title: Spożycie owoców i warzyw oraz śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny: analiza dawka-odpowiedź.

text: TŁO: Związek między spożyciem owoców i warzyw (FV) a ogólną śmiertelnością rzadko był badany w dużych badaniach kohortowych. Ustalenia z nielicznych dostępnych badań są niespójne. CEL: Celem było zbadanie zależności dawka-odpowiedź między spożyciem FV a śmiertelnością, zarówno pod względem czasu, jak i wskaźnika, w dużej prospektywnej kohorcie szwedzkich mężczyzn i kobiet. PROJEKT: Spożycie FV zostało ocenione za pomocą samodzielnie podanego kwestionariusza w kohorcie populacyjnej 71 706 uczestników (38 221 mężczyzn i 33 485 kobiet) w wieku 45-83 lat. Przeprowadziliśmy analizę odpowiedzi na dawkę, aby ocenić 10-te różnice centylowe przeżycia (PD) za pomocą regresji Laplace'a i oszacowane HR za pomocą regresji Coxa. WYNIKI: W ciągu 13 lat obserwacji w kohorcie odnotowano 11 439 zgonów (6803 mężczyzn i 4636 kobiet). W porównaniu z 5 porcjami FV/d, mniejsze spożycie stopniowo wiązało się z krótszym przeżyciem i wyższymi wskaźnikami śmiertelności. Osoby, które nigdy nie spożywały FV, żyły o 3 lata krócej (PD: -37 miesięcy; 95% CI: -58, -16 miesięcy) i miały o 53% wyższą śmiertelność (HR: 1,53; 95% CI: 1,19; 1,99) niż wcześniej ci, którzy spożyli 5 porcji FV/d. Rozważenie osobno owoców i warzyw wykazało, że osoby, które nigdy nie spożywały owoców, żyły o 19 miesięcy krócej (PD: -19 miesięcy; 95% CI: -29, -10 miesięcy) niż ci, którzy jedli 1 owoc/dzień. Uczestnicy, którzy spożywali 3 warzywa dziennie, żyli o 32 miesiące dłużej niż ci, którzy nigdy nie spożywali warzyw (PD: 32 miesiące; 96% CI: 13, 51 miesięcy). WNIOSEK: Spożycie FV <5 porcji dziennie wiąże się z coraz krótszym przeżyciem i wyższymi wskaźnikami śmiertelności. Szwedzka kohorta mammograficzna i kohorta szwedzkich mężczyzn zostały zarejestrowane na stronie clinicaltrials.gov, odpowiednio, jako NCT01127698 i NCT01127711.


title: Randomizowane kontrolowane badanie nad przeciwzapalnym działaniem kurkuminy u pacjentów z przewlekłymi powikłaniami skórnymi wywołanymi iperytem siarkowym.

text: Wstęp: Przewlekłe powikłania skórne, takie jak świąd, należą do bardzo częstych skarg pacjentów narażonych na iperyt (SM). W niniejszym badaniu zbadano wpływ kurkuminy na biomarkery stanu zapalnego w surowicy i ich związek z nasileniem świądu i jakością życia (QoL). METODY: Była to randomizowana, podwójnie ślepa próba z udziałem 96 irańskich weteranów płci męskiej (w wieku 37-59 lat) cierpiących na przewlekłe świądowe zmiany skórne wywołane SM. Pacjenci byli losowo przydzielani do kurkuminy (1 g/d, n = 46) lub placebo (n = 50) na cztery tygodnie. Stężenia interleukin 6 (IL-6) i 8 (IL-8) w surowicy wraz z wysokowrażliwym białkiem C-reaktywnym (hs-CRP) i peptydem związanym z genem kalcytoniny (CGRP) mierzono na początku i na końcu test. Ocenę nasilenia świądu przeprowadzono za pomocą wskaźnika świądu i QoL za pomocą wskaźnika jakości życia dermatologii (DLQI). WYNIKI: IL-8 i hs-CRP w surowicy były znacząco obniżone w obu grupach, ale stopień redukcji był większy w grupie kurkuminy (P < 0,001). CGRP w surowicy zmniejszyło się tylko w grupie kurkuminy (P < 0,001). Nie zaobserwowano istotnych zmian w surowicy IL-6. Wystąpiły istotne korelacje między zmianami CGRP i IL-6 (P = 0,011) oraz między zmianami DLQI i IL-8 (P = 0,026) w grupie kurkuminy. W grupie kurkuminy zmiany stężenia IL-8 w surowicy stwierdzono jako istotny predyktor wyników DLQI (p = 0,026), ale żadna ze zmiennych niezależnych nie mogła przewidzieć wyników świądu. WNIOSKI: Suplementacja kurkuminą skutecznie łagodzi stany zapalne u pacjentów cierpiących na przewlekłe powikłania skórne wywołane SM. To działanie przeciwzapalne może tłumaczyć obserwowane złagodzenie świądu i poprawę QoL przez ten fitochemik.


title: Leki rozwiązłe w porównaniu z lekami selektywnymi (rozwiązłość może być zaletą)

text: Wprowadzenie Słowo selektywność opisuje zdolność leku do wpływania na określoną populację komórek, a nie na inne. Jako część obecnego stanu wiedzy w poszukiwaniu nowych środków terapeutycznych, właściwość selektywności jest sposobem działania, który uważa się za wysoce pożądany. W związku z tym rośnie aktywność w tej dziedzinie badań. Selektywność jest ogólnie wartościową właściwością leku, ponieważ lek o wysokiej selektywności może mieć dramatyczny efekt, gdy istnieje pojedynczy czynnik, który może być skierowany przeciwko odpowiedniemu czynnikowi molekularnemu zaangażowanemu w patogenezę choroby. Przykładem jest przewlekła białaczka szpikowa (CML). CML ma specyficzną anomalię chromosomową, chromosom Filadelfia, która prowadzi do pojedynczego genu, który wytwarza nieprawidłowe białko. Dyskusja Istnieje coraz większa wiedza na temat mechanizmów komórkowych kontrolujących etiologię i patogenezę chorób. To zrozumienie zarówno umożliwia, jak i motywuje rozwój leków, które indukują określone działanie w wybranej populacji komórek; tj. leczenie ukierunkowane. W związku z tym opracowywane są leki, które mogą celować w różne cele molekularne zaangażowane w procesy patologiczne/patogenetyczne lub szlaki transdukcji sygnału. Jednak w większości przypadków choroby wiążą się z wieloma nieprawidłowościami. Choroba może być powiązana z więcej niż jednym dysfunkcyjnym białkiem i mogą one być ze sobą niezrównoważone. Podobnie lek może silnie celować w białko, które dzieli podobną domenę aktywną z innymi białkami. Lek może również być ukierunkowany na plejotropowe cytokiny lub inne białka pełniące funkcje wielofizjologiczne. W ten sposób można jednocześnie wpływać na wiele normalnych szlaków komórkowych. Długoletnie doświadczenie z lekami rzekomo przeznaczonymi tylko do jednego celu, ale które nieuchronnie wiążą się z innymi efektami funkcjonalnymi, odkrywa fakt, że celowanie molekularne nie jest bezbłędne z medycznego punktu widzenia. Podsumowanie Uważamy, że idealnym lekiem może być taki, którego skuteczność opiera się nie na hamowaniu jednego celu, ale raczej na przywracaniu równowagi kilku białek lub zdarzeń, które przyczyniają się do etiologii, patogenezy i progresji chorób, tj. w efekcie rozwiązły narkotyk. Najlepiej byłoby, gdyby można było to zrobić przy minimalnym stężeniu leku, skutki uboczne można by zminimalizować. Konsekwencją tego argumentu jest to, że rosnący zapał do badania prawdziwie selektywnych leków może być nierozważny, gdy rozważa się całość odpowiedzi; oraz że kosztowne techniki przesiewowe stosowane do ich wykrycia mogą być nieefektywne zarówno pod względem medycznym, jak i finansowym.


title: Od egzotycznej przyprawy do nowoczesnego narkotyku?

text: Globalne zapotrzebowanie na bardziej przystępne cenowo leki i obawy związane z skutkami ubocznymi powszechnie stosowanych leków ponownie skupiają zainteresowanie na wschodnich tradycyjnych lekach, zwłaszcza indyjskich i chińskich.


title: Fenole roślinne jako wiodące leki – czego brakuje?

text: Fenole o niskiej masie cząsteczkowej pochodzenia roślinnego są niewątpliwie semiochemikaliami, chociaż nie wszystkie z nich można łatwo zaklasyfikować jako typowe allelochemikalia, które bezpośrednio wpływają na uwalnianie. Wybraliśmy i zbadaliśmy tę konkretną klasę metabolitów wtórnych, która łączy wysoką reaktywność chemiczną z wewnętrzną biokompatybilnością i powinowactwem do różnych celów molekularnych uzyskanym w wyniku ewolucji, ponieważ ich przydatność jako potencjalnych związków wiodących w chemii medycznej wydaje się wysoka, ale stosunkowo niezbadana. W szczególności fenole roślinne mogą być postrzegane jako biblioteka produktów naturalnych, która zawiera uprzywilejowane rusztowania, o czym świadczą przykłady fenoli endogennych, fitochemikaliów zawierających arylowe grupy hydroksylowe oraz fenolowych leków syntetycznych. Postuluje się, że zastosowanie narzędzi biochemo-informatycznych do takiej biblioteki może być pomocne w wyłonieniu nowych kandydatów na leki, a także w walidacji zgodności ADMET i przydatności starych. Po krótkim przeglądzie różnorodności strukturalnej reprezentowanej przez fenole roślinne, skupiamy się na związkach, które albo mają oczywiste znaczenie dietetyczne, albo bogatą historię badań farmakologicznych, albo jedno i drugie. Widać, że poza rosnącym wykorzystaniem fitochemikaliów w suplementach diety, w tej kategorii produktów naturalnych obserwuje się powolny postęp badań klinicznych w kierunku rejestracji nowych leków. Takie marnotrawstwo zasobów na drodze przekształcania materiałów odnawialnych w produkty zaawansowane technologicznie/o wysokiej wartości mające na celu poprawę opieki zdrowotnej jest godne ubolewania i powinno zostać zreformowane w imię zrównoważonego rozwoju. Próbujemy odpowiedzieć na pytanie, dlaczego popularne fenole roślinne o ugruntowanych właściwościach zdrowotnych i dość dobrze poznanej farmakologii molekularnej (takie jak: katechiny, kurkumina, resweratrol, kwercetyna i jej glikozydy, genisteina, sylimaryna) mają trudności z uzyskaniem zarejestrowanego leku, a nawet poziomu IND .


title: Rola hormezy w wydłużaniu życia poprzez ograniczenie diety.

text: Poziom ograniczeń pokarmowych, który skutkuje przedłużeniem życia i opóźnionym starzeniem się u gryzoni, zwiększa również ich zdolność do radzenia sobie z silnymi stresorami. Co więcej, ten poziom ograniczenia dietetycznego (DR) prowadzi do niewielkiego wzrostu dziennego szczytowego stężenia wolnego kortykosteronu w osoczu, co silnie wskazuje na DR jako stresor o niskiej intensywności. Odkrycia te sugerują, że hormesis odgrywa rolę w przedłużających życie i przeciwdziałających starzeniu się DR. Rozważa się dowody za i przeciw tej możliwości i stwierdza się, że hormesis odgrywa ważną rolę.


title: Długość życia. Allostatyczny ładunek ograniczeń dietetycznych.

text: Ograniczenie spożycia pokarmu o 10-50% ad libitum w przeliczeniu na jednostkę masy lub wartości energetycznej może przedłużyć życie wielu różnych gatunków i zapobiegać lub opóźniać choroby związane z wiekiem. Niniejszy przegląd pokrótce podsumowuje dane opisujące trajektorie śmiertelności populacji różnych gatunków utrzymywanych na ograniczonej diecie, aby zapewnić wgląd w skutki niedoboru składników odżywczych na różne elementy procesu starzenia. Następnie omówię szereg ważnych badań, które dotyczyły pytania, czy to brak kalorii i/lub określonych składników odżywczych determinuje długowieczność odpowiedzi na restrykcje dietetyczne. Na koniec dokonam przeglądu dowodów na hormesis jako bezpośredni mechanizm leżący u podstaw wpływu restrykcji dietetycznych na długość życia. Podsumowując, obecnie dostępne dane demograficzne sugerują, że ograniczenia dietetyczne mogą zarówno spowolnić postępującą akumulację uszkodzeń komórkowych związanych z wiekiem, jak i zwiększyć zdolność organizmów do radzenia sobie z nieodwracalnymi uszkodzeniami. Ograniczenie podstawowych składników odżywczych oraz kalorii może wpłynąć na długość życia, być może w sposób specyficzny dla gatunku. Hormesis, czyli ewolucyjnie zachowana rutynowa reakcja na stres, zapewniająca ochronę przed szeroką gamą (innych) zagrożeń w odpowiedzi na niski poziom stresu, z dużym prawdopodobieństwem przyczyni się do korzystnych skutków zdrowotnych ograniczenia diety. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Metionina jako donor grup metylowych w syntezie lipidów otoczki Mycobacterium avium i jej hamowanie przez DL-etioninę, D-norleucynę i DL-n...

text: Radioaktywność 3H-metylometioniny została szybko włączona do powierzchniowych lipidów Mycobacterium avium. Reakcja transmetylacji była skutecznie hamowana przez DL-etioninę, D-norleucynę i DL-norleucynę. Struktura zewnętrznej warstwy otoczki M. avium była głęboko zmieniona u bakterii traktowanych DL-norleucyną.


title: Mechanizmy ksenohormezy leżące u podstaw chemoprewencyjnego działania niektórych fitochemikaliów dietetycznych.

text: Wykazano, że szeroka gama fitochemikaliów obecnych w naszej diecie, w tym owoce, warzywa i przyprawy, ma szeroki zakres korzystnych dla zdrowia właściwości. Cytoochronne i regenerujące efekty dietetycznych fitochemikaliów prawdopodobnie wynikają z modulacji kilku odrębnych komórkowych szlaków transdukcji sygnału. Wiele dietetycznych fitochemikaliów, które są syntetyzowane jako metabolity wtórne, działa jako toksyny, czyli „fitoaleksyny”, a zatem chronią rośliny przed owadami i innymi szkodliwymi organizmami oraz stresami. Jednak w stosunkowo niskich dawkach spożywanych przez ludzi i inne ssaki, te same toksyczne substancje pochodzenia roślinnego, co łagodne stresory, aktywują adaptacyjną sygnalizację odpowiedzi komórkowej, nadając odporność na stres i inne korzyści zdrowotne. Zjawisko to nazwano ksenohormezą. Niniejszy przegląd podkreśla mechanizmy ksenohormezy leżące u podstaw chemoprewencyjnych efektów niektórych dietetycznych chemoprewencyjnych fitochemikaliów, ze szczególnym uwzględnieniem jądrowego czynnika transkrypcyjnego erytroid 2p45 (NF-E2) związanego z czynnikiem 2 (Nrf2) jako kluczowym graczem. © 2011 Nowojorska Akademia Nauk.


