title: Różnice w poposiłkowych reakcjach zapalnych na „nowoczesny” vs. tradycyjny posiłek mięsny: badanie wstępne.

text: Stwierdzono, że z niektórymi chorobami przewlekłymi wiąże się reakcja zapalna niskiego stopnia („metaflamacja”). Proponowanymi induktorami tego są aspekty współczesnego stylu życia, w tym nowo wprowadzana żywność. Plasma TAG i cytokiny zapalne białka C-reaktywnego (CRP), TNF-alfa i IL-6 zostały porównane w randomizowanym, krzyżowym badaniu z udziałem dziesięciu zdrowych osób przed i po zjedzeniu 100 g kangura lub „nowego” forma hybrydowej wołowiny (wagyu) w odstępie około 1 tygodnia. Poposiłkowe poziomy TAG, IL-6 i TNF-alfa po 1 i 2 h były istotnie wyższe po zjedzeniu wagyu w porównaniu z kangurem (P = 0,002 dla TAG w 1 h, P < 0,001 w 2 h; P < 0,001 dla IL-6 i TNF-alfa po 1 i 2 godz.). CRP było istotnie wyższe 1 h po posiłku (P = 0,011) i nieistotnie wyższe 2 h po posiłku (P = 0,090). Doszliśmy do wniosku, że reakcja metazapalna na spożycie „nowej” formy hybrydyzowanej wołowiny (wagyu) wskazuje na niską, ogólnoustrojową reakcję immunologiczną w porównaniu z chudym mięsem z dziczyzny (kangur). Proponuje się dalsze badania z wykorzystaniem izoenergetycznego poboru i izolowania składników kwasów tłuszczowych mięs.


title: Wpływ trzymania bażantów w niewoli a natura na wartość biologiczną mięsa i jego wykorzystanie w żywieniu człowieka.

text: Z życiem ptaków łownych (bażantów) w przyrodzie wiąże się szereg trudności o każdej porze roku. Dotyczy to znajdowania pożywienia, hodowli, składania jaj, wychowywania młodych, ucieczki przed ich naturalnymi wrogami oraz braku ochrony przed niekorzystnymi warunkami klimatycznymi. Bażanty żyjące w niewoli – woliery dla bażantów – nie mają takich trudności – są regularnie karmione wysokiej jakości paszą dla bażantów, są chronione przed złą pogodą i naturalnymi wrogami. Nasze badania miały na celu określenie wartości biologicznej mięsa bażantów hodowanych w dwóch różnych środowiskach – w niewoli iw naturze. Najwyższą wagę osiągnęły dzikie samce bażanta (1232,4 +/- 147,36 g). Różnice pomiędzy badanymi grupami bażantów były statystycznie bardzo duże (p < 0,001). Różnice między grupami pod względem masy piersi i rajstop z masą podudzi były statystycznie bardzo duże (p < 0,001). Między częściami piersi (%) i części nóg (%) odnotowano bardzo duże różnice (p < 0,001), tj. duże (p = 0,002) różnice. Największą wagę mięśni piersiowych i rajstop z podudzia miały dzikie bażanty (282,6 +/- 63,53 g czyli 206,2 +/- 37,88 g). Dzikie bażanty miały dolną część (%) i jaśniejszą (g) skórę z podskórną tkanką tłuszczową na piersiach. Samice bażantów hodowane dwutorowo miały wyższą część skóry (%) oraz podskórną tkankę tłuszczową w rajstopach z podudziami. W odniesieniu do składu chemicznego mięśni piersiowych ustalono istotne statystycznie różnice (P < 0,001 i. P = 0,040)) w części Ca (%) i P (%). W rajstopach dzikich bażantów z podudziami mięśnie wykazały bardzo istotną statystycznie (P < 0,001) wyższą zawartość wilgoci, białka i Ca, czyli bardzo dużą statystycznie (P < 0,001) niższą zawartość tłuszczu i wartość energetyczną. Wyniki badań wskazują, że jakość mięsa bażantów hodowanych w naturze ma wyższą wartość biologiczną niż mięso bażantów hodowanych w wolierach, co oznacza, że ma zalety w żywieniu człowieka.


title: Nieskładnikowe przyczyny zapalenia ogólnoustrojowego o niskim stopniu złośliwości: poparcie dla poglądu „kanarka w szybie kopalnianym” na otyłość w chorobach przewlekłych.

text: Forma zapalenia ogólnoustrojowego o niskim stopniu złośliwości („metaflamacja”) jest powiązana z wieloma rodzajami chorób przewlekłych. Początkowo sądzono, że jest to związane przyczynowo z przyrostem masy ciała i otyłością oraz możliwym wyjaśnieniem związku między otyłością a chorobą. Jednak obecnie zidentyfikowano kilka induktorów takiego stanu zapalnego związanych ze stylem życia, z których niektóre są związane z otyłością, a niektóre nie. Najczęstsze z nich były związane z odżywianiem, co sugeruje, że nadal może istnieć bezpośredni lub pośredni związek z otyłością. Tutaj przedstawiamy dowody na nieodżywcze induktory stanu zapalnego, dostarczając dalszego wsparcia dla wcześniejszej sugestii, że chociaż otyłość może mieć bezpośredni związek z chorobą, może to nie być ani konieczne, ani wystarczające do wyjaśnienia obecnej epidemii chorób przewlekłych. Bardziej wszechobecną przyczyną obejmującą wszystkie induktory stanu zapalnego jest współczesne, postindustrialne środowisko i styl życia z niego wynikający. Otyłość może zatem być bardziej „kanarka w szybie kopalnianym”, ostrzegającym przed większymi globalnymi problemami, niż tylko pojedynczą ścieżką do współczesnej choroby o podłożu środowiskowym. © 2010 Autorzy. przeglądy otyłości © 2010 Międzynarodowe Stowarzyszenie Badań nad Otyłością.


title: Ewolucja antyoksydantów w diecie.

text: Tlen jest niezbędny dla większości organizmów, ale paradoksalnie uszkadza kluczowe miejsca biologiczne. Zagrożeniem tlenowym są przeciwutleniacze, które ewoluowały równolegle z naszą tlenową atmosferą. Rośliny wykorzystują przeciwutleniacze do obrony swoich struktur przed reaktywnymi formami tlenu (ROS; utleniacze) wytwarzanymi podczas fotosyntezy. Organizm ludzki jest wystawiony na działanie tych samych utleniaczy, a my również wykształciliśmy skuteczny system antyoksydacyjny. Nie jest to jednak nieomylne. ROS przełamują mechanizmy obronne, dochodzi do uszkodzeń oksydacyjnych, które kumulują się z wiekiem i powodują szereg zmian patologicznych. Żywność oparta na roślinach i bogata w przeciwutleniacze tradycyjnie stanowiła główną część diety człowieka, a przypuszcza się, że przeciwutleniacze na bazie roślin odgrywają ważną rolę w utrzymaniu zdrowia człowieka. Ta hipoteza jest logiczna z punktu widzenia ewolucji, zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę stosunkowo niedotlenione środowisko, w którym ludzie mogli ewoluować. W niniejszym artykule krótko omówiono dietę człowieka pod kątem jej ewolucyjnego rozwoju, zarysowano różne strategie obrony antyoksydacyjnej, a ewolucję przeciwutleniaczy w diecie omówiono z perspektywy potrzeb roślin i naszych obecnych wymagań żywieniowych. Na koniec przedstawiono możliwości w odniesieniu do przeciwutleniaczy w diecie, ewolucji i zdrowia ludzkiego oraz przedstawiono ewolucyjną analizę kosztów i korzyści w odniesieniu do tego, dlaczego utraciliśmy zdolność do wytwarzania kwasu askorbinowego (witaminy C), chociaż zachowaliśmy absolutne zapotrzebowanie na to. .


title: Bezpieczeństwo chemiczne mięsa i przetworów mięsnych.

text: Od II wojny światowej zachowania konsumenckie w krajach rozwiniętych zmieniły się drastycznie. Początkowo istniało zapotrzebowanie na wystarczającą ilość żywności po okresie głodu, później pojawiło się pragnienie wyższej jakości, podczas gdy dzisiaj większość ludzi domaga się bezpiecznej i zdrowej żywności o wysokiej jakości. Dlatego też, aby zapewnić zdrowie konsumentów oraz utrzymać zaufanie i satysfakcję konsumentów, potrzebne jest jednolite podejście obejmujące spójne normy, solidną naukę i solidne kontrole. Analiza chemiczna wzdłuż całego łańcucha żywnościowego (śledzenie) od produkcji podstawowej do konsumenta i od konsumenta do produkcji podstawowej jest ważnym warunkiem wstępnym zapewnienia bezpieczeństwa i jakości żywności. W tym kontekście przedmiotem zainteresowania niniejszego artykułu jest „Bezpieczeństwo chemiczne mięsa i produktów mięsnych” z uwzględnieniem pozostałości i zanieczyszczeń nieorganicznych i organicznych, zastosowanie azotynów w produktach mięsnych, częstość występowania leków weterynaryjnych, a także System analizy trybów i skutków awarii (FMEA) oceniający (priorytetujący) wrażliwe etapy łańcucha żywnościowego w celu zmniejszenia lub wyeliminowania podatności.


title: Diety wegetariańskie a zdrowie publiczne: związki biomarkerów i redoks.

text: Diety wegetariańskie są bogate w fitochemikalia przeciwutleniające. Mogą jednak nie działać jako przeciwutleniacze in vivo, a mimo to nadal pełnić ważne funkcje sygnalizacyjne i regulacyjne. Niektóre mogą działać jako prooksydanty, modulując komórkowe napięcie redoks i utleniając miejsca wrażliwe na redoks. W niniejszym przeglądzie przedstawiono dowody na korzyści zdrowotne diet wegetariańskich z różnych perspektyw: epidemiologicznej, biomarkerowej, ewolucyjnej i zdrowia publicznego, a także przeciwutleniaczy. Z perspektywy molekularnych powiązań między dietą a zdrowiem przedstawiono dowody na rolę kwasu askorbinowego w osoczu jako biomarkera przyszłego ryzyka choroby. Przedstawiono podstawowe koncepcje sygnalizacji komórkowej opartej na reakcji redoks oraz zbadano wpływ fitochemikaliów przeciwutleniających na sygnalizację, zwłaszcza za pośrednictwem tonu redoks, przełączników siarkowych i elementu odpowiedzi antyoksydacyjnej (ARE). Istnieją wystarczające dowody naukowe na to, aby polityka zdrowia publicznego promowała dietę bogatą w rośliny w celu promocji zdrowia. Nie trzeba czekać, aż nauka dostarczy odpowiedzi na wszystkie pytania, dlaczego i jak. Jednak działanie i wzajemne oddziaływanie przeciwutleniaczy dietetycznych w układach nierównowagowych, które kontrolują równowagę redoks, sygnalizację komórkową i funkcję komórek, stanowią bogate podłoże dla badań mających na celu pogłębienie wiedzy na temat odżywiania ortomolekularnego i dostarczenie naukowych dowodów na rzecz poprawy zdrowia publicznego w naszej starzejącej się populacji.


title: Dieta sojowa i tłuszcze w stosunku do poziomów insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 i białka wiążącego insulinopodobny czynnik wzrostu-3 w okresie przedmenopauzalnym Japoń...

text: Poziomy krążącego insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1) i białka wiążącego insulinopodobny czynnik wzrostu-3 (IGFBP-3) są powiązane z ryzykiem przedmenopauzalnym rakiem piersi. Przeanalizowaliśmy dane z przekrojowego badania 261 japońskich kobiet przed menopauzą w wieku 20-54 lat z odpowiednim stanem odżywienia, aby ocenić związki między stężeniami IGF-1 i IGFBP-3 w surowicy a spożyciem soi, tłuszczów i innych składników odżywczych. Dietę oceniano za pomocą półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Nie było znaczącej korelacji między spożyciem produktów sojowych, a także spożyciem izoflawonu sojowego a poziomami IGF-1 lub IGFBP-3 w surowicy po kontrolowaniu wieku, całkowitej energii, procentowej zawartości tkanki tłuszczowej i poziomu wykształcenia. Całkowite spożycie tłuszczu było istotnie odwrotnie skorelowane z poziomem IGFBP-3 w surowicy (r = -0,13, P = 0,04). Korelacje tłuszczów nasyconych i jednonienasyconych z IGFBP-3 w surowicy były na granicy istotności (odpowiednio r = -0,12, p = 0,06 i r = -0,11, p = 0,07).


title: Insulinopodobny czynnik wzrostu-1 i białko wiążące-3 w 2-letniej interwencji sojowej u kobiet przed menopauzą.

text: Produkty sojowe mogą chronić przed rozwojem raka piersi. Insulinopodobny czynnik wzrostu (IGF)-1 jest badany jako możliwy związek między odżywianiem a rakiem. Zbadaliśmy wpływ produktów sojowych na poziom krążącego IGF-1 i białka wiążącego IGF (BP)-3 wśród 196 zdrowych kobiet przed menopauzą w 2-letnim randomizowanym badaniu żywieniowym. Grupa interwencyjna spożywała dwie dzienne porcje produktów sojowych, w tym tofu, mleko sojowe, orzechy sojowe i białko sojowe w proszku (co odpowiada 50 mg izoflawonów i 5-22 g białka sojowego na porcję); kontrolni utrzymywali swoją regularną dietę. Pięć próbek surowicy na początku, 3, 6, 12 i 24 miesiącu pobrano rano podczas fazy lutealnej i przeanalizowano pod kątem IGF-1 i IGFBP-3 za pomocą testu ELISA z podwójnym przeciwciałem. Zastosowaliśmy modele mieszane, aby zbadać efekt interwencji i czynniki prognostyczne poziomów w surowicy, biorąc pod uwagę projekt powtarzanych pomiarów. Przestrzeganie schematu badania było wysokie, a wskaźniki rezygnacji były akceptowalne. Randomizacja skutkowała podobnymi średnimi poziomami IGF-1 i IGFBP-3 w poszczególnych grupach. Nie zaobserwowaliśmy znaczącego wpływu interwencji na IGF-1, IGFBP-3 i ich stosunek molowy w całym okresie badania. Jednak wydalanie izoflawonu z moczem w okresie badania było dodatnio związane z IGF-1 (P=0,04) i stosunkiem IGF-1:IGFBP-3 (P=0,06). Efekt był spójny w czasie. Dodanie produktów sojowych do diety kobiet przed menopauzą nie wydaje się obniżać poziomu IGF-1 i IGFBP-3 w surowicy; jeśli już, to większe spożycie białka z soi może prowadzić do niewielkiego wzrostu poziomu IGF-1 w surowicy.


title: Związek białka pokarmowego i izoflawonów sojowych z białkami wiążącymi IGF-1 i IGF w surowicy w badaniu Prostate Cancer Lifestyle Trial.

