title: Sok pomarańczowy poprawił profil lipidowy i poziom mleczanu we krwi kobiet w średnim wieku z nadwagą poddanych treningowi aerobowemu.

text: CEL: W tym badaniu zbadano, w jaki sposób spożywanie soku pomarańczowego w połączeniu z treningiem aerobowym wpływa na poziom lipidów w surowicy i cechy fizyczne kobiet w średnim wieku z nadwagą. METODY: Grupa eksperymentalna składała się z 13 kobiet, które spożywały 500 ml/d soku pomarańczowego i wykonywały 1h treningu aerobowego 3 razy w tygodniu przez 3 miesiące. Grupa kontrolna składała się z kolejnych 13 kobiet, które wykonały ten sam program treningu aerobowego, ale nie spożywały soku pomarańczowego. WYNIKI: Na koniec eksperymentu grupa kontrolna straciła średnio 15% masy tłuszczu (P<0,05) i 2,5% masy (P<0,05), natomiast grupa eksperymentalna straciła 11% masy tłuszczu i 1,2% masy (P<0,05). Spożywanie soku pomarańczowego przez grupę eksperymentalną wiązało się ze zwiększeniem spożycia witaminy C i kwasu foliowego odpowiednio o 126% i 61%. LDL-C w surowicy zmniejszyło się o 15% (P<0,05), a HDL-C zwiększyło się o 18% (P<0,05) w grupie eksperymentalnej, ale nie zaobserwowano istotnej zmiany w grupie kontrolnej. Obie grupy poprawiły próg beztlenowy o 20% (P<0,05), ale stężenie mleczanu we krwi spadło o 27% w grupie eksperymentalnej w porównaniu z 17% grupą kontrolną, co sugeruje, że grupa eksperymentalna ma mniejsze zmęczenie mięśni i lepszą reakcję na trening. WNIOSKI: Spożywanie 500 ml/d soku pomarańczowego w połączeniu z treningiem aerobowym u kobiet z nadwagą zmniejszyło ryzyko chorób sercowo-naczyniowych poprzez obniżenie poziomu LDL-C i zwiększenie poziomu HDL-C. Związek ten zmniejszył również stężenie mleczanu we krwi i zwiększył próg beztlenowy, wykazując pewną poprawę wydolności fizycznej. Copyright © 2010 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie owoców i warzyw a ryzyko udaru niedokrwiennego.

text: KONTEKST: Niewiele badań oceniało związek między spożyciem owoców i warzyw a chorobami układu krążenia. CEL: Zbadanie związku między spożyciem owoców i warzyw a udarem niedokrwiennym. PROJEKT, OTOCZENIE I TEMATY: Prospektywne badania kohortowe obejmujące 75 596 kobiet w wieku od 34 do 59 lat w badaniu Nurses' Health Study z 14-letnim okresem obserwacji (1980-1994) oraz 38683 mężczyzn w wieku 40 do 75 lat w Health Study Profesjonalne badanie follow-up z 8-letnim okresem obserwacji (1986-1994). Wszystkie osoby były wolne od chorób sercowo-naczyniowych, raka i cukrzycy na początku badania. GŁÓWNY EFEKT DZIAŁANIA: Zapadalność na udar niedokrwienny według kwintyla spożycia owoców i warzyw. WYNIKI: W sumie 366 kobiet i 204 mężczyzn miało udar niedokrwienny. Po uwzględnieniu standardowych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, osoby z najwyższego kwintyla spożycia owoców i warzyw (mediana 5,1 porcji dziennie wśród mężczyzn i 5,8 porcji dziennie wśród kobiet) miały względne ryzyko (RR) 0,69 (95% przedział ufności). CI], 0,52-0,92 w porównaniu z najniższym kwintylem. Przyrost o 1 porcję owoców lub warzyw dziennie wiązał się z 6% niższym ryzykiem udaru niedokrwiennego (RR 0,94; 95% CI, 0,90-0,99; P = 0,01, test trendu). Warzywa kapustne (RR 0,68 dla przyrostu 1 porcji dziennie; 95% CI 0,49-0,94), zielone warzywa liściaste (RR 0,79; 95% CI 0,62-0,99), owoce cytrusowe z sokiem (RR 0,81; 95% CI 0,68-0,96 i sok z owoców cytrusowych (RR 0,75; 95% CI 0,61-0,93) przyczyniły się do widocznego ochronnego działania wszystkich owoców i warzyw. Rośliny strączkowe lub ziemniaki nie wiązały się z niższym ryzykiem udaru niedokrwiennego. Wieloczynnikowy zbiorczy RR dla całkowitego udaru mózgu wyniósł 0,96 (95% CI, 0,93-1,00) dla każdego przyrostu o 2 porcje dziennie. WNIOSKI: Dane te potwierdzają ochronny związek między spożyciem owoców i warzyw – zwłaszcza warzyw kapustnych i zielonych liściastych oraz owoców i soków cytrusowych – a ryzykiem udaru niedokrwiennego.


title: Wpływ odmiany, przetwarzania i przechowywania na zawartość glikozydów flawonoidowych oraz skład sałaty i endywii.

text: Analizie składu i zawartości flawonoidów poddano osiem odmian sałaty (Lactuca sativum) i trzy odmiany endywii (Cichorium endivia). Całkowita zawartość flawonoidów, wyrażona w jednostkach aglikonu dla materiału świeżego, mieściła się w granicach 0,3-229 mikrog/g dla sałaty i 44-248 mikrog/g dla endywii. Pięć koniugatów kwercetyny [3-O-galaktozyd kwercetyny, 3-O-glukozyd kwercetyny, 3-O-glukuronid kwercetyny, 3-O-(6-O-malonylo)glukozyd kwercetyny i 3-O-ramnozyd kwercetyny] i luteolina 7 -O-glukuronid zmierzono w sałacie zielonolistnej, a dodatkowe dwa koniugaty cyjanidynowe [3-O-glukozyd cyjanidyny i 3-O-[(6-O-malonylo)glukozyd cyjanidyny]] w odmianach czerwonolistnych. W każdej z odmian endywii oznaczono trzy koniugaty kemferolu [3-O-glukozyd kemferolu, 3-O-glukuronid kemferolu i 3-O-[6-O-malonylo)glukozyd kemferolu]]. Po raz pierwszy wykazano obecność i tożsamość 3-O-(6-O-malonylo)glukozydu kemferolu w endywii. Rozdrabnianie liści sałaty, a następnie wystawienie na działanie światła spowodowało znaczne ubytki reszty flawonoidów w zielonym liściu dębu (94%), liściu dębu czerwonego (43%), górze lodowej (36%), zielonej batavii (25%), lollo biondo ( 24% i próbki lollo rosso (6%), podczas gdy próbki cos i zielonej miski sałatkowej nie wykazały ogólnej straty. Rozdrabnianie endywii powodowało również utratę ugrupowania flawonoidowego w endywii (32%), drobnej frisee (13%) i grubej frisee (8%). Znaczącą demalonację zaobserwowano zarówno dla kwercetyny, jak i glikozydów cyjandynowych w sałacie, podczas gdy podobną degradację analogu kemferolu stwierdzono w tkance endywii. Przechowywanie całych główki zarówno sałaty, jak i endywii w ciemności w temperaturze 1 st. C i wilgotności 98% przez 7 dni powodowało ubytki glikozydów flawonolowych ogółem w granicach 7-46%. Identyfikacja ilości, pozycji substytucji i charakteru cukrów jest ważna dla zrozumienia potencjalnej biodostępności i aktywności biologicznej flawonoidów w sałatkach.


title: Kontrolując cukier i kwas askorbinowy, mieszanka flawonoidów pasująca do pomarańczy z pępka znacząco zwiększa antyoksydację ludzkiej surowicy poposiłkowej...

text: Spożywanie owoców i warzyw zmniejsza ryzyko rozwoju chorób układu krążenia. Stan poposiłkowy jest ważnym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju choroby przewlekłej. Flawonoidy pomarańczowe mogą zmniejszać utlenianie poposiłkowe. Postawiono hipotezę, że mieszanina pomarańczowych flawonoidów zmniejszy poposiłkowe utlenianie lepiej niż pojedynczy pomarańczowy flawonoid lub pomarańczowy cukier i kwas askorbinowy, ale nie tak dobrze jak sok pomarańczowy, gdy jest spożywana z typowym śniadaniem. Przeprowadzono badanie naprzemienne kontrolowane placebo (16 uczestników płci męskiej i żeńskiej, 4 zabiegi, 4 wizyty). Leczenie było placebo (kwas askorbinowy i cukier równoważny sokowi pomarańczowemu); placebo plus hesperydyna; placebo plus hesperydyna, luteolina i naringenina (mieszanina; w poprzedniej pracy stwierdzono, że ma synergistyczne właściwości przeciwutleniające in vitro); i sok pomarańczowy (kontrola pozytywna). Zdolność absorpcji rodników tlenowych w surowicy (ORAC), całkowite stężenie fenoli w osoczu (TP) i utlenianie lipoprotein w surowicy (LO) mierzono po 12-godzinnym okresie na czczo oraz 1, 2 i 3 godziny po spożyciu próbki. Grupy placebo plus mieszanina i sok pomarańczowy były znacznie zwiększone w czasie opóźnienia ORAC i LO. Dane dla TP były niezgodne z ORAC i LO. W przeciwieństwie do wcześniejszych badań przypisujących ochronny efekt poposiłkowy fruktozie i askorbinianowi w innych próbach owocowych, pomarańczowe związki fenolowe przyczyniają się bezpośrednio do poposiłkowej ochrony oksydacyjnej surowicy, pomimo niespójnej zmiany TP w surowicy. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Hesperydyna przyczynia się do ochronnego działania soku pomarańczowego na naczynia: randomizowane badanie krzyżowe na zdrowych ochotnikach.

text: TŁO: Chociaż liczne badania na ludziach wykazały spójny wpływ niektórych pokarmów bogatych w polifenole na kilka pośrednich markerów chorób sercowo-naczyniowych, nadal nie wiadomo, czy ich działanie może być konkretnie związane z polifenolami. CEL: Zbadaliśmy wpływ soku pomarańczowego i jego głównego flawonoidu, hesperydyny, na reaktywność naczyń mikrokrążenia, ciśnienie krwi i biomarkery ryzyka sercowo-naczyniowego w badaniach zarówno poposiłkowych, jak i przewlekłych interwencyjnych. Projekt: Dwudziestu czterech zdrowych mężczyzn z nadwagą (w wieku 50-65 lat) zostało włączonych do randomizowanego, kontrolowanego, krzyżowego badania. Przez trzy 4-tygodniowe okresy ochotnicy codziennie spożywali 500 ml soku pomarańczowego, 500 ml napoju kontrolnego plus hesperydyna (CDH) lub 500 ml napoju kontrolnego plus placebo (CDP). Wszystkie pomiary i pobranie krwi przeprowadzono u osobników na czczo przez noc przed i po 4-tygodniowych okresach leczenia. Badanie poposiłkowe prowadzono na początku każdego okresu eksperymentalnego. WYNIKI: Rozkurczowe ciśnienie krwi (DBP) było znacznie niższe po spożyciu soku pomarańczowego lub CDH przez 4 tygodnie niż po spożyciu CDP (P = 0,02), podczas gdy reaktywność mikronaczyniowa związana z śródbłonkiem nie została istotnie zmieniona przy pomiarze po całonocnym poście. Jednak spożycie zarówno soku pomarańczowego, jak i CDH istotnie poprawiło poposiłkową reaktywność śródbłonka naczyń mikrokrążenia w porównaniu z CDP (P < 0,05) przy pomiarze szczytowym stężenia hesperetyny w osoczu. WNIOSKI: U zdrowych mężczyzn w średnim wieku, z umiarkowaną nadwagą, sok pomarańczowy zmniejsza DBP, gdy jest regularnie spożywany, a po posiłku zwiększa zależną od śródbłonka reaktywność mikronaczyniową. Nasze badanie sugeruje, że hesperydyna może być przyczynowo związana z korzystnym działaniem soku pomarańczowego. To badanie jest zarejestrowane na stronie clinicaltrials.gov pod numerem NCT00983086.


title: Rola hesperetyny (naturalny flawonoid) i jej analogu w apoptozie w linii komórkowej ludzkiego gruczolakoraka okrężnicy HT-29 – badanie porównawcze.

text: Rak okrężnicy jest jednym z poważnych problemów zdrowotnych w większości krajów rozwiniętych, a jego zachorowalność wzrasta w Indiach. Hesperetyna (HN) (3',5,7-trihydroksy-4'-metoksyflawon) i analog hesperetyny (HA) były testowane pod kątem ich zdolności do wywoływania apoptozy. Oznaczenie metylotiazolilotetrazolium wykazało zależne od dawki i czasu trwania zmniejszenie wzrostu komórek HT-29 (gruczolakoraka okrężnicy) w odpowiedzi na leczenie HN i HA. Po 24 godzinach 70 μM HN i 32 μM HA wykazały 50% zmniejszenie wzrostu komórek HT-29. Barwienie oranżem akrydyny/bromkiem etydyny wykazało apoptotyczne cechy śmierci komórek indukowanej przez HN i HA. Barwienie rodaminą 123 wykazało znaczne zmniejszenie potencjału błony mitochondrialnej indukowanej przez HN i HA. Uszkodzenie DNA wywołane przez HN i HA potwierdzono przez tworzenie ogona komety. Markery peroksydacji lipidów (TBARS) i marker utleniania białek (PCC) były znacząco podwyższone w grupach leczonych HN i HA. Działanie antyoksydantów enzymatycznych, takich jak dysmutaza ponadtlenkowa (SOD), katalaza (CAT), peroksydaza glutationowa (GPx) było nieznacznie zmniejszone w porównaniu z kontrolą (nieleczone komórki HT-29). Wyniki analizy Western blot genów związanych z apoptozą ujawniły wzrost ekspresji cytochromu C, Bax, rozszczepionej kaspazy-3 i spadek ekspresji Bcl-2. Odkrycia te wskazują, że HN i HA indukują apoptozę HT-29 poprzez szlak mitochondrialny zależny od Bax, obejmujący nierównowagę oksydanta/przeciwutleniacza. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Biodostępność podawanej doustnie hesperetyny dyspergowalnej w wodzie i jej wpływ na rozszerzenie naczyń obwodowych u ludzi: implikacje e...

