdy kobiety w najwyższy tercyl „niezdrowego” wzorca żywieniowego miał znacząco zwiększone ryzyko raka piersi (OR = 7,78, 95% CI 2,31, 26,22). WNIOSKI: Zdrowy schemat żywieniowy może być negatywnie powiązany z ryzykiem raka piersi, podczas gdy niezdrowy schemat żywieniowy prawdopodobnie zwiększa ryzyko wśród irańskich kobiet.


title: Dieta przedszkolna a ryzyko zachorowania na raka piersi u dorosłych.

text: Zdarzenia przed okresem dojrzewania mogą wpływać na ryzyko zachorowania na raka piersi u dorosłych. Zbadaliśmy, czy dieta w wieku przedszkolnym może wpływać na ryzyko raka piersi u kobiet w późniejszym życiu. Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne obejmujące 582 kobiety z rakiem piersi i 1569 kobiet z grupy kontrolnej wolnych od raka piersi, wybranych spośród uczestników badania Nurses' Health Study i Nurses' Health Study II. Informacje dotyczące diety dziecięcej pielęgniarek w wieku 3-5 lat uzyskano od matek badanych za pomocą 30-punktowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Zwiększone ryzyko raka piersi zaobserwowano u kobiet, które często spożywały frytki w wieku przedszkolnym. Dla jednej dodatkowej porcji frytek na tydzień iloraz szans (OR) dla raka piersi skorygowany o czynniki ryzyka raka piersi w życiu dorosłym wyniósł 1,27 (95% przedział ufności [CI] = 1,12-1,44). Spożywanie pełnego mleka wiązało się z nieznacznie zmniejszonym ryzykiem raka piersi (iloraz szans skorygowany o współzmienne dla każdej dodatkowej szklanki mleka dziennie = 0,90; 95% CI = 0,82-0,99). Spożycie żadnego z obliczonych składników odżywczych nie było związane z ryzykiem raka piersi w tym badaniu. Dane te sugerują możliwy związek między dietą przed okresem dojrzewania a późniejszym ryzykiem raka piersi. Jako możliwe wyjaśnienie obserwowanych powiązań należy rozważyć zróżnicowane przypominanie diety przedszkolnej przez matki chorych i grupy kontrolne. Potrzebne są dalsze badania, aby ocenić, czy związek między dietą przedszkolną a rakiem piersi jest powtarzalny w danych prospektywnych, które nie podlegają stronniczości przypomnienia. Prawa autorskie 2005 Wiley-Liss, Inc.


title: Przeddiagnostyczna ekspozycja na akrylamid i przeżycie po raku piersi wśród duńskich kobiet po menopauzie.

text: Akrylamid jest prawdopodobnym czynnikiem rakotwórczym dla ludzi, a głównymi drogami narażenia są kontakt z przemysłem, palenie tytoniu i żywność przetwarzana w wysokich temperaturach. W badaniach na zwierzętach doustne przyjmowanie akrylamidu wiązało się z rozwojem raka, co wskazuje, że zwiększone występowanie raka dotyczy zwłaszcza guzów związanych z układem hormonalnym. W badaniach epidemiologicznych na ludziach sugerowano również, że narażenie dietetyczne na akrylamid jest związane z wyższym ryzykiem nowotworów związanych z układem hormonalnym, takich jak rak piersi wrażliwy na estrogeny. Celem niniejszego badania była ocena, czy przeddiagnostyczna ekspozycja na akrylamid, mierzona za pomocą adduktów akryloamidu i hemoglobiny glicydamidu (AA-Hb i GA-Hb), była związana ze śmiertelnością w przypadkach raka piersi. Spośród 24 697 kobiet po menopauzie włączonych do duńskiej kohorty w latach 1993-1997, 420 zachorowało na raka piersi przed 2001 rokiem, a 110 zmarło przed 2009 rokiem. Szacunki podano dla wyższych poziomów 25 pmol/g globiny. Wśród niepalących, wyższe stężenia GA-Hb były związane z wyższym współczynnikiem ryzyka śmiertelności specyficznej dla raka piersi (HR (95% CI): 1,63 (1,06-2,51)), współczynnikiem hazardu wśród kobiet z rozpoznaniem guzów z obecnością receptorów estrogenowych było (HR (95% CI): 2,23 (1,38-3,61)). W przypadku AA-Hb tendencja była podobna, ale tylko statystycznie istotna wśród osób z guzami z obecnością receptorów estrogenowych (HR (95% CI): 1,31 (1,02-1,69). Podsumowując, niniejsze badanie wskazuje, że przeddiagnostyczna ekspozycja na akrylamid może mieć związek ze śmiertelnością wśród chorych na raka piersi i że może to dotyczyć w szczególności raka piersi o największej endokrynologicznej charakterystyce. Copyright © 2012 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Podwyższone poziomy bogatych w cholesterol tratw lipidowych w komórkach rakowych są skorelowane z wrażliwością na apoptozę indukowaną przez czynniki zubożające cholesterol

text: Tratwy/jaskinia lipidowe to platformy błonowe dla cząsteczek sygnałowych, które regulują różne funkcje komórkowe, w tym przeżycie komórek. Aby lepiej zrozumieć rolę tratw w progresji nowotworu i terapii, zbadaliśmy wpływ przerwania tratwy na żywotność komórek i porównaliśmy poziomy tratw w ludzkich liniach komórek rakowych z ich normalnymi odpowiednikami. W tym miejscu donosimy, że zmniejszenie poziomu cholesterolu przy użyciu metylo-β cyklodekstryny spowodowało apoptozę podobną do anoikis, która w komórkach A431 obejmowała zmniejszone poziomy tratw, regulację w dół Bcl-xL, aktywację kaspazy-3 i inaktywację Akt niezależnie od aktywacji receptora naskórkowego czynnika wzrostu. Uzupełnienie cholesterolu uzupełniło tratwy na powierzchni komórki i przywróciło aktywację Akt i żywotność komórek. Co więcej, linie komórkowe raka piersi i raka prostaty zawierały więcej tratw lipidowych i były bardziej wrażliwe na śmierć komórkową wywołaną niedoborem cholesterolu niż ich normalne odpowiedniki. Wyniki te wskazują, że komórki rakowe zawierają zwiększone poziomy tratw i sugerują potencjalne zastosowanie środków modulujących tratwy jako leków przeciwnowotworowych.


title: Kobiety i stosowanie statyn: perspektywa rzecznictwa zdrowia kobiet.

text: Niniejszy artykuł jest oparty na dłuższym raporcie na temat korzyści, bezpieczeństwa i sposobów przedstawiania informacji w odniesieniu do kobiet i stosowania statyn, umiejscowionego w historycznym kontekście Ruchu Zdrowia Kobiet, który opowiadał się za bezstronnymi, odpowiednimi badaniami medycznymi i przepisywaniem kobietom na podstawie cele pełnego ujawnienia, świadomej zgody, medycyny opartej na dowodach i analizy opartej na płci. Baza dowodowa przepisywania statyn kobietom, zwłaszcza w ramach prewencji pierwotnej, jest słaba, jednak dane kanadyjskie sugerują, że połowa wszystkich recept jest skierowana do kobiet. Metaanalizy bezpieczeństwa nie dezagregują dla kobiet; nie biorą pod uwagę podatności kobiet na problemy z mięśniami wywołane przez statyny, a problemy związane z kobietami, takie jak rak piersi, poronienia lub wady wrodzone, są niedostatecznie zbadane. W wielu badaniach nie opublikowano danych dotyczących poważnych zdarzeń niepożądanych pozasercowych. Czynniki te sugerują, że standardy pełnego ujawnienia, świadomej zgody, przepisywania recept w oparciu o dowody i analizy opartej na płci nie są spełniane i kobiety powinny postępować ostrożnie.


title: Stosowanie statyn a ryzyko raka piersi: metaanaliza badań obserwacyjnych.