text: Wysoki poziom insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka prostaty, podczas gdy podwyższony poziom niektórych jego białek wiążących (IGFBP) wydaje się mieć działanie ochronne. Wysokie spożycie białka w diecie, zwłaszcza białka zwierzęcego i sojowego, wydaje się zwiększać IGF-1. Jednak izoflawony sojowe wykazały działanie antyproliferacyjne i apoptotyczne zarówno in vitro, jak i in vivo. Oceniliśmy spożycie w diecie białka całkowitego i izoflawonów sojowych w odniesieniu do osi IGF u pacjentów z rakiem prostaty, dokonujących kompleksowych zmian stylu życia, w tym bardzo niskotłuszczowej diety wegańskiej uzupełnionej białkiem sojowym (58 g/dzień). Po roku pacjenci z grupy interwencyjnej zgłaszali znacznie wyższe spożycie białka dietetycznego i izoflawonów sojowych w porównaniu z grupą kontrolną otrzymującą zwykłą opiekę (P < 0,001). IGF-1 wzrósł znacząco w obu grupach, podczas gdy IGFBP-1 wzrósł tylko w grupie eksperymentalnej (P < 0,01). Wzrosty białka roślinnego w ciągu jednego roku wiązały się ze wzrostem IGFBP-1 wśród pacjentów z grupy interwencyjnej (p < 0,05). Wyniki te sugerują, że białko dietetyczne i izoflawony sojowe, w kontekście kompleksowych zmian stylu życia, mogą nie zmieniać znacząco IGF-1. Jednak biorąc pod uwagę ostatnią literaturę wskazującą, że wysokie spożycie białka bogatego w niezbędne aminokwasy (białko zwierzęce lub sojowe) może zwiększać IGF-1, rozsądne może być, aby mężczyźni z rakiem prostaty we wczesnym stadium nie przekraczali zaleceń dietetycznych dotyczących białka.


title: Wpływ diety i ćwiczeń na poziom insuliny w surowicy, IGF-I i IGFBP-1 oraz wzrost komórek LNCaP in vitro (Stany Zjednoczone).

text: CEL: Zgromadzone dowody wskazują, że rak prostaty jest związany z wysokimi poziomami IGF-I w surowicy. Badanie to przeprowadzono w celu ustalenia, czy dieta niskotłuszczowa i ćwiczenia fizyczne (DE) mogą modulować oś IGF i zmniejszać wzrost komórek raka prostaty in vitro. METODY: Surowicę na czczo uzyskano od 14 mężczyzn (wiek 60 +/- 3 lata) uczestniczących w 11-dniowym programie DE oraz od ośmiu mężczyzn w podobnym wieku, którzy uczestniczyli w programie DE przez 14,2 +/- 1,7 lat (długoterminowo) . Insulinę, IGF-I, IGFBP-1 i IGFBP-3 zmierzono metodą ELISA, a surowicę zastosowano do stymulacji wzrostu komórek LNCaP in vitro. WYNIKI: Poziomy IGF-I w surowicy spadły o 20%, podczas gdy IGFBP-1 wzrosły o 53% po 11-dniowym DE. W grupie długoterminowej IGF-I był o 55% niższy, podczas gdy IGFBP-1 był o 150% wyższy w stosunku do wartości wyjściowej. Poziom insuliny w surowicy zmniejszył się o 25% po 11-dniowym DE i był o 68% niższy w grupie długoterminowej, w porównaniu z wartością wyjściową. Nie zaobserwowano zmian IGFBP-3 w surowicy. Stymulowany przez surowicę wzrost komórek LNCaP był zmniejszony o 30% w surowicy po 11 dniach io 44% w surowicy długoterminowej w stosunku do wartości wyjściowej. Komórki LNCaP inkubowane z surowicą po DE wykazywały zwiększoną apoptozę/martwicę w porównaniu z wartością wyjściową. WNIOSKI: Dieta niskotłuszczowa i ćwiczenia fizyczne indukują zmiany in vivo w osi krążącego IGF i są związane ze zmniejszonym wzrostem i zwiększoną apoptozą/martwicą komórek nowotworowych LNCaP in vitro.


title: Niedobór receptora hormonu wzrostu jest związany z poważnym zmniejszeniem sygnalizacji starzenia, raka i cukrzycy u ludzi

text: Mutacje wydłużające życie w szlakach sygnałowych wzrostu chronią przed zależnym od wieku uszkodzeniem DNA u drożdży oraz zmniejszają insulinooporność i raka u myszy. Aby przetestować ich działanie na ludziach, przez 22 lata monitorowaliśmy osoby z Ekwadoru z mutacjami w genie receptora hormonu wzrostu prowadzące do poważnych niedoborów receptora hormonu wzrostu (GHR) i IGF-I i połączyliśmy te informacje z ankietami w celu zidentyfikowania przyczyny i wieku śmierci dla osób, które zmarły przed tym okresem. Osoby z niedoborem GHR (GHRD) wykazywały tylko jeden nowotwór złośliwy nieprowadzący do śmierci i żadnych przypadków cukrzycy, w przeciwieństwie do 17% przypadków raka i 5% występowania cukrzycy w grupie kontrolnej. Możliwe wyjaśnienie bardzo niskiej częstości występowania raka może zostać ujawnione w badaniach in vitro: surowica od pacjentów z GHRD zmniejszyła pęknięcia DNA, ale zwiększyła apoptozę w ludzkich komórkach nabłonka sutka (HMEC) leczonych nadtlenkiem wodoru. Zaobserwowaliśmy również obniżone stężenie insuliny (1,4 μU/ml vs. 4,4 μU/ml u zdrowych krewnych) i bardzo niski model oceny homeostazy wskaźnika insulinooporności (HOMA-IR) (0,34 vs. 0,96 u zdrowych krewnych) u osób z GHRD, wskazując na zwiększoną wrażliwość na insulinę, co może wyjaśniać brak cukrzycy u tych osób. Inkubacja HMEC z surowicą GHRD spowodowała również zmniejszoną ekspresję RAS, PKA i TOR oraz zwiększenie regulacji SOD2, które promują ochronę komórkową i wydłużenie życia w organizmach modelowych. Wyniki te dostarczają dowodów na rolę ewolucyjnie zachowanych szlaków w promowaniu starzenia się i chorób u ludzi oraz identyfikują potencjalne cele dla leków, które wydłużają długość zdrowego życia.


title: Insulinopodobny czynnik wzrostu 1 (IGF1), białko wiążące IGF 3 (IGFBP3) i ryzyko raka piersi: zbiorcza analiza indywidualnych danych z 17 badań prospektywnych

text: Podsumowanie Wstęp Insulinopodobny czynnik wzrostu 1 (IGF1) stymuluje mitozę i hamuje apoptozę. Niektóre opublikowane wyniki wykazały związek między krążącym IGF1 a ryzykiem raka piersi, ale nie jest jasne, czy ta zależność jest spójna, czy też jest modyfikowana przez białko wiążące IGF 3 (IGFBP3), stan menopauzy, stan receptorów estrogenowych lub inne czynniki. Niejasny jest również związek IGF1 (i IGFBP3) z czynnikami ryzyka raka piersi. Grupa Endogenous Hormones and Breast Cancer Collaborative Group została utworzona w celu analizy zbiorczych indywidualnych danych z badań prospektywnych w celu zwiększenia precyzji szacowanych związków hormonów endogennych z ryzykiem raka piersi. Metody Indywidualne dane dotyczące przeddiagnostycznych stężeń IGF1 i IGFBP3 uzyskano z 17 badań prospektywnych w 12 krajach. Związki IGF1 z czynnikami ryzyka raka piersi w grupie kontrolnej zbadano, obliczając średnie geometryczne stężenia w kategoriach tych czynników. Iloraz szans (OR) z 95% CI raka piersi związanego ze wzrostem stężenia IGF1 oszacowano za pomocą warunkowej regresji logistycznej w 4790 przypadkach i 9428 dopasowanych grupach kontrolnych, ze stratyfikacją według badania, wieku w punkcie początkowym i daty punktu początkowego. Wszystkie testy statystyczne były dwustronne, a wartość p poniżej 0,05 uznano za istotną. Wyniki Stężenia IGF1, skorygowane względem wieku, były dodatnio związane ze wzrostem i wiekiem w pierwszej ciąży, odwrotnie proporcjonalne do wieku w momencie pierwszej miesiączki i lat od menopauzy, i były wyższe u kobiet z umiarkowaną nadwagą i spożywających umiarkowane ilości alkoholu niż u innych kobiet. OR dla raka piersi u kobiet o najwyższym w porównaniu do najniższego piątego stężenia IGF1 wynosił 1,28 (95% CI 1,14–1,44; p<0,0001). To powiązanie nie zostało zmienione przez dostosowanie do IGFBP3 i nie różniło się znacząco w zależności od stanu menopauzy przy pobraniu krwi. OR dla różnicy w stężeniu IGF1 między najwyższą a najniższą piątą wyniosły 1,38 (95% CI 1,14–1,68) dla guzów z dodatnim receptorem estrogenowym i 0,80 (0,57–1,13) dla guzów z ujemnym receptorem estrogenowym (p dla heterogeniczności=0,007). Interpretacja Krążący IGF1 jest dodatnio związany z ryzykiem raka piersi. Związek ten nie jest istotnie modyfikowany przez IGFBP3 i nie różni się znacząco pod względem stanu menopauzy, ale wydaje się, że ogranicza się do guzów z receptorami estrogenowymi. Finansowanie badań nad rakiem w Wielkiej Brytanii.


title: Czynniki wzrostu i ich receptory w przerzutach nowotworowych.

text: Guzy przerzutowe, a nie pierwotne, są odpowiedzialne za dziewięćdziesiąt procent zgonów z powodu raka. Pomimo znacznych postępów w zrozumieniu mechanizmów molekularnych i komórkowych w przerzutach nowotworowych istnieją ograniczenia w zapobieganiu leczeniu nowotworów przerzutowych. Wiele dowodów pochodzących z badań laboratoryjnych i klinicznych sugeruje, że czynniki wzrostu i ich receptory są zaangażowane w rozwój przerzutów raka. Dokonujemy przeglądu pochodzenia i wytwarzania czynników wzrostu i ich receptorów we wszystkich stadiach przerzutów nowotworowych, w tym w przejściu nabłonkowo-mezenchymalnym, inwazji i migracji komórek rakowych, przeżyciu w krążeniu, wysiewie w odległych narządach i angiogenezie guza przerzutowego. Omówiono również funkcje czynników wzrostu i ich receptorów. W niniejszym przeglądzie przedstawiono wysiłki podjęte w celu zrozumienia tego wyzwania, aby pomóc w opracowaniu nowych strategii leczenia przerzutów nowotworowych.


title: Dlaczego stulatkowie uciekają lub odkładają raka? Rola IGF-1, zapalenia i p53.

text: TŁO: Stulatkowie to wyjątkowo długo żyjące osoby, które uniknęły najczęstszych chorób związanych z wiekiem. W szczególności wydają się być skutecznie chronione przed nowotworami. Mechanizmy leżące u podstaw tej ochrony są dość złożone i nadal w dużej mierze niejasne. CEL: Krytyczna analiza literatury w celu zaproponowania ujednoliconej hipotezy, która może wyjaśnić tę ochronę przed nowotworem u stulatków. METODY: Przegląd literatury naukowej dotyczącej trzech głównych graczy w powstawaniu nowotworów, takich jak IGF-1, zapalenie i p53 oraz stulatkowie. WYNIKI: Stulatkowie wydają się charakteryzować niską odpowiedzią za pośrednictwem IGF-1 i wysokim poziomem cytokin przeciwzapalnych, takich jak IL-10 i TGF-beta, stan, który skutkuje ochroną przed rakiem. Zarówno zapalenie, jak i szlak IGF-1 zbiegają się na supresorze guza p53. W związku z tym niektóre badania wskazują, że warianty genetyczne p53 są związane z długowiecznością człowieka, zapewniając ochronę przed śmiertelnością z powodu raka. WNIOSKI: Dostępne dane pozwalają nam postawić hipotezę, że wśród innych możliwych mechanizmów, dobrze zachowane odpowiedzi, w których pośredniczy p53, są prawdopodobnie kluczowym czynnikiem przyczyniającym się do ochrony przed rakiem u stulatków.


title: Mechanizmy przerzutów raka piersi do kości.

text: Kości, podobnie jak wątroba i płuca, są jednymi z najbardziej preferencyjnych miejsc docelowych dla przerzutów dla nowotworów, w tym raka piersi, prostaty i płuc, a konsekwencje są zawsze druzgocące. Podobnie jak inne przerzuty, przerzuty raka sutka do kości składają się z kilku etapów od ucieczki z pierwotnego miejsca do kolonizacji w miejscu docelowym. Ten przegląd skupia się na kilku kluczowych etapach, w tym: 1. Inwazja i ucieczka z pierwotnego miejsca guza. 2. Docelowa migracja w kierunku kości. 3. Specyficzna adhezja i zatrzymanie w kości. 4. Utworzenie przerzutów do kości. Czynniki zaangażowane w ten proces zapewnią dobre cele terapii. Copyright (c) 2009 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Nowotwory i starzenie się: od kinetyki parametrów biologicznych do kinetyki zachorowalności i umieralności na nowotwory.

text: Dane epidemiologiczne i biologiczne zdecydowanie potwierdzają istnienie ścisłego związku między rakiem a starzeniem się. Pomimo wagi problemu, jeszcze kilka lat temu w badaniach epidemiologicznych istniało wiele pułapek. Wyraźny spadek zachorowalności na raka w starszym wieku okazał się błędnym przekonaniem opartym na braku wystarczającego zrozumienia zmieniającej się wielkości populacji. Jednak nie wszystkie problemy są rozwiązywane przy użyciu zachorowalności na raka zależnej od wieku, jak ostatnio podkreślali niektórzy autorzy. W bardzo zaawansowanym wieku wyraźnie widać spowolnienie tempa wzrostu zachorowalności na nowotwory związane z wiekiem. Te odkrycia najwyraźniej kolidują z większością danych biologicznych i sugerują, że w zaawansowanym wieku może rozwinąć się pewien mechanizm, który może zmniejszyć podatność na raka. W tym artykule zostanie wykazane, że tylko spowolnienie kinetyki zachorowalności na raka jest przewidywane przy użyciu matematycznego modelu kinetyki śmiertelności ostatnio zaproponowanego w dziedzinie gerontologii. Spowolnienie tempa wzrostu lub nawet tendencji spadkowej zachorowalności na nowotwory starzejącej się populacji jest zgodne z ciągle przyspieszającym tempem utraty zdolności fizjologicznych u pojedynczych osobników, ponieważ wraz z wiekiem istnieje selekcja osobników o lepszych funkcjach fizjologicznych.


