title: Leczenie hipowitaminozy D u niemowląt i małych dzieci

text: Kontekst: Wydaje się, że hipowitaminoza D rośnie u małych dzieci, co ma wpływ na zdrowie szkieletu i ogólny stan zdrowia. Cel: Celem badania było porównanie bezpieczeństwa i skuteczności witaminy D2 dziennie, witaminy D2 raz w tygodniu i witaminy D3 dziennie, w połączeniu z suplementacją wapnia w podnoszeniu poziomu 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] w surowicy i obniżaniu PTH stężenia. Projekt: Było to 6-tygodniowe randomizowane, kontrolowane badanie. Ustawienie: Badanie przeprowadzono w miejskiej klinice pediatrycznej w Bostonie. Badani: W badaniu wzięło udział czterdzieści skądinąd zdrowych niemowląt i małych dzieci z hipowitaminozą D [25(OH)D < 20 ng/ml]. Interwencje: Uczestnicy zostali przydzieleni do jednego z trzech schematów: 2000 IU witaminy D2 doustnie dziennie, 50 000 IU witaminy D2 tygodniowo lub 2000 IU witaminy D3 dziennie. Każdemu również przepisano wapń pierwiastkowy (50 mg/kg·d). Niemowlęta otrzymywały leczenie przez 6 tygodni. Główne pomiary wyników: Przed i po leczeniu wykonano pomiary w surowicy 25(OH)D, PTH, wapnia i fosfatazy alkalicznej. Wyniki: Wszystkie zabiegi w przybliżeniu potroiły stężenie 25(OH)D. Zaplanowane wcześniej porównania były nieistotne: dzienna witamina D2 vs. tygodniowa witamina D2 (12% różnicy w działaniu, P = 0,66) oraz dobowa D2 vs. dzienna D3 (7%, P = 0,82). Średnia zmiana wapnia w surowicy była niewielka i podobna w trzech grupach. Nie było znaczącej różnicy w supresji PTH. Wnioski: Krótkoterminowa witamina D2 2000 IU dziennie, witamina D2 50 000 IU tygodniowo lub witamina D3 2000 IU dziennie dają równoważne wyniki w leczeniu hipowitaminozy D u małych dzieci. Dlatego lekarze pediatryczni mogą zindywidualizować schemat leczenia dla danego pacjenta, aby zapewnić przestrzeganie zaleceń, biorąc pod uwagę, że między tymi trzema powszechnymi schematami leczenia nie zauważono żadnej różnicy w skuteczności ani bezpieczeństwie.


title: Porównanie składu kwasów tłuszczowych, cholesterolu oraz witaminy A i E w jajach od kur trzymanych w konwencjonalnych zakładach klatkowych i wybiegowych.

text: Opinia publiczna dostrzega, że jakość odżywcza jaj produkowanych na wolnym wybiegu jest wyższa niż jaj hodowanych w klatkach. Dlatego w tym badaniu porównano zawartość składników odżywczych w jajach z chowu na wolnym wybiegu z jajami w skorupkach hodowanych w klatkach, badając wpływ warunków laboratoryjnych, środowiska produkcyjnego i wieku kur. Stado składające się z 500 niosek Hy-Line Brown wylęgło się jednocześnie i otrzymało taką samą opiekę (tj. szczepienie, oświetlenie i schemat karmienia), z jedyną różnicą w dostępie do asortymentu. Zawartość składników odżywczych w jajach analizowano pod kątem cholesterolu, kwasów tłuszczowych n-3, tłuszczów nasyconych, tłuszczów jednonienasyconych, tłuszczów wielonienasyconych, β-karotenu, witaminy A i witaminy E. Ta sama pula jaj została podzielona i wysłana do 4 różnych laboratoriów analiza. Stwierdzono, że laboratorium miało znaczący wpływ na zawartość wszystkich składników odżywczych w analizie z wyjątkiem cholesterolu. Całkowita zawartość tłuszczu w próbkach wahała się (P < 0,001) od wysokiego 8,88% do niskiego 6,76% odpowiednio w laboratoriach D i C. Jaja ze środowiska produkcyjnego asortymentu miały więcej tłuszczu ogółem (P < 0,05), tłuszczów jednonienasyconych (P < 0,05) i tłuszczów wielonienasyconych (P < 0,001) niż jaja produkowane przez kury klatkowe. Poziom kwasów tłuszczowych n-3 był również wyższy (P < 0,05), na poziomie 0,17% w jajach w porównaniu do 0,14% w jajach klatkowych. Środowisko wybiegu nie miało wpływu na poziom cholesterolu (163,42 i 165,38 mg/50 g odpowiednio w jajach od kur z klatek i kur wybiegowych). Poziomy witaminy A i E nie zostały zmienione przez hodowlę, na którą narażone były kury, ale były najniższe w wieku 62 tygodni. Wiek kur nie miał wpływu na poziom tłuszczu w jaju, ale poziom cholesterolu był najwyższy (P < 0,001) w wieku 62 tygodni (172,54 mg/50 g). Chociaż produkcja z wybiegu nie wpłynęła na poziom cholesterolu w jaju, nastąpił wzrost poziomu tłuszczu w jajach produkowanych na wybiegu.


title: Dysfunkcja śródbłonka: wczesny predyktor miażdżycy

text: Od czasu odkrycia w latach 80. XX wieku, że tlenek azotu (NO) jest w rzeczywistości nieuchwytnym czynnikiem relaksacyjnym pochodzącym ze śródbłonka, stało się jasne, że NO jest nie tylko główną cząsteczką sygnalizacyjną dla układu sercowo-naczyniowego, ale że zmiany w jego biodostępności są kluczowe w określaniu, czy miażdżyca rozwinie się, czy nie. Utrzymujące się wysokie poziomy szkodliwych bodźców krążących związanych z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, takimi jak cukrzyca, wywołują odpowiedzi w komórkach śródbłonka, które pojawiają się sekwencyjnie, a mianowicie aktywację komórek śródbłonka i dysfunkcję śródbłonka (ED). ED, charakteryzujący się zmniejszoną biodostępnością NO, jest obecnie przez wielu uznawany za wczesny, odwracalny prekursor miażdżycy. Patogeneza zaburzeń erekcji jest wieloczynnikowa; jednak wydaje się, że stres oksydacyjny jest powszechnym mechanizmem komórkowym leżącym u podstaw utraty wazoaktywnej, zapalnej, hemostatycznej i redoks homeostazy w układzie naczyniowym organizmu. Rola zaburzeń erekcji jako patofizjologicznego łącznika między wczesnymi zmianami komórek śródbłonka związanymi z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego a rozwojem choroby niedokrwiennej serca jest ważna zarówno dla podstawowych naukowców, jak i klinicystów.


title: Skutki różnego rodzaju treningu wysiłkowego, a następnie odtrenowania na zależne od śródbłonka rozszerzenie u pacjentów ze świeżo przebytym zawałem mięśnia sercowego...

text: Wstęp: W chorobie wieńcowej trening wysiłkowy (ET) wiąże się z poprawą funkcji śródbłonka, ale niewiele wiadomo na temat względnego efektu różnych rodzajów treningu. Celem tego badania była prospektywna ocena wpływu różnych typów ET na czynność śródbłonka u 209 pacjentów po pierwszym świeżym ostrym zawale mięśnia sercowego. METODY I WYNIKI: Czynność śródbłonka oceniano przed i po 4 tygodniach różnych typów ET oraz po 1 miesiącu odtrenowania, mierząc mediowane przepływem rozszerzenie i poziomy czynnika von Willebranda na początku i po ET. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do 4 grup: grupa 1, tlenowa ET (n=52); grupa 2, trening oporowy (n=54); grupa 3, trening oporowy plus aerobowy (n=53); oraz grupa 4, bez szkolenia (n=50). Na początku rozszerzenie zależne od przepływu wyniosło 4,5 +/- 2,6% w grupie 1, 4,01 +/- 1,6% w grupie 2, 4,4 +/- 4% w grupie 3 i 4,3 +/- 2,3% w grupie 4 (P =NS). Po ET rozszerzenie zależne od przepływu wzrosło do 9,9 +/- 2,5% w grupie 1, 10,1 +/- 2,6% w grupie 2 i 10,8 +/- 3% w grupie 3 (P<0,01 w porównaniu z wartością podstawową dla wszystkich grup); wzrosła również w grupie 4, ale w znacznie mniejszym stopniu (do 5,1 +/- 2,5%; p<0,01 w porównaniu z grupami przeszkolonymi). Poziom czynnika von Willebranda po ET obniżył się o 16% (P<0,01) podobnie w grupach 1, 2 i 3, ale pozostał niezmieniony w grupie 4. Wytrenowanie przywróciło zależne od przepływu rozszerzenie do poziomu wyjściowego (P<0,01 w porównaniu z potreningowym). WNIOSKI: U pacjentów ze świeżo przebytym ostrym zawałem mięśnia sercowego ET wiązało się z poprawą funkcji śródbłonka niezależnie od rodzaju treningu, ale efekt ten ustąpił po 1 miesiącu odtrenowania.


title: Spożywanie owoców i warzyw w diecie poprawia funkcję mikrokrążenia u osób z nadciśnieniem w sposób zależny od dawki.

text: TŁO: Dowody obserwacyjne konsekwentnie łączą zwiększone spożycie owoców i warzyw ze zmniejszoną zachorowalnością na choroby sercowo-naczyniowe; jednak niewiele jest bezpośrednich dowodów z badań potwierdzających koncepcję, że spożywanie owoców i warzyw poprawia funkcję naczyń. W badaniu tym oceniano zależny od dawki wpływ interwencji owocowo-warzywnej na zdrowie tętnic u osób z nadciśnieniem. METODY I WYNIKI: Po 4-tygodniowym okresie wstępnym, w którym spożycie owoców i warzyw ograniczono do 1 porcji dziennie, uczestnicy zostali losowo przydzieleni do spożywania 1, 3 lub 6 porcji dziennie przez następne 8 tygodni. Zależną od śródbłonka i niezależną od śródbłonka reakcję rozszerzania naczyń tętniczych oceniano za pomocą pletyzmografii okluzyjnej żył w krążeniu ramiennym przed i po interwencji. Zgodność monitorowano za pomocą seryjnych jednoczesnych 4-dniowych zapisów żywieniowych i przez pomiar stężeń krążących biomarkerów dietetycznych. W sumie 117 ochotników ukończyło 12-tygodniowe badanie. Uczestnicy z grup 1, 3 i 6 porcji dziennie zgłaszali, że spożywali średnio 1,1, 3,2 i 5,6 porcji owoców i warzyw, a stężenie luteiny i beta-kryptoksantyny w surowicy wzrosło we wszystkich grupach w dawce zależny sposób. Dla każdego wzrostu o 1 porcję w odnotowanym spożyciu owoców i warzyw, nastąpiła 6,2% poprawa w odpowiedziach przepływu krwi przedramienia na dotętnicze podanie zależnej od śródbłonka acetylocholiny rozszerzającej naczynia krwionośne (P=0,03). Nie stwierdzono związku między zwiększonym spożyciem owoców i warzyw a odpowiedziami rozszerzającymi naczynia krwionośne na nitroprusydek sodu, środek rozszerzający naczynia niezależny od śródbłonka. WNIOSKI: Niniejsze badanie ilustruje, że wśród ochotników z nadciśnieniem zwiększone spożycie owoców i warzyw powoduje znaczną poprawę ustalonych wskaźników funkcji śródbłonka i rokowania sercowo-naczyniowego.


title: Przestrzenna i czasowa dynamika śródbłonka.

text: Śródbłonek jest wysoce aktywnym metabolicznie narządem, który bierze udział w wielu procesach fizjologicznych, w tym w kontroli napięcia naczynioruchowego, funkcji bariery, adhezji i przemieszczaniu się leukocytów, zapaleniu i hemostazie. Fenotypy komórek śródbłonka są zróżnicowane w czasie i przestrzeni. Heterogeniczność komórek śródbłonka ma ważne implikacje dla opracowywania strategii w badaniach podstawowych, diagnostyce i terapii. Celem tego przeglądu jest: (i) rozważenie mechanizmów heterogeniczności komórek śródbłonka; (ii) przedyskutować lukę między ławką a łóżkiem w biomedycynie śródbłonkowej; (iii) powrócić do definicji aktywacji i dysfunkcji komórek śródbłonka; oraz (iv) zaproponować nowe cele w diagnostyce i terapii. Wreszcie, tematy te zostaną zastosowane do zrozumienia hemostazy specyficznej dla łożyska naczyniowego.


title: Dieta i ryzyko choroby uchyłkowej w kohorcie Oxford European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC): prospektywne badanie brytyjskich wegetarian i niewegetarian

text: Cel Zbadanie związku diety wegetariańskiej i spożycia błonnika pokarmowego z ryzykiem choroby uchyłkowej. Projektuj prospektywne badanie kohortowe. Ustawienie Badanie EPIC-Oxford, kohorta głównie świadomych zdrowia uczestników rekrutowanych z całej Wielkiej Brytanii. Uczestnicy 47 033 mężczyzn i kobiet mieszkających w Anglii lub Szkocji, z których 15 459 (33%) zgłosiło stosowanie diety wegetariańskiej. Główne mierniki wyników Grupa dietetyczna była oceniana na początku; spożycie błonnika pokarmowego oszacowano na podstawie 130-punktowego, zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Przypadki choroby uchyłkowej zostały zidentyfikowane poprzez powiązanie z dokumentacją szpitalną i aktami zgonu. Współczynniki ryzyka i 95% przedziały ufności dla ryzyka choroby uchyłkowej w zależności od grupy diet i piątej części spożycia błonnika pokarmowego oszacowano za pomocą wieloczynnikowych modeli regresji proporcjonalnych hazardów Coxa. Wyniki Po średnim okresie obserwacji wynoszącym 11,6 lat stwierdzono 812 przypadków choroby uchyłkowej (806 przyjęć do szpitala i 6 zgonów). Po uwzględnieniu zmiennych zakłócających, wegetarianie mieli o 31% niższe ryzyko (ryzyko względne 0,69, 95% przedział ufności 0,55 do 0,86) choroby uchyłkowej w porównaniu z osobami jedzącymi mięso. Skumulowane prawdopodobieństwo przyjęcia do szpitala lub zgonu z powodu choroby uchyłkowej w wieku od 50 do 70 lat dla osób jedzących mięso wyniosło 4,4% w porównaniu z 3,0% dla wegetarian. Istniał również odwrotny związek ze spożyciem błonnika pokarmowego; uczestnicy z najwyższej piątki (≥25,5 g/dzień dla kobiet i ≥26,1 g/dzień dla mężczyzn) mieli o 41% niższe ryzyko (od 0,59, 0,46 do 0,78; trend p<0,001) w porównaniu z uczestnikami z najniższej piątej (<14 g/dzień dla kobiet i mężczyzn). Po wzajemnym dostosowaniu zarówno dieta wegetariańska, jak i większe spożycie błonnika były istotnie związane z niższym ryzykiem choroby uchyłkowej. Wnioski Spożywanie diety wegetariańskiej oraz wysokie spożycie błonnika pokarmowego wiązały się z mniejszym ryzykiem przyjęcia do szpitala lub zgonu z powodu choroby uchyłkowej.


title: Bezobjawowa choroba uchyłkowa i spożycie błonnika pokarmowego.

text: Opisano badanie, w którym występowanie bezobjawowej choroby uchyłkowej jelita grubego jest związane ze spożyciem błonnika pokarmowego przez wegetarian i niewegetarian. Wegetarianie mieli znacznie wyższe średnie spożycie błonnika (41,5 g/dzień) niż niewegetarianie (21,4 g/dzień). Choroba uchyłkowa była częstsza u niewegetarian (33%) niż u wegetarian (12%). Porównanie pacjentów z chorobą uchyłkową i bez niej w grupach wegetariańskich i niewegetariańskich dostarczyło dalszych dowodów na to, że niskie spożycie błonnika zbożowego jest związane z występowaniem choroby uchyłkowej.


title: Co to jest dieta bogata w błonnik?

text: Nie ma uznanej definicji diety bogatej w błonnik. Spożycie błonnika pokarmowego w różnych populacjach na całym świecie jest bardzo zróżnicowane, od mniej niż 20 g do ponad 80 g dziennie. Rodzaje pokarmów dostarczających błonnik również się różnią; w niektórych krajach zboża dostarczają najwięcej błonnika, w innych przeważają warzywa liściaste lub korzeniowe. Warzywa mają najwyższą zawartość błonnika na Kcal, a w większości populacji, w których spożycie błonnika przekracza 50 g, warzywa stanowią ponad 50% całkowitego spożycia błonnika. W wiejskiej Ugandzie, gdzie Burkitt i Trowell po raz pierwszy opracowali hipotezę dotyczącą błonnika, warzywa stanowią ponad 90% spożycia błonnika. Eksperymentalna dieta, dieta „małpia”, została opracowana, aby jak najwierniej naśladować ludzką żywność, dietę spożywaną przez naszych małpich przodków, wielkich małp człekokształtnych. Jest również podobna do diety Ugandy, ponieważ zawiera duże ilości warzyw i 50 g błonnika/1000 Kcal. Chociaż dieta jest odpowiednia, dieta ta jest bardzo obszerna i nie jest odpowiednim modelem dla ogólnych zaleceń. Wytyczne dietetyczne mówią, że spożycie tłuszczu powinno wynosić < 30% energii, a spożycie błonnika 20-35 g/d. Zalecenia te są niezgodne z dietą bogatą w błonnik, ponieważ dla osób spożywających ponad 2400 kcal, owoce i zboża powinny być wybierane z niską zawartością błonnika, aby utrzymać spożycie błonnika w zakresie 20-35 g. W 30% tłuszczowej diecie wszystkożernej 1800 kcal, wybór chleba pełnoziarnistego i całych owoców skutkuje spożyciem błonnika powyżej 35 g/d, a w diecie wegetariańskiej 1800 kcal, z zastąpieniem mięsa niewielkimi ilościami masła orzechowego i fasoli spożycie błonnika wzrasta do 45 g/d. Tak więc, jeśli pożądane jest promowanie stosowania nierafinowanej żywności, zalecane spożycie błonnika powinno wynosić minimum 15-20 g/1000 Kcal.


title: Skomplikowane zapalenie uchyłków

text: Wprowadzenie: Duża część naszej wiedzy i sposobów leczenia powikłanego zapalenia uchyłków (CD) opiera się na nieaktualnym piśmiennictwie podającym śmiertelność na poziomie 10%. Parametry praktyki zalecają planową resekcję po 2 epizodach zapalenia uchyłków w celu zmniejszenia zachorowalności i śmiertelności. Celem tego badania jest aktualizacja naszego rozumienia zachorowalności, śmiertelności, cech charakterystycznych i wyników CD. Metody: Retrospektywnie przeanalizowano trzystu trzydziestu siedmiu pacjentów hospitalizowanych z powodu CD. Charakterystykę i wyniki określono za pomocą testów chi-kwadrat i dokładnych testów Fishera. Wyniki: Średni wiek pacjentów wynosił 65 lat. Siedemdziesiąt procent miało jedną lub więcej chorób współistniejących. Łącznie 46,6% miało w przeszłości przynajmniej jeden epizod zapalenia uchyłków, podczas gdy 53,4% zgłosiło CD jako pierwszy epizod. Całkowita śmiertelność wyniosła 6,5% (86,4% związana z perforacją, 9,5% nieszczelność zespolenia, 4,5% pacjent leczony nieoperacyjnie). Łącznie 89,5% zmarłych pacjentów z perforacją nie miało w wywiadzie zapalenia uchyłków. Stosowanie sterydów było istotnie związane z częstością perforacji oraz śmiertelnością (p<0,001 i p=0,002). Choroby współistniejące, takie jak cukrzyca, choroba kolagenowo-naczyniowa i upośledzenie układu odpornościowego były również silnie związane ze zgonem (odpowiednio p = 0,006, p = 0,009 i p = 0,003). Ogólna chorobowość wyniosła 41,4%. Starszy wiek, płeć, steroidy, choroby współistniejące i perforacja były istotnie związane z chorobowością. Wnioski: Obecnie śmiertelność z powodu CD z wyłączeniem perforacji jest zmniejszona w porównaniu z wcześniejszymi danymi. To, w połączeniu z faktem, że u większości tych pacjentów jako pierwszy epizod wystąpiła CD, poddaje w wątpliwość obecną praktykę elektywnej resekcji jako strategii mającej na celu zmniejszenie śmiertelności. Pacjenci z obniżoną odpornością mogą odnieść korzyści z wczesnej resekcji. Potrzebne są nowe prospektywne dane, aby na nowo zdefiniować grupy docelowe dla profilaktycznej resekcji.


title: Choroba uchyłkowa jelita grubego. Okazało się, że pierwsza z zachodnich chorób jest spowodowana niedoborem błonnika pokarmowego.

text: Choroba uchyłkowa jelita grubego to nowa choroba, która pojawiła się na początku tego stulecia. Jest to obecnie najczęstsza choroba okrężnicy w świecie zachodnim, występująca u 1 na 3 osoby powyżej 60 roku życia. Patogeneza choroby wiąże się z nadmierną segmentacją, ale to nie wyjaśnia jej etiologii. Historyczne pojawienie się choroby na scenie klinicznej i jej rozmieszczenie geograficzne sugerują, że jest to spowodowane usunięciem błonnika z węglowodanów. Autorka leczyła 70 pacjentów z objawową chorobą uchyłkową dietą bogatą w błonnik. Omówiono wyniki tego i efekty działania otrębów.


title: Częstość występowania choroby uchyłkowej, przepukliny rozworu przełykowego i żylaków miednicy u czarno-białych Amerykanów.

text: Flebolity, a zwłaszcza choroba uchyłkowa i przepuklina rozworu przełykowego, są rzadsze w krajach rozwijających się niż w społecznościach bardziej rozwiniętych gospodarczo, ale wszystkie trzy stany były równie powszechne u osób rasy czarnej, jak i białej. To odkrycie sugeruje, że są one spowodowane raczej przyczynami środowiskowymi niż genetycznymi. Niedobór błonnika pokarmowego może być wspólnym czynnikiem predysponującym do tych trzech schorzeń.


title: Zaparcia i dieta o niskiej zawartości błonnika nie są związane z uchyłkowatością

text: Wstęp i cele Bezobjawową uchyłkowatość często przypisuje się zaparciom wtórnym do diety ubogobłonnikowej, chociaż dowody na ten mechanizm są ograniczone. Zbadaliśmy związek między zaparciami a niskim spożyciem błonnika pokarmowego z ryzykiem bezobjawowej uchyłkowatości. Metody Przeprowadziliśmy badanie przekrojowe, analizując dane od 539 osób z uchyłkowatością i 1569 bez (grupa kontrolna). Uczestnicy zostali poddani kolonoskopii i ocenie diety, aktywności fizycznej i nawyków jelitowych. Nasza analiza ograniczyła naszą analizę do uczestników bez wiedzy na temat ich choroby uchyłkowej, aby zmniejszyć ryzyko stronniczych odpowiedzi. Wyniki Zaparcia nie wiązały się ze zwiększonym ryzykiem uchyłkowatości. Uczestnicy z rzadszymi wypróżnieniami (BM: <7/tyg.) mieli mniejsze szanse na uchyłkowatość w porównaniu do tych z regularnym (7/tyg.) BM (iloraz szans [OR] 0,56, 95% przedział ufności [CI], 0,40–0,80) . Osoby zgłaszające twarde stolce miały również mniejsze szanse (OR 0,75; 95% CI 0,55–1,02). Nie stwierdzono związku między uchyłkowatością a naprężeniem (OR 0,85; 95% CI 0,59–1,22) lub niepełnym BM (OR 0,85; 95% CI 0,61–1,20). Nie znaleźliśmy związku między spożyciem błonnika pokarmowego a uchyłkowatością (OR 0,96; 95% CI 0,71–1,30) w porównaniu najwyższego kwartyla z najniższym (średnie spożycie 25 w porównaniu z 8 g/dzień). Wnioski W naszym przekrojowym badaniu opartym na kolonoskopii ani zaparcie, ani dieta uboga w błonnik nie były związane ze zwiększonym ryzykiem uchyłkowatości.


title: Opóźniony, nawracający przypadek przetoki esicy skórnej z powodu zapalenia uchyłków

text: Przetoka jelita grubego spowodowana zapaleniem uchyłków jest stosunkowo rzadka, a przypadek opóźnionego nawrotu przetoki jelita grubego jest bardzo rzadki. Przedstawiamy rzadki przypadek 56-letniego Japończyka z opóźnioną nawrotem przetoki esicy skórnej spowodowanej zapaleniem uchyłków. Po operacji drenażu z perforacji uchyłka esicy powstała przetoka skórno-jelitowa. Po 5 latach od leczenia trafił do naszego szpitala z powodu bólu w podbrzuszu. Rozpoznaliśmy nawracającą przetokę esicy skórną za pomocą tomografii komputerowej jamy brzusznej i wlewu gastrografinowego, a chorego poddano całkowitemu żywieniu pozajelitowemu i antybiotykoterapii. Ponieważ formacja przetoki nie uległa poprawie, wykonano niską przednią resekcję z przetoką. Przebieg pooperacyjny przebiegł bez powikłań i pacjent został wypisany do domu. Istnieją doniesienia, że w przypadku przetok skórnych spowodowanych chorobą uchyłkową całkowite zamknięcie przetoki za pomocą leczenia zachowawczego może nie być możliwe. Ten przypadek sugeruje również możliwość nawrotu przetoki, nawet jeśli leczenie zachowawcze było skuteczne. W przypadku przetok skórno-jelitowych spowodowanych zapaleniem uchyłków, radykalny zabieg chirurgiczny jest uważany za konieczny ze względu na możliwość nawrotu przetoki.


title: Olbrzymie i mnogie uchyłki jelita czczego przedstawiające zapalenie otrzewnej, będące poważnym i trudnym zaburzeniem

text: Uchyłki jelita czczego są rzadką chorobą nabytą, zwykle niemą i bezobjawową. Gdy są objawowe, objawiają się przewlekłymi niespecyficznymi objawami, takimi jak ból, nudności, niedożywienie, a czasami ostrymi objawami, takimi jak krwotok z przewodu pokarmowego, zapalenie otrzewnej i niedrożność. Większość powikłań ma charakter ostrego brzucha, podobnie jak zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego czy zapalenie uchyłków okrężnicy, ale mogą też występować z nietypowymi objawami. Przedstawiamy 63-letniego mężczyznę zgłoszonego w nagłych wypadkach z bólem brzucha i zdiagnozowanym zapaleniem otrzewnej. Podczas laparotomii przypadkowo znaleźliśmy olbrzymie i mnogie uchyłki jelita czczego wraz z perforacją jelita krętego. Nic nie zrobiono z uchyłkami jelita czczego, ponieważ były one liczne i nie obturacyjne. W okresie obserwacji 16 miesięcy pacjentka czuła się dobrze. Uchyłkowatość jelita krętego jest rzadkim schorzeniem, które nadal stanowi ogromne wyzwanie w diagnostyce i leczeniu.