text: Hesperetyna jest aglikonem flawonoidów cytrusowych i oczekuje się, że będzie miała działanie rozszerzające naczynia in vivo. Opracowaliśmy dyspergowalną w wodzie hesperetynę w procesie mikronizacji w celu zwiększenia biodostępności hesperetyny. Niniejsze badanie miało na celu ocenę wpływu tego procesu na biodostępność hesperetyny i ocenę jej skuteczności w funkcji związanej z rozszerzeniem naczyń przy użyciu komórek śródbłonka in vitro oraz badania na ochotnikach z zastosowaniem pojedynczej dawki in vivo. Stwierdziliśmy, że dyspergowalna w wodzie hesperetyna jest szybko wchłaniana, a jej maksymalne stężenie w osoczu (C(max)) wynosi 10,2 ± 1,2 μM, a czas do osiągnięcia C(max), który wynosi 1 h przy 150 mg tego preparatu. był podawany doustnie ludziom. Analizy LC-MS osocza przy C(max) wykazały, że hesperetyna gromadziła się w osoczu jako 7-O-β-D-glukuronid hesperetyny (Hp7GA), 3'-O-β-D-glukuronid hesperetyny (Hp3'GA) i wyłącznie siarczan hesperetyny. Podobnie jak hesperetyna, Hp7GA zwiększał uwalnianie tlenku azotu (NO) poprzez hamowanie aktywności oksydazy fosforanowej dinukleotydu nikotynamidoadeninowego (oksydazy NADPH) w układzie hodowli ludzkich komórek śródbłonka żyły pępowinowej, co wskazuje, że metabolity hesperetyny w osoczu mogą poprawiać rozszerzenie naczyń w układzie naczyniowym. Badanie przeprowadzone na ochotnikach z udziałem kobiet z wrażliwością na zimno wykazało, że pojedyncza dawka rozpuszczalnej w wodzie hesperetyny była skuteczna w rozszerzaniu naczyń obwodowych. Wyniki te silnie sugerują, że szybka akumulacja przy wyższym stężeniu w osoczu umożliwia hesperetynie wywieranie potencjalnego efektu rozszerzania naczyń poprzez działanie śródbłonkowe jej osocza metabolity. Hesperetyna dyspergowalna w wodzie może być przydatna do poprawy działania zdrowotnego hesperetyny w diecie. To czasopismo jest © Królewskie Towarzystwo Chemiczne 2012


title: Pokarmy roślinne a ryzyko chorób naczyń mózgowych: potencjalna ochrona spożycia owoców.

text: Badania nad związkiem między pokarmami roślinnymi a chorobami naczyń mózgowych przyniosły sprzeczne wyniki, sugerujące istnienie pewnych czynników modyfikujących działanie. Niniejsze badanie określa, czy spożywanie pokarmów roślinnych (tj. owoców i jagód, warzyw i zbóż) przewiduje zmniejszenie częstości występowania chorób naczyń mózgowych w populacji o niskim spożyciu owoców i warzyw oraz wysokim spożyciu produktów pełnoziarnistych. To badanie kohortowe na 3932 mężczyznach i kobietach zostało oparte na danych z fińskiego Mobile Clinic Health Examination Survey, przeprowadzonego w latach 1968-72. Uczestnicy byli w wieku 40-74 lat i na początku badania byli wolni od chorób sercowo-naczyniowych. Dane dotyczące spożycia pokarmu roślinnego pochodzą z rocznego wywiadu żywieniowego. Podczas 24-letniej obserwacji wystąpiło 625 przypadków chorób naczyń mózgowych, które doprowadziły do hospitalizacji lub zgonu. Stwierdzono odwrotną zależność między spożyciem owoców a występowaniem chorób naczyń mózgowych, udaru niedokrwiennego i krwotoku śródmózgowego. Skorygowane ryzyko względne (RR) między najwyższym i najniższym kwartylem spożycia jakiejkolwiek choroby naczyń mózgowych, udaru niedokrwiennego i krwotoku śródmózgowego wyniosło 0,75 (95% CI 0,59; 0,94), 0,73 (95% CI 0,54, 1,00) i 0,47 (95% CI). CI 0,24, 0,92). Skojarzenia te wynikały przede wszystkim ze spożywania owoców cytrusowych i występowały tylko u mężczyzn. Całkowite spożycie warzyw lub zbóż nie było związane z występowaniem chorób naczyń mózgowych. Spożywanie warzyw kapustnych przewidywało jednak zmniejszenie ryzyka chorób naczyń mózgowych (RR 0,79; 95% CI 0,63; 0,99), udaru niedokrwiennego (RR 0,67; 95% CI 0,49; 0,92) i krwotoku śródmózgowego (RR 0,49; 95% CI 0,25, 0,98)). Podsumowując, spożywanie owoców, zwłaszcza cytrusów i warzyw kapustnych może chronić przed chorobami naczyń mózgowych.


title: Inhibitory lipazy trzustkowej z naturalnych źródeł: niezbadany potencjał.

text: Częstość występowania otyłości rośnie w alarmującym tempie, ale niestety tylko kilka leków jest obecnie dostępnych na rynku. Otyłość jest uważana przede wszystkim za zaburzenie metabolizmu lipidów, a enzymy zaangażowane w ten proces mogą być selektywnie ukierunkowane na opracowanie leków przeciw otyłości. Ostatnio nowsze podejścia do leczenia otyłości obejmowały hamowanie wchłaniania triglicerydów z diety poprzez hamowanie lipazy trzustkowej (PL), ponieważ jest to główne źródło nadmiaru kalorii. Produkty naturalne dostarczają ogromnej puli inhibitorów PL, które mogą zostać przekształcone w produkty kliniczne. W tym artykule dokonano przeglądu różnych ekstraktów i metabolitów wtórnych pochodzenia roślinnego i drobnoustrojowego o działaniu hamującym PL, które można wykorzystać w programach opracowywania leków.


title: Hesperydyna wykazuje istotną rolę w nutrigenomicznym wpływie soku pomarańczowego na leukocyty krwi u ochotników: randomizowane, kontrolowane badanie krzyżowe

text: Wstęp Wcześniej wykazaliśmy u zdrowych mężczyzn w średnim wieku, z umiarkowaną nadwagą, że sok pomarańczowy obniża rozkurczowe ciśnienie krwi i znacząco poprawia poposiłkową reaktywność śródbłonka naczyń mikrokrążenia oraz że hesperydyna może być przyczynowo związana z obserwowanym korzystnym działaniem soku pomarańczowego. Celem było określenie wpływu przewlekłego spożywania soku pomarańczowego na profil ekspresji genów leukocytów u zdrowych ochotników oraz ocena, w jakim stopniu hesperydyna jest zaangażowana w działanie soku pomarańczowego. Metodologia/Główne ustalenia Wolontariusze zostali włączeni do randomizowanego, kontrolowanego, krzyżowego badania. Przez trzy 4-tygodniowe okresy ochotnicy spożywali codziennie: 500 ml soku pomarańczowego, 500 ml napoju kontrolnego plus hesperydyna lub 500 ml napoju kontrolnego i placebo. Pobieranie próbek krwi przeprowadzono od 10 osobników na czczo przez noc po 4-tygodniowym okresie leczenia. Globalne profile ekspresji genów określono przy użyciu mikromacierzy cDNA ludzkiego genomu. Zarówno spożycie soku pomarańczowego, jak i hesperydyny istotnie wpływało na ekspresję genów leukocytów. Spożywanie soku pomarańczowego wywołało zmiany w ekspresji 3422 genów, podczas gdy spożycie hesperydyny modulowało ekspresję 1819 genów. W grupach spożywających sok pomarańczowy i hesperydynę 1582 regulowane geny były wspólne. Wiele z tych genów jest zaangażowanych w chemotaksję, adhezję, infiltrację i transport lipidów, co sugeruje mniejszą rekrutację i infiltrację krążących komórek do ściany naczynia i mniejszą akumulację lipidów. Wnioski Badanie to pokazuje, że regularne spożywanie soku pomarańczowego przez 4 tygodnie zmienia ekspresję genów leukocytów na profil przeciwzapalny i przeciwmiażdżycowy, a hesperydyna odgrywa istotną rolę w genomowym działaniu tego napoju. Rejestracja badania ClinicalTrials.gov NCT 00983086


title: Neuroprotekcyjne działanie flawonoidów cytrusowych.

text: Ostatnio zwrócono uwagę na wpływ czynników żywieniowych na zdrowie i samopoczucie psychiczne. Stres oksydacyjny jest związany z wieloma chorobami, w tym z zaburzeniami neurodegeneracyjnymi. Flawonoidy dietetyczne wywierają działanie kardioprotekcyjne, chemoprewencyjne i neuroprotekcyjne. Biologiczne działanie flawonoidów przypisuje się ich właściwościom przeciwutleniającym, przeciwzapalnym i sygnalizacyjnym. Dokładne zrozumienie mechanizmów działania, jako przeciwutleniaczy lub cząsteczek sygnałowych, ma kluczowe znaczenie dla stosowania flawonoidów jako interwencji w neurodegeneracji i jako pokarmu mózgu. Flawonoidy cytrusowe wywierają niewielki negatywny wpływ i mają niską lub żadną cytotoksyczność dla zdrowych, normalnych komórek. Główne flawonoidy cytrusowe mogą również przenikać przez barierę krew-mózg; dlatego są obiecującymi kandydatami do interwencji w neurodegeneracji i jako składniki pokarmów dla mózgu. W tym przeglądzie omawiamy bioaktywność, wiele mechanizmów neuroprotekcji oraz właściwości przeciwutleniające i sygnalizacyjne flawonoidów cytrusowych. Badane są również działania neuroprotekcyjne za pośrednictwem receptorów i równoległe szlaki sygnałowe. Na koniec omówiono również indukcję białek obrony komórkowej przed stresem oksydacyjnym i neurotoksycznością przez hesperetynę, główny i szeroko rozpowszechniony flawonoid cytrusowy. Sugeruje się, że owoce cytrusowe, które są bogate w obfite źródła hesperetyny i innych flawonoidów, są obiecujące dla rozwoju ogólnej neuroprotekcji opartej na żywności i żywności dla mózgu.


title: Flawonoidy i profilaktyka raka: przegląd dowodów.

text: Celem tej pracy jest przegląd danych z badań epidemiologicznych i przedklinicznych dotyczących potencjalnych korzyści diet opartych na flawonoidach w zapobieganiu nowotworom. Flawonoidy dzielą się na podklasy obejmujące flawonole, flawony, flawanony, flawan-3-ole, antocyjanidyny i izoflawony. Badania epidemiologiczne sugerują, że przyjmowanie flawonoidów w diecie może zmniejszać ryzyko nowotworów piersi, okrężnicy, płuc, prostaty i trzustki. Jednak niektóre badania wykazały niejednoznaczne lub nawet szkodliwe skojarzenia. Głównym wyzwaniem w interpretacji badań epidemiologicznych jest to, że większość danych pochodzi z badań kliniczno-kontrolnych i retrospektywnego pozyskiwania flawonoidów. Różnice w czynnikach rolniczych, socjodemograficznych i związanych ze stylem życia przyczyniają się do niejednorodności spożycia flawonoidów wśród populacji zamieszkujących Stany Zjednoczone, Europę i Azję. Dawka i czas ekspozycji mogą wpływać na odpowiedź przeciwnowotworową na dietę bogatą we flawonoidy. Ograniczona liczba badań interwencyjnych dotyczących flawonoidów udokumentowała działanie zapobiegające nowotworom. Proponowane mechanizmy przeciwnowotworowe dla flawonoidów to hamowanie proliferacji, zapalenia, inwazji, przerzutów i aktywacji apoptozy. Aby opracować biomarkery spożycia i działania flawonoidów, potrzebne są badania prospektywne na większych próbkach. Potrzebne są badania mechanistyczne, aby ustalić, w jaki sposób dieta bogata we flawonoidy wpływa na regulację genów w profilaktyce raka.


title: Spożycie fitoskładników przez osoby dorosłe w Stanach Zjednoczonych w stosunku do spożycia owoców i warzyw.