title: Krążące peptydy insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF) a ryzyko raka prostaty: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Insulinopodobne czynniki wzrostu (IGF-I, IGF-II) i ich białka wiążące (IGFBP-1-6) odgrywają kluczową rolę w proliferacji, różnicowaniu i apoptozie komórek, co sugeruje możliwy udział w karcynogenezie. Kilka badań epidemiologicznych wskazuje na związek IGF z rakiem prostaty. Przeszukaliśmy opublikowaną literaturę pod kątem wszystkich badań dotyczących poziomów IGF lub IGFBP w raku prostaty. Przeprowadziliśmy metaanalizę efektów losowych w celu obliczenia sumarycznych ilorazów szans. Liczba badań (przypadki raka prostaty) uwzględnionych w każdej metaanalizie wyniosła 42 (7 481) IGF-I; 10 (923) IGF-II; 3 (485) IGFBP-1; 5 (577) IGFBP-2; 29 (6,541) IGFBP-3; i 11 (3,545) stosunek IGF-1:IGFBP-3. Połączone ilorazy szans (95% przedziały ufności) na wzrost odchylenia standardowego w peptydzie były następujące: IGF-I, OR = 1,21 (1,07, 1,36); IGF-II, OR = 1,17 (0,93, 1,47); IGFBP-1, OR = 1,21 (0,62, 2,33); IGFBP-2, OR = 1,18 (0,90, 1,54); IGFBP-3, OR = 0,88 (0,79, 0,98); Stosunek IGFI:IGFBP-3, OR = 1,10 (0,97, 1,24). W przypadku wszystkich ekspozycji wystąpiła znaczna niejednorodność (wszystkie I2 > 75%), częściowo wyjaśniona przez projekt badania: skala powiązań była mniejsza w badaniach prospektywnych w porównaniu z retrospektywnymi, a w przypadku IGFBP-3 odwrotny związek z ryzykiem raka prostaty zaobserwowano w badaniach retrospektywnych ale nie badania prospektywne. Istniały słabe dowody na to, że związki IGF-I i IGFBP-3 z rakiem prostaty były silniejsze w przypadku zaawansowanej choroby. Nasza metaanaliza potwierdza, że podwyższony poziom krążącego lGF-I jest pozytywnie powiązany z ryzykiem raka prostaty. Związki między IGFBP-3 a rakiem prostaty były niespójne i niewiele było dowodów na rolę IGF-II, IGFBP-1 lub IGFBP-2 w ryzyku raka prostaty.


title: Czynniki związane ze stylem życia, łagodny przerost gruczołu krokowego i objawy z dolnych dróg moczowych.

text: CEL PRZEGLĄDU: Chociaż wiek, genetyka i steroidowe hormony płciowe odgrywają znaczącą rolę w przyczynie łagodnego przerostu gruczołu krokowego (BPH) i objawów dolnych dróg moczowych (LUTS), ostatnie badania epidemiologiczne sugerują, że modyfikowalne czynniki stylu życia również mają istotny udział w patogenezie tych warunkach. OSTATNIE WYNIKI: Styl życia i czynniki metaboliczne związane ze znacznie zwiększonym ryzykiem łagodnego przerostu gruczołu krokowego i objawami z dolnych dróg moczowych obejmują otyłość, cukrzycę oraz spożywanie mięsa i tłuszczu. Czynniki związane ze zmniejszonym ryzykiem obejmują aktywność fizyczną, umiarkowane spożycie alkoholu i spożywanie warzyw. Czynniki, dla których nie pojawiły się wyraźne wzorce ryzyka, obejmują lipidy i palenie. Nie przeprowadzono jeszcze randomizowanych badań klinicznych nad zmianami stylu życia – takimi jak utrata masy ciała, ćwiczenia fizyczne i dieta – w celu zapobiegania lub leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego i objawów dolnych dróg moczowych. PODSUMOWANIE: Czynniki związane ze stylem życia stwarzają nową możliwość zapobiegania i leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego i objawów z dolnych dróg moczowych. Chociaż nie podjęto jeszcze badań klinicznych nad modyfikacją stylu życia, promowanie alternatywnych alternatyw zdrowego stylu życia w kontekście standardowych algorytmów leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego i objawów z dolnych dróg moczowych jest potencjalnie korzystne.


title: Spożycie cebuli i czosnku oraz prawdopodobieństwo łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

text: CEL: Analiza związku między spożyciem cebuli i czosnku a łagodnym przerostem gruczołu krokowego (BPH), przy użyciu danych z wieloośrodkowego badania kliniczno-kontrolnego przeprowadzonego we Włoszech. METODY: Wieloośrodkowe badanie kliniczno-kontrolne 1369 pacjentów z BPH i 1451 pacjentów z grupy kontrolnej, przyjętych do tych samych szpitali z powodu szerokiego spektrum ostrych, nienowotworowych stanów, zostało przeprowadzone we Włoszech w latach 1991-2002. Informacje zostały zebrane przez przeszkolonych ankieterów za pomocą zwalidowany i powtarzalny kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków. Wielowymiarowe ilorazy szans (OR) i 95% przedziały ufności (CI) uzyskano po uwzględnieniu uznanych czynników zakłócających i poboru energii. WYNIKI: W porównaniu z osobami niekorzystającymi, wieloczynnikowe OR dla najwyższej kategorii spożycia cebuli i czosnku wyniosły odpowiednio 0,41 (95% CI 0,24 do 0,72) i 0,72 (95% CI 0,57 do 0,91). Łączny OR dla osób często używających w porównaniu z osobami niekorzystającymi zarówno z cebuli, jak i czosnku wyniósł 0,65 (95% CI 0,49 do 0,86). Odwrotne zależności były spójne we wszystkich warstwach wiekowych. WNIOSKI: Ten wyjątkowo duży zestaw danych z populacji europejskich wykazał odwrotną zależność między spożyciem warzyw allium a BPH.


title: Grupy pokarmowe a ryzyko łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

text: CELE: Aby ocenić rolę szerokiej gamy produktów spożywczych na ryzyko łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne we Włoszech w latach 1991-2002. Chociaż BPH jest niezwykle powszechnym schorzeniem, szczególnie wśród starszych mężczyzn, jej czynniki ryzyka, w tym dietetyczne, pozostają w dużej mierze nieokreślone. METODY: W badaniu wzięło udział 1369 pacjentów w wieku poniżej 75 lat leczonych chirurgicznie z powodu BPH i 1451 grupy kontrolnej w wieku poniżej 75 lat, którzy zostali przyjęci do tych samych szpitali, co pacjenci z szerokim spektrum ostrych stanów nienowotworowych. Do oceny nawyków żywieniowych pacjentów na 2 lata przed diagnozą lub przyjęciem do szpitala wykorzystano zwalidowany i powtarzalny kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków, obejmujący 78 pokarmów i napojów oraz osobną sekcję dotyczącą napojów alkoholowych. Wielowymiarowe ilorazy szans (OR) uzyskano po uwzględnieniu spożycia energii i innych głównych potencjalnych czynników zakłócających. WYNIKI: Istotny trend wzrostu ryzyka przy częstszym spożywaniu stwierdzono w przypadku zbóż (OR 1,55 dla najwyższego i najniższego kwintyla), chleba (OR 1,69), jaj (OR 1,43) i drobiu (OR 1,39). Odwrotne zależności zaobserwowano dla zup (OR 0,74), roślin strączkowych (OR 0,74), gotowanych warzyw (OR 0,66) i owoców cytrusowych (OR 0,82). Nie zaobserwowano powiązania z produktami mlecznymi i jogurtowymi, kawą i herbatą, makaronem i ryżem, rybami, serem, warzywami rzędowymi, ziemniakami, owocami lub deserami. WNIOSKI: Wyniki tego badania sugerują wpływ nawyków żywieniowych na ryzyko BPH. W szczególności dieta bogata w zboża i niektóre rodzaje mięsa oraz uboga w warzywa i rośliny strączkowe może mieć niekorzystny wpływ na tę włoską populację.


title: Pilotażowe badanie ograniczenia tłuszczu w diecie i suplementacji siemieniem lnianym u mężczyzn z rakiem prostaty przed operacją: badanie wpływu na poziom hormonalny...

text: CELE: Tłuszcz i błonnik w diecie wpływają na poziom hormonów i mogą wpływać na progresję raka. Siemię lniane jest bogatym źródłem lignanów i kwasów tłuszczowych omega-3 i może zapobiegać rakowi prostaty. Potencjalne działanie siemienia lnianego można wzmocnić przy jednoczesnym ograniczeniu spożycia tłuszczu. Przeprowadziliśmy badanie pilotażowe, aby sprawdzić, czy dieta z dodatkiem nasion lnu i ubogą w tłuszcze może wpływać na biomarkery nowotworu prostaty. METODY: Dwudziestu pięciu pacjentów z rakiem prostaty, którzy oczekiwali na prostatektomię, zostało poinstruowanych na diecie niskotłuszczowej (20% kilokalorii lub mniej) z dodatkiem siemienia lnianego (30 g/dzień). Określono wyjściowe i kontrolne poziomy antygenu specyficznego dla prostaty, testosteronu, wskaźnika wolnych androgenów i całkowitego cholesterolu w surowicy. Nowotwory pacjentów leczonych dietą porównano z przypadkami historycznymi (zestawionymi według wieku, rasy, poziomu antygenu specyficznego dla prostaty w momencie rozpoznania i sumy Gleasona z biopsji) w odniesieniu do apoptozy (dUTP-biotyna za pośrednictwem terminalnej transferazy deoksynukleotydylowej [TdT]). znakowanie końca nickami [TUNEL]) i proliferacja (MIB-1). WYNIKI: Średni czas trwania diety wynosił 34 dni (zakres od 21 do 77), podczas których zaobserwowano znaczne spadki całkowitego cholesterolu w surowicy (201 +/- 39 mg/dl do 174 +/- 42 mg/dl), całkowity testosteron (422 +/- 122 ng/dl do 360 +/- 128 ng/dl) oraz wskaźnik wolnego androgenu (36,3% +/- 18,9% do 29,3% +/- 16,8%) (wszystkie P <0,05). Wyjściowe i kontrolne poziomy antygenu specyficznego dla prostaty wynosiły odpowiednio 8,1 +/- 5,2 ng/ml i 8,5 +/- 7,7 ng/ml dla całej próbki (P = 0,58); jednak wśród mężczyzn z sumą Gleasona 6 lub mniej (n = 19), wartości PSA wyniosły 7,1 +/- 3,9 ng/ml i 6,4 +/- 4,1 ng/ml (P = 0,10). Średni wskaźnik proliferacji wynosił 7,4 +/- 7,8 dla historycznych kontroli w porównaniu do 5,0 +/- 4,9 dla pacjentów leczonych dietą (P = 0,05). Rozkład wskaźników apoptozy różnił się istotnie (P = 0,01) między grupami, przy czym większość historycznych kontroli wykazywała kategoryczne wyniki TUNEL równe 0; pacjenci leczeni dietą w większości wykazywali punktację 1. Zarówno tempo proliferacji, jak i apoptoza były istotnie związane z liczbą dni na diecie (odpowiednio P = 0,049 i P = 0,017). WNIOSKI: Te dane pilotażowe sugerują, że dieta z dodatkiem siemienia lnianego o ograniczonej zawartości tłuszczu może wpływać na biologię raka prostaty i związane z nim biomarkery. Potrzebne są dalsze badania, aby określić korzyści z tego reżimu żywieniowego jako terapii uzupełniającej lub zapobiegawczej.


title: Wzorce żywieniowe, stosowanie suplementów i ryzyko łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

text: Od dawna docenia się, że zdrowy styl życia odgrywa kluczową rolę w zdrowiu układu krążenia. Obecnie jest oczywiste, że to samo dotyczy rozwoju łagodnego przerostu gruczołu krokowego (BPH). Nieocenione są prospektywne dane kohortowe pochodzące z niedawno opublikowanych badań randomizowanych dotyczących leczenia BPH i zapobiegania rakowi prostaty. Coraz więcej dowodów sugeruje, że ćwiczenia fizyczne i spożycie określonych makroelementów i mikroelementów w regularnej diecie odgrywają korzystną rolę. Co najbardziej uderzające, siła tych efektów jest podobna do terapii medycznych z użyciem alfa-blokerów i inhibitorów 5-alfa-reduktazy. Stosowanie suplementów na choroby prostaty to w Stanach Zjednoczonych biznes o wartości wielu miliardów dolarów, a w wielu krajach suplementy są częściej przepisywane niż terapia medyczna. W przeciwieństwie do spożywania mikroelementów poprzez regularną dietę, suplementacja mikroelementów i fitoterapie nie ma obecnie dowodów potwierdzających ich skuteczność.


title: Elektrowaporyzacja przezcewkowa prostaty w łagodnym przeroście gruczołu krokowego. Ocena wyników przy użyciu różnych parametrów urodynamicznych.

text: Zbadaliśmy zdolność przezcewkowej elektrowaporyzacji prostaty (TVP) do usuwania niedrożności u 32 pacjentów z objawami łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). Badania urodynamiczne z analizą ciśnieniowo-przepływową przeprowadzono przed leczeniem i 6 miesięcy po leczeniu. Wszyscy 32 pacjenci wykazali znaczną poprawę zarówno subiektywnych, jak i obiektywnych parametrów obturacji. Pooperacyjne objawy podrażnienia były nieliczne, a jeden pacjent wymagał powtórnego cewnikowania. Podsumowując, TVP jest obiecującą modyfikacją wykonywania przezcewkowej resekcji stercza i rzeczywiście jest w stanie złagodzić niedrożność odpływu z pęcherza moczowego.


title: Łagodny rozrost gruczołu krokowego w podstawowej opiece zdrowotnej: co musisz wiedzieć.

text: CEL: Przeanalizowaliśmy najnowszą literaturę i wytyczne dotyczące leczenia dotyczące częstości występowania, patofizjologii i leczenia BPO związanego z BPH; oraz leczenie objawów dolnych dróg moczowych wtórnych do BPH. MATERIAŁY I METODY: Dokonano przeglądu opublikowanej literatury i aktualnych koncepcji leczenia pod kątem diagnozy i możliwości leczenia BPO. WYNIKI: BPH jest diagnozą histologiczną, która może przyczynić się do problemów medycznych, w tym do powiększenia prostaty i BPO. Te schorzenia należy leczyć tylko wtedy, gdy objawy są dokuczliwe, istnieje duże ryzyko progresji i/lub podejrzenie raka. Dostępne są bardzo skuteczne opcje medyczne i chirurgiczne leczenia BPO i poprawy jakości życia pacjentów. WNIOSKI: BPO jest wysoce uleczalne, ale powinno być zarządzane w ścisłej współpracy z pacjentem. Środki farmakologiczne i procedury minimalnie inwazyjne, jeśli to właściwe, są generalnie preferowane od bardziej inwazyjnych zabiegów chirurgicznych. Pacjenci z łagodnymi lub umiarkowanymi objawami zwykle mogą być leczeni przez lekarza pierwszego kontaktu; bardziej skomplikowane przypadki należy skierować do urologa w celu oceny i leczenia.