title: Leczenie starzenia się: postęp w kierunku naśladowania ograniczeń dietetycznych

text: W ciągu ostatniej dekady biogerontolodzy pracowali nad zrozumieniem biologicznych podstaw procesu starzenia, badając geny i szlaki sygnałowe, które go regulują. Ale w zeszłym roku nastąpił przełom w innym kierunku: w kierunku terapii, które mogą spowolnić starzenie się, naśladując skutki restrykcji dietetycznych.


title: Definicja hormezy

text: Hormeza jest terminem używanym przez toksykologów w odniesieniu do dwufazowej odpowiedzi na dawkę na czynnik środowiskowy charakteryzującej się niską dawką stymulacji lub korzystnym efektem i wysoką dawką działania hamującego lub toksycznego. W biologii i medycynie hormezę definiuje się jako adaptacyjną odpowiedź komórek i organizmów na umiarkowany (zwykle przerywany) stres. Przykłady obejmują niedokrwienie wstępne, ćwiczenia, ograniczenie energii w diecie i ekspozycję na niskie dawki niektórych fitochemikaliów. Ostatnie odkrycia wyjaśniły komórkowe szlaki sygnałowe i mechanizmy molekularne, które pośredniczą w odpowiedziach hormetycznych, które zazwyczaj obejmują enzymy, takie jak kinazy i deacetylazy, oraz czynniki transkrypcyjne, takie jak Nrf-2 i NF-κB. W rezultacie komórki zwiększają produkcję białek cytoprotekcyjnych i regenerujących, w tym czynników wzrostu, enzymów fazy 2 i antyoksydacyjnych oraz białek opiekuńczych. Lepsze zrozumienie mechanizmów hormezy na poziomie komórkowym i molekularnym prowadzi do nowych podejść do zapobiegania i leczenia wielu różnych chorób.


title: Ksenohormesis: wyczuwanie chemicznych wskazówek innych gatunków

text: Wiele cząsteczek roślinnych oddziałuje z kluczowymi regulatorami fizjologii ssaków i moduluje je w sposób korzystny dla zdrowia, ale dlaczego? Proponujemy, że heterotrofy (zwierzęta i grzyby) są w stanie wyczuć sygnały chemiczne syntetyzowane przez rośliny i inne autotrofy w odpowiedzi na stres. Te wskazówki zapewniają wcześniejsze ostrzeżenie o pogarszających się warunkach środowiskowych, umożliwiając heterotrofom przygotowanie się na przeciwności, gdy warunki są nadal sprzyjające.


title: Złożoność odpowiedzi na stres cieplny u roślin.

text: Rośliny wyewoluowały różne reakcje na podwyższone temperatury, które minimalizują uszkodzenia i zapewniają ochronę homeostazy komórkowej. Pojawiły się nowe informacje na temat struktury i funkcji białek stresu cieplnego i białek opiekuńczych. Jednocześnie analiza transkryptomu Arabidopsis ujawniła udział w termotolerancji czynników innych niż klasyczne geny reagujące na stres cieplny. Ostatnie doniesienia sugerują, że zarówno hormony roślinne, jak i reaktywne formy tlenu również przyczyniają się do sygnalizacji stresu cieplnego. Ponadto rosnąca liczba mutantów, które mają zmienioną tolerancję termiczną, poszerzyła naszą wiedzę na temat złożoności reakcji roślin na stres cieplny.


title: Wspólne sygnały i potencjał szpiegostwa filogenetycznego roślin i zwierząt.

text: Do niedawna badania i zrozumienie mechanizmów sygnalizacji i odpowiedzi roślin i zwierząt rozwijały się niezależnie. Ostatnie prace biochemiczne i molekularne przynoszą coraz większą listę elementów zaangażowanych w reakcje na bodźce biotyczne i abiotyczne, które są bardzo podobne w różnych królestwach. Niektóre z bardziej interesujących przykładów obejmują reakcje na zranienie, w których pośredniczą prostaglandyny/oktadekanoidy, systemy sygnalizacji oparte na steroidach i mechanizmy rozpoznawania patogenów. Niektóre z tych podobieństw prawdopodobnie reprezentują konwergencję ewolucyjną; inne mogą być przodkami roślin i zwierząt. Ekologiczne i ewolucyjne implikacje takiego nakładania się obejmują istnienie patogenów, które mogą powodować choroby u roślin i zwierząt, zdolność roślinożerców do manipulowania reakcjami roślin, uzurpację mechanizmów i genów mikrobiologicznych przez zwierzęta roślinożerne i rośliny, ewolucję mechanizmów obronnych roślin wykorzystujących wspólne sygnały w zwierzęta i lecznicze zastosowanie roślin przez ludzi. Badanie porównawcze mechanizmów sygnalizacyjnych i reakcji wykorzystywanych przez rośliny, zwierzęta i drobnoustroje dostarcza nowych i użytecznych informacji na temat ekologii i ewolucji interakcji w różnych królestwach.


title: Ksenohormesis: korzyści zdrowotne wynikające z eonu ewolucji reakcji roślin na stres

text: Ksenohormesis to biologiczna zasada, która wyjaśnia, w jaki sposób rośliny zestresowane środowiskowo wytwarzają związki bioaktywne, które mogą zapewnić odporność na stres i korzyści w zakresie przeżycia zwierzętom, które je spożywają. Zwierzęta mogą przejmować się produktami wyrafinowanej reakcji roślin na stres, która wyewoluowała w wyniku ich stacjonarnego trybu życia. Czynniki wywołujące reakcję roślin na stres można rozsądnie wykorzystać do maksymalizacji wydajności prozdrowotnych związków roślinnych. Ksenohormetyczne związki roślinne mogą, po spożyciu, poprawić długowieczność i sprawność poprzez aktywację komórkowej odpowiedzi stresowej zwierzęcia i mogą być stosowane w odkrywaniu leków, produkcji leków i wzbogacaniu diety.


title: Niespecyficzne modyfikacje białek poprzez fitochemiczną reakcję szoku cieplnego dla samoobrony

text: Zgromadzone dowody wskazują, że niektóre fitochemikalia mają korzystny wpływ na zdrowie człowieka. Ostatnio wiele badań mechanistycznych ujawniło, że bezpośrednie interakcje między fitochemikaliami a białkami funkcjonalnymi odgrywają istotną rolę w wykazywaniu ich bioaktywności. Uważa się jednak, że ich selektywność wiązania z cząsteczkami biologicznymi jest niższa ze względu na ich małe i proste struktury. W tym badaniu odkryliśmy, że zerumbone, bioaktywny seskwiterpen, wiąże się z licznymi białkami z niewielką selektywnością. Podobnie do białek denaturowanych termicznie, zmodyfikowane zerumbonem białka były rozpoznawane przez białko szoku cieplnego 90, konstytutywne białko opiekuńcze, prowadzące do indukcji białka szoku cieplnego zależnego od czynnika szoku cieplnego 1 w komórkach wątrobiaka myszy hepa1c1c7. Ponadto doustne podawanie tego fitochemicznego podwyższało ekspresję białka szoku cieplnego w wątrobach szczurów Sprague-Dawley. Co ciekawe, wstępne traktowanie zerumbonem nadało termooporny fenotyp komórkom hepa1c1c7, a także nicieniom Caenorhabditis elegans. Należy również zauważyć, że kilka fitochemikaliów o wyższej hydrofobowości lub elektrofilowości, w tym izotiocyjanian fenetylu i kurkumina, wyraźnie indukowało białka szoku cieplnego, podczas gdy większość testowanych składników odżywczych nie. Wyniki te sugerują, że niespecyficzne modyfikacje białek przez ksenobiotyczne fitochemikalia powodują łagodny proteostres, wywołując w ten sposób odpowiedź na szok cieplny i prowadząc do wzmocnienia systemów kontroli jakości białek. Uznaliśmy te bioaktywności za ksenohormezę, mechanizm adaptacji do ksenobiotycznych stresów chemicznych. Reakcja na szok cieplny przez fitochemikalia może być podstawowym mechanizmem leżącym u podstaw ich różnych bioaktywności.


title: Postępowanie w pokrzywce dziecięcej: aktualna wiedza i praktyczne zalecenia.

text: Pokrzywka, definiowana przez obecność bąbli i/lub obrzęku naczynioruchowego, jest częstym schorzeniem u dzieci, skłaniającym rodziców do konsultacji z lekarzem. W celu skutecznego leczenia należy wziąć pod uwagę cechy pediatryczne, dotyczące identyfikacji wyzwalających czynników i terapii farmakologicznej. Niniejszy przegląd systematycznie omawia obecnie najlepsze dostępne dowody dotyczące spontanicznej ostrej i przewlekłej pokrzywki, a także fizycznych i innych typów pokrzywki u dzieci. Rozważa się potencjalne przyczyny leżące u podstaw, a mianowicie infekcje, nadwrażliwość pokarmową i lekową, autoreaktywność i stany autoimmunologiczne lub inne oraz wywołujące bodźce, wraz z praktycznymi zaleceniami dotyczącymi konkretnych metod diagnostycznych. Leki przeciwhistaminowe II generacji są podstawą leczenia farmakologicznego mającego na celu złagodzenie objawów, które wymaga dostosowania dawki do stosowania w pediatrii. Omawiane są również inne interwencje terapeutyczne. Ponadto zwraca się uwagę na niezaspokojone potrzeby, mające na celu promowanie badań w populacji pediatrycznej, których ostatecznym celem jest skuteczne leczenie pokrzywki dziecięcej.


title: Nadwrażliwość Anisakis simplex jest związana z przewlekłą pokrzywką na obszarach endemicznych.

text: Wstęp: Przewlekła pokrzywka (CU) może dotyczyć do 1% populacji ogólnej. Nadwrażliwość na Anisakis simplex jest częsta na obszarach, gdzie spożywa się surowe ryby, a alergia na A. simplex stanowi istotną przyczynę ostrej pokrzywki. Oceniliśmy możliwy związek między CU i A. simplex uczuleniem na obszarze, gdzie ryby marynowane są bardzo często spożywane. METODY: Poszukiwano dokładnej historii CU u 919 osób dorosłych widzianych w Centrum Alergii w Bari. Pacjenci CU i 187 osób z grupy kontrolnej zostali poddani punktowym testom skórnym z handlowym ekstraktem A. simplex, a reaktorom zalecono 6-miesięczną dietę wolną od surowych ryb. Respondenci byli śledzeni po kolejnych 3 miesiącach. WYNIKI: Spośród 919 pacjentów 213 (23%) spełniało kryteria CU, a 106/213 (49,7%) było uczulonych na A. simplex z istotną różnicą między pacjentami w wieku >65 lub <65 lat (56 vs 41%, odpowiednio; p < 0,05). Wszyscy pacjenci z nadwrażliwością na A. simplex byli stałymi konsumentami ryb marynowanych. W grupie kontrolnej bez CU częstość występowania uczulenia na A. simplex wynosiła 16% (p < 0,001). 6-miesięczny schemat diety doprowadził do zniknięcia pokrzywki w 82/106 przypadkach (77%) w porównaniu do 1/42 (2%) osób, które nie zmieniły swoich nawyków żywieniowych (p < 0,001). Wszystkie osoby nieodpowiadające na leczenie były uczulone na roztocza kurzu domowego. Spośród 75 respondentów, którzy byli obserwowani po 3 miesiącach, nawrót CU wystąpił u 88% osób, które ponownie wprowadziły surowe ryby, w porównaniu do 14% osób, które nadal były na diecie (p < 0,001). WNIOSEK: W rejonach, gdzie często spożywa się surowe lub marynowane ryby, nadwrażliwość A. simplex jest częstą przyczyną CU. Copyright © 2012 S. Karger AG, Bazylea.


title: Alergia na Anisakis simplex po zjedzeniu mięsa z kurczaka.

text: TŁO: Reakcje alergiczne na żywność mogą być wywoływane przez zanieczyszczenia wywołujące uczulenie. Wśród nich Anisakis simplex może powodować inwazję owoców morza, a objawy alergiczne (pokrzywka-obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja i astma) mogą wystąpić po spożyciu lub obchodzeniu się z chorymi rybami. Chociaż owoce morza są głównym źródłem zakażeń ludzi tym pasożytem, stwierdziliśmy objawy alergiczne u 8 pacjentów, u których wcześniej zdiagnozowano uczulenie typu simplex po zjedzeniu mięsa z kurczaka. Pasza dla kurczaków zwykle zawiera dużą ilość mączki rybnej, która może być skażona tym nicieniem. CEL: Celem naszych badań było ustalenie, czy białka pasożytów obecne w mięsie kurcząt mogą być odpowiedzialne za objawy zgłaszane przez te osoby. Metody: Przeprowadziliśmy testy in vivo (nakłucie, prowokacja oskrzelowa i podwójnie ślepa, kontrolowana placebo prowokacja z mięsem kurczaka) u tych 8 pacjentów. Przeprowadziliśmy immunoblotting przy użyciu surowic od 8 pacjentów i kontroli w celu wykrycia uczulenia A simplex. Zbadaliśmy również obecność białek A simplex w surowicach kurcząt żywionych mączką rybną oraz w innych surowicach kurcząt żywionych wyłącznie zbożami. Wykluczyliśmy uczulenie na inne nicienie kurze metodami serologicznymi. WYNIKI: Wszystkich 8 pacjentów prezentowało pozytywne ukłucie i wyzwania dla A simplex. Gdy jako antygen w blottingu użyliśmy surowicy od kurcząt karmionych mączką rybną, pacjenci 3, 4, 5, 6, 7 i 8 rozpoznali prążek 16 kd, również uzyskany przy użyciu basenów rybo-skorupiaków i larw A simplex. Nie zaobserwowano wykrycia w przypadku surowic od kurcząt karmionych wyłącznie zbożami. WNIOSEK: Dostarczamy dowody, oparte na testach in vivo i in vitro, że osoby wysoce uczulone na A simplex mogą wykryć obecność alergenów gatunku Anisakis w mięsie kurczaka.


title: Alergiczne reakcje krzyżowe między albuminą surowicy kota i świni. Studiuj na poziomie białka i DNA.

text: Po zaobserwowaniu pacjenta uczulonego na koci łupież i wieprzowinę, ale pozbawionego innych alergii, prospektywnie przebadaliśmy pacjentów uczulonych na kota pod kątem powtórnego uczulenia na wieprzowinę. Po zebraniu surowic od 10 młodych pacjentów, u których stwierdzono obecność swoistych IgE na sierść kota i wieprzowinę, podjęliśmy się tego badania w celu wykrycia możliwego alergenu reagującego krzyżowo, określenia jego cech molekularnych i oceny jego znaczenia klinicznego. Dzięki technikom immunoblottingu stwierdzono, że albumina surowicy kota i świni jest wspólnie rozpoznawanymi cząsteczkami. Odkrycia te były dalej analizowane przez specyficzne miareczkowanie przeciwciał IgE przeciw albuminom i eksperymenty z krzyżowym hamowaniem. cDNA albuminy surowicy kota otrzymano z wątroby kota, a odpowiednią sekwencję aminokwasową wydedukowano i porównano ze znanymi sekwencjami albuminy surowicy świńskiej i ludzkiej. Eksperymenty z hamowaniem wykazały, że spektrum reaktywności IgE na albuminę surowicy kota całkowicie zawierało reaktywność IgE na albuminę surowicy świni, co sugeruje, że uczulenie na kota było głównym zdarzeniem. W dwóch kohortach osób z alergią na koty częstość uczulenia na albuminę surowicy kota wynosiła od 14% do 23%. Stwierdzono, że uczulenie na albuminę wieprzową wynosi od 3% do 10%. Około 1/3 z tych osób może doświadczać objawów alergicznych w związku ze spożyciem wieprzowiny. Uczulenie na albuminę surowicy kota należy uznać za użyteczny marker możliwego uczulenia krzyżowego nie tylko na albuminę surowicy świni, ale także na inne albuminy surowicy ssaków.


title: Alergia na wołowinę, wieprzowinę i mleko (reaktywność krzyżowa ze sobą i alergie na zwierzęta).

text: CEL: Celem tego badania było zbadanie pacjentów z alergią na mleko w celu określenia współistniejącej reaktywności między mlekiem, wołowiną, wieprzowiną oraz łupieżem kota i psa a innymi powszechnymi alergenami wziewnymi. METODY: Wybrano 19 pacjentów na podstawie ich wyników Immuno-CAP, u których stwierdzono podwyższony poziom Ig-E w stosunku do mleka, wieprzowiny lub wołowiny. Pacjenci byli również testowani pod kątem trawy Johnsona, ambrozji krótkiej, łupieżu kota/psa i d. mąka. WYNIKI: Test Pearsona wykazał silną korelację między liczbą Ig-E wołową i wieprzową, wołowiną i mlekiem, wieprzowiną i mlekiem (kolejno r2 = 0,89, r2 = 0,81, r2 = 0,60 i p < 0,01. Wszyscy pacjenci z alergią na koty również byli uczuleni do mięsa wołowego/wieprzowego lub mleka.Korelacja między liczbą Ig-E wieprzowiny i psiego łupieżu była również istotna (r2 = 0,38, p < 0,01). DYSKUSJA I WNIOSEK: Pacjenci, u których wiadomo, że mają alergie na zwierzęta domowe, mogą wymagać badań przesiewowych pod kątem alergii na mięso i mleko.U pacjentów z alergią na mleko może również być konieczne unikanie krów i mięsa wieprzowego.


title: Alergia na ryby i skorupiaki u dzieci: przegląd uporczywej alergii pokarmowej.

text: Zwiększone spożycie ryb i skorupiaków spowodowało częstsze doniesienia o niepożądanych reakcjach na owoce morza, podkreślając potrzebę bardziej szczegółowej diagnozy i leczenia tego stanu oraz zbadania przyczyn utrzymywania się tej alergii. W niniejszym przeglądzie omówiono interesujące i nowe odkrycia w dziedzinie alergii na ryby i skorupiaki. W obrębie rodziny ryb oraz między skorupiakami, pajęczakami i owadami zidentyfikowano nowe alergeny i ważne potencjalne alergeny reagujące krzyżowo. Podejście diagnostyczne może wymagać testów typu „pick-to-prick” z użyciem surowych ekstraktów zarówno surowych, jak i ugotowanych owoców morza w celu zbadania uczulenia owoców morza przed prowokacją pokarmową lub gdy prowokacja pokarmowa nie jest możliwa. Istotna może być immunoterapia swoista dla alergenu; W tym celu opracowano zmutowane, mniej alergenne białka owoców morza. Utrzymywanie się alergii z powodu odporności białek owoców morza po rygorystycznej obróbce, takiej jak gotowanie i ekstremalne pH, jest dobrze udokumentowane. Dodatkowo przeciwciała IgE od osób z uporczywą alergią mogą być skierowane przeciwko innym epitopom niż te u pacjentów z przejściową alergią. W przypadku tak ważnego tematu jak ten, nowe obszary rozwoju technologicznego prawdopodobnie będą miały znaczący wpływ, aby zapewnić dokładniejsze metody diagnozowania użytecznych informacji dla pacjentów na temat prawdopodobnego przebiegu ich alergii na owoce morza w okresie ich dzieciństwa i później. © 2012 John Wiley & Sons A/S. Opublikowane przez Blackwell Publishing Ltd.


title: Anisakiasis, niedoceniana infekcja: wpływ na przepuszczalność jelit u pacjentów uczulonych na Anisakis simplex.

text: Anisakis simplex to pasożyt, który, jeśli jest obecny w niegotowanych i zanieczyszczonych rybach morskich, może zaatakować ludzkie jelita. Rozpoznawane są dwie różne sytuacje kliniczne: pierwsza, znana jako choroba przewodu pokarmowego, od bezobjawowego epizodu do wymiotów i biegunki, a druga, sklasyfikowana jako niepożądana reakcja na pokarm, charakteryzująca się szerokim spektrum reakcji alergicznych, takich jak nieżyt nosa, zapalenie spojówek lub nawet anafilaksja powodująca niedociśnienie i/lub wstrząs. Nabłonek jelitowy, główny system obronny przed zewnętrznymi cząsteczkami, stanowi otwartą bramę dla toksyn i alergenów, jeśli jego funkcja ochronna jest zagrożona. Wcześniejsze dane wykazały ścisły związek między zmienioną przepuszczalnością jelit (IP) a pogorszeniem objawów klinicznych u pacjentów z niepożądanymi reakcjami na pokarm. W artykule oceniono uczulenie na A. simplex wśród pacjentów, którzy kierowali kliniczne objawy alergii. U wszystkich badanych wykonano powszechnie stosowany skórny test pokarmowy w kierunku alergenów pokarmowych, do którego dodano Ani s1, alergen A. simplex. Ponadto u osób uczulonych na A. simplex I.P. został określony w momencie włączenia ich do badania (czas 0) oraz po 6 miesiącach stosowania diety bez surowej ryby (czas 6). Pięćset czterdzieści osób zostało przebadanych, a 170 miało dodatnie testy skórne, z których 87 (51,2%) miało dodatni wynik testu Ani s1. Zwiększone IP stwierdzono u osób uczulonych na A. simplex z gorszymi objawami klinicznymi, które ustąpiły po 6 miesiącach eliminacji surowych owoców morza. Na podstawie naszych danych wykazaliśmy, że nawyk pokarmowy jedzenia surowej ryby stanowi wysokie ryzyko dla integralności błony śluzowej jelit i sugerujemy, że ta patologiczna sytuacja może stanowić idealną, niedocenianą, otwartą bramę dla cząsteczek predysponujących do innych, ważniejsze patologie.


title: Anisakis simplex: od niejasnego zakaźnego robaka do induktora nadwrażliwości immunologicznej

text: Streszczenie: Zakażenie ludzi pasożytem nicieni Anisakis simplex zostało po raz pierwszy opisane w latach 60. XX wieku w związku ze spożywaniem surowych lub niedogotowanych ryb. W latach 90. zdano sobie sprawę, że nawet połknięcie martwych robaków w pokarmach rybnych może powodować poważne reakcje nadwrażliwości, które mogą być bardziej rozpowszechnione niż sama infekcja i że taki wynik może być związany z przetworami spożywczymi wcześniej uważanymi za bezpieczne. Objawy alergiczne mogą nie tylko wynikać z infekcji pasożytami („anisakioza żołądkowo-alergiczna”), ale prawdziwe reakcje anafilaktyczne mogą również wystąpić po ekspozycji na alergeny z martwych robaków drogą pokarmową, powietrzną lub przez kontakt ze skórą. W niniejszym przeglądzie omówiono patogenezę A. simplex u ludzi, obejmując reakcje nadwrażliwości immunologicznej zarówno w kontekście żywej infekcji, jak i ekspozycji na jej alergeny innymi drogami. W ciągu ostatnich 20 lat kilka badań koncentrowało się na charakterystyce antygenu A. simplex oraz wrodzonej i adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej na tego pasożyta. Molekularna charakterystyka alergenów Anisakis i izolacja ich kodujących cDNA jest obecnie aktywnym polem badań, które powinno dostarczyć ulepszonych narzędzi diagnostycznych, oprócz narzędzi, dzięki którym pogłębimy naszą wiedzę na temat patogenezy i kontrowersyjnych aspektów alergii na A. simplex. Omawiamy również potencjalne znaczenie produktów pasożytniczych, takich jak alergeny, proteinazy i inhibitory proteinaz, oraz aktywacja bazofilów, eozynofili i komórek tucznych w indukcji stanów nadwrażliwości immunologicznej związanych z A. simplex wywołanych ekspozycją na pasożyta, martwego lub żywy.


title: Oparta na dowodach ocena i leczenie przewlekłej pokrzywki u dzieci.

text: Pokrzywka dotyka w pewnym momencie życia prawie 25% populacji. W podgrupie dzieci pokrzywka rozwinie się w stan przewlekły, który może znacznie wpłynąć na jakość życia. Chociaż sugeruje się wiele przyczyn i czynników wyzwalających przewlekłą pokrzywkę (CU) u dzieci, począwszy od infekcji, alergenów i leków, a skończywszy na czynnikach fizycznych i chorobach autoimmunologicznych, dokładna etiologia nie zawsze jest możliwa do ustalenia. W związku z tym dużą podgrupę przypadków określa się jako „przewlekłą pokrzywkę idiopatyczną”. Ze względu na złożoność kliniczną CU, a także niejasną literaturę na ten temat, opracowaliśmy ramy koncepcyjne oparte na łącznych dowodach, aby pomóc w kategoryzacji, ocenie klinicznej i leczeniu CU u dzieci. © 2011 Wiley Periodicals, Inc.


title: Galaktoza-α-1,3-galaktoza i opóźniona anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka u dzieci

text: TŁO I CEL: Pomimo dokładnego wywiadu i kompleksowych badań, wiele dzieci z nawracającymi objawami zgodnymi z reakcjami alergicznymi wymyka się diagnozie. Ostatnie badania zidentyfikowały nową przyczynę „idiopatycznych” reakcji alergicznych; Przeciwciało immunoglobuliny E (IgE) specyficzne dla węglowodanowej galaktozy-α-1,3-galaktozy (α-Gal) jest związane z opóźnioną pokrzywką i anafilaksją, która występuje 3 do 6 godzin po zjedzeniu wołowiny, wieprzowiny lub jagnięciny. Staraliśmy się ustalić, czy przeciwciało IgE przeciwko α-Gal jest obecne w surowicy pacjentów pediatrycznych, którzy zgłaszali idiopatyczną anafilaksję lub pokrzywkę. METODY: Pacjenci w wieku od 4 do 17 lat zostali zakwalifikowani do protokołu zatwierdzonego przez instytucjonalną komisję rewizyjną na Uniwersytecie Wirginii oraz w prywatnych gabinetach alergologicznych w Lynchburg, VA. Surowice pobrano i przeanalizowano przez ImmunoCAP pod kątem IgE całkowitego i IgE specyficznego dla α-Gal, wołowiny, wieprzowiny, nabłonka i łupieżu kota, Fel d 1, psiego i mleka. WYNIKI: Zidentyfikowano czterdziestu pięciu pacjentów pediatrycznych, którzy mieli obie historie kliniczne potwierdzające opóźnioną anafilaksję lub pokrzywkę na mięso ssaków oraz przeciwciała IgE specyficzne dla α-Gal. Ponadto większość z tych przypadków miała historię ukąszeń przez kleszcze w ciągu ostatniego roku, które swędziały i utrzymywały się. WNIOSKI: Nowa forma anafilaksji i pokrzywki, która pojawia się 3 do 6 godzin po zjedzeniu mięsa ssaków, nie jest rzadkością wśród dzieci w naszej okolicy. Identyfikacja tych przypadków może nie być prosta, a diagnozę najlepiej potwierdzić specjalnymi testami, które z pewnością należy rozważyć w przypadku dzieci mieszkających w obszarze, w którym kleszcz Lone Star jest powszechny.


title: Aktualizacja dotycząca pokrzywki u dzieci i obrzęku naczynioruchowego.

text: CEL PRZEGLĄDU: Niniejszy przegląd ma na celu zajęcie się pokrzywką – zarówno ostrą, jak i przewlekłą – oraz diagnostyką różnicową zespołów pokrzywkowych w populacji pediatrycznej. Pragniemy również na bieżąco informować czytelnika o postępach w patofizjologii, diagnostyce i leczeniu pokrzywki. OSTATNIE WYNIKI: Ostra i przewlekła pokrzywka to zespoły spowodowane różnymi czynnikami wywołującymi. W najnowszej literaturze nadal opisuje się podtypy pokrzywki, które mogą różnie reagować na poszczególne terapie. Ostatnie stowarzyszenia podkreślają potrzebę pełnej oceny pacjentów pod kątem alergicznych i zakaźnych czynników wywołujących pokrzywkę. Ważne jest, aby odróżnić pokrzywkę idiopatyczną od stanów pokrewnych, takich jak anafilaksja, stany ogólnoustrojowe i pokrzywka autoimmunologiczna. Chociaż leki przeciwhistaminowe pozostają podstawą terapii, określone podtypy pokrzywki mogą również reagować na nowatorskie terapie, takie jak omalizumab. Przewlekła pokrzywka ma istotny wpływ na jakość życia pacjenta. PODSUMOWANIE: Pokrzywka jest częstym schorzeniem. Nasza wiedza na temat różnych podtypów pokrzywki, które w różny sposób reagują na terapie celowane, stale rośnie. Ze względu na niezliczone czynniki wyzwalające, które mogą powodować pokrzywkę, przed rozpoznaniem pokrzywki idiopatycznej konieczna jest dokładna, zindywidualizowana ocena pacjenta, aby wykluczyć potencjalną etiologię.


title: Analiza zdarzeń alergicznych i anafilaktycznych na pokarmy w Krajowym Systemie Elektronicznego Nadzoru Urazów.

text: TŁO: National Electronic Injury Surveillance System (NEISS) przechwytuje reprezentatywną w skali kraju próbkę prawdopodobieństwa ze szpitalnych oddziałów ratunkowych (ED) w Stanach Zjednoczonych. CEL: Przeanalizowano dane z oddziału ratunkowego z NEISS, aby ocenić wielkość i nasilenie zdarzeń niepożądanych związanych z alergiami pokarmowymi. METODY: Zdarzenia oddziału ratunkowego opisujące objawy alergii związane z jedzeniem zostały zidentyfikowane w 34 uczestniczących oddziałach ratunkowych od 1 sierpnia do 30 września 2003 r. WYNIKI: Ekstrapolacja danych dotyczących zdarzeń NEISS przewiduje całkowitą liczbę 20 821 wizyt w szpitalu, 2333 wizyt z powodu anafilaksji i 520 hospitalizacji spowodowane alergią pokarmową w Stanach Zjednoczonych podczas 2-miesięcznego okresu badania. Mediana wieku wynosiła 26 lat; 24% wizyt dotyczyło dzieci poniżej 5 roku życia. Skorupiaki były najczęściej wskazywanym pokarmem u osób w wieku > lub =6 lat, podczas gdy dzieci w wieku < lub =5 lat doświadczyły więcej zdarzeń związanych z jajkami, owocami, orzeszkami ziemnymi i orzechami. Nie odnotowano zgonów. Przegląd dokumentacji medycznej wykazał, że tylko 19% pacjentów otrzymywało epinefrynę, a stosując kryteria ustalone na sympozjum dotyczącym anafilaksji w 2005 roku, 57% prawdopodobnych zdarzeń anafilaktycznych nie miało rozpoznania anafilaksji ED. WNIOSEK: Analiza danych NEISS może być użytecznym narzędziem do oceny skali i nasilenia zdarzeń alergicznych na pokarmy. Przegląd dokumentacji medycznej oparty na kryteriach sugeruje niedodiagnozowanie zdarzeń anafilaktycznych w SOR.


title: Specyficzna stymulacja tyreocytów choroby Gravesa-Basedowa przez naturalne przeciwciało anty-Gal z surowicy normalnej i autologicznej.

text: Anti-Gal jest naturalnym Ab obficie produkowanym przez ludzi. Oddziałuje on specyficznie z epitopem węglowodanowym Gal alfa 1-3Gal beta 1-4GlcNAc-R (nazywanym epitopem alfa-galaktozylowym). Epitop ten ulega ekspresji w dużych ilościach na tyrocytach ssaków innych niż naczelne, ale nie ludzi. Wcześniej stwierdziliśmy, że wiązanie anty-Gal z epitopami alfa-galaktozylowymi na świńskich tyreocytach skutkuje efektami stymulującymi podobnymi do tych, jakie wywiera hormon stymulujący tarczycę (tyrotropina). W niniejszym badaniu przetestowaliśmy hipotezę, że anty-Gal może przyczyniać się do patogenezy choroby Gravesa-Basedowa (GD) poprzez stymulację tyrocytów pacjentów z tym zaburzeniem autoimmunologicznym. Wiązanie anty-Gal i efekty stymulujące oceniano w pierwotnych hodowlach tyrocytów. Anty-Gal specyficznie wiązał się z tyrocytami GD i indukował wzrost syntezy cAMP, wychwytu 125I i syntezy DNA w tych komórkach. Ponadto, stymulujący wpływ autologicznych surowic na tyrocyty GD był znacznie zmniejszony po specyficznym wyczerpaniu anty-Gal z tych surowic. Nie zaobserwowano jednak wiązania ani stymulującego działania anty-Gal w przypadku normalnych ludzkich tyreocytów i tyreocytów pochodzących od pacjentów z tyreotoksycznością, którzy nie mają Igs stymulujących tarczycę lub Igs hamujących wiązanie tyreotropiny. Te stymulujące efekty in vitro anty-Gal na tyrocyty GD sugerują, że to naturalne Ab może przyczyniać się do ciągłej stymulacji in vivo tyrocytów u pacjentów z GD. Omówiono możliwość, że anty-Gal może stymulować tyrocyty GD poprzez interakcję z epitopami alfa-galaktozylowymi o nieprawidłowej ekspresji na receptorze hormonu tyreotropowego.


title: Anafilaksja nerki wieprzowej jest związana z przeciwciałami IgE specyficznymi dla galaktozy-alfa-1,3-galaktozy.

text: TŁO: Przeciwciała IgE swoiste dla węglowodanów obecne na białkach ssaków innych niż naczelne były ostatnio zaskakiwane w opóźnionej anafilaksji mięsa. Celem tego badania było zbadanie, czy anafilaksja nerki ssaków jest również związana z IgE specyficzną dla galaktozy-α-1,3-galaktozy (αGal). Metody: Czternastu pacjentów z anafilaksją na nerkę wieprzową lub wołową przeszło testy punktowe na mięso i nerki. U niektórych pacjentów wykonano również testy skórne na Erbitux® (cetuksymab). Przeciwciała IgE przeciwko αGal, białkom moczu świń, mięsu wołowym i wieprzowym, białkom albumin surowicy, kotu i rFel d 1 zmierzono za pomocą ImmunoCAP®. Poziomy αGal oszacowano w mięsie i nerkach za pomocą testu hamowania ELISA. Reaktywność krzyżową między αGal i nerką wieprzową badano za pomocą testu hamowania ImmunoCAP®. WYNIKI: Spośród 14 pacjentów 12 miało wstrząs anafilaktyczny. Reakcje wystąpiły w ciągu 2 godzin od ekspozycji u 67% pacjentów. W 10 przypadkach zaobserwowano towarzyszące czynniki ryzyka, a głównym kofaktorem był alkohol. Trzech pacjentów poddano doustnej prowokacji do wieprzowej nerki, a anafilaksja wystąpiła po spożyciu niewielkich ilości (1-2 g). Testy punktowe nerki były dodatnie u 54% pacjentów. Wszyscy badani pacjenci wykazali dodatnie testy skórne na Erbitux(®). Wszyscy pacjenci mieli pozytywny wynik testu na IgE do αGal, przy poziomach od 0,4 do 294 kU/l. Wiązanie IgE z αGal było hamowane przez surowy ekstrakt z nerki wieprzowej (średnia 77%; zakres 55-87%), który wykazywał dużą ilość determinant αGal. WNIOSKI: Anafilaksja nerek wieprzowych lub wołowych jest związana z αGal IgE. Jego szczególna ciężkość może być spowodowana podwyższoną zawartością epitopów αGal w nerkach. © 2012 John Wiley & Sons A/S.


title: Anti-Gal: obfite ludzkie naturalne przeciwciało o wielu patogenezach i korzyściach klinicznych

text: Podsumowanie Anti-Gal jest najobficiej występującym naturalnym przeciwciałem u ludzi, stanowi około 1% immunoglobulin. Anty-Gal jest naturalnie wytwarzany również u małp człekokształtnych i małp Starego Świata. Ligandem anty-Gal jest antygen węglowodanowy zwany „epitopem α-gal” o strukturze Galα1-3Galβ1-4GlcNAc-R. Epitop α-gal występuje jako główny antygen węglowodanowy u ssaków innych niż naczelne, małpiatek i małp Nowego Świata. Anti-Gal może przyczyniać się do kilku patogenezy immunologicznej. Anty-Gal IgE wytwarzane u niektórych osobników powoduje alergie na mięso i terapeutyczne przeciwciało monoklonalne cetuksymab, wszystkie prezentujące epitopy α-gal. Nieprawidłowa ekspresja epitopu α-gal lub antygenów go naśladujących u ludzi może skutkować procesami autoimmunologicznymi, jak w chorobie Gravesa. Epitopy α-Gal wytwarzane przez Trypanosoma cruzi oddziałują z anty-Gal i wywołują reakcje zapalne podobne do autoimmunologicznych w chorobie Chagasa. IgM i IgG anty-Gal dalej pośredniczą w odrzucaniu heteroprzeszczepów eksprymujących epitopy α-gal. Ze względu na obfitość, anty-Gal może być wykorzystywany do różnych zastosowań klinicznych. Zwiększa immunogenność szczepionek drobnoustrojowych (np. szczepionki przeciw grypie) prezentujących epitopy α-gal poprzez nakierowanie ich na efektywne wychwytywanie przez komórki prezentujące antygen. Zmiany nowotworowe są przekształcane w szczepionki przeciwko autologicznym antygenom związanym z nowotworem poprzez wstrzyknięcie do guza glikolipidów α-gal, które wnikają w błony komórek nowotworowych. Wiązanie Anti-Gal z epitopami α-gal na komórkach nowotworowych kieruje je do wychwytu przez komórki prezentujące antygen. Przyspieszone gojenie ran uzyskuje się poprzez zastosowanie nanocząstek α-gal, które wiążą anty-Gal, aktywują dopełniacz oraz rekrutują i aktywują makrofagi, które indukują regenerację tkanek. Terapia ta może mieć dalsze znaczenie w regeneracji tkanek uszkodzonych wewnętrznie, takich jak niedokrwiony mięsień sercowy i uszkodzone nerwy.


title: Unikalne naturalne ludzkie przeciwciało IgG o swoistości anty-alfa-galaktozylowej

text: Stwierdzono, że nowe naturalne przeciwciało anty-alfa-galaktozylowe IgG (anty-Gal) jest obecne w wysokim mianie w surowicy każdego normalnego badanego osobnika. Przeciwciało wyizolowano metodą chromatografii powinowactwa na kolumnie melibioza-Sepharose. Reaktywność przeciwciała oceniano przez jego oddziaływanie z resztami alfa-galaktozylowymi na erytrocytach królika (RabRBC). Swoistość określono w eksperymentach hamowania z różnymi węglowodanami. Anty-Gal oddziałuje z resztami alfa-galaktozylowymi, prawdopodobnie na glikolipidach ludzkiego RBC (HuRBC), po usunięciu białek błonowych przez traktowanie pronazą. Ponadto przeciwciała anty-Gal wiążą się specyficznie z normalnymi i patologicznie starzejącymi się HuRBC, co sugeruje fizjologiczną rolę tego naturalnego przeciwciała w starzeniu się RBC. Powszechna obecność anty-Gal w wysokich mianach przez całe życie implikuje stałą stymulację antygenową. Oprócz teoretycznego zainteresowania przeciwciałem, badanie reaktywności anty-Gal wydaje się mieć znaczenie immunodiagnostyczne. Stwierdzono, że spadek miana przeciwciał odzwierciedla zaburzenia humoralnego niedoboru odporności.


title: Opóźniona anafilaksja do czerwonego mięsa u pacjentów z IgE swoistą dla galaktozy alfa-1,3-galaktoza (alpha-gal)

text: Anafilaksja to ciężka reakcja alergiczna, która może szybko się rozwijać i prowadzić do śmierci. W przypadkach, w których nie jest znany wyzwalający alergen, ustalenie etiologii anafilaksji ma kluczowe znaczenie dla długoterminowego zarządzania ryzykiem. Nasza niedawna praca zidentyfikowała nową odpowiedź przeciwciał IgE (Ab) na epitop oligosacharydów ssaków, galaktozo-alfa-1,3-galaktozę (alfa-gal), która została powiązana z dwiema różnymi postaciami anafilaksji: (1) natychmiastowy początek anafilaksja podczas pierwszej ekspozycji na dożylny cetuksymab oraz (2) anafilaksja opóźniona 3–6 godzin po spożyciu produktów spożywczych pochodzących od ssaków (np. wołowiny i wieprzowiny). Wyniki naszych badań silnie sugerują, że ukąszenia kleszczy są przyczyną, jeśli nie jedyną istotną przyczyną odpowiedzi IgE Ab na alfa-gal w południowych, wschodnich i środkowych Stanach Zjednoczonych. Pojawiają się pacjenci z IgE Ab na alpha-gal i coraz częściej przypadki te dotyczą dzieci. Ta odpowiedź IgE Ab reaguje krzyżowo z kotem i psem, ale nie wydaje się stwarzać ryzyka astmy; jednak w niektórych sytuacjach może to zaszkodzić testom diagnostycznym.


title: Znaczenie ukąszeń kleszczy w produkcji przeciwciał IgE przeciwko oligosacharydowi ssaków galaktozie-α-1,3-galaktozie

text: Wprowadzenie W 2009 roku opisaliśmy nową postać opóźnionej anafilaksji na czerwone mięso, która jest związana z przeciwciałami IgE w surowicy przeciwko oligosacharydowi galaktozo-alfa-1,3-galaktozie (alfa-gal). Większość z tych pacjentów tolerowała mięso przez wiele lat wcześniej. Wynika z tego, że pewna ekspozycja w dorosłym życiu stymulowała produkcję tych przeciwciał IgE. Cele Zbadanie możliwych przyczyn tej odpowiedzi przeciwciał IgE, skupiając się na dowodach związanych z ukąszeniami kleszczy, które są powszechne w regionie, w którym występują te reakcje. Metody Testy w surowicy przeprowadzono przy użyciu biotynylowanych białek i ekstraktów związanych ze streptawidyną ImmunoCAP. Wyniki Prospektywne badania przeciwciał IgE u trzech osób po ukąszeniu przez kleszcza wykazały dwudziestokrotny lub większy wzrost IgE do alfa-galu. Inne dowody obejmowały i) silną korelację między historiami ukąszeń kleszczy i IgE do alfa-gal (χ2=26,8, p<0,001), ii) dowody na to, że te przeciwciała IgE są powszechne w obszarach, w których często występuje kleszcz Amblyomma americanum, oraz iii ) istotna korelacja między przeciwciałami IgE na alfa-gal i przeciwciałami IgE na białka pochodzące z A. americanum (rs=0,75, p<0,001). Wnioski Przedstawione tu wyniki dostarczają dowodów na to, że ukąszenia kleszczy są przyczyną lub prawdopodobnie jedyną przyczyną IgE specyficznego dla alfa-gal na tym obszarze Stanów Zjednoczonych. Uderzająca jest zarówno liczba osobników uczulonych, jak i miano przeciwciał IgE przeciwko alfa-gal. W tym miejscu przedstawiamy pierwszy przykład odpowiedzi na pasożyta zewnętrznego powodującego powstanie ważnej formy alergii pokarmowej.


title: Dowody na specyficzny dla człowieka mechanizm powstawania zapalenia wywołanego dietą i przeciwciałami w progresji raka

text: Pacjenci z rakiem mają krążące heterofilne przeciwciała, które aglutynują zwierzęce krwinki czerwone poprzez rozpoznawanie kwasu N-glikoliloneuraminowego (Neu5Gc) na powierzchni komórek ssaków, który przez długi czas był uważany za antygen onkopłodowy u ludzi. Jednak ludzie mają genetyczny niedobór w produkcji Neu5Gc i zamiast tego metabolicznie gromadzą Neu5Gc ze źródeł pokarmowych, zwłaszcza z czerwonego mięsa i produktów mlecznych. Co więcej, myszy z defektem podobnym do człowieka nie wykazywały alternatywnego szlaku syntezy Neu5Gc, a nawet normalni ludzie wyrażali przeciwciała anty-Neu5Gc. Pokazujemy tutaj, że ludzkie nowotwory gromadzą Neu5Gc, który jest kowalencyjnie związany z wieloma klasami glikanów. Postawiono hipotezę, że paradoks akumulacji Neu5Gc ludzkiego nowotworu w obliczu krążących przeciwciał anty-Neu5Gc jest spowodowany ułatwieniem progresji nowotworu przez wynikający z tego przewlekły stan zapalny niskiego stopnia. Rzeczywiście, mysie nowotwory eksprymujące ludzkie poziomy Neu5Gc wykazują przyspieszony wzrost u syngenicznych myszy z niedoborem podobnego do ludzkiego Neu5Gc, zbieżny z indukcją przeciwciał anty-Neu5Gc i zwiększoną infiltracją komórek zapalnych. Przeniesienie poliklonalnej monospecyficznej syngenicznej mysiej surowicy anty-Neu5Gc zwiększyło również wzrost przeszczepionych syngenicznych guzów niosących podobne do człowieka poziomy Neu5Gc, przy czym guzy wykazują dowody na odkładanie się przeciwciał, wzmożoną angiogenezę i przewlekłe zapalenie. Efekty te zostały stłumione przez inhibitor cyklooksygenazy-2, rodzaj leku, o którym wiadomo, że zmniejsza ryzyko raka u ludzi. Wreszcie, oczyszczone przez powinowactwo ludzkie przeciwciała anty-Neu5Gc również przyspieszają wzrost guzów zawierających Neu5Gc u myszy z niedoborem Neu5Gc. Podsumowując, dane sugerują, że na skłonność ludzi do rozwoju nowotworów związanych z dietą przyczynia się miejscowy przewlekły stan zapalny, wynikający z interakcji nagromadzonego w diecie metabolicznej Neu5Gc z krążącymi przeciwciałami anty-Neu5Gc.


title: Miana anty-Gal u zdrowych osób dorosłych i pacjentów z nieswoistymi zapaleniami jelit.

text: WPROWADZENIE: ALPHA-GAL jest glikokoniugatem obecnym na błonach komórkowych ssaków i bakterii, ale nie ludzi, którzy wykazują przeciwciała anty-Gal (AB) w wysokich mianach wywołanych przez komensalną florę jelitową. W niniejszym badaniu staraliśmy się określić podłużny przebieg mian AB swoistych dla alfa-Gal wszystkich izotypów w ciągu 8 tygodni wśród zdrowych osób dorosłych. Ponadto postawiliśmy hipotezę, że pacjenci z nieswoistym zapaleniem jelit (IBD) wykazują podwyższone miana anty-Gal. MATERIAŁ I METODY: Pobieraliśmy surowicę od zdrowych probantów (n=20) co tydzień przez 8 tygodni i pobieraliśmy próbki osocza od pacjentów cierpiących na chorobę Leśniowskiego-Crohna (n=20) i wrzodziejące zapalenie jelita grubego (n=20). Zmierzyliśmy anty-Gal AB wszystkich izotypów i całkowitą zawartość immunoglobuliny (Ig) przy użyciu techniki enzymatycznego testu immunosorpcyjnego. W celu statystycznej oceny mian podłużnych obliczyliśmy przedziały ufności dla nachyleń modelu losowego przecięcia, porównując wariancje między probantami i wewnątrz nich. Do porównań grupowych przeprowadziliśmy sparowane testy t-Studenta i korelacje Pearsona. WYNIKI: Miana IgG, IgM, IgD i IgA swoistych dla Alpha-Gal pozostawały niezmienne w wąskim zakresie podczas obserwacji podłużnej. Większość probantów nie wykazywała przeciwciał AB IgE swoistych dla alfa-Gal. Pacjenci z chorobą Crohna wykazywali wysoce podwyższone miana IgA swoistych dla alfa-Gal w porównaniu z osobnikami kontrolnymi (P<0,01). WNIOSEK: Oprócz IgE, AB swoiste dla alfa-Gal wszystkich izotypów pozostawały stałe przez dłuższy czas u zdrowych osób. Zatem znaczące zmiany miana w rzeczywistości reprezentują zwiększoną ekspozycję na antygen i swoistą odpowiedź anty-alfa-Gal. Pacjenci z chorobą Leśniowskiego-Crohna wykazują podwyższone miana przeciwciał anty-Gal IgA w porównaniu ze zdrowymi osobami z grupy kontrolnej, co odzwierciedla chronicznie upośledzoną barierę śluzówkową jelit w tej grupie pacjentów. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: STARI lub choroba Masters: choroba podobna do boreliozy z wektorem Lone Star.

text: Choroba podobna do boreliozy (znana również jako choroba wysypkowa związana z kleszczami południowymi [STARI] lub choroba Masters) jest przenoszona przez kleszcza Lone Star (Amblyomma americanum). Zmiany chorobowe podobne do boreliozy, które są podobne do rumienia wędrującego w przebiegu boreliozy, mają tendencję do występowania limfocytarnych nacieków skórnych. Z wyjątkiem Borrelia lonestari, możliwy czynnik sprawczy lub czynniki choroby podobnej do boreliozy nie zostały wyhodowane. Potrzebne są dalsze badania, aby w pełni zrozumieć tę nowo rozpoznaną chorobę odzwierzęcą. Zachęca się klinicystów do poszerzania swojej wiedzy i świadomości na temat tego naśladowania choroby z Lyme.


title: Southern Tick-Associated Rash Illness (STARI) na północy: STARI po ugryzieniu przez kleszcza na Long Island w stanie Nowy Jork.

text: Najczęstszym objawem klinicznym boreliozy z Lyme jest charakterystyczna wysypka, rumień wędrujący (EM). W latach 80. w Missouri i innych południowo-wschodnich stanach odnotowano podobne do EM erupcje. Wykwity podobne do EM, o nieznanej etiologii, często następowały po ukąszeniu przez kleszcza Lone Star (Amblyomma americanum), a wysypka nazywana jest STARI (choroba wysypkowa związana z kleszczami południowymi). Chociaż kleszcz Lone Star występuje na endemicznych obszarach Nowej Anglii i środkowoatlantyckich rejonach Stanów Zjednoczonych, STARI został zgłoszony tylko raz w regionach północno-wschodnich i środkowoatlantyckich. Opisujemy dziecko z Connecticut, które odwiedziło Long Island w Nowym Jorku i rozwinęło wysypkę, która była uważana za EM. Ponieważ pacjent nie zareagował na antybiotyki stosowane w leczeniu boreliozy, rozpoczęto dochodzenie i postawiono diagnozę STARI.


title: Dystrybucja reszt Gal alfa 1----3Gal beta 1----4GlcNAc na wydzielanych glikoproteinach ssaków (tyroglobulina, fibrynogen i immunoglobulina G...

text: Badanie ekspresji reszt Gal alfa 1----3Gal beta 1----4GlcNAc na ssaczych glikokoniugatach jest szczególnie interesujące, ponieważ aż 1% krążących przeciwciał IgG u człowieka (naturalne przeciwciało anty-Gal) wchodzi w interakcję konkretnie z tą resztą węglowodanową. W ostatnich badaniach odkryliśmy, że reszty Gal alfa 1----3Gal beta 1----4GlcNAc występują obficie w czerwonych krwinkach i komórkach jądrzastych ssaków nienaczelnych, małpiatek i małp Nowego Świata, ale ich ekspresja jest zmniejszona w Starym Świecie. Światowe małpy, małpy człekokształtne i ludzie. W niniejszej pracy przeanalizowaliśmy ekspresję tych reszt na wydzielanych glikoproteinach ssaków. W tym celu opracowaliśmy test radioimmunologiczny (RIA), który umożliwia oznaczenie ilościowe reszt Gal alfa 1----3Gal beta 1----4GlcNAc na wydzielanych glikoproteinach. Oczyszczone biotynylowane anty-Gal zastosowano jako przeciwciało w RIA, a bydlęca tyreoglobulina wzbogacona w reszty Gal alfa 1----3Gal beta 1----4GlcNAc służyła jako antygen w fazie stałej. W tym badaniu po raz pierwszy doniesiono, że ewolucyjny wzór rozmieszczenia reszt Gal alfa 1----3Gal beta 1----4GlcNAc w wydzielanych glikoproteinach in vivo jest podobny do tego obserwowanego w błonach linii komórkowych i czerwone komórki. Cząsteczki tyroglobuliny, fibrynogenu lub IgG pochodzące od ssaków innych niż naczelne i małp New World wyrażają różne ilości reszt Gal alfa 1----3Gal beta 1----4GlcNAc w zakresie od 0,01 do 11 reszt na cząsteczkę, podczas gdy takie reszty nie są obecne na którejkolwiek z tych glikoprotein pochodzenia ludzkiego lub małpy ze Starego Świata. (STREFA SKRÓCONY DO 250 SŁÓW)


title: Wzór odpowiedzi przeciwciał przeciwwęglowodanowych występujący u pacjentów z zaawansowaną miażdżycą.

text: Wcześniej wykazaliśmy, że pula przeciwciał obecna w normalnej ludzkiej surowicy wiąże receptory cytokin in vitro i dlatego może zakłócać testy, które wychwytują cytokiny przy użyciu ich receptorów. Tutaj pokazujemy, że ta pula przeciwciał jest taka sama jak naturalne przeciwciało zwane anty-gal, które wiąże się z epitopem węglowodanów alfa-galaktozylowych (alfa-gal) i które jest główną przeszkodą w ksenotransplantacji. Donosimy, że u większości ochotników występują wysokie poziomy IgD anty alfa-gal, oprócz izotypów immunoglobulin IgG2, IgA i IgM przeciwko alfa-gal wcześniej opisanych. Aby ustalić, czy anty-gal może zakłócać testy, które polegają na wychwytywaniu cytokiny z jej receptorem, zmierzyliśmy poziomy kilku przeciwciał przeciw węglowodanom w kohorcie pacjentów z zaawansowaną miażdżycą tętnic, które wcześniej stosowano do pomiaru poziomów aktywnego TGF-beta stosując taki test. W przypadku wielu kombinacji izotypów/węglowodanów istnieje duża i istotna różnica między poziomami przeciwciał przeciw węglowodanom u pacjentów z miażdżycą tętnic i grup kontrolnych, po dostosowaniu ich do wieku, płci i grupy krwi. Wyniki te są podobne do poprzednich danych uzyskanych dla aktywnego TGF-beta, a zatem nie możemy wykluczyć możliwości, że anti-gal przyczynił się do poprzednich danych. Po dalszej korekcie ze względu na kilka czynników ryzyka związanych z chorobą sercowo-naczyniową, kilka przeciwciał przeciw węglowodanom nadal różniło się znacząco między pacjentami a grupą kontrolną. W związku z tym przeciwciała przeciw węglowodanom mogą stanowić nową klasę czynników ryzyka, które mogą być związane z występowaniem zaawansowanej miażdżycy, chociaż w celu potwierdzenia tej hipotezy potrzebne będą większe badania.


title: Naturalne ludzkie przeciwciała anty-Gal alfa(1,3)Gal reagują z ludzkimi peptydami mucyny.

text: Niedawno wykazaliśmy, że zarówno przeciwciała przeciw Gal alfa (1,3)Gal, jak i lektyna wiążąca Gal alfa (1,3)Gal (IB4) wiążą się z syntetycznym peptydem (DAHWESWL). Struktury. Obecnie donosimy, że przeciwciała anty-Gal alfa(1,3)Gal i lektyna IB4 reagują również z peptydami kodowanymi przez geny mucyny (MUC 1, 3, 4)-sekwencje, o których wiadomo, że są bogate w serynę, treoninę i prolinę. Aktywność tę wykazano (1) przez zdolność peptydów pochodzących z mucyny do blokowania reakcji przeciwciał anty-Gal alfa (1,3)Gal i lektyny IB4 ze świńską linią komórkową śródbłonka Gal alfa (1,3)Gal+; reakcje były specyficzne i nie wystąpiły z losowym peptydem zawierającym te same sekwencje lub z innymi peptydami mucyny; (2) ze względu na fakt, że przeciwciała anty-mucin1 mogą reagować z Gal alfa(1,3)Gal wyrażanym po transfekcji komórek COS (Gal alfa(1,3)Gal-,Muc1-) cDNA kodującym świńską alfa, 3galaktozylotransferaza; oraz (3) że lektyna IB4 i przeciwciała anty-Gal alfa(1,3)Gal mogą reagować z mucyną 1 znajdującą się na powierzchni ludzkich komórek raka sutka. Zatem naturalnie występujące przeciwciała anty-Gal alpha(1,3)Gal znajdujące się w całej ludzkiej surowicy mogą reagować z własnymi (Muc1) peptydami wyrażanymi w dużych ilościach na powierzchni komórek nowotworowych, ale nie na normalnych komórkach. Odkrycia są interesujące i służą do wyjaśnienia wcześniej zgłoszonych wyników, że komórki ludzkie mogą czasami wyrażać Gal alfa(1,3)Gal; taka ekspresja jest artefaktem, reakcja jest spowodowana zjawiskiem tu opisanym, tj. że przeciwciała anty-Gal alfa(1,3)Gal reagują z peptydami mucyny.


title: Związek między reakcjami na ukąszenie kleszcza a alergią na czerwone mięso u ludzi.

text: Dwudziestu pięciu pacjentów żyjących w endemicznym regionie Sydney w Nowej Południowej Walii rozwinęło alergię na czerwone mięso po wystąpieniu dużych miejscowych reakcji na ukąszenia przez kleszcze. Stanowi to potencjalnie nową reakcję krzyżową między stawonogiem a białkiem pokarmowym. (MJA 2009; 190: 510-511).


title: Możliwa rola epitopu alfa 1->3 galaktozylu i naturalnego przeciwciała antygal w onkogenezie.

text: Glikokoniugaty i ich przeciwciała są istotnymi składnikami interakcji gospodarz-guz. Niniejszy przegląd koncentruje się na onkologicznych implikacjach badań dotyczących triady alfa gal; epitop alfa 1->3 galaktozylu (alpha Gal), enzym odpowiedzialny za jego budowę, transferaza alfa 1,3 galaktozylu (alfa 1-3GT) i związane z nim przeciwciało: anty-gal. Epitopy alfa gal, wcześniej zakładane, że nie występują w ludzkiej tkance, zostały wykazane na kilku ludzkich liniach komórek nowotworowych, starzejących się czerwonych krwinkach i tyrocytach choroby Gravesa. Obecność alfa-gal na liniach nowotworowych koreluje ze zwiększonym tworzeniem przerzutów w modelach zwierzęcych. Mechanizmy ludzkiej odpowiedzi na te neoantygeny są złożone, ponieważ naturalne przeciwciała anty-gal występują w wysokich mianach w normalnych surowicach, przewidując w ten sposób immunologiczne rozpoznanie komórek wyrażających epitopy alfa gal. Hipotezy różnią się w odniesieniu do patogennego wkładu zjawisk związanych z przerzutami, takich jak ekspresja alfa gal de novo i jej demaskowanie przez desialację. Sposoby, za pomocą których alfa gal jest sporadycznie wyrażana w tkance ludzkiej, pozostają nieznane, ponieważ transferaza galaktozylowa, która wytwarza ten epitop u zwierząt z konstytutywną ekspresją uległa znaczącej mutacji na poziomie genomowym u ludzi. Przypuszcza się, że patologiczna reekspresja wymaga zmian na poziomie komórkowym. Wyszczególnienie tych zmian jest warunkiem wstępnym zrozumienia fenotypu przerzutowego. W tym kontekście dyskutowane są również możliwości strategii terapeutycznych wpływających na ekspresję alfa gal.


title: Naturalnie rozwijająca się ksenoreaktywność komórek T pamięci na antygeny świńskie w ludzkich limfocytach krwi obwodowej.

text: Naturalnie rozwijające się ksenospecyficzne Abs stanowią dobrze udokumentowaną barierę dla przeszczepu ksenogenicznego u ludzi, ale nie wiadomo, czy rozwija się analogiczna odporność ksenoreaktywnych komórek T. Zastosowaliśmy enzymatyczny test immunospot, aby określić częstość i profile cytokin ksenoreaktywnych PBL z panelu ochotników. Ponieważ naiwne komórki T wytwarzają tylko IL-2 w hodowli krótkoterminowej, wytwarzanie IFN-gamma w tym podejściu jest miarą pamięciowej odpowiedzi immunologicznej. Stymulacja ludzkich PBL lub oczyszczonych limfocytów T komórkami stymulatorowymi ze świń wsobnych ujawniła wysoką częstość producentów IFN-gamma przy 5-krotnie mniejszej liczbie producentów IL-2. W przeciwieństwie do tego, limfocyty uzyskane z krwi pępowinowej noworodków zawierały producentów specyficznej dla świń IL-2, ale niewielu producentów IFN-gamma, czego można by się spodziewać w przypadku naiwnego fenotypu. Co więcej, PBL od dorosłych, którzy nie spożywali wieprzowiny w wywiadzie, reagowały na komórki świń ze znacznie niższą częstotliwością wytwarzania IFN-gamma niż PBL od dorosłych z nieograniczoną dietą, co sugeruje, że spożycie wieprzowiny może skutkować stymulacją komórek T specyficznych dla świń. odporność. Nasze odkrycia dostarczają pierwszych dowodów na naturalnie występującą odporność ksenospecyficznych komórek T u ludzi. Wykryta siła tej odpowiedzi pamięciowej sugeruje, że będzie ona stanowić potężną barierę dla przeszczepiania organów świńskich.


title: Proteomika, metabolomika i immunomika na mikrocząsteczkach pochodzących z ludzkich blaszek miażdżycowych.

text: Wstęp: Mikrocząsteczki (MPs) o działaniu prokoagulacyjnym są obecne w miażdżycy u ludzi, ale nie są dostępne szczegółowe informacje na temat ich składu. METODY I WYNIKI: Aby uzyskać wgląd w rolę MPs w miażdżycy, białka MP zidentyfikowano za pomocą tandemowej spektrometrii masowej, profile metabolitów określono metodą spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego o wysokiej rozdzielczości, a reaktywność przeciwciał oceniono względem kombinatorycznych bibliotek antygenów. MP łysinkowe eksprymowały antygeny powierzchniowe zgodne z ich pochodzeniem leukocytowym, w tym głównymi kompleksami zgodności tkankowej klasy I i II, i indukowały zależny od dawki efekt stymulujący na proliferację komórek T. Warto zauważyć, że tauryna, najobficiej występujący wolny kwas organiczny w ludzkich neutrofilach, który wymiata wolne rodniki katalizowane przez mieloperoksydazę, była bardzo wzbogacona w MP z płytki nazębnej. Ponadto znakowanie fluorescencyjne białek na powierzchni MP sugerowało uwięzienie immunoglobulin wewnątrz, co zostało potwierdzone analizą cytometrii przepływowej na permeabilizowanych i nieprzepuszczalnych MP łysinek. Wspólne znakowanie CD14 i IgG ustaliło, że ponad 90% IgG zawierających MP było CD14(+), co wskazuje na pochodzenie makrofagów. Badanie przesiewowe w stosunku do biblioteki antygenów ujawniło, że profile immunologiczne przeciwciał w MP były podobne do tych znalezionych w płytkach, ale różniły się znacznie od przeciwciał w osoczu i nieoczekiwanie wykazały silne reakcje z antygenami oligosacharydowymi, w szczególności antygenem grupy krwi A. WNIOSKI: Badanie to dostarcza pierwszy dowód na to, że immunoglobuliny są obecne w MP pochodzących z makrofagów płytki, że portfolio przeciwciał płytki różni się od przeciwciał krążących w osoczu oraz że przeciwciała przeciw węglowodanom są zatrzymywane w ludzkich zmianach miażdżycowych.


title: Opóźniona anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka po spożyciu czerwonego mięsa u pacjentów z przeciwciałami IgE specyficznymi dla galaktozy-α-1,3-galaktozy

text: Tło Ugrupowania węglowodanowe są często spotykane w pożywieniu i mogą wywoływać odpowiedzi IgE, których znaczenie kliniczne jest niejasne. Ostatnie prace wykazały jednak, że przeciwciała IgE przeciwko galaktozie-α-1,3-galaktozie (α-gal), węglowodanowi powszechnie ulegającemu ekspresji na białkach ssaków innych niż naczelne, są zdolne do wywoływania poważnych, a nawet śmiertelnych reakcji. Cel Celem pracy było ustalenie, czy przeciwciała IgE przeciwko α-gal są obecne w surowicach pacjentów, którzy zgłaszają anafilaksję lub pokrzywkę po jedzeniu wołowiny, wieprzowiny lub jagnięciny. Metody Szczegółowe historie zostały pobrane od pacjentów zgłaszających się do Kliniki Alergologii Uniwersytetu Wirginii. Testy skórne punktowe (SPT), śródskórne testy skórne i analiza przeciwciał IgE w surowicy zostały przeprowadzone dla typowych alergenów wewnętrznych, zewnętrznych i pokarmowych. Wyniki Zidentyfikowano dwudziestu czterech pacjentów z przeciwciałami IgE przeciwko α-gal. Pacjenci ci opisywali podobną historię anafilaksji lub pokrzywki 3 do 6 godzin po spożyciu mięsa i zgłaszali mniej epizodów lub ich brak podczas stosowania diety unikającej. SPT na mięso ssaków powodowały powstawanie bąbli zwykle mniejszych niż 4 mm, podczas gdy śródskórne SPT lub SPT ze świeżej żywności zapewniały większe i bardziej spójne reakcje bąbli. Testy CAP-RAST ujawniły swoiste przeciwciała IgE przeciwko wołowinie, wieprzowinie, jagnięcinie, mleku krowim, kotom i psom, ale nie indykom, kurczakom ani rybom. Eksperymenty z absorpcją wykazały, że ten wzór wrażliwości został wyjaśniony przez przeciwciało IgE specyficzne dla α-gal. Wnioski Donosimy o nowej i ciężkiej alergii pokarmowej związanej z przeciwciałami IgE przeciwko epitopowi węglowodanowemu α-gal. U tych pacjentów występują opóźnione objawy anafilaksji, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki związane z jedzeniem wołowiny, wieprzowiny lub jagnięciny.


title: Seria przeglądów tematycznych: Patogeneza miażdżycy: interpretacyjna historia kontrowersji cholesterolowej, część III: mechanistycznie definiowana...

text: W tej trzeciej części serii zwracamy uwagę, że brak jednoznacznej, szczegółowej i wiarygodnej hipotezy łączącej hipercholesterolemię ze zdarzeniami w ścianie tętnic był prawdopodobnie ważnym powodem dalszego sceptycyzmu i niepowodzenia w leczeniu podwyższonego poziomu cholesterolu we krwi. Szybki postęp w zrozumieniu metabolizmu lipoprotein w latach 50. i 60. oraz zastosowanie nowoczesnej biologii komórkowej w latach 70. stworzyły kontekst dla współczesnego konsensusu w sprawie mechanizmów patogenetycznych miażdżycy.


title: Codzienne spożywanie jaj przez dorosłych z hiperlipidemią — Wpływ na czynność śródbłonka i ryzyko sercowo-naczyniowe

text: Wprowadzenie Ograniczenie spożycia jaj, które są bogate w cholesterol, jest ogólnie zalecane w celu zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Jednak ostatnie dowody sugerują, że cholesterol w diecie ma ograniczony wpływ na poziom cholesterolu w surowicy lub ryzyko sercowe. Cel Ocena wpływu spożycia jaj na funkcję śródbłonka i stężenie lipidów w surowicy u dorosłych z hiperlipidemią. Metody Randomizowane, kontrolowane placebo badanie krzyżowe z udziałem 40 dorosłych osób z hiperlipidemią (24 kobiety, 16 mężczyzn; średni wiek = 59,9 ± 9,6 lat; waga = 76,3 ± 21,8 kg; całkowity cholesterol = 244 ± 24 mg/dl). W ostrej fazie uczestnicy zostali losowo przypisani do jednej z dwóch sekwencji pojedynczej dawki trzech jajek ugotowanych na średnim twardo i kanapki śniadaniowej z kiełbasą/serem. W fazie podtrzymania uczestnicy byli następnie losowo przydzielani do jednej z dwóch sekwencji dwóch jajek ugotowanych na średnim twardo i 1/2 szklanki substytutu jajka codziennie przez sześć tygodni. Każde przypisanie leczenia było oddzielone czterotygodniowym okresem wypłukiwania. Interesującą miarą wyników była funkcja śródbłonka mierzona jako rozszerzenie za pośrednictwem przepływu (FMD) i panel lipidowy. Wyniki Spożycie jaj w pojedynczej dawce nie miało wpływu na funkcję śródbłonka w porównaniu z kiełbasą/serem (0,4 ± 1,9 vs 0,4 ± 2,4%; p = 0,99). Codzienne spożywanie substytutu jaja przez 6 tygodni istotnie poprawiło funkcję śródbłonka w porównaniu z jajem (1,0 ± 1,2% vs -0,1 ± 1,5%; p < 0,01) oraz obniżyło poziom cholesterolu całkowitego w surowicy (-18 ± 18 vs -5 ± 21 mg /dL; p < 0,01 i LDL (-14 ± 20 vs -2 ± 19 mg/dl; p = 0,01). Wyniki badania (pozytywne lub negatywne) są wyrażone jako zmiana w stosunku do wartości wyjściowej. Wnioski Stwierdzono, że spożywanie jaj nie ma szkodliwego wpływu na funkcję śródbłonka i stężenie lipidów w surowicy u dorosłych z hiperlipidemią, podczas gdy spożywanie substytutów jaj było korzystne.


title: Spożycie jaj i funkcja śródbłonka: randomizowane, kontrolowane badanie krzyżowe.

text: Wstęp: Ze względu na zawartość cholesterolu w jajach, ogólnie zaleca się zmniejszenie spożycia jaj w celu zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Ostatnio jednak pojawiły się dowody sugerujące, że cholesterol w diecie ma mniejsze znaczenie dla ryzyka sercowo-naczyniowego niż tłuszcze nasycone w diecie. To randomizowane, kontrolowane badanie krzyżowe zostało przeprowadzone w celu określenia wpływu spożycia jaj na funkcję śródbłonka, wiarygodny wskaźnik ryzyka sercowo-naczyniowego. Metody: Czterdziestu dziewięciu zdrowych dorosłych (średnia wieku 56 lat, 40% kobiet) przeszło podstawowe badanie reaktywności tętnicy ramiennej (BARS) i przydzielono im dwa jaja lub owies dziennie przez 6 tygodni w kolejności losowej z 4-tygodniowym wymywaniem. Na końcu każdej fazy leczenia wykonano BARS, mierząc przepływowe rozszerzenie naczyń (FMD) w tętnicy ramiennej za pomocą ultradźwięków o wysokiej częstotliwości. WYNIKI: FMD było stabilne zarówno w grupie jaj, jak i owsa, a różnice między grupami leczenia nie były istotne (jaja -0,96%, płatki owsiane -0,79%; wartość p >0,05). Sześć tygodni spożywania jaj nie miało wpływu na całkowity cholesterol (poziom wyjściowy: 203,8 mg/dl; po leczeniu: 205,3) lub LDL (poziom wyjściowy: 124,8 mg/dl; po leczeniu: 129,1). Natomiast 6 tygodni owsa obniżyło poziom cholesterolu całkowitego (do 194 mg/dl; p = 0,0017) i LDL (do 116,6 mg/dl; p = 0,012). Nie było różnic we wskaźniku masy ciała (BMI), poziomach triglicerydów, HDL lub SBP między przydzielonymi grupami leczenia jaj i owsa. WNIOSEK: Krótkotrwałe spożywanie jaj nie wpływa niekorzystnie na funkcję śródbłonka u zdrowych osób dorosłych, co potwierdza pogląd, że cholesterol w diecie może być mniej szkodliwy dla zdrowia układu krążenia niż wcześniej sądzono.


title: Spożycie jaj a ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy: metaanaliza.

text: CELE: Ocena zależności dawka-odpowiedź między spożyciem jaj a ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych (CVD) i cukrzycy. METODY: Do grudnia 2012 roku systematycznie przeszukiwaliśmy bazę danych MEDLINE. Do zestawienia ryzyk względnych (RR) i ich 95% przedziałów ufności (CI) zastosowano model efektów stałych lub losowych. Przeprowadzono analizy podgrup w celu zbadania potencjalnych źródeł niejednorodności. Do oszacowania zależności dawka-odpowiedź zastosowano ważony model regresji liniowej. WYNIKI: Włączono czternaście badań z udziałem 320 778 osób. Łączne RR ryzyka CVD, CVD u pacjentów z cukrzycą oddzieloną oraz cukrzycy dla największego vs najmniejszego spożycia jaj wyniosły 1,19 (95% CI 1,02-1,38), 1,83 (95% CI 1,42-2,37), 1,68 (95% CI 1,41-2,00). Dla każdego przyrostu spożycia jaj o 4 tygodnie, RR ryzyka CVD, CVD u pacjentów z cukrzycą oddzieloną, cukrzycą wyniosło 1,06 (95% CI 1,03-1,10), 1,40 (95% CI 1,25-1,57), 1,29 (95% CI 1,21-1,37). Analizy podgrup wykazały, że populacja w innych krajach zachodnich ma zwiększoną CVD niż w USA (RR 2,00, 95% CI 1,14 do 3,51 vs 1,13, 95% CI 0,98 do 1,30, P = 0,02 dla różnicy podgrup). WNIOSKI: Nasze badanie sugeruje, że istnieje pozytywna zależność dawka-odpowiedź między spożyciem jaj a ryzykiem CVD i cukrzycy. Copyright © 2013 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przydatność poszerzenia tętnicy ramiennej za pośrednictwem przepływu w przewidywaniu długotrwałych zdarzeń sercowo-naczyniowych u osób bez chorób serca.

text: Dysfunkcja śródbłonka jest uważana za ważny czynnik prognostyczny w miażdżycy. Aby określić długoterminowy związek między rozszerzeniem tętnicy ramiennej (FMD) a niepożądanymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi (CV) u zdrowych osób, oceniliśmy prospektywnie FMD tętnicy ramiennej u 618 kolejnych zdrowych osób bez widocznej choroby serca, 387 mężczyzn (63%) , a średni wiek 54 ± 11 lat. Po całonocnym poszczeniu i odstawieniu wszystkich leków na ≥12 godzin FMD oceniano za pomocą ultrasonografii liniowej o wysokiej rozdzielczości. Badani zostali podzieleni na 2 grupy: FMD ≤11,3% (n = 309) i >11,3% (n = 309), gdzie 11,3% to mediana FMD i były porównywalne pod względem czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, lipoprotein, glukozy na czczo, C-reaktywnych białko, leki towarzyszące i 10-letnia skala ryzyka wg Framingham. W średnim okresie obserwacji klinicznej wynoszącym 4,6 ± 1,8 roku, złożone zdarzenia sercowo-naczyniowe (śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem, hospitalizacja z powodu niewydolności serca lub dusznicy bolesnej, udar, pomostowanie aortalno-wieńcowe i przezskórne interwencje wieńcowe) były znacznie większe często u osób z FMD ≤11,3%, a nie >11,3% (odpowiednio 15,2% vs 1,2%, p = 0,0001). Analiza jednowymiarowa wykazała, że mediana FMD istotnie przewidywała zdarzenia sercowo-naczyniowe (iloraz szans 2,78, 95% CI 1,35 do 5,71, p <0,001). Analiza wieloczynnikowa, kontrolująca tradycyjne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, wykazała, że mediana FMD była najlepszym niezależnym predyktorem długoterminowych zdarzeń niepożądanych sercowo-naczyniowych (iloraz szans 2,93, 95% CI 1,28 do 6,68, p <0,001). Podsumowując, mediana FMD tętnicy ramiennej niezależnie przewiduje długoterminowe niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe u zdrowych osób bez widocznej choroby serca, oprócz tych uzyskanych w tradycyjnej ocenie czynników ryzyka. Copyright © 2014 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ diety bogatej w orzechy włoskie i olej lniany na reakcje hemodynamiczne na stres i funkcję śródbłonka naczyniowego

text: Wprowadzenie Wielonienasycone kwasy tłuszczowe (PUFA) mają korzystny wpływ na ryzyko sercowo-naczyniowe, chociaż mechanizmy nie są do końca poznane. W poprzednim artykule wykazaliśmy znaczne obniżenie poziomu cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości i kilka markerów stanu zapalnego wraz ze wzrostem spożycia kwasu alfa-linolenowego (ALA) z orzechów włoskich i lnu. Cel Zbadanie wpływu ALA na reakcje sercowo-naczyniowe na ostry stres, płynowe rozszerzenie tętnicy ramiennej (FMD) oraz stężenie we krwi endoteliny-1 i argininowo-wazopresyny (AVP). Projekt Stosując randomizowany, krzyżowy projekt badania, reakcje układu sercowo-naczyniowego na ostry stres oceniono u 20 pacjentów z hipercholesterolemią, z których podgrupę poddano również testom FMD (n = 12). Uczestnicy byli karmieni przeciętną dietą amerykańską (AAD) i 2 dietami eksperymentalnymi, które różniły się zawartością ALA i kwasu linolowego (LA). AAD dostarczał 8,7% energii z PUFA (7,7% LA, 0,8% ALA). W diecie LA obniżono tłuszcze nasycone, a PUFA z orzechów włoskich i oleju z orzechów włoskich dostarczały 16,4% energii (12,6% LA, 3,6% ALA). W diecie ALA orzechy włoskie, olej z orzechów włoskich i olej lniany dostarczały 17% energii z PUFA (10,5% LA, 6,5% ALA). Wyniki Diety ALA i LA istotnie obniżyły rozkurczowe ciśnienie krwi (-2 do -3 mm Hg) i całkowity opór obwodowy (-4%), a efekt ten był widoczny w spoczynku i podczas stresu (główny efekt diety, p < 0,02) . FMD wzrosło (+34%) na diecie zawierającej dodatkowy ALA. AVP również wzrosło o 20%, a endotelina-1 pozostała niezmieniona. Wnioski Wyniki te sugerują nowe mechanizmy kardioprotekcyjnego działania orzechów włoskich i lnu, dlatego potrzebne są dalsze prace w celu zidentyfikowania substancji bioaktywnych odpowiedzialnych za te efekty.


title: Wpływ orzechów włoskich na funkcję śródbłonka u osób dorosłych z nadwagą i otyłością trzewną: randomizowane, kontrolowane, krzyżowe badanie

text: Cele Zespół metaboliczny jest prekursorem cukrzycy i chorób układu krążenia (CVD). Wykazano, że spożycie orzecha włoskiego zmniejsza wskaźniki ryzyka CVD w cukrzycy. To randomizowane, kontrolowane badanie krzyżowe zostało przeprowadzone w celu zbadania wpływu codziennego spożywania orzechów włoskich na funkcję śródbłonka i inne biomarkery ryzyka sercowego w populacji osób z nadwagą i otyłością trzewną. Metody Czterdziestu sześciu dorosłych z nadwagą (średni wiek 57,4 lat; 28 kobiet, 18 mężczyzn) z podwyższonym obwodem talii i 1 lub więcej dodatkowymi objawami zespołu metabolicznego zostało losowo przydzielonych do dwóch 8-tygodniowych sekwencji diety ad libitum wzbogaconej o orzechy włoskie i ad libitum. dieta libitum bez orzechów włoskich, które były oddzielone 4-tygodniowym okresem wypłukiwania. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana w rozszerzeniu naczyń za pośrednictwem przepływu (FMD) tętnicy ramiennej. Pomiary drugorzędowe obejmowały panel lipidowy w surowicy, stężenie glukozy i insuliny na czczo, ocenę modelu homeostazy – wartości insulinooporności, ciśnienie krwi i pomiary antropometryczne. Wyniki FMD uległo znacznej poprawie w stosunku do wartości wyjściowych, gdy badani spożywali dietę wzbogaconą w orzechy włoskie w porównaniu z dietą kontrolną (1,4% ± 2,4% w porównaniu z 0,3% ± 1,5%; p = 0,019). Zaobserwowano korzystne tendencje w zakresie obniżenia skurczowego ciśnienia tętniczego, zaobserwowano również utrzymanie wyjściowych wartości antropometrycznych. Inne środki pozostały niezmienione. Wnioski Codzienne spożywanie 56 g orzechów włoskich poprawia funkcję śródbłonka u osób dorosłych z nadwagą i otyłością trzewną. Dodanie do diety orzechów włoskich nie prowadzi do przybierania na wadze. Uzasadnione są dalsze badania nad potencjalną rolą spożycia orzechów włoskich w cukrzycy i zapobieganiu CVD.


title: Orzechy, nadciśnienie i funkcja śródbłonka.

text: TŁO I CELE: Wysokie ciśnienie krwi (BP) jest uważane za główny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Wśród czynników związanych ze stylem życia dieta odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu i kontroli wysokiego ciśnienia krwi. Dlatego ważne jest wyjaśnienie, które składniki diety mogą wywierać korzystny wpływ na ciśnienie krwi poprzez modulację funkcji śródbłonka (EF) lub inne mechanizmy. W tym artykule dokonujemy przeglądu roli składników odżywczych, pokarmów, zwłaszcza orzechów, oraz wzorców żywieniowych na kontrolę BP. SYNTEZA DANYCH: Ponieważ orzechy mają niską zawartość sodu i zawierają znaczne ilości jedno- i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, błonnika, minerałów, takich jak magnez, potas i wapń oraz przeciwutleniaczy, sugerowano, że mogą one potencjalnie chronić przed nadciśnieniem. Ograniczone dowody z badań prospektywnych i klinicznych sugerują, że spożywanie orzechów ma korzystny wpływ zarówno na BP, jak i EF. Jednak zmiany BP były drugorzędowym punktem końcowym w badaniach nad żywieniem orzechami i żadne badanie nie wykorzystywało ambulatoryjnego monitorowania BP jako standardu pomiaru BP. WNIOSKI: Potrzebne są dalsze badania kliniczne, najlepiej z wykorzystaniem ambulatoryjnego monitorowania BP, aby ustalić potencjalny ochronny wpływ spożycia orzechów na nadciśnienie i reaktywność naczyniową. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Systematyczny przegląd wpływu orzechów na profile lipidowe krwi u ludzi.

text: Odwrotne powiązanie spożycia orzechów i markerów ryzyka choroby niedokrwiennej serca (lipidy) wzbudziło zainteresowanie społeczności naukowej i laików. Celem tego badania było przeprowadzenie systematycznego przeglądu w celu zbadania wpływu orzechów na profil lipidowy. Bazy danych Medline i Web of Science były przeszukiwane od początku bazy danych do sierpnia 2004 r. i uzupełniane przez sprawdzanie krzyżowych list referencyjnych odpowiednich publikacji. Uwzględniono badania interwencyjne na ludziach w celu zbadania niezależnego wpływu orzechów na stężenie lipidów. Z przeszukania literatury przeszukano 415 publikacji i uwzględniono 23 badania. Artykuły te otrzymały ocenę w oparciu o metodologię, jaka pojawiła się w publikacji. Nie przeprowadzono formalnej analizy statystycznej ze względu na duże różnice w projektach badań interwencyjnych dietetycznych. Wyniki 3 badań migdałów (50-100 g/d), 2 orzechów ziemnych (35-68 g/d), 1 orzechów pekan (72 g/d) i 4 orzechów włoskich (40-84 g/d) wykazały spadek całkowity cholesterol między 2 a 16%, a cholesterol LDL między 2 a 19% w porównaniu z osobnikami spożywającymi diety kontrolne. Spożywanie orzechów makadamia (50-100 g/d) dało mniej przekonujące wyniki. Podsumowując, spożycie około 50-100 g (około 1,5-3,5 porcji) orzechów > lub = 5 razy w tygodniu jako część zdrowej dla serca diety o całkowitej zawartości tłuszczu (wysoka zawartość jedno- i/lub wielonienasyconych kwasów tłuszczowych) około 35% energii może znacząco obniżyć poziom cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL u osób z normo- i hiperlipidemią.


title: Częstość występowania alergii na orzeszki ziemne, orzechy ziemne i sezam zgłaszane przez osoby w USA: 11-letnia obserwacja.

text: Wstęp: Alergia na orzeszki ziemne i orzechy (TN) jest główną przyczyną śmiertelnych reakcji alergicznych w Stanach Zjednoczonych, a częstość występowania wydaje się wzrastać. CELE: W 2008 roku staraliśmy się określić częstość występowania w USA zgłaszanej przez siebie alergii na orzeszki ziemne, TN i sezam i porównać wyniki z porównywalnymi badaniami przeprowadzonymi w 1997 i 2002 roku. METODY: Ogólnokrajowe, przekrojowe, losowe badanie telefoniczne dotyczące orzeszków ziemnych i TN alergię przeprowadzono za pomocą wcześniej stosowanego kwestionariusza, z dodatkowymi pytaniami o sezam. WYNIKI: Przebadano łącznie 5300 gospodarstw domowych (13 534 osób) (wskaźnik uczestnictwa, 42% wobec 52% w 2002 i 67% w 1997). Alergie na orzeszki ziemne, TN lub oba te czynniki były zgłaszane przez 1,4% badanych (95% CI, od 1,2% do 1,6%) w porównaniu z 1,2% w 2002 i 1,4% w 1997. W przypadku dorosłych częstość występowania wynosiła 1,3% (95% CI). , 1,1% do 1,6%, co nie różniło się znacząco od poprzednich badań. Jednak częstość alergii na orzechy ziemne lub TN u dzieci poniżej 18 roku życia wynosiła 2,1% (95% CI, 1,6% do 2,7%) w porównaniu z 1,2% w 2002 roku (p = 0,007) i 0,6% w 1997 (P < . 001). Częstość występowania alergii na orzechy ziemne u dzieci w 2008 roku wynosiła 1,4% (95% CI, 1,0% do 1,9%) w porównaniu z 0,8% w 2002 roku (p = nieistotne) i 0,4% w 1997 (p < 0,0001). Częstość występowania dziecięcej alergii na TN znacznie wzrosła w kolejnych falach badania (1,1% w 2008 roku, 0,5% w 2002 i 0,2% w 1997). Alergie na sezam zgłaszało 0,1% (95% CI, 0,0% do 0,2%). WNIOSKI: Chociaż wymagana jest ostrożność przy porównywaniu ankiet, alergia na orzeszki ziemne, alergia na nerwy ziemne lub oba te czynniki są nadal zgłaszane przez ponad 1% populacji USA (np. >3 miliony osób) i wydają się być coraz częściej zgłaszane wśród dzieci w przeszłości dekada. Alergia na sezam jest zgłaszana znacznie rzadziej. Copyright (c) 2010 Amerykańska Akademia Alergii, Astmy i Immunologii. Wydane przez Mosby, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Rola orzechów w diecie optymalnej: czas na krytyczną ocenę?

text: W ciągu ostatnich dziesięcioleci orzechy przyciągnęły uwagę naukowców ze względu na ich potencjalne korzyści w profilaktyce sercowo-naczyniowej. Omawiamy tutaj niektóre aspekty zakładanego korzystnego działania orzechów, równoważąc je z potencjalnymi szkodami. Obserwacje epidemiologiczne i kontrolowane badania interwencyjne konsekwentnie sugerują, że spożywanie orzechów wiąże się z poprawą profilu lipidowego surowicy, co pomaga zmniejszyć ryzyko sercowo-naczyniowe. Ponieważ orzechy są pożywieniem wysokoenergetycznym, należy wziąć pod uwagę ich wpływ na bilans energetyczny i masę ciała. W szczególności twierdzenie, że dodawanie orzechów do zwykłej diety, a tym samym zwiększenie spożycia kalorii, nie powoduje gromadzenia się tkanki tłuszczowej, nadal wymaga dowodów i wiarygodności biologicznej. Omówiono również potencjalne ryzyko związane ze stosunkowo częstym występowaniem reakcji alergicznych po spożyciu orzechów. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Dieta wzbogacona w orzechy laskowe poprawia biomarkery ryzyka sercowo-naczyniowego poza działanie obniżające poziom lipidów u osób z hipercholesterolemią.

text: TŁO: Wykazano, że orzechy z drzew, w szczególności migdały, orzechy włoskie i pistacje, mają działanie kardioprotekcyjne. Jednak niewiele jest informacji na temat wpływu spożycia orzechów laskowych na markery ryzyka sercowo-naczyniowego. METODY: Zbadano przeciwmiażdżycowe działanie orzechów laskowych przed i po spożyciu u osób z hipercholesterolemią. Dwudziestu jeden ochotników z hipercholesterolemią (18 mężczyzn i 3 kobiety) zostało zrekrutowanych w badaniu interwencyjnym na modelu kanapkowym z podwójną kontrolą z pojedynczą grupą i trzema okresami diety izoenergetycznej. Były to dieta kontrolna I (4 tygodnie), dieta wzbogacona w orzechy laskowe (4 tygodnie; orzechy laskowe stanowiące 18%-20% całkowitego dziennego spożycia energii) oraz okres diety kontrolnej II (4 tygodnie). Biomarkery ryzyka sercowo-naczyniowego, takie jak funkcja śródbłonka, wykorzystująca technikę rozszerzenia za pośrednictwem przepływu (FMD), produkty utleniania lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i markery stanu zapalnego, takie jak białko C-reaktywne o wysokiej czułości (hs-CRP), rozpuszczalna cząsteczka adhezji międzykomórkowej -1 i monitorowano rozpuszczalną cząsteczkę adhezyjną komórek naczyniowych-1 (sVCAM-1) oraz poziomy lipidów i lipoprotein. WYNIKI: Spożywanie diety bogatej w orzechy laskowe znacząco poprawiło FMD (56,6%), cholesterol całkowity (-7,8%), triacyloglicerol (-7,3%), cholesterol LDL (-6,17%), oraz cholesterol lipoprotein o dużej gęstości (6,07%). ) w porównaniu z dietą kontrolną I. Poziomy utlenionego LDL, hs-CRP i sVCAM-1 były istotnie niższe w grupie spożywającej dietę wzbogaconą w orzechy laskowe w porównaniu z dietami kontrolnymi I i II. Zaobserwowano niewielkie korelacje między sVCAM-1 a FMD oraz między sVCAM-1 a hs-CRP (odpowiednio r = -0,49, p < 0,025; r = 0,66, p < 0,001). WNIOSEK: Diety wzbogacone w orzechy laskowe mogą wywierać działanie przeciwmiażdżycowe poprzez poprawę funkcji śródbłonka, zapobieganie utlenianiu LDL i markerom stanu zapalnego, a także działanie obniżające poziom lipidów i lipoprotein. Te korzystne efekty okazały się odwracalne po 4 tygodniach na diecie bez orzechów laskowych. W związku z tym orzechy laskowe mogą być włączone do codziennej diety bez zmiany całkowitego spożycia kalorii, co zapewnia trwałe korzyści zdrowotne. Copyright © 2013 Narodowe Stowarzyszenie Lipidów. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Stężenie rtęci we włosach osób chorych w Japonii.

text: Celem tego badania było oszacowanie całkowitej zawartości rtęci we włosach osób chorych (nie uwzględniając pacjentów zatrutych rtęcią, takich jak choroba Minamata). Próbki włosów pobrano od 133 chorych ochotników w Tokio i okolicach od października 1992 do czerwca 1993. Całkowite stężenie rtęci we włosach zwykłych chorych ludzi (atopowe zapalenie skóry, astma, demencja, zawał mózgu, osteoporoza, nadciśnienie i cukrzyca) wynosiły od 2,08 ppm do 36,5 ppm. Wartości te były znacznie wyższe niż zdrowych osób w tej samej grupie wiekowej. Jednak drogi wchłaniania i mechanizm metaboliczny wysokiego stężenia rtęci we włosach u osób chorych nie są jasne.


title: Narażenie na metylortęć i przypadki cukrzycy u mężczyzn i kobiet w USA w dwóch przyszłych kohortach

text: CEL Pojawiające się dowody in vitro i na zwierzętach sugerują, że metylortęć może zwiększać cukrzycę typu 2, ale niewiele jest dowodów na ludzi. Naszym celem było prospektywne określenie związku narażenia na rtęć, ocenianego na podstawie pomiaru biomarkerów, z występowaniem cukrzycy. MATERIAŁ I METODY Wykorzystaliśmy analizę aktywacji neutronów do pomiaru rtęci w paznokciach stóp, obiektywnego biomarkera ekspozycji na metylortęć, u 9267 dorosłych osób bez cukrzycy na początku badania w dwóch oddzielnych, prospektywnych kohortach w USA. Cukrzyca incydentalna została zidentyfikowana na podstawie dwuletnich kwestionariuszy i potwierdzona zwalidowanym kwestionariuszem uzupełniającym z wykorzystaniem objawów, testów diagnostycznych i terapii medycznej. Związek narażenia na rtęć z przypadkiem cukrzycy oceniono za pomocą proporcjonalnego ryzyka Coxa. WYNIKI Podczas średniej obserwacji ± SD wynoszącej 19,7 ± 7,0 lat rozpoznano 1010 nowych przypadków cukrzycy. 95 percentyl rtęci w paznokciach stóp wynosił 1,32 μg/g u mężczyzn i 0,76 μg/g u kobiet, co odpowiada ekspozycji około 3,5-krotnie i 2-krotnie większej niż dawka referencyjna Agencji Ochrony Środowiska USA. W analizach wieloczynnikowych stężenia rtęci w paznokciach stóp nie wiązały się z większą częstością występowania cukrzycy u kobiet, mężczyzn lub obu grup łącznie. Porównując najwyższy i najniższy kwintyl ekspozycji, współczynnik ryzyka (95% CI) dla incydentu cukrzycy wyniósł 0,86 (0,66–1,11) u kobiet, 0,69 (0,42–1,15) u mężczyzn i 0,77 (0,61–0,98) w kohortach mieszanych . Wyniki były podobne, gdy porównano bardziej skrajne kategorie (decyle) rtęci oraz w analizach stratyfikowanych według spożycia ryb lub kwasów omega-3, BMI i wieku. WNIOSKI Te odkrycia z dwóch oddzielnych dużych prospektywnych kohort nie potwierdzają niekorzystnego wpływu metylortęci na rozwój cukrzycy u mężczyzn i kobiet przy typowych poziomach ekspozycji obserwowanych w tych populacjach.


title: Jednoczesna ekspozycja osób bez cukrzycy na wysokie poziomy dioksyn i rtęci zwiększa ryzyko insulinooporności.

text: Insulinooporność i wadliwa funkcja komórek beta trzustki mogą wystąpić na kilka lat przed rozwojem cukrzycy typu 2. Konieczne jest zbadanie i wyjaśnienie zintegrowanego wpływu umiarkowanego do wysokiego narażenia na dioksyny i rtęć na funkcję endokrynną trzustki. To przekrojowe badanie objęło 1449 mieszkańców bez cukrzycy w pobliżu opuszczonej fabryki pentachlorofenolu i chloroalkaliów. Zmierzono czynniki związane z zespołem metabolicznym w celu zbadania związku z dioksynami w surowicy i rtęcią we krwi. Zbadaliśmy również związki między insulinoopornością (HOMA-IR > 75. centyl), wadliwą funkcją komórek β trzustki (HOMA β-komórki > 75. centyl), dioksynami w surowicy i rtęcią we krwi. Po uwzględnieniu czynników zakłócających stwierdziliśmy, że insulinooporność wzrosła wraz z dioksynami w surowicy (b = 0,13, p < 0,001) i rtęcią we krwi (b = 0,01, p < 0,001). Co więcej, uczestnicy z wyższym poziomem dioksyn w surowicy lub rtęci we krwi mieli znacznie zwiększone ryzyko insulinooporności (P(trend) <0,001). Najwyższy tercyl stawu dioksyn w surowicy i rtęci we krwi był związany z podwyższonym HOMA-IR 11 razy większym niż prawdopodobieństwo najniższego tercyla stawu (AOR 11,00, 95% CI: 4,87, 26,63). Stawiamy hipotezę, że jednoczesna ekspozycja na dioksyny i rtęć zwiększa ryzyko insulinooporności bardziej niż indywidualna ekspozycja. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Trwałe zanieczyszczenia organiczne i cukrzyca typu 2: Prospektywna analiza w badaniu i metaanalizie zdrowia pielęgniarek

text: Wstęp: Dane prospektywne dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych (POP) i ryzyka cukrzycy typu 2 (T2D) są ograniczone, a wyniki dla poszczególnych TZO nie są całkowicie spójne we wszystkich badaniach. Cele: Zbadaliśmy prospektywnie stężenia TZO w osoczu w odniesieniu do incydentu T2D i podsumowaliśmy istniejące dowody w metaanalizie. Metody: Stężenia polichlorowanych bifenyli (PCB) w osoczu (PCB), dichlorodifenylotrichloroetanu (DDT), dichlorodifenylodichloroetylenu (DDE) i heksachlorobenzenu (HCB) zmierzono u 1095 kobiet, które nie miały cukrzycy podczas pobierania krwi w latach 1989-1990 i uczestniczyły w dwóch badaniach kliniczno-kontrolnych w Studium Zdrowia Pielęgniarek. Zidentyfikowaliśmy 48 przypadków T2D do 30 czerwca 2008 r. Przeszukaliśmy literaturę w PubMed i EMBASE do grudnia 2011 r. w celu zidentyfikowania prospektywnych badań dotyczących TZO związanych z cukrzycą. Do podsumowania wyników użyliśmy modelu efektów stałych. Wyniki: Po dostosowaniu wielu zmiennych, stężenie HCB w osoczu było dodatnio związane z incydentem T2D [zbiorczy iloraz szans (OR) 3,59 (95% CI: 1,49, 8,64, ptrend = 0,003) przy porównaniu skrajnych tercyli]. Inne POP nie były istotnie związane z cukrzycą. Po połączeniu naszych wyników z wynikami sześciu opublikowanych badań prospektywnych, które obejmowały łącznie 842 przypadki cukrzycy, stwierdziliśmy, że zarówno HCB, jak i całkowite PCB były związane z cukrzycą: połączone OR wyniosły 2,00 (95% CI: 1,13; 3,53; I2 = 21,4% , heterogeniczność = 0,28) i 1,70 (95% CI: 1,28, 2,27; I2 = 16,3%, heterogeniczność = 0,30) odpowiednio dla HCB i całkowitych PCB. Wnioski: Wyniki te potwierdzają związek między ekspozycją na TZO a ryzykiem T2D.


title: Związki perfluorowane, polichlorowane bifenyle i zanieczyszczenie pestycydami chloroorganicznymi w złożonych próbkach żywności z Dallas, Teksas, USA

text: Cele Celem tego artykułu jest rozszerzenie naszych wcześniejszych badań nad trwałymi zanieczyszczeniami organicznymi (POP) w amerykańskiej żywności o pomiary związków perfluorowanych (PFC), pestycydów chloroorganicznych i polichlorowanych bifenyli (PCB) w złożonych próbkach żywności. To badanie jest częścią większego badania opisanego w dwóch artykułach, z których drugi podaje poziomy polibromowanych eterów difenylowych i bromowanych heksabromocyklododekanu środków zmniejszających palność w tych złożonych produktach spożywczych [Schecter et al. 2010. Polibromowane etery difenylowe (PBDE) i heksabromocyklodekan (HBCD) w złożonych próbkach żywności w USA, Environ Health Perspect 118:357–362]. Metody W tym badaniu zmierzyliśmy stężenia 32 pestycydów chloroorganicznych, 7 PCB i 11 PFC w próbkach złożonych 31 różnych rodzajów żywności (310 pojedynczych próbek żywności) zakupionych w supermarketach w Dallas w Teksasie (USA) w 2009 roku. te chemikalia zostały obliczone dla przeciętnego Amerykanina. Wyniki Zanieczyszczenie znacznie się różniło w zależności od rodzaju chemikaliów i żywności. Najwyższy poziom zanieczyszczenia pestycydami był metabolitem dichlorodifenylotrichloroetanu (DDT), p,p′-dichlorodifenylodichloroetylenem, który wahał się od 0,028 ng/g mokrej masy (ww) w jogurcie z pełnego mleka do 2,3 ng/g ww w filetach z suma. Znaleźliśmy kongenery PCB (28, 52, 101, 118, 138, 153 i 180) głównie w rybach, z najwyższymi poziomami w łososiu (PCB-153, 1,2 ng/g ww; PCB-138, 0,93 ng/g ww) . W przypadku PFC wykryliśmy kwas perfluorooktanowy (PFOA) w 17 z 31 próbek, w zakresie od 0,07 ng/g w ziemniakach do 1,80 ng/g w oliwie z oliwek. Pod względem spożycia, metabolity DDT i DDT, endosulfany, aldryna, PCB i PFOA były spożywane na najwyższym poziomie. Wnioski Pomimo zakazów dotyczących produktów, znaleźliśmy POP w amerykańskiej żywności, a mieszanki tych chemikaliów są spożywane przez Amerykanów na różnym poziomie. Sugeruje to potrzebę rozszerzenia badań żywności pod kątem zanieczyszczeń chemicznych.


title: Molekularne dowody epidemiologiczne na cukrzycowe skutki ekspozycji na dioksyny u weteranów sił powietrznych USA z wojny w Wietnamie

text: Wstęp Jednym z wyników dodatnio związanych z ekspozycją na dioksyny u ludzi jest cukrzyca typu 2. Cele Badanie przeprowadzono w celu znalezienia molekularnych dowodów biologicznych na diabetogenne działanie dioksyn w próbkach tkanki tłuszczowej weteranów z Wietnamu. Metody Uzyskaliśmy 313 próbek tkanki tłuszczowej zarówno od weteranów z Wietnamu, którzy byli narażeni na dioksyny (Operacja Ranch Hand), jak i od weteranów porównawczych, którzy służyli w Azji Południowo-Wschodniej, nie notując żadnego kontaktu z dioksynami. Przeprowadziliśmy ilościowe badania reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją na wybranych markerach mRNA z tych próbek. Wyniki Stwierdziliśmy, że najbardziej czułym i wiarygodnym wskaźnikiem molekularnym cukrzycy wywołanej dioksynami jest stosunek mRNA transportera glukozy 4 (GLUT4) i jądrowego czynnika transkrypcyjnego kappa B (NFκB), markera stanu zapalnego. Ten stosunek wykazał znaczące korelacje z pozostałościami dioksyn w surowicy i glukozą na czczo wśród osób z grupy Ranch Hand i, co zaskakujące, nawet w grupie porównawczej, którzy mają niski poziom dioksyn porównywalny z ogółem społeczeństwa. Taka korelacja w grupie porównawczej była szczególnie istotna wśród osób ze znanymi czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość i cukrzyca w wywiadzie rodzinnym. Wnioski Wyniki te pokazują, że stosunek GLUT4:NFκB jest wiarygodnym markerem diabetogennego działania dioksyn, szczególnie przy bardzo niskich poziomach ekspozycji, które są niewiele wyższe niż te występujące u ogółu społeczeństwa, co sugeruje potrzebę zajęcia się obecnymi poziomami ekspozycji.