title: Dioksyny, polichlorowane bifenyle, metylortęć i wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 jako biomarkery spożycia ryb.

text: TŁO/CELE: Ocena biomarkerów i pytań dotyczących częstotliwości jako mierników spożycia ryb. TEMATY/METODY: W podbadaniu Rybacy wzięło udział 125 mężczyzn i 139 kobiet (w wieku 22-74 lata), aw podbadaniu Zdrowie 2000 wzięło udział 577 mężczyzn i 712 kobiet (w wieku 45-74 lata). Celem badania Fishermen było zbadanie ogólnego wpływu spożycia ryb na zdrowie w populacji o wysokiej konsumpcji, natomiast celem badania cząstkowego Zdrowie 2000 było uzyskanie pogłębionych informacji na temat chorób układu krążenia i cukrzycy. Spożycie ryb mierzono za pomocą tego samego zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości żywności (FFQ) w obu badaniach, z dodatkowymi dwoma oddzielnymi pytaniami dotyczącymi częstotliwości zastosowanymi w podbadaniu Fishermen. Dioksyny, polichlorowane bifenyle (PCB) i metylortęć (MeHg) (w samym badaniu Fishermen) oraz wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 (omega-3 PUFA) (w obu badaniach) analizowano z próbek surowicy/krwi na czczo. WYNIKI: Współczynniki korelacji Spearmana między spożyciem ryb FFQ a dioksynami, PCB, MeHg i omega-3 PUFA wynosiły odpowiednio 0,46, 0,48, 0,43 i 0,38 wśród mężczyzn w podbadaniu Fishermen oraz 0,28, 0,36, 0,45 i 0,31 wśród kobiet. Podobne współczynniki korelacji zaobserwowano między spożyciem ryb FFQ a WNKT omega-3 w surowicy w podbadaniu Zdrowie 2000, a także między spożyciem ryb FFQ a pytaniami o częstotliwość spożycia ryb w podbadaniu Rybacy. Zgodnie z modelowaniem regresji wielokrotnej i metrykami LMG najważniejszymi biomarkerami spożycia ryb były dioksyny i PCB wśród mężczyzn oraz MeHg wśród kobiet. WNIOSKI: Zanieczyszczenia środowiskowe wydawały się być nieco lepszymi biomarkerami spożycia ryb niż WNKT omega-3 w obszarze Morza Bałtyckiego. Oddzielne pytania dotyczące częstotliwości mierzyły spożycie ryb równie dobrze w porównaniu z FFQ.


title: Badanie biomarkerów całkowitego spożycia ryb przez ciężarne norweskie kobiety.

text: CEL: Ustalono niewiele biomarkerów spożycia różnych grup żywności. Celem niniejszych badań było zbadanie, czy selen (Se), jod, rtęć (Hg) lub arsen mogą służyć jako biomarker całkowitego spożycia ryb i owoców morza oprócz tradycyjnie stosowanych kwasów tłuszczowych n-3 EPA i DHA. PROJEKT: Spożycie ryb i owoców morza oszacowane przez FFQ porównano z spożyciem oszacowanym przez 4 dniowy dzienniczek żywnościowy oraz z biomarkerami we krwi i moczu. USTAWIENIE: Badanie walidacyjne w Norweskim Badaniu Kohortowym Matki i Dziecka (MoBa). TEMATY: Sto dziewiętnaście kobiet. WYNIKI: Całkowite spożycie ryb/owoców morza (mediana 39 g/d) obliczona za pomocą MoBa FFQ była porównywalna do spożycia obliczonego na podstawie dzienniczka żywieniowego (mediana 30 g/d, rS = 0,37, P < 0,001). Stężenia DHA w erytrocytach oraz Hg, Se i arsenu we krwi były dodatnio skorelowane ze spożyciem ryb i owoców morza, ale związek z DHA został osłabiony przez powszechne stosowanie suplementów. Głównym odkryciem był stały pozytywny związek między spożyciem ryb/owoców morza a stężeniem arsenu we krwi. W analizach wieloczynnikowych arszenik we krwi był powiązany z Hg we krwi oraz spożyciem ryb i owoców morza. W tych modelach arsen okazał się najlepszym wskaźnikiem spożycia ryb i owoców morza, zarówno ogółem, jak iw podgrupach spożycia ryb/owoców morza. WNIOSKI: Podczas gdy DHA odzwierciedlało spożycie tłustych ryb i suplementów n-3 PUFA, stężenie arsenu we krwi odzwierciedlało również spożycie chudych ryb i owoców morza. Arsen we krwi wydaje się być użytecznym biomarkerem dla całkowitego spożycia ryb i owoców morza.


title: Wydalanie z moczem całkowitych izotiocyjanianów z warzyw kapustnych wykazuje wysoki związek między dawką a odpowiedzią i może być użytecznym biomarkerem izotiocyjanian...

text: TŁO: Izotiocyjaniany (ITC), produkty hydrolizy glukozynolanów, to rodzina związków biologicznie czynnych pochodzących z warzyw kapustnych. Zakłada się, że wiele ITC ma działanie zapobiegające nowotworom, a do dalszej oceny tych potencjalnych skutków zdrowotnych potrzebne są wiarygodne biomarkery ekspozycji na ITC. CEL BADANIA: W tym badaniu zbadaliśmy zdolność wydalania ITC z moczem do odzwierciedlania niskiego lub wysokiego dziennego spożycia warzyw kapustnych. METODY: Projekt był kontrolowanym badaniem krzyżowym na ludziach (n = 6). Badani stosowali samoograniczoną dietę bezglukozynolanową na 48 godzin przed dniem badania, w której spożywano podstawową dietę uzupełnioną 80 lub 350 g mieszanych warzyw kapustnych. Cały mocz zbierano w odstępach w ciągu 48 godzin po spożyciu warzyw kapustnych. Całkowite ITC w mieszaninie roślin krzyżowych oraz całkowite ITC i ich metabolity w moczu oznaczono ilościowo jako produkt cyklokondensacji 1,2-bezenoditiolu metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej. WYNIKI: Całkowite wydalanie ITC z moczem korelowało istotnie z dwiema dawkami ITC z diet o wysokiej lub niskiej zawartości krzyżowców (r (s ) = 0,90, P < 0,01). Frakcja wydalanego z moczem ITC wynosiła 69,02 +/- 11,57% i 74,53 +/- 8,39% ilości spożytych odpowiednio dla 80 i 350 g warzyw kapustnych. WNIOSEK: Wyniki tego badania wskazują, że wydalanie ITC z moczem, mierzone za pomocą reakcji cyklokondesacji, jest użytecznym i precyzyjnym narzędziem, które można wykorzystać jako biomarker ekspozycji na ITC w badaniach populacyjnych.


title: Nie ma gdzie się ukryć: toksyny chemiczne i nienarodzone dziecko.

text: Współczesne kobiety w wieku rozrodczym i ich potomstwo w codziennym życiu stoją w obliczu bezprecedensowego ataku na toksyny pochodzące z niezliczonych źródeł. Zalecenia zdrowia publicznego dotyczące optymalnej diety i żywienia w ciąży muszą uwzględniać kilka kwestii, w tym bezpieczeństwo dostępnej żywności, praktyki kulturowe i kwestie związane ze stylem życia. Spożywanie przez ciążę skażonych owoców morza pozostaje potencjalnym źródłem narażenia na toksyny, w tym rtęć, dla rozwijającego się dziecka. Pracownicy służby zdrowia odpowiedzialni za opiekę nad kobietami i ich rozwijającymi się dziećmi muszą być poinformowani o: a) zagrożeniach związanych z bioakumulacją toksyn w ciąży; b) bieżące informacje pojawiające się w ważnej dziedzinie toksykologii reprodukcyjnej; oraz c) strategie w warunkach klinicznych mające na celu ułatwienie wystarczalności żywieniowej i zapobiegawcze unikanie niekorzystnego narażenia młodych kobiet.


title: Ocena ekspozycji tła Amerykanów na związki dioksynopodobne w latach 90. i 2000.

text: Ponowna ocena dioksyn przeprowadzona w 2004 r. przez Agencję Ochrony Środowiska USA obejmowała charakterystykę ekspozycji tła na związki dioksynopodobne, w tym oszacowanie średniej dawki tła i średniego obciążenia organizmu w tle. Wielkości te pochodzą z danych wygenerowanych w połowie lat dziewięćdziesiątych. Badania przeprowadzone w 2000 roku zostały zebrane w celu aktualizacji szacunków wygenerowanych przez Ponowną ocenę. Chociaż badania te sugerują spadki średniej dawki podstawowej i obciążenia organizmu, dokładna ocena ilościowa tego spadku, a tym bardziej wniosek, że spadek rzeczywiście nastąpił, nie może być dokonana z powodu niespójności projektu badania i źródeł danych oraz sposobu leczenia nie wykrywa w generowaniu średnich stężeń kongenerów. Średnie pobranie tła w ramach ponownej oceny wyniosło 61,0 pg TEQ/dzień, a stosując bardziej aktualne dane, średnie pobranie tła wyniosło 40,6 pg TEQ/dzień. Średnie obciążenie ciała z badań ankietowych w połowie lat 90. wyniosło 22,9 pg TEQ/g masy lipidów (pg/g wagi ciała). Nowsze dane dotyczące stężenia we krwi, z NHANES 2001/2, sugerują, że średnia dla dorosłych wynosi 21,7 pg/g TEQ lwt. Te wartości TEQ obejmują 17 kongenerów dioksyn i furanów oraz 3 współpłaszczyznowe PCB i zostały wygenerowane zastępując ND=(1/2)DL lub ND=DL/sq rt (2). Wyniki podano dla ND=0 i przeprowadzono analizy w celu oceny wpływu tego zastąpienia. Bardziej szczegółowe badanie danych dotyczących wołowiny i wieprzowiny z podobnie zaprojektowanych krajowych badań statystycznych pokazuje, że spadki w wieprzowinie są statystycznie istotne, podczas gdy koncentracja wołowiny wydaje się pozostawać stała między okresami.


title: Spożycie jaj i ryzyko raka: wieloośrodkowe badanie kliniczno-kontrolne w Urugwaju.

text: TŁO: Poprzednie badania sugerowały, że spożywanie jajek może zwiększać ryzyko raka jelita grubego i niektórych innych nowotworów. Jednak dowody są nadal ograniczone. Aby dokładniej zbadać związek między spożyciem jaj a ryzykiem raka, przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne w 11 lokalizacjach raka w Urugwaju w latach 1996-2004, w tym 3539 przypadków raka i 2032 kontrole szpitalne. WYNIKI: W modelu wielu zmiennych z uwzględnieniem wieku, płci (jeśli dotyczy), miejsca zamieszkania, wykształcenia, dochodów, ankietera, palenia, spożycia alkoholu, spożycia owoców i warzyw, zbóż, nabiału, tłustych potraw, mięsa, spożycia energii i BMI zauważono istotny wzrost ryzyka raka jamy ustnej i gardła (OR= 2,02, 95% CI: 1,19-3,44), górnego odcinka przewodu pokarmowego (OR = 1,67, 95% CI: 1,17-2,37), jelita grubego ( OR= 1,64, 95% CI: 1,02-2,63), płuco (OR= 1,59, 95% CI: 1,10-2,29), piersi (OR= 2,86, 95% CI: 1,66-4,92), prostata (OR= 1,89, 95 % CI: 1,15-3,10), pęcherza moczowego (OR= 2,23, 95% CI: 1,30-3,83) i wszystkich ognisk nowotworowych łącznie (OR= 1,71, 95% CI: 1,35-2,17) z wysokim vs niskim spożyciem jaj. WNIOSKI: Znaleźliśmy związek między wyższym spożyciem jaj i zwiększonym ryzykiem kilku nowotworów. Uzasadnione są dalsze prospektywne badania tych skojarzeń.


title: Ocena testu reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (PCR) do wykrywania pasożyta anisakis simplex jako źródła alergenów przenoszonych przez żywność w morzu...

text: Anisakis simplex został uznany za ważną przyczynę chorób u ludzi i źródło alergenów przenoszonych przez żywność. W rzeczywistości ten pasożyt przenoszony przez żywność został niedawno zidentyfikowany jako pojawiające się zagrożenie bezpieczeństwa żywności. Specyficzny dla A. simplex system sonda-starter, oparty na teście wykrywania w czasie rzeczywistym reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR), został pomyślnie zoptymalizowany i zweryfikowany na próbkach owoców morza. Ponadto zoptymalizowano procedurę ekstrakcji DNA, aby wykryć obecność nicieni w próbkach żywności. Test jest bardzo wiarygodną, specyficzną i czułą metodologią wykrywania obecności śladów tego pasożyta w produktach z owoców morza, w tym w próbkach wysoko przetworzonych. W rezultacie otrzymano 13 sekwencji genu cytochromu c oksydazy II i przeanalizowano je w celu obliczenia zmienności wewnątrz- i międzygatunkowej odpowiednio 0 i 35-67%. Ostatecznie obliczono wydajność 2,07 +/- 0,14 testu, a także zoptymalizowano granicę wykrywalności 40 ppm pasożyta w 25 g próbki. Faktycznie, obecność tego pasożyta została wykazana w kilku produktach z owoców morza, wymuszając konieczność zaprojektowania protokołu dobrej praktyki produkcyjnej dla przemysłu przetwórczego, aby zminimalizować obecność tego pasożyta jako źródła alergenów przenoszonych przez żywność w produktach z owoców morza.


title: Ocena wydajności oczyszczania SBR pod kątem usuwania azotu ze ścieków garbarskich.

text: Wydajność oczyszczania SBR w celu usunięcia azotu z garbarni jest oceniana dla szerokiego zakresu temperatury ścieków od 7 do 30 stopni C. W tym celu na miejscu eksploatowana jest pilotażowa jednostka SBR zasilana ściekami osiadłymi na równinie. Skuteczne usuwanie azotu jest podtrzymywane przez dostosowanie wieku osadu z 28 do 5 dni. Profile stężeń związków azotu w wybranym pełnym cyklu SBR podczas pracy w stanie ustalonym przy różnych temperaturach ścieków i wieku osadów są oceniane za pomocą symulacji modelowej. Wydajność systemu jest również interpretowana w kategoriach modelowania i obliczeń stechiometrycznych. Dodatkową utratę azotanów zaobserwowano w okresie tlenowym, kiedy intensywność napowietrzania zmniejszyła się o 50%.


title: Jakość diety dzieci w wieku przedszkolnym i postrzeganie/błędne postrzeganie matki: badanie GENESIS.