text: Wstęp: Osoby spożywające dietę bogatą w owoce i warzywa spożywają szereg składników odżywczych, a także uznane składniki odżywcze, w tym witaminy, minerały i błonnik. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że fitoskładniki mogą odgrywać pozytywną rolę w zdrowiu. CEL: Celem tego badania było oszacowanie zwykłego spożycia dziewięciu poszczególnych fitoskładników przez Amerykanów spożywających zalecane ilości owoców i warzyw w porównaniu do spożycia przez osoby dorosłe, które nie spełniają tych zaleceń, oraz identyfikacja udziału źródeł żywności w całkowitym spożyciu fitoskładników. Fitoskładniki badane w tym badaniu znajdują się głównie w owocach i warzywach. PROJEKT: Dane dotyczące spożycia żywności z National Health and Nutrition Examination Surveys 2003-2006 oraz dane o stężeniu fitoskładników z baz danych Departamentu Rolnictwa USA i opublikowanej literatury zostały wykorzystane do oszacowania zwyczajowego spożycia skorygowanego o wartość energetyczną. Testy t-Studenta zostały użyte do porównania średnich skorygowanych pod względem energetycznym spożycia fitoskładników między subpopulacjami, które spożywały zalecane ilości owoców i warzyw, a tymi, które tego nie robiły. Dla wszystkich dorosłych oszacowano udział procentowy każdego fitoskładnika według źródła pożywienia. WYNIKI: Skorygowane energetycznie spożycie wszystkich fitoskładników innych niż kwas elagowy było znacznie wyższe zarówno wśród mężczyzn, jak i kobiet przestrzegających zaleceń dietetycznych dotyczących spożycia owoców i warzyw w porównaniu z osobami, które nie spełniają tych zaleceń; Skorygowane energetycznie spożycie kwasu elagowego było wyższe tylko wśród kobiet spełniających zalecenia w porównaniu z nie spełniającymi tych zaleceń. W przypadku pięciu z dziewięciu fitoskładników (α-karoten, β-kryptoksantyna, likopen, hesperetyna i kwas elagowy) pojedyncza żywność stanowiła 64% lub więcej całkowitego spożycia fitoskładników. WNIOSKI: Skorygowane energetycznie spożycie karotenoidów i flawonoidów jest wyższe wśród mężczyzn i kobiet, których dieta jest zgodna z zaleceniami dietetycznymi dotyczącymi owoców i warzyw. Większość tych fitoskładników dostarcza ograniczona liczba produktów spożywczych. Wyniki tych badań dostarczają ważnych informacji na temat udziału fitoskładników w diecie bogatej w owoce i warzywa.


title: Ocena bezpieczeństwa spiruliny według farmakopei Stanów Zjednoczonych.

text: Komitet Ekspertów ds. Informacji o Suplementach Diety (DSI-EC) Konwencji Farmakopealnej Stanów Zjednoczonych (USP) dokonuje przeglądu bezpieczeństwa suplementów diety i składników suplementów diety w celu ustalenia, czy powinny one zostać dopuszczone jako monografie jakości do Farmakopei Stanów Zjednoczonych i Krajowych Receptariusz (USP-NF). Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) ma uprawnienia wykonawcze do prowadzenia działań związanych z błędną marką w tych przypadkach, w których suplement diety wskazuje, że jest zgodny ze standardami USP, ale nie jest z nimi zgodny. Niedawno DSI-EC przeprowadziło ocenę bezpieczeństwa spiruliny, szeroko stosowanego składnika diety. DSI-EC dokonał przeglądu informacji z badań klinicznych na ludziach, badań na zwierzętach oraz źródeł regulacyjnych i farmakopealnych i przeanalizował 31 zgłoszeń zdarzeń niepożądanych dotyczących spiruliny, aby ocenić potencjalne problemy zdrowotne. Na zakończenie tego przeglądu DSI-EC przyznał ocenę bezpieczeństwa klasy A dla Spirulina maxima i S. platensis, umożliwiając w ten sposób dopuszczenie wysokiej jakości monografii dla tych składników suplementów diety w USP-NF. DSI-EC na bieżąco monitoruje raporty dotyczące bezpieczeństwa suplementów diety i składników suplementów diety, dla których opracowywane są monografie suplementów diety USP. DSI-EC może dokonać przeglądu klasyfikacji bezpieczeństwa spiruliny, gdy pojawią się nowe informacje na temat tego składnika diety.


title: Nauka o suplementach odchudzających: narażona na konflikt interesów?

text: Suplementy odchudzające często zawierają silne składniki farmakoaktywne, które mogą powodować szkody. Tymczasem próby wykorzystywane do określenia bezpieczeństwa i skuteczności produktów są zwykle małe, krótkotrwałe i często nie ujawniają konfliktu interesów finansowych. Czynniki te mogą skłaniać do narażenia konsumentów na ryzyko, zwłaszcza gdy publikowane badania cytowane w reklamach przykrywają produkty z sugestią, że ich bezpieczeństwo i skuteczność zostały udowodnione przez naukę. Przykłady obecnych i byłych produktów odchudzających popartych potencjalnie sprzecznymi lub niskiej jakości badaniami obejmują Metabolife-356, Hydroxycut, Xenadrine i LeptiCore. Opublikowane badania, zwłaszcza w dziedzinie suplementów odchudzających, wymagają lepszego ujawnienia konfliktu interesów, a organy regulacyjne powinny rozważyć, w jaki sposób wyniki badań są wykorzystywane w oświadczeniach marketingowych.


title: Toksyczne zapalenie wątroby wywołane aloesem

text: Aloes jest szeroko stosowany w fitomedycynie. Fitomedycyna opisuje aloes jako zioło o działaniu przeciwzapalnym, antyproliferacyjnym i przeciwstarzeniowym. W ostatnich latach zgłoszono kilka przypadków hepatotoksyczności wywołanej przez aloes. Jednak jego farmakokinetyka i toksyczność są słabo opisane w literaturze. Tutaj przedstawiamy trzy przypadki toksycznego zapalenia wątroby wywołanego aloesem. 57-letnia kobieta, 62-letnia i 55-letnia została przyjęta do szpitala z powodu ostrego zapalenia wątroby. Preparaty z aloesu przyjmowały od miesięcy. Ich objawy kliniczne, wyniki laboratoryjne i wyniki histologiczne spełniały kryteria diagnostyczne (skala RUCAM) toksycznego zapalenia wątroby. Po odstawieniu doustnych preparatów z aloesu enzymy wątrobowe wróciły do normy. Aloes należy uznać za czynnik sprawczy hepatotoksyczności.


title: Suplement ziołowy zawierający Ma Huang-Guaranę do utraty wagi: randomizowana, podwójnie ślepa próba.

text: CEL: Zbadanie u ludzi z nadwagą krótkoterminowego bezpieczeństwa i skuteczności w odchudzaniu suplementu ziołowego zawierającego Ma Huang, Guaranę i inne składniki. PROJEKT: 8-tygodniowe randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie ziołowego suplementu diety (72 mg/dzień alkaloidów efedryny i 240 mg/dzień kofeiny). TEMATY: Mężczyźni i kobiety z nadwagą (wskaźnik masy ciała > lub =29 i < lub =35 kg/m2). POMIARY: Pierwszorzędową zmienną wyniku była zmiana masy ciała. Zmienne drugorzędowe obejmowały zmiany antropometryczne, metaboliczne i sercowo-naczyniowe. WYNIKI: Sześćdziesiąt siedem osób zostało losowo przydzielonych do grupy placebo (n=32) lub aktywnego Ma Huang/Guarana (n=35). Badanie ukończyło dwadzieścia cztery osoby z każdej grupy. Aktywne leczenie powodowało istotnie (P<0,006) większą utratę wagi (X +/- s.d.,-4,0 +/-3,4 kg) i tłuszczu (-2,1 +/- 3,0% tłuszczu) w ciągu 8 tygodni leczenia niż placebo ( -0,8 +/- 2,4 kg i 0,2 +/- 2,3% tłuszczu). Aktywne leczenie powodowało również większe zmniejszenie obwodu bioder i poziomów triglicerydów w surowicy. Osiem z 35 aktywnie leczonych osobników (23%) i żaden z 32 kontrolnych pacjentów otrzymujących placebo nie wycofał się z protokołu z powodu potencjalnych skutków związanych z leczeniem. Suchość w ustach, bezsenność i ból głowy były objawami niepożądanymi zgłaszanymi najczęściej przez grupę ziołową w porównaniu z grupą placebo podczas końcowej wizyty oceniającej. WNIOSKI: Ta ziołowa mieszanka Ma Huang i Guarany skutecznie promowała krótkotrwałą utratę wagi i tłuszczu. Bezpieczeństwo przy długotrwałym użytkowaniu wymaga dalszych badań.


title: Nauka w promocji płynnych suplementów diety: zwodniczy przypadek soku z mangostanu

text: Płynne suplementy diety stanowią szybko rozwijający się segment rynku, w tym napoje pochodzenia roślinnego zawierające mangostan, acai i noni. Produkty te często przypominają sok owocowy w opakowaniu i wyglądzie, ale mogą zawierać składniki farmakologicznie czynne. Chociaż niewiele wiadomo na temat wpływu na zdrowie ludzi lub bezpieczeństwa spożywania takich produktów, producenci szeroko wykorzystują opublikowane badania niskiej jakości do promowania swoich produktów. Ten raport analizuje oparte na nauce twierdzenia marketingowe dotyczące dwóch najczęściej spożywanych płynnych suplementów diety z mangostanem i porównuje je z wynikami cytowanych badań. Recenzent stwierdził, że analizowane twierdzenia marketingowe przeceniają znaczenie wyników i nie ujawniają poważnych słabości metodologicznych cytowanych przez siebie badań. Jeśli ten trend obejmie inne podobne produkty, które są podobnie szeroko spożywane, może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, wprowadzając konsumentów w błąd, zakładając, że bezpieczeństwo i skuteczność produktu są poparte rygorystycznymi danymi naukowymi.


title: Hepatotoksyczność z powodu Hydroxycut®: seria przypadków

text: Tło Muscletech Hydroxycut® (Iovate Health Sciences Research, Oakville, Ontario) był popularnym suplementem odchudzającym, który został wycofany przez producenta w maju 2009 roku na podstawie raportów o hepatotoksyczności związanej z tym suplementem. Cel Scharakteryzowanie obrazu klinicznego uszkodzenia wątroby związanego z Hydroxycut® i osądzenie tych przypadków pod kątem związku przyczynowego z Hydroxycut®. Seria Design Case. Tworzenie akademickich szpitali III stopnia i baz danych FDA. Pomiary Ocena przyczynowości i stopniowania ciężkości uszkodzenia wątroby przy użyciu metodologii opracowanej w ramach badania Drug-Induced Liver Injury Network (DILIN). Wyniki Zidentyfikowano ośmiu pacjentów, u których doszło do uszkodzenia wątroby po przyjęciu preparatu Hydroxycut leczonych w różnych ośrodkach medycznych. Wszyscy byli hospitalizowani, a 3 z 8 pacjentów wymagało przeszczepienia wątroby. Dziewięć innych przypadków z odpowiednimi informacjami klinicznymi uzyskano z bazy danych FDA MedWatch, w tym jeden śmiertelny przypadek ostrej niewydolności wątroby. Typowymi objawami były żółtaczka, zmęczenie, nudności, wymioty i ból brzucha. Większość pacjentów wykazywała uszkodzenie wątrobowokomórkowe. Orzeczenie o przyczynowości wykazało 8 przypadków jako ostatecznych, 5 wysoce prawdopodobnych, 2 prawdopodobne i 2 uznano za możliwe. Wnioski Hydroxycut® został wyraźnie powiązany jako przyczyna ciężkiego uszkodzenia wątroby, które może prowadzić do ostrej niewydolności wątroby i śmierci. Suplementy odchudzające stanowią klasę suplementów diety, które należy uznać za zdolne do powodowania ciężkiej toksyczności wątroby, gdy nie można w inny sposób wyjaśnić zwykłych przyczyn zidentyfikowanego uszkodzenia wątroby.


title: Działanie naturalnego ekstraktu kwasu (-)-hydroksycytrynowego (HCA-SX) oraz połączenia HCA-SX z chromem związanym z niacyną i ekstraktem z Gymnema sylvestre...

text: CEL: Skuteczność optymalnych dawek wysoce biodostępnego kwasu (-)-hydroksycytrynowego (HCA-SX) samego i w połączeniu z chromem związanym z niacyną (NBC) i standaryzowanym ekstraktem Gymnema sylvestre (GSE) w utracie wagi u osób z umiarkowaną otyłością była oceniane poprzez monitorowanie zmian masy ciała, wskaźnika masy ciała (BMI), apetytu, profili lipidowych, stężenia leptyny w surowicy i wydalania metabolitów tłuszczu z moczem. Wykazano, że HCA-SX zmniejsza apetyt, hamuje syntezę tłuszczu i zmniejsza masę ciała bez stymulacji ośrodkowego układu nerwowego. NBC wykazał swoją zdolność do utrzymywania zdrowego poziomu insuliny, podczas gdy wykazano, że GSE reguluje utratę wagi i poziom cukru we krwi. METODY: Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie na ludziach zostało przeprowadzone w Elluru w Indiach przez 8 tygodni na 60 umiarkowanie otyłych osobach (wiek 21-50, BMI >26 kg/m2). Badani zostali losowo podzieleni na trzy grupy. Grupie A podawano HCA-SX 4667 mg, grupie B podawano kombinację HCA-SX 4667 mg, NBC 4 mg i GSE 400 mg, podczas gdy grupie C podawano placebo codziennie w trzech równych dawkach 30-60 minut przed posiłkami. Wszyscy badani otrzymywali dietę 2000 kcal/dzień i uczestniczyli w nadzorowanym marszu. WYNIKI: Pod koniec 8 tygodnia masa ciała i BMI zmniejszyły się o 5-6% w obu grupach A i B. Spożycie pokarmu, cholesterol całkowity, lipoproteiny o małej gęstości, trójglicerydy i poziomy leptyny w surowicy były znacząco obniżone w obu grupach, natomiast W obu grupach wzrosło stężenie lipoprotein o dużej gęstości i wydalanie metabolitów tłuszczu z moczem. Obserwowano marginalny lub nieistotny efekt we wszystkich parametrach w grupie C. WNIOSEK: Niniejsze badanie pokazuje, że optymalne dawki HCA-SX oraz w większym stopniu połączenie HCA-SX, NBC i GSE mogą służyć jako skuteczna i bezpieczna formuła odchudzająca, która może ułatwić redukcję nadwagi i BMI, jednocześnie promując zdrowy poziom lipidów we krwi.