text: Pojawiające się dowody sugerują, że statyny mogą zmniejszać ryzyko zachorowania na raka. Jednak dostępne dowody dotyczące raka piersi są sprzeczne. Dlatego zbadaliśmy związek między stosowaniem statyn a ryzykiem raka piersi, przeprowadzając szczegółową metaanalizę wszystkich opublikowanych badań obserwacyjnych na ten temat. Przeszukano bazę danych PubMed i bibliografie wyszukanych artykułów w poszukiwaniu badań epidemiologicznych opublikowanych do stycznia 2012 r., które badały związek między stosowaniem statyn a rakiem piersi. Przed metaanalizą badania zostały ocenione pod kątem stronniczości publikacji i niejednorodności. Połączone ryzyko względne (RR) i 95% przedział ufności (CI) obliczono przy użyciu modelu efektów losowych (metoda DerSimoniana i Lairda). Przeprowadzono również analizy podgrup, analizę wrażliwości i metaanalizę zbiorczą. W analizie wzięły udział łącznie 24 (13 kohortowych i 11 kliniczno-kontrolnych) badań z udziałem ponad 2,4 miliona uczestników, w tym 76 759 przypadków raka piersi. Nie znaleźliśmy dowodów na stronniczość publikacji i dowodów na niejednorodność badań. Stosowanie statyn i długotrwałe stosowanie statyn nie miało istotnego wpływu na ryzyko raka piersi (odpowiednio RR = 0,99, 95% CI = 0,94, 1,04 i RR = 1,03, 95% CI = 0,96, 1,11). Gdy analizę podzielono na podgrupy, nie było dowodów na to, że projekt badania znacząco wpłynął na oszacowanie efektu. Analiza wrażliwości potwierdziła stabilność naszych wyników. Metaanaliza skumulowana wykazała zmianę trendu zgłaszania ryzyka raka piersi z pozytywnej na negatywną u kobiet stosujących statyny w latach 1993-2011. Wyniki naszej metaanalizy nie potwierdzają hipotezy, że statyny mają działanie ochronne przeciwko rakowi piersi. Potrzeba więcej randomizowanych badań klinicznych i badań obserwacyjnych, aby potwierdzić ten związek z podstawowymi mechanizmami biologicznymi w przyszłości.


title: beta-sitosterol zwiększa skuteczność tamoksyfenu na komórki raka piersi poprzez wpływ na metabolizm ceramidów.

text: Celem tego badania było zbadanie wpływu dietetycznego fitosterolu beta-sitosterolu (SIT) i leku antyestrogenowego tamoksyfenu (TAM) na wzrost komórek i metabolizm ceramidu (CER) w raku piersi u ludzi MCF-7 i MDA-MB-231 komórki. Linie komórkowe MCF-7 i MDA-MB-231 badano jako modele komórek raka piersi z pozytywnym i negatywnym receptorem estrogenowym. Wzrost obu linii komórkowych określony przy użyciu testu sulforodaminy B był hamowany przez traktowanie 16 mikroM SIT, ale tylko wzrost komórek MCF-7 był hamowany przez traktowanie 1 mikroM TAM. Kombinacja SIT i TAM dodatkowo hamowała wzrost w obu liniach komórkowych, najbardziej znacząco w komórkach MDA-MB-231. CER jest sygnałem proapoptotycznym, a poziomy CER wzrosły zarówno w komórkach MCF-7, jak i MDA-MB-231 przez indywidualne traktowanie SIT i TAM, a połączone traktowanie jeszcze bardziej zwiększyło zawartość komórkowego CER. SIT i TAM podniosły poziomy CER na różne sposoby. SIT silnie aktywuje syntezę CER de novo zarówno w komórkach MCF-7, jak i MDA-MB-231 poprzez stymulację aktywności palmitoilotransferazy serynowej; podczas gdy TAM promował akumulację CER w obu typach komórek poprzez hamowanie glikozylacji CER. Wyniki te sugerują, że skojarzony schemat dietetycznej chemioterapii SIT i TAM może być korzystny w leczeniu chorych na raka piersi.


title: Długotrwałe stosowanie statyn a ryzyko raka przewodowego i zrazikowego piersi u kobiet w wieku 55-74 lat

text: Tło Badania mechanistyczne w dużej mierze potwierdzają chemoprewencyjny potencjał statyn. Jednak wyniki badań epidemiologicznych oceniających stosowanie statyn i ryzyko raka piersi były niespójne i nie pozwalały na ocenę długoterminowego stosowania statyn. Materiały i metody Wykorzystaliśmy dane z populacyjnego badania kliniczno-kontrolnego raka piersi przeprowadzonego w regionie Seattle-Puget Sound, aby zbadać związek między długotrwałym stosowaniem statyn a ryzykiem raka piersi. 916 przypadków inwazyjnego raka przewodowego (IDC) i 1068 przypadków inwazyjnego raka zrazikowego (ILC) w wieku 55-74 lat zdiagnozowanych w latach 2000-2008 porównano z 902 kobietami z grupy kontrolnej. Ze wszystkimi uczestnikami przeprowadzono wywiady osobiście, a dane dotyczące hipercholesterolemii i wszystkich epizodów stosowania leków obniżających stężenie lipidów zebrano za pomocą ustrukturyzowanego kwestionariusza. Oceniliśmy związek między stosowaniem statyn a ryzykiem IDC i ILC za pomocą politomicznej regresji logistycznej. Wyniki Obecni stosujący statyny przez 10 lat lub dłużej mieli 1,83-krotny wzrost ryzyka IDC [95% przedział ufności (CI): 1,14-2,93] i 1,97-krotny wzrost ryzyka ILC (95% CI: 1,25-3,12) w porównaniu do osób, które nigdy nie stosowały statyn. Wśród kobiet, u których zdiagnozowano hipercholesterolemię, obecnie stosujące statyny przez 10 lat lub dłużej miały ponad dwukrotnie większe ryzyko zarówno IDC [iloraz szans (OR): 2,04, 95% CI: 1,17-3,57], jak i ILC (OR: 2,43, 95%). CI: 1,40-4,21 w porównaniu do użytkowników nigdy. Wnioski W tym współczesnym populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym długotrwałe stosowanie statyn wiązało się ze zwiększonym ryzykiem zarówno IDC, jak i ILC. Wpływ Potrzebne są dodatkowe badania z podobnie wysoką częstotliwością stosowania statyn przez różne okresy, aby potwierdzić to nowe odkrycie.


title: Garden of Eden — diety oparte na roślinach, genetyczne dążenie do oszczędzania cholesterolu i jego implikacje dla chorób serca w XXI wieku.

text: Jest prawdopodobne, że spożywanie pokarmu roślinnego przez większość ewolucji człowieka kształtowało wymagania żywieniowe współczesnych ludzi. Dieta byłaby bogata w błonnik pokarmowy, białko roślinne, sterole roślinne i powiązane fitochemikalia, a uboga w kwasy nasycone i tłuszcze trans oraz inne substraty do biosyntezy cholesterolu. Uważamy, że aby zaspokoić zapotrzebowanie organizmu na cholesterol, różnice genetyczne i polimorfizmy zostały zachowane przez ewolucję, która miała tendencję do podnoszenia poziomu cholesterolu w surowicy. W efekcie współczesnemu człowiekowi, o radykalnie odmiennej diecie i stylu życia, zwłaszcza w średnim wieku, zaleca się obecnie przyjmowanie leków obniżających poziom cholesterolu i zmniejszających ryzyko chorób układu krążenia. Eksperymentalne wprowadzenie wysokiego spożycia błonnika lepkiego, białek roślinnych i steroli roślinnych w postaci ewentualnej myoceńskiej diety obejmującej warzywa liściaste, owoce i orzechy, obniżyło poziom cholesterolu LDL w surowicy u zdrowych ochotników o ponad 30%, co odpowiada statynom pierwszej generacji, standardowe leki obniżające poziom cholesterolu. Co więcej, uzupełnienie nowoczesnej diety terapeutycznej u osób z hiperlipidemią takimi samymi składnikami jak owies, jęczmień i babka płesznik na włókna lepkie, soja i migdały na białka roślinne oraz margaryna wzbogacona w sterole roślinne spowodowały podobne obniżenie poziomu LDL-cholesterolu, jak myocenopodobna dieta i zmniejszyła stężenie lipidów we krwi większości pacjentów do normalnego zakresu. Doszliśmy do wniosku, że ponowne wprowadzenie składników pokarmu roślinnego, które byłyby obecne w dużych ilościach w dietach roślinnych spożywanych przez większość ewolucji człowieka do nowoczesnych diet, może skorygować nieprawidłowości lipidowe związane ze współczesnymi wzorcami żywieniowymi i zmniejszyć potrzebę interwencji farmakologicznych.