text: CELE: Ocena ilościowa postrzegania przez matkę jakości diety ich dziecka oraz identyfikacja czynników związanych z błędnymi wyobrażeniami. PROJEKT BADANIA: Użyto reprezentatywnej próby 2287 dzieci w wieku 2-5 lat z badania przekrojowego (badanie GENESIS). METODY: Zarejestrowano postrzeganie przez matki jakości diety ich dziecka, cech antropometrycznych dziecka i matki oraz innych cech (tj. społeczno-demograficznych i stylu życia). Rzeczywistą jakość diety każdego dziecka oszacowano za pomocą wskaźnika zdrowego odżywiania (HEI). WYNIKI: Na podstawie wyniku HEI 18,3% uczestników miało „słabą” dietę, 81,5% miało dietę „wymagającą poprawy”, a tylko 0,2% miało „dobrą” dietę. Prawie 83% matek przeceniło jakość diety swojego dziecka. Wskaźnik przeszacowania wyniósł 86% wśród matek, które zadeklarowały, że wybierają jedzenie dla swojego dziecka na podstawie tego, co uważają za zdrowe, i 72% wśród tych, które podały, że inne czynniki odgrywają dominującą rolę w wyborach żywieniowych ich dziecka (P<0,001) . Ponadto całkowite spożycie energii oraz spożycie owoców, zbóż, warzyw, mięsa i mleka było istotnie wyższe wśród dzieci, których matki przeceniały jakość swojej diety. WNIOSEK: Zdecydowana większość matek przecenia jakość diety swojego dziecka. Biorąc pod uwagę, że postrzeganie przez matki dotyczące jakości diety ich dziecka może być jednym z głównych czynników determinujących spożycie pokarmu przez dziecko, pracownicy służby zdrowia powinni uświadamiać matkom istnienie szczególnych zaleceń żywieniowych, które ich dzieci powinny spełniać, aby odżywiać się zdrowo. dieta.


title: Spożycie białka w diecie przez całe dzieciństwo jest związane z okresem dojrzewania.

text: Wczesne dojrzewanie jest związane z nowotworami hormonalnymi, ale kontrowersje budzi kwestia, czy dieta w dzieciństwie wpływa na czas dojrzewania. Zbadaliśmy związek spożycia białka we wczesnym i średnim dzieciństwie z wiekiem w momencie rozpoczęcia okresu dojrzewania (ATO), szczytową prędkością wzrostu (APHV) i pierwszą miesiączką u dziewcząt oraz załamaniem głosu u chłopców, korzystając z danych z badania podłużnego Dortmund Badanie żywieniowe i antropometryczne zaprojektowane wzdłużnie. Wśród uczestników, którzy dostarczyli 3-d ważone zapisy żywieniowe w wieku 12 miesięcy, 18-24 miesięcy, 3-4 lat i 5-6 lat, 112 miało wystarczające pomiary antropometryczne między 6 a 13 rokiem życia, aby umożliwić oszacowanie ATO. Wykresy przebiegu życia wykorzystano do zidentyfikowania krytycznych okresów spożycia białka całkowitego, zwierzęcego i roślinnego (procent całkowitego spożycia energii) dla czasu dojrzewania. W tym wieku związek między tercylami spożycia białka (T1-T3) a wynikami badano za pomocą analizy regresji liniowej wielokrotnej. Wyższe spożycie białka całkowitego i zwierzęcego w wieku 5-6 lat było związane z wcześniejszym ATO. W najwyższym tercylu spożycia białka zwierzęcego w wieku 5-6 lat ATO wystąpiło o 0,6 roku wcześniej niż w najniższym [(średnia 95% CI) T1: 9,6, 9,4-9,9 vs. T2: 9,4, 9,1-9,7 vs. T3 : 9,0, 8,7-9,3 lat; Trend P = 0,003, skorygowany o płeć, całkowitą energię, karmienie piersią, rok urodzenia i stopień naukowy ojca]. Podobne wyniki zaobserwowano dla APHV (trend P = 0,001) i czasu przerwy w miesiączce/głosu (trend P = 0,02). Odwrotnie, wyższe spożycie białka roślinnego w wieku 3-4 i 5-6 lat było związane z późniejszymi ATO, APHV i przerwą na miesiączkę/głos (trend P = 0,02-0,04). Wyniki te sugerują, że spożycie białka zwierzęcego i roślinnego w połowie dzieciństwa może być różnie związane z okresem dojrzewania.


title: Hamburgery typu fast food: co tak naprawdę jemy?

text: Amerykanie konsumują około 5 miliardów hamburgerów rocznie. Przypuszcza się, że większość hamburgerów składa się głównie z mięsa. Celem pracy jest ocena zawartości 8 marek hamburgerów typu fast food przy użyciu metod histologicznych. Osiem różnych marek hamburgerów oceniono pod kątem zawartości wody na wagę i mikroskopowo pod kątem rozpoznawalnych typów tkanek. Do oceny tkanki mózgowej zastosowano barwienie glejowego fibrylarnego białka kwasowego (GFAP). Zawartość wody w masie wahała się od 37,7% do 62,4% (średnio 49%). Zawartość mięsa w hamburgerach wahała się od 2,1% do 14,8% (mediana 12,1%). Koszt grama hamburgera wahał się od 0,02 do 0,16 USD (mediana 0,03) i nie korelował z zawartością mięsa. Mikroskopia elektronowa wykazała stosunkowo zachowany mięsień szkieletowy. Zaobserwowano różne typy tkanek poza mięśniami szkieletowymi, w tym tkankę łączną (n = 8), naczynia krwionośne (n = 8), nerwy obwodowe (n = 8), tkankę tłuszczową (n = 7), materiał roślinny (n = 4) , chrząstka (n = 3) i kość (n = 2). W 2 hamburgerach zidentyfikowano pasożyty wewnątrzkomórkowe (Sarcocystis). W żadnym z hamburgerów nie zaobserwowano immunobarwienia GFAP. Zawartość lipidów w barwieniu olej-czerwień-O oceniono jako 1+ (umiarkowany) w 6 hamburgerach i 2+ (zaznaczony) w 2 hamburgerach. Hamburgery typu fast food zawierają mało mięsa (mediana 12,1%). Około połowę ich wagi stanowi woda. Nieoczekiwane typy tkanek znalezionych w niektórych hamburgerach obejmowały kości, chrząstki i materiał roślinny; nie było tkanki mózgowej. Pasożyty Sarcocystis wykryto w 2 hamburgerach.


title: Hormonalne czynniki promujące wzrost u zwierząt produkujących żywność.

text: W przeciwieństwie do stosowania hormonalnych środków dopingujących w sporcie w celu zwiększenia wydolności sportowców, w branży hodowlanej hormonalne stymulatory wzrostu ("anaboliki") są stosowane w celu zwiększenia produkcji mięsa mięśniowego. Prowadzi to do międzynarodowych sporów dotyczących bezpieczeństwa mięsa pochodzącego od zwierząt leczonych takimi anabolikami. Konsekwencją całkowitego zakazu w UE wszelkich hormonalnych aktywnych stymulatorów wzrostu („hormonów”) w produkcji zwierzęcej, w przeciwieństwie do ich legalnego stosowania [ np. pięciu takich hormonów (17beta-estradiol, testosteron, progesteron, trenbolon i zeranol) jako małe stałe implanty uszne oraz dwa hormony jako dodatki paszowe dla jałówek hodowlanych (octan melengestrolu) i dla świń (raktopamina) w USA], kontrole regulacyjne również różnią się znacznie między UE a USA. W UE traktowanie zwierząt rzeźnych jest przestępstwem regulacyjnym, które musi być kontrolowane w programach inspekcji. W USA celem programu kontroli (jeśli istnieje) jest badanie zgodności z przepisami maksymalnego poziomu pozostałości w produkcie jadalnym (mięśnie, tłuszcz, wątroba lub nerki). Programy kontroli UE koncentrują się na materiałach próbek, które są bardziej odpowiednie dla badania pod kątem zakazanych substancji, zwłaszcza jeśli zwierzęta są nadal w gospodarstwie, takich jak mocz i kał lub sierść. W przypadku zwierząt rzeźnych preferowanymi materiałami do pobierania próbek są żółć, krew, oczy, a czasem wątroba. Tylko w rzadkich przypadkach pobiera się próbki mięsa z mięśni. Dzieje się tak tylko w przypadku kontroli importowych lub programów monitorowania mięsa pobieranego w sklepach mięsnych lub supermarketach. W rezultacie dane dotyczące stężenia hormonów w próbkach mięsa mięśniowego z rynku UE są bardzo rzadkie i są w większości uzyskiwane z małych programów doraźnie. Dane UE dotyczące naturalnych hormonów w mięsie są jeszcze rzadsze ze względu na brak „legalnych naturalnych poziomów” tych hormonów w testach zgodności. Z wyjątkiem próbek z miejsc podania – w UE miejsca wstrzyknięcia płynnych preparatów hormonalnych lub miejsca podania preparatów „pour on” – stężenia hormonów obserwowane w próbkach mięsa zwierząt nielegalnie leczonych zazwyczaj mieszczą się w zakresie kilka mikrogramów na kilogram (ppb) do kilku dziesiątych mikrograma na kilogram. W UE stosuje się dziesiątki nielegalnych hormonów, a liczba aktywnych związków wciąż rośnie. Oprócz związków estrogennych, androgennych i progestagenowych stosuje się również związki tyreostatyczne, kortykosteroidowe i beta-adrenergiczne samodzielnie lub w „inteligentnych” kombinacjach. Przedstawiono przegląd związków zidentyfikowanych na czarnym rynku UE. Podano również oszacowanie prawdopodobieństwa spożycia w UE „wysoce” skażonego mięsa z miejsc zastosowania u bydła. Na koniec przedstawiono niektóre dane dotyczące stężenia estradiolu w mięsie wołowym zwierząt leczonych i nieleczonych implantami hormonalnymi. Dane te są porównywane z ostatnimi odkryciami dotyczącymi stężenia estradiolu w jajach kurzych. Na podstawie tego porównania wstępny wniosek jest taki, że jaja kurze są głównym źródłem 17alfa- i 17beta-estradiolu w codziennej „normalnej” diecie konsumenta.


title: Spożycie tłuszczu i białka zwierzęcego jest związane z wydzielaniem androgenów przez nadnercza u dzieci.

text: TŁO: Adrenarche to wzrost produkcji androgenów nadnerczy (AA) rozpoczynający się w dzieciństwie. Do tej pory nie wiadomo było, czy czynniki żywieniowe modulują adrenarche. CEL: Celem było zbadanie, czy skład ciała i określone spożycie w diecie są związane z wytwarzaniem AA u dzieci po uwzględnieniu wskaźników moczowych głównych enzymów steroidogennych związanych z adrenarche. PROJEKT: Metabolity androgenów i glukokortykoidów profilowano metodą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas w 24-godzinnych próbkach moczu 137 zdrowych dzieci w wieku przedpokwitaniowym w wieku od 3 do 12 lat, dla których pobrano charakterystykę urodzeń, dane dotyczące szybkości wzrostu i dane dotyczące 3-dniowej diety. do dyspozycji. Powiązania sumy metabolitów C19 (odzwierciedlającej dzienne wydzielanie AA) z czynnikami żywieniowymi [masa tłuszczowa (FM), masa beztłuszczowa (FFM), spożycie składników odżywczych, indeks glikemiczny i ładunek glikemiczny] oraz oszacowania enzymu steroidogennego związane z AA zostały zbadano w modelach stopniowej regresji wielokrotnej dostosowanych do wieku, płci, objętości moczu i całkowitego spożycia energii. Oszacowania aktywności enzymatycznej obliczono przy użyciu określonych stosunków metabolitów sterydów w moczu. WYNIKI: Spośród predyktorów istotnych z punktu widzenia odżywiania, FM (P < 0,0001) wyjaśnił większość zmienności wydzielania AA (R(2) = 5%). Spożycie białka zwierzęcego było również dodatnio związane z wydzielaniem AA (P < 0,05), co wyjaśniało 1% jego zmienności. FFM (P = 0,1) i całkowite spożycie białka (P = 0,05) wykazały pozytywne trendy. Różnica w dziennym wydzielaniu AA pomiędzy najniższym i najwyższym kwartylem FM była porównywalna z różnicą pomiędzy najniższą i najwyższą oszacowaną aktywnością jednego z głównych enzymów steroidogennych. WNIOSKI: Masa tkanki tłuszczowej może istotnie wpływać na stan androgenów w okresie przedpokwitaniowym. Ponadto spożycie białka zwierzęcego może również w niewielkim stopniu przyczynić się do wydzielania AA u dzieci.


title: Konsekwencja spożycia tkanki jadalnej knura na profilach moczowych metabolitów nandrolonu. I. Wykrywanie i oznaczanie ilościowe spektrometrii masowej ...

text: Po raz pierwszy w dziedzinie reszt steroidowych u ludzi wykazano 19-norandrosteron (19-NA: 3alfa-hydroksy-5alfa-estran-17-on) i 19-noretiocholanolon (19-NE: 3alfa-hydroksy-5beta- estran-17-on) wydalany z moczem po spożyciu przez knura. Trzech ochotników płci męskiej zgodziło się na skonsumowanie 310 g tkanek z jadalnych części (mięso, wątroba, serce i nerki) knura. Trzy osoby dostarczyły próbki moczu przed i w ciągu 24 godzin po spożyciu posiłku. Po dekoniugacji metabolitów fazy II, oczyszczeniu i specyficznej derywatyzacji docelowych metabolitów ekstrakty moczu analizowano metodą spektrometrii masowej. Identyfikację przeprowadzono za pomocą pomiarów uzyskanych metodą chromatografii gazowej/spektrometrii masowej wysokiej rozdzielczości (GC/HRMS) (R = 7000) oraz chromatografii cieczowej/tandemowej spektrometrii masowej (LC/MS/MS) (dodatnia jonizacja przez elektrorozpylanie (ESI+)). Oznaczenie ilościowe przeprowadzono przy użyciu kwadrupolowego filtra masowego. Stężenia 19-NA i 19-NE w moczu osiągnęły od 3,1 do 7,5 µg/l w pobliżu 10 godzin po spożyciu tkanki knura. Poziomy powróciły do wartości endogennych 24 godziny później. Te dwa steroidy są zwykle wykorzystywane do potwierdzenia egzogennego podawania 19-nortestosteronu (19-NT: 17beta-hydroksyestr-4-en-3-on), zwłaszcza w dziedzinie antydopingu. Udowodniliśmy zatem, że spożywanie tkanek niekastrowanych samców wieprzowych (w których obecny jest 17beta-nandrolon) może wywołać fałszywe oskarżenia o nadużywanie nandrolonu w antydopingu. Prawa autorskie 2000 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Ocena poziomu endogennych androgenów w mięsie, wątrobie i jądrach irańskich samców krzyżówek samców owiec i buhajów metodą chromatografii gazowej - metoda masowa...