title: Ostra hepatotoksyczność po spożyciu soku Morinda citrifolia (Noni Berry) u 14-letniego chłopca.

text: Przedstawiamy przypadek 14-letniego wcześniej zdrowego chłopca z ostrą hepatotoksycznością po spożyciu soku z jagód noni. Ponieważ popularność konsumpcji jagód noni stale rośnie, ważna jest zwiększona świadomość związku między spożyciem jagód noni a ostrą hepatotoksycznością.


title: Zmniejszenie zawartości tłuszczu w mielonej wołowinie bez utraty jakości: przegląd.

text: Amerykanie stają się coraz bardziej świadomi zdrowia w swoich wyborach żywieniowych, a wielu jest zainteresowanych zmniejszeniem spożycia tłuszczu w diecie. Zamienniki tłuszczu mogą wpływać na smak mięsa zarówno poprzez dodawanie własnych aromatów, jak i poprzez redukcję oryginalnego substratu wytwarzającego aromat (tłuszcz) oraz poprzez zmianę uwalniania związków aromatyzujących. Kiedy tłuszcz jest usuwany z mięsa, zwykle dodaje się wodę, aby go zastąpić. Związki wiążące wodę mogą być dodawane, aby zapobiec wygotowywaniu się lub parowaniu dodanej wody oraz zapobieganiu kurczeniu się mięsa. Zamienniki tłuszczu są ogólnie klasyfikowane według ich składu: zamienniki na bazie białka, w tym serwatka, soja i kolagen, substancje na bazie lipidów, takie jak lecytyna sojowa, które działają jako emulgatory utrzymujące tłuszcz, który jest zatrzymywany w produkcie, oraz substancje na bazie węglowodanów, w tym mąki (pszenica, soja, owies), skrobie (ziemniaczana, modyfikowana skrobia kukurydziana, tapioka) i gumy (karagen, ksantyna). Powielanie cech nadawanych przez tłuszcz często wymaga kombinacji zamienników w celu zaadresowania soczystości i konsystencji (twardości) bez negatywnego wpływu na smak. Opublikowane przez Elsevier Ltd.


title: Ekspozycja na karageninę powszechnie występującą jako dodatek do żywności prowadzi do zmniejszonej aktywności sulfatazy i wzrostu siarczanowanych glikozaminoglikanów w ludzkich komórkach nabłonka

text: Powszechnie stosowany dodatek do żywności karagenina, w tym formy lambda (λ), kappa (κ) i jota (ι), składa się z disacharydów galaktozy połączonych wiązaniami glikozydowymi alfa-1,3 i beta-1,4 z maksymalnie trzema grupami siarczanowymi na resztę disacharydową. Karagenina bardzo przypomina endogenną galaktozę lub glikozaminoglikany (GAG) zawierające N-acetylogalaktozaminę, siarczan chondroityny (CS), siarczan dermatanu (DS) i siarczan keratanu. Jednak te GAG mają wiązania beta-1,3 i beta-1,4 glikozydowe, w przeciwieństwie do niezwykłego wiązania alfa-1,3 glikozydowego w karageninie. Ponieważ aktywność sulfatazy jest hamowana przez siarczany, a karagenina jest tak silnie siarczanowana, zbadaliśmy wpływ ekspozycji na karageninę na aktywność sulfatazy w ludzkich liniach komórek nabłonka jelitowego i sutka i stwierdziliśmy, że ekspozycja na karageninę znacznie zmniejszyła aktywność sulfataz, w tym N-acetylogalaktozaminy- 4-sulfataza, galaktozo-6-sulfataza, sulfataza iduronianu, sulfataza steroidowa, arylosulfataza A, SULF-1,2 i sulfamidaza heparanu. Zgodnie z hamowaniem aktywności sulfatazy, po ekspozycji na karageninę, zawartość GAG znacznie wzrosła i wykazywała wyraźne różnice w składzie disacharydów. Specyficzne zmiany w disacharydach CS obejmowały wzrost składników disiarczanowych disacharydów CSD (2S6S) i CS-E (4S6S), ze spadkami w CS-A (4S) i CS-C (6S). Specyficzne zmiany w disacharydach heparyna-siarczan heparanu obejmowały wzrost disacharydów 6S, jak również wzrost disacharydów NS i 2S6S. Wyniki badań sugerują, że hamowanie aktywności sulfatazy przez karageninę prowadzi do redystrybucji składu komórkowego GAG ze wzrostem dwusiarczanowego CS i z potencjalnymi konsekwencjami dla struktury i funkcji komórki.


title: Prozapalny NF-κB i gen odpowiedzi wczesnego wzrostu 1 regulują przerwanie bariery nabłonkowej przez karageninę będącą dodatkiem do żywności w ludzkim nabłonku jelitowym...

text: Wykazano, że powszechnie stosowany dodatek do żywności, karagenina (CGN), wywołuje stany zapalne jelit, objawy podobne do wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub nowotwory nabłonka jelit w modelach zwierzęcych, które są również objawami klinicznymi choroby zapalnej jelit u ludzi. W tym badaniu wpływ CGN na prozapalne czynniki transkrypcyjne NF-κB i produkt genu 1 odpowiedzi na wczesny wzrost (EGR-1) oceniano pod względem integralności bariery nabłonkowej jelita człowieka. Oba prozapalne czynniki transkrypcyjne były podwyższone przez CGN i wykazano, że tylko aktywacja NF-κB jest zaangażowana w indukcję prozapalnej cytokiny, interleukiny-8. Co więcej, integralność monowarstwy nabłonka in vitro pod wpływem CGN była utrzymywana zarówno przez aktywowane prozapalne czynniki transkrypcyjne NF-κB, jak i EGR-1. Tłumienie NF-κB lub EGR-1 pogorszyło przerwanie bariery przez CGN, co było związane ze zmniejszoną ekspresją genów komponentu ścisłego połączenia zonula okludens 1 i jego nieregularną lokalizacją w monowarstwie nabłonka. Copyright © 2012 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ocena niektórych dodatków do żywności i zanieczyszczeń.

text: Niniejszy raport przedstawia wnioski Wspólnego Komitetu Ekspertów FAO/WHO powołanego w celu oceny bezpieczeństwa różnych dodatków do żywności w celu zalecenia dopuszczalnego dziennego spożycia (ADI) oraz przygotowania specyfikacji dotyczących tożsamości i czystości. Komitet ocenił również ryzyko stwarzane przez dwa zanieczyszczenia żywności, aby w stosownych przypadkach ustalić tolerowane spożycie i doradzić w zakresie opcji zarządzania ryzykiem w celu ochrony zdrowia publicznego. Pierwsza część raportu zawiera ogólne omówienie zasad rządzących oceną toksykologiczną i oceną narażenia diety na dodatki do żywności i zanieczyszczenia. Poniżej przedstawiono podsumowanie dokonanych przez Komitet ocen technicznych, toksykologicznych i dietetycznych danych dotyczących narażenia na niektóre dodatki do żywności (dodatki do żywności zawierające aluminium, Benzoe Tonkinensis, ester glicerolowy kalafonii, ester glicerolowy kalafonii z oleju talowego, ester glicerolowy kalafonii drzewnej, oktenylobursztynowy guma arabska modyfikowana kwasem, polidimetylosiloksan, Ponceau 4R, pullulan, pullulanaza z Bacillus deromificans wyrażona w Bacillus licheniformis, żółcień chinolinowa i żółcień pomarańczowa FCF) oraz dwa zanieczyszczenia żywności (glikozydy cyjanogenne i fumonizyny). Zmieniono specyfikacje dla następujących dodatków do żywności: laki glinowe substancji barwiących; beta-apo-8'-karotenal; ester etylowy kwasu beta-apo-8'-karotenowego; beta-karoten, syntetyczny; hydroksypropylometyloceluloza; krzemian magnezu, syntetyczny; skrobie modyfikowane; podtlenek azotu; karboksymetyloceluloza sodowa; oraz monoestry sacharozy kwasu laurynowego, palmitynowego lub stearynowego. Do sprawozdania dołączono tabele podsumowujące zalecenia Komitetu dotyczące narażenia z dietą na oraz oceny toksykologiczne rozpatrywanych dodatków do żywności i zanieczyszczeń.


title: Narażenie mieszkańców Francji na akrylamid w diecie: wyniki drugiego francuskiego badania całkowitej diety.

text: Akrylamid jest substancją rakotwórczą indukowaną ciepłem, która znajduje się w niektórych produktach spożywczych w wyniku gotowania lub innych procesów termicznych. W drugim francuskim badaniu dotyczącym całkowitej diety (TDS) akrylamid przeanalizowano w 192 próbkach żywności zebranych we Francji kontynentalnej, aby były reprezentatywne dla diety populacji i przygotowane „w miarę spożycia”. Najwyższe średnie stężenia stwierdzono w chipsach/chrupkach ziemniaczanych (954 μg/kg), frytkach i innych ziemniakach smażonych (724 μg/kg) oraz herbatnikach solonych innych niż chipsy (697 μg/kg). Ekspozycja ogólnej populacji dorosłych i dzieci została oceniona poprzez połączenie wyników analitycznych z krajowymi danymi dotyczącymi konsumpcji. Średnia ekspozycja na akrylamid została oceniona na 0,43±0,33 μg/kg masy ciała (mc) dziennie dla dorosłych i 0,69±0,58 μg/kg mc/dzień dla dzieci. Chociaż oszacowane narażenie jest niższe niż w poprzednich ocenach, obliczone marginesy narażenia, oparte na referencyjnych limitach dawek określonych dla skutków rakotwórczych, pozostają bardzo niskie, zwłaszcza w przypadku małych dzieci (poniżej 100 w 95. percentylu narażenia), co wskazuje na problem zdrowotny. Dlatego wskazane jest kontynuowanie wysiłków w celu zmniejszenia narażenia na akrylamid w diecie. Prawa autorskie © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Karageny i ich zastosowanie w produktach mięsnych.

text: Karageny to siarczanowane liniowe polisacharydy D-galaktozy i 3,6-anhydro-D-galaktozy wyekstrahowane z czerwonych wodorostów. Były stosowane w przemyśle spożywczym ze względu na właściwości żelujące, zagęszczające i stabilizujące, a ostatnio w przemyśle mięsnym do produktów o obniżonej zawartości tłuszczu. Mięso to złożony układ tkanki mięśniowej, tkanki łącznej, tłuszczu i wody; podczas przetwarzania między wszystkimi tymi składnikami zachodzą liczne interakcje. Te interakcje są odpowiedzialne za właściwości funkcjonalne systemu mięsnego. W produktach mięsnych karageny przyczyniają się do tworzenia żelu i zatrzymywania wody. Ich dodatek jest szczególnie interesujący w produktach mięsnych o niskiej zawartości tłuszczu, ponieważ redukcja tłuszczu często prowadzi do niedopuszczalnych, twardych tekstur. Gdy karageny są włączone do tych preparatów, poprawiają one właściwości tekstury produktu poprzez zmniejszenie twardości i zwiększenie soczystości. Chociaż interakcje karageniny z białkami mleka były szeroko badane, mechanizm interakcji karageniny z białkami mięsa i innymi składnikami mięsa nie jest w pełni poznany.


title: Karagenina indukuje zatrzymanie cyklu komórkowego w ludzkich komórkach nabłonka jelitowego in vitro.

text: Liczne badania na modelach zwierzęcych wykazały, że powszechnie stosowany dodatek do żywności karagenina (CGN) wywołuje stan zapalny i nowotwór jelit. Przeprowadziliśmy pierwsze badania w celu określenia wpływu ekspozycji na CGN na ludzkie komórki nabłonka jelitowego (IEC) w hodowli tkankowej i przetestowaliśmy wpływ bardzo niskich stężeń (1-10 mg/L) niezdegradowanego CGN o dużej masie cząsteczkowej. Te stężenia CGN są mniejsze niż przewidywana ekspozycja ludzkiej okrężnicy na CGN w przeciętnej zachodniej diecie. W ludzkiej linii komórek nabłonka okrężnicy NCM460 i pierwotnych ludzkich komórkach nabłonka okrężnicy, które były eksponowane na CGN przez 1-8 dni, stwierdziliśmy zwiększoną śmierć komórek, zmniejszoną proliferację komórek i zatrzymanie cyklu komórkowego w porównaniu z nieeksponowanymi komórkami kontrolnymi. Po 6-8 dniach ekspozycji na CGN odsetek komórek powracających do G0-G1 znacząco spadł, a odsetek komórek w fazach S i G2-M znacząco wzrósł. Wzrost aktywowanych p53, p21 i p15 następował po ekspozycji na CGN, zgodnie z zatrzymaniem cyklu komórkowego wywołanym przez CGN. Dodatkowe dane, w tym drabina DNA, Western blot polimerazy poli ADP rybozy, barwienie jądrowego DNA i aktywność kaspaz 3 i 7, wskazywały na brak dowodów na zwiększoną apoptozę po ekspozycji na CGN i były zgodne z indukowaną przez CGN martwiczą śmiercią komórek. Dane te po raz pierwszy dokumentują, według naszej wiedzy, wyraźny niekorzystny wpływ niskich stężeń CGN na przeżycie normalnego ludzkiego IEC i sugerują, że ekspozycja na CGN może odgrywać rolę w rozwoju patologii jelit u ludzi.


title: Karagenina indukuje wytwarzanie interleukiny-8 poprzez odrębny szlak Bcl10 w normalnych ludzkich komórkach nabłonka okrężnicy.