title: Badanie epidemiologiczne łagodnego przerostu prostaty i raka prostaty w Chinach.

text: CEL: Ocena częstości występowania łagodnego przerostu gruczołu krokowego (BPH) i raka gruczołu krokowego (CaP) w Chinach kontynentalnych. METODY: Częstość występowania BPH i CaP w szpitalu urologicznym zbadano w 1997 roku w 26 prowincjach i 4 metropoliach rozsianych po Chinach kontynentalnych. Omówiono również zmianę częstości występowania BPH i CaP w szpitalu w Instytucie Urologii Uniwersytetu Medycznego w Pekinie w latach 1951-1997. Wyniki: Częstość występowania BPH i CaP w 1997 r. w 187 szpitalach rozsianych po Chinach kontynentalnych wynosiła odpowiednio 16,1% (15 459/95 749) i 1,5% (1389/95 749). Częstość występowania BPH i CaP w Instytucie Urologii Uniwersytetu Pekińskiego w latach 1951-1960 wynosiła odpowiednio 7,6% i 0,6%, podczas gdy w latach 1991-1997 wynosiła 18,5% i 3,4%. WNIOSEK: Częstość występowania BPH i CaP w warunkach szpitalnych jest szybko rośnie w Chinach, ale CaP nadal nie jest powszechną chorobą w Chinach.


title: Dieta niskotłuszczowa i/lub intensywne ćwiczenia zmieniają oś IGF in vivo i zmniejszają wzrost komórek nowotworu prostaty in vitro.

text: Wstęp: Rak prostaty jest najczęstszym rakiem guza litego u mężczyzn w USA, ale rzadko występuje u mężczyzn z Azji. Kiedy Azjaci przyjmują amerykański styl życia, kliniczny rak prostaty znacznie się zwiększa. Dane epidemiologiczne dotyczące mężczyzn w USA wskazują, że regularna aktywność fizyczna może zmniejszać ryzyko raka prostaty. METODY: Surowicę pobrano od trzech grup mężczyzn w podobnym wieku. Do stymulacji komórek LNCaP w hodowli użyto kontroli, diety i ćwiczeń oraz samych ćwiczeń. Mierzono wzrost i apoptozę komórek nowotworowych. Próbki surowicy wykorzystano również do pomiaru insuliny, IGF-1, IGFBP-1. WYNIKI: Grupy z dietą i ćwiczeniami oraz same ćwiczenia miały niższy poziom insuliny w surowicy i IGF-1, ale wyższy IGFBP-1 w porównaniu z grupą kontrolną. Wzrost komórek LNCaP był zmniejszony w obu grupach w porównaniu z kontrolą i wystąpił znaczny wzrost apoptozy komórek nowotworowych. WNIOSKI: Dieta niskotłuszczowa i/lub intensywny wysiłek fizyczny powodują zmianę hormonów w surowicy i czynników wzrostu in vivo, które mogą hamować wzrost i indukować apoptozę komórek raka prostaty LNCaP in vitro. Prawa autorskie 2003 Wiley-Liss, Inc.


title: Intensywne zmiany stylu życia w celu odwrócenia choroby wieńcowej.

text: KONTEKST: Badanie Lifestyle Heart Trial wykazało, że intensywne zmiany stylu życia mogą prowadzić do regresji miażdżycy naczyń wieńcowych po 1 roku. CELE: Określenie możliwości utrzymywania przez pacjentów intensywnych zmian stylu życia przez łącznie 5 lat oraz wpływu tych zmian stylu życia (bez leków hipolipemizujących) na chorobę wieńcową. PROJEKT: Randomizowane kontrolowane badanie przeprowadzone w latach 1986-1992 przy użyciu randomizowanego projektu zaproszenia. PACJENCI: Czterdziestu ośmiu pacjentów z umiarkowaną lub ciężką chorobą wieńcową zostało losowo przydzielonych do grupy wymagającej intensywnej zmiany stylu życia lub do grupy kontrolnej, w której stosuje się zwykłą opiekę, a 35 ukończyło 5-letnią obserwacyjną koronarografię ilościową. OTOCZENIE: Dwa centra medyczne uniwersytetu III stopnia. INTERWENCJA: Intensywne zmiany stylu życia (10% tłuszczu, pełnowartościowa dieta wegetariańska, ćwiczenia aerobowe, trening radzenia sobie ze stresem, rzucenie palenia, grupowe wsparcie psychospołeczne) przez 5 lat. GŁÓWNE PARAMETRY REZULTATU: Przestrzeganie intensywnych zmian stylu życia, zmian procentowego zwężenia tętnicy wieńcowej i zdarzeń sercowych. WYNIKI: Pacjenci z grupy eksperymentalnej (20 [71%] z 28 pacjentów przeszli 5-letnią obserwację) dokonali i utrzymali kompleksowe zmiany stylu życia przez 5 lat, podczas gdy pacjenci z grupy kontrolnej (15 [75%] z 20 pacjentów przeszli 5-letnią obserwację) -up) wprowadził bardziej umiarkowane zmiany. W grupie eksperymentalnej średni procent zwężenia średnicy na początku badania zmniejszył się o 1,75 bezwzględnego punktu procentowego po 1 roku (względna poprawa o 4,5%) i o 3,1 bezwzględnego punktu procentowego po 5 latach (względna poprawa o 7,9%). W przeciwieństwie do tego, średni procent zwężenia średnicy w grupie kontrolnej wzrósł o 2,3 punktów procentowych po 1 roku (względne pogorszenie o 5,4%) i o 11,8 punktów procentowych po 5 latach (względne pogorszenie o 27,7%) (p=0,001 między grupami). Dwadzieścia pięć zdarzeń sercowych wystąpiło u 28 pacjentów z grupy eksperymentalnej w porównaniu z 45 zdarzeniami u 20 pacjentów z grupy kontrolnej podczas 5-letniego okresu obserwacji (współczynnik ryzyka dla dowolnego zdarzenia dla grupy kontrolnej, 2,47 [95% przedział ufności, 1,48-4,20]) WNIOSKI: W grupie eksperymentalnej nastąpiła większa regresja miażdżycy naczyń wieńcowych po 5 latach niż po 1 roku, natomiast w grupie kontrolnej miażdżyca naczyń wieńcowych postępowała dalej i wystąpiło ponad dwukrotnie więcej incydentów sercowych.


title: Skuteczność i skuteczność programu intensywnej rehabilitacji kardiologicznej w 24 ośrodkach.

text: CEL: Celem tego badania jest sprawdzenie skuteczności i efektywności programu intensywnej rehabilitacji kardiologicznej w poprawie wyników zdrowotnych w wielu ośrodkach. METODY: Badanie to wykorzystuje nieeksperymentalny (prospektywny szereg czasowy) projekt do zbadania zmian w chorobach sercowo-naczyniowych u 2974 mężczyzn i kobiet z 24 socjoekonomicznie zróżnicowanych ośrodków, którzy uczestniczyli w programie intensywnej rehabilitacji kardiologicznej na początku badania, przez 12 tygodni i 1 rok. Do oceny różnic zastosowano sparowane testy t, porównując wartości wyjściowe z tymi po 12 tygodniach, wartości wyjściowe z tymi po 1 roku, a wartości po 12 tygodniach z tymi po 1 roku. WYNIKI: Osiemdziesiąt osiem procent pacjentów pozostało włączonych do programu po 12 tygodniach, a 78,1% pozostało włączonych do programu po 1 roku. Pacjenci wykazali statystycznie istotną poprawę po 12 tygodniach wskaźnika masy ciała (BMI), triglicerydów, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości, cholesterolu całkowitego, hemoglobiny A1c, skurczowego ciśnienia krwi, rozkurczowego ciśnienia krwi, depresji, wrogości, wysiłku fizycznego i zdolności funkcjonalnej. Różnice te również pozostały istotne po 1 roku. Dodatkowa znacząca poprawa między 12 tygodniem a 1 rokiem dotyczyła tylko BMI, cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości, zdolności funkcjonalnej i wrogości oraz istotnej recydywy między 12 tygodniem a 1 rokiem we wszystkich innych miarach (z wyjątkiem triglicerydów) i depresji, jednak poprawa w stosunku do wartości wyjściowych do 1 roku pozostała istotna we wszystkich miarach (z wyjątkiem HDL, która pozostała niezmieniona) (p < 0,005). WNIOSKI: Ten intensywny program rehabilitacji kardiologicznej był wykonalny i trwały dla większości pacjentów, którzy wzięli udział i wiązał się z licznymi subiektywnymi i obiektywnymi poprawami wyników zdrowotnych. Pokazuje, że interwencja działa, gdy jest przeprowadzana przez personel w wielu ośrodkach klinicznych/społecznościowych w czterech różnych stanach. Poprawę tę zaobserwowano również u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych.


title: Interwencja wieloskładnikowa zmniejsza masę ciała i ryzyko sercowo-naczyniowe w siedzibie firmy GEICO.

text: CEL: Ustalenie, czy wieloskładnikowy program interwencji żywieniowej w siedzibie firmy zmniejsza masę ciała i poprawia inne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego u osób z nadwagą. PROJEKT: Prospektywne kliniczne badanie interwencyjne. PRZEDMIOTÓW: Pracownicy Rządowego Towarzystwa Ubezpieczeń Pracowniczych (GEICO) (N = 113), w wieku od 21 do 65 lat, ze wskaźnikiem masy ciała > lub =25 kg/m(2) i/lub wcześniejszą diagnozą cukrzycy typu 2 . INTERWENCJA: 22-tygodniowa interwencja obejmująca niskotłuszczową dietę wegańską. POMIARY: Zmiany masy ciała, pomiary antropometryczne, ciśnienie krwi, profil lipidowy i spożycie w diecie. ANALIZA: Wielowymiarowe analizy wariancji obliczono dla pomiarów klinicznych i składników odżywczych, a następnie przeprowadzono jednowymiarową analizę wariancji, aby określić istotność różnic między grupami w zmianach w czasie. WYNIKI: Uczestnicy grupy interwencyjnej doświadczyli większych zmian masy ciała w porównaniu z uczestnikami grupy kontrolnej (średnia -5,1 [SE 0,6] kg vs. + 0,1 [SE 0,6] kg, p < 0,0001), jak również większe zmiany w obwodzie talii (średnia -4,7 [SE, 0,6] cm vs. + 0,8 [SE, 0,6] cm, p < 0,0001) i wskaźnik talia-hip (średnia -0,006 [SE, 0,003] vs + 0,014 [SE, 0,005], p = 0,0007). Utrata masy ciała o 5% masy ciała była częściej obserwowana w grupie interwencyjnej (48,5%) w porównaniu z grupą kontrolną (11,1%) (chi(2)[1, N = 113] = 16,99, p < 0,0001). WNIOSKI: Wśród osób zgłaszających się do 22-tygodniowego badania w miejscu pracy interwencja z wykorzystaniem niskotłuszczowej diety wegańskiej skutecznie zmniejszyła masę ciała i obwód talii.


title: Czy zmiany stylu życia mogą odwrócić chorobę wieńcową? Próba stylu życia.

text: W prospektywnym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu w celu ustalenia, czy kompleksowe zmiany stylu życia wpływają na miażdżycę tętnic wieńcowych po 1 roku, 28 pacjentów przydzielono do grupy eksperymentalnej (dieta wegetariańska o niskiej zawartości tłuszczu, rzucenie palenia, trening radzenia sobie ze stresem i umiarkowany wysiłek fizyczny) i 20 do zwykła grupa kontrolna. W ilościowej koronarografii przeanalizowano 195 zmian w tętnicach wieńcowych. Średnia procentowa średnica zwężenia zmniejszyła się z 40,0 (SD 16,9)% do 37,8 (16,5)% w grupie eksperymentalnej, ale wzrosła z 42,7 (15,5)% do 46,1 (18,5)% w grupie kontrolnej. Gdy analizowano tylko zmiany o zwężeniu większym niż 50%, średnia procentowa średnica zwężenia ulegała regresji z 61,1 (8,8)% do 55,8 (11,0)% w grupie eksperymentalnej i progresja z 61,7 (9,5)% do 64,4 (16,3)% w grupie kontrolnej Grupa. Ogólnie 82% pacjentów z grupy eksperymentalnej miało średnią zmianę w kierunku regresji. Kompleksowe zmiany stylu życia mogą spowodować regresję nawet ciężkiej miażdżycy naczyń wieńcowych już po roku, bez stosowania leków hipolipemizujących.


title: Badanie krzyżowe diet wzbogaconych oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia, orzechami włoskimi lub migdałami. Wpływ na lipidy i inne markery ryzyka sercowo-naczyniowego.

text: TŁO I CELE: Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia (VOO) i orzechy są podstawowymi składnikami diety śródziemnomorskiej, zdrowego dla serca wzorca żywieniowego. Orzechy mają dobrze znane działanie obniżające poziom cholesterolu, podczas gdy dowody na VOO są niejasne. Opracowaliśmy badanie u pacjentów z hipercholesterolemią, aby ocenić wpływ zastąpienia 40% tłuszczu w diecie podstawowej za pomocą VOO, orzechów włoskich lub migdałów na poziom lipidów w surowicy i inne pośrednie markery ryzyka sercowo-naczyniowego. METODY I WYNIKI: Po 4-tygodniowym okresie wstępnym ze zdrową dietą kwalifikujących się kandydatów podzielono losowo na trzy sekwencje diet w układzie krzyżowym, ze wspólną podstawową dietą wzbogaconą o VOO, orzechy włoskie lub migdały, trwającą 4 tygodnie każda. Wynikiem były zmiany lipidów w surowicy oraz markerów utleniania i zapalenia, mierzone standardowymi metodami. Kwasy tłuszczowe osocza oznaczono metodą chromatografii gazowej w celu oceny zgodności. U 18 uczestników, którzy ukończyli badanie (9 kobiet, średnia wieku 56 lat, BMI 25,7 kg/m2), cholesterol LDL został obniżony w stosunku do wartości wyjściowych o 7,3%, 10,8% i 13,4% po diecie VOO, orzechowej i migdałowej, odpowiednio (P = 0,001, test Friedmana). Równolegle obniżył się stosunek cholesterolu całkowitego i LDL/HDL. Spadki cholesterolu LDL były większe niż przewidywano na podstawie wymiany kwasów tłuszczowych i cholesterolu w diecie między dietami. Nie zaobserwowano zmian innych frakcji lipidowych, analitów oksydacyjnych ani biomarkerów zapalnych. Zmiany kwasów tłuszczowych w osoczu po każdej sekwencji diety wspierały dobrą zgodność. WNIOSEK: Wyniki potwierdzają obniżające poziom cholesterolu właściwości diet wzbogaconych w orzechy. Sugerują również, że bogate w fenole VOO ma działanie obniżające poziom cholesterolu niezależnie od zawartości kwasów tłuszczowych, co wyraźnie zasługuje na dalsze badania. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Krótkotrwały wpływ przekąski zawierającej suszone śliwki na spożycie energii i uczucie sytości u osób o normalnej wadze.