text: Steroidy androgenne zawsze występują w różnych tkankach zwierzęcych w ilościach śladowych, ze znaczną liczbą związków interferujących, co utrudnia ich oznaczenie. Aby rozwiązać niektóre problemy związane z ilościowym oznaczaniem naturalnych steroidów w tych tkankach, w tym badaniu opracowano nową metodę GC-MS. Dzięki zastosowaniu podejścia z zastępczym analitem, które zostało opracowane w poprzednich badaniach autorów, oraz obszernej procedury przygotowania próbki, która skutecznie eliminuje wiele związków zakłócających i skutkuje czystszym ekstraktem, dokładnością, precyzją, czułością i selektywnością metody dla udoskonalono oznaczanie steroidów w złożonych matrycach, takich jak mięso, wątroba i jądra. Za pomocą tej metody określono poziom androgenów w różnych tkankach irańskich rodzimych krzyżówek buhajów i samców owiec. Zgodnie z wynikami uzyskanymi w niniejszym badaniu, chociaż profil androgenny (zawartość i proporcje prekursorów i metabolitów do głównych hormonów) jest podobny w tych samych tkankach obu zwierząt, całkowita zawartość androgenów w każdej tkance jest u buhajów wyższa niż ta sama tkanka u samców owiec. Ponadto u obu zwierząt stwierdzono wyższą zawartość androgenów w wątrobie w porównaniu z mięsem i jądrami.


title: Możliwa rola żeńskich hormonów płciowych w mleku od krów ciężarnych w rozwoju raka piersi, jajnika i trzonu macicy.

text: Niepokój budzi ciągły wzrost zachorowalności na niektóre nowotwory związane z hormonami na całym świecie. Chociaż za ten wzrost obwiniano substancje estrogenopodobne występujące w środowisku, możliwa rola endogennych estrogenów z pożywienia nie była szeroko dyskutowana. Szczególnie niepokoi nas mleko krowie, które zawiera znaczną ilość estrogenów. Kiedy wymieniamy mleko krowie jako jedną z ważnych dróg narażenia człowieka na estrogeny, ogólna odpowiedź ludzi Zachodu jest taka, że „człowiek pije mleko krowie od około 2000 lat bez widocznej szkody”. Jednak mleko, które teraz spożywamy, jest zupełnie inne niż mleko spożywane 100 lat temu. W przeciwieństwie do swoich odpowiedników żywionych na pastwiskach sprzed 100 lat, współczesne krowy mleczne są zwykle w ciąży i kontynuują laktację w drugiej połowie ciąży, kiedy stężenie estrogenów we krwi, a tym samym w mleku, wzrasta. Korelacja zachorowalności i śmiertelności ze zmiennymi środowiskowymi w krajach na całym świecie dostarcza użytecznych wskazówek dotyczących etiologii raka. W tym badaniu skorelowaliśmy wskaźniki zachorowalności na raka piersi, jajnika i trzonu macicy (1993-97 z Cancer Incidence in Five Continents) ze spożyciem pokarmu (1961-97 z FAOSTAT) w 40 krajach. Mięso było najściślej skorelowane z zapadalnością na raka piersi (r=0,827), następnie mleko (0,817) i ser (0,751). Analiza wieloetapowej regresji krokowej (SMRA) zidentyfikowała mięso jako czynnik w największym stopniu przyczyniający się do występowania raka piersi ([R]=0,862). Mleko było najściślej skorelowane z występowaniem raka jajnika (r=0,779), następnie tłuszcze zwierzęce (0,717) i ser (0,697). SMRA ujawniło, że mleko i ser mają największy wpływ na występowanie raka jajnika ([R]=0,677). Mleko było najściślej skorelowane z rakiem trzonu macicy (r=0,814), a następnie serem (0,787). Badanie SMRA wykazało, że mleko i ser mają największy wpływ na występowanie raka trzonu macicy ([R]=0,861). Podsumowując, zwiększone spożycie żywności pochodzenia zwierzęcego może mieć niekorzystny wpływ na rozwój nowotworów hormonozależnych. Wśród dietetycznych czynników ryzyka najbardziej interesują nas mleko i produkty mleczne, ponieważ mleko, które dziś pijemy, pochodzi od ciężarnych krów, u których poziom estrogenu i progesteronu jest znacznie podwyższony.


title: Trądzik, nabiał i rak

text: Wydaje się, że trzy gruczoły reagujące na hormony mają silne powiązanie z nabiałem. Trądzik, rak piersi i rak prostaty są epidemiologicznie powiązane ze spożyciem nabiału. Chociaż postulowane tutaj mechanizmy pozostają do dokładnego zdefiniowania, prawdopodobny związek obejmuje insulinopodobny czynnik wzrostu-1 jako ogólny stymulant, działający w synergii z hormonami steroidowymi obecnymi w mleku. IGF-1 może być albo wchłaniany z mleka, albo stymulowany przez jego spożycie, albo jedno i drugie. 5alfa-zredukowany związek 5alfa-pregnanodion (5α-P) obecny w mleku jest bezpośrednim prekursorem dihydrotestosteronu i może działać w ten sposób w raku prostaty, ale ostatnio wykazano również, że 5α-P jest zdolny do indukowania receptorów estrogenowych w piersi komórki rakowe, zwiększające wrażliwość komórek rakowych na estrogen. Postuluje się, że wprowadzenie egzogennych hormonów i czynników wzrostu do tkanek, które nie wykształciły obronnego hamowania sprzężenia zwrotnego ich odpowiednich endogennych źródeł, stanowi bezpośrednie zagrożenie stymulujące dla tych układów narządów, czy to w przypadku hiperplazji, czy neoplazji.


title: Narażenie na egzogenny estrogen poprzez spożycie komercyjnego mleka wyprodukowanego od ciężarnych krów.

text: Wstęp: Współczesne, ulepszone genetycznie krowy mleczne kontynuują laktację przez prawie całą ciążę. W związku z tym najnowsze komercyjne mleko krowie zawiera duże ilości estrogenów i progesteronu. W odniesieniu do ekspozycji dzieci w wieku przedpokwitaniowym na egzogenne estrogeny, autorzy są szczególnie zaniepokojeni komercyjnym mlekiem produkowanym od ciężarnych krów. Celem niniejszego badania było zatem zbadanie stężenia hormonów płciowych w surowicy i moczu po spożyciu mleka krowiego. METODY: Badanymi było siedmiu mężczyzn, sześcioro dzieci przed okresem dojrzewania i pięć kobiet. Mężczyźni i dzieci pili 600 ml/m(2) mleka krowiego. Próbki moczu pobierano 1 godzinę przed pobraniem mleka i cztery razy co godzinę po pobraniu. U mężczyzn próbki surowicy pobrano przed i 15, 30, 45, 60, 90 i 120 min po spożyciu mleka. Kobiety wypijały 500 ml mleka krowiego co noc przez 21 dni począwszy od pierwszego dnia drugiej miesiączki. W trzech kolejnych cyklach miesiączkowych dzień owulacji badano za pomocą kontrolera owulacji. Wyniki: Po spożyciu mleka krowiego stężenie estronu (E1) i progesteronu w surowicy znacząco wzrosło, a hormonu luteinizującego, hormonu folikulotropowego i testosteronu w surowicy znacząco spadły u mężczyzn. Stężenia E1, estradiolu, estriolu i pregnanediolu w moczu znacznie wzrosły u wszystkich dorosłych i dzieci. U czterech na pięć kobiet owulacja wystąpiła podczas przyjmowania mleka, a czas owulacji był podobny w trzech cyklach menstruacyjnych. WNIOSKI: Obecne dane dotyczące mężczyzn i dzieci wskazują na wchłanianie estrogenów w mleku i zahamowanie wydzielania gonadotropin, a następnie zmniejszenie wydzielania testosteronu. Spożycie mleka krowiego może mieć wpływ na dojrzewanie płciowe dzieci w wieku przedpokwitaniowym.


title: Narażenie na izoflawony sojowe nie ma feminizującego wpływu na mężczyzn: krytyczna analiza dowodów klinicznych.

text: CEL: Krytyczna ocena dowodów klinicznych, a jeśli nie są dostępne, danych na zwierzętach, najbardziej istotnych dla obaw, że narażenie na izoflawon w postaci suplementów lub żywności sojowej ma feminizujący wpływ na mężczyzn. DESIGN: Przegląd literatury Medline i odniesienie do opublikowanych danych. WYNIK(I): W przeciwieństwie do wyników niektórych badań na gryzoniach, wyniki niedawno opublikowanej metaanalizy i później opublikowanych badań pokazują, że ani suplementy izoflawonowe, ani bogata w izoflawony soja nie wpływają na poziom całkowitego lub wolnego testosteronu (T). Podobnie, w dziewięciu zidentyfikowanych badaniach klinicznych zasadniczo nie ma dowodów na to, że ekspozycja na izoflawony wpływa na poziom krążących estrogenów u mężczyzn. Dowody kliniczne wskazują również, że izoflawony nie mają wpływu na parametry nasienia ani nasienia, chociaż zidentyfikowano tylko trzy badania interwencyjne i żadne z nich nie trwało dłużej niż 3 miesiące. Wreszcie, wyniki badań na zwierzętach sugerujące, że izoflawony zwiększają ryzyko zaburzeń erekcji, nie mają zastosowania u mężczyzn, ze względu na różnice w metabolizmie izoflawonów między gryzoniami a ludźmi oraz nadmiernie dużą ilość izoflawonów, na które narażone były zwierzęta. WNIOSKI: Dane z interwencji wskazują, że izoflawony nie wywierają feminizującego wpływu na mężczyzn przy poziomie spożycia równym, a nawet znacznie wyższym niż typowy dla mężczyzn azjatyckich. Prawa autorskie 2010. Wydane przez Elsevier Inc.


title: Spożycie produktów zwierzęcych, ich składników odżywczych oraz stężenia krążących hormonów steroidowych po menopauzie.

text: TŁO/CELE: Niewiele wiadomo na temat czynników żywieniowych, które wpływają na stężenie krążących hormonów steroidowych, które są konsekwentnie związane z ryzykiem raka piersi u kobiet po menopauzie. Naszym celem było zbadanie związku między spożywaniem produktów zwierzęcych a stężeniem hormonów steroidowych i globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG) w osoczu. TEMATY/METODY: Przeprowadzono analizę przekrojową na osoczu 766 kobiet naturalnie po menopauzie. Zmierzyliśmy stężenie hormonów steroidowych i SHBG w osoczu oraz oszacowaliśmy spożycie w diecie za pomocą 121-punktowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Przekształcone logarytmicznie wartości stężeń hormonów poddano regresji w kwartylach spożycia mięsa i produktów mlecznych wśród produktów spożywczych oraz tłuszczów, białek i cholesterolu wśród spożycia składników odżywczych. WYNIKI: Całkowite spożycie czerwonego i świeżego czerwonego mięsa było ujemnie powiązane z poziomami SHBG (P dla trendu odpowiednio = 0,04 i <0,01). Średnie stężenia SHBG były o około 8% i 13% niższe dla kobiet z najwyższego kwartyla w porównaniu z najniższym kwartylem, odpowiednio, całkowitego spożycia czerwonego i świeżego mięsa czerwonego. Zaobserwowano pozytywne związki między spożyciem produktów mlecznych a całkowitym i wolnym estradiolu stężeniem (P dla trendu odpowiednio = 0,02 i 0,03). Średnie stężenia całkowitego i wolnego estradiolu były odpowiednio o 15 i 14% wyższe dla kobiet z najwyższego kwartyla spożycia produktów mlecznych niż dla kobiet z kwartyla najniższego. Nie zaobserwowano związku ze spożyciem przetworzonego mięsa, kurczaka, ryb, jaj, cholesterolu, tłuszczów czy białka. WNIOSKI: Nasze badanie sugeruje, że większe spożycie całkowitego czerwonego i świeżego czerwonego mięsa i produktów mlecznych może wpływać na stężenie odpowiednio SHBG i estradiolu w krążeniu. Wymagane jest potwierdzenie i dalsze dochodzenie.


title: Porównanie profili hormonalnych i metabolicznych płci u kobiet wszystkożernych i wegetarian u kobiet przed i po menopauzie.

text: Celem niniejszego badania było zbadanie profili hormonalnych i metabolicznych płci u wegetarian i porównanie ich z profilami u wszystkożerców. Projekt niniejszego badania był przekrojowy. Próba badawcza kobiet przed i po menopauzie obejmowała czterdziestu jeden wszystkożerców i dwudziestu jeden wegetarian. Następnie ustaliliśmy: (1) hormony płciowe w osoczu, (2) insulinę na czczo, NEFA oraz apo-A i apo-B, (3) BMI, (4) profil diety (zapisy żywieniowe 3 dni), (5) aktywność fizyczna i (6) całkowite wydalanie z kałem przez 72 godziny i całkowite wydalanie z moczem przez 72 godziny. Wegetarianie wykazywali wyższy poziom globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG), apo-A, całkowite wydalanie z kałem na 72 godziny i całkowite spożycie błonnika, a także niższy poziom apo-B, wolnego estradiolu, wolnego testosteronu, siarczanu dehydroepiandrosteronu (DHEA-y). ) i BMI. Co ciekawe, po skontrolowaniu BMI nadal utrzymywały się istotne różnice między grupami, z wyjątkiem apo-B. Co więcej, analiza regresji krokowej wykazała, że całkowite spożycie błonnika wyjaśniało 15,2% zmienności SHBG w naszej kohorcie, co stanowiło największe źródło unikalnej wariancji. Wyniki niniejszego badania wskazują, że wegetarianie przed i po menopauzie wykazują wyższe stężenia SHBG, co można częściowo wytłumaczyć wyższym poziomem spożycia błonnika. To może przynajmniej częściowo wyjaśniać mniejsze ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2.


title: Mięso, przetwory mięsne, otyłość, przyrost masy ciała i występowanie cukrzycy u dorosłych: wyniki badań Adwentystów Zdrowia.