text: Karagenina to siarczanowany poligalaktan o wysokiej masie cząsteczkowej, stosowany do poprawy tekstury komercyjnych produktów spożywczych. Jego użycie znacznie wzrosło w ciągu ostatniego półwiecza, chociaż wiadomo, że karagenina wywołuje stan zapalny w modelach reumatologicznych i jelitowych modelach zapalenia okrężnicy. Przeprowadziliśmy badania w celu określenia jego bezpośredniego wpływu na ludzkie komórki jelitowe, w tym normalne ludzkie komórki nabłonka jelita z operacji okrężnicy, normalną linię komórek nabłonka jelita NCM460 i normalne komórki nabłonka jelita krętego szczura. Komórki traktowano lambda-karageniną o wysokiej masie cząsteczkowej w stężeniu 1 μg/ml przez 1-96 godzin. IL-8, aktywność promotora IL-8, całkowity i jądrowy NF-kappaB, IkappaBalpha, fosfo-IkappaBalpha i Bcl10 oceniano za pomocą immunohistochemii, Western blot, ELISA i mikromacierzy cDNA. Po ekspozycji na karageninę wykryto wzrost Bcl10, jądrowego i cytoplazmatycznego NF-kappaB, aktywację promotora IL-8 i wydzielanie IL-8. Powalenie Bcl10 przez siRNA znacznie zmniejszyło wzrost IL-8, który nastąpił po ekspozycji na karageninę w komórkach NCM460. Wyniki te pokazują, po raz pierwszy, że ekspozycja ludzkich komórek nabłonka jelitowego na karageninę wyzwala odrębny szlak zapalny poprzez aktywację Bcl10 z aktywacją NF-kappaB i zwiększenie wydzielania IL-8. Ponieważ Bcl10 zawiera domenę rekrutacji kaspaz, podobną do tej występującej w NOD2/CARD15 i związaną z genetyczną predyspozycją do choroby Leśniowskiego-Crohna, wyniki badania mogą stanowić związek między genetyczną i środowiskową etiologią nieswoistego zapalenia jelit. Ze względu na częste stosowanie karageniny jako dodatku do żywności w diecie, odkrycia mogą mieć znaczenie kliniczne.


title: Przegląd szkodliwego wpływu karageniny na przewód pokarmowy w doświadczeniach na zwierzętach.

text: W artykule dokonam przeglądu związku pomiędzy ekspozycją na karageninę a występowaniem owrzodzeń okrężnicy i nowotworów przewodu pokarmowego w modelach zwierzęcych. Chociaż Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem w 1982 roku zidentyfikowała wystarczające dowody na rakotwórczość zdegradowanej karageniny u zwierząt, aby uznać ją za stwarzającą ryzyko rakotwórcze dla ludzi, karagenina jest nadal szeroko stosowana jako zagęszczacz, stabilizator i teksturator w różnych przetworzonych pokarmy rozpowszechnione w diecie zachodniej. Dokonałem przeglądu danych doświadczalnych dotyczących działania karageniny ze szczególnym uwzględnieniem występowania owrzodzeń i nowotworów w związku z ekspozycją na karageninę. Ponadto dokonałem przeglądu z ustalonych źródeł mechanizmów produkcji zdegradowanej karageniny z nierozłożonej lub natywnej karageniny oraz danych dotyczących spożycia karageniny. Przegląd tych danych wykazał, że narażenie na niezdegradowaną, a także zdegradowaną karageninę wiązało się z występowaniem owrzodzeń i nowotworów jelit. To powiązanie można przypisać zanieczyszczeniu niezdegradowanej karageniny składnikami o niskiej masie cząsteczkowej, spontanicznemu metabolizmowi niezdegradowanej karageniny w wyniku hydrolizy kwasowej w warunkach normalnego trawienia lub interakcjom z bakteriami jelitowymi. Chociaż w 1972 r. Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków rozważała ograniczenie karageniny w diecie do średniej masy cząsteczkowej > 100 000, ta rezolucja nie zwyciężyła i żadne późniejsze regulacje nie ograniczyły stosowania. Ze względu na uznane rakotwórcze właściwości zdegradowanej karageniny w modelach zwierzęcych oraz promujące nowotwory działanie niezdegradowanej karageniny w modelach eksperymentalnych, należy ponownie rozważyć powszechne stosowanie karageniny w diecie zachodniej.


title: Niesteroidowe leki przeciwzapalne na pierwotne bolesne miesiączkowanie.

text: Wstęp: Bolesne miesiączkowanie jest częstą dolegliwością ginekologiczną polegającą na bolesnych skurczach towarzyszących miesiączce, które przy braku jakichkolwiek nieprawidłowości określa się mianem pierwotnego bolesnego miesiączkowania. Badania wykazały, że kobiety z bolesnym miesiączkowaniem mają wysoki poziom prostaglandyn, hormonów, o których wiadomo, że powodują skurczowy ból brzucha. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) to leki, które działają poprzez blokowanie produkcji prostaglandyn. CELE: Celem niniejszego przeglądu jest porównanie wszystkich niesteroidowych leków przeciwzapalnych stosowanych w leczeniu pierwotnego bolesnego miesiączkowania z placebo, paracetamolem oraz między sobą w celu oceny ich skuteczności i bezpieczeństwa. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy rejestr badań Cochrane Menstrual Disorders and Subfertility Group (11 kwietnia 2003), Cochrane Central Register of Controlled Trials (pierwszy kwartał 2003), MEDLINE (1966-kwiecień 2003) i EMBASE (1980 - tydzień 15 2003). Podjęto również próby identyfikacji badań z Krajowego Rejestru Badań i Rejestru Badań Klinicznych. Przeszukiwano także wykazy cytowań odpowiednich publikacji, artykuły przeglądowe, streszczenia najważniejszych zjazdów naukowych oraz zawarte badania. KRYTERIA WYBORU: Wszystkie randomizowane, kontrolowane porównania terapii NLPZ z placebo, z innymi NLPZ lub z paracetamolem w leczeniu pierwotnego bolesnego miesiączkowania. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch recenzentów niezależnie oceniło próby pod kątem jakości i wyodrębnionych danych, obliczając iloraz szans dla wyników dychotomicznych i średnich ważonych różnic dla wyników ciągłych. Dane z badań krzyżowych przedstawiono w dodatkowych tabelach, a inne dane podsumowano opisowo. GŁÓWNE WYNIKI: U kobiet z bolesnym miesiączkowaniem NLPZ okazały się istotnie bardziej skuteczne w łagodzeniu bólu niż placebo (OR 7,91, 95% CI 5,65 do 11,09), chociaż ogólne działania niepożądane były również znacznie częstsze (OR 1,52 95% CI 1,09 do 2,12) . Gdy NLPZ były porównywane ze sobą lub z paracetamolem, niewiele było dowodów na wyższość któregokolwiek z NLPZ pod względem skuteczności lub bezpieczeństwa. Jednak dostępne dowody miały niewielką moc, aby wykryć takie różnice, ponieważ większość indywidualnych porównań opierała się na bardzo niewielu małych próbach, z których większość nie nadawała się do metaanalizy. WNIOSKI RECENZENTA: NLPZ są skutecznym sposobem leczenia bolesnego miesiączkowania, choć kobiety stosujące je muszą mieć świadomość dużego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. Nie ma wystarczających dowodów, aby określić, który (jeśli w ogóle) NLPZ jest najbezpieczniejszy i najskuteczniejszy w leczeniu bolesnego miesiączkowania.


title: Chirurgiczne przerwanie ścieżek nerwów miednicy w bolesnym miesiączkowaniu: systematyczny przegląd skuteczności.

text: CELE: Ocena skuteczności chirurgicznego przerwania dróg nerwowych miednicy w pierwotnym i wtórnym bolesnym miesiączkowaniu. Źródła danych. The Cochrane Menstrual Disorders and Subfertility Group Trials Register (9 czerwca 2004), CENTRAL (The Cochrane Library, Issue 2, 2004), MEDLINE (1966 do listopada 2003), EMBASE (1980 do listopada 2003), CINAHL (1982 do października 2003), MetaRegister of Controlled Trials, wykazy cytowań artykułów przeglądowych i włączonych badań oraz kontakt z odpowiednim autorem każdej włączonej próby. METODY PRZEGLĄDOWE: Kryteriami włączenia były randomizowane kontrolowane badania ablacji nerwu maciczno-krzyżowego lub neurektomii przedkrzyżowej (zarówno procedury otwarte, jak i laparoskopowe) w leczeniu bolesnego miesiączkowania. Głównymi miarami wyników były łagodzenie bólu i działania niepożądane. Dwóch recenzentów niezależnie wyodrębniło dane dotyczące charakterystyki jakości badania oraz populacji, interwencji i wyniku. WYNIKI: Do przeglądu systematycznego włączono dziewięć badań z randomizacją. Przeprowadzono dwie próby z otwartą neurektomią przedkrzyżową; wszystkie inne badania wykorzystywały techniki laparoskopowe. W leczeniu pierwotnego bolesnego miesiączkowania laparoskopowa ablacja nerwu krzyżowo-macicznego po 12 miesiącach była lepsza w porównaniu z grupą kontrolną lub bez leczenia (OR 6,12; 95% CI 1,78-21,03). Porównanie laparoskopowej ablacji nerwu krzyżowo-macicznego z neurektomią przedkrzyżową z powodu pierwotnego bolesnego miesiączkowania wykazało, że po 12 miesiącach neurektomia przedkrzyżowa była bardziej skuteczna (OR 0,10; 95% CI 0,03-0,32). We wtórnym bolesnym miesiączkowaniu, wraz z laparoskopowym leczeniem chirurgicznym endometriozy, dodanie laparoskopowej ablacji nerwu maciczno-krzyżowego nie poprawiło uśmierzenia bólu (OR 0,77; 95% CI 0,43-1,39), podczas gdy neurektomia przedkrzyżowa tak (OR 3,14; 95% CI 1,59- 6.21). Zdarzenia niepożądane występowały częściej po neurektomii przedkrzyżowej niż po zabiegach bez neurektomii przedkrzyżowej (OR 14,6; 95% CI 5-42,5). WNIOSEK: Dowody na przerwanie nerwów w leczeniu bolesnego miesiączkowania są ograniczone. Potrzebne są rzetelne metodologicznie i wystarczająco mocne randomizowane badania z grupą kontrolną.


title: Powtarzające się bolesne wzdęcie odbytnicy wywołuje nadwrażliwość odbytnicy u pacjentów z zespołem jelita drażliwego.

text: Wstęp: U pacjentów z zespołem jelita drażliwego (IBS) odnotowano obniżony próg percepcji odbytnicy, ale zjawisko to może być wywołane współwystępującym stanem psychicznym. Oceniliśmy próg bólu odbytnicy na początku i po kondycjonowaniu (powtarzające się bolesne rozdęcie odbytnicy: RRD) u pacjentów z IBS lub zespołem funkcjonalnego bólu brzucha (FAPS), który jest zaburzeniem bólu brzucha, oraz u osób zdrowych, i ustaliliśmy, czy nadwrażliwość odbytnicy jest niezawodny marker dla IBS. METODY: Odbytniczy próg czuciowy oceniano za pomocą barostatu. Najpierw wywołano narastające rozciągnięcie 40 ml/min i zmierzono próg bólu i maksymalne tolerowane ciśnienie (mmHg). Następnie RRD (rozdęcia fazowe trwające 60 s oddzielone 30 s odstępami) podawano metodą śledzenia do czasu, aż badani skarżyli się na ból sześciokrotnie. Na koniec ponownie wywołano rozciągnięcie rampy i zmierzono te same parametry. Wartość normalną zdefiniowano przez obliczenie 95% przedziałów ufności kontroli. WYNIKI: Pięciu lub sześciu z siedmiu pacjentów z IBS wykazało odpowiednio obniżony próg bólu w odbytnicy lub maksymalne tolerowane ciśnienie na początku badania. U wszystkich pacjentów z IBS oba progi zostały obniżone po obciążeniu RRD, ale nie uległy obniżeniu u żadnego z pacjentów z FAPS. RRD istotnie obniżył oba progi w grupie IBS (P < 0,05), ale nie miał wpływu w grupie kontrolnej lub FAPS. WNIOSKI: Nadwrażliwość odbytu indukowana przez RRD może być wiarygodnym markerem IBS. Indukowana kondycjonowaniem nadwrażliwość trzewna może odgrywać rolę patofizjologiczną w IBS.


title: Poinfekcyjne zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego.

text: Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego wiążą się z niską jakością życia związaną ze zdrowiem i wysokim wykorzystaniem zasobów. Poinfekcyjny zespół jelita drażliwego (PI-IBS) to funkcjonalne zaburzenie żołądkowo-jelitowe definiowane jako ostry początek nowych objawów IBS u osoby, która wcześniej nie spełniała kryteriów rzymskich dla IBS, bezpośrednio po ostrej chorobie charakteryzującej się 2 lub więcej z poniższych : gorączka, wymioty, biegunka lub dodatni posiew bakteryjny stolca. Chociaż mechanizmy patofizjologiczne zaangażowane w PI-IBS są obecnie nieznane, uważa się, że przejściowe zapalenie prowadzi do subtelnych, ale trwałych zmian w strukturze i funkcji układu pokarmowego, które wywołują objawy. W niniejszym przeglądzie uwzględniono najnowsze dowody dotyczące roli mediatorów stanu zapalnego w rozwoju nadwrażliwości, a także mediatory i mechanizmy bólu brzucha i dyskomfortu po ustąpieniu ostrego stanu zapalnego. Najnowsze dane sugerują, że zmiany anatomiczne w komórkach tucznych-włóknach nerwowych są konieczne, ale niewystarczające do wywołania objawów. Obecnie możliwe jest oszacowanie ryzyka rozwoju PI-FGID na podstawie obecności i względnego nasilenia różnych czynników ryzyka, w tym wydłużonego czasu trwania początkowej choroby, toksyczności infekującego szczepu bakteryjnego, palenia tytoniu, błonowych markerów stanu zapalnego, płci żeńskiej, depresji, hipochondria i niepożądane zdarzenia życiowe w ciągu ostatnich 3 miesięcy.