title: Wysoka ekspresja ACAT1 w komórkach raka piersi typu basal-like, bez receptorów estrogenowych, jest związana z proliferacją indukowaną przez LDL.

text: Specyficzna rola tłuszczu w diecie w progresji raka piersi jest niejasna, chociaż dieta niskotłuszczowa wiązała się ze zmniejszeniem nawrotów raka piersi receptora estrogenowego alfa-ujemnego (ER(-)). Linie komórek raka sutka ER(-) basal-like MDA-MB-231 i MDA-MB-436 zawierały większą liczbę cytoplazmatycznych kropel lipidów w porównaniu z komórkami luminalnymi ER(+) MCF-7. Dlatego zbadaliśmy funkcje magazynowania lipidów w tych komórkach. Zarówno stężenia triacyloglicerolu, jak i estru cholesterolu (CE) były wyższe w komórkach ER(-), ale zdolność do syntezy CE rozróżniała dwa typy komórek raka piersi. Wyższe wyjściowe stężenia CE stymulowane kwasem oleinowym i LDL stwierdzono w komórkach ER(-) w porównaniu z komórkami ER(+). Różnice odpowiadały wyższym poziomom mRNA i białek acylotransferazy acylo-CoA:cholesterol 1 (ACAT1), wyższej aktywności ACAT, wyższym poziomom białka kaweoliny-1, większemu wychwytowi LDL i niższej syntezie cholesterolu de novo w komórkach ER(-). Ludzki LDL stymulował proliferację komórek ER(-) MDA-MB-231, ale miał niewielki wpływ na proliferację komórek ER(+) MCF-7. Funkcjonalne znaczenie tych odkryć zostało zademonstrowane przez obserwację, że inhibitor ACAT CP-113818 zmniejsza proliferację komórek raka sutka i specyficznie zmniejsza proliferację komórek ER(-) indukowaną przez LDL. Podsumowując, nasze badania pokazują, że większa zdolność do wychwytywania, przechowywania i wykorzystywania egzogennego cholesterolu daje przewagę proliferacyjną podstawowym komórkom ER(-) raka piersi. Różnice w wychwytywaniu i przechowywaniu lipidów mogą przynajmniej częściowo wyjaśniać zróżnicowany wpływ diety niskotłuszczowej na nawroty raka piersi u ludzi.


title: Chemoprewencja raka piersi przez związki dietetyczne.

text: Rak piersi jest główną przyczyną zgonów z powodu raka u kobiet w Stanach Zjednoczonych i wielu innych krajach. Istnieje pilna potrzeba opracowania skuteczniejszych i mniej toksycznych strategii terapeutycznych i profilaktycznych w przypadku wielu nowotworów, zwłaszcza raka piersi. Produkty naturalne są testowane z nadzieją na zidentyfikowanie nowych, silnych molekuł jako środków przeciwnowotworowych. Fitochemikalia i związki dietetyczne były stosowane w leczeniu różnych chorób na przestrzeni dziejów ze względu na ich bezpieczeństwo, niską toksyczność i ogólną dostępność. Obecnie wiele aktywnych fitochemikaliów znajduje się w badaniach klinicznych. Badania przedkliniczne i kliniczne wykazały, że codzienne spożywanie dietetycznych fitochemikaliów zmniejsza ryzyko kilku nowotworów. Fitochemikalia mogą hamować, opóźniać lub odwracać karcynogenezę poprzez indukowanie enzymów detoksykujących i przeciwutleniających, regulując zapalne/proliferacyjne szlaki sygnałowe oraz indukując apoptozę. Ten artykuł przeglądowy opisuje niektóre z potencjalnych naturalnych związków zapobiegających rakowi, wraz z mechanistyczną dyskusją na temat ich interakcji z kluczowymi komórkowymi szlakami transdukcji sygnału, a także ich wkładu w hamowanie wzrostu komórek raka piersi.


title: Zawartość receptorów lipoprotein o niskiej gęstości w tkance raka piersi związana z przeżyciem chorych.

text: Określono zawartość receptorów lipoprotein o małej gęstości (LDL) w tkankach pierwotnych raków piersi i porównano ich informacje prognostyczne ze zmiennymi o ustalonym znaczeniu prognostycznym. Wybrano zamrożone próbki guza i zbadano tkanki od 72 pacjentów (z których 32 zmarło). Zawartość receptora LDL wykazała odwrotną korelację z czasem przeżycia. Analiza wieloczynnikową metodą statystyczną wykazała, że obecność przerzutów do pach, zawartość receptorów dla estrogenów i LDL, średnica guza oraz wzór DNA mają znaczenie prognostyczne w odniesieniu do przeżycia pacjentów. Udoskonalone metody przewidywania czasu przeżycia chorych na raka piersi mogą mieć znaczenie w doborze leczenia dla poszczególnych chorych.


title: Dieta a rak piersi: zrozumienie zagrożeń i korzyści.

text: TŁO: Rak piersi jest najczęściej diagnozowanym nowotworem wśród kobiet w Stanach Zjednoczonych. Zakończono szeroko zakrojone badania w celu oceny związku między czynnikami żywieniowymi a ryzykiem raka piersi i przeżyciem po raku piersi; jednak potrzebny jest raport podsumowujący z wnioskami klinicznymi. Materiały i METODY: Niniejszy przegląd podsumowuje dane pochodzące z bieżących badań epidemiologicznych i klinicznych dotyczących diety w zależności od zachorowalności na raka piersi, nawrotów, przeżycia i śmiertelności. Przegląd obejmuje nowe badania epidemiologiczne, które oceniają ryzyko w ramach podtypów raka piersi, a także podsumowanie wcześniejszych i trwających badań interwencyjnych dietetycznych mających na celu modyfikację ryzyka raka piersi. WYNIKI: Dostępna literatura sugeruje, że zarówno dieta niskotłuszczowa, jak i bogata w błonnik mogą słabo chronić przed rakiem piersi, podczas gdy całkowite spożycie energii i alkoholu wydają się być ze sobą pozytywnie powiązane. Błonnik może mieć słabą ochronę, prawdopodobnie poprzez modulację estrogenu, podczas gdy spożycie owoców i warzyw nie jest wyraźnie związane z ryzykiem. Otyłość jest czynnikiem ryzyka choroby pomenopauzalnej i należy unikać przybierania na wadze w celu zmniejszenia ryzyka. U osób, które przeżyły, dieta ma największy potencjalny wpływ na ogólną śmiertelność, a nie zdarzenia związane z rakiem piersi. WNIOSEK: Dieta jest umiarkowanie związana z ryzykiem raka piersi; związki wydają się bardziej wyraźne w przypadku choroby pomenopauzalnej, a zdrowe wybory po diagnozie i leczeniu prawdopodobnie wspierają długowieczność bardziej niż zmniejszone ryzyko nawrotu choroby.


title: Związek między lignanami w diecie, pokarmami bogatymi w fitoestrogeny i spożyciem błonnika a ryzykiem raka piersi po menopauzie: niemiecki st ...

text: Fitoestrogeny są strukturalnie podobne do estrogenów i mogą wpływać na ryzyko raka piersi poprzez naśladowanie właściwości estrogenowych/antyestrogennych. W społeczeństwach zachodnich pełne ziarna i prawdopodobnie produkty sojowe są bogatym źródłem fitoestrogenów. Populacyjne badanie kliniczno-kontrolne przeprowadzone na niemieckich kobietach po menopauzie zostało wykorzystane do oceny związku żywności bogatej w fitoestrogeny i lignanów w diecie z ryzykiem raka piersi. Dane żywieniowe zebrano od 2884 przypadków i 5509 kontroli za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków, który zawierał dodatkowe pytania dotyczące pokarmów bogatych w fitoestrogeny. Powiązania oceniano za pomocą warunkowej regresji logistycznej. Wszystkie analizy zostały dostosowane do odpowiednich czynników ryzyka i czynników zakłócających. Przeprowadzono politomiczną analizę regresji logistycznej w celu oceny powiązań według statusu receptora estrogenowego (ER). Wysokie i niskie spożycie soi oraz nasion słonecznika i dyni wiązało się z istotnie zmniejszonym ryzykiem raka piersi w porównaniu z brakiem spożycia (OR = 0,83, 95% CI = 0,70-0,97; i OR = 0,66, 95% CI = 0,77- 0,97, odpowiednio). Obserwowane powiązania nie różniły się od statusu ER. Nie znaleziono statystycznie istotnych związków ze spożyciem lignanów roślinnych, błonnika lub obliczonych enterolignanów. Nasze wyniki dostarczają dowodów na zmniejszone ryzyko raka piersi po menopauzie związane ze zwiększonym spożyciem nasion słonecznika i dyni oraz soi.


title: Sterole roślinne jako przeciwnowotworowe składniki odżywcze: dowody na ich rolę w raku piersi

text: Chociaż w etiologii raka bierze udział wiele czynników, wyraźnie ustalono, że dieta znacząco wpływa na ryzyko zachorowania na tę chorobę. Niedawno zidentyfikowano określone składniki żywności, które są wyjątkowo korzystne w zmniejszaniu ryzyka określonych podtypów raka. Sterole roślinne są dobrze znane ze swojego wpływu na poziom cholesterolu we krwi, jednak badania nad ich potencjalną rolą w ograniczaniu ryzyka zachorowania na raka są nadal w powijakach. Jak zaznaczono w tym przeglądzie, działanie steroli roślinnych modulujące poziom cholesterolu może pokrywać się z ich działaniem przeciwnowotworowym. Rak piersi jest najczęstszym nowotworem złośliwym dotykającym kobiety i nadal istnieje zapotrzebowanie na skuteczne terapie wspomagające w tej chorobie, w której sterole roślinne mogą odgrywać szczególną rolę.


title: Całkowite ryzyko cholesterolu i raka w dużym prospektywnym badaniu w Korei

text: Cel Dalsze wyjaśnienie związku między cholesterolem całkowitym a rakiem, który pozostaje niejasny. Metody Zbadaliśmy prospektywnie związek między cholesterolem całkowitym a zapadalnością miejscową i wszystkimi nowotworami wśród 1.189.719 koreańskich dorosłych zarejestrowanych w National Health Insurance Corporation, którzy przeszli standaryzowane badanie lekarskie co dwa lata w latach 1992-1995 i byli obserwowani przez 14 lat do momentu rozpoznania raka lub śmierć. Wyniki W okresie obserwacji nowotwór pierwotny zdiagnozowano u 53 944 mężczyzn i 24 475 kobiet. W porównaniu z poziomami poniżej 160 mg/dl, wysoki poziom cholesterolu całkowitego (≥ 240 mg/dl) był dodatnio związany z rakiem prostaty (współczynnik ryzyka [HR], 1,24; 95% CI, 1,07 do 1,44; trend p = 0,001) i rak jelita grubego (HR, 1,12; 95% CI, 1,00 do 1,25; trend p = 0,05) u mężczyzn i rak piersi u kobiet (HR, 1,17; 95% CI, 1,03 do 1,33; trend p = 0,03). Wyższy poziom cholesterolu całkowitego był związany z mniejszą częstością występowania raka wątroby (mężczyźni: HR 0,42; 95% CI, 0,38 do 0,45; trend p < 0,001; kobiety: HR 0,32; 95% CI, 0,27 do 0,39; trend p < 0,001; 0,001, rak żołądka (mężczyźni: HR 0,87; 95% CI, 0,82 do 0,93; trend P ≤ 0,001; kobiety: HR 0,86; 95% CI, 0,77 do 0,97; trend P = 0,06) oraz, u mężczyzn rak płuca (HR 0,89; 95% CI, 0,82 do 0,96; trend p < 0,001). Wyniki dla raka wątroby były nieznacznie osłabione po dodatkowej korekcie poziomu enzymów wątrobowych i statusu antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B (mężczyźni: HR 0,60; trend P < 0,001; kobiety: HR 0,46; trend P = 0,003) i wykluczeniu pierwszego 10 lat obserwacji (mężczyźni: HR 0,59; trend p < 0,001; kobiety: HR 0,44; trend p < 0,001). Cholesterol całkowity był odwrotnie skorelowany z występowaniem wszystkich nowotworów zarówno u mężczyzn (HR, 0,84; 95% CI, 0,81 do 0,86; trend P < 0,001), jak i kobiet (HR, 0,91; 95% CI, 0,87 do 0,95; trend P < 0,001) 0,001), ale te powiązania zostały osłabione po wykluczeniu przypadków raka wątroby (mężczyźni: HR 0,95; P trend < 0,001; kobiety: HR 0,98; P trend = 0,32). Wnioski W tym dużym prospektywnym badaniu odkryliśmy, że całkowity cholesterol był związany z ryzykiem kilku różnych nowotworów, chociaż te zależności różniły się znacznie w zależności od lokalizacji nowotworu.


title: Dieta wegetariańska łagodzi objawy atopowego zapalenia skóry poprzez zmniejszenie liczby eozynofilów obwodowych i syntezy PGE2 przez monocy...

text: Wielu pacjentów z atopowym zapaleniem skóry jest niezadowolonych z konwencjonalnego leczenia opartego na miejscowych sterydach i doświadczyło pewnych tradycyjnych środków zaradczych i terapii alternatywnych. Jednak większość takich terapii nie została poddana ocenie naukowej i klinicznej przez specjalistów. Badanie to zostało zaprojektowane w celu oceny, czy określona dieta wegetariańska może być skuteczna w przypadku atopowego zapalenia skóry, a jeśli tak, w celu zidentyfikowania mechanizmów tego środka poprzez analizę parametrów immunologicznych. Otwarte badanie przeprowadzono u dwudziestu pacjentów z atopowym zapaleniem skóry. Poprawę stanu zapalnego skóry oceniano za pomocą wskaźnika SCORAD oraz monitorowano parametry serologiczne i immunologiczne. Po dwóch miesiącach leczenia nasilenie zapalenia skóry było uderzająco zahamowane, co oceniono na podstawie wskaźnika SCORAD i parametrów serologicznych, w tym aktywności LDH5 i liczby eozynofilów obwodowych. Zaobserwowano gwałtowne zmniejszenie liczby eozynofili i neutrofili przed poprawą stanu zapalnego skóry. Ponadto w wyniku tego leczenia zmniejszono wytwarzanie PGE2 przez komórki jednojądrzaste krwi obwodowej. W przeciwieństwie do tego, poziomy IgE w surowicy nie zmieniły się w tym samym okresie. Chociaż badanie to jest badaniem otwartym, sugeruje, że leczenie to może być przydatne w leczeniu dorosłych pacjentów z ciężkim atopowym zapaleniem skóry.


title: Podwójnie ślepe, kontrolowane, krzyżowe badanie cyklosporyny u dorosłych z ciężkim opornym na leczenie atopowym zapaleniem skóry.

text: Kilku pacjentów pozostaje poważnie dotkniętych atopowym zapaleniem skóry aż do dorosłego życia, pomimo leczenia steroidami ogólnoustrojowymi, azatiopryną i fotochemioterapii. 33 pacjentów wzięło udział w badaniu krzyżowym z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa cyklosporyny (5 mg/kg na dobę) u dorosłych z ciężkim opornym na leczenie atopowym zapaleniem skóry. Leczenia prowadzono przez osiem tygodni, każda z grup (n = 16) otrzymywała placebo, a następnie cyklosporynę, a druga (n = 17) otrzymywała cyklosporynę, a następnie placebo. Aktywność choroby, zakres choroby, sen i swędzenie, miejscowe stosowanie sterydów i zdarzenia niepożądane oceniano co dwa tygodnie. Zarówno rozległość, jak i aktywność zapalenia skóry uległy znacznej poprawie (p < 0,001), podobnie jak subiektywne pomiary choroby. 20 pacjentów otrzymujących cyklosporynę zgłosiło zdarzenia niepożądane w porównaniu z 8 pacjentami przyjmującymi placebo, chociaż żaden pacjent nie wymagał wycofania się z badania. Terapia cyklosporyną prowadziła do wzrostu średnich stężeń mocznika, kreatyniny i bilirubiny w surowicy, chociaż tylko wzrost bilirubiny był istotny (p = 0,001). Nasze wyniki potwierdzają, że cyklosporyna jest bezpiecznym i skutecznym krótkoterminowym leczeniem ciężkiego, opornego na leczenie atopowego zapalenia skóry.


title: Profil działań niepożądanych cyklosporyny A u pacjentów leczonych z powodu łuszczycy.

text: Jest to przegląd działań niepożądanych cyklosporyny A (CyA) u pacjentów z ciężką łuszczycą; zaburzenia czynności nerek i nadciśnienie są omawiane w innym miejscu. W szczególności mogą wystąpić parestezje, nadmierne owłosienie, przerost dziąseł i zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ale są one na ogół przemijające, o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego i rzadko wymagają przerwania CyA. Infekcje nie stanowią problemu. Jak można się spodziewać po lekach immunosupresyjnych, istnieje ryzyko rozwoju nowotworu, zwłaszcza raka płaskonabłonkowego. Jednak te nowotwory skóry rozwinęły się prawie wyłącznie u pacjentów wcześniej leczonych PUVA i/lub metotreksatem. Nieliczne zaburzenia limfoproliferacyjne ustępowały samoistnie po odstawieniu leku. Nie wiadomo, czy pojedyncze przypadki guzów litych były związane z CyA. Poza podwyższonym stężeniem kreatyniny w surowicy, ważnym wskaźnikiem dysfunkcji nerek, nieprawidłowości laboratoryjne obejmowały hipomagnezemię, hiperkaliemię, podwyższony poziom kwasu moczowego, zmiany w próbach wątrobowych oraz wahania stężenia cholesterolu i triglicerydów w surowicy. Chociaż większość z tych zmian nie miała znaczenia klinicznego, zasadnicze znaczenie ma monitorowanie laboratoryjne pacjentów z łuszczycą leczonych CyA.


title: Polifenole dietetyczne w profilaktyce i leczeniu chorób alergicznych.

text: Zaburzenia alergiczne obejmują alergie skórne, pokarmowe i oddechowe. Uczulenie na normalnie nieszkodliwy alergen powoduje, że układ odpornościowy jest skłaniany do dominującej odpowiedzi typu T-helper. Ponowna ekspozycja na ten sam alergen prowadzi do silnego wydzielania mediatorów związanych z alergią, które ostatecznie wywołują objawy. Nasze zrozumienie tych zaburzeń umożliwiło poszukiwanie podejść terapeutycznych, które mogą modulować proces uczulania lub wpływać na mediatory alergiczne, pomagając w ten sposób radzić sobie z objawami alergii. Polifenole są jedną z takich klas związków, które znajdują się w żywności i źródłach roślinnych i zostały zbadane pod kątem ich działania przeciwalergicznego w różnych modelach chorób oraz w badaniach klinicznych na ludziach. Wiadomo, że ich profil przeciwzapalny wpływa na rekrutację komórek odpornościowych do skóry i zapobiega rozwojowi wtórnych infekcji po przerwaniu bariery skórnej. Oddziaływanie polifenoli z białkami może modulować proces uczulenia alergicznego, a ich bezpośredni wpływ na komórki efektorowe alergii, takie jak komórki tuczne, hamuje uwalnianie mediatorów, co skutkuje złagodzeniem objawów. Ponadto ich endogenna zdolność przeciwutleniająca ogranicza stopień uszkodzenia komórek przez wolne rodniki podczas urazu alergicznego. Podsumowując, polifenole są obiecujące jako środki przeciwalergiczne zdolne do wpływania na wiele ścieżek biologicznych i funkcji komórek odpornościowych w alergicznej odpowiedzi immunologicznej i zasługują na dalsze badania. Celem obecnego przeglądu jest podsumowanie kluczowych odkryć i postępów poczynionych w badaniach nad polifenolami jako składnikami przeciwalergicznymi. W niniejszym przeglądzie szczególny nacisk kładzie się na podkreślenie kluczowych szlaków fizjologicznych, komórkowych i sygnałowych zaangażowanych w mechanizm działania różnych polifenoli w kontekście zaburzeń alergicznych i ich przejawów. © 2011 Blackwell Publishing Ltd.


title: Spożycie antyoksydantów w diecie, uczulenia alergiczne i choroby alergiczne u małych dzieci.

text: TŁO: Choroby alergiczne wzrosły w ciągu ostatnich dziesięcioleci. Etiologia pozostaje niejasna, ale prawdopodobnie jest wynikiem zmiany stylu życia i/lub środowiska. Jako możliwą przyczynę sugerowano zmniejszenie spożycia przeciwutleniaczy w wyniku zmniejszonego spożycia świeżych owoców i warzyw. CEL: Zbadanie, czy spożycie antyoksydantów w diecie w wieku 5 lat było związane z atopią w wieku 5 i 8 lat wśród dzieci z niewyselekcjonowanej kohorty urodzeniowej. METODY: Dzieci były obserwowane od urodzenia. Rodzice wypełnili zweryfikowany kwestionariusz oddechowy, a dzieci poddano punktowym testom skórnym w wieku 5 i 8 lat. Poziomy IgE w surowicy mierzono w wieku 5 lat. W wieku 5 lat spożycie antyoksydantów oceniano za pomocą półilościowego kwestionariusza częstotliwości jedzenia (FFQ). Program analizy składników odżywczych obliczył spożycie składników odżywczych i obliczono częstotliwość pokarmów bogatych w antyoksydacyjne witaminy A, C i E. WYNIKI: Osiemset sześćdziesiąt jeden dzieci ukończyło zarówno oddechowy, jak i FFQ. Spożycie beta-karotenu wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem uczulenia alergicznego w wieku 5 lat [0,80 (0,68-0,93)] i 8 lat [0,81 (0,70-0,94)]. Ponadto spożycie beta-karotenu było ujemnie związane z całkowitymi poziomami IgE (p = 0,002). Spożycie witaminy E wiązało się ze zwiększonym ryzykiem uczulenia alergicznego [1,19 (1,02-1,39)], tylko w wieku 5 lat. Nie stwierdzono związku między przyjmowaniem antyoksydantów a świszczącym oddechem lub egzemą. WNIOSEK: Zwiększone spożycie beta-karotenu wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem uczulenia alergicznego i niższymi poziomami IgE u dzieci w wieku 5 i 8 lat. Antyoksydanty dietetyczne mogą odgrywać rolę w rozwoju uczulenia alergicznego.


title: Skuteczność kliniczna polifenolu jabłkowego w leczeniu pyłkowicy cedru.

text: Przeprowadzono badanie porównawcze z podwójnie ślepą próbą na pacjentach z pyłkowicą cedrową w celu oceny skuteczności leczenia polifenolem jabłkowym (Ap). Ap podawano (500 mg) raz dziennie przez 12 tygodni, zaczynając około 2 tygodnie przed rozproszeniem pyłku cedru. Objawy pyłkowicy w trakcie badania oceniano zgodnie z klasyfikacją zawartą w wytycznych diagnostyki i leczenia alergicznego nieżytu nosa. Wyniki pokazują, że punktacja kichania była znacznie niższa w grupie Ap niż w grupie placebo we wczesnym okresie dyspersji pyłku i podczas głównego okresu dyspersji. Ponadto podczas badania Ap nie wywołał żadnych działań niepożądanych. Wyniki te sugerują, że Ap może łagodzić objawy pyłkowicy cedru.


title: Ocena skuteczności klinicznej ekstraktu z pomidora w całorocznym alergicznym nieżycie nosa.

text: TŁO: Ostatnio stwierdzono, że niektóre popularne produkty spożywcze w codziennym życiu mają działanie przeciwalergiczne. Donieśliśmy, że ekstrakt pomidorowy (TE) może prawdopodobnie hamować uwalnianie histaminy i reakcje obrzęku uszu myszy. Ponadto doniesiono, że TE może złagodzić objawy pyłkowicy cedru japońskiego. METODY: Aby ocenić działanie przeciwalergiczne TE, przeprowadziliśmy randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie u 33 pacjentów z całorocznym alergicznym nieżytem nosa (PAR), stosując doustne podawanie TE (360 mg dziennie) lub placebo przez 8 tygodni. WYNIKI: Stwierdziliśmy, że wynik kichania istotnie obniżył się w grupie TE pod koniec badania w porównaniu z początkiem (p < 0,05). W grupie TE występowały spadkowe tendencje wycieku z nosa i niedrożności nosa. Jakość życia pacjentów uległa znacznej poprawie w grupie TE po 8 tygodniach leczenia (p < 0,05), ale nie w grupie placebo. Po doustnym podawaniu TE przez 8 tygodni zaobserwowano znaczną poprawę sumarycznych objawów obejmujących kichanie, wyciek z nosa i niedrożność nosa (p < 0,01). Bezpieczeństwo leczenia TE zostało potwierdzone badaniami laboratoryjnymi i oględzinami ogólnych warunków. WNIOSKI: można oczekiwać, że TE bezpiecznie złagodzi objawy nosowe PAR.


title: Ochronny wpływ owoców, warzyw i diety śródziemnomorskiej na astmę i alergie wśród dzieci na Krecie

text: Tło Atopia nie jest rzadkością wśród dzieci mieszkających na obszarach wiejskich Krety, ale świszczący oddech i nieżyt nosa są rzadkie. Przeprowadzono badanie, aby sprawdzić, czy tę rozbieżność można przypisać wysokiemu spożyciu świeżych owoców i warzyw lub przestrzeganiu tradycyjnej diety śródziemnomorskiej. Metody Przeprowadzono badanie przekrojowe u 690 dzieci w wieku 7–18 lat na wsi na Krecie. Rodzice wypełnili kwestionariusz dotyczący objawów oddechowych i alergicznych dziecka oraz 58-punktowy kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków. Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej mierzono za pomocą skali z 12 elementami dietetycznymi. Dzieci poddano punktowym testom skórnym z 10 powszechnymi aeroalergenami. Wyniki 80% dzieci jadło świeże owoce (i 68% warzywa) przynajmniej dwa razy dziennie. Spożywanie winogron, pomarańczy, jabłek i świeżych pomidorów – głównych lokalnych produktów na Krecie – nie miało związku z atopią, ale chroniło przed świszczącym oddechem i nieżytem nosa. Stwierdzono, że duże spożycie orzechów jest odwrotnie proporcjonalne do świszczącego oddechu (OR 0,46; 95% CI 0,20 do 0,98), podczas gdy margaryna zwiększa ryzyko świszczącego oddechu (OR 2,19; 95% CI 1,01 do 4,82) i alergicznego nieżytu nosa (OR 2,10). 95% CI 1,31 do 3,37). Wysoki poziom przestrzegania diety śródziemnomorskiej chronił przed alergicznym nieżytem nosa (OR 0,34; 95% CI 0,18 do 0,64), podczas gdy łagodniejszą ochronę obserwowano w przypadku świszczącego oddechu i atopii. Wnioski Wyniki tego badania sugerują korzystny wpływ powszechnie spożywanych owoców, warzyw i orzechów oraz ścisłe przestrzeganie tradycyjnej diety śródziemnomorskiej w dzieciństwie na objawy astmy i nieżytu nosa. Dieta może wyjaśniać względny brak objawów alergicznych w tej populacji.


title: Dieta, czynność płuc i pogorszenie czynności płuc w kohorcie 2512 mężczyzn w średnim wieku

text: TŁO Prospektywne badanie kohortowe 2512 Walijczyków w wieku 45-59 lat mieszkających w Caerphilly w latach 1979-1983 zostało wykorzystane do zbadania związków między dietą a czynnością płuc. METODY. Wyjściowo (faza I) i po pięciu latach obserwacji (faza II) mierzono natężoną objętość wydechową w ciągu jednej sekundy (FEV1) za pomocą spirometru McDermotta, a dane żywieniowe uzyskano za pomocą półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania pokarmów. WYNIKI. Dobra czynność płuc, wskazywana przez wysoką maksymalną wartość FEV1 w zależności od wieku i wzrostu, była związana z wysokim spożyciem witaminy C, witaminy E, β-karotenu, owoców cytrusowych, jabłek oraz częstym spożywaniem soków owocowych/kabaczek. Czynność płuc była odwrotnie proporcjonalna do spożycia magnezu, ale nie było dowodów na związek z tłustymi rybami. Po uwzględnieniu czynników zakłócających, w tym wskaźnika masy ciała, historii palenia, klasy społecznej, ćwiczeń fizycznych i całkowitego spożycia energii, utrzymywały się tylko związki z witaminą E i jabłkami, przy czym czynność płuc szacuje się na 39 ml (95% przedział ufności (CI) 9 do 69) wyższe dla spożycia witaminy E o jedno odchylenie standardowe (SD) w odstępie i 138 ml wyższe (95% CI 58 do 218) dla osób jedzących pięć lub więcej jabłek tygodniowo w porównaniu z osobami niebędącymi konsumentami. Pogorszenie czynności płuc między fazami nie było istotnie związane ze zmieniającym się spożyciem jabłek lub witaminy E. Związek między wysokim średnim spożyciem jabłek a powolnym pogorszeniem czynności płuc stracił znaczenie po uwzględnieniu czynników zakłócających. WNIOSKI. Widoczny jest silny pozytywny związek między czynnością płuc a liczbą jabłek spożywanych w przekroju poprzecznym, zgodny z ochronnym działaniem twardych owoców, a nie owoców miękkich/cytrusowych. Niedawna sugestia, że takie efekty są odwracalne, nie została poparta naszą analizą podłużną.


title: Prospektywne badanie diety i astmy o początku w wieku dorosłym.

text: Rola diety w patofizjologii astmy może być pośredniczona przez zmienioną aktywność immunologiczną lub przeciwutleniającą, co w konsekwencji ma wpływ na zapalenie dróg oddechowych. Oceniliśmy związek między kilkoma czynnikami żywieniowymi ocenianymi za pomocą półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków a częstością występowania astmy w okresie 10 lat u 77 866 kobiet w wieku od 34 do 68 lat. Kobiety w najwyższym kwintylu spożycia witaminy E z diety, ale nie z suplementów, miały ryzyko 0,53 (95% przedział ufności [CI] = 0,33 do 0,86) w porównaniu z kobietami w najniższym kwintylu. Ta zależność została jednak osłabiona, gdy usunięto udział orzechów, głównego źródła witaminy E w tych danych i potencjalnego alergenu (ryzyko względne = 0,74 [0,50 do 1,10], p dla trendu = 0,007). Stwierdzono pozytywne powiązania dla witamin C i E z suplementów, ale wydaje się, że wyjaśniają to kobiety z wysokim ryzykiem astmy, które rozpoczynają stosowanie suplementów witaminowych przed postawieniem diagnozy. Zaobserwowano nieistotny odwrotny związek ze spożyciem karotenu, ale nie wykazano wyraźnego związku z astmą w przypadku spożycia kwasu linolowego lub kwasów tłuszczowych omega-3. Dane te sugerują, że suplementacja antyoksydantami i spożycie różnych tłuszczów w wieku dorosłym nie są ważnymi wyznacznikami astmy, chociaż witamina E z diety może mieć niewielkie działanie ochronne.


title: Wpływ spożycia świeżych owoców na czynność płuc i świszczący oddech u dzieci

text: Wstęp: Spożycie świeżych owoców i spożycie witaminy C są związane z poprawą czynności płuc u dorosłych. Nie jest jasne, czy jest to spowodowane zwiększeniem wzrostu płuc, zmniejszeniem pogorszenia czynności płuc, czy ochroną przed skurczem oskrzeli. METODY: W przekrojowym badaniu szkolnym obejmującym 2650 dzieci w wieku 8-11 lat z 10 miast w Anglii i Walii, główną miarą wyniku była wymuszona objętość wydechowa w ciągu jednej sekundy (FEV1) standaryzowana dla rozmiaru ciała i płci. Ekspozycja została oceniona za pomocą kwestionariusza częstotliwości jedzenia dla rodziców oraz poprzez pomiar poziomu witaminy C w osoczu w podpróbie 278 dzieci. WYNIKI: FEV1 był dodatnio związany z częstotliwością spożycia świeżych owoców. Po uwzględnieniu możliwych mylących zmiennych, w tym klasy społecznej i biernego palenia, ci, którzy nigdy nie jedli żadnych świeżych owoców, mieli szacunkową wartość FEV1 o około 79 ml (4,3%) niższą niż ci, którzy jedli te produkty więcej niż raz dziennie (95% CI 22 do 136). ml). Związek między FEV1 a spożyciem owoców był silniejszy u osób ze świszczącym oddechem niż u osób bez świszczącego oddechu (p = 0,020 dla różnicy trendów), chociaż sam świszczący oddech nie był związany ze spożyciem świeżych owoców. Częstość spożycia sałatek i zielonych warzyw wiązała się z FEV1, ale zależności były słabsze niż w przypadku świeżych owoców. Poziomy witaminy C w osoczu nie były związane z FEV1 (r = - 0,01, p = 0,92) lub świszczącym oddechem i były tylko słabo związane ze spożyciem świeżych owoców (r = 0,13, p = 0,055). WNIOSKI: Spożywanie świeżych owoców wydaje się mieć korzystny wpływ na czynność płuc u dzieci. Potrzebne są dalsze prace, aby potwierdzić, czy efekt jest ograniczony do osób świszczących oddech i zidentyfikować konkretny składnik odżywczy.


title: Reaktywność oskrzeli i antyoksydanty dietetyczne

text: TŁO: Postulowano, że antyoksydanty w diecie mogą wpływać na ekspresję chorób alergicznych i astmy. Aby przetestować tę hipotezę, przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne, zagnieżdżone w badaniu przekrojowym losowej próby dorosłych, w celu zbadania związku między chorobą alergiczną a przeciwutleniaczami w diecie. METODY: Badanie przeprowadzono w wiejskich praktykach ogólnych w Grampian w Szkocji. Zwalidowany kwestionariusz dietetyczny został wykorzystany do pomiaru spożycia pokarmu w przypadkach, zdefiniowanych po pierwsze jako osoby z sezonowymi objawami typu alergicznego, a po drugie, osoby z nadreaktywnością oskrzeli potwierdzoną prowokacją metacholiną oraz osoby z grupy kontrolnej bez objawów alergicznych lub reaktywności oskrzeli. WYNIKI: Przypadki z objawami sezonowymi nie różniły się od kontroli, z wyjątkiem pod względem obecności atopii i zwiększonego ryzyka objawów związanych z najniższym spożyciem cynku. Najniższe spożycie witaminy C i manganu wiązało się z ponad pięciokrotnie zwiększonym ryzykiem reaktywności oskrzeli. Zmniejszenie spożycia magnezu było również istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem nadreaktywności. WNIOSKI: Badanie to dostarcza dowodów na to, że dieta może mieć modulujący wpływ na reaktywność oskrzeli i jest zgodne z hipotezą, że obserwowane zmniejszenie spożycia przeciwutleniaczy w diecie brytyjskiej w ciągu ostatnich 25 lat było czynnikiem wzrostu częstości występowania astma w tym okresie.


title: Dieta i astma, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek oraz występowanie objawów atopowego wyprysku: analiza ekologiczna Międzynarodowego Badania Astmy i...

text: Kilka badań sugerowało, że rosnąca częstość występowania objawów astmy, nieżytu nosa i egzemy może być związana z czynnikami żywieniowymi. W niniejszej pracy przeprowadzono globalną analizę częstości występowania świszczącego oddechu, alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek oraz wyprysku atopowego w odniesieniu do diety, zgodnie z krajowymi danymi dotyczącymi spożycia żywności. Analizy oparto na danych z Międzynarodowego Badania Astmy i Alergii w Dzieciństwie (ISAAC) dla dzieci w wieku 6-7 i 13-14 lat. Objawy świszczącego oddechu, alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek oraz objawów atopowego zapalenia spojówek uległy regresji w stosunku do spożycia żywności na mieszkańca i dostosowano do produktu krajowego brutto, aby uwzględnić rozwój gospodarczy. Dane żywieniowe oparto na danych Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa z 1995 r. dla 53 z 56 krajów, które wzięły udział w I fazie ISAAC (1994/1995). Grupa wiekowa 13-14 lat wykazała konsekwentny wzorzec zmniejszenia objawów świszczącego oddechu (obecnego i ciężkiego), alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i spojówek oraz atopowego wyprysku, związanych ze zwiększonym spożyciem na osobę kalorii ze zbóż i ryżu, białka ze zbóż i orzechów, skrobi, a także warzywa i odżywki roślinne. Dane z kwestionariusza wideo dla 13-14 latków i dane ISAAC dla 6-7 latków wykazały podobne wzorce dla tych produktów. Zaobserwowano spójną odwrotną zależność między częstością występowania tych trzech warunków a spożyciem skrobi, zbóż i warzyw. Gdyby te wyniki można było uogólnić i gdyby średnie dzienne spożycie tych pokarmów wzrosło, spekuluje się, że można osiągnąć istotny spadek częstości występowania objawów.


title: Manipulowanie spożyciem przeciwutleniaczy w astmie: randomizowane badanie kontrolowane.

text: TŁO: Diety bogate w przeciwutleniacze są związane ze zmniejszoną częstością występowania astmy w badaniach epidemiologicznych. Wcześniej wykazaliśmy, że krótkotrwała manipulacja obroną antyoksydacyjną prowadzi do zmian w wynikach astmy. CEL: Celem było zbadanie wpływu diety o wysokiej zawartości antyoksydantów w porównaniu z dietą o niskiej zawartości antyoksydantów, z suplementacją likopenu lub bez, na astmę. PROJEKT: Dorośli z astmą (n = 137) zostali losowo przydzieleni do diety bogatej w antyoksydanty (5 porcji warzyw i 2 porcji owoców dziennie; n = 46) lub diety o niskiej zawartości antyoksydantów (≤2 porcje warzyw i 1 porcja owoców dziennie; n = 91) przez 14 dni, a następnie rozpoczęto równoległe, randomizowane, kontrolowane badanie suplementacji. Osoby, które stosowały dietę bogatą w przeciwutleniacze, otrzymywały placebo. Osoby, które stosowały dietę o niskiej zawartości przeciwutleniaczy, otrzymywały placebo lub ekstrakt z pomidorów (45 mg likopenu dziennie). Interwencja trwała do 14 tygodnia lub do wystąpienia zaostrzenia. WYNIKI: Po 14 dniach, osoby spożywające dietę o niskiej zawartości przeciwutleniaczy miały niższy procent przewidywanej natężonej objętości wydechowej w ciągu 1 s i procent przewidywanej natężonej pojemności życiowej niż osoby spożywające dietę bogatą w przeciwutleniacze. Pacjenci w grupie z dietą o niskiej zawartości antyoksydantów mieli podwyższony poziom białka C-reaktywnego w osoczu w 14 tygodniu. Pod koniec badania czas do zaostrzenia był dłuższy w grupie z dietą o wysokiej zawartości antyoksydantów niż w grupie z dietą o niskiej zawartości antyoksydantów oraz w grupie o niskiej zawartości antyoksydantów. w grupie dietetycznej było 2,26 (95% CI: 1,04, 4,91; P = 0,039) razy większe prawdopodobieństwo zaostrzenia. Spośród osób z grupy stosującej dietę o niskiej zawartości przeciwutleniaczy nie zaobserwowano różnic w zapaleniu dróg oddechowych lub ogólnoustrojowym ani w wynikach klinicznych między grupami, które spożywały ekstrakt z pomidorów, a tymi, które spożywały placebo. WNIOSKI: Modyfikacja spożycia karotenoidów w diecie zmienia kliniczne wyniki astmy. Poprawa była widoczna dopiero po zwiększonym spożyciu owoców i warzyw, co sugeruje, że interwencje oparte na całej żywności są najskuteczniejsze. To badanie zostało zarejestrowane pod adresem http://www.actr.org.au jako ACTRN012606000286549.


title: Wpływ wzorców żywieniowych na pomiary peroksydacji lipidów: wyniki z randomizowanego badania klinicznego.

text: Wstęp: Uważa się, że oksydacyjne uszkodzenie lipidów, w którym pośredniczą wolne rodniki, jest ważnym procesem w patogenezie miażdżycy. Chociaż wcześniejsze badania wykazały korzystny wpływ suplementów witamin przeciwutleniających na peroksydację lipidów, wpływ wzorców żywieniowych na peroksydację lipidów jest nieznany. METODY I WYNIKI: Podczas 3-tygodniowego okresu wstępnej randomizowanej próby 123 zdrowe osoby otrzymały dietę kontrolną ubogą w owoce, warzywa i produkty mleczne, z 37% kalorii pochodzących z tłuszczu. Uczestnicy zostali następnie losowo przydzieleni do spożywania przez 8 tygodni: (1) diety kontrolnej, (2) diety bogatej w owoce i warzywa, ale poza tym podobnej do diety kontrolnej oraz (3) diety złożonej bogatej w owoce, warzywa i niskie -tłuszczowe produkty mleczne i o obniżonej zawartości tłuszczu. Zdolność do absorbowania rodników tlenowych w surowicy, dialdehyd malonowy (miara in vitro peroksydacji lipidów) i etan oddechowy (miara peroksydacji lipidów in vivo) mierzono pod koniec okresu docierania i interwencji. Między wprowadzeniem a interwencją średnia (95% CI) zmiana zdolności absorpcji rodników tlenowych (U/ml) wyniosła -35 (-93, 13) w diecie kontrolnej, 26 (-15, 67) w owocach i dieta warzywna (P=0,06 w porównaniu z kontrolą) i 19 (-22, 54) w diecie skojarzonej (P=0,10 w porównaniu z kontrolą). Mediana (zakres międzykwartylowy) zmiany etanu wyniosła 0,84 (0,10, 1,59) w diecie kontrolnej, 0,02 (-0,61, 0,83) w diecie owocowo-warzywnej (P=0,04 w porównaniu z kontrolą) i -1,00 (-1,97, 0,25 ) w diecie skojarzonej (P=0,005 w porównaniu z kontrolą). Zmiana dialdehydu malonowego nie różniła się między dietami. WNIOSKI: Badanie to pokazuje, że modyfikacja diety może korzystnie wpływać na zdolność antyoksydacyjną surowicy i chronić przed peroksydacją lipidów.


title: Poziomy karotenoidów w drogach oddechowych i krążeniu w astmie i zdrowych grupach kontrolnych.

text: Wstęp: Podwyższony stres oksydacyjny i osłabiona obrona antyoksydacyjna są coraz częściej rozpoznawanymi cechami astmy. Karotenoidy są silnymi przeciwutleniaczami w diecie, które mogą chronić przed astmą poprzez zmniejszenie uszkodzeń oksydacyjnych. CELE: To badanie miało na celu przede wszystkim scharakteryzowanie poziomu karotenoidów w krążeniu i drogach oddechowych w astmie w porównaniu ze zdrowymi osobami z grupy kontrolnej, w odniesieniu do spożycia w diecie. Po drugie, badanie miało na celu sprawdzenie, czy obronę likopenu w drogach oddechowych można poprawić za pomocą suplementów doustnych. METODY: Próbki indukowanej plwociny i krwi obwodowej pobrano od osób z astmą (n = 15) i zdrowych osób z grupy kontrolnej (n = 16). Spożycie karotenoidów w diecie oszacowano przy użyciu metody przypominania 24-godzinnego i przeanalizowano przy użyciu zmodyfikowanej wersji oprogramowania Foodworks 210 Nutrient Calculation Software. Inna grupa zdrowych osób kontrolnych (n = 9) otrzymywała suplementację 20 mg/dzień likopenu przez 4 tygodnie. Karotenoidy (beta-karoten, likopen, alfa-karoten, beta-kryptoksantyna, luteina/zeaksantyna) mierzono metodą HPLC. WYNIKI: Pomimo podobnego spożycia, poziomy wszystkich karotenoidów, likopenu, luteiny, beta-kryptoksantyny, alfa-karotenu i beta-karotenu we krwi pełnej były znacznie niższe w astmie niż w grupie kontrolnej. Nie stwierdzono jednak różnic w poziomach karotenoidów w osoczu ani w plwocinie. Indukowane poziomy karotenoidów w plwocinie były znacznie niższe niż poziomy w osoczu i pełnej krwi, ale silnie korelowały z poziomami w osoczu (r = 0,798, p < 0,001). Chociaż po suplementacji nie stwierdzono ogólnego wzrostu poziomu likopenu w osoczu ani w plwocinie, zmiany poziomu likopenu w drogach oddechowych korelowały ze zmianami poziomu w osoczu (r = 0,908, p < 0,002). WNIOSKI: Poziomy karotenoidów we krwi pełnej, ale nie w osoczu lub plwocinie są niewystarczające w astmie. Poziomy karotenoidów w osoczu odzwierciedlają poziomy karotenoidów w drogach oddechowych, a gdy poziomy w osoczu poprawiają się za pomocą suplementów doustnych, znajduje to odzwierciedlenie w drogach oddechowych.


title: Związek diety z objawami oddechowymi i astmą u dzieci w wieku szkolnym w Tajpej na Tajwanie.

text: To badanie miało na celu ocenę związku diety z objawami oddechowymi i astmą u dzieci w wieku szkolnym w Taipei na Tajwanie. Ankieta wywiadu w klasie ujawniła doświadczenia astmy i objawów ze strony układu oddechowego oraz częstotliwości spożycia głównych kategorii żywności u 2290 piątoklasistów. Badane objawy ze strony układu oddechowego obejmowały uporczywy kaszel, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech z przeziębieniem, świszczący oddech bez przeziębienia, świszczący oddech związany z dusznością oraz kaszel lub świszczący oddech wywołany wysiłkiem fizycznym. Wyniki wykazały, że spożywanie słodzonych napojów miało najsilniejszy związek z objawami ze strony układu oddechowego i było pozytywnie powiązane z sześcioma z siedmiu objawów ze strony układu oddechowego (wszystkie p < 0,05). Skorygowane ilorazy szans (aOR) wahały się od 1,05 (95% przedział ufności (CI = 1,01-1,09) dla kaszlu wywołanego wysiłkiem do 1,09 (95% CI = 1,03-1,16) dla świszczącego oddechu bez przeziębienia. 7 objawów ze strony układu oddechowego. Spożywanie owoców morza, produktów sojowych i owoców było ujemnie związane z jednym z siedmiu objawów ze strony układu oddechowego (wszystkie p < 0,05). Spożywanie owoców morza było ujemnie związane ze zdiagnozowaną przez lekarza astmą oraz spożywaniem słodzonych napojów i jaj były dodatnio związane z podejrzeniem astmy (p < 0,05). Podsumowując, badanie sugeruje, że dieta jest związana z objawami oddechowymi u dzieci w wieku szkolnym w Tajpej. Spożywanie słodzonych napojów i jajek wiąże się ze zwiększonym ryzykiem objawów ze strony układu oddechowego i astmy, podczas gdy spożywanie produkty sojowe i owoce wiążą się ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia objawów ze strony układu oddechowego.


title: Niskie spożycie warzyw wiąże się z astmą alergiczną i nadreaktywnością dróg oddechowych o nasileniu od umiarkowanej do ciężkiej.

text: Wstęp: W ostatnich dziesięcioleciach zmieniła się jakość diety dzieci, a częstość występowania astmy wzrosła, chociaż nie jest jasne, czy te zdarzenia są ze sobą powiązane. CEL: Zbadanie całkowitej i składowej jakości diety u dzieci oraz nadreaktywności astmy i dróg oddechowych (AHR), będącej wskaźnikiem ciężkości astmy. METODY: Kwestionariusze częstotliwości spożywania posiłków zaadaptowane z badania Nurses' Health Study i uzupełnione o żywność, której składniki odżywcze wzbudziły ostatnio zainteresowanie w związku z astmą. Na podstawie tych danych opracowano ocenę jakości diety (całkowitą i składową), w oparciu o wskaźnik zdrowego odżywiania młodzieży (zaadaptowany przez YHEI). Oceny astmy dokonywali alergolodzy pediatryczni i klasyfikowali według statusu atopowego: Astma alergiczna (≥1 dodatni test skórny na zwykłe alergeny >3 mm w porównaniu z kontrolą ujemną) w porównaniu z astmą niealergiczną (ujemny test skórny). AHR oceniano techniką Cockcrofta. W badaniu wzięło udział 270 chłopców (30% z astmą) i 206 dziewcząt (33% z astmą) biorących udział w zagnieżdżonym badaniu kliniczno-kontrolnym Manitoba Prospective Cohort Study z 1995 roku. Do zbadania związku między jakością diety a astmą zastosowano regresję logistyczną, a do zbadania związku między jakością diety a AHR zastosowano wielomianową regresję logistyczną. Wyniki: Czterysta siedemdziesiąt sześć dzieci (56,7% chłopców) zaobserwowano w wieku 12,6 ± 0,5 roku. Częstość występowania astmy i AHR wyniosła odpowiednio 26,2 i 53,8%. W modelach w pełni dostosowanych wysokie spożycie warzyw chroniło przed astmą alergiczną (OR 0,49; 95% CI 0,29-0,84; p < 0,009) i umiarkowaną/ciężką AHR (OR 0,58; 0,37-0,91; p < 0,019). WNIOSKI: Spożycie warzyw jest odwrotnie proporcjonalne do astmy alergicznej i umiarkowanej/ciężkiej AHR. Copyright © 2012 Wiley Periodicals, Inc.