text: CEL: Zbadanie związku pomiędzy spożyciem mięsa a występowaniem cukrzycy u dorosłych. METODY: W prospektywnym badaniu kohortowym zbadaliśmy związek między dietą a występowaniem cukrzycy wśród 8401 członków kohorty (w wieku 45-88 lat) Adventist Mortality Study i Adventist Health Study (Kalifornia, USA), którzy wyjściowo nie chorowali na cukrzycę. Podczas 17-letniej obserwacji zidentyfikowaliśmy 543 przypadki cukrzycy. WYNIKI: (1) Osoby, które tygodniowo spożywały wszystkie rodzaje mięsa, miały o 29% (OR = 1,29; 95% CI 1,08; 1,55) większe prawdopodobieństwo (w stosunku do zerowego spożycia mięsa) rozwoju cukrzycy. (2) Osoby, które spożywały jakiekolwiek przetworzone mięso (solone ryby i parówki) były o 38% (OR = 1,38; 95% CI 1,05-1,82) bardziej narażone na rozwój cukrzycy. (3) Długotrwałe przestrzeganie (przez 17 lat) diety obejmującej co najmniej cotygodniowe spożywanie mięsa wiązało się z 74% wzrostem (OR = 1,74; 95% CI 1,36-2,22) w prawdopodobieństwie wystąpienia cukrzycy w stosunku do długotrwałe przestrzeganie diety wegetariańskiej (zero spożycia mięsa). Dalsze analizy wykazały, że część tego ryzyka można przypisać otyłości i/lub przyrostowi masy ciała – oba te czynniki były silnymi czynnikami ryzyka w tej grupie. Warto zauważyć, że nawet po kontroli wagi i zmiany masy ciała, tygodniowe spożycie mięsa pozostawało ważnym czynnikiem ryzyka (OR = 1,38; 95% CI 1,06-1,68) dla cukrzycy [skorygowany]. WNIOSKI: Nasze odkrycia wskazują na możliwość, że spożycie mięsa, szczególnie przetworzonego mięsa, jest dietetycznym czynnikiem ryzyka cukrzycy. 2008 S. Karger AG, Bazylea.


title: Globulina wiążąca hormony płciowe (SHBG), estradiol i rak piersi.

text: Globulina wiążąca hormony płciowe (SHBG) ludzkiego surowicy odgrywa ważną rolę w patofizjologii raka piersi i określaniu ryzyka, ponieważ reguluje biodostępną frakcję krążącego estradiolu. W tym miejscu podsumowujemy dane zgłaszane na przestrzeni lat, dotyczące udziału polimorfizmów SHBG i SHBG w definiowaniu ryzyka raka piersi. Przedstawiamy również to, co wiadomo na temat bezpośredniego działania SHBG na komórki raka piersi, ilustrując jego interakcję z tymi komórkami i następnie inicjację specyficznego szlaku wewnątrzkomórkowego prowadzącego do połączenia ze szlakiem aktywowanym estradiolem i, w końcu, do zahamowania kilku skutków estradiolu w komórkach raka piersi. Podsumowując, SHBG, w wyniku swojej wyjątkowej właściwości regulowania frakcji wolnej od estrogenów i współdziałania ze szlakami estradiolu, poprzez hamowanie wzrostu i proliferacji komórek raka piersi wywołanego przez estradiol, wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem rozwoju nowotworu po estrogenie narażenie. 2009 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Mikrobiom i otyłość: czy otyłość ma związek z naszą florą jelitową?

text: Ludzkie jelita to bujny ekosystem mikrobiologiczny zawierający około 100 bilionów mikroorganizmów, których zbiorowy genom, mikrobiom, zawiera 100 razy więcej genów niż cały ludzki genom. Symbioza naszego rozszerzonego genomu odgrywa rolę w homeostazie gospodarza i ekstrakcji energii z diety. W tym artykule podsumowujemy niektóre badania, które pogłębiły zrozumienie mikrobiomu i jego wpływu na metabolizm, otyłość i zdrowie. Badania metagenomiczne wykazały, że pewne mieszanki mikroflory jelitowej mogą chronić lub predysponować gospodarza do otyłości. Co więcej, badania nad transplantacją mikroflory na modelach mysich wolnych od zarazków wykazały, że cechy wydajnej ekstrakcji energii z flory jelitowej typu otyłego są przenoszone. Proponowane metody, dzięki którym mikrobiom może przyczyniać się do otyłości, obejmują zwiększenie poboru energii w diecie, promowanie odkładania tłuszczu i wywoływanie ogólnoustrojowego stanu zapalnego. Przyszłe metody leczenia otyłości mogą obejmować modulację mikroflory jelitowej za pomocą probiotyków lub prebiotyków.


title: Wpływ probiotyków na występowanie i czas trwania objawów przeziębienia i grypopodobnych u dzieci.

text: CEL: Oceniono wpływ spożycia probiotyków na występowanie i czas trwania objawów przeziębienia i grypopodobnych u zdrowych dzieci w okresie zimowym. METODY: W tym podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu 326 kwalifikujących się dzieci (3-5 lat) zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej placebo (N = 104), Lactobacillus acidophilus NCFM (N = 110) lub L acidophilus NCFM w kombinacji z Bifidobacterium animalis subsp lactis Bi-07 (N = 112). Dzieci leczono dwa razy dziennie przez 6 miesięcy. WYNIKI: W stosunku do grupy placebo, pojedyncze i skojarzone probiotyki zmniejszyły częstość występowania gorączki o 53,0% (P = 0,0085) i 72,7% (P = 0,0009), częstość kaszlu o 41,4% (P = 0,027) i 62,1% (P = 0,005), a częstość wycieku z nosa odpowiednio o 28,2% (P = 0,68) i 58,8% (P = 0,03). Czas trwania gorączki, kaszlu i kataru uległy znacznemu skróceniu, w porównaniu z placebo, o 32% (pojedynczy szczep; P = 0,0023) i 48% (kombinacja szczepów; P < 0,001). Częstość stosowania antybiotyków zmniejszyła się w porównaniu z placebo o 68,4% (pojedynczy szczep; P = 0,0002) i 84,2% (połączenie szczepów; P < 0,0001). Osoby otrzymujące produkty probiotyczne odnotowały znaczne zmniejszenie liczby dni nieobecnych w grupowej opiece nad dziećmi, o 31,8% (pojedynczy szczep; P = 0,002) i 27,7% (połączenie szczepów; P < 0,001) w porównaniu z osobami otrzymującymi placebo. WNIOSEK: Codzienna suplementacja probiotyków przez 6 miesięcy była bezpiecznym i skutecznym sposobem na zmniejszenie częstości występowania i czasu trwania gorączki, wycieku z nosa i kaszlu oraz czasu trwania i częstości przepisywania antybiotyków, a także liczby opuszczonych dni szkolnych z powodu choroby, dla dzieci w wieku od 3 do 5 lat wiek.


title: Mikrobiom jelitowy związany z otyłością o zwiększonej zdolności do pozyskiwania energii.

text: Światowa epidemia otyłości stymuluje wysiłki na rzecz identyfikacji czynników gospodarza i środowiska, które wpływają na bilans energetyczny. Porównania dystalnej mikroflory jelit genetycznie otyłych myszy i ich chudych rodzeństwa z tego samego miotu, a także otyłych i szczupłych ochotników wykazały, że otyłość jest związana ze zmianami we względnej liczebności dwóch dominujących podziałów bakteryjnych, Bacteroidetes i Firmicutes. Tutaj pokazujemy poprzez analizy metagenomiczne i biochemiczne, że te zmiany wpływają na potencjał metaboliczny mikroflory jelitowej myszy. Nasze wyniki wskazują, że otyły mikrobiom ma zwiększoną zdolność do pozyskiwania energii z diety. Co więcej, cecha ta jest przenośna: kolonizacja myszy wolnych od zarazków „otyłością mikroflory” skutkuje znacznie większym wzrostem całkowitej tkanki tłuszczowej niż kolonizacja „chudym mikroflorą”. Wyniki te identyfikują mikroflorę jelitową jako dodatkowy czynnik przyczyniający się do patofizjologii otyłości.


title: Skład mikroflory jelitowej jest związany z masą ciała, przyrostem masy ciała oraz parametrami biochemicznymi u kobiet w ciąży.

text: Otyłość wiąże się z powikłaniami w czasie ciąży i zwiększonym ryzykiem zdrowotnym u noworodka. Celem niniejszego badania było ustalenie możliwych zależności między mikroflorą jelitową, masą ciała, przyrostem masy ciała i parametrami biochemicznymi u kobiet w ciąży. Pięćdziesiąt ciężarnych sklasyfikowano według ich BMI w grupach z prawidłową masą ciała (n 34) iz nadwagą (n 16). Skład mikroflory jelitowej analizowano metodą ilościowej PCR w czasie rzeczywistym w kale oraz parametrów biochemicznych w osoczu w 24. tygodniu ciąży. U kobiet z nadwagą wykryto zmniejszoną liczbę Bifidobacterium i Bacteroides oraz zwiększoną liczbę Staphylococcus, Enterobacteriaceae i Escherichia coli w porównaniu z kobietami ciężarnymi o prawidłowej masie ciała. Liczba E. coli była wyższa u kobiet z nadmiernym przyrostem masy ciała niż u kobiet z prawidłowym przyrostem masy ciała w czasie ciąży, podczas gdy Bifidobacterium i Akkermansia muciniphila wykazywały odwrotną tendencję. W całej populacji zwiększona całkowita liczba bakterii i gronkowców była związana ze zwiększonym poziomem cholesterolu w osoczu. Zwiększona liczba Bacteroides była związana ze zwiększonym poziomem cholesterolu HDL i kwasu foliowego oraz obniżonym poziomem TAG. Zwiększona liczba Bifidobacterium była związana ze zwiększonym poziomem kwasu foliowego. Zwiększona liczba Enterobacteriaceae i E. coli była związana ze wzrostem ferrytyny i zmniejszeniem transferyny, podczas gdy poziomy Bifidobacterium wykazywały odwrotną tendencję. Dlatego skład mikroflory jelitowej jest związany z masą ciała, przyrostem masy ciała i biomarkerami metabolicznymi w czasie ciąży, co może mieć znaczenie dla zarządzania zdrowiem kobiet i niemowląt.


title: Predyktory żywieniowe 5-letnich zmian obwodu talii.

text: Wstęp: Poprzednie badania nad związkiem między spożyciem makroskładników odżywczych a rozwojem otyłości brzusznej, która niesie ze sobą zwiększone ryzyko dla zdrowia, nie wykazały spójnego wzorca, prawdopodobnie z powodu mieszanych skutków innych aspektów przyjmowania pokarmu. CEL: W badaniu tym zbadano związek między spożyciem żywności i napojów z 21 grup a późniejszą 5-letnią różnicą w obwodzie talii. METODY: Badana populacja składała się z 22 570 kobiet i 20 126 mężczyzn, w wieku od 50 do 64 lat na początku badania, z pełnymi danymi na temat wyjściowego i kontrolnego obwodu talii, wyjściowej diety (192 pozycje kwestionariusza częstotliwości spożywania), wskaźnika masy ciała i wybranych potencjalnych czynniki zakłócające (np. palenie tytoniu, uprawianie sportu i spożywanie napojów alkoholowych). Przeprowadzono wielokrotne analizy regresji liniowej. WYNIKI: W przypadku kobiet 5-letnia różnica w obwodzie talii była odwrotnie skorelowana ze spożyciem czerwonego mięsa, warzyw, owoców, masła i wysokotłuszczowych produktów mlecznych, podczas gdy spożycie z ziemniaków, przetworzonego mięsa, drobiu i przekąsek było skorelowane dodatnio . W przypadku mężczyzn spożycie czerwonego mięsa i owoców było odwrotnie skorelowane z 5-letnią różnicą w obwodzie talii, podczas gdy spożycie przekąsek było skorelowane dodatnio. Różnice między płciami wystąpiły w przypadku warzyw, wysokotłuszczowych produktów mlecznych i przetworzonego mięsa. WNIOSKI: Wyniki sugerują, że dieta uboga w owoce i czerwone mięso oraz bogata w przekąski wiązała się z większymi przyrostami obwodu talii u obu płci. Co więcej, u kobiet dieta uboga w warzywa, masło i wysokotłuszczowe produkty mleczne oraz bogata w drób, ziemniaki i przetworzone mięso była prawdopodobnie wyznacznikiem późniejszego przyrostu w pasie.


title: Otyłość wirusowa: fakt czy fikcja?

text: Etiologia otyłości jest wieloczynnikowa. Zrozumienie udziału różnych czynników przyczynowych jest niezbędne do prawidłowego leczenia otyłości. Chociaż uważa się ją przede wszystkim za stan wywołany wyborami stylu życia, ostatnie dowody wskazują, że istnieje związek między otyłością a infekcjami wirusowymi. W wielu modelach zwierzęcych udokumentowano zwiększoną masę ciała i szereg zmian fizjologicznych, w tym zwiększoną wrażliwość na insulinę, zwiększony wychwyt glukozy i zmniejszone wydzielanie leptyny, które przyczyniają się do wzrostu tkanki tłuszczowej w przypadku infekcji adenowirusem-36. Inne czynniki wirusowe związane z rosnącą otyłością u zwierząt obejmują wirus nosówki psów, wirus związany z roussem 7, scrapie, wirus choroby Borna, SMAM-1 i inne adenowirusy. W tym przeglądzie podjęto próbę ustalenia, czy infekcja wirusowa jest możliwą przyczyną otyłości. W artykule omówiono również mechanizmy, dzięki którym wirusy mogą powodować otyłość. Na podstawie dowodów przedstawionych w niniejszej pracy można stwierdzić, że nie można wykluczyć związku między otyłością a zakażeniami wirusowymi. Potrzebne są dalsze badania epidemiologiczne, aby ustalić związek przyczynowy między nimi i ustalić, czy wyniki te można wykorzystać w przyszłym leczeniu i zapobieganiu otyłości.


title: Związek zakażenia adenowirusem z ludzką otyłością.

text: Wcześniej informowaliśmy, że kurczęta zakażone ptasim adenowirusem SMAM-1 rozwinęły unikalny zespół charakteryzujący się nadmiernym odkładaniem tłuszczu w jamie brzusznej, któremu towarzyszy paradoksalnie niski poziom cholesterolu i triglicerydów w surowicy. Nie było wcześniejszych doniesień o ptasich adenowirusach zakażających ludzi. Przebadaliśmy surowicę 52 osób z otyłością w Bombaju w Indiach pod kątem przeciwciał przeciwko wirusowi SMAM-1 metodą wytrącania w żelu agarowym (AGPT). Masy ciała oraz poziomy cholesterolu i triglicerydów w surowicy porównano w grupach SMAM-1-dodatnich (P-AGPT) i SMAM-1-ujemnych (N-AGPT). Dziesięć osób było pozytywnych na przeciwciała przeciwko SMAM-1, a 42 osoby nie miały przeciwciał. Grupa P-AGPT miała istotnie wyższą masę ciała (p < 0,02) i wskaźnik masy ciała (p < 0,001) (odpowiednio 95,1 +/- 2,1 kg i 35,3 +/- 1,5 kg/m2) w porównaniu z grupą N-AGPT (odpowiednio 80,1 +/- 0,6 kg i 30,7 +/- 0,6 kg/m2). Ponadto grupa P-AGPT miała znacznie niższe wartości cholesterolu w surowicy (p < 0,02) i triglicerydów (p < 0,001) (odpowiednio 4,65 mmol/l i 1,45 mmol/l) w porównaniu z grupą N-AGPT (5,51 mmol/l i odpowiednio 2,44 mmol/l). Dwóch osobników z pozytywnym wynikiem na przeciwciała SMAM-1 miało przeciwciała przeciwko sobie nawzajem w surowicy, co sugeruje obecność antygenów w jednym lub obu. Gdy tymi dwiema próbkami surowicy zaszczepiono zarodki kurze, rozwinęły się makroskopowe zmiany zgodne z infekcją SMAM-1. Inokulacja surowicy od osobników N-AGPT nie spowodowała takich zmian. Obecność zwiększonej otyłości, przeciwciał przeciwko SMAM-1, obniżonego poziomu lipidów we krwi i wiremii wywołującej typowe zakażenie zarodków kurzych sugeruje, że SMAM-1 lub serologicznie podobny ludzki wirus może być zaangażowany w przyczynę otyłości u zarodków kurzych. niektórzy ludzie.