title: Infekcje żołądkowo-jelitowe i rozwój zespołu jelita drażliwego.

text: CEL PRZEGLĄDU: Około 10% z milionów osób z funkcjonalnymi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi (FGD), w tym zespołem jelita drażliwego (IBS), miało początek choroby w wyniku ostrego ataku biegunki zakaźnej i jest określanych jako cierpiących na postinfekcyjny (PI) FGD lub PI -ZJD. Ostatnie badania pomogły zidentyfikować patogenezę i historię naturalną tych zaburzeń. OSTATNIE WYNIKI: Grupy pacjentów z ostrą biegunką lub czerwonką (pasaż rażąco krwawych stolców) są obserwowane pod kątem rozwoju PI-IBS. Uporczywe zapalenie błony śluzowej, uwięzienie powietrza w jelitach i zmiana motoryki jelit przyczyniają się do objawów choroby u osób podatnych genetycznie. Rokowanie poinfekcyjnych postaci IBS jest korzystniejsze w porównaniu z osobami z idiopatycznymi postaciami tego zaburzenia. PODSUMOWANIE: Mając pełną charakterystykę postaci pobiegunkowych FGD, powinniśmy być w stanie określić mechanizmy choroby we wczesnym okresie choroby przewlekłej i lepiej zrozumieć częstsze idiopatyczne postacie choroby. Prawdopodobnie zidentyfikujemy specyficzne zmiany patofizjologii jelit w poinfekcyjnych FGD, a następnie zaklasyfikujemy je nie jako słabo scharakteryzowaną grupę zaburzeń czynnościowych, ale jako specyficzne zaburzenia żołądkowo-jelitowe.


title: Redakcja: Od ostrej infekcji do przewlekłej choroby „Nie martw się, to tylko wirusowe zapalenie żołądka i jelit”.

text: Poinfekcyjne zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego (PI-FGID) stały się kategorią w ogólnej klasyfikacji FGID. Bakteryjny PI-FGID został dobrze udokumentowany w kilku badaniach i metaanalizach. Wydaje się, że zwiększone ryzyko nie ogranicza się do bakteryjnego zapalenia żołądka i jelit (GE), czasami również po infekcjach pierwotniakowych i pasożytniczych PI-FGID. W tym numerze czasopisma Zanini i in. dostarcza dowodów, że Norovirus GE prowadzi również do rozwoju zespołu jelita drażliwego PI u znacznej części pacjentów.


title: Ocena korzyści i ryzyka cyzaprydu w leczeniu zaburzeń żołądkowo-jelitowych.

text: Cyzapryd to podstawiony związek benzamidowy, który stymuluje aktywność motoryczną we wszystkich odcinkach przewodu pokarmowego poprzez nasilenie uwalniania acetylocholiny z jelitowego układu nerwowego. Cyzapryd podaje się doustnie w leczeniu choroby refluksowej przełyku, dyspepsji czynnościowej, gastroparezy, przewlekłych zespołów rzekomej niedrożności jelit i przewlekłych zaparć. W chorobie refluksowej przełyku zarówno u dorosłych, jak iu dzieci, cyzapryd zapewnia poprawę objawów i gojenie błony śluzowej. Długotrwałe leczenie cyzaprydem skutecznie zapobiega nawrotom zapalenia przełyku. Cyzapryd poprawia szybkość opróżniania żołądka i łagodzi objawy u pacjentów z gastroparezą różnego pochodzenia. W przeciwieństwie do domperidonu i metoklopramidu, długotrwałe podawanie cyzaprydu wydaje się powodować trwale nasilone opróżnianie żołądka. Cyzapryd jest również skuteczny w łagodzeniu objawów u pacjentów z dyspepsją czynnościową. W badaniach porównawczych u pacjentów z dyspepsją czynnościową cyzapryd był co najmniej tak samo skuteczny jak metoklopramid, domperidon, klebopryd, ranitydyna i cymetydyna. Cyzapryd zwiększa częstość stolca i zmniejsza zużycie środków przeczyszczających u pacjentów z zaparciami idiopatycznymi. Ciężkie przypadki zaparcia wolnego pasażu wydają się oporne na cyzapryd. Badania kliniczne wskazują również, że cyzapryd może być skuteczny w leczeniu przewlekłej rzekomej niedrożności jelit, pooperacyjnej niedrożności jelit, wrzodu trawiennego i zespołu jelita drażliwego. Niezbędne są dalsze badania kliniczne w celu określenia roli cyzaprydu w tych stanach. Dawka cyzaprydu waha się od 5 mg 3 razy dziennie do 20 mg dwa razy dziennie. Cyzapryd jest na ogół dobrze tolerowany, zarówno podczas krótkotrwałego, jak i długotrwałego leczenia. U dzieci cyzapryd jest również dobrze tolerowany w dawkach od 0,2 do 0,3 mg/kg, 3 do 4 razy dziennie.


title: Leczenie niestrawności czynnościowej papryką czerwoną.

text: CEL: Zmniejszenie nasilenia objawów dyspeptycznych poprzez osłabienie trzewnych nocyceptywnych włókien typu C kapsaicyną zawartą w proszku czerwonej papryki. METODY: Badanie przeprowadzono na 30 pacjentach z czynnościową dyspepsją, bez choroby refluksowej przełyku i zespołu jelita drażliwego. Po 2-tygodniowym okresie wypłukiwania 15 pacjentów otrzymywało przed posiłkami losowo i metodą podwójnie ślepej próby 2,5 g/dzień czerwonej papryki w proszku przez 5 tygodni, a 15 pacjentów otrzymywało placebo. Każdemu pacjentowi dostarczono dzienniczek w celu zapisywania, każdego dnia, punktacji indywidualnej i ogólnej intensywności objawów, które następnie były uśredniane co tydzień i przez cały czas trwania leczenia. WYNIKI: Ogólna ocena objawów i ból w nadbrzuszu, uczucie pełności i nudności w grupie z czerwoną papryką były znacznie niższe niż w grupie placebo, począwszy od trzeciego tygodnia leczenia. Spadek osiągnął około 60% pod koniec leczenia w grupie z czerwoną papryką, podczas gdy wyniki placebo spadły o mniej niż 30%. WNIOSKI: : Czerwona papryka była skuteczniejsza niż placebo w zmniejszaniu nasilenia objawów dyspeptycznych, prawdopodobnie poprzez odczulanie żołądka nocyceptywnych włókien C wywołane przez zawartość kapsaicyny. Może stanowić potencjalną terapię dyspepsji czynnościowej.


title: Wpływ czerwonej papryki na objawy zespołu jelita drażliwego: badanie wstępne.

text: Wstęp: Ból brzucha, który charakteryzuje zespół jelita drażliwego (IBS) wraz z wzdęciami i zaburzeniami wypróżniania, jest głównie związany z nadwrażliwością trzewną z powodu wzrostu aktywności nocyceptywnych włókien nerwowych TRPV(1). CEL: Ponieważ kapsaicyna zawarta w czerwonej papryce jest w stanie odczulić włókna TRPV(1), oceniliśmy, czy doustne podawanie czerwonej papryki może zmniejszyć objawy nadwrażliwości trzewnej u pacjentów z IBS. METODY: Badanie przeprowadzono na 50 pacjentach z IBS zdiagnozowanym według kryteriów rzymskich II. Po 2-tygodniowym okresie wypłukiwania zaplanowano, że 23 pacjentów będzie otrzymywało 4 tabletki dziennie przez 6 tygodni losowo i metodą podwójnie ślepej próby, z których każda zawiera 150 mg czerwonej papryki w proszku z powłoką rozpuszczającą się w okrężnicy, a 27 pacjentów placebo. Pacjenci punktowali codziennie w dzienniczku nasilenie bólu brzucha i wzdęć według 5-punktowej skali Likerta. Tygodniowe średnie wyniki objawów i ostateczna subiektywna ocena skuteczności leczenia przez pacjenta zostały statystycznie porównane pomiędzy grupami i grupami za pomocą odpowiednich testów. WYNIKI: Ośmiu pacjentów odpadło z badania: 6 w grupie czerwonej papryki z powodu bólu brzucha i 2 w grupie placebo. U 8 pacjentów tabletki zmniejszono do 2/dobę z powodu bólu brzucha na początku leczenia. Porównania wewnątrzgrupowe wykazały, że u pacjentów przyjmujących czerwoną paprykę ból brzucha i wzdęcia średnie wartości punktowe z ostatnich tygodni leczenia uległy znacznej poprawie w porównaniu z wartościami sprzed leczenia, w przeciwieństwie do pacjentów przyjmujących placebo. Ostateczna subiektywna ocena skuteczności leczenia przez pacjenta wykazała, że grupa z czerwoną papryką uzyskała znacznie lepsze wyniki niż placebo. WNIOSKI: Wyniki tego wstępnego badania wskazują, że przewlekłe podawanie proszku z czerwonej papryki pacjentom z IBS za pomocą tabletek dojelitowych było znacznie skuteczniejsze niż placebo w zmniejszaniu intensywności bólu brzucha i wzdęć i było uważane przez pacjentów za skuteczniejsze niż placebo .


title: Zmieniona odpowiedź czuciowa odbytu wywołana rozdęciem balonu u pacjentów z zespołem czynnościowego bólu brzucha

text: Wstęp Zespół funkcjonalnego bólu brzucha (FAPS) charakteryzuje się przewlekłym bólem brzucha o niewyjaśnionej przyczynie i jest podobny do psychiatrycznej diagnozy bólu somatycznego. Pacjent z zespołem jelita drażliwego (IBS) ma również przewlekły ból brzucha o niewyjaśnionej przyczynie, au większości pacjentów obserwuje się nadwrażliwość odbytnicy. Jednak żadne raporty nie oceniły dokładnie trzewnej funkcji czuciowej FAPS. Naszym celem było przetestowanie hipotezy, że FAPS wykaże zmienione odczucie trzewne w porównaniu ze zdrowymi kontrolami lub IBS. W niniejszym badaniu określono próg percepcji odbytnicy, intensywność czucia za pomocą wizualnej skali analogowej (VAS) i podatność odbytnicy w odpowiedzi na rozdęcie balonu odbytnicy przez barostat w FAPS, IBS i zdrowych kontrolach. Metody Najpierw wywołano wznios 40 ml/min i zmierzono progi dyskomfortu, bólu i maksymalnej tolerancji (mmHg). Następnie losowo załadowano trzy fazowe rozdęcia (60-sekundowy czas trwania oddzielony 30-sekundowymi odstępami) o wartości 10, 15 i 20 mmHg. Badani zostali poproszeni o zaznaczenie VAS w odniesieniu do subiektywnej intensywności doznań bezpośrednio po każdym rozdęciu. Zależność ciśnienie-objętość określono przez wykreślenie odpowiednich ciśnień i objętości podczas rozszerzania rampy, a podatność obliczono na liniowej części krzywej, obliczając z nachylenia krzywej stosując prostą regresję. Wyniki Progi odbytnicze były znacząco obniżone w IBS, ale nie w FAPS. Oceny VAS intensywności indukowanej przez fazowe rozdęcie (około progu dyskomfortu w grupie kontrolnej) wzrosły w IBS, ale znacznie spadły w FAPS. Podatność odbytu była zmniejszona w IBS, ale nie w FAPS. Wnioski Niespójność wrażliwości trzewnej pomiędzy rozdęciem niższego i wyższego ciśnienia może być kluczową cechą dla zrozumienia patogenezy FAPS.


title: Zmieniona percepcja odbytnicza jest biologicznym markerem pacjentów z zespołem jelita drażliwego.

text: TŁO I CELE: Obniżone progi percepcji trzewnej zostały zasugerowane jako biologiczny marker zespołu jelita drażliwego (IBS). Obecne badanie miało na celu określenie częstości występowania zmienionej percepcji trzewnej odbytnicy u pacjentów z IBS oraz korelacji zmienionych progów percepcji z objawami subiektywnymi. METODY: Manometrię anorektalną i progi percepcji odbytniczej do rozdęcia balonu określono u 100 pacjentów z IBS i 15 osób z grupy kontrolnej. Objawy żołądkowo-jelitowe i psychiczne oceniano za pomocą kwestionariusza. Progi i objawy percepcji zostały ponownie ocenione po 3 miesiącach u 15 pacjentów z IBS. WYNIKI: Dziewięćdziesiąt cztery procent pacjentów wykazało zmienioną percepcję rektalną w postaci obniżonych progów odczuć awersyjnych (dyskomfort), zwiększoną intensywność doznań lub zmienione skierowanie trzewno-somatyczne. Nadwrażliwość stwierdzono jedynie w przypadku odczuć awersyjnych w odpowiedzi na szybkie rozciągnięcie fazy; Progi stolca i progi w odpowiedzi na powolne rozszerzanie się rampy były normalne. Analiza skupień według parametrów fizjologicznych zidentyfikowała trzy podgrupy IBS z dominującymi wzorcami objawów. Ocena podłużna wykazała korelację między zmianami progów percepcji a nasileniem objawów. Wnioski: Ponieważ zmieniona percepcja przez odbyt występuje u prawie wszystkich pacjentów z IBS, a progi percepcji korelują z czasowymi zmianami w retrospektywnym nasileniu objawów, zmieniona percepcja przez odbyt stanowi wiarygodny biologiczny marker IBS.


title: Rola blokad nerwów i zastrzyków z toksyny botulinowej w leczeniu klasterowych bólów głowy.