title: Obniżenie poziomu homocysteiny przez witaminy z grupy B spowalnia tempo przyspieszonej atrofii mózgu w łagodnych zaburzeniach poznawczych: randomizowana, kontrolowana próba

text: Tło U osób starszych, zwłaszcza cierpiących na pogorszenie funkcji poznawczych, często obserwuje się zwiększone tempo atrofii mózgu. Homocysteina jest czynnikiem ryzyka atrofii mózgu, upośledzenia funkcji poznawczych i demencji. Stężenia homocysteiny w osoczu można obniżyć przez podawanie witamin z grupy B w diecie. Cel Ustalenie, czy suplementacja witaminami z grupy B, które obniżają poziom całkowitej homocysteiny w osoczu, może spowolnić tempo atrofii mózgu u osób z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi w randomizowanym, kontrolowanym badaniu (VITACOG, ISRCTN 94410159). Metody i wyniki Jednoośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane badanie wysokich dawek kwasu foliowego, witamin B6 i B12 u 271 osób (spośród 646 przebadanych) w wieku powyżej 70 lat z łagodnymi zaburzeniami funkcji poznawczych. Podgrupa (187) zgłosiła się na ochotnika do wykonania rezonansu magnetycznego czaszki na początku i na końcu badania. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do dwóch grup równej wielkości, jedna leczona kwasem foliowym (0,8 mg/d), witaminą B12 (0,5 mg/d) i witaminą B6 (20 mg/d), druga z placebo; leczenie trwało 24 miesiące. Główną miarą wyniku była zmiana tempa atrofii całego mózgu oceniana za pomocą seryjnych wolumetrycznych skanów MRI. Wyniki W sumie 168 uczestników (85 w grupie aktywnej terapii; 83 otrzymujących placebo) ukończyło sekcję MRI badania. Średnia częstość atrofii mózgu na rok wynosiła 0,76% [95% CI, 0,63–0,90] w grupie aktywnego leczenia i 1,08% [0,94–1,22] w grupie placebo (P = 0,001). Odpowiedź na leczenie była związana z wyjściowym poziomem homocysteiny: wskaźnik atrofii u uczestników z homocysteiną >13 µmol/L był o 53% niższy w grupie aktywnej terapii (P = 0,001). Większy wskaźnik atrofii wiązał się z niższymi końcowymi wynikami testu poznawczego. Nie było różnicy w poważnych zdarzeniach niepożądanych w zależności od kategorii leczenia. Wnioski i znaczenie Przyspieszone tempo atrofii mózgu u osób starszych z łagodnymi zaburzeniami funkcji poznawczych można spowolnić poprzez leczenie witaminami z grupy B obniżającymi poziom homocysteiny. Szesnaście procent osób w wieku powyżej 70 lat ma łagodne upośledzenie funkcji poznawczych, a połowa z nich zapada na chorobę Alzheimera. Ponieważ przyspieszona atrofia mózgu jest charakterystyczna dla osób z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi, które przechodzą w chorobę Alzheimera, potrzebne są badania, aby sprawdzić, czy to samo leczenie opóźni rozwój choroby Alzheimera. Rejestracja wersji próbnej Controlled-Trials.com ISRCTN94410159


title: Całkowity status homocysteiny w osoczu wegetarian w porównaniu z wszystkożercami: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: Istnieją mocne dowody wskazujące na to, że podwyższone poziomy całkowitej homocysteiny w osoczu (tHcy) są głównym niezależnym biomarkerem i/lub czynnikiem przyczyniającym się do chorób przewlekłych, takich jak CVD. Niedobór witaminy B₁₂ może podnieść poziom homocysteiny. Wegetarianie to grupa populacji, która jest potencjalnie bardziej narażona na niedobór witaminy B₁₂ niż osoby wszystkożerne. Jest to pierwszy przegląd systematyczny i metaanaliza oceniająca szereg badań porównujących poziom homocysteiny i witaminy B₁₂ u wegetarian i wszystkożerców. Zastosowane metody wyszukiwania pozwoliły na zidentyfikowanie 443 wpisów, z których, poprzez przesiewanie przy użyciu ustalonych kryteriów włączenia i wykluczenia, ujawniono sześć kwalifikujących się kohortowych studiów przypadku i jedenaście badań przekrojowych z lat 1999-2010, w których porównywano stężenia tHcy w osoczu i witaminy B₁₂ w surowicy u wszystkożernych , laktowegetarianie lub laktowegetarianie i weganie. Spośród siedemnastu zidentyfikowanych badań (3230 uczestników) tylko dwa wykazały, że wegańskie stężenia tHcy i witaminy B₁₂ w surowicy nie różniły się od osób wszystkożernych. Niniejsze badanie potwierdziło, że istnieje odwrotna zależność między tHcy w osoczu a witaminą B₁₂ w surowicy, z której można wywnioskować, że zwykłym źródłem witaminy B₁₂ w diecie są produkty pochodzenia zwierzęcego, a ci, którzy zdecydują się pominąć lub ograniczyć te produkty, mają stać się witaminą B₁₂ niepełny. Obecnie dostępnym suplementem, który zwykle stosuje się do wzbogacania żywności, jest zawodna cyjanokobalamina. Potrzebne jest dobrze zaprojektowane badanie, aby zbadać wiarygodny i odpowiedni suplement do normalizacji podwyższonego tHcy w osoczu większości wegetarian. To wypełniłoby luki w obecnej wiedzy naukowej o żywieniu.


title: Mechanizmy neurotoksyczności homocysteiny w chorobach neurodegeneracyjnych ze szczególnym uwzględnieniem otępienia.

text: Łagodna do umiarkowanej hiperhomocysteinemia jest czynnikiem ryzyka chorób neurodegeneracyjnych. Badania na ludziach sugerują, że homocysteina (Hcy) odgrywa rolę w uszkodzeniu mózgu, spadku funkcji poznawczych i pamięci. Liczne badania w ostatnich latach badały rolę Hcy jako przyczyny uszkodzenia mózgu. Sam Hcy lub niedobór kwasu foliowego i witaminy B12 może powodować zaburzoną metylację i/lub potencjał redoks, promując w ten sposób napływ wapnia, akumulację amyloidu i białka tau, apoptozę i śmierć neuronów. W efekcie Hcy może również pośredniczyć aktywacja podtypu receptora N-metylo-D-asparaginianu. Liczne neurotoksyczne efekty Hcy mogą być blokowane przez foliany, antagonistów receptora glutaminianu lub różne przeciwutleniacze. Niniejszy przegląd opisuje najważniejsze mechanizmy neurotoksyczności Hcy i środki farmakologiczne znane z odwracania skutków Hcy.


title: Prognozowanie globalnego obciążenia chorobą Alzheimera.

text: TŁO: Naszym celem było prognozowanie globalnego obciążenia chorobą Alzheimera i ocena potencjalnego wpływu interwencji, które opóźniają wystąpienie lub progresję choroby. METODY: Stochastyczny, wielostanowy model został wykorzystany w połączeniu z prognozami populacji ONZ na całym świecie i danymi z badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka choroby Alzheimera. WYNIKI: W 2006 r. rozpowszechnienie choroby Alzheimera na całym świecie wynosiło 26,6 miliona. Do 2050 r. zachorowalność wzrośnie czterokrotnie, do tego czasu 1 na 85 osób na całym świecie będzie żyła z tą chorobą. Szacujemy, że około 43% powszechnych przypadków wymaga opieki na wysokim poziomie, równoważnej z opieką w domu opieki. Gdyby interwencje mogły opóźnić zarówno początek jak i progresję choroby o skromny 1 rok, w 2050 r. byłoby prawie 9,2 miliona mniej przypadków choroby, przy czym prawie cały spadek można przypisać spadkowi liczby osób wymagających wysokiego poziomu opieki. WNIOSKI: W miarę starzenia się światowej populacji stoimy w obliczu zbliżającej się globalnej epidemii choroby Alzheimera. Niewielkie postępy w strategiach terapeutycznych i profilaktycznych, które prowadzą do nawet niewielkich opóźnień w wystąpieniu i progresji choroby Alzheimera, mogą znacznie zmniejszyć globalne obciążenie tą chorobą.


title: Stężenia homocysteiny i innych związków aminotiolowych w osoczu są związane z przyjmowaniem pokarmu przez zdrowych ludzi.

text: Zbadaliśmy całkowitą, wolną i związaną z białkami homocysteinę w osoczu, cysteinę i cysteinylglicynę u 13 osób w wieku 24-29 lat po śniadaniu o godzinie 09:00 zawierającym 15-18 g białka i kolacji o godzinie 1500 zawierającej około 50 g białka. Dwunastu badanych miało normalne stężenie homocysteiny na czczo (średnia +/- SD, 7,6 +/- 1,1 mumol/l) i metioniny (22,7 +/- 3,5 mumol/l) i zostało włączonych do analiz statystycznych. Śniadanie spowodowało niewielki, ale znaczący wzrost metioniny w osoczu (22,2 +/- 20,6%) i krótki, nieistotny wzrost, po którym nastąpił znaczny spadek wolnej homocysteiny. Jednak zmiany w całkowitej i związanej homocysteinie były niewielkie. Po obiedzie nastąpił wyraźny wzrost metioniny w osoczu o 16,7 +/- 8,9 mumol/l (87,9 +/- 49%), co było związane z szybkim i wyraźnym wzrostem wolnej homocysteiny (33,7 +/- 19,6%, 4). h po obiedzie) oraz umiarkowany i powolny wzrost całkowitej (13,5 +/- 7,5%, 8 h) i związanej z białkami (12,6 +/- 9,4%, 8 h) homocysteiny. Po obu posiłkach stężenia cysteiny i cysteinyloglicyny wydawały się być związane ze zmianami homocysteiny, ponieważ występowały równoległe wahania w proporcjach wolnych : związanych wszystkich trzech tioli. Zmiany dietetyczne poziomu homocysteiny w osoczu prawdopodobnie nie wpłyną na ocenę stanów niedoboru witamin związanych z umiarkowaną lub ciężką hiperhomocysteinemią, ale mogą budzić obawy w ocenie ryzyka chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów z łagodną hiperhomocysteinemią. Synchroniczne fluktuacje w stosunku wolny:związany związków aminotiolowych w osoczu wskazują, że biologiczne efekty homocysteiny mogą być trudne do oddzielenia od efektów z powodu powiązanych zmian w innych związkach aminotiolowych.


title: Czy hiperhomocysteinemia jest czynnikiem ryzyka choroby Alzheimera (AD), markerem choroby Alzheimera, czy nie?

text: Choroba Alzheimera (AD) jest najczęstszą postacią choroby neurodegeneracyjnej. Zdecydowana większość przypadków AD ma charakter sporadyczny, bez wyraźnej przyczyny, i wiąże się to z kombinacją czynników środowiskowych i genetycznych. Hipoteza, że homocysteina (Hcy) jest czynnikiem ryzyka AD, została początkowo poparta obserwacją, że pacjenci z potwierdzoną histologicznie AD mieli wyższe poziomy Hcy w osoczu, zwane również hiperhomocysteinemią (HHcy), niż osoby kontrolne w tym samym wieku. Większość zgromadzonych dotychczas dowodów wskazuje na HHcy jako czynnik ryzyka wystąpienia AD, ale istnieją również sprzeczne wyniki. W tym przeglądzie podsumowujemy raporty dotyczące związku między HHCy i AD z badań epidemiologicznych, w tym badań obserwacyjnych i randomizowanych kontrolowanych badań klinicznych. Badamy również ostatnie badania in vivo i in vitro potencjalnych mechanizmów, dzięki którym HHcy może wpływać na rozwój AD. Na koniec omawiamy możliwe przyczyny istniejących sprzecznych danych i przedstawiamy sugestie dotyczące przyszłych badań.


title: Wpływ leczenia obniżającego homocysteinę na funkcje poznawcze: przegląd systematyczny i metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych.

text: Podwyższona całkowita homocysteina w osoczu została powiązana z rozwojem upośledzenia funkcji poznawczych i demencji w późniejszym życiu, co można niezawodnie obniżyć poprzez codzienną suplementację witaminy B6, B12 i kwasu foliowego. Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd i metaanalizę 19 anglojęzycznych randomizowanych, kontrolowanych placebo badań dotyczących suplementacji obniżającej homocysteinę witaminą B u osób z zaburzeniami poznawczymi i bez zaburzeń poznawczych w momencie przystąpienia do badania. Standaryzowaliśmy wyniki, aby ułatwić porównanie między badaniami i umożliwić nam ukończenie metaanalizy badań z randomizacją. Ponadto uwarstwiliśmy nasze analizy zgodnie ze statusem kwasu foliowego w kraju pochodzenia. Suplementacja witaminą B nie wykazała poprawy funkcji poznawczych u osób z (SMD = 0,10, 95% CI -0,08 do 0,28) lub bez (SMD = -0,03, 95% CI -0,1 do 0,04) istotnych zaburzeń poznawczych. Było to niezależne od czasu trwania badania (SMD = 0,05, 95% CI -0,10 do 0,20 i SMD = 0, 95% CI -0,08 do 0,08), wielkości badania (SMD = 0,05, 95% CI -0,09 do 0,19 i SMD = - 0,02, 95% CI -0,10 do 0,05 oraz czy uczestnicy pochodzili z krajów o niskim statusie kwasu foliowego (SMD = 0,14, 95% CI -0,12 do 0,40 i SMD = -0,10, 95% CI -0,23 do 0,04). Suplementacja witamin B12, B6 i kwasu foliowego samodzielnie lub w połączeniu nie wydaje się poprawiać funkcji poznawczych u osób z istniejącymi zaburzeniami poznawczymi lub bez nich. Pozostaje do ustalenia, czy przedłużone leczenie witaminami z grupy B może zmniejszyć ryzyko demencji w późniejszym życiu.


title: Homcysteina osocza jako czynnik ryzyka demencji i choroby Alzheimera.

text: TŁO: W badaniach przekrojowych podwyższone poziomy homocysteiny w osoczu były związane ze słabym poznaniem i demencją. Niezbędne są badania nowo zdiagnozowanej demencji w celu ustalenia, czy podwyższone poziomy homocysteiny poprzedzają wystąpienie demencji, czy też wynikają z niedoborów żywieniowych i witamin związanych z demencją. METODY: Łącznie 1092 osoby bez demencji (667 kobiet i 425 mężczyzn; średni wiek 76 lat) z Framingham Study stanowiły naszą próbę badawczą. Zbadaliśmy związek całkowitego poziomu homocysteiny w osoczu mierzonego na początku badania i mierzonego osiem lat wcześniej z ryzykiem nowo zdiagnozowanej demencji podczas obserwacji. Zastosowaliśmy wieloczynnikową regresję proporcjonalnych zagrożeń w celu dostosowania do wieku, płci, genotypu apolipoproteiny E, naczyniowych czynników ryzyka innych niż homocysteina oraz poziomów kwasu foliowego i witamin B12 i B6 w osoczu. WYNIKI: W okresie obserwacji o medianie 8 lat, otępienie rozwinęło się u 111 osób, w tym 83 z rozpoznaniem choroby Alzheimera. Względne ryzyko otępienia skorygowane wieloma zmiennymi wynosiło 1,4 (95% przedział ufności, 1,1 do 1,9) dla każdego wzrostu o 1 SD w przekształconej logarytmicznie wartości homocysteiny w punkcie wyjściowym lub osiem lat wcześniej. Względne ryzyko choroby Alzheimera wynosiło 1,8 (95% przedział ufności, 1,3 do 2,5) na wzrost o 1 SD w punkcie wyjściowym i 1,6 (95% przedział ufności, 1,2 do 2,1) na wzrost o 1 SD na osiem lat przed wartością podstawową. Przy poziomie homocysteiny w osoczu przekraczającym 14 mikromoli na litr ryzyko choroby Alzheimera prawie się podwoiło. WNIOSKI: Podwyższony poziom homocysteiny w osoczu jest silnym, niezależnym czynnikiem ryzyka rozwoju demencji i choroby Alzheimera.


title: Hipoteza: hiperhomocysteinemia jest wskaźnikiem stresu oksydacyjnego.

text: Podwyższone poziomy homocysteiny w osoczu są związane ze zwiększonym ryzykiem miażdżycy i zakrzepicy, jak również różnych innych patologii, takich jak wady wrodzone, choroba Alzheimera i inne demencje, osteoporoza, cukrzyca i choroby nerek. Metabolizm homocysteiny jest katalizowany przez szereg enzymów, które wymagają witamin z grupy B jako kofaktorów, a poziomy homocysteiny są szczególnie wrażliwe na status kwasu foliowego. Moc prognostyczna poziomu homocysteiny w osoczu jako czynnika ryzyka dla rzędów zakrzepicy miażdżycowej podniosła atrakcyjną hipotezę, że obniżenie poziomu homocysteiny przez suplementację witaminami może skutkować proporcjonalnym zmniejszeniem ryzyka zdarzeń zakrzepowych w miażdżycy. Niestety, większość badań klinicznych nie wykazała znaczących korzyści suplementacji witamin w przypadku zdarzeń sercowo-naczyniowych, pomimo znacznego obniżenia poziomu homocysteiny w osoczu. Tak więc nie jest jasne, czy homocysteina faktycznie odgrywa rolę przyczynową w wielu patologiach, z którymi jest powiązana, czy zamiast tego jest markerem jakiegoś innego podstawowego mechanizmu. Duża liczba danych łączy hiperhomocysteinemię i stan kwasu foliowego ze stresem oksydacyjnym. W tym artykule dokonam przeglądu danych, które sugerują, że homocysteina nie tylko sprzyja uszkodzeniom komórek i białek poprzez mechanizmy oksydacyjne, ale jest także markerem obecności patologicznego stresu oksydacyjnego. Zatem możliwe jest, że hiperhomocysteinemia nie jest powszechną pierwotną przyczyną zaburzeń zakrzepowo-miażdżycowych w populacji ogólnej, ale raczej markerem ogólnoustrojowego lub śródbłonkowego stresu oksydacyjnego, który jest głównym mediatorem tych zaburzeń. Opublikowane przez Elsevier Ltd.


title: Związki między podwyższonym poziomem homocysteiny, upośledzeniem funkcji poznawczych i zmniejszoną objętością istoty białej u zdrowych starszych osób.

text: CELE: Podwyższona homocysteina pojawiła się jako czynnik ryzyka upośledzenia funkcji poznawczych nawet u zdrowych osób starszych. Zmniejszona objętość mózgu i hiperintensywność istoty białej występują również u zdrowych osób w podeszłym wieku, ale wzajemne relacje między nimi nie zostały dobrze zbadane. Zgłaszamy te powiązania u zdrowych osób starszych bez demencji, żyjących w społeczności z jednej populacji wschodnioazjatyckiej. METODY: Ocenie poddano dwustu dwudziestu ośmiu praworęcznych uczestników w wieku 55 lat i starszych. Wykluczono osoby ze schorzeniami lub chorobami neurologicznymi innymi niż dobrze kontrolowana cukrzyca i nadciśnienie. Uczestnicy przeszli ilościowe obrazowanie mózgu metodą rezonansu magnetycznego przy użyciu standardowego protokołu i oceny neuropsychologicznej. Zmierzono homocysteinę w osoczu, kwas foliowy, witaminę B(12) oraz markery ryzyka sercowo-naczyniowego: ciśnienie krwi, wskaźnik masy ciała, stężenie glukozy we krwi na czczo i profil lipidowy. WYNIKI: Podwyższona homocysteina była powiązana ze zmniejszoną ogólną objętością mózgu, większymi komorami, zmniejszoną objętością istoty białej mózgu i niższą wydajnością poznawczą w kilku domenach. Podwyższona homocysteina była związana ze zmniejszoną objętością istoty białej (β = -20,80, t = -2,9, df = 223, p = 0,004) i niższą szybkością przetwarzania (β = -0,38, t = -2,1, df = 223, p = 0,03), nawet po uwzględnieniu wieku, płci i wykształcenia. Jednak związek między homocysteiną a mniejszą szybkością przetwarzania zniknął po kontroli objętości istoty białej. Podwyższona homocysteina nie była związana z hiperintensywnością istoty białej ani z objętością hipokampa. Chociaż poziomy homocysteiny i folianu były skorelowane, ich wpływ na objętość istoty białej był oddzielony. WNIOSEK: U zdrowych osób dorosłych bez demencji, podwyższony poziom homocysteiny wiąże się z niższymi wynikami poznawczymi i zmniejszoną objętością istoty białej mózgu. Efekty te można oddzielić od tych związanych z hiperintensywnością istoty białej lub obniżonym poziomem kwasu foliowego. Copyright © 2013 Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatrii Geriatrycznej. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Rozpowszechnienie upośledzenia funkcji poznawczych bez demencji w Stanach Zjednoczonych

text: Tło Upośledzenie funkcji poznawczych bez otępienia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niepełnosprawności, zwiększonymi kosztami opieki zdrowotnej i progresją do demencji. W Stanach Zjednoczonych nie ma danych szacunkowych dotyczących rozpowszechnienia tego schorzenia w oparciu o populację. Cel Oszacowanie częstości występowania upośledzenia funkcji poznawczych bez demencji w Stanach Zjednoczonych oraz określenie długoterminowych wyników w zakresie funkcji poznawczych i śmiertelności. Projekt Badanie podłużne od lipca 2001 do marca 2005. Ustawienie Ocena w domu pod kątem upośledzenia funkcji poznawczych. Uczestnicy Uczestnicy badania ADAMS (badanie dotyczące starzenia się, demografii i pamięci), w wieku co najmniej 71 lat, wylosowani z ogólnokrajowego badania HRS (badanie dotyczące zdrowia i emerytury). Spośród 1770 wybranych osób 856 ukończyło wstępną ocenę, a z 241 wybranych osób 180 ukończyło ocenę kontrolną trwającą od 16 do 18 miesięcy. Pomiary Oceny, w tym testy neuropsychologiczne, badanie neurologiczne oraz historia kliniczna i medyczna, zostały wykorzystane do postawienia diagnozy normalnego poznania, upośledzenia poznawczego bez demencji lub demencji. Krajowe wskaźniki chorobowości oszacowano na podstawie próby populacji ważonej. Wyniki Szacuje się, że w 2002 roku 5,4 miliona osób (22,2%) w Stanach Zjednoczonych w wieku 71 lat lub starszych miało upośledzenie funkcji poznawczych bez demencji. Wyróżniające się podtypy obejmowały prodromalną chorobę Alzheimera (8,2%) i chorobę naczyń mózgowych (5,7%). Wśród uczestników, którzy ukończyli badania kontrolne, 11,7% z zaburzeniami funkcji poznawczych bez demencji postępowało do demencji rocznie, podczas gdy ci z podtypami zwiastującej choroby Alzheimera i udarem postępowali w tempie od 17% do 20% rocznie. Roczna śmiertelność wyniosła 8% wśród osób z zaburzeniami poznawczymi bez otępienia i prawie 15% wśród osób z zaburzeniami poznawczymi spowodowanymi schorzeniami. Ograniczenia Tylko 56% niezmarłej próby docelowej ukończyło wstępną ocenę. Wagi próbkowania populacji zostały wyprowadzone w celu skorygowania przynajmniej części potencjalnych błędów wynikających z braku odpowiedzi i ścierania. Wnioski Upośledzenie funkcji poznawczych bez demencji jest bardziej rozpowszechnione w Stanach Zjednoczonych niż demencja, a jej podtypy różnią się częstością występowania i wynikami.


title: Program stylu życia oparty na diecie wegańskiej szybko obniża poziom homocysteiny.

text: TŁO: Poziomy homocysteiny w osoczu są bezpośrednio związane z ryzykiem chorób serca. Obecne badania budzą obawy, czy kompleksowe podejścia do stylu życia, w tym dieta roślinna, mogą wchodzić w interakcje z innymi znanymi modulatorami poziomu homocysteiny. METODY: Przedstawiamy nasze obserwacje poziomu homocysteiny u 40 wybranych przez siebie osób, które uczestniczyły w programie stylu życia opartym na diecie wegańskiej. Każdy badany uczestniczył w programie zmiany stylu życia w rezydencji w Lifestyle Center of America w Sulphur w stanie Oklahoma i miał całkowitą homocysteinę w osoczu na czczo podczas rejestracji, a następnie po 1 tygodniu interwencji dotyczącej stylu życia. Interwencja obejmowała dietę wegańską, umiarkowane ćwiczenia fizyczne, radzenie sobie ze stresem i sesje poprawy duchowości, wsparcie grupowe i wykluczenie tytoniu, alkoholu i kofeiny. Nie dostarczono suplementów witamin z grupy B, o których wiadomo, że obniżają poziom homocysteiny we krwi. WYNIKI: Średnie poziomy homocysteiny badanych spadły o 13%: z 8,66 mikromol/L (SD 2,7 mikromol/L) do 7,53 mikromol/L (SD 2,12 mikromol/L; P <0,0001). Analiza podgrup wykazała, że poziom homocysteiny zmniejszył się w wielu kategoriach demograficznych i diagnostycznych. Wnioski. Nasze wyniki sugerują, że szeroko zakrojone interwencje dotyczące stylu życia korzystnie wpływają na poziom homocysteiny. Ponadto analiza elementów programu Lifestyle Center of America sugeruje, że inne czynniki oprócz spożycia witaminy B mogą być zaangażowane w obserwowane obniżenie poziomu homocysteiny.


title: Związek między spożyciem błonnika pokarmowego a stanem kwasu foliowego w grupie nastolatków płci żeńskiej.

text: Głównym celem tego badania była ocena związku między spożyciem błonnika pokarmowego a stanem kwasu foliowego u kanadyjskich nastolatków. Oceniliśmy również spożycie folianów w diecie i oceniliśmy występowanie biochemicznego niedoboru folianu u tych osób. Zrekrutowano nastolatki w wieku 14-19 lat (n = 224) i pobrano próbki krwi na czczo. Odnotowywano spożycie pokarmowe (3-dniowy zapis żywności), a uczestników klasyfikowano jako laktoowowegetarian, semiwegetarian lub wszystkożerców na podstawie wzorców spożycia pokarmów ocenianych za pomocą kwestionariuszy częstotliwości spożywania pokarmów. Odpowiednio 14 procent, 17% i 26% laktoowowegetarian, semiwegetarian i wszystkożerców miało spożycie folianów poniżej przewidywanego zapotrzebowania; Odpowiednio 1%, 4% i 23% miało stężenia kwasu foliowego w surowicy wskazujące na niedobór. Pomimo niskiego spożycia folianów w diecie i stężeń folianów w surowicy, niewiele osób miało stężenia homocysteiny wskazujące na niedobór, co sugeruje, że stopień niedoboru folianów nie miał jeszcze konsekwencji funkcjonalnych. Co najważniejsze, wyniki sugerują, że konsumpcja polisacharydów nieskrobiowych jest istotnie związana ze stężeniem kwasu foliowego w surowicy (P < 0,001). Na każdy 1-g wzrost spożycia polisacharydów nieskrobiowych oczekuje się 1,8% wzrostu stężenia kwasu foliowego w surowicy. Podsumowując, proponujemy, że zwiększenie spożycia polisacharydów nieskrobiowych może promować biosyntezę kwasu foliowego w jelitach, zapewniając uzupełniającą strategię poprawy odżywiania folianów u ludzi.


title: Zapobieganie atrofii istoty szarej związanej z chorobą Alzheimera poprzez leczenie witaminami z grupy B

text: Czy można zapobiec atrofii kluczowych obszarów mózgu związanych ze spadkiem funkcji poznawczych i chorobą Alzheimera (AD)? Jednym ze sposobów jest modyfikowanie niegenetycznych czynników ryzyka, na przykład poprzez obniżenie podwyższonego poziomu homocysteiny w osoczu za pomocą witamin z grupy B. We wstępnym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu z udziałem osób starszych ze zwiększonym ryzykiem demencji (łagodne zaburzenia funkcji poznawczych zgodnie z kryteriami Petersena z 2004 r.) wykazaliśmy, że leczenie dużymi dawkami witamin z grupy B (kwas foliowy 0,8 mg, witamina B6 20 mg, witamina B12 0,5 mg) ) spowolnił kurczenie się całej objętości mózgu w ciągu 2 lat. W tym miejscu idziemy dalej, wykazując, że leczenie witaminą B zmniejsza aż siedmiokrotnie atrofię mózgu w tych regionach istoty szarej (GM), które są szczególnie podatne na proces AD, w tym w przyśrodkowym płacie skroniowym. W grupie placebo wyższe poziomy homocysteiny w punkcie początkowym są związane z szybszą atrofią GM, ale temu szkodliwemu efektowi w dużej mierze zapobiega leczenie witaminami z grupy B. Dodatkowo pokazujemy, że korzystny wpływ witamin z grupy B jest ograniczony do uczestników z wysokim poziomem homocysteiny (powyżej mediany, 11 µmol/L) i że u tych uczestników analiza przyczynowej sieci bayesowskiej wskazuje na następujący łańcuch zdarzeń: witaminy z grupy B niższy poziom homocysteiny , co bezpośrednio prowadzi do zmniejszenia atrofii GM, spowalniając w ten sposób spadek funkcji poznawczych. Nasze wyniki pokazują, że suplementacja witaminą B może spowolnić atrofię określonych obszarów mózgu, które są kluczowym elementem procesu AD i które są związane z pogorszeniem funkcji poznawczych. Dalsze badania nad suplementacją witaminą B, koncentrujące się na starszych osobnikach z wysokim poziomem homocysteiny, są uzasadnione, aby sprawdzić, czy można zapobiec progresji do demencji.


title: Narażenie ludzi na PBDE: związki obciążenia organizmu PBDE ze spożyciem żywności i stężeniem kurzu domowego.

text: Badanie to miało na celu określenie obciążenia organizmu polibromowanymi eterami difenylowymi (PBDE) wśród matek po raz pierwszy w rejonie Greater Boston, Massachusetts oraz zbadanie kluczowych dróg narażenia. Pobraliśmy próbki mleka od 46 matek po raz pierwszy, 2-8 tygodni po urodzeniu. Pobraliśmy również próbki kurzu domowego z domów pewnej podgrupy uczestników, odkurzając powszechnie używane obszary. Dane dotyczące cech osobowych, diety, mebli domowych i urządzeń elektrycznych zebrano od każdego uczestnika za pomocą kwestionariusza. Próbki mleka matki i kurzu analizowano pod kątem PBDE za pomocą chromatografii gazowej/spektrometrii masowej. Stężenia PBDE w mleku i kurzu miały rozkład logarytmiczny. Stwierdziliśmy statystycznie istotne, pozytywne powiązania między stężeniami PBDE w mleku matki a kurzem domowym (r = 0,76, p = 0,003, bez BDE-209), a także z odnotowanymi nawykami żywieniowymi, zwłaszcza spożyciem produktów mlecznych (r = 0,41 , p = 0,005) oraz mięsa (r = 0,37, p = 0,01). Ze względu na niskie wskaźniki wykrywalności nie było możliwe wyciągnięcie wniosków na temat związku między BDE-209 w mleku i kurzu. Nasze wyniki potwierdzają hipotezę, że zarówno środowisko wewnętrzne, jak i dieta odgrywają znaczącą rolę w ekspozycji dorosłych ludzi na PBDE.


title: Stężenia i specjacja polibromowanych eterów difenylowych w ludzkim płynie owodniowym

text: Polibromowane etery difenylowe (PBDE) to trwałe organiczne substancje chemiczne stosowane jako środki zmniejszające palność w tekstyliach, tworzywach sztucznych i produktach konsumenckich. Chociaż akumulację PBDE u ludzi notowano od lat 70. XX wieku, niewiele badań dotyczyło PBDE w przedziale ciążowym i do tej pory żadne z nich nie zidentyfikowało poziomów w płynie owodniowym. Niniejsze badanie przedstawia specyficzne dla kongenerów stężenia bromowanego eteru difenylowego (BDE) w próbkach klinicznych płynu owodniowego w drugim trymestrze ciąży pobranych w 2009 r. od piętnastu kobiet z południowo-wschodniego stanu Michigan w USA. Dwadzieścia jeden kongenerów BDE zmierzono metodą GC/MS/NCI. Średnie całkowite stężenie PBDE wynosiło 3795 pg/ml płynu owodniowego (zakres: 337 – 21842 pg/ml). We wszystkich próbkach zidentyfikowano BDE-47 i BDE-99. W oparciu o medianę stężeń dominującymi kongenerami były BDE-208, 209, 203, 206, 207 i 47, reprezentujące odpowiednio 23, 16, 12, 10, 9 i 6% wszystkich wykrytych PBDE. Stężenia PBDE zostały zidentyfikowane we wszystkich próbkach płynu owodniowego z południowo-wschodniego Michigan, co potwierdza potrzebę dalszych badań dróg narażenia płodu i potencjalnego wpływu na zdrowie okołoporodowe.


title: Polibromowane etery difenylowe (PBDE) w mleku matki i rozwoju neuropsychologicznym u niemowląt

text: Wstęp: Rośnie zainteresowanie potencjalnym wpływem polibromowanych eterów difenylowych (PBDE) na rozwój neuropsychologiczny dzieci, ale tylko w kilku niewielkich badaniach oceniano taki wpływ. Cele: Naszym celem było zbadanie związku między stężeniami PBDE w siarze a rozwojem neuropsychologicznym niemowląt oraz ocena wpływu innych trwałych zanieczyszczeń organicznych (POP) na taki związek. Metody: Zmierzyliśmy stężenia PBDE i innych TZO w próbkach siary od 290 kobiet zrekrutowanych w hiszpańskiej kohorcie urodzeniowej. Przebadaliśmy dzieci pod kątem rozwoju umysłowego i psychomotorycznego za pomocą Skali Rozwoju Dziecka Bayleya w wieku 12-18 miesięcy. Przeanalizowaliśmy sumę siedmiu najczęstszych kongenerów PBDE (BDE 47, 99, 100, 153, 154, 183, 209) i każdy kongener osobno. Wyniki: Rosnące stężenia Σ7PBDEs wykazały związek granicznej istotności statystycznej ze spadkiem wyników rozwoju umysłowego (β na log ng/g lipidów = –2,25; 95% CI: –4,75, 0,26). BDE-209, kongener obecny w najwyższych stężeniach, okazał się być głównym kongenerem odpowiedzialnym za ten związek (β = –2,40, 95% CI: –4,79, –0,01). Niewiele było dowodów na związek z rozwojem psychomotorycznym. Po dostosowaniu do innych POP związek BDE-209 z wynikiem rozwoju umysłowego nieco się osłabił (β = –2,10, 95% CI: –4,66, 0,46). Wnioski: Nasze odkrycia sugerują związek między wzrostem stężenia PBDE w siarze a gorszym rozwojem umysłowym niemowląt, szczególnie w przypadku BDE-209, ale wymagają potwierdzenia w większych badaniach. Związek, jeśli jest przyczynowy, może wynikać z niezmierzonych metabolitów BDE-209, w tym OH-PBDE (hydroksylowanych PBDE), które są bardziej toksyczne, stabilniejsze i mają większe prawdopodobieństwo przenikania przez łożysko i łatwego dotarcia do mózgu niż BDE-209 .


title: Polibromowane etery difenylowe w żywności i narażeniu ludzi z dietą: przegląd najnowszej literatury naukowej.

text: Polibromowane etery difenylowe (PBDE) to klasa bromowanych środków zmniejszających palność (BFR) stosowanych do ochrony ludzi przed pożarami poprzez zmniejszenie palności materiałów palnych. W ostatnich latach PBDE stały się powszechnym zanieczyszczeniem środowiska, podczas gdy obciążenie organizmu w ogólnej populacji wzrasta. Szereg badań wykazało, że, podobnie jak w przypadku innych trwałych zanieczyszczeń organicznych, spożywanie pokarmu jest jedną z głównych dróg narażenia ludzi na PBDE. Przegląd najnowszej literatury naukowej dotyczącej poziomów PBDE w środkach spożywczych i narażenia ludzi na te BFR w diecie jest tutaj przedstawiony. Zauważono, że dostępne informacje na temat całkowitego dziennego spożycia przez ludzi poprzez spożycie żywności są zasadniczo ograniczone do kilku krajów europejskich, USA, Chin i Japonii. Pomimo znacznych różnic metodologicznych między badaniami, wyniki pokazują znaczące zbiegi okoliczności, takie jak istotny udział w sumie PBDE niektórych kongenerów, takich jak BDE 47, 49, 99 i 209, stosunkowo wysoki udział ryb i owoców morza oraz produkty mleczne i prawdopodobnie ograniczone zagrożenia dla zdrowia ludzi wynikające z narażenia żywieniowego na PBDE. Różne kwestie bezpośrednio związane z narażeniem ludzi na PBDE poprzez dietę nadal wymagają zbadania. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Funkcja neurobehawioralna i niewielka ekspozycja na bromowane środki zmniejszające palność u młodzieży: badanie przekrojowe

text: Kontekst Badania na zwierzętach i badania in vitro wykazały potencjał neurotoksyczny bromowanych środków zmniejszających palność, grupy substancji chemicznych stosowanych w wielu produktach domowych i komercyjnych w celu zapobiegania pożarom. Chociaż pierwsze doniesienia o szkodliwych skutkach neurobehawioralnych u gryzoni pojawiły się ponad dziesięć lat temu, dane dotyczące ludzi są skąpe. Metody W ramach programu biomonitoringu dla nadzoru zdrowia środowiskowego we Flandrii w Belgii oceniliśmy funkcję neurobehawioralną za pomocą Systemu Oceny Neurobehawioralnej (NES-3) i pobraliśmy próbki krwi w grupie uczniów szkół średnich. Do analizy dostępne były przekrojowe dane dotyczące 515 nastolatków (13,6-17 lat). W celu zbadania powiązań między biomarkerami wewnętrznej ekspozycji na bromowane środki zmniejszające palność [poziom w surowicy kongenerów polibromowanego eteru difenylowego (PBDE) 47, 99, 100, 153, 209, heksabromocyklododekan (HBCD) i tetrabromobisfenol wykorzystano modele regresji wielokrotnej uwzględniające potencjalne czynniki zakłócające A (TBBPA)] i wydajność poznawcza. Ponadto zbadaliśmy związek między bromowanymi środkami zmniejszającymi palność a poziomami FT3, FT4 i TSH w surowicy. Wyniki Dwukrotny wzrost sumy PBDE w surowicy wiązał się ze zmniejszeniem liczby uderzeń ręką preferowaną w teście stukania palcem o 5,31 (95% CI: 0,56 do 10,05, p = 0,029). Wpływ poszczególnych kongenerów PBDE na prędkość silnika był spójny. Poziomy w surowicy powyżej poziomu oznaczenia ilościowego były związane ze średnim spadkiem poziomu FT3 o 0,18 pg/ml (95% CI: 0,03 do 0,34, p = 0,020) dla PBDE-99 i o 0,15 pg/ml (95% CI: 0,004 do 0,29, p = 0,045) dla PBDE-100, w porównaniu ze stężeniami poniżej poziomu oznaczalności. Poziom PBDE-47 powyżej poziomu oznaczania ilościowego był związany ze średnim wzrostem poziomów TSH o 10,1% (95% CI: 0,8% do 20,2%, p = 0,033), w porównaniu ze stężeniami poniżej poziomu oznaczania ilościowego. Nie zaobserwowaliśmy wpływu PBDE na domeny neurobehawioralne inne niż funkcje motoryczne. HBCD i TBBPA nie wykazały spójnych związków z wydajnością w testach neurobehawioralnych. Wnioski Niniejsze badanie jest jednym z nielicznych i jak dotąd największym badającym efekty neurobehawioralne bromowanych środków zmniejszających palność u ludzi. Zgodnie z danymi doświadczalnymi na zwierzętach, ekspozycja na PBDE była związana ze zmianami funkcji motorycznych i poziomami hormonów tarczycy w surowicy.


title: Polibromowane etery difenylowe (PBDE), hydroksylowane PBDE (OH-PBDE) i pomiary czynności tarczycy u kobiet w ciąży w drugim trymestrze ciąży w Kalifornii

text: Prenatalna ekspozycja na polibromowane etery difenylowe (PBDE) może zaburzać czynność tarczycy i przyczyniać się do niekorzystnych wyników neurorozwojowych. Przeprowadziliśmy badanie pilotażowe w celu zbadania związku między stężeniami PBDE o niższym bromowaniu (BDE-17 do -154), PBDE o wyższym bromowaniu (BDE-183 do -209) i hydroksylowanych metabolitów PBDE (OH-PBDE) za pomocą pomiarów funkcji tarczycy u kobiet w ciąży. Stężenia PBDE, OH-PBDE, hormonu tyreotropowego (TSH), całkowitej tyroksyny (T4) i wolnej T4 zmierzono w próbkach surowicy pobranych w latach 2008-2009 od kobiet w ciąży w 25 drugim trymestrze ciąży w Kalifornii. Mediany stężeń PBDE o niższym bromowaniu i OH-PBDE były najwyższe odnotowane do tej pory u kobiet w ciąży. Mediana stężeń BDE-47 i suma niższych bromowanych PBDE (ΣPBDE5) wyniosła 43,1 ng/g lipidów i 85,8 ng/g lipidów; i 0,084 ng/ml dla sumy OH-PBDE (ΣOH-PBDE4). Zaobserwowaliśmy dodatni związek między ważoną sumą substancji chemicznych, o których wiadomo, że wiążą się z transtyretyną (środki wiążące ΣTTR) a poziomami TSH. Znaleźliśmy również pozytywne powiązania między TSH a ΣPBDE5, ΣOH-PBDE4, BDE-47, BDE-85, 5-OH-BDE47 i 4′-OH-BDE49; i odwrotny związek z BDE-207. Związki z wolnym i całkowitym T4 były słabe i niespójne. Nasze wyniki wskazują, że ekspozycja na PBDE jest podwyższona u ciężarnych kobiet w Kalifornii i sugerują związek z funkcją tarczycy. Uzasadnione są dalsze badania w celu scharakteryzowania ryzyka ekspozycji na PBDE w czasie ciąży.


title: Narażenie w okresie życia płodowego i dzieciństwa na polibromowany eter difenylowy (PBDE) i rozwój układu nerwowego w badaniu CHAMACOS

text: tło: Narażenie dzieci w Kalifornii na polibromowane środki zmniejszające palność eteru difenylowego (PBDE) należy do najwyższych na świecie. PBDE są znanymi czynnikami zaburzającymi gospodarkę hormonalną i neurotoksycznymi u zwierząt. Cel: Tutaj badamy związek narażenia na PBDE in utero i dzieci z rozwojem neurobehawioralnym wśród uczestników CHAMACOS (Centrum Oceny Zdrowia Matek i Dzieci Salinas), kalifornijskiej kohorty urodzeniowej. Metody: Zmierzyliśmy PBDE w próbkach surowicy matki prenatalnej i dziecięcej i zbadaliśmy związek stężeń PBDE z uwagą, funkcjonowaniem motorycznym i funkcjami poznawczymi dzieci w wieku 5 (n = 310) i 7 lat (n = 323). Wyniki: Stężenia PBDE u matki w okresie prenatalnym wiązały się z upośledzeniem uwagi mierzonym za pomocą zadania ciągłego wykonywania zadań w wieku 5 lat i raportu matki w wieku 5 i 7 lat, z gorszą koordynacją ruchową — szczególnie u niedominujących — w obu przedziałach wiekowych oraz spadki IQ werbalnego i pełnoskalowego po 7 latach. Stężenia PBDE u dzieci w wieku 7 lat były znacząco lub marginalnie związane z równoczesnymi doniesieniami nauczycieli o problemach z uwagą i spadkach szybkości przetwarzania, rozumowania percepcyjnego, rozumienia werbalnego i IQ na pełną skalę. Te powiązania nie zostały zmienione przez korektę masy urodzeniowej, wieku ciążowego lub poziomu hormonów tarczycy u matki. Wnioski: Zarówno prenatalna, jak i dziecięca ekspozycja na PBDE wiązała się z gorszą uwagą, koordynacją ruchową i poznawczą w kohorcie dzieci w wieku szkolnym CHAMACOS. Badanie to, jak dotąd największe, przyczynia się do coraz większej liczby dowodów sugerujących, że PBDE mają niekorzystny wpływ na rozwój neurobehawioralny dzieci.


title: Dieta znacząco przyczynia się do obciążenia organizmu PBDE w ogólnej populacji USA

text: Kontekst Uważa się, że narażenie populacji USA na polibromowane etery difenylowe (PBDE) wynika z narażenia na kurz i dietę. Jednak niewiele pracy zostało wykonane, aby empirycznie powiązać obciążenie organizmu tymi związkami z którąkolwiek drogą narażenia. Cele Głównym celem tych badań była ocena wkładu diety w obciążenie organizmu PBDE w Stanach Zjednoczonych poprzez powiązanie poziomów surowicy ze spożyciem pokarmu. Metody Użyliśmy dwóch narzędzi dietetycznych — 24-godzinnego przypomnienia żywności (24FR) i rocznego kwestionariusza częstotliwości żywności (FFQ) — do zbadania spożycia żywności wśród uczestników National Health and Nutrition Examination Survey 2003-2004. Dokonaliśmy regresji stężenia pięciu PBDE w surowicy (kongenery BDE 28, 47, 99, 100 i 153) oraz ich sumy (∑PBDE) w stosunku do zmiennych diety, jednocześnie korygując wiek, płeć, rasę/pochodzenie etniczne, dochód i wskaźnik masy ciała. Wyniki Stężenie PBDE w surowicy wśród wegetarian było o 23% (p = 0,006) i 27% (p = 0,009) niższe niż u wszystkożerców odpowiednio dla 24FR i 1 roku FFQ. Poziomy pięciu kongenerów PBDE w surowicy były związane ze spożyciem tłuszczu drobiowego: spożycie niskie, średnie i wysokie odpowiadało średniej geometrycznej stężeniom ∑PBDE wynoszącym odpowiednio 40,6, 41,9 i 48,3 ng/g lipidów (p = 0,0005). Zaobserwowaliśmy podobne tendencje dla tłuszczu z czerwonego mięsa, które były statystycznie istotne dla BDE-100 i BDE-153. Nie zaobserwowano związku między PBDE w surowicy a spożyciem nabiału lub ryb. Wyniki były podobne dla obu instrumentów dietetycznych, ale były bardziej solidne przy użyciu 24FR. Wnioski Spożycie skażonego drobiu i czerwonego mięsa znacząco przyczynia się do obciążenia organizmu PBDE w Stanach Zjednoczonych.


title: Wpływ błonnika, środków przeciwskurczowych i olejku miętowego w leczeniu zespołu jelita drażliwego: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Cel Określenie wpływu błonnika, środków przeciwskurczowych i olejku miętowego w leczeniu zespołu jelita drażliwego. Projekt Przegląd systematyczny i metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych. Źródła danych Medline, Embase i Cochrane zarejestrowano do kwietnia 2008 r. Metody przeglądu Do włączenia kwalifikowały się randomizowane badania z grupą kontrolną porównujące błonnik, leki przeciwskurczowe i olejek miętowy z placebo lub brakiem leczenia u dorosłych z zespołem jelita drażliwego. Minimalny brany pod uwagę czas trwania terapii wynosił jeden tydzień, a badania musiały zgłaszać albo ogólną ocenę wyleczenia lub złagodzenia objawów, albo wyleczenie lub poprawę bólu brzucha po leczeniu. W celu zebrania danych dotyczących objawów zastosowano model efektów losowych, a efekt terapii w porównaniu z placebo lub brakiem leczenia został zgłoszony jako ryzyko względne (95% przedział ufności) utrzymujących się objawów. Wyniki W 12 badaniach błonnik porównywano z placebo lub brakiem leczenia u 591 pacjentów (względne ryzyko utrzymywania się objawów 0,87, 95% przedział ufności 0,76 do 1,00). Efekt ten był ograniczony do ispaghuli (0,78, 0,63 do 0,96). W dwudziestu dwóch badaniach porównywano leki przeciwskurczowe z placebo u 1778 pacjentów (0,68, 0,57 do 0,81). Badano różne leki przeciwskurczowe, ale otilonium (cztery badania, 435 pacjentów, względne ryzyko utrzymywania się objawów 0,55, 0,31 do 0,97) i hioscyna (trzy badania, 426 pacjentów, 0,63, 0,51 do 0,78) wykazały spójne dowody skuteczności. W czterech badaniach olejek miętowy porównywano z placebo u 392 pacjentów (0,43, 0,32 do 0,59). Wnioski Błonnik, środki przeciwskurczowe i olejek miętowy były bardziej skuteczne niż placebo w leczeniu zespołu jelita drażliwego.


title: Leczenie bólu brzucha w zespole jelita drażliwego.

text: Funkcjonalny ból brzucha w kontekście zespołu jelita drażliwego (IBS) stanowi wyzwanie dla lekarzy pierwszego kontaktu, gastroenterologów i specjalistów od bólu. Dokonujemy przeglądu danych naukowych dotyczących obecnych i przyszłych niefarmakologicznych i farmakologicznych opcji leczenia ośrodkowego układu nerwowego i przewodu pokarmowego. Interwencje poznawcze, takie jak terapia poznawczo-behawioralna i hipnoterapia, przyniosły doskonałe wyniki u pacjentów z IBS, ale ograniczona dostępność i pracochłonny charakter ograniczają ich rutynowe stosowanie w codziennej praktyce. U pacjentów opornych na leczenie pierwszego rzutu trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA) i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny są skuteczne w łagodzeniu objawów, ale w metaanalizach wykazano, że tylko TCA łagodzą ból brzucha. Dieta uboga w fermentujące węglowodany i poliole (FODMAP) wydaje się skuteczna w podgrupach pacjentów w celu zmniejszenia bólu brzucha, wzdęć i poprawy wzorca stolca. Dowody na obecność błonnika są ograniczone i tylko isphagula może być nieco korzystna. Skuteczność probiotyków jest trudna do interpretacji, ponieważ w badaniach wykorzystano kilka szczepów w różnych ilościach. Środki przeciwskurczowe, w tym olejek miętowy, są nadal uważane za leczenie pierwszego rzutu bólu brzucha w IBS. Terapie drugiego rzutu dla IBS z przewagą biegunki obejmują niewchłanialny antybiotyk rifaksyminę i antagonistów 5HT3 alosetron i ramosetron, chociaż stosowanie tego pierwszego jest ograniczone ze względu na rzadkie ryzyko niedokrwiennego zapalenia jelita grubego. W IBS opornym na środki przeczyszczające, z przewagą zaparć, leki stymulujące wydzielanie chlorków lubiproston i linaklotyd, agonista cyklazy guanylowej C, który ma również bezpośrednie działanie przeciwbólowe, zmniejsza ból brzucha i poprawia wzorzec stolca.


title: Zespół jelita drażliwego w Stanach Zjednoczonych: występowanie, wzorce objawów i wpływ.

text: Wstęp: Wpływ zespołu jelita drażliwego, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, jest niedoceniany i słabo określony, ponieważ klinicyści mogą widzieć tylko mniejszość chorych. CEL: Określenie częstości występowania, wzorców objawów i wpływu zespołu jelita drażliwego w USA. METODY: W tym dwufazowym badaniu społeczności wykorzystano dobór kwotowy i losowe wybieranie numerów telefonicznych (wywiad przesiewowy) w celu identyfikacji osób z medycznie zdiagnozowanym zespołem jelita drażliwego lub osób nie zdiagnozowanych formalnie, ale spełniających kryteria diagnostyczne zespołu jelita drażliwego (Manning, Rzym I lub II). ). Informacje na temat objawów zespołu jelita drażliwego, ogólnego stanu zdrowia, stylu życia oraz wpływu objawów na życie poszczególnych osób zostały zebrane za pomocą pogłębionych wywiadów kontrolnych. Zebrano również dane dla zdrowych osób kontrolnych zidentyfikowanych w wywiadach przesiewowych. Wyniki: Całkowita częstość występowania zespołu jelita drażliwego w 5009 wywiadach przesiewowych wyniosła 14,1% (zdiagnozowany medycznie: 3,3%; niezdiagnozowany, ale spełniający kryteria zespołu jelita drażliwego: 10,8%). Ból/dyskomfort brzucha był najczęstszym objawem skłaniającym do konsultacji. Większość chorych (74% zdiagnozowanych medycznie; 63% niezdiagnozowanych) zgłaszało naprzemienne zaparcia i biegunkę. Wcześniej zdiagnozowane zaburzenia żołądkowo-jelitowe występowały częściej u osób cierpiących niż u osób niecierpiących. Osoby cierpiące na zespół jelita drażliwego miały więcej dni wolnych od pracy (6,4 vs. 3,0) i dni w łóżku oraz ograniczały aktywność w większym stopniu niż osoby nie cierpiące. WNIOSKI: Większość (76,6%) osób cierpiących na zespół jelita drażliwego w USA jest niezdiagnozowana. Zespół jelita drażliwego ma istotny wpływ na samopoczucie i zdrowie osób cierpiących na tę chorobę, co ma poważne konsekwencje społeczno-ekonomiczne.


title: Olejek miętowy (Mintoil) w leczeniu zespołu jelita drażliwego: prospektywne, randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą, kontrolowane placebo.

text: WPROWADZENIE: Stosowanie olejku miętowego w leczeniu zespołu jelita drażliwego było badane ze zmiennymi wynikami, prawdopodobnie ze względu na obecność pacjentów dotkniętych przerostem bakteryjnym jelita cienkiego, nietolerancją laktozy lub celiakią, które mogą mieć objawy podobne do zespołu jelita drażliwego. Cel: Celem pracy było sprawdzenie skuteczności olejku miętowego w otoczce dojelitowej u pacjentów z zespołem jelita drażliwego, u których wykluczono przerost bakteryjny jelita cienkiego, nietolerancję laktozy oraz celiakię. METODY: Pięćdziesięciu siedmiu pacjentów z zespołem jelita drażliwego zgodnie z kryteriami rzymskimi II, z prawidłowymi testami oddechowymi na laktozę i laktulozę oraz ujemnymi wynikami badań przesiewowych w kierunku celiakii, leczono olejkiem z mięty pieprzowej (dwie kapsułki dojelitowe dwa razy dziennie lub placebo) dla 4 tygodnie w podwójnie ślepym badaniu. Objawy oceniano przed terapią (T(0)), po pierwszych 4 tygodniach terapii (T(4)) i 4 tygodnie po zakończeniu terapii (T(8)). Ocenianymi objawami były: wzdęcia brzucha, ból lub dyskomfort w jamie brzusznej, biegunka, zaparcia, uczucie niepełnego wypróżnienia, ból przy wypróżnianiu, przepuszczanie gazów lub śluzu oraz parcie przy wypróżnianiu. Dla każdego nasilenia i częstości objawów punktowano od 0 do 4. Całkowitą punktację objawów zespołu jelita drażliwego obliczono również jako średnią wartość sumy średnich wyników intensywności i częstotliwości każdego objawu. WYNIKI: W T(4), 75% pacjentów w grupie olejku miętowego wykazało >50% redukcję podstawowych (T(0)) całkowitych objawów zespołu jelita drażliwego w porównaniu z 38% w grupie placebo (P<0,009 ). W przypadku olejku z mięty pieprzowej w T(4) i T(8) w porównaniu z T(0) stwierdzono statystycznie istotne zmniejszenie łącznej punktacji objawów zespołu jelita drażliwego (T(0): 2,19+/-0,13, T(4) : 1,07 +/- 0,10*, T(8): 1,60 +/- 0,10*, *P<0,01 w porównaniu z T(0), średnia +/- SEM), podczas gdy nie stwierdzono zmian w przypadku placebo. WNIOSEK: 4-tygodniowa kuracja olejkiem miętowym poprawia objawy brzuszne u pacjentów z zespołem jelita drażliwego.


title: Wpływ powlekanego dojelitowo olejku miętowego o opóźnionym uwalnianiu na zespół jelita drażliwego.

text: Stwierdzono, że leki ziołowe, zwłaszcza mięta pieprzowa, są pomocne w kontrolowaniu objawów zespołu jelita drażliwego (IBS). Przeprowadziliśmy randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie na 90 pacjentach ambulatoryjnych z IBS. Badani przyjmowali jedną kapsułkę dojelitowego olejku miętowego o opóźnionym uwalnianiu (Colpermin) lub placebo trzy razy dziennie przez 8 tygodni. Odwiedziliśmy pacjentów po pierwszym, czwartym i ósmym tygodniu i oceniliśmy ich objawy oraz jakość życia. Liczba osobników wolnych od bólu brzucha lub dyskomfortu zmieniła się z 0 w tygodniu 0 do 14 w tygodniu 8 w grupie Colpermin i od 0 do 6 w grupie kontrolnej (P < 0,001). Nasilenie bólu brzucha było również znacznie zmniejszone w grupie Colpermin w porównaniu z grupą kontrolną. Co więcej, Colpermin znacząco poprawił jakość życia. Nie było istotnych działań niepożądanych. Colpermin jest skutecznym i bezpiecznym środkiem leczniczym u pacjentów z IBS cierpiących na ból brzucha lub dyskomfort.


title: Dysfunkcje seksualne związane z lekami przeciwdepresyjnymi wynikające z leczenia: metaanaliza.

text: TŁO: Dysfunkcja seksualna (SD) jest ważnym, niedocenianym działaniem niepożądanym leków przeciwdepresyjnych. W rzeczywistości pacjenci, jeśli nie są bezpośrednio przesłuchiwani, rzadko je zgłaszają. Celem niniejszej metaanalizy było ilościowe określenie SD wywołanego przez leki przeciwdepresyjne na podstawie badań, w których funkcjonowanie seksualne było celowo badane za pomocą bezpośrednich dociekań i specjalnych kwestionariuszy. METODY: Przeszukano literaturę za pomocą MEDLINE, ISI Web of Knowledge oraz odnośników do wybranych artykułów. Wybrane badania przeprowadzone na pacjentach bez wcześniejszego SD zostały wprowadzone do Cochrane Collaboration Review Manager (RevMan wersja 4.2). Naszym głównym punktem końcowym był wskaźnik całkowitego SD związanego z leczeniem. Naszymi drugorzędowymi punktami końcowymi były wskaźniki pożądania, pobudzenia i dysfunkcji orgazmu pojawiających się podczas leczenia. WYNIKI: Nasze analizy wykazały istotnie wyższy wskaźnik całkowitego i swoistego SD pojawiającego się podczas leczenia oraz określonych faz dysfunkcji w porównaniu z placebo dla następujących leków w malejącej kolejności oddziaływania: sertralina, wenlafaksyna, citalopram, paroksetyna, fluoksetyna, imipramina, fenelzyna, duloksetyna , escitalopram i fluwoksamina, przy SD wahającym się od 25,8% do 80,3% pacjentów. Nie stwierdzono istotnej różnicy w porównaniu z placebo dla następujących leków przeciwdepresyjnych: agomelatyny, amineptyny, bupropionu, moklobemidu, mirtazapiny i nefazodonu. DYSKUSJA: SD pojawiające się podczas leczenia wywołane przez leki przeciwdepresyjne jest poważnym problemem o dużym zróżnicowaniu między związkami. Niektóre założenia, takie jak włączenie badań otwartych lub różnice w skalach stosowanych do oceny SD, mogą zmniejszyć znaczenie naszych wyników. Jednak SD wynikające z leczenia jest częstym działaniem niepożądanym, które należy wziąć pod uwagę w działalności klinicznej przy wyborze przepisanego leku.


title: Placebo bez oszustwa: randomizowane, kontrolowane badanie w zespole jelita drażliwego

text: Wprowadzenie Leczenie placebo może znacząco wpłynąć na subiektywne objawy. Jednak powszechnie uważa się, że reakcja na placebo wymaga ukrycia lub oszustwa. Zbadaliśmy, czy w leczeniu zespołu jelita drażliwego (IBS) otwarte placebo (podawanie nie wprowadzające w błąd i nieukryte) jest lepsze od kontroli bez leczenia z dopasowanymi interakcjami pacjent-dostawca. Metody Dwugrupowe, randomizowane, kontrolowane, trzytygodniowe badanie (sierpień 2009-kwiecień 2010) przeprowadzone w jednym ośrodku akademickim, obejmujące 80 głównie kobiet (70%) w średnim wieku 47±18 lat z IBS zdiagnozowanym według kryteriów rzymskich III i wynik ≥150 w skali nasilenia objawów IBS (IBS-SSS). Pacjenci zostali losowo przydzieleni albo do otwartych tabletek placebo przedstawionych jako „pigułki placebo wykonane z obojętnej substancji, takiej jak pigułki cukrowe, które, jak wykazano w badaniach klinicznych, powodują znaczną poprawę objawów IBS poprzez procesy samoleczenia umysł-ciało” lub nie. - kontrole leczenia o tej samej jakości interakcji z dostawcami. Pierwszorzędowym wynikiem była Globalna Skala Poprawy IBS (IBS-GIS). Drugorzędowymi miarami były IBS Symptom Severity Scale (IBS-SSS), IBS Odpowiednia Ulga (IBS-AR) i IBS Quality of Life (IBS-QoL). Wyniki Otwarte placebo dało istotnie wyższą średnią (±SD) ogólną poprawę wyników (IBS-GIS) zarówno w 11-dniowym punkcie środkowym (5,2±1,0 vs. 4,0±1,1, p<0,001), jak i w 21-dniowym punkcie końcowym (5,0 ±1,5 vs 3,9±1,3, p = .002). Istotne wyniki zaobserwowano również w obu punktach czasowych dla zmniejszenia nasilenia objawów (IBS-SSS, p = ,008 i p = ,03) i odpowiedniej ulgi (IBS-AR, p = ,02 i p = ,03); i zaobserwowano trend faworyzujący placebo w otwartej próbie w zakresie jakości życia (IBS-QoL) w punkcie końcowym 21 dni (p = ,08). Wniosek Placebo podawane bez oszustwa może być skutecznym sposobem leczenia IBS. Dalsze badania nad IBS i być może innymi schorzeniami są uzasadnione, aby wyjaśnić, czy lekarze mogą przynosić korzyści pacjentom stosującym placebo zgodnie ze świadomą zgodą. Rejestracja badania ClinicalTrials.gov NCT01010191


title: Olejek miętowy do leczenia zespołu jelita drażliwego: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: CELE: Celem tego badania była ocena skuteczności i bezpieczeństwa dojelitowych kapsułek olejku miętowego w porównaniu z placebo w leczeniu aktywnego zespołu jelita drażliwego (IBS). TŁO: IBS jest częstym zaburzeniem, które często spotyka się w praktyce klinicznej. Interwencje medyczne są ograniczone, a nacisk kładziony jest na kontrolę objawów. BADANIE: Do włączenia uwzględniono randomizowane, kontrolowane placebo badania z minimalnym czasem trwania leczenia wynoszącym 2 tygodnie. Uwzględniono badania krzyżowe, które dostarczyły danych dotyczących wyników przed pierwszym skrzyżowaniem. Przeszukanie literatury do lutego 2013 r. pozwoliło zidentyfikować wszystkie mające zastosowanie randomizowane badania z grupą kontrolną. Jakość badania oceniano za pomocą narzędzia Cochrane ryzyko stronniczości. Wyniki obejmowały ogólną poprawę objawów IBS, poprawę bólu brzucha i działań niepożądanych. Wyniki zostały przeanalizowane przy użyciu podejścia zgodnego z zamiarem leczenia. WYNIKI: Zidentyfikowano dziewięć badań oceniających 726 pacjentów. Ryzyko błędu systematycznego było niskie w przypadku większości ocenianych czynników. Stwierdzono, że olejek miętowy jest znacząco lepszy od placebo w ogólnej poprawie objawów IBS (5 badań, 392 pacjentów, ryzyko względne 2,23; 95% przedział ufności, 1,78-2,81) i złagodzenia bólu brzucha (5 badań, 357 pacjentów, ryzyko względne 2,14; 95% przedział ufności, 1,64-2,79). Chociaż pacjenci z olejkiem z mięty pieprzowej byli znacznie bardziej narażeni na wystąpienie zdarzenia niepożądanego, zdarzenia te miały łagodny i przemijający charakter. Najczęściej zgłaszanym zdarzeniem niepożądanym była zgaga. WNIOSKI: Olejek miętowy jest bezpiecznym i skutecznym krótkoterminowym leczeniem IBS. Przyszłe badania powinny ocenić długoterminową skuteczność i bezpieczeństwo olejku miętowego oraz jego skuteczność w stosunku do innych metod leczenia IBS, w tym leków przeciwdepresyjnych i przeciwskurczowych.


title: Jakość życia pacjentów z zespołem jelita drażliwego.

text: Odnotowano niedoszacowanie wpływu zespołu jelita drażliwego (IBS) na funkcjonowanie i jakość życia jednostki (QoL). Ogólny stan zdrowia zarówno młodych, jak i starszych osób z IBS jest ogólnie gorszy niż w populacji ogólnej. Pacjenci z IBS wydają się mieć gorszą jakość życia związaną ze zdrowiem (HRQoL) niż pacjenci z niektórymi innymi schorzeniami, takimi jak choroba refluksowa przełyku, cukrzyca i schyłkowa niewydolność nerek. Obecnie dostępne są różne instrumenty specyficzne dla choroby, które są szeroko stosowane w badaniach klinicznych do pomiaru zmian w QoL u pacjentów z IBS po interwencji terapeutycznej. Chociaż obecnie dostępnych jest niewiele takich danych z badań klinicznych, wydaje się, że pacjenci, którzy mają terapeutyczną odpowiedź na terapię IBS, wykazują odpowiednią poprawę HRQoL. Wydaje się, że nie ma większych różnic w HRQoL w oparciu o podtyp IBS (z przewagą zaparć lub biegunek). Jednak nasilenie objawów jelitowych w IBS wiąże się z odpowiednim wpływem na HRQoL, a pacjenci z gorszymi objawami jelitowymi mają bardziej obniżoną QoL w porównaniu z pacjentami z łagodniejszymi objawami. Dowody wskazują również, że na HRQoL u pacjentów z IBS wpływa płeć i stan psychiczny. Dokładne rozważenie tych czynników może pomóc zindywidualizować strategię terapeutyczną w celu optymalizacji długoterminowych wyników.


title: Leczenie farmakologiczne zespołu jelita drażliwego.

text: Wstęp: Zespół jelita drażliwego (IBS) to złożony zespół, który jest trudny do opanowania. Tutaj przedstawiamy dowody wspierające leczenie farmakologiczne konkretnych objawów IBS, omawiamy oparte na dowodach zarządzanie IBS za pomocą leków, w tym schematy dawkowania i działania niepożądane, oraz dokonujemy przeglądu postępów w badaniach nad nowymi metodami leczenia IBS. PODSUMOWANIE: Obecnie istnieją dowody potwierdzające poprawę w określonych objawach IBS po leczeniu loperamidem, psyllium, otrębami, lubiprostonem, linaklotydem, amitryptyliną, trimipraminą, dezypraminą, citalopramem, fluoksetyną, paroksetyną, dicyklominą, olejkiem z mięty pieprzowej, rifaksyminą, ketotifenem, gabapentyna i oktreotyd, a także bada się wiele nowych leków do leczenia IBS. Kluczowe przesłanie: Spośród leków wykazujących poprawę objawów IBS najbardziej wiarygodne dowody potwierdzające ich zastosowanie w leczeniu IBS mają rifaksymina, lubiproston, linaklotyd, suplementacja błonnikiem i olejek z mięty pieprzowej. Odnotowano początek skuteczności różnych leków już po 6 dniach od rozpoczęcia; jednak skuteczność większości leków nie była oceniana prospektywnie we wcześniej określonych okresach. Trwają dodatkowe badania nad obecnie dostępnymi i nowymi lekami, które są potrzebne, aby lepiej określić ich miejsce w terapii i poszerzyć możliwości terapeutyczne w leczeniu IBS. Najbardziej obiecujące nowe leki na IBS obejmują szereg nowych podejść farmakologicznych, w szczególności podwójnego agonistę receptora μ-opioidowego i antagonistę μ-opioidowego, JNJ-27018966. © 2014 S. Karger AG, Bazylea.


title: PRÓBA LECZENIA AKUPUNKTURY U PACJENTÓW Z IBS

text: Cel Porównanie efektów prawdziwej i pozorowanej akupunktury w łagodzeniu objawów IBS. Metody Łącznie 230 dorosłych pacjentów z IBS (75% kobiet, średni wiek 38,4 lat) zostało losowo przydzielonych do 3 tygodni prawdziwej lub pozorowanej akupunktury (6 zabiegów) po 3 tygodniach „wstępnej” z pozorowaną akupunkturą w „rozszerzonej” lub „ograniczona” interakcja pacjent-lekarz. Trzecie ramię badania obejmowało grupę kontrolną z listy oczekujących. Pierwszorzędowym wynikiem była Globalna Skala Poprawy IBS (IBS-GIS) (zakres 1–7); drugorzędowe wyniki obejmowały IBS Symptom Severity Scale (IBS-SSS), odpowiednia ulga (IBS-AR) i IBS-Quality of life (IBS-QOL). Wyniki Chociaż nie było statystycznie istotnej różnicy między akupunkturą a pozorowaną akupunkturą w IBS-GIS (41% vs. 32%, p=0,25), obie grupy uległy znacznej poprawie w porównaniu z grupą kontrolną z listy oczekujących (37% vs. 4%, p=0,001). Podobnie małe różnice, które nie były statystycznie istotne, sprzyjały akupunkturze w pozostałych trzech wynikach: IBS-AR (59% vs 57%, p=0,83), IBS-SSS (31% vs 21%, p=0,18) i IBS-QOL (17% vs 13%, p=0,56). Wyeliminowanie reagujących w okresie docierania nie zmieniło istotnie wyników. Skutki uboczne były na ogół łagodne i tylko nieznacznie większe w grupie akupunktury. Wnioski W badaniu tym nie znaleziono dowodów na poparcie wyższości akupunktury w porównaniu z akupunkturą pozorowaną w leczeniu IBS.


title: Linaklotyd (Linzess) na zespół jelita drażliwego z zaparciami i na przewlekłe zaparcia idiopatyczne

text: Linaclotide (Linzess) na zespół jelita drażliwego z zaparciami i na przewlekłe zaparcia idiopatyczne.


title: Leki komplementarne i alternatywne w zespole jelita drażliwego: pogląd integracyjny

text: Zespół jelita drażliwego (IBS) jest częstym zaburzeniem żołądkowo-jelitowym o dużej częstości występowania w populacji ogólnej. Rozpoznanie IBS opiera się głównie na wykluczeniu innych stanów jelitowych poprzez brak markerów zapalnych i swoistych antygenów. Obecne dostępne podejścia do leczenia farmakologicznego skupiają się na zmniejszeniu nasilenia objawów, często ograniczając jednocześnie jakość życia z powodu znaczących skutków ubocznych. Doprowadziło to do luki w skuteczności dla pacjentów z IBS, którzy szukają dalszej ulgi w celu poprawy jakości życia. Leki komplementarne i alternatywne (CAM) są związane z wyższym stopniem radzenia sobie z objawami i jakością życia u pacjentów z IBS. W ciągu ostatniej dekady wiele ważnych badań klinicznych wykazało, że określone terapie ziołowe (olejek miętowy i Iberogast®), hipnoterapia, terapia poznawczo-behawioralna, akupunktura i joga dają lepsze wyniki leczenia u pacjentów z IBS. Proponujemy zintegrowane podejście do leczenia różnych objawów IBS poprzez połączenie korzyści i potrzeby farmakoterapii ze znanymi terapiami CAM, aby zapewnić pacjentom z IBS najlepszy możliwy do osiągnięcia wynik leczenia. Pierwsze kroki w tym kierunku są już rozważane przez coraz większą liczbę lekarzy, którzy zalecają swoim pacjentom terapie CAM, jeśli sama farmakoterapia nie łagodzi objawów w wystarczającym stopniu.


title: Wpływ intensywnego leczenia cukrzycy na progresję retinopatii cukrzycowej w cukrzycy insulinozależnej. Kontrola cukrzycy ...

text: CEL: Określenie stopnia zmniejszenia ryzyka progresji retinopatii obserwowanego podczas intensywnego leczenia oraz jego związku z wyjściowym nasileniem retinopatii i czasem trwania obserwacji. PROJEKT: Randomizowane badanie kliniczne, z okresem obserwacji od 3 do 9 lat. STANOWISKO I PACJENCI: W latach 1983-1989 do 29 ośrodków włączono 1441 pacjentów z cukrzycą insulinozależną w wieku od 13 do 39 lat, w tym 726 pacjentów bez retinopatii i z czasem trwania cukrzycy od 1 do 5 lat (kohorta prewencji pierwotnej) i 715 pacjentów z bardzo łagodną do umiarkowanej nieproliferacyjną retinopatią cukrzycową i czasem trwania cukrzycy od 1 do 15 lat (wtórna kohorta interwencyjna). Zakończono dziewięćdziesiąt pięć procent wszystkich zaplanowanych egzaminów. INTERWENCJE: Intensywne leczenie polegało na podawaniu insuliny co najmniej trzy razy dziennie za pomocą iniekcji lub pompy, z dawkami dostosowanymi na podstawie samokontroli stężenia glukozy we krwi oraz w celu uzyskania normoglikemii. Leczenie konwencjonalne polegało na jednym lub dwóch wstrzyknięciach insuliny dziennie. MIARY REZULTATOWE: Zmiana między wizytami początkowymi i kontrolnymi w skali nasilenia retinopatii Early Treatment Diabetic Retinopathy Study, ocenianej za pomocą zamaskowanych stopni stereoskopowych kolorowych fotografii dna oka uzyskiwanych co 6 miesięcy. WYNIKI: Łączny 8,5-letni wskaźnik progresji retinopatii w trzech lub więcej stopniach podczas dwóch kolejnych wizyt wyniósł 54,1% przy leczeniu konwencjonalnym i 11,5% przy leczeniu intensywnym w kohorcie prewencji pierwotnej oraz 49,2% i 17,1% w kohorcie interwencji wtórnej. Na wizytach 6- i 12-miesięcznych zauważono niewielki efekt niepożądany intensywnego leczenia („wczesne pogorszenie”), a następnie efekt korzystny, który z czasem narastał. Po 3,5 roku obserwacji ryzyko progresji było pięć lub więcej razy mniejsze w przypadku intensywnego leczenia niż w przypadku leczenia konwencjonalnego. Po wystąpieniu progresji, późniejszy powrót do zdrowia był co najmniej dwa razy bardziej prawdopodobny w przypadku intensywnego leczenia niż w przypadku leczenia konwencjonalnego. Efekty leczenia były podobne we wszystkich podgrupach początkowego nasilenia retinopatii. WNIOSKI: Wyniki badania Diabetes Control and Complications Trial zdecydowanie potwierdzają zalecenie, aby większość pacjentów z cukrzycą insulinozależną stosowała intensywne leczenie, dążąc do uzyskania glikemii jak najbliżej zakresu niecukrzycowego, na ile jest to bezpiecznie możliwe.


title: Retinopatia cukrzycowa.

text: Retinopatia cukrzycowa jest częstym i specyficznym powikłaniem mikronaczyniowym cukrzycy i pozostaje główną przyczyną możliwej do uniknięcia ślepoty u osób w wieku produkcyjnym. Jest identyfikowany u jednej trzeciej osób z cukrzycą i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zagrażających życiu ogólnoustrojowych powikłań naczyniowych, w tym udaru, choroby wieńcowej i niewydolności serca. Optymalna kontrola poziomu glukozy we krwi, ciśnienia krwi i ewentualnie lipidów we krwi pozostaje podstawą zmniejszenia ryzyka rozwoju i progresji retinopatii. Terminowa terapia laserowa jest skuteczna w zachowaniu wzroku w retinopatii proliferacyjnej i obrzęku plamki żółtej, ale jej zdolność do odwracania utraty wzroku jest słaba. W przypadku zaawansowanej retinopatii czasami może być konieczna witrektomia. Nowe terapie, takie jak dooczne wstrzykiwanie steroidów i czynników wzrostu śródbłonka naczyń, są mniej destrukcyjne dla siatkówki niż starsze terapie i mogą być przydatne u pacjentów słabo reagujących na terapię konwencjonalną. Perspektywy przyszłych metod leczenia, takich jak hamowanie innych czynników angiogennych, terapia regeneracyjna i terapia miejscowa, są obiecujące. Copyright 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Fotokoagulacja pansiatkówkowa w proliferacyjnej retinopatii cukrzycowej: laser skanujący w porównaniu z laserem argonowym.

text: CEL PRZEGLĄDU: Retinopatia cukrzycowa jest główną przyczyną zaburzeń widzenia u dorosłych w wieku produkcyjnym na całym świecie. Przez ostatnie cztery dekady fotokoagulacja pansiatkówkowa (PRP) zapewniała skuteczne leczenie zmniejszające ryzyko poważnej utraty wzroku u pacjentów z proliferacyjną retinopatią cukrzycową. Laser skanujący wzór (PASCAL) został opracowany w celu zminimalizowania skutków ubocznych PRP. Celem tego przeglądu jest omówienie różnic między tradycyjnym laserem argonowym a PASCALem. OSTATNIE WYNIKI: PASCAL może osiągnąć porównywalne wyniki z konwencjonalnym argonem PRP w leczeniu pacjentów z retinopatią cukrzycową. System dostarczania PASCAL tworzy dobrze wyrównane macierze zmian siatkówkowych w krótszym czasie. PASCAL zapewnia bardziej komfortowy profil w porównaniu z laserem argonowym. PODSUMOWANIE: PASCAL jest obecnie zastępowany konwencjonalnym laserem argonowym do PRP w wielu klinikach. Okuliści powinni pamiętać, że dostosowanie ustawień PASCAL (w tym czasu trwania, liczby i wielkości oparzeń laserowych) może okazać się konieczne do utrzymania regresji i wyeliminowania nawrotów neowaskularyzacji u pacjentów z proliferacyjną retinopatią cukrzycową. Potrzebne są dalsze badania w celu określenia parametrów zapewniających optymalne bezpieczeństwo i skuteczność testu PASCAL.


title: Postępowanie w retinopatii cukrzycowej: przegląd systematyczny.

text: KONTEKST: Retinopatia cukrzycowa (DR) jest główną przyczyną ślepoty wśród populacji w wieku produkcyjnym w Stanach Zjednoczonych. Istnieje wiele nowych interwencji w DR, ale dowody na poparcie ich stosowania są niepewne. CEL: Przegląd najlepszych dowodów dotyczących pierwotnej i wtórnej interwencji w leczeniu DR, w tym cukrzycowego obrzęku plamki żółtej. POZYSKIWANIE DOWODÓW: Przegląd systematyczny wszystkich artykułów anglojęzycznych, pobranych za pomocą wyszukiwania słów kluczowych z bazy MEDLINE (1966 do maja 2007), EMBASE, Cochrane Collaboration, bazy danych Association for Research in Vision and Ophthalmology oraz bazy danych National Institutes of Health Clinical Trials Database , a następnie ręczne przeszukiwanie list referencyjnych wybranych głównych artykułów przeglądowych. Uwzględniono wszystkie anglojęzyczne badania z randomizacją (RCT) z ponad 12 miesięcznym okresem obserwacji i metaanalizami. Kryteria konsensusu Delphi zostały użyte do zidentyfikowania dobrze przeprowadzonych badań. SYNTEZA DOWODÓW: 44 badania (w tym 3 metaanalizy) spełniły kryteria włączenia. Ścisła kontrola glikemii i ciśnienia krwi zmniejsza częstość występowania i progresję DR. Pan-siatkówkowa fotokoagulacja laserowa zmniejsza ryzyko umiarkowanej i ciężkiej utraty wzroku o 50% u pacjentów z ciężką retinopatią nieproliferacyjną i proliferacyjną. Ogniskowa fotokoagulacja laserowa zmniejsza ryzyko umiarkowanej utraty wzroku o 50% do 70% w oczach z obrzękiem plamki. Wczesna witrektomia poprawia powrót wzroku u pacjentów z retinopatią proliferacyjną i ciężkim krwotokiem do ciała szklistego. Doszklistkowe wstrzyknięcia steroidów można rozważyć w przypadku oczu z uporczywą utratą wzroku, gdy konwencjonalne leczenie zawiodło. Nie ma wystarczających dowodów na skuteczność lub bezpieczeństwo leczenia hipolipemizującego, interwencji medycznych lub przeciwnaczyniowych czynników wzrostu śródbłonka na występowanie lub progresję DR. WNIOSKI: Ścisła kontrola glikemii i ciśnienia krwi pozostaje kamieniem węgielnym w pierwotnej prewencji DR. Pan-siatkówkowa i ogniskowa laserowa fotokoagulacja siatkówki zmniejsza ryzyko utraty wzroku odpowiednio u pacjentów z ciężką DR i obrzękiem plamki. Obecnie nie ma wystarczających dowodów, aby zalecać rutynowe stosowanie innych metod leczenia.


title: Optymalne postępowanie w przypadku cytomegalowirusowego zapalenia siatkówki u pacjentów z AIDS

text: Cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki (CMV) jest najczęstszą przyczyną utraty wzroku u pacjentów z zespołem nabytego niedoboru odporności (AIDS). Zapalenie siatkówki wywołane przez CMV dotyczyło 25% do 42% pacjentów z AIDS w erze przed wysoce aktywną terapią przeciwretrowirusową (HAART), z większością utraty wzroku z powodu zapalenia siatkówki obejmującego plamkę lub odwarstwienia siatkówki. Wprowadzenie HAART znacząco zmniejszyło częstość występowania i nasilenie zapalenia siatkówki wywołanego przez CMV. Optymalne leczenie zapalenia siatkówki wywołanego wirusem CMV wymaga dokładnej oceny stanu immunologicznego pacjenta i dokładnej klasyfikacji zmian siatkówki. W przypadku rozpoznania zapalenia siatkówki należy rozpocząć lub poprawić terapię HAART i zastosować terapię anty-CMV doustnym walgancyklowirem, dożylnym gancyklowirem, foskarnetem lub cydofowirem. Wybrani pacjenci, zwłaszcza ci z zapaleniem siatkówki w strefie 1, mogą otrzymywać doszklistkowe wstrzyknięcia leku lub chirurgiczne wszczepienie zbiornika gancyklowiru o przedłużonym uwalnianiu. Skuteczna terapia anty-CMV w połączeniu z HAART znacząco zmniejsza częstość utraty wzroku i poprawia przeżycie pacjentów. Zapalenie błony naczyniowej oka i odwarstwienie siatkówki są ważnymi przyczynami umiarkowanej do ciężkiej utraty wzroku. W porównaniu z wczesnymi latami epidemii AIDS, w erze po HAART nacisk na leczenie zmienił się z krótkoterminowej kontroli zapalenia siatkówki na długoterminowe zachowanie wzroku. Kraje rozwijające się borykają się z niedoborem pracowników służby zdrowia i niewystarczającymi dostawami leków przeciw CMV i HIV. Iniekcje doszklistkowe gancyklowiru mogą być najbardziej opłacalną strategią leczenia zapalenia siatkówki wywołanego wirusem CMV w tych obszarach.


title: Jak interpretować test czynnościowy lub test motoryki - defekografia

text: Defekografia ocenia w czasie rzeczywistym morfologię odbytnicy i kanału odbytu w warunkach fizjologicznych poprzez wstrzyknięcie gęstej pasty barowej do odbytnicy, a następnie jej opróżnienie. Ze względu na zdolność oceny strukturalnej i funkcjonalnej defekografię wykonuje się przede wszystkim w celu leczenia pacjentów z długotrwałymi zaparciami, niewyjaśnionym bólem odbytu lub odbytnicy, czuciem resztkowym po wypróżnieniu lub podejrzeniem wypadnięcia. W niniejszym przeglądzie przedstawiono technikę i interpretację tego badania.


title: Zmiany ciśnienia w żylakach.

text: Zbadano ciśnienie w żyłach powierzchownych nóg 24 pacjentów z żylakami i 6 zdrowych osób z grupy kontrolnej. W grupie kontrolnej nie stwierdzono wzrostu ciśnienia w żyłach po wzroście ciśnienia śródbrzusznego, natomiast u pacjentów z żylakami ciśnienie znacznie wzrosło. Kucanie nie było lepsze niż siedzenie w zapobieganiu przenoszeniu ciśnienia w jamie brzusznej na żyły nóg. Stwierdzono, że różnica w pozycjach przyjętych do defekacji nie jest przyczyną dużego zróżnicowania geograficznego rozmieszczenia żylaków.


title: Żylaki, zakrzepica żył głębokich i hemoroidy: epidemiologia i sugerowana etiologia

text: Aktualne koncepcje dotyczące etiologii żylaków, zakrzepicy żył głębokich i hemoroidów zostały przeanalizowane i w świetle dowodów epidemiologicznych uznane za nieaktualne. - dieta resztkowa.