text: Celem tego badania było przetestowanie hipotezy, że obciążenie wstępne obejmujące suszone śliwki spożywane jako przekąska przed posiłkiem, w porównaniu z izoenergetycznym i równoważnym obciążeniem wstępnym pieczywa, miałoby: (a) większy krótkoterminowy wpływ na uczucie sytości mierzone przez kolejne spożywanie posiłków ad libitum, (b) wywoływać większe uczucie sytości oceniane za pomocą wizualnych skal analogowych (VAS) oraz (c) zmniejszać apetyt na deser podawany krótko po obiedzie. Czterdzieści pięć zdrowych osób o normalnej masie ciała wzięło udział w tym randomizowanym, naprzemiennym badaniu wewnątrzobiektowym. Analiza statystyczna wyników wykazała, że gdy badani spożywali obciążenie wstępne, które obejmowało suszone śliwki, spożywali również mniejszą ilość deseru i mieli niższe całkowite spożycie energii podczas posiłku. Dodatkowo odczuwanie głodu, chęci i motywacji do jedzenia oceniane za pomocą VAS było niższe we wszystkich punktach czasowych między przekąską a posiłkiem. Ponieważ zawartość makroskładników w obu obciążeniach wstępnych była podobna, nasycająca moc suszonych śliwek mogła wynikać z ich stosunkowo wysokiej zawartości błonnika. Bardzo ważna jest identyfikacja wzorców posiłków i pokarmów, które sprzyjają sytości bez znacznego zwiększania ogólnego spożycia energii. Dodanie suszonych śliwek do przekąski wydaje się sprzyjać sytości, oprócz dostarczania cennych składników odżywczych. 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Suplementy nutraceutyczne na odchudzanie: przegląd systematyczny.

text: Otyłość to globalny problem zdrowia publicznego. Chociaż etiologia tej globalnej epidemii jest wieloczynnikowa, większość chorych byłaby zachwycona, gdyby znalazła stosunkowo łatwy sposób na odchudzanie. Ziołowe „tabletki na odchudzanie” mogą pasować do rachunku. Autorzy systematycznie przeglądają dowody naukowe dotyczące różnych środków odchudzających dostępnych bez recepty lub w sklepach spożywczych. Przegląd stanowi punkt wyjścia do dokonywania świadomych wyborów wśród środków nutraceutycznych promowanych w celu utraty wagi, a także porady dotyczące włączenia zdrowych alternatyw do diety.


title: Wpływ ciasta z proszku sojowego na poposiłkowy poziom glukozy i insuliny u ludzi.

text: Zbadaliśmy indeks glikemiczny (GI) i indeks insulinemiczny (II) ciastka wytworzonego z pełnego proszku sojowego (SBC) oraz hamujący wpływ SBC na poposiłkowy poziom glukozy i insuliny przez inne pokarmy węglowodanowe. Ponadto jednocześnie badano wydalanie wodoru przez oddech. Dwudziestu badanych otrzymało 114 g SBC, 144 g gotowanego ryżu niełuskanego i 60 g SBC z 144 g gotowanego ryżu niełuskanego w losowej kolejności przy użyciu wewnątrzosobniczego schematu z powtarzanymi pomiarami. Krew i gaz końcowowydechowy zbierano we wskazanych okresach po spożyciu. GI i II SBC wynosiły odpowiednio 22 +/- 6 i 48 +/- 29. Podwyższenie poziomu glukozy we krwi po ugotowaniu ryżu niełuskanego zostało znacząco zahamowane przez dodanie 60 g SBC, chociaż wydzielanie insuliny nie zmniejszyło się. Wydalanie wodoru przez oddech po dodaniu SBC do 144 g gotowanego ryżu niełuskanego nie było znacząco zwiększone w porównaniu z samym gotowanym ryżem niełuskanym. SBC miał niski IG i niski II, ale poposiłkowe wydzielanie insuliny w odpowiedzi na ugotowany ryż niełuskany nie było tłumione.


title: Rozwiązanie epidemii choroby wieńcowej poprzez żywienie roślinne.

text: Zaawansowane kraje świata mają łatwy dostęp do obfitej żywności o wysokiej zawartości tłuszczu; jak na ironię, to właśnie ta bogata dieta powoduje miażdżycę. W biedniejszych krajach wielu ludzi żyje głównie na diecie roślinnej, która jest znacznie zdrowsza, zwłaszcza jeśli chodzi o choroby serca. Aby leczyć chorobę wieńcową, stulecie badań naukowych stworzyło opartą na urządzeniach strategię zorientowaną na czynniki ryzyka. Niemniej jednak wielu pacjentów leczonych tym podejściem doświadcza postępującej niepełnosprawności i śmierci. Ta strategia jest defensywną tylną strażą. W przeciwieństwie do tego, przekonujące dane z badań żywieniowych, ankiet populacyjnych i badań interwencyjnych potwierdzają skuteczność diety roślinnej i agresywnego obniżania poziomu lipidów w celu zatrzymania, zapobiegania i selektywnego odwracania chorób serca. W gruncie rzeczy jest to strategia ofensywna. Największym pojedynczym krokiem w kierunku przyjęcia tej strategii byłoby wprowadzenie wytycznych dietetycznych w Stanach Zjednoczonych do wspierania diety roślinnej. Potrzebna jest komisja ekspertów oczyszczona z wpływów przemysłowych i politycznych, aby zapewnić, że nauka jest podstawą zaleceń żywieniowych. (c) 2001 CHF, Inc.


title: Systematyczny przegląd stosunku talii do wzrostu jako narzędzia przesiewowego do przewidywania chorób sercowo-naczyniowych i cukrzycy: 0,5 może być odpowiednim...

text: W tym systematycznym przeglądzie zebrano siedemdziesiąt osiem badań dotyczących wskaźnika talii do wzrostu (WHtR) i obwodu talii (WC) lub BMI jako czynników prognostycznych cukrzycy i CVD, opublikowanych w języku angielskim w latach 1950–2008. Dwadzieścia dwie analizy prospektywne wykazały, że WHtR i WC były istotnymi predyktorami tych wyników kardiometabolicznych częściej niż BMI, z podobnym OR, czasami będąc istotnymi predyktorami po skorygowaniu o BMI. Obserwacje z analiz przekrojowych, czterdziestu czterech u dorosłych, trzynastu u dzieci, potwierdziły te przewidywania. Analiza charakterystyki operatora odbiornika (ROC) wykazała średnie pole pod wartościami ROC (AUROC) 0,704, 0,693 i 0,671 odpowiednio dla WHtR, WC i BMI. Średnie wartości graniczne dla WHtR, obejmujące wszystkie wyniki kardiometaboliczne, pochodzące z badań w czternastu różnych krajach i obejmujące osoby rasy kaukaskiej, azjatyckiej i środkowoamerykańskiej, wyniosły 0,50 dla mężczyzn i 0,50 dla kobiet. WHtR i WC są zatem podobnymi predyktorami cukrzycy i CVD, przy czym oba są silniejsze i niezależne od BMI. Aby dokonać solidniejszego porównania statystycznego, wymagana jest metaanaliza. Analizy AUROC wskazują, że WHtR może być bardziej użytecznym globalnym klinicznym narzędziem przesiewowym niż WC, ze średnią ważoną wartością graniczną 0,5, wspierającą prostą wiadomość dotyczącą zdrowia publicznego „utrzymuj obwód talii poniżej połowy swojego wzrostu”.


title: Systematyczny przegląd rozkładu tkanki tłuszczowej i śmiertelności u osób starszych

text: Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny badający rozkład tkanki tłuszczowej u osób starszych i jej związek z chorobowością i śmiertelnością. Nasze wyszukiwanie przyniosło 2702 cytowania. Po trzech poziomach badań przesiewowych wybrano 25 badań w celu oceny związku między rozkładem tkanki tłuszczowej w organizmie a chorobami współistniejącymi, a do analizy śmiertelności wykorzystano 17 badań. Większość wybranych badań w naszych analizach wykorzystywała pomiary antropometryczne, np. wskaźnik masy ciała (BMI), obwód talii i stosunek talii do bioder; stosunkowo niewiele badań wykorzystywało pomiary bezpośrednie, takie jak tkanka tłuszczowa / beztłuszczowa masa ciała i procent tkanki tłuszczowej. Badania wykazały niespójne wyniki dotyczące najsilniejszego predyktora zachorowalności i śmiertelności. Jednak większość badań sugerowała, że BMI per se nie jest najwłaściwszym predyktorem zachorowalności i śmiertelności u osób starszych, ponieważ nie jest w stanie dostrzec lub wykryć związanej z wiekiem redystrybucji tkanki tłuszczowej. Ponadto badania z wykorzystaniem BMI wykazały, że optymalny zakres BMI dla najniższej śmiertelności u osób starszych to nadwaga (25 kg/m2 ≤ BMI < 30 kg/m2) lub umiarkowana otyłość (30 kg/m2 ≤ BMI < 35 kg/m2) . Nasze odkrycia sugerują, że obecne wytyczne kliniczne, zgodnie z którymi nadwaga i otyłość są głównymi czynnikami ryzyka zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, nie mają zastosowania w tej populacji. Dlatego głównym przesłaniem tego przeglądu jest napomnienie rządu do ustanowienia nowych wytycznych specjalnie dla tej populacji, wykorzystujących kombinację pomiarów rozkładu tkanki tłuszczowej w ciele, oraz zaświadczenie, że wytyczne te nie będą stosowane w nieodpowiednich populacjach.


title: Spożycie białka roślinnego i zwierzęcego oraz jego związek z nadwagą i otyłością wśród populacji belgijskiej.

text: Celem niniejszego badania była ocena spożycia białka zwierzęcego i roślinnego w populacji belgijskiej oraz zbadanie ich związku z nadwagą i otyłością (OB). Badani wzięli udział w belgijskim krajowym badaniu konsumpcji żywności przeprowadzonym w 2004 roku. Spożycie żywności oszacowano za pomocą dwóch nienastępujących po sobie 24-godzinnych przypomnień dietetycznych. Około 3083 uczestników (≥ 15 lat; 1546 mężczyzn, 1537 kobiet) dostarczyło pełne informacje o diecie. Spożycie białka zwierzęcego (47 g/d) przyczyniło się bardziej do całkowitego spożycia białka wynoszącego 72 g/d niż spożycie białka roślinnego, które stanowiło 25 g/d. Mięso i produkty mięsne były głównymi wkładami do całkowitego spożycia białka zwierzęcego (53 %), podczas gdy zboża i produkty zbożowe miały największy udział w spożyciu białka roślinnego (54%). Mężczyźni mieli wyższe spożycie białka zwierzęcego i roślinnego niż kobiety (P < 0,001). Spożycie białka roślin strączkowych i soi było niskie w całej populacji (odpowiednio 0,101 i 0,174 g/d). U mężczyzn spożycie białka zwierzęcego było dodatnio związane z BMI (β = 0,013; P = 0,001) i obwodem talii (WC; β = 0,041; P = 0,002). Zarówno u samców, jak iu samic spożycie białka roślinnego było odwrotnie proporcjonalne do BMI (mężczyźni: β = - 0,036; P < 0,001; samice: β = - 0,046; P = 0,001) i WC (mężczyźni: β = - 0,137; P < 0,001; kobieta: β = - 0,096; P = 0,024). Podsumowując, spożycie białka roślinnego było niższe niż spożycie białka zwierzęcego w reprezentatywnej próbie populacji belgijskiej i malało wraz z wiekiem. Powiązania z danymi antropometrycznymi wskazywały, że białka roślinne mogą mieć działanie ochronne w zapobieganiu nadwadze i OB w populacji belgijskiej.


title: Spożycie mięsa i potencjalna zmiana masy ciała u uczestników badania EPIC-PANACEA.

text: Wstęp: Spożycie mięsa może być związane z przyrostem masy ciała ze względu na wysoką zawartość energii i tłuszczu. Niektóre badania obserwacyjne wykazały, że spożywanie mięsa jest pozytywnie powiązane z przyrostem masy ciała, ale badania interwencyjne wykazały mieszane wyniki. CEL: Naszym celem była ocena związku między spożyciem mięsa ogółem, mięsa czerwonego, drobiu i przetworzonego mięsa a przyrostem masy ciała średnio po 5 latach obserwacji w dużej populacji europejskiej, która uczestniczyła w Europejskim Dochodzeniu Prospektywnym Projekt Rak i Odżywianie – Aktywność Fizyczna, Odżywianie, Alkohol, Rzucenie Palenia, Jedzenie Poza Domem i Otyłość (EPIC-PANACEA). PROJEKT: W latach 1992-2000 w 10 krajach europejskich zrekrutowano łącznie 103 455 mężczyzn i 270 348 kobiet w wieku 25-70 lat. Dietę oceniano na początku badania za pomocą zwalidowanych kwestionariuszy dla poszczególnych krajów. W reprezentatywnej podpróbie kohorty przeprowadzono dietetyczne badanie kalibracyjne. Masę i wzrost mierzono na początku badania i zgłaszano samodzielnie podczas obserwacji w większości ośrodków. Związki między energią z mięsa (kcal/d) a roczną zmianą masy ciała (g/r) oceniano za pomocą liniowych modeli mieszanych, kontrolowanych pod kątem wieku, płci, całkowitego spożycia energii, aktywności fizycznej, wzorców żywieniowych i innych potencjalnych czynników zakłócających. WYNIKI: Całkowite spożycie mięsa było dodatnio związane z przyrostem masy ciała u mężczyzn i kobiet, u osób z prawidłową masą ciała i nadwagą oraz u palaczy i niepalących. Z uwzględnieniem szacowanego spożycia energii, zwiększenie spożycia mięsa o 250 g/d (np. jeden stek na około 450 kcal) doprowadzi do zwiększenia masy ciała o 2 kg po 5 latach (95% CI: 1,5; 2,7 kg). . Pozytywne skojarzenia zaobserwowano dla mięsa czerwonego, drobiu i przetworów mięsnych. WNIOSEK: Nasze wyniki sugerują, że zmniejszenie spożycia mięsa może poprawić kontrolę wagi.


title: Sytość: czy zaniedbaliśmy dietetyczne nieodżywcze?

text: Na sytość, czyli zahamowanie jedzenia po zakończeniu posiłku, wpływa szereg cech pokarmu, w tym czynniki składowe i strukturalne. Lepsze zrozumienie tych czynników i mechanizmów, dzięki którym wywierają one swój wpływ na uczucie sytości, może zaoferować podejście do kontroli masy ciała oparte na żywności. Woda i gaz, które są często zaniedbywane w żywieniu, są głównymi składnikami wielu produktów spożywczych i mają wpływ na objętość, właściwości sensoryczne i inne. Przegląd poprzednich krótkoterminowych badań, w których oceniano wpływ wody lub gazu w żywności na uczucie sytości, wykazał, że chociaż uczucie sytości było ogólnie zwiększone, wpływ na kolejne spożycie nie zawsze był widoczny. Badania te były zróżnicowane pod względem projektu, harmonogramu i matryc żywności, co wyklucza ostateczne wnioski. Jednak wyniki wskazują, że ciała stałe mogą być bardziej skuteczne w zwiększaniu sytości niż ciecze, ale gaz może być równie skuteczny jak woda. Chociaż wzmożone rozdęcie żołądka może być głównym mechanizmem leżącym u podstaw tych efektów, wydaje się, że zaangażowane jest również oddziaływanie przed- i połknięcia na reakcje poznawcze, przewidywania i czuciowe. Co więcej, istnieją ograniczone dowody na to, że sama woda może skutecznie zwiększać uczucie sytości i zmniejszać spożycie, gdy jest wypijana przed posiłkiem, ale nie podczas posiłku. Ekstrapolacja długoterminowa sugeruje, że zwiększanie objętości żywności za pomocą wody lub gazu może oferować strategie kontroli wagi. Jednak z praktycznego punktu widzenia wpływ wody i gazu na uczucie sytości można najlepiej wykorzystać, stosując te składniki nieodżywcze do manipulowania postrzeganymi rozmiarami porcji bez zwiększania zawartości energii.


title: Czy wydłużenie czasu spędzanego w strefie komfortu termicznego może przyczynić się do wzrostu populacji z otyłością?

text: Wydaje się, że w USA, Wielkiej Brytanii i innych rozwiniętych krajach zimą temperatury wewnętrzne w domu wykazują tendencję wzrostową. Niniejszy przegląd analizuje dowody na związek przyczynowy między ekspozycją termiczną a wzrostem częstości występowania otyłości, koncentrując się na ostrych i długoterminowych skutkach biologicznych czasu spędzonego w komforcie termicznym w porównaniu z łagodnym zimnem. Zmniejszona ekspozycja na sezonowe zimno może mieć podwójny wpływ na wydatek energetyczny, zarówno minimalizując potrzebę fizjologicznej termogenezy, jak i zmniejszając zdolność termogeniczną. Badania eksperymentalne pokazują stopniowany związek między ostrym łagodnym zimnem a wydatkami energetycznymi człowieka w zakresie temperatur odpowiadających trendom ogrzewania pomieszczeń. Tymczasem ostatnie badania nad rolą brunatnej tkanki tłuszczowej (BAT) w termogenezie człowieka sugerują, że wydłużenie czasu przebywania w warunkach komfortu cieplnego może prowadzić do utraty BAT i obniżonej zdolności termogenicznej. Ścieżki łączące narażenie na zimno i otyłość nie były bezpośrednio testowane na ludziach. Niezbędne są badania w warunkach naturalistycznych i eksperymentalnych, aby ustalić wpływ zmian ekspozycji termicznej na wagę, co może stwarzać możliwości opracowania nowatorskich strategii zdrowia publicznego w walce z otyłością. © 2011 Autorzy. przeglądy otyłości © 2011 Międzynarodowe Stowarzyszenie Badań nad Otyłością.


title: Ekologia drobnoustrojów: ludzkie drobnoustroje jelitowe związane z otyłością.

text: W jelitach człowieka dominują dwie grupy pożytecznych bakterii: Bacteroidetes i Firmicutes. Tutaj pokazujemy, że względna proporcja Bacteroidetes zmniejsza się u osób otyłych w porównaniu z osobami szczupłymi i że proporcja ta wzrasta wraz ze spadkiem masy ciała na dwóch rodzajach diety niskokalorycznej. Nasze odkrycia wskazują, że otyłość ma składnik mikrobiologiczny, co może mieć potencjalne implikacje terapeutyczne.


title: Wysokopolifenolowa, niskoprobiotyczna dieta do odchudzania ze względu na interakcję z mikroflorą jelitową.

text: Względny stosunek Bacteroidetes do Firmicutes jest zmniejszony u osób otyłych. Ta nierównowaga w mikrobiocie jelitowej generuje sygnały kontrolujące ekspresję genów przez nabłonkowe komórki jelitowe. Zarówno probiotyki mleczne, jak i niemleczne zwiększają masę ciała, podobno poprzez wzrost gatunków Lactobacillus w jelitach. Z drugiej strony, codzienne spożywanie niektórych owoców i napojów, takich jak trzy jabłka, trzy gruszki, grejpfruty lub zielona herbata, które wszystkie są bogate w polifenole, może znacznie obniżyć masę ciała osób otyłych. Metabolizm polifenoli przez mikrobiotę obejmuje rozszczepianie wiązań glikozydowych. Glikany, które są produktem rozkładu glikozydów, są niezbędne do przetrwania mikrobioty jelitowej jako podstawa odżywcza. Istnieją dwa kluczowe punkty: (i) Firmicutes posiadają nieproporcjonalnie mniejszą liczbę enzymów rozkładających glikan niż Bacteroidetes, (ii) Firmicutes są bardziej tłumione niż Bacteroidetes przez właściwości przeciwdrobnoustrojowe związków fenolowych. Społeczność Bacteroidetes dominuje po spożyciu dietetycznych polifenoli i ich fermentacji do związków fenolowych, ze względu na posiadanie większej liczby enzymów rozkładających glikan, więc może to być mechanizm, dzięki któremu polifenole dietetyczne wywierają działanie obniżające wagę. Proponuję, aby przyszłe badania wykorzystywały biblioteki klonów i techniki fingerprintingu umożliwiające identyfikację składu i struktury zbiorowisk mikrobioty oraz hybrydyzację dot blot lub hybrydyzację fluorescencyjną in situ w celu analizy liczebności poszczególnych taksonów u osób otyłych i osobników. W celu zmniejszenia masy ciała proponuje się suplementację polifenolami o wysokiej biodostępności u osób otyłych z wyższym fenotypem współczynnika społeczności Firmicutes/Bacteroides, w połączeniu z dietą z ograniczeniem probiotyków; hipoteza ta może mieć istotne znaczenie w planowaniu skutecznego schematu diety i/lub preparatów neutraceutycznych/farmaceutycznych w celu osiągnięcia i utrzymania prawidłowej masy ciała u osób otyłych, w szczególności z uwzględnieniem znacznie większego stosowania produktów spożywczych bogatych w polifenole i/lub syropów bogatych w polifenole, oraz w tym niewielkie ilości produktów spożywczych bogatych w probiotyki, takich jak jogurt, jogurt sojowy lub jako suplementy probiotyczne. Copyright © 2010 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Badania nad składnikami owoców jabłoni i borówki: czy polifenole po spożyciu docierają do okrężnicy?

text: Celem naszych badań było określenie ilości polifenoli docierających do jelita grubego po doustnym spożyciu soku jabłkowego i borówek. Po diecie bez polifenoli zdrowi ochotnicy z ileostomią spożywali bogaty w polifenole mętny sok jabłkowy, podczas gdy inni spożywali jagody bogate w antocyjany. Wyciek z ileostomii zebrano i polifenole zidentyfikowano za pomocą HPLC-DAD oraz HPLC-ESI-MS/MS; kwantyfikację przeprowadzono metodą HPLC-DAD. Większość podawanych doustnie polifenoli jabłkowych została wchłonięta lub metabolizowana w jelicie cienkim. Od 0 do 33% dawki doustnej odzyskano w workach ileostomicznych z maksymalnym wydalaniem po 2 godzinach. Wyższa ilość badanych antocyjanów borówki (do 85%, w zależności od ugrupowania cukrowego) została oznaczona w workach ileostomicznych i dlatego w warunkach fizjologicznych docierała do okrężnicy. Taką związaną ze strukturą dostępność należy wziąć pod uwagę, gdy polifenole są stosowane w układach modelowych do badania potencjalnych skutków zapobiegawczych w chorobach jelita grubego.


title: Maślan i inne krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe jako modulatory odporności: jakie znaczenie dla zdrowia?

text: CEL PRZEGLĄDU: Wykazano, że diety bogate w błonnik zmniejszają stężenie markerów stanu zapalnego w osoczu. Zwiększona produkcja krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych (SCFA) pochodzących z fermentacji jest jednym z czynników, które mogą wywierać te pozytywne efekty. Niniejszy przegląd analizuje wpływ SCFA na komórki odpornościowe i omawia znaczenie ich wpływu na zapalenie ogólnoustrojowe, często obserwowane w otyłości. OSTATNIE WYNIKI: Wykazano, że SCFA zmniejszają chemotaksję i adhezję komórek; efekt ten jest zależny od rodzaju i stężenia SCFA. Pomimo sprzecznych wyników, szczególnie maślan wydaje się mieć działanie przeciwzapalne, w którym pośredniczą szlaki sygnałowe, takie jak jądrowy czynnik κB i hamowanie deacetylazy histonowej. Rozbieżności w wynikach można wyjaśnić różnicami w stosowanych typach komórek oraz ich statusie proliferacyjnym i różnicującym. PODSUMOWANIE: SCFA wykazują działanie przeciwzapalne i wydają się mieć zdolność zapobiegania przenikaniu komórek odpornościowych z krwiobiegu, na przykład do tkanki tłuszczowej. Ponadto ich zdolność do hamowania proliferacji i aktywacji komórek T oraz zapobiegania adhezji komórek prezentujących antygen może być ważna, ponieważ niedawno wykazano, że zapalenie związane z otyłością może być zależne od antygenu. Potrzebne są dalsze badania ze stężeniami w zakresie mikromolowym, aby zbliżyć się do stężeń bardziej fizjologicznych.


title: Mechanizmy pierwotnej profilaktyki raka za pomocą maślanu i innych produktów powstających podczas fermentacji błonnika pokarmowego za pośrednictwem flory jelitowej.

text: Błonnik pokarmowy to niestrawne składniki żywności, które docierają do okrężnicy, a następnie są fermentowane przez bakterie okrężnicy, w wyniku czego powstają głównie krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA), takie jak octan, propionian i maślan. Te krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe, zwłaszcza maślan, są rozpoznawane ze względu na ich potencjał do działania na wtórną chemoprewencję poprzez spowolnienie wzrostu i aktywację apoptozy w komórkach raka okrężnicy. Ponadto SCFA mogą również działać w ramach prewencji pierwotnej poprzez aktywację różnych enzymów metabolizujących leki. Może to zmniejszyć obciążenie czynnikami rakotwórczymi, a tym samym zmniejszyć liczbę mutacji, zmniejszając ryzyko raka. Aktywację GST przez maślan badano na poziomie aktywności mRNA, białka i enzymu odpowiednio za pomocą RT-PCR w czasie rzeczywistym, mikromacierzy cDNA, Western blot lub metod fotometrycznych. Maślan miał zróżnicowany wpływ na komórki okrężnicy na różnych etapach rozwoju raka. W komórkach nowotworowych HT29 indukowano np. mRNA GSTA4, GSTP1, GSTM2 i GSTT2. W komórkach gruczolaka LT97 indukowano GSTM3, GSTT2 i MGST3, podczas gdy GSTA2, GSTT2 i katalaza (CAT) były podwyższone w pierwotnych komórkach okrężnicy. Komórki okrężnicy w różnych stadiach karcynogenezy różniły się potranskrypcyjnymi mechanizmami regulacyjnymi, ponieważ maślan zwiększał poziom białka różnych izoform GST i całkowitą aktywność enzymu GST w komórkach HT29, podczas gdy w komórkach LT97 poziom i aktywność białka GST były nieznacznie obniżone. Ponieważ maślan zwiększał acetylację i fosforylację histonów ERK w komórkach HT29, hamowanie deacetylaz histonowych i wpływ na sygnalizację MAPK są możliwymi mechanizmami aktywacji GST przez maślan. Funkcjonalne konsekwencje tej aktywacji obejmują zmniejszenie uszkodzeń DNA powodowanych przez czynniki rakotwórcze, takie jak nadtlenek wodoru lub 4-hydroksynonenal (HNE) w komórkach okrężnicy traktowanych maślanem. Traktowanie komórek okrężnicy supernatantem z fermentacji inuliny in vitro zwiększyło aktywność GST i zmniejszyło indukowane przez HNE uszkodzenie DNA w komórkach HT29. Potrzebne są dodatkowe badania na zwierzętach i ludziach, aby określić dokładną rolę błonnika pokarmowego i maślanu w indukowaniu aktywności GST i zmniejszaniu ryzyka raka okrężnicy.


title: Propionian. Czynnik przeciw otyłości i sytości?

text: Propionian powstaje wraz z octanem i maślanem w wyniku fermentacyjnego działania mikroflory jelitowej na błonnik pokarmowy. Od dawna wiadomo, że wykazuje działanie hipofagiczne u przeżuwaczy, jednak jego potencjalne fizjologiczne role u zwierząt innych niż przeżuwacze i ludzi pozostają niezauważone przez lata. W świetle różnych badań wskazujących na hipofagiczne, a także hipocholesterolemiczne działanie propionianu u ludzi, może on działać jako ważny czynnik w łagodzeniu otyłości, choroby cywilizacyjnej powstałej w wyniku braku równowagi energetycznej i rozwijającej się w zawrotnym tempie na całym świecie. Krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe przypisano ostatnio jako ligandy receptorów sprzężonych z białkiem G (GPR) 41 i 43. Tak więc propionian wraz z octanem może również brać udział w regulacji adipogenezy i uwalniania adipokin za pośrednictwem GPR. Obecny przegląd podsumowuje dowody, które łącznie wskazują na możliwość stosowania propionianu jako czynnika dietetycznego zmniejszającego apetyt i zwalczającego epidemię otyłości. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: EPIC-Oxford: charakterystyka stylu życia i spożycie składników odżywczych w kohorcie 33 883 osób jedzących mięso i 31 546 niejedzących mięsa w Wielkiej Brytanii.

text: CEL: Opisać charakterystykę stylu życia i spożycie składników odżywczych w kohorcie oksfordzkiej Europejskiego Prospektywnego Badania Raka i Żywienia (EPIC). PROJEKT: Kohorta mężczyzn i kobiet rekrutowanych poprzez praktyki ogólne lub pocztą, obejmująca wysoki odsetek osób niejedzących mięsa. Dane żywieniowe, antropometryczne i dotyczące stylu życia zebrano na początku badania i zdefiniowano cztery grupy dietetyczne. USTAWIENIE: Wielka Brytania. UCZESTNICY: Łącznie 65 429 mężczyzn i kobiet w wieku od 20 do 97 lat, w tym 33 883 mięsożerców, 10 110 ryb, 18 840 laktoowowegetarian i 2596 wegan. WYNIKI: Spożycie składników odżywczych i czynniki związane ze stylem życia różniły się w poszczególnych grupach dietetycznych, z uderzającymi różnicami między osobami jedzącymi mięso i weganami, a jedzącymi ryby i wegetarianami, które zazwyczaj mają wartości pośrednie. Średnie spożycie tłuszczu w każdej grupie diet było poniżej wartości referencyjnej diety w Wielkiej Brytanii wynoszącej 33% całkowitego spożycia energii. Średnie spożycie nasyconych kwasów tłuszczowych przez wegan stanowiło około 5% energii, mniej niż połowę średniego spożycia wśród osób jedzących mięso (10-11%). Weganie mieli najwyższe spożycie błonnika, witaminy B1, kwasu foliowego, witaminy C, witaminy E, magnezu i żelaza, a najmniej retinolu, witaminy B12, witaminy D, wapnia i cynku. WNIOSKI: Kohorta EPIC-Oxford obejmuje 31 546 osób niejedzących mięsa i jest to jedno z największych badań wegetarian na świecie. Średnie spożycie składników odżywczych w całej kohorcie jest zbliżone do tych obecnie zalecanych dla dobrego zdrowia. Porównania grup dietetycznych pokazują szeroki zakres spożycia głównych składników odżywczych, takich jak tłuszcze nasycone i błonnik pokarmowy. Taka zmienność powinna zwiększyć zdolność badania do wykrywania związków diety z głównymi nowotworami i przyczynami zgonów.


title: Korzystny wpływ L-argininy na zmniejszenie otyłości: potencjalne mechanizmy i ważne implikacje dla zdrowia człowieka.

text: W ciągu ostatnich 20 lat rosnące zainteresowanie biochemią, odżywianiem i farmakologią L-argininy doprowadziło do szeroko zakrojonych badań mających na celu zbadanie jej żywieniowej i terapeutycznej roli w leczeniu i zapobieganiu zaburzeniom metabolicznym u ludzi. Pojawiające się dowody pokazują, że suplementacja L-argininy w diecie zmniejsza otyłość u genetycznie otyłych szczurów, szczurów z otyłością indukowaną dietą, tuczników i otyłych ludzi z cukrzycą typu 2. Mechanizmy odpowiedzialne za korzystne działanie L-argininy są prawdopodobnie złożone, ale ostatecznie polegają na zmianie bilansu poboru i wydatkowania energii na rzecz utraty tkanki tłuszczowej lub zmniejszonego wzrostu białej tkanki tłuszczowej. Ostatnie badania wskazują, że suplementacja L-argininy stymuluje biogenezę mitochondriów i rozwój brunatnej tkanki tłuszczowej, prawdopodobnie poprzez wzmożoną syntezę komórkowych cząsteczek sygnalizacyjnych (np. tlenku azotu, tlenku węgla, poliaminy, cGMP i cAMP) oraz zwiększoną ekspresję genów które promują utlenianie substratów energetycznych w całym ciele (np. glukozy i kwasów tłuszczowych) Tak więc L-arginina jest bardzo obiecująca jako bezpieczny i opłacalny składnik odżywczy, który zmniejsza otyłość, zwiększa masę mięśniową i poprawia profil metaboliczny u zwierząt i ludzi .


title: Wpływ przetwarzania orzeszków ziemnych na masę ciała i lipidy osocza na czczo.

text: Orzeszki ziemne i masło orzechowe są powszechnie spożywane jako przekąska, składnik posiłku i składnik różnych produktów handlowych. Ich spożycie wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem CVD i nie stanowi zagrożenia dla dodatniego bilansu energetycznego. Pojawiły się jednak pytania, czy forma produktu (np. cały orzech kontra masło) i właściwości przetwórcze (np. pieczenie i dodawanie aromatów) mogą zagrozić ich pozytywnym skutkom zdrowotnym. W niniejszym badaniu oceniano wpływ formy i przetwarzania orzeszków ziemnych na dwa czynniki ryzyka CVD: stężenie lipidów w osoczu na czczo i masę ciała. Stu osiemnastu dorosłych (czterdziestu siedmiu mężczyzn i siedemdziesiąt jeden kobiet; wiek 29,2 (sd 8,4) lat; BMI 30,0 (sd 4,5) kg/m2) z Brazylii, Ghany i Stanów Zjednoczonych zostało losowo przydzielonych do spożycia 56 g surowego niesolone (n 23), prażone niesolone (n 24), prażone solone (n 23) lub prażone w miodzie (n 24) orzeszki ziemne lub masło orzechowe (n 24) codziennie przez 4 tygodnie. Forma i przetwarzanie orzeszków ziemnych nie wpływały w różny sposób na masę ciała ani na odpowiedzi lipidowe osocza na czczo w całej próbce. Jednakże, poziom cholesterolu HDL wzrósł znacząco na poziomie grupy, a stężenia cholesterolu całkowitego, cholesterolu LDL i TAG zmniejszyły się znacząco u osobników sklasyfikowanych jako mające podwyższony poziom lipidów osocza na czczo w porównaniu z osobami z normalnymi lipidami osocza na czczo. Obserwacje te sugerują, że cechy przetwarzania oceniane w tym badaniu nie wpływają negatywnie na działanie orzeszków ziemnych obniżające poziom lipidów i nie wpływają negatywnie na masę ciała. Uzasadnione są dalsze badania w celu określenia wpływu formy i przetwarzania na inne czynniki ryzyka dla zdrowia.


title: Orzechy i mechanizmy utrzymania zdrowej masy ciała.

text: Orzechy są bogatym źródłem wielu składników odżywczych i fitochemikaliów związanych z korzyściami zdrowotnymi, w tym zmniejszonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. To skłoniło do zaleceń, aby zwiększyć ich spożycie. Jednak są one również bogate w tłuszcz i są energetycznie gęste. Związki między tymi właściwościami, dodatnim bilansem energetycznym i masą ciała rodzą pytania o takie zalecenia. Liczne badania epidemiologiczne i kliniczne pokazują, że orzechy nie są związane z przyrostem masy ciała. Badania mechanistyczne wskazują, że wynika to w dużej mierze z wysokiej sytości i niskiej energii metabolicznej (słaba biodostępność prowadząca do nieefektywnego wchłaniania energii) orzechów. Kompensacyjne reakcje żywieniowe stanowią 55-75% energii dostarczanej przez orzechy. Ograniczone dane sugerują, że rutynowe spożywanie orzechów wiąże się z podwyższonym spoczynkowym wydatkiem energetycznym i termogenicznym efektem żywienia, co skutkuje rozpraszaniem kolejnej porcji dostarczanej przez nie energii. Dodatkowo, badania porównujące utratę masy ciała z dietami, które obejmują lub wykluczają orzechy, wskazują na lepszą zgodność i większą utratę masy ciała, gdy orzechy są dozwolone. Orzechy mogą być włączane do diety z umiarem, aby poprawić smakowitość, jakość składników odżywczych i zmniejszyć ryzyko chorób przewlekłych bez uszczerbku dla utraty wagi lub utrzymania.


title: Dwa tygodnie przejadania się cukierkami, ale nie orzeszkami ziemnymi, zwiększa poziom insuliny i masę ciała.

text: CEL: Zbadanie skutków podjadania w oparciu o szybko działające węglowodany (cukierki) lub tłuszcz i białko (orzeszki ziemne) w prospektywnym, randomizowanym, równoległym badaniu interwencyjnym. METODY: Podstawową przemianę materii (BMR) i czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego mierzono przed i po hiperodżywieniu poprzez dodanie 20 kcal/kg (84 kJ/kg) masy ciała albo cukierków, albo prażonych orzeszków ziemnych, do regularnego spożycia kalorii, dla dwojga tygodni u zdrowych osób. Randomizowane badanie ukończyło 11 mężczyzn i 14 kobiet. WYNIKI: Spożycie energii wzrosło podobnie w grupach (cukierki: +46,1+/-35%, orzeszki ziemne: +46,8+/-28% p=0,96). Masa ciała (cukierki: z 67,3+/-7,6 kg do 68,1+/-7,3 kg, p=0,01, orzechy: z 68,7+/-6,1 kg do 69,0+/-5,7 kg p=0,3) oraz obwód talii znacznie się zwiększył tylko w grupie cukierków. Pod koniec badania cholesterol LDL (cukierki: 2,6 +/- 0,4 mmol/l orzeszki ziemne: 2,1 +/- 0,4 mmol/l, p=0,005) oraz stosunek ApoB/ApoA-1 (cukierki: 0,68 +/- 0,16 orzeszki ziemne 0,53+/-0,11, p=0,01) były wyższe w grupie cukierków niż w grupie orzeszków ziemnych. Z drugiej strony BMR wzrósł tylko w grupie orzeszków ziemnych (cukierki: z 6,657+/-1,1 MJ/24h do 6,762+/-1,1 MJ/24h, p=0,3 orzechy: z 6,896+/-0,98 MJ/24 godz. do 7,256 +/- 1,1 MJ/24 godz., p=0,02). WNIOSEK: Dwutygodniowe podjadanie na bazie orzeszków ziemnych nie powoduje tak samo negatywnych efektów metabolicznych jak dieta izokaloryczna, w której podjadanie oparte jest na krótko działających węglowodanach w postaci cukierków u zdrowych osób nieotyłych.


title: Bezzwłoczne spożywanie orzechów wiąże się z lepszym spożyciem składników odżywczych i markerami ryzyka zdrowotnego u dzieci i dorosłych w USA: National Health and Nutr ...

text: Celem tego badania było określenie związku spożycia orzechów z ręki (OOHN) ze spożyciem składników odżywczych, jakością diety oraz występowaniem czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i zespołu metabolicznego. Wykorzystano dane z 24-godzinnych przypomnień od osób w wieku powyżej 2 lat (n = 24 385) uczestniczących w National Health and Nutrition Examination Survey 1999-2004. Populację podzielono na dzieci w wieku od 2 do 11 lat, od 12 do 18 oraz dorosłych w wieku powyżej 19 lat, a każdą grupę podzielono na konsumentów i niekonsumentów OOHN. Konsumenci orzechów „nie z ręki” zostali zdefiniowani jako osoby spożywające ¼ uncji orzechów lub więcej dziennie. Średnie, błędy standardowe i analizy wariancji skorygowane o współzmienne zostały określone przy użyciu odpowiednich wag próbek. Jakość diety określono za pomocą Indeksu Zdrowego Odżywiania-2005. Istotność ustalono na P < 0,05. Odsetek konsumentów OOHN wzrastał wraz z wiekiem: 2,1% ± 0,3%, 2,6% ± 0,3%, 6,5% ± 0,5% i 9,6% ± 0,5% osób w wieku od 2 do 11 lat, od 12 do 18, od 19 do 50 lat i od 51 lat lat. Dwie ostatnie grupy zostały połączone w jedną grupę konsumentów w wieku 19+ do dalszych analiz. Konsumenci OOHN ze wszystkich grup wiekowych mieli wyższe spożycie energii, jednonienasyconych i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, błonnika pokarmowego, miedzi i magnezu oraz niższe spożycie węglowodanów, cholesterolu i sodu niż niekonsumenci. Jakość diety była wyższa u konsumentów OOHN we wszystkich grupach wiekowych. U dzieci w wieku od 2 do 11 lat konsumenci częściej mieli nadwagę/otyłość. U osób w wieku od 12 do 18 lat waga i procent nadwagi były niższe u konsumentów. Dorośli konsumenci mieli wyższy poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości, folianu czerwonych krwinek i kwasu foliowego w surowicy oraz niższy poziom insuliny, glikohemoglobiny i białka C-reaktywnego niż niekonsumenci. Dorośli konsumenci mieli również 19% mniejsze ryzyko nadciśnienia i 21% mniejsze ryzyko niskiego poziomu cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości. Dane sugerują, że spożycie OOHN było związane z lepszym spożyciem składników odżywczych, jakością diety oraz, u dorosłych, mniejszą częstością występowania 2 czynników ryzyka zespołu metabolicznego. Pracownicy służby zdrowia powinni zachęcać do spożywania OOHN jako części zdrowej diety. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożywanie orzechów wiąże się ze zmniejszonymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i zespołu metabolicznego u dorosłych w USA: NHANES 1999-2004.

text: TŁO: Niewiele ostatnich badań epidemiologicznych oceniło wpływ spożywania orzechów (w tym orzechów z drzew orzechowych i orzeszków ziemnych) na zagrożenia dla zdrowia, w tym zespół metaboliczny (MetS). CEL: W badaniu porównano ryzyko zdrowotne chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy typu 2 i MetS u konsumentów orzechów z niekonsumpcyjnymi. PROJEKT: Dorośli 19+ lat (n = 13.292) uczestniczący w National Health and Nutrition Examination Survey 1999-2004. Spożycie z 24-godzinnych wycofań wykorzystano do określenia spożycia. konsumenci orzechów/drzewa orzechów spożywanych ≥¼; uncja dziennie. Dla grup spożywających orzechy określono średnie skorygowane o współzmienne, błędy standardowe i wskaźniki rozpowszechnienia. Wyniki: Częstość występowania konsumentów orzechów wynosiła 18,6% ± 0,7% i 21,0% ± 0,9% odpowiednio w wieku 19-50 lat i 51 lat i starszych. Spożywanie orzechów wiązało się z obniżeniem wskaźnika masy ciała (27,7 kg/m(2) ± 0,2 vs 28,1 ± 0,1 kg/m(2), p < 0,05), obwodu talii (95,6 ± 0,4 cm vs 96,4 ± 0,3 cm, p < 0,05) i skurczowe ciśnienie krwi (121,9 ± 0,4 mm Hg vs 123,20 ± 0,3 mm Hg, p < 0,01) w porównaniu z osobami niekonsumującymi. Konsumenci orzechów drzewnych mieli również mniejszą masę (78,8 ± 0,7 kg vs 80,7 ± 0,3 kg, p < 0,05). Konsumenci orzechów mieli niższy odsetek dwóch czynników ryzyka MetS: nadciśnienia (31,5% ± 1,0% w porównaniu z 34,2% ± 0,8%, p < 0,05) i cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (HDL-C) (29,6% ± 1,0% w porównaniu z 34,8% ± 0,8%, p < 0,01). Konsumenci orzechów drzewnych mieli niższą częstość występowania czterech czynników ryzyka MetS: otyłość brzuszna (43,6% ± 1,6% vs 49,5% ± 0,8%, p < 0,05), nadciśnienie tętnicze (31,4% ± 1,2% vs 33,9% ± 0,8%, p < 0,05), niskie stężenie HDL-C (27,9% ± 1,7% vs 34,5% ± 0,8%, p < 0,01), wysokie stężenie glukozy na czczo (11,4% ± 1,4% vs 15,0% ± 0,7%, p < 0,05) oraz mniejsza częstość występowania MetS (21,2% ± 2,1% vs 26,6% ± 0,7%, p < 0,05). WNIOSEK: Spożywanie orzechów/drzewa orzechów było związane ze zmniejszoną częstością występowania wybranych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy typu 2 i MetS.


title: Przekrojowe powiązanie spożycia orzechów z otyłością w populacji śródziemnomorskiej.

text: Wstęp i cele: Spożycie orzechów było odwrotnie proporcjonalne do wskaźnika masy ciała (BMI) w badaniach prospektywnych. Zbadaliśmy dietetyczne determinanty otyłości w starszej populacji śródziemnomorskiej ze zwyczajowo wysokim spożyciem orzechów. METODY I WYNIKI: Przeprowadzono badanie przekrojowe z udziałem 847 osób (56% kobiet, średnia wieku 67 lat, BMI 29,7 kg/m2) z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym zrekrutowanych do badania PREDIMED. Spożycie żywności zostało ocenione za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza półilościowego, wydatek energetyczny podczas aktywności fizycznej za pomocą kwestionariusza Minnesota Leisure Time Activity, a zmienne antropometryczne za pomocą standardowych pomiarów. Spożycie orzechów zmniejszyło się w kwintylach zarówno BMI, jak i obwodu talii (trend P <0,005; oba). Spożycie alkoholu było odwrotnie proporcjonalne do BMI (trend P=0,020) i bezpośrednio do talii (trend P=0,011), podczas gdy spożycie mięsa było bezpośrednio związane z obwodem talii (trend P=0,018). We w pełni dostosowanych modelach wielowymiarowych niezależnymi zależnościami dietetycznymi BMI było odwrotne spożycie orzechów (P=0,002) oraz bezpośrednio spożycie mięsa i produktów mięsnych (P=0,042). W przypadku obwodu talii niezależnymi skojarzeniami dietetycznymi było spożycie orzechów (P=0,002) i warzyw (P=0,040), zarówno odwrotnie, jak i bezpośrednio spożycie mięsa i produktów mięsnych (P=0,009). Na podstawie współczynników regresji przewidywano, że BMI i obwód talii zmniejszyły się odpowiednio o 0,78 kg/m(2) i 2,1 cm na każdą porcję 30 g orzechów. Wyniki były podobne u mężczyzn i kobiet. WNIOSEK: Spożycie orzechów było odwrotnie proporcjonalne do otyłości niezależnie od innych zmiennych stylu życia. Pozostaje do zbadania, czy szczątkowe zakłócenia związane ze zdrowszym stylem życia osób jedzących orzechy mogą częściowo wyjaśniać te wyniki. Copyright © 2009 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie orzechów, przyrost masy ciała i otyłość: dowody epidemiologiczne.

text: TŁO I CELE: Krótkoterminowe badania potwierdzają, że dodanie orzechów lub orzeszków ziemnych do zwykłej diety nie powoduje przyrostu masy ciała. Dokonaliśmy przeglądu dostępnych danych epidemiologicznych dotyczących długoterminowego spożycia orzechów i zmian masy ciała. Informujemy również o nowych wynikach z kohorty SUN („Seguimiento Universidad de Navarra”). METODY I WYNIKI: Odnaleziono opublikowane badania epidemiologiczne z co najmniej rocznym okresem obserwacji. Dwa opublikowane raporty z dużych kohort (SUN i Nurses Health Study-2) wykazały odwrotną zależność między częstotliwością spożycia orzechów a długoterminowymi zmianami masy ciała. Korzystny wpływ diety śródziemnomorskiej uzupełnionej orzechami z drzewa orzechowego na obwód talii odnotowano po rocznej obserwacji u pierwszych 1224 uczestników wysokiego ryzyka w badaniu PREDIMED ("PREvencion DIeta MEDiterranea"). Po ocenie 11 895 uczestników kohorty SUN, graniczna istotna (wartość p dla trendu = 0,09) odwrotna zależność między początkowym spożyciem orzechów a średnim rocznym przyrostem masy ciała (średnie skorygowane o wiele zmiennych = 0,32 kg/rok (95% przedział ufności: 0,22-0,42) ) i 0,24 (0,11-0,37) kg/rok odpowiednio dla uczestników bez spożycia i >4 porcji/tydzień) po 6-letniej obserwacji. WNIOSKI: Spożywanie orzechów nie wiązało się z wyższym ryzykiem przyrostu masy ciała w długoterminowych badaniach epidemiologicznych i badaniach klinicznych. Copyright © 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przegląd dowodów: orzechy i masa ciała.

text: Obecnie nie ma jednej interwencji dietetycznej lub stylu życia, która byłaby skuteczna w długoterminowej utracie wagi. Tradycyjne diety odchudzające mają zwykle niską zawartość tłuszczu ogółem i dlatego często ograniczają spożycie orzechów. Orzechy są jednak ważnym źródłem wielu witamin, minerałów, jednonienasyconych i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. W pracy dokonano przeglądu wszystkich dostępnych danych literaturowych dotyczących spożycia orzechów i masy ciała. Wyniki pokazują, że rola spożycia orzechów w kontroli masy ciała jest zróżnicowana. Orzechy, zawarte jako część diety o kontrolowanej energii, w niektórych przypadkach pomagały w utracie wagi. Jednakże, gdy orzechy zostały dodane do istniejącej diety bez kontrolowania spożycia energii, masa ciała wzrosła, chociaż w mniejszym stopniu niż przewidywano teoretycznie. Istnieją ograniczone dowody na wpływ spożywania orzechów na cukrzycę typu 2, chociaż dostępne dowody wskazują, że orzechy jako część zdrowej diety nie powodują przyrostu masy ciała i mogą mieć pozytywny wpływ na profil kwasów tłuszczowych osoby z cukrzycą. Przegląd ten pokazuje, że brakuje dowodów na poparcie ograniczenia spożycia orzechów w kontroli wagi, co wskazuje, że potrzebne są dalsze badania, aby ocenić rolę orzechów w kontroli wagi.


title: Skład fitosterolowy orzechów i nasion powszechnie spożywanych w Stanach Zjednoczonych.

text: Fitosterole oznaczono ilościowo w orzechach i nasionach powszechnie spożywanych w Stanach Zjednoczonych. Całkowite ekstrakty lipidowe poddano hydrolizie kwasowej, a następnie alkalicznemu zmydlaniu, a wolne sterole analizowano jako pochodne trimetylosililowe metodą kapilarnej GC-FID i GC-MS. Delta5-Awenasterol oznaczono ilościowo po zmydleniu alkalicznym oraz bezpośredniej analizie glukozydu. Najwyższą całkowitą zawartość fitosteroli (400-413 mg/100 g) miały nasiona sezamu i kiełki pszenicy, a najniższą orzechy brazylijskie (95 mg/100 g). Spośród produktów zwykle spożywanych jako przekąski najbogatsze w fitosterole (270-289 mg/100 g) były pistacje i ziarna słonecznika. Przeważały beta-sitosterol, Delta5-awenasterol i kampesterol. Kampestanol wahał się od 1,0 do 12,7 mg/100 g. Tylko 13 mg/100 g beta-sitosterolu znaleziono w pestkach dyni, chociaż całkowita zawartość steroli była wysoka (265 mg/100 g). Stężenia fitosteroli były wyższe niż podane w istniejących bazach danych dotyczących składu żywności, prawdopodobnie z powodu włączenia glikozydów sterylowych, które stanowią znaczną część wszystkich steroli w orzechach i nasionach.


title: Wpływ fitosteroli obecnych w naturalnej żywności na metabolizm cholesterolu i cholesterolu LDL: badanie kontrolowanego karmienia

text: Wprowadzenie/Cele Zewnętrzne fitosterole uzupełnione w diecie zmniejszają wchłanianie cholesterolu w jelitach i cholesterolu LDL w osoczu. Jednak niewiele wiadomo na temat ich wpływu na metabolizm cholesterolu, gdy są podawane w natywnej, nieoczyszczonej postaci iw ilościach osiągalnych w diecie. Celem tego badania było sprawdzenie hipotezy, że wewnętrzne fitosterole obecne w niezmodyfikowanej żywności zmieniają metabolizm cholesterolu w całym organizmie. Osoby/Metody Dwadzieścia z 24 osób ukończyło randomizowane, krzyżowe badanie żywieniowe, w którym wszystkie posiłki były dostarczane przez kuchnię metaboliczną. Każda osoba spożywała dwie diety przez 4 tygodnie każda. Diety różniły się zawartością fitosteroli (dieta uboga w fitosterole, 126 mg fitosteroli/2000 kcal; dieta bogata w fitosterole, 449 mg/2000 kcal), ale poza tym były dopasowane pod względem zawartości składników odżywczych. Wchłanianie i wydalanie cholesterolu oznaczano metodą chromatografii gazowej/spektrometrii masowej po doustnym podaniu stabilnych znaczników izotopowych. Wyniki Dieta bogata w fitosterole skutkowała niższym wchłanianiem cholesterolu [54,2 ± 2,2% (95% przedział ufności, 50,5%, 57,9%) vs. 73,2 ± 1,3% (69,5%, 76,9%), P<0,0001 i 79% wyższym wydalanie cholesterolu z kałem [1322 ± 112 (1083,2, 1483,3) vs. 739 ± 97 mg/dobę (530,1, 930.2), p<0,0001] w odniesieniu do diety ubogiej w fitosterol. Stosunek lathosterol/cholesterol w osoczu wzrósł o 82% [z 0,71 ± 0,11 (0,41, 0,96) do 1,29 ± 0,14 μg/mg (0,98, 1,53), (P<0,0001)]. Cholesterol LDL był podobny w różnych dietach. Wnioski Wewnętrzne fitosterole w ilościach obecnych w zdrowej diecie są biologicznie aktywne i mają duży wpływ na metabolizm cholesterolu w całym organizmie, co nie znajduje odzwierciedlenia w krążącym LDL. Potrzebne są dalsze prace, aby ocenić wpływ wydalania cholesterolu za pośrednictwem fitosterolu z kałem na ryzyko choroby niedokrwiennej serca u ludzi.


title: Wpływ spożycia migdałów na redukcję cholesterolu LDL: omówienie potencjalnych mechanizmów i przyszłych kierunków badań.

text: Dieta odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu i leczeniu chorób układu krążenia. Wykazano, że spożywanie orzechów zmniejsza o 3-19% poziom cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C), będącego głównym celem zapobiegania chorobie wieńcowej. Stwierdzono, że migdały mają stałe działanie obniżające poziom LDL-C u osób zdrowych oraz u osób z wysokim poziomem cholesterolu i cukrzycą, zarówno w warunkach kontrolowanych, jak i na wolnym powietrzu. Migdały mają niską zawartość nasyconych kwasów tłuszczowych, są bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe i zawierają błonnik, fitosterole i białko roślinne. Inne kardioprotekcyjne składniki odżywcze unikalne dla migdałów obejmują α-tokoferol, argininę, magnez, miedź, mangan, wapń i potas. Mechanizmy odpowiedzialne za redukcję LDL-C obserwowaną podczas spożywania migdałów są prawdopodobnie związane z dostarczanymi przez migdały składnikami odżywczymi. Biologicznie aktywne z natury, te składniki odżywcze są ukierunkowane na główne mechanistyczne drogi redukcji LDL-C, w tym zmniejszoną (re)absorpcję cholesterolu i kwasów żółciowych, zwiększone wydalanie kwasów żółciowych i cholesterolu oraz zwiększoną aktywność receptora LDL-C. Składniki odżywcze obecne w migdałach mogą regulować enzymy zaangażowane w syntezę cholesterolu de novo i produkcję kwasów żółciowych. Potrzebne są badania, aby zrozumieć wszystkie mechanizmy, dzięki którym migdały zmniejszają ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. © 2011 Międzynarodowy Instytut Nauk Przyrodniczych.


title: Ewolucja diety człowieka: połączenie naszej diety przodków z nowoczesną żywnością funkcjonalną jako środek zapobiegania chorobom przewlekłym.

text: Ewolucja diety człowieka w ciągu ostatnich 10 000 lat od diety paleolitycznej do naszego obecnego, współczesnego wzorca spożycia doprowadziła do głębokich zmian w zachowaniu żywieniowym. Nastąpiło przesunięcie z diety bogatej w owoce, warzywa, chude mięso i owoce morza na przetworzoną żywność o wysokiej zawartości sodu i tłuszczów uwodornionych oraz ubogą w błonnik. Te zmiany dietetyczne niekorzystnie wpłynęły na parametry diety, o których wiadomo, że są związane ze zdrowiem, powodując wzrost otyłości i chorób przewlekłych, w tym chorób układu krążenia (CVD), cukrzycy i raka. Niektóre badania interwencyjne wykorzystujące paleolityczne wzorce żywieniowe wykazały obiecujące wyniki z korzystnymi zmianami w czynnikach ryzyka CVD i cukrzycy. Jednak takie korzyści mogą być równoważone przez wady diety paleolitycznej, która jest uboga w witaminę D i wapń oraz bogata w ryby potencjalnie zawierające toksyny środowiskowe. Bardziej korzystna byłaby promocja żywności i składników żywności z czasów naszych przodków, które, jak wykazano, mają właściwości zdrowotne w postaci żywności funkcjonalnej. Wiele badań dotyczyło korzyści zdrowotnych różnych składników żywności funkcjonalnej, w tym kwasów tłuszczowych omega-3, polifenoli, błonnika i steroli roślinnych. Te bioaktywne związki mogą pomóc w zapobieganiu i zmniejszaniu występowania chorób przewlekłych, co z kolei może prowadzić do oszczędności kosztów zdrowia w zakresie od 2 do 3 miliardów dolarów rocznie, jak oszacowano na podstawie studiów przypadku na przykładzie kwasów omega-3 i steroli roślinnych. Zatem korzyści dla zdrowia publicznego powinny wynikać z promowania pozytywnych składników diet paleolitycznych jako żywności funkcjonalnej.