text: Klasterowy ból głowy (CH) jest pierwotnym zespołem bólu głowy, który jest klasyfikowany jako trójdzielny autonomiczny ból głowy. Leczenie CH obejmuje trzy etapy: leczenie ostrego ataku, terapię przejściową i terapię zapobiegawczą. Wykazano, że większa blokada nerwu potylicznego jest skuteczną alternatywą terapii pomostowej w stosunku do doustnych steroidów w CH. Toksyna botulinowa typu A była ostatnio badana jako nowe leczenie zapobiegawcze dla pacjentów z przewlekłym CH, z ograniczonym powodzeniem.


title: Wydzielina, ból i kichanie wywołane podaniem kapsaicyny na błonę śluzową nosa u człowieka.

text: 1. Miejscowe stosowanie kapsaicyny na błonę śluzową nosa człowieka wywoływało pieczenie i kichanie. Zaobserwowano również zależne od dawki wydzielanie surowiczo-śluzówkowe z nosa. Kapsaicyna (75 mikrogramów) była silniejsza niż metacholina (50 mg) w wytwarzaniu wydzieliny z nosa, natomiast miejscowa histamina (200 mikrogramów), substancja P (135 mikrogramów) i peptyd związany z genem kalcytoniny (36 mikrogramów) nie wywoływały wycieku z nosa. 2. Wstępne leczenie miejscowym bromkiem ipratropium, ogólnoustrojowo dekschlorfeniraminą lub indometacyną nie miało wpływu na efekty wywoływane przez kapsaicynę. Miejscowe wstępne leczenie lidokainą hamowało bolesne odczucie, ale nie blokowało wycieku z nosa. Odczulanie na działanie kapsaicyny nastąpiło po 4-5 kolejnych aplikacjach, a pełne wyleczenie zaobserwowano w ciągu 30-40 dni. 3. Sugeruje się, że działanie kapsaicyny na błonę śluzową nosa człowieka wynika z pobudzenia pierwotnych neuronów doprowadzających, które (a) przekazują uczucie pieczenia i bólu, (b) wywołują odruch kichania i (c) indukują wydzielinę nosową poprzez uwalnianie przekaźnika( s) z ich terminali peryferyjnych.


title: Profilaktyczny efekt wielokrotnego podawania donosowego kapsaicyny w klasterowych bólach głowy.

text: Wstępne badania wykazały, że wielokrotne stosowanie kapsaicyny do nosa zapobiegało występowaniu napadów klasterowych bólów głowy. Niniejsze badanie miało na celu zweryfikowanie różnic w skuteczności leczenia kapsaicyną donosową w zależności od strony aplikacji. Pięćdziesięciu dwóch pacjentów dotkniętych postacią epizodyczną podzielono na 2 grupy, z których jedna otrzymywała leczenie po tej samej stronie, po której wystąpiły napady (strona ipsilateralna), druga po stronie kontrolnej. Osiemnastu pacjentów z postacią przewlekłą otrzymywało na przemian zarówno leczenie tożsametyczne, jak i kontrolne. Siedemdziesiąt procent pacjentów epizodycznych leczonych po stronie ipsilateralnej wykazało znaczną poprawę, podczas gdy nie odnotowano poprawy u pacjentów leczonych po stronie przeciwnej. Skuteczność leczenia ipsilateralnego podkreślały wyniki uzyskane u pacjentów przewlekle. Jednak u tych pacjentów maksymalny okres poprawy trwał nie dłużej niż 40 dni. Różnica między efektami 2 terapii (kontralateralnej i ipsilateralnej) była statystycznie istotna zarówno u osób cierpiących na epizody, jak i przewlekłych. Skuteczność wielokrotnych donosowych aplikacji kapsaicyny w klasterowych bólach głowy jest zbieżna z wcześniejszymi doniesieniami o terapeutycznym działaniu kapsaicyny w innych zespołach bólowych (neuralgia poopryszczkowa, neuropatia cukrzycowa, nerwoból nerwu trójdzielnego) i wspiera stosowanie leku w celu uzyskania selektywnej analgezji .


title: Melatonina w tradycyjnych dietach śródziemnomorskich.

text: W porównaniu z innymi krajami uprzemysłowionymi w ostatnich dziesięcioleciach podkreśla się mniejszą częstość występowania chorób przewlekłych zwyrodnieniowych w populacjach śródziemnomorskich. Prozdrowotne skutki wynikające z śródziemnomorskich nawyków żywieniowych przypisuje się dużemu spożyciu roślinnych produktów spożywczych bogatych w bioaktywne związki fitochemiczne, takie jak melatonina. Ostatnio zasugerowano, że melatonina obecna w roślinach jadalnych może poprawiać zdrowie człowieka dzięki swoim aktywnościom biologicznym i dobrej biodostępności. Melatonina roślinna, oprócz przyczyniania się do optymalizacji funkcji fizjologicznych regulowanych przez endogenną melatoninę u ludzi, może być zaangażowana w terapię żywieniową w celu zmniejszenia ryzyka raka, chorób sercowo-naczyniowych i neurodegeneracyjnych w populacjach zachodnich. Z tego punktu widzenia obecność melatoniny w niektórych śródziemnomorskich produktach spożywczych i napojach dodaje nowy element do hipotezy o korzyściach zdrowotnych związanych ze śródziemnomorskimi wzorcami żywieniowymi, chociaż dostępne dane są wciąż wstępne i niekompletne.


title: Wpływ cierpkiego soku z wiśni (Prunus cerasus) na poziom melatoniny i poprawę jakości snu.

text: TŁO: Doniesiono, że wiśnie tarta Montmorency zawierają wysoki poziom fitochemikaliów, w tym melatoniny, cząsteczki kluczowej w regulacji cyklu snu i czuwania u ludzi. CEL: Celem naszego badania było ustalenie, czy spożycie cierpkiego koncentratu soku wiśniowego zwiększy poziom melatoniny w moczu u zdrowych osób dorosłych i poprawi jakość snu. METODY: W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo, krzyżowym projekcie, 20 ochotników spożywało placebo lub cierpki koncentrat soku wiśniowego przez 7 dni. Wypełniono pomiary jakości snu zarejestrowane przez aktygrafię i kwestionariusze subiektywnego snu. Pobrano kolejne próbki moczu w ciągu 48 godzin i oznaczono 6-sulfatoksymelatoninę (główny metabolit melatoniny) w moczu; Analiza cosinor została wykorzystana do określenia rytmu dobowego melatoniny (mezor, akrofaza i amplituda). Ponadto w badanym okresie oznaczono całkowitą zawartość melatoniny w moczu. Różnice w próbach określono stosując ANOVA z powtarzanymi pomiarami. WYNIKI: Całkowita zawartość melatoniny była znacząco podwyższona (P < 0,05) w grupie soku wiśniowego, podczas gdy nie wykazano różnic między próbami wyjściowymi i placebo. Zaobserwowano znaczny wzrost czasu spędzonego w łóżku, całkowitego czasu snu i całkowitej wydajności snu (P < 0,05) przy suplementacji sokiem wiśniowym. Chociaż nie było różnicy w czasie rytmu dobowego melatoniny, istniała tendencja do wyższego mezoru i amplitudy. WNIOSKI: Dane te sugerują, że spożywanie cierpkiego koncentratu soku wiśniowego zapewnia wzrost egzogennej melatoniny, która korzystnie wpływa na długość i jakość snu u zdrowych mężczyzn i kobiet oraz może być korzystna w radzeniu sobie z zaburzeniami snu.


title: Brak wpływu melatoniny na mózgowy przepływ krwi u ludzi.

text: Melatoninie przypisuje się rolę w wielu procesach fizjologicznych. Zmiany temperatury skóry dystalnej i ciśnienia krwi po przyjęciu melatoniny sugerują, że melatonina wywołuje rozszerzenie naczyń obwodowych. Wpływ na mózgowy przepływ krwi jest nadal nieznany. Zbadaliśmy wpływ pojedynczego impulsu melatoniny na mózgowy i obwodowy przepływ krwi, stosując tę ostatnią jako kontrolę dodatnią. Dziesięciu zdrowych ochotników płci męskiej (średni wiek 22 +/- 3,2 lat) uczestniczyło w podwójnie zaślepionym, randomizowanym, krzyżowym badaniu kontrolowanym placebo. W jednym przypadku podano 10 mikrogramów melatoniny dożylnie, a innym razem jako odpowiednie placebo podawano sól fizjologiczną. Mózgowy przepływ krwi mierzono za pomocą obrazowania metodą rezonansu magnetycznego z kontrastem fazowym. Obwodowy przepływ krwi określono na podstawie zmian w gradiencie temperatury skóry dystalnej do proksymalnej oraz objętości pulsu palca. Stężenie melatoniny w surowicy wzrosło z 12 +/- 5 pg/ml na początku do 487 +/- 377 pg/ml po 5 minutach i 156 +/- 68 pg/ml po 10 minutach od podania melatoniny. Nie było istotnie różnych przebiegów czasowych przepływu krwi w mózgu i oporu naczyniowo-mózgowego. W porównaniu z placebo, melatonina znacząco zwiększyła obwodowy przepływ krwi, mierzony za pomocą gradientu temperatury skóry dystalnej do proksymalnej i objętości tętna palca. Dane te pokazują, że melatonina nie wywiera ostrego wpływu regulacyjnego na mózgowy przepływ krwi u ludzi.


title: Fenole ze słodkich i kwaśnych wiśni i ich ochronne działanie na komórki nerwowe.

text: W tym badaniu porównano identyfikację związków fenolowych z różnych odmian świeżych czereśni i czereśni oraz ich ochronne działanie na komórki neuronalne. Związki fenolowe w wiśniach czterech odmian słodkich i czterech kwaśnych wyekstrahowano i przeanalizowano pod kątem całkowitej zawartości fenoli, sumy antocyjanów i ich aktywności przeciwneurodegeneracyjnej. Suma fenoli w czereśniach i wiśniach na 100 g wahała się odpowiednio od 92,1 do 146,8 i od 146,1 do 312,4 mg równoważnika kwasu galusowego. Całkowite antocyjany czereśni i czereśni wahały się odpowiednio od 30,2 do 76,6 i od 49,1 do 109,2 mg równoważników 3-glukozydów cyjanidyny. Analiza wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC) wykazała, że dominującymi fenolami były antocyjany, takie jak pochodne cyjanidyny i peonidyny. Kwasy hydroksycynamonowe składały się z kwasu neochlorogenowego, kwasu chlorogenowego i pochodnych kwasu p-kumarowego. Stwierdzono również glikozydy kwercetyny, kemferolu i izoramnetyny. Ogólnie rzecz biorąc, wiśnie miały wyższe stężenie fenoli ogółem niż czereśnie, ze względu na wyższe stężenie antocyjanów i kwasów hydroksycynamonowych. Wykazano dodatnią korelację liniową (r2 = 0,985) między sumą antocyjanów zmierzonych przez sumowanie poszczególnych pików z analizy HPLC a sumą antocyjanów zmierzoną metodą różnicową pH, co wskazuje na ścisłą zgodność z dwiema metodami oznaczania ilościowego antocyjanów zawartość. Fenole wiśniowe chroniły komórki neuronalne (PC 12) przed uszkadzającym komórki stresem oksydacyjnym w sposób zależny od dawki, głównie dzięki antocyjanom. Ogólne wyniki wykazały, że wiśnie są bogate w fenole, zwłaszcza w antocyjany, o silnym działaniu przeciwneurodegeneracyjnym i mogą służyć jako dobre źródło biofunkcjonalnych fitochemikaliów w naszej diecie.


title: Melatonina bezkręgowców.

text: Melatonina została wykryta w bakteriach, eukariotycznych jednokomórkach, makroglonach, roślinach, grzybach i różnych taksonach bezkręgowców. Chociaż w przypadku wielu z tych organizmów brakuje dokładnych oznaczeń, a rola melatoniny jest wciąż nieznana, badania niektórych gatunków pozwalają na bardziej szczegółowe wnioski. Melatonina bezkręgowców niekoniecznie występuje dobowo, a jeśli tak, to nie zawsze osiąga szczyt w nocy, chociaż często występują nocne maksima. W badanych przypadkach główny szlak biosyntezy jest identyczny jak u kręgowców. Naśladowanie reakcji fotoperiodycznych i zmian stężeń pod wpływem spadku temperatury badano bardziej szczegółowo tylko w bruzdnicach. U roślin, zaangażowanie w fotoperiodyzm wydaje się do pomyślenia, ale wymaga dalszego wsparcia. Do tej pory nie wykazano stymulacji kwitnienia. Udział w ochronie antyoksydacyjnej może być możliwy u wielu tlenowych bezkręgowców, chociaż w większości brakuje dowodów na udział na poziomie fizjologicznym. Ochronę przed stresem przez oksydotoksyny i/lub wydłużenie życia wykazano w bardzo różnych organizmach, takich jak bruzdnice Lingulodinium, orzęski Paramecium, wrotki Philodina i Drosophila. Melatonina może być pobierana z żywności, co może mieć konsekwencje dla ekofizjologii, jak również dla żywienia człowieka oraz, w odniesieniu do wysokich poziomów w roślinach leczniczych, również w farmakologii.


title: Spożywanie warzyw zmienia poranne stężenie 6-sulfatoksymelatoniny w moczu.