title: Otyłość zakaźna: otyłość pochodzenia zakaźnego.

text: Szybki wzrost otyłości i związane z nią koszty opieki zdrowotnej skłoniły do poszukiwania lepszych metod jej zapobiegania i leczenia. Takie starania może ułatwić lepsze poznanie etiologii otyłości. Spośród kilku czynników etiologicznych coraz większą uwagę zaczęto ostatnio zwracać na infekcje, niezwykły czynnik sprawczy. W ciągu ostatnich dwóch dekad zgłoszono 10 patogenów adipogennych, w tym wirusy ludzkie i inne niż ludzkie, czynniki chorobotwórczej trzęsawki, bakterie i mikroflorę jelitową. Niektóre z tych patogenów są związane z otyłością u ludzi, ale ich przyczynowa rola w otyłości u ludzi nie została ustalona. W tym rozdziale przedstawiono informacje o naturalnych żywicielach, oznakach i objawach oraz patogenezie drobnoustrojów adipogennych. Jeśli odnosi się do ludzi, „zakaźna otyłość” byłaby stosunkowo nowym, ale niezwykle istotnym pojęciem. Nowe spojrzenie na zakaźną etiologię otyłości może stymulować dodatkowe badania w celu oceny wkładu dotychczas nieznanych patogenów w otyłość u ludzi i ewentualnie zapobiegania lub leczenia otyłości pochodzenia zakaźnego.


title: Wpływ zakażenia adenowirusem na otyłość u kurcząt.

text: W warunkach polowych zaobserwowano nadmierną akumulację tłuszczu u kurcząt zakażonych adenowirusem. W niniejszym badaniu zostało to zweryfikowane w warunkach doświadczalnych. Kurczęta zaszczepione adenowirusem wykazywały mniejszy przyrost masy ciała, ale nadmierną otyłość w porównaniu z normalnymi kurczętami kontrolnymi. Tych zmian nie można wyjaśnić różnicami w spożyciu żywności. Kurczęta nabywające adenowirusa naturalnie z grupy zaszczepionej wykazywały podobną otyłość. Poziomy cholesterolu i triglicerydów w surowicy kurcząt zaszczepionych i naturalnie zakażonych były znacznie niższe w porównaniu z tymi z grupy kontrolnej. Taki związek między infekcją adenowirusem a otyłością został prawdopodobnie po raz pierwszy pokazany, co może pomóc w lepszym zrozumieniu złożonego problemu otyłości.


title: Od okładki: Niezwykle powolna i zmienna aktywność reduktazy dihydrofolianowej w ludzkiej wątrobie i jej implikacje dla wysokiego spożycia kwasu foliowego

text: Liczne badania kliniczne z użyciem kwasu foliowego w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym, udarom, pogorszeniu funkcji poznawczych i wadom cewy nerwowej zostały zakończone lub są w toku. Jednak wszystkie funkcje folianu pełni tetrahydrofolian i jego jednowęglowe pochodne. Kwas foliowy jest syntetyczną utlenioną formą, której nie można znaleźć w świeżych, naturalnych produktach spożywczych; do użycia musi być przekształcony w tetrahydrofolian przez reduktazę dihydrofolianową (DHFR). Coraz więcej dowodów sugeruje, że proces ten może być powolny u ludzi. Tutaj pokazujemy, używając czułego testu, który opracowaliśmy, że redukcja kwasu foliowego przez DHFR na gram ludzkiej wątroby (n = 6) uzyskana od dawców narządów lub bezpośrednio z operacji wynosi średnio mniej niż 2% tego u szczura wątroba w fizjologicznym pH. Ponadto, w przeciwieństwie do szczurów, w próbkach ludzkich występowała prawie 5-krotna zmienność aktywności DHFR. Ta ograniczona zdolność do aktywacji syntetycznego witameru rodzi problemy dotyczące badań klinicznych z użyciem wysokiego poziomu kwasu foliowego. Niezwykle niski współczynnik konwersji kwasu foliowego sugeruje, że korzyści z jego stosowania w dużych dawkach będą ograniczone przez wysycenie DHFR, zwłaszcza u osób o aktywności niższej niż przeciętna. Wyniki te są również zgodne z doniesieniami o niezmetabolizowanym kwasie foliowym w osoczu i moczu.


title: Kobiety ciężarne bez anemii nie powinny przyjmować suplementów żelaza.

text: (1) Niedokrwistość z niedoboru żelaza w czasie ciąży zwiększa ryzyko niskiej masy urodzeniowej i przedwczesnego porodu; (2) W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, suplementacja żelaza u kobiet w ciąży ze stężeniem hemoglobiny co najmniej 13,2 g/100 ml na początku drugiego trymestru wiązała się z niską masą urodzeniową i nadciśnieniem u matki; (3) W badaniu z udziałem kobiet ze stężeniem hemoglobiny co najmniej 11,5 g/100 ml, które przyjmowały suplementy żelaza, poziom hemoglobiny powyżej 14,5 g/100 ml w 28. tygodniu ciąży wiązał się z 8-krotnym wzrostem ryzyka przedwczesnego porodu. poród i 6-krotny wzrost ryzyka niskiej masy urodzeniowej; (4) Badanie epidemiologiczne wykazało związek między wysokim poziomem hemoglobiny u matki a niską masą urodzeniową; (5) W praktyce suplementów żelaza nie powinny przyjmować kobiety w ciąży, u których poziom hemoglobiny przekracza 11 g/100 ml w pierwszym i trzecim trymestrze oraz 10,5 g/100 ml w drugim trymestrze.


title: Ograniczenie wchłaniania żelaza w pierwszym trymestrze: wrodzona supresja teratogenu?

text: W ciążach ludzkich wchłanianie żelaza przez matkę jest znacznie ograniczone w pierwszym trymestrze ciąży. W modelu mysim żelazo wykazywało działanie teratogenne w analogicznym okresie embrionalnym. Chociaż żelazo jest słabym mutagenem, jest silnym utleniaczem i katalizatorem powstawania rodników hydroksylowych. Potrzebne są badania w celu ustalenia, czy może istnieć związek suplementacji żelazem w pierwszym trymestrze z poronieniem/nieprawidłowościami płodu.


title: Kofeina w ciąży.

text: Kofeina jest prawdopodobnie najczęściej spożywaną substancją farmakologicznie aktywną na świecie. Występuje w popularnych napojach (kawa, herbata, napoje bezalkoholowe), w produktach zawierających kakao lub czekoladę oraz w lekach. Ze względu na jej szerokie spożycie na różnych poziomach przez większość segmentów populacji, opinia publiczna i środowisko naukowe wyraziły zainteresowanie potencjalnym negatywnym wpływem kofeiny na zdrowie człowieka. Kobiety w wieku rozrodczym i kobiety w ciąży są „zagrożonymi” podgrupami populacji, które mogą wymagać konkretnych porad dotyczących ograniczania dziennego spożycia kofeiny. Niniejszy artykuł podkreśla konsekwencje przyjmowania kofeiny w ciąży, przegląda najnowsze dostępne na ten temat informacje oparte na dowodach naukowych i przedstawia zalecenia (praktyczne porady) dla położników-ginekologów, potwierdzające opiekę okołoporodową w tych potencjalnie skomplikowanych ciążach.


title: Spożycie zielonej herbaty i śmiertelność wśród starszych Japończyków: potencjalna kohorta osób starszych Shizuoka.

text: CEL: Zbadanie związku między spożywaniem zielonej herbaty a śmiertelnością z różnych przyczyn, nowotworami i chorobami układu krążenia (CVD) wśród osób starszych. METODY: W populacyjnym, prospektywnym badaniu kohortowym, w sumie 14 001 starszych mieszkańców (w wieku 65-84 lat), losowo wybranych ze wszystkich 74 gmin w Shizuoka w Japonii, wypełniło kwestionariusze, które zawierały elementy dotyczące częstotliwości spożywania zielonej herbaty. Obserwowano je przez okres do 6 lat, od grudnia 1999 do marca 2006. W rezultacie przeanalizowano 12 251 pacjentów, aby oszacować współczynniki ryzyka (HR) dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, raka i CVD. WYNIKI: Wśród 64 002 osobolat zidentyfikowano 1224 zgony (odsetek obserwacji 71,6%). Wieloczynnikowe HR i 95% przedziały ufności (CI) dla śmiertelności z powodu CVD w porównaniu tych, którzy spożywali siedem lub więcej filiżanek dziennie z tymi, którzy spożywali mniej niż jedną filiżankę dziennie, wynosiły 0,24 (0,14-0,40), 0,30 (0,15-0,61). oraz 0,18 (0,08-0,40) odpowiednio dla wszystkich uczestników, mężczyzn i kobiet. Chociaż spożycie zielonej herbaty nie było odwrotnie skorelowane ze śmiertelnością z powodu raka, spożycie zielonej herbaty i śmiertelność z powodu raka jelita grubego były odwrotnie skorelowane z umiarkowaną zależnością dawka-odpowiedź. WNIOSKI: Spożywanie zielonej herbaty wiąże się ze zmniejszoną śmiertelnością ze wszystkich przyczyn i CVD. Badanie to sugeruje również, że zielona herbata może mieć działanie ochronne przed rakiem jelita grubego.


title: Badania laboratoryjne, epidemiologiczne i interwencyjne na ludziach pokazują, że herbata (Camellia sinensis) może być przydatna w zapobieganiu otyłości

text: Herbata (Camellia sinensis, Theaceae) i polifenole herbaciane badano pod kątem zapobiegania chorobom przewlekłym, w tym otyłości. Otyłość dotyka obecnie >20% dorosłych w Stanach Zjednoczonych i jest czynnikiem ryzyka chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca typu II, choroby układu krążenia i nowotwory. Biorąc pod uwagę rosnące obawy o zdrowie publiczne, stosowanie środków dietetycznych w zapobieganiu otyłości przyniosłoby ogromne korzyści. Podczas gdy wiele badań laboratoryjnych wykazało potencjalną skuteczność zielonej lub czarnej herbaty w zapobieganiu otyłości, mechanizmy leżące u jej podstaw pozostają niejasne. Wyniki badań interwencyjnych na ludziach są mieszane, a rola kofeiny nie została jasno ustalona. Wreszcie pojawiają się dowody na to, że wysokie dawki polifenoli z herbaty mogą wywoływać niepożądane skutki uboczne. Biorąc pod uwagę, że wyniki badań naukowych nad składnikami diety, w tym polifenolami herbaty, często przekładają się na suplementy diety, zrozumienie potencjalnej toksyczności polifenoli herbaty ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia ich potencjalnej przydatności w zapobieganiu otyłości. W tym przeglądzie dokonamy krytycznej oceny dowodów na zapobieganie otyłości przez herbatę, omówimy znaczenie proponowanych mechanizmów w świetle biodostępności polifenoli z herbaty oraz dokonamy przeglądu raportów dotyczących toksycznego wpływu wysokich dawek polifenoli z herbaty oraz implikacji, że to ma na celu potencjalne wykorzystanie herbaty w zapobieganiu otyłości. Mamy nadzieję, że niniejszy przegląd ujawni obszary do dalszych badań i zachęci do badań nad tym ważnym zagadnieniem zdrowia publicznego.


title: Zielona herbata: ochrona przyrody przed nowotworami złośliwymi.

text: Obecna praktyka wprowadzania fitochemikaliów w celu wsparcia układu odpornościowego lub walki z chorobami opiera się na wielowiekowych tradycjach. Wsparcie żywieniowe jest ostatnim postępem w dziedzinie terapii opartych na diecie; zielona herbata i jej składniki są jednym z ważnych elementów tych strategii zapobiegania i leczenia różnych nowotworów złośliwych. Kilka lat temu zwrócono uwagę na antyrakotwórcze i antymutagenne działanie zielonej herbaty, co sugeruje, że może ona zmniejszyć częstość występowania raka, a nawet zapewniać ochronę. Farmakologiczne działanie zielonej herbaty przypisuje się głównie polifenolom, które obejmują 3-galusan epigallokatechiny (EGCG), epikatechinę, 3-galusan epikatechiny, epigallokatechinę. Zielona herbata i jej składniki skutecznie łagodzą uszkodzenia komórek powstałe w wyniku stresu oksydacyjnego. Zielona herbata ma wzmacniać odporność humoralną i komórkową, zmniejszając ryzyko niektórych nowotworów i może mieć pewną przewagę w leczeniu zaburzeń zapalnych. W wielu chemoprewencyjnych właściwościach zielonej herbaty w raku pośredniczy EGCG, który indukuje apoptozę i wspomaga zatrzymanie wzrostu komórek, zmieniając ekspresję białek regulujących cykl komórkowy, aktywując kaspazy zabójców i hamując aktywację czynnika jądrowego kappa-B. Poza tym reguluje i promuje naprawę DNA zależną od IL-23 oraz stymuluje aktywność cytotoksycznych komórek T w mikrośrodowisku guza. Blokuje również karcynogenezę, modulując szlaki transdukcji sygnału zaangażowane w proliferację komórek, transformację, zapalenie i przerzuty. Przegląd ma na celu podkreślenie chemii zielonej herbaty, jej potencjału przeciwutleniającego, właściwości wzmacniających odporność i sposobu działania przeciwko różnym liniom komórek rakowych, które wykazały jej potencjał jako środka chemoprewencyjnego przeciwko rakowi okrężnicy, skóry, płuc, prostaty i piersi.


title: Hamujący wpływ polifenoli z herbaty na miejscowe uszkodzenia tkanek wywołane przez jad węża.

text: Ekstrakt metanolowy ze świeżych liści herbaty Camellia sinensis L. (Theaceae) (CS) badano pod kątem potencjału hamowania enzymów o aktywności hydrolitycznej w jadzie Naja naja kaouthia Lesson (Elapidae) i Calloselasma rhodostoma Kuhl (Viperidae). Te enzymy jadu węża są odpowiedzialne za wczesne skutki zatrucia, takie jak miejscowe uszkodzenie tkanki i stan zapalny. Ekstrakt CS hamował fosfolipazę A(2), proteazy, hialuronidazę i oksydazę L-aminokwasową w obu jadach przez neutralizację in vitro oraz hamował krwotoczne i dermonekrotyczne działanie jadu in vivo. Sugeruje się, że potencjał hamujący ekstraktu CS przeciwko miejscowym uszkodzeniom tkanki wywołanym przez jad węża można przypisać kompleksowaniu i chelatacji białek jadu i zawartości fenolowej ekstraktu.


title: Spożycie herbaty i ryzyko cukrzycy typu 2: metaanaliza badań kohortowych

text: STRESZCZENIE Spożycie herbaty było szeroko badane w odniesieniu do różnych chorób, przeprowadzono kilka badań epidemiologicznych w celu zbadania związku spożycia herbaty z cukrzycą typu 2; jednak wyniki tych badań nie były całkowicie spójne. CEL Przeprowadzenie metaanalizy badań oceniających związek spożywania herbaty z ryzykiem cukrzycy typu 2. PROJEKT BADAWCZY I METODY Przeprowadziliśmy systematyczne przeszukiwanie literatury do listopada 2008 r. w PUBMED, MEDLINE, EMBASE i Cochrane Database of Systematic Reviews. Poszukiwania ograniczały się do studiów anglojęzycznych. Badania zostały wykluczone, jeśli były to cukrzyca typu 1, badania na zwierzętach. Dziewięć badań kohortowych zostało zidentyfikowanych przez dwóch autorów, a sumaryczne ryzyko względne (RR) obliczono przy użyciu modelu efektów losowych. WYNIKI Zidentyfikowaliśmy dziewięć badań kohortowych, w tym 324 141 uczestników i 11 400 przypadków cukrzycy typu 2 z okresem obserwacji od 5 do 18 lat. Podsumowanie skorygowanego RR nie wykazało, że spożywanie herbaty było związane ze zmniejszonym ryzykiem cukrzycy typu 2 (RR 0,96; 95% przedział ufności (CI) 0,92–1,01). Wyniki naszych analiz warstwowych wykazały, że spożywanie herbaty ≥4 filiżanki dziennie (RR 0,8; 95% CI 0,7–0,93) może odgrywać rolę w zapobieganiu cukrzycy typu 2. Nie zaobserwowano jednak statystycznie istotnego związku dla płci i czasu obserwacji stratyfikowanej między spożyciem herbaty a cukrzycą typu 2. WNIOSKI Z metaanalizy wynika, że spożywanie ≥4 filiżanek herbaty dziennie może zmniejszać ryzyko cukrzycy typu 2.


title: Związek między spożyciem zielonej herbaty a utratą zębów: przekrojowe wyniki badania Ohsaki Cohort 2006.

text: CEL: Zbadanie związku między spożywaniem zielonej herbaty a utratą zębów. METODY: Przeanalizowaliśmy dane przekrojowe z badania Ohsaki Cohort 2006. Użyteczne, samodzielnie wypełniane kwestionariusze dotyczące spożycia zielonej herbaty i utraty zębów zostały zwrócone od 25 078 osób (12 019 mężczyzn i 13 059 kobiet) w wieku od 40 do 64 lat w Japonii. Do obliczenia ilorazu szans (OR) utraty zębów zastosowano wielowymiarową analizę regresji logistycznej przy użyciu 3 punktów odcięcia 10, 20 i 25 zębów w odniesieniu do każdej kategorii spożycia zielonej herbaty. WYNIKI: Spożycie > lub = 1 filiżanki zielonej herbaty dziennie było istotnie związane ze zmniejszonym prawdopodobieństwem utraty zębów, a związek ten wydawał się pasować do modelu progowego. U mężczyzn, OR dla utraty zębów, skorygowany o wiele zmiennych, z punktem odcięcia <20 zębów, związanym z różną częstotliwością spożywania zielonej herbaty, wynosił 1,00 (wartość referencyjna) dla <1 filiżanki/dzień, 0,82 (95% CI, 0,74-0,91). ) dla 1-2 filiżanek/dzień, 0,82 (95% CI, 0,73-0,92) dla 3-4 filiżanek/dzień i 0,77 (95% CI, 0,66-0,89) dla > lub = 5 filiżanek/dzień. Odpowiednie dane dla kobiet i wyniki dla punktów odcięcia 10 i 25 zębów były zasadniczo takie same. WNIOSKI: Obecne odkrycia wskazują na związek spożycia zielonej herbaty ze zmniejszonymi prawdopodobieństwem utraty zębów. Copyright 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przegląd dostępnych na rynku produktów zawierających czekoladę i kakao w Stanach Zjednoczonych. 2. Porównanie zawartości flawan-3-olu z beztłuszczowym związkiem...

text: Przeprowadzono badanie szerokiej gamy produktów zawierających czekoladę i kakao sprzedawanych w Stanach Zjednoczonych w celu dostarczenia bardziej szczegółowej analizy monomerów, oligomerów i polimerów flawan-3-olu, które można pogrupować w klasę związków zwanych procyjanidyny. Próbki obejmowały trzy lub cztery najlepiej sprzedające się produkty w następujących sześciu kategoriach: naturalne kakao w proszku, niesłodzona czekolada do pieczenia, czekolada gorzka, półsłodkie chipsy do pieczenia, czekolada mleczna i syrop czekoladowy. Próbki kompozytowe scharakteryzowano pod kątem procentu tłuszczu (% tłuszczu), procentu beztłuszczowej suchej masy kakaowej (% NFCS), poziomu przeciwutleniaczy według ORAC, całkowitej zawartości polifenoli, epikatechiny, katechiny, całkowitej ilości monomerów oraz oligomerów i polimerów flawan-3-olu (procyjanidyny). Zawartość epikatechiny i katechiny w produktach w gramach jest następująca w kolejności malejącej: kakao w proszku > czekolada do pieczenia > czekolada gorzka = chipsy do pieczenia > czekolada mleczna > syrop czekoladowy. Analiza profili monomerów i oligomerów w ramach kategorii produktów pokazuje, że istnieją dwa rodzaje profili: (1) produkty o wysokiej zawartości monomerów z malejącym poziomem oligomerów oraz (2) produkty, w których poziom dimerów jest równy lub wyższy niż monomerów . Wyniki wskazują na silną korelację (R(2) = 0,834) epikatechiny z poziomem % NFCS, a także bardzo dobrą korelację dla N = 2-5 oligomerów z % NFCS. Słabszą korelację zaobserwowano dla katechiny z % NFCS (R(2) = 0,680). Inne analizy wykazują podobnie wysoki stopień korelacji z epikatechiną i N = 2-5 oligomerami do polifenoli ogółem, przy czym katechina jest słabiej skorelowana z polifenolami ogółem. Mniejsza, ale wciąż dobra korelacja istnieje między obliczoną procentową zawartością kakao (obliczoną procentową zawartością kakao), wskaźnikiem procentowym kakao, a tymi samymi miarami flawanolu, przy czym katechina ponownie wykazuje mniejszy stopień korelacji z obliczonym procentem kakao. Analiza głównych komponentów (PCA) pokazuje, że produkty grupują się dyskretnie w pięć klas: (1) kakao w proszku, (2) czekolada do pieczenia, (3) gorzka czekolada i chipsy półsłodkie, (4) czekoladki mleczne i (5) syrop. PCA pokazuje również, że większość czynników grupuje się blisko siebie, w tym aktywność przeciwutleniająca, całkowite polifenole i miary flawan-3-olu, z wyjątkiem katechiny i % tłuszczu w produkcie, które grupują się oddzielnie. Ponieważ dystrybucja katechin wydaje się różnić od innych miar flawan-3-olu, przeprowadzono analizę stosunku epikatechiny do katechiny, wskazując, że istnieje >5-krotna zmienność tego pomiaru w badanych produktach. Testowane produkty zawierające kakao wahają się od proszku kakaowego z 227,34 +/- 17,23 mg procyjanidyn na porcję do 25,75 +/- 9,91 mg procyjanidyn na porcję do syropu czekoladowego. Wyniki te omówiono w odniesieniu do innych badań nad produktami handlowymi, biodostępnością flawanoli i możliwą rolą przetwarzania na ilość katechiny w produktach.


title: Spożycie soi w dzieciństwie i ryzyko raka piersi u kobiet pochodzenia azjatyckiego w Ameryce.

text: WPROWADZENIE: Historycznie zachorowalność na raka piersi była znacznie wyższa w Stanach Zjednoczonych niż w Azji. Kiedy Azjatki migrują do Stanów Zjednoczonych, ich ryzyko zachorowania na raka piersi wzrasta w ciągu kilku pokoleń i zbliża się do tego u białych z USA. W związku z tym mogą być odpowiedzialne czynniki modyfikowalne, takie jak dieta. Metody: W tym populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym dotyczącym raka piersi wśród kobiet pochodzenia chińskiego, japońskiego i filipińskiego, w wieku od 20 do 55 lat, mieszkających w San Francisco-Oakland (Kalifornia), Los Angeles (Kalifornia) i Oahu ( Hawaje), przeprowadziliśmy wywiady z 597 przypadkami (70% kwalifikujących się) i 966 kontrolami (75%) dotyczącymi diety i praktyk kulturowych młodzieży i dorosłych. W przypadku osób, których matki mieszkały w Stanach Zjednoczonych (39% uczestników), przeprowadziliśmy wywiady z matkami 99 przypadków (43% kwalifikujących się) i 156 grup kontrolnych (40%) na temat ekspozycji córki w dzieciństwie. Siedemdziesiąt trzy procent uczestników badania było przed menopauzą w momencie rozpoznania. WYNIKI: Porównując najwyższy z najniższym tercylem, wieloczynnikowe względne ryzyko (95% przedział ufności) dla spożycia soi przez dzieci, młodzież i dorosłych wyniosło 0,40 (0,18-0,83; P(trend) = 0,03), 0,80 (0,59-1,08; P( trend) = 0,12) i 0,76 (0,56-1,02; P(trend) = 0,04). Odwrotne powiązania z spożyciem w dzieciństwie odnotowano we wszystkich trzech rasach, we wszystkich trzech ośrodkach badawczych oraz u kobiet urodzonych w Azji i Stanach Zjednoczonych. Dostosowanie do pomiarów westernizacji osłabiło powiązania ze spożyciem soi przez młodzież i dorosłych, ale nie wpłynęło na odwrotną zależność ze spożyciem soi w dzieciństwie. DYSKUSJA: Spożycie soi w dzieciństwie, okresie dojrzewania i dorosłym życiu wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem raka piersi, z najsilniejszym i najbardziej spójnym wpływem na spożycie w dzieciństwie. Soja może być powiązaną hormonalnie ekspozycją we wczesnym okresie życia, która wpływa na zachorowalność na raka piersi.


title: Izoflawony sojowe i ryzyko nawrotu raka w kohorcie osób, które przeżyły raka piersi: badanie życia po epidemiologii raka (LACE)

text: Przeznaczenie Izoflawony sojowe, strukturalnie podobne do endogennych estrogenów, mogą wpływać na raka piersi zarówno poprzez mechanizmy hormonalne, jak i niezwiązane z hormonami. Chociaż wpływ soi nie jest dobrze poznany, niektóre osoby, które przeżyły raka piersi, zwiększają spożycie soi po zdiagnozowaniu, próbując poprawić swoje rokowanie. Dlatego zbadaliśmy rolę spożycia izoflawonu sojowego i ryzyko nawrotu raka piersi w zależności od statusu receptorów hormonalnych, stanu menopauzy i terapii tamoksyfenem. Materiał i metody Przez 6,31 lat prowadzono prospektywną analizę kohorty 1954 kobiet, które przeżyły raka piersi, zdiagnozowanych w latach 1997–2000 i stwierdzono 282 nawroty raka piersi. Spożycie izoflawonu zostało oszacowane poprzez wysłanie do uczestników kwestionariusza częstotliwości zmodyfikowanego bloku i uzupełniającej żywności sojowej, średnio 23 miesiące po diagnozie. Ryzyko nawrotu raka piersi, mierzone współczynnikami ryzyka (HR) i 95% przedziałami ufności (CI), oszacowano przy użyciu modeli proporcjonalnych hazardów Coxa z wieloma zmiennymi opóźnionego wejścia. Wyniki Sugestywne trendy dotyczące zmniejszenia ryzyka nawrotu raka zaobserwowano wraz ze wzrostem kwintyli spożycia daidzeiny i glicetyny w porównaniu z brakiem spożycia wśród kobiet po menopauzie (P dla trendu: P = 0,08 dla daidzeiny, P = 0,06 dla glicetyny) oraz wśród osób stosujących tamoksyfen (P = 0,10 dla daidzeiny, P = 0,05 dla glicetyny). Wśród kobiet po menopauzie leczonych tamoksyfenem zaobserwowano około 60% redukcję nawrotów raka piersi, w porównaniu do najwyższego i najniższego spożycia daidzeiny (>1453 mikrogramów (µg)/dobę w porównaniu z <7,7 µg/dobę) (HR, 0,48; 95% CI 0,21–0,79, P = 0,008). Wnioski Izoflawony sojowe spożywane w ilościach porównywalnych do tych w populacjach azjatyckich mogą zmniejszać ryzyko nawrotu raka u kobiet leczonych tamoksyfenem, a ponadto wydaje się, że nie wpływają na skuteczność tamoksyfenu. Dalsze potwierdzenie jest wymagane w innych dużych badaniach prospektywnych, zanim zalecenia dotyczące spożycia soi zostaną wydane osobom, które przeżyły raka piersi.


title: Spożycie żywności sojowej u młodzieży i dorosłych oraz ryzyko raka piersi: wyniki Shanghai Women's Health Study

text: Wstęp: Pokarm sojowy jest bogatym źródłem izoflawonów – klasy fitoestrogenów, która ma zarówno właściwości antyestrogenne, jak i antyrakotwórcze. Cel: Celem była ocena związku spożycia żywności sojowej przez młodzież i dorosłych z ryzykiem raka piersi w kohorcie 73 223 Chinek, które wzięły udział w Shanghai Women's Health Study. Projekt: Zwalidowany kwestionariusz dotyczący częstotliwości spożywania pokarmów został wykorzystany do oceny zwyczajowego spożycia w okresie dorosłości i dojrzewania. Po średnim okresie obserwacji wynoszącym 7,4 roku zidentyfikowano 592 przypadki raka piersi do analiz podłużnych przy użyciu regresji Coxa. Wyniki: Spożycie pokarmu sojowego przez dorosłych, mierzone spożyciem białka sojowego lub izoflawonu, było odwrotnie skorelowane z ryzykiem przedmenopauzalnego raka piersi, a związek ten był wysoce istotny statystycznie (P dla trendu < 0,001). Ryzyko względne (RR) skorygowane dla wielu zmiennych dla górnego kwintyla spożycia w porównaniu z najniższym kwintylem wyniosło 0,41 (95% CI: 0,25; 0,70) dla spożycia białka sojowego i 0,44 (95% CI: 0,26; 0,73) dla spożycia izoflawonu. Wysokie spożycie produktów sojowych w okresie dojrzewania wiązało się również ze zmniejszonym ryzykiem przedmenopauzalnego raka piersi (RR: 0,57; 95% CI: 0,34, 0,97). Kobiety, które konsekwentnie spożywały duże ilości produktów sojowych w okresie dojrzewania i dorosłości, miały znacznie zmniejszone ryzyko raka piersi. Nie stwierdzono istotnego związku ze spożyciem żywności sojowej w przypadku raka piersi po menopauzie. Wnioski: To duże, populacyjne, prospektywne badanie kohortowe dostarcza mocnych dowodów na ochronny wpływ spożycia pokarmu sojowego na raka piersi przed menopauzą.


title: Intensywność i czas aktywności fizycznej a ryzyko raka piersi po menopauzie: prospektywne badanie NIH-AARP Diet and Health Study

text: Wstęp Pomimo silnych dowodów na odwrotny związek aktywności fizycznej z ryzykiem raka piersi po menopauzie, nie wiadomo, czy określona intensywność lub okres życia aktywności fizycznej najskuteczniej zmniejsza ryzyko raka piersi. Metody U 118 899 kobiet po menopauzie w prospektywnym badaniu NIH-AARP Diet and Health Study zbadaliśmy relacje między lekką a średnią i dużą intensywnością aktywności fizycznej w czterech okresach życia („historycznych”: w wieku 15-18, 19-29 lat, 35-39 lat; „ostatnie”: ostatnie 10 lat) na ryzyko raka piersi po menopauzie. Aktywność fizyczną oceniano na podstawie samoopisu na początku badania, aw ciągu 6,6 roku obserwacji zidentyfikowano 4287 przypadków raka piersi. Wyniki W dostosowanych do wieku i wieloczynnikowych modelach regresji Coxa, >7 godzin/tydzień umiarkowanej do intensywnej aktywności w ciągu ostatnich 10 lat wiązało się z 16% zmniejszonym ryzykiem raka piersi po menopauzie (RR: 0,84; 95% CI: 0,76, 0,93) w porównaniu z brakiem aktywności. Związek pozostał statystycznie istotny po dostosowaniu do BMI (RR:0,87; 95%CI:0,78,0,96). Ani umiarkowana lub intensywna aktywność w innych okresach życia, ani aktywność światła w jakimkolwiek okresie życia nie były związane z ryzykiem raka piersi, a powiązania nie różniły się w zależności od cech guza. Wnioski Wysoki poziom niedawnej, ale nie historycznej aktywności fizycznej o umiarkowanym lub intensywnym natężeniu wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem raka piersi po menopauzie. Jednym z możliwych wyjaśnień naszych odkryć jest dokładniejsze przypomnienie niedawnej aktywności fizycznej niż aktywności z odległej przeszłości.


title: Wpływ ćwiczeń aerobowych na łagodne upośledzenie funkcji poznawczych

text: Cele Zbadanie wpływu ćwiczeń aerobowych na funkcje poznawcze i inne biomarkery związane z patologią choroby Alzheimera u osób starszych z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi oraz ocena roli płci jako predyktora odpowiedzi. Projekt Sześciomiesięczne, randomizowane, kontrolowane badanie kliniczne. Setting Veterans Affairs Puget Sound Health Care System jednostka badań klinicznych. Uczestnicy Trzydzieści trzy osoby dorosłe (17 kobiet) z amnestycznym łagodnym upośledzeniem funkcji poznawczych w wieku od 55 do 85 lat (średnia wieku 70 lat). Interwencja Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do grupy kontrolnej z ćwiczeniami aerobowymi o wysokiej intensywności lub z rozciąganiem. Grupa aerobowa ćwiczyła pod okiem trenera fitness przy 75% do 85% rezerwy tętna przez 45 do 60 min/d, 4 dni/tydz. przez 6 miesięcy. Grupa kontrolna wykonywała nadzorowane ćwiczenia rozciągające według tego samego harmonogramu, ale utrzymywała tętno na poziomie lub poniżej 50% rezerwy tętna. Przed badaniem i po nim wykonano testy metaboliczne i na bieżni ruchomej oraz oceniono rozkład tkanki tłuszczowej za pomocą dwuenergetycznej absorpcjometrii rentgenowskiej. Na początku, 3. i 6. miesiącu, pobrano krew do testu i przeprowadzono testy poznawcze. Główny wynik mierzy Pomiary wydajności dotyczące modalności symboli-cyfr, płynności słownej, strofowania, ścieżek B, przełączania zadań, przypominania historii i uczenia się listy. Poziomy insuliny, kortyzolu, neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego, insulinopodobnego czynnika wzrostu typu I oraz β-amyloidów 40 i 42 w osoczu na czczo. Wyniki Sześć miesięcy intensywnych ćwiczeń aerobowych wywarło wpływ na funkcje poznawcze, metabolizm glukozy i podwzgórze. - oś przysadkowo-nadnerczowa i aktywność troficzna pomimo porównywalnych przyrostów wydolności krążeniowo-oddechowej i redukcji tkanki tłuszczowej. W przypadku kobiet ćwiczenia aerobowe poprawiły wydajność w wielu testach funkcji wykonawczych, zwiększyły wydalanie glukozy podczas klamry metabolicznej i obniżyły poziom insuliny, kortyzolu i neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego w osoczu na czczo. W przypadku mężczyzn ćwiczenia aerobowe zwiększyły poziom insulinopodobnego czynnika wzrostu I w osoczu i miały korzystny wpływ tylko na wydajność Trails B. Wnioski Badanie to dostarcza wsparcia, przy użyciu rygorystycznej metodologii kontrolowanej, dla silnej interwencji niefarmakologicznej, która poprawia procesy kontroli wykonawczej u starszych kobiet z wysokim ryzykiem pogorszenia funkcji poznawczych. Co więcej, nasze wyniki sugerują, że uprzedzenia płciowe w odpowiedzi poznawczej mogą mieć związek z różnicami płciowymi w odpowiedziach osi glukometabolicznej i podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej na ćwiczenia aerobowe.


title: Ryzyko toksyczności miedzi przyczyniającej się do spadku funkcji poznawczych w starzejącej się populacji i do choroby Alzheimera.

text: To przyjemność i zaszczyt napisać artykuł do specjalnego wydania Journal of the American College of Nutrition, honorującego Stanleya Wallacha i Pearl Small. W tym krótkim przeglądzie wysuwam hipotezę, że toksyczność miedzi jest główną przyczyną epidemii łagodnego upośledzenia funkcji poznawczych i choroby Alzheimera, która ogarnia naszą starzejącą się populację. Ta epidemia jest niedawna, wybuchła w ciągu ostatnich 50-60 lat. Choroba była praktycznie nieznana 100 lat temu. Dotyczy to tylko krajów rozwiniętych, które korzystają z miedzianych instalacji wodociągowych. Coś w naszym otoczeniu związane z rozwojem zatruwa umysły naszego wieku. Epidemia jest związana ze stosowaniem miedzianych kanalizacji i przyjmowaniem miedzi w suplementach wielomineralnych. Miedź spożywcza (miedź organiczna) jest przetwarzana przez wątrobę i transportowana oraz sekwestrowana w bezpieczny sposób. Miedź nieorganiczna, taka jak ta zawarta w wodzie pitnej i suplementach miedzi, w dużej mierze omija wątrobę i wchodzi bezpośrednio do wolnej puli miedzi we krwi. Ta miedź jest potencjalnie toksyczna, ponieważ może przenikać przez barierę krew/mózg. Przeglądam sieć danych zwierzęcych i ludzkich, która zaciska pętlę wokół hipotezy, że toksyczność miedzi powoduje epidemię choroby Alzeimera i utratę zdolności poznawczych w naszej starzejącej się populacji.


title: Gąbczasta encefalopatia bydła i akwakultura.

text: Spożywanie ryb w diecie jest szeroko zalecane ze względu na korzystny wpływ wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3 na ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i Alzheimera. American Heart Association zaleca obecnie spożywanie co najmniej dwóch porcji ryb tygodniowo. Obawiamy się, że spożywanie ryb hodowlanych może stanowić środek przenoszenia zakaźnych prionów z krów z gąbczastą encefalopatią bydła na ludzi, powodując wariant choroby Creutzfeldta Jakoba.


title: Ocena możliwego przeniesienia BSE i trzęsawki na doradę (Sparus aurata)

text: W pasażowalnych encefalopatiach gąbczastych (TSE), grupie śmiertelnych zaburzeń neurodegeneracyjnych dotykających wiele gatunków, kluczowym wydarzeniem w patogenezie choroby jest akumulacja nieprawidłowej izoformy konformacyjnej (PrPSc) kodowanego przez gospodarza komórkowego białka prionowego (PrPC). Chociaż dokładny mechanizm konwersji PrPC do PrPSc nie jest zrozumiały, jasne jest, że ekspresja PrPC u gospodarza jest warunkiem wstępnym skutecznej propagacji zakaźnych prionów. Chociaż przeprowadzono wiele badań dotyczących TSE u gatunków ssaków, niewiele wiadomo na temat patogenezy TSE u ryb. Tutaj pokazujemy, że podczas gdy dorada (Sparus aurata) prowokowana doustnie homogenatami mózgu przygotowanymi od krowy zarażonej BSE lub od owcy zarażonej trzęsawką nie rozwinęła się klinicznej choroby prionowej, mózgi ryb karmionych TSE pobrane dwa lata po prowokacji wykazywały oznaki neurodegeneracji i akumulacji złogów, które pozytywnie reagowały z przeciwciałami skierowanymi przeciwko PrP dorady. Grupy kontrolne, karmione mózgami niezakażonych zwierząt, nie wykazywały takich objawów. Co ciekawe, złogi rozwijały się znacznie szybciej i bardziej intensywnie u ryb zakażonych materiałem zakażonym BSE niż u ryb prowokowanych homogenatem mózgu zakażonym trzęsawką, przy czym liczne złogi były oporne na proteinazę K. Te podobne do płytek agregaty wykazywały kongofilię i dwójłomność w świetle spolaryzowanym, zgodne ze składnikiem podobnym do amyloidu. Neurodegeneracja i nieprawidłowe odkładanie się w mózgach ryb narażonych na działanie prionów, zwłaszcza BSE, budzą obawy dotyczące potencjalnego ryzyka dla zdrowia publicznego. Ponieważ akwakultura ryb jest ważnym gospodarczo przemysłem zapewniającym wysokobiałkowe odżywianie ludzi i innych gatunków ssaków, perspektywa skażenia ryb hodowlanych zakaźnym PrPSc ssaków lub choroby prionowej rozwijającej się w rybach hodowlanych jest alarmująca i wymaga dalszej oceny.


title: Pozaszpitalny gronkowiec złocisty oporny na metycylinę: co musimy wiedzieć?

text: Wspólnotowy gronkowiec złocisty oporny na metycylinę (CA-MRSA) stał się przedmiotem zaniepokojenia na całym świecie, w szczególności w USA. Do analizy pojawiania się i rozprzestrzeniania potrzebne są jasne definicje oparte na pochodzeniu epidemiologicznym w celu rozróżnienia między CA-MRSA, środowiskowym MRSA związanym z opieką zdrowotną i MRSA związanym z opieką zdrowotną (HA-MRSA). Chociaż jego rola w patogenezie jest obecnie przedmiotem dyskusji, zdolność do tworzenia leukocydyny Panton-Valentine jest związana z większością izolatów CA-MRSA z Ameryki Północnej i Europy. Większość izolatów CA-MRSA przypisywana jest do linii klonalnych innych niż HA-MRSA; istnieją jednak linie klonalne, z których zgłoszono zarówno HA-MRSA, jak i CA-MRSA (np. ST1, ST5, ST8 i ST22); CA-MRSA ST8 (USA300), który występuje najczęściej w USA, został w międzyczasie zgłoszony z Europy. CA-MRSA ST80 jest szeroko rozpowszechniony w Europie; ze względu na wyraźny fenotyp heterooporności na oksacylinę, do niezawodnego wykrywania zalecane są testy oparte na cefoksytynie. Jak dotąd infekcje CA-MRSA wydają się być znacznie rzadsze w Europie niż w USA, gdzie szczególnie narażeni są pacjenci o szczególnych predyspozycjach i niskim statusie społecznym.


title: Rosnąca zapadalność na pozaszpitalną atypową chorobę Clostridium difficile u dzieci.

text: Czterdziestu jeden dzieci z różnymi dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi zdiagnozowano zakażenia Clostridium difficile w ramach rutynowego badania przesiewowego trwającego 3 lata. Infekcja nie była podejrzewana przed badaniem przesiewowym. Każde dziecko zareagowało na leczenie metronidazolem z ustąpieniem objawów. Dane te sugerują, że choroba C difficile związana ze społecznością wzrasta i może powodować nietypową chorobę i prowadzić do błędnej diagnozy.


title: Clostridium difficile w żywności – niewinny przechodnia czy poważne zagrożenie?

text: Clostridium difficile jest krytycznie ważną przyczyną choroby u ludzi, zwłaszcza u osób hospitalizowanych. Trzy główne czynniki wzbudziły zaniepokojenie możliwością tego patogenu jako przyczyny chorób przenoszonych przez żywność: rosnące rozpoznanie zakażenia C. difficile związanego ze społecznością, ostatnie badania identyfikujące C. difficile w żywności zwierząt i żywności oraz podobieństwa w C. difficile izoluje się od zwierząt, żywności i ludzi. Oczywiste jest, że C. difficile można powszechnie znaleźć w żywności zwierząt i żywności w wielu regionach, a szczepy ważne w zakażeniach ludzi, takie jak rybotyp 027/NAP1/toksynotyp III i rybotyp 078/toksynotyp V, są często obecne. Jednak obecnie nie jest jasne, czy spożycie skażonej żywności może spowodować kolonizację lub infekcję. Wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi dotyczących roli C. difficile w biegunce pozaszpitalnej: jej źródło, gdy jest to zanieczyszczenie żywności, dawka zakaźna oraz związek między spożyciem skażonej żywności a chorobą. Znacząca rola tego patogenu w chorobach człowieka i jego potencjalne pojawienie się jako ważnego patogenu związanego ze społecznością wskazuje, że wymagana jest dokładna ocena różnych źródeł narażenia, w tym żywności, ale określenie potencjalnej roli żywności w zakażeniu C. difficile może być trudne.


title: Zróżnicowane występowanie Clostridium difficile w zintegrowanej hodowli świń.

text: Celem tego badania było porównanie częstości występowania Clostridium difficile (Cd) wśród różnych grup wiekowych i produkcyjnych świń w pionowo zintegrowanej operacji trzody chlewnej w Teksasie w 2006 r. oraz porównanie naszych izolatów z innymi izolatami zwierzęcymi i ludzkimi. Wyniki oparte są na 131 Cd izolatach ze 1008 próbek kału świń i próbek mięsa wieprzowego (ogólna częstość występowania 13%). Częstość występowania (liczba dodatnich/liczba przebadanych w typie produkcji) Cd była różna między grupami (P<or=0,001) i była najwyższa wśród prosiąt ssących 50,0% (61/122), a następnie 23,8% (34/143). ) dla loch w okresie laktacji i ścieków z porodówki, 8,4% (10/119) dla szkółki, 6,5% (4/62) dla produktów wieprzowych, 3,9% (15/382) dla tucznika i 3,9% (7/ 180) do hodowli knurów i loch. Spośród 131 izolatów 122 było pozytywnych w reakcji PCR dla obu genów toksyn A (tcdA) i B (tcdB), 129 izolatów miało delecję 39 par zasad w genie tcdC, 120 izolatów było toksynotypem V, a wszystkie 131 izolatów było pozytywny dla binarnego genu toksyny cdtB. Wszystkie izolaty były oporne na cefoksytynę, cyprofloksacynę i imipenem, podczas gdy wszystkie były wrażliwe na metronidazol, piperacylinę/tazobaktam, amoksycylinę/kwas klawulanowy i wankomycynę. Większość izolatów była oporna na klindamycynę; oporny lub pośredni na ampicylinę; i wrażliwe na tetracyklinę i chloramfenikol. Wystąpiła zwiększona (P</=0,001) liczba izolatów w okresie od września do lutego w porównaniu z marcem do sierpnia.


title: Skuteczność środków czyszczących na C difficile

text: CEL Przeanalizowanie dowodów skuteczności produktów stosowanych do czyszczenia środowiskowego lub ręcznego w odniesieniu do częstości występowania biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD). JAKOŚĆ DOWODÓW Przeszukano MEDLINE, EMBASE oraz bazę danych przeglądów systematycznych Cochrane w poszukiwaniu artykułów odnoszących się do skuteczności środków czyszczących przeciwko C difficile lub badań z wynikami związanymi z odsetkiem CDAD. Dowody były na poziomie II. GŁÓWNE PRZESŁANIE Minimalizacja występowania CDAD na oddziałach rehabilitacji geriatrycznej jest niezbędna do osiągnięcia celów poprawy funkcjonowania pacjenta i niezależności przy wypisie ze szpitala. Dbałość o kontrolę środowiska C difficile i jej przetrwalników przez pracowników służby zdrowia i odwiedzających pacjentów jest ważną strategią prewencji wtórnej. WNIOSEK Środki uwalniające chlor są bardziej skuteczne niż detergenty w zabijaniu zarodników wytwarzanych przez C difficile. Nie są dostępne żadne dowody poziomu I, aby ustalić, czy stosowanie środków uwalniających chlor ma wpływ na wskaźniki CDAD. Mycie rąk jest obecnie zalecaną strategią ograniczania przenoszenia C difficile. Żele alkoholowe nie dezaktywują zarodników C difficile; jednak zwiększone stosowanie alkoholowego żelu do rąk nie wiązało się z wyższymi wskaźnikami CDAD. Życiorys OBIEKT Sprawdza, czy chodzi o produkty, które są wykorzystywane w czystośrodowisku, a także o skuteczność działania sieci na wypadek wystąpienia biegunki wywołanej przez Clostridium difficile (DDCD). JAKOŚĆ PREUVES W konsultacjach MEDLINE, EMBASE i Cochrane Database of Systematic Reviews, w których przechowuje się artykuły dotyczące skuteczności agentów netto w odniesieniu do problemów z problematyką etiud dotyczących pytań dotyczących DDCD. Les preuves étaient de niveau II. PRZEKAZ GŁÓWNY Redukcja incydentów DDCD w jednostkach adaptacyjnych dotyczących stanu faktycznego jest niezbędna w celu uzyskania funkcji i niezależności pacjentów w przypadku powrotu do społeczności. Pour les intervenants et pour les visiteurs des patient, le contrôle du C difficile et de ses spores dans l’environnement est primordial comme stratégie de prevention secondaire. Les agentów qui librerent du chlore sont plus efficaces que les detergents pour tuer les spores du C difficile. Il n’existe pas de preuves de niveau I indiquant que l’utilisation d’agents libérant du chlore influence les taux de DDCD. Le lavage des mains est la stratégie présentement recommandée pour réduire la transmission du C difficile. Les gels d’alcool n’inactive pas les spores du C difficile; toutefois, une usage accrue de gels d’alcool n’a pas entraîné d’augmentation du taux de DDCD.


title: Clostridium difficile w sprzedaży detalicznej produktów mięsnych, USA, 2007 r.

text: Aby określić obecność Clostridium difficile, pobraliśmy próbki gotowanych i niegotowanych produktów mięsnych sprzedawanych w Tucson w Arizonie. Czterdzieści dwa procent zawierało toksynogenne szczepy C. difficile (rybotyp 078/toksynotyp V [73%] lub 027/toksynotyp III [pokrewne NAP1 lub NAP1; 27%]). Wyniki te wskazują, że produkty spożywcze mogą odgrywać rolę w międzygatunkowej transmisji C. difficile.


title: Wykrywanie i charakterystyka Clostridium difficile u kurczaków w sprzedaży detalicznej.

text: CELE: Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu oceny częstości występowania zakażenia Clostridium difficile u kurczaków w sprzedaży detalicznej. METODY I WYNIKI: Udka, udka i skrzydełka kurczaka zostały zakupione przy użyciu znormalizowanej metody w punktach sprzedaży detalicznej w Ontario w Kanadzie. Hodowlę selektywną zastosowano do jakościowego i ilościowego wykrywania C. difficile. Clostridium difficile wyizolowano z 26/203 (12,8%) próbek kurcząt; 10/111 (9,0%) ud, 13/72 (18%) skrzydeł i 3/20 (15%) nóg (P = 0,19). Wszystkie izolaty były rybotypem 078, szczepem powiązanym ze zwierzętami spożywczymi i potencjalnie chorobami społecznościowymi u ludzi. Wszystkie pozytywne próbki były pozytywne tylko w hodowli wzbogaconej. WNIOSKI: Clostridium difficile można znaleźć stosunkowo powszechnie w detalicznym mięsie drobiowym, aczkolwiek na niskim poziomie. ZNACZENIE I WPŁYW BADANIA: Jest to pierwsze badanie opisujące C. difficile w mięsie kurczaka. Zanieczyszczenie mięsa szczepami C. difficile związanymi z infekcjami u ludzi budzi obawy o żywność jako źródło infekcji C. difficile. W tym momencie znaczenie skażenia żywności jest całkowicie niejasne, ale żywność należy zbadać jako źródło infekcji.


title: Staphylococcus aureus oporny na metycylinę (MRSA) u zwierząt produkcyjnych.

text: Do niedawna doniesienia na temat gronkowca złocistego opornego na metycylinę (MRSA) u zwierząt produkujących żywność ograniczały się głównie do okazjonalnego wykrycia zapalenia wymienia u bydła mlecznego. Jednak od 2005 r. odnotowano, że klon MRSA, CC398, kolonizował świnie, cielęta cielęce i kurczęta brojlery oraz zarażał krowy mleczne. Wiele aspektów jego występowania u świń pozostaje niejasnych. U innych zwierząt hodowlanych zdolność kolonizacyjna i stan rezerwuaru nadal wymagają wyjaśnienia. MRSA CC398 wykryto również w mięsie, ale podobnie jak w przypadku innych MRSA, ryzyko, jakie to stwarza, jest nieco niejasne. Obecnie najbardziej niepokojącym aspektem MRSA CC398 wydaje się być jego zdolność do rozprzestrzeniania się na ludzi. Może to skomplikować środki kontroli MRSA w opiece zdrowotnej ludzi, zmuszając do badań nad czynnikami ryzyka i drogami transmisji. Chociaż zakażenia MRSA CC398 są znacznie rzadziej zgłaszane niż nosicielstwo, wymagane jest dokładniejsze zbadanie jego potencjału patogennego. Co więcej, pochodzenie i ewolucja tego klonu pozostają nieznane.


title: Odporny na metycylinę szczep ST398 Staphylococcus aureus (MRSA) jest obecny u trzody chlewnej w Środkowym Zachodzie USA

text: Tło Ostatnie badania wykazały, że wielu hodowców trzody chlewnej i trzody chlewnej w Holandii i Kanadzie jest skolonizowanych przez MRSA. Jednak żadne badania do tej pory nie dotyczyły przenoszenia MRSA wśród świń i hodowców świń w Stanach Zjednoczonych (USA). Metody Pobraliśmy próbki z nozdrzy 299 świń i 20 robotników z dwóch różnych systemów produkcyjnych w Iowa i Illinois, obejmujących około 87 000 żywych zwierząt. Izolaty MRSA typowano za pomocą elektroforezy w żelu pulsacyjnym (PFGE) przy użyciu enzymów restrykcyjnych SmaI i EagI oraz przez typowanie sekwencji w wielu locus (MLST). PCR zastosowano do określenia typu SCCmec i obecności genu pvl. Wyniki W tym badaniu pilotażowym ogólna częstość występowania MRSA u świń wyniosła 49% (147/299) i 45% (9/20) wśród robotników. Częstość występowania nosicielstwa MRSA wśród świń systemu produkcyjnego A różniła się w zależności od wieku, od 36% (11/30) u dorosłych świń do 100% (60/60) zwierząt w wieku 9 i 12 tygodni. Przewaga wśród pracowników systemu produkcyjnego A wynosiła 64% (9/14). MRSA nie był izolowany od świń lub pracowników systemu produkcyjnego B. Badane izolaty nie były typowalne przez PFGE, gdy stosowano SmaI, ale trawienie EagI ujawniło, że izolaty były klonalne i nie były spokrewnione z powszechnymi typami ludzkimi w Iowa (USA100, USA300 i USA400). MLST udokumentowało, że izolaty były ST398. Wnioski Wyniki te pokazują, że kolonizacja świń przez MRSA była bardzo powszechna w jednym systemie produkcji świń w środkowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych, co sugeruje, że zwierzęta rolnicze mogą stać się ważnym rezerwuarem tej bakterii. Szczep ST398 MRSA był jedynym udokumentowanym szczepem na tej farmie. Dalsze badania dotyczą wskaźników nosicielstwa w dodatkowych gospodarstwach.


title: Izolacja i charakterystyka szczepów gronkowca złocistego odpornego na metycylinę z mięsa Louisiana Retail Meats

text: Zbadaliśmy występowanie gronkowca złocistego i gronkowca złocistego opornego na metycylinę (MRSA) w 120 próbkach mięsa w sprzedaży detalicznej z 30 sklepów spożywczych w Baton Rouge w Los Angeles. Szczepy S. aureus pobrano z 45,6% próbek wieprzowych i 20% próbek wołowiny, natomiast szczepy MRSA wyizolowano z sześciu próbek mięsa (pięć próbek wieprzowych i jedną wołową). Izolaty MRSA należały do dwóch typów szczepów (klonów), jeden niosący leukocydynę Panton-Valentine i należący do elektroforezy żelowej w polu pulsacyjnym typu USA300, a drugi należący do USA100.


title: Skuteczność wcierania do rąk na bazie alkoholu do usuwania zarodników Clostridium difficile z rąk.

text: TŁO: Preparaty do wcierania rąk na bazie alkoholu (ABHR) są skutecznym sposobem zmniejszenia przenoszenia patogenów bakteryjnych. Alkohol nie jest skuteczny przeciwko zarodnikom Clostridium difficile. Zbadaliśmy retencję zarodników C. difficile na rękach ochotników po zastosowaniu ABHR i późniejsze przeniesienie tych zarodników poprzez kontakt fizyczny. METODY: Nietoksygenne zarodniki C. difficile zostały rozsiane na gołych dłoniach 10 ochotników. Użycie 3 ABHR i mycie wodą z mydłem chlorheksydynowym porównano z samym nacieraniem zwykłą wodą w celu usunięcia zarodników C. difficile. Hodowle dłoni przeprowadzono przed i po odkażaniu rąk metodą stemplowania płytek. Zdolność przenoszenia C. difficile po zastosowaniu ABHR była testowana przez podanie każdemu ochotnikowi ręki niezaszczepionemu ochotnikowi. WYNIKI: Pocieranie zwykłą wodą zmniejszyło liczbę kultur dłoniowych o średnią (+/- odchylenie standardowe [SD]) 1,57 +/- 0,11 log10 jednostek tworzących kolonie (CFU) na cm2, a wartość tę ustalono jako punkt zerowy dla inne produkty. W porównaniu z myciem wodą, mycie mydłem chlorheksydynowym zmniejszyło liczbę zarodników o średnią (+/- SD) 0,89 +/- 0,34 log10 CFU na cm2; wśród ABHR, Isagel odpowiadał za redukcję o 0,11 +/- 0,20 log10 CFU na cm2 (P = 0,005), Endure za redukcję o 0,37 +/- 0,42 log10 CFU na cm2 (P = 0,010), a Purell na redukcja o 0,14 +/- 0,33 log10 CFU na cm2 (P = 0,005). Nie było statystycznie istotnych różnic między redukcjami osiągniętymi przez ABHR; tylko Endure wykazał redukcję statystycznie różną od redukcji w przypadku pocierania kontrolnego wody (P = 0,040). Po zastosowaniu ABHR, uścisk dłoni przeniósł średnio 30% resztkowych zarodników C. difficile na ręce biorców. WNIOSKI: Mycie rąk mydłem i wodą jest znacznie skuteczniejsze w usuwaniu zarodników C. difficile z rąk ochotników niż ABHR. Resztki zarodników są łatwo przenoszone przez uścisk dłoni po zastosowaniu ABHR.