text: Melatonina zawarta w niektórych warzywach może mieć wpływ na stężenie melatoniny we krwi. W badaniu tym zbadano wpływ spożycia warzyw na stężenie 6-sulfatoksymelatoniny w porannym moczu. Dziewięćdziesiąt cztery zdrowe kobiety w wieku od 24 do 55 lat zostały zrekrutowane przez miejski ośrodek zdrowia publicznego w Japonii. Kobiety losowo przydzielone do grupy interwencyjnej zostały poproszone o spożywanie dużych ilości sześciu wybranych warzyw, z docelowym poziomem 350 g dziennie przez 65 dni, podczas gdy kobiety z grupy kontrolnej poproszono o unikanie tych samych sześciu warzyw w tym samym okresie. Poranny mocz z pierwszej pustki zbierano przed i na koniec okresu interwencji i mierzono stężenie 6-sulfatoksymelatoniny dostosowane do stężenia kreatyniny. Pod koniec okresu interwencji średnie dzienne spożycie melatoniny z sześciu warzyw wyniosło 1288,0 ng w grupie interwencyjnej i 5,3 ng w grupie kontrolnej. W grupie interwencyjnej średnie stężenie 6-sulfatoksymelatoniny zmieniło się z 48,1 [95% przedział ufności (CI): 40,4-57,2] ng/mg kreatyniny do 49,6 (95% CI: 42,8-57,3) ng/mg kreatyniny w całej interwencji Kropka. W grupie kontrolnej średnie stężenie 6-sulfatoksymelatoniny zmieniło się z 55,5 (95% CI: 48,7-63,2) ng/mg kreatyniny do 50,8 (95% CI: 44,0-58,7) ng/mg kreatyniny w okresie interwencji. Porównanie obu grup pod względem zmian stężeń 6-sulfatoksymelatoniny w okresie interwencji wykazało istotną różnicę (P = 0,03). Wyniki wskazują, że zwiększone spożycie warzyw podnosi stężenie melatoniny we krwi.


title: Dieta wpływa na długość i jakość snu.

text: Sen, podobnie jak jedzenie, jest istotną częścią życia. Mechanizmy snu są tylko częściowo wyjaśnione i są przedmiotem intensywnych badań. Coraz więcej dowodów wskazuje na to, że sen ma wpływ na wybory żywieniowe. Zarówno badania przekrojowe, jak i epidemiologiczne wykazały, że osoby, które śpią mniej, częściej spożywają pokarmy bogate w energię (takie jak tłuszcze lub rafinowane węglowodany), spożywają mniej porcji warzyw i mają bardziej nieregularne posiłki. W tym przeglądzie narracyjnym stawiamy odwrotne pytanie: czy spożywana żywność może wpływać na sen? Celem tego przeglądu jest omówienie dowodów łączących dietę i sen oraz ustalenie, czy to, co jemy i jakie składniki odżywcze otrzymujemy z pożywienia spożywanego przed snem, ma znaczenie. Ponadto pokrótce opisano dowody naukowe stojące za tradycyjnymi pokarmami sprzyjającymi zasypianiu, takimi jak mleko i niektóre produkty ziołowe. Są one przeglądane przy użyciu danych z badań klinicznych, głównie z udziałem zdrowych osób. Ponadto omawiamy możliwe mechanizmy stojące za tymi obserwacjami. Na koniec podsumowujemy nasze odkrycia, że pojawiające się dowody potwierdzają związek między dietą a snem. Ogólnie rzecz biorąc, pokarmy wpływające na dostępność tryptofanu, a także syntezę serotoniny i melatoniny, mogą być najbardziej pomocne w promowaniu snu. Chociaż za tymi efektami stoją wyraźne powiązania fizjologiczne, należy dalej badać znaczenie kliniczne. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Dane normatywne dotyczące dobowego profilu 6-sulfatoksymelatoniny w moczu u zdrowych osób w wieku od 20 do 84 lat.

text: Chociaż hormon melatonina jest kluczowym czynnikiem dla prawidłowego funkcjonowania układu rytmu okołodobowego (CTS), a egzogenna melatonina okazała się korzystna w przypadku zaburzeń CTS, deficyt melatoniny nie został jeszcze zdefiniowany jako zaburzenie. Celem naszego badania było zebranie danych normatywnych dotyczących 24-godzinnego wydalania melatoniny przez zdrowych dorosłych ludzi żyjących w środowisku naturalnym. Próbki moczu pobrano od 75 zdrowych osób (45 kobiet/30 mężczyzn; średnia wieku 47,2, SD 19,5, zakres 20-84) po pięciu kolejnych okresach: 2300-0700, 0700-1100, 1100-1800, 1800-2300 i 2300- 0700 godz. Stężenia 6-sulfatoksymelatoniny (aMT6s) analizowano w dwóch powtórzeniach przez IBL (Hamburg) przy użyciu wysoce czułego zestawu kompetycyjnego ELISA. Całkowite 24-godzinne wydalanie aMT6s (rho=-0,68, p<0,001), nocne wydalanie aMT6s (rho=-0,69, p<0,001), poranne wydalanie aMT6s (rho=-0,66, p<0,001) i wieczorne wydalanie ( r=-0,26, p=0,023) były ujemnie związane z wiekiem, podczas gdy wydalanie w ciągu dnia (r=-0,17, p=0,15) nie. Stosunek nocy do dnia dla poszczególnych osobników wahał się do 10,5 (średnia 6,0) u młodych osób (w wieku 20-35 lat) i do 5,4 (średnia 2,8) u osób starszych (wiek >65 lat). Całkowita ilość 24 h-aMT6 (zakres 7,5-58 µg), a także ilość aMT6 wydalanych w porze nocnej (zakres 327-6,074 ng/h) różniła się nawet 20-krotnie między osobnikami. Nasze dane pokazują związany z wiekiem spadek wydalania melatoniny u zdrowych osób żyjących w środowisku naturalnym. Wysoka międzyosobnicza zmienność szybkości wydalania może wyjaśniać, dlaczego zestaw danych normatywnych nie jest przydatny w strategiach zastępowania.


title: Diety Jerte Valley wzbogacone w wiśnie poprawiają nocny odpoczynek i zwiększają 6-sulfatoksymelatoninę oraz całkowitą pojemność antyoksydacyjną w moczu średnio-...

text: Tryptofan, serotonina i melatonina obecne w wiśniach Jerte Valley uczestniczą w regulacji snu i wykazują właściwości antyoksydacyjne. Oceniono wpływ spożycia siedmiu różnych odmian wiśni Jerte Valley na cykl snu i czuwania, poziom 6-sulfatoksymelatoniny i całkowitą zdolność antyoksydacyjną moczu u uczestników w średnim i starszym wieku. Ochotników poddano monitoringowi aktograficznemu, aby rejestrować i wyświetlać czasowe wzorce ich nocnej aktywności i odpoczynku. 6-sulfatoksymelatoninę i całkowitą zdolność antyoksydacyjną oznaczono ilościowo, odpowiednio, za pomocą testów immunoenzymatycznych i zestawów do testów kolorymetrycznych. Spożycie każdej z odmian czereśni miało korzystny wpływ na rzeczywisty czas snu, całkowitą aktywność nocną, zakładany sen i bezruch. Ponadto, po spożyciu każdej odmiany zaobserwowano znaczny wzrost poziomu 6-sulfatoksymelatoniny i całkowitej zdolności antyoksydacyjnej w moczu. Odkrycia te sugerowały, że spożycie wiśni Jerte Valley wywierało pozytywny wpływ na sen i może być postrzegane jako potencjalne narzędzie nutraceutyczne do przeciwdziałania utlenianiu.


title: Melatonina do zapobiegania i leczenia jet lag.

text: TŁO: Jet-lag często dotyka podróżnych, którzy przekraczają kilka stref czasowych. Wynika to z niezgodności wewnętrznych rytmów organizmu z cyklem dnia i nocy w miejscu docelowym. Melatonina to hormon szyszynki, który odgrywa kluczową rolę w regulowaniu rytmów ciała i jest używany jako lek do ponownego dostosowania ich do świata zewnętrznego. CELE: Ocena skuteczności doustnej melatoniny przyjmowanej w różnych schematach dawkowania w łagodzeniu jet lag po podróży lotniczej w kilku strefach czasowych. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy elektronicznie rejestr badań kontrolowanych Cochrane, MEDLINE, EMBASE, PsychLit i Science Citation Index oraz czasopisma „Aviation, Space and Environmental Medicine” i „Sleep”. Przeszukaliśmy listy cytowań odpowiednich badań dla innych odpowiednich prób. Poprosiliśmy głównych autorów odpowiednich badań, aby opowiedzieli nam o niepublikowanych badaniach. Zgłoszenia zdarzeń niepożądanych związanych ze stosowaniem melatoniny poza randomizowanymi badaniami były systematycznie wyszukiwane w „Skutkach ubocznych leków” (SED) i SED Annuals, „Reactions Weekly”, MEDLINE oraz w bazach danych działań niepożądanych leków Centrum Monitorowania WHO w Uppsali (UMC). ) oraz amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków. KRYTERIA WYBORU: Randomizowane badania z udziałem pasażerów linii lotniczych, personelu linii lotniczych lub personelu wojskowego, którym podawano melatoninę doustnie, w porównaniu z placebo lub innym lekiem. Miary wyników powinny składać się z subiektywnej oceny jet lag lub powiązanych elementów, takich jak subiektywne samopoczucie, zmęczenie w ciągu dnia, początek i jakość snu, funkcjonowanie psychiczne, czas powrotu do normy lub wskaźniki rytmu okołodobowego. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dziesięć prób spełniało kryteria włączenia. Wszyscy porównali melatoninę z placebo; jeden w dodatku porównał go z hipnotycznym, zolpidemem. Dziewięć z prób miało odpowiednią jakość, aby przyczynić się do oceny, jedno miało wadę projektową i nie mogło być wykorzystane w ocenie. Zgłoszenia zdarzeń niepożądanych poza badaniami znaleziono za pośrednictwem MEDLINE, „Reactions Weekly” oraz w bazie danych WHO UMC. GŁÓWNE WYNIKI: Dziewięć z dziesięciu prób wykazało, że melatonina, pobrana blisko docelowej pory snu w miejscu docelowym (22:00 do północy), zmniejszyła jet lag po lotach przekraczających pięć lub więcej stref czasowych. Dzienne dawki melatoniny od 0,5 do 5 mg są równie skuteczne, z wyjątkiem tego, że ludzie szybciej zasypiają i lepiej śpią po 5 mg niż 0,5 mg. Wydaje się, że dawki powyżej 5 mg nie są bardziej skuteczne. Względna nieskuteczność 2 mg melatoniny o powolnym uwalnianiu sugeruje, że krótkotrwałe wyższe stężenie szczytowe melatoniny działa lepiej. Na podstawie przeglądu liczba potrzebnych do leczenia (NNT) wynosi 2. Korzyść prawdopodobnie będzie tym większa, im więcej przekroczy się stref czasowych, a mniej w przypadku lotów na zachód. Ważny jest czas podania dawki melatoniny: jeśli zostanie przyjęta o niewłaściwej porze, na początku dnia, może wywołać senność i opóźnić adaptację do czasu lokalnego. Częstość występowania innych skutków ubocznych jest niewielka. Opisy przypadków sugerują, że osoby z padaczką i pacjenci przyjmujący warfarynę mogą ponieść szkody z powodu melatoniny. WNIOSKI RECENZENTA: Melatonina jest niezwykle skuteczna w zapobieganiu lub zmniejszaniu jet lag, a okazjonalne krótkotrwałe stosowanie wydaje się bezpieczne. Powinna być polecana dorosłym podróżnym podróżującym przez pięć lub więcej stref czasowych, szczególnie w kierunku wschodnim, a zwłaszcza jeśli doświadczyli oni jet lag podczas poprzednich podróży. W razie potrzeby mogą z niego korzystać również podróżni przekraczający 2-4 strefy czasowe. Farmakologia i toksykologia melatoniny wymaga systematycznych badań i rutynowej kontroli jakości farmaceutycznej produktów melatoniny. Skutki melatoniny u osób z padaczką i możliwa interakcja z warfaryną wymagają zbadania.


title: Wykrywanie i oznaczanie ilościowe przeciwutleniacza melatoniny w wiśniach Montmorency i Balaton (Prunus cerasus).

text: Melatonina przeciwutleniająca została niedawno zidentyfikowana w wielu jadalnych roślinach i nasionach w wysokich stężeniach. Uważa się, że w roślinach, podobnie jak u zwierząt, melatonina działa jako wymiatacz wolnych rodników i prawdopodobnie w fotoperiodyzmie. W tym badaniu melatoninę wykryto i oznaczono ilościowo w świeżo mrożonych wiśniach Balaton i Montmorency (Prunus cerasus) przy użyciu wysokosprawnej chromatografii cieczowej. Oba gatunki wiśni zawierają wysoki poziom melatoniny w porównaniu do stężenia melatoniny we krwi ssaków. Wiśnie Montmorency (13,46 +/- 1,10 ng/g) zawierają około 6 razy więcej melatoniny niż wiśnie Balaton (2,06 +/- 0,17 ng/g). Na ilość melatoniny w świeżych wiśniach nie wpływały ani pochodzenie, ani czas zbioru. Implikacją obecnych odkryć jest to, że spożywanie wiśni może być ważnym źródłem melatoniny w diecie, ponieważ melatonina jest łatwo wchłaniana po podaniu doustnym. Również wcześniej opublikowane dane i przedstawione tutaj wyniki pokazują, że melatonina jest nie tylko produkowana endogennie, ale także obecna w diecie.


title: Jednoczesna analiza serotoniny, melatoniny, piceidu i resweratrolu w owocach metodą chromatografii cieczowej tandemowej spektrometrii masowej.

text: Opracowano metodę analityczną do równoczesnego oznaczania ilościowego serotoniny, melatoniny, trans- i cis-piceidu oraz trans- i cis-resweratrolu przy użyciu wysokosprawnej chromatografii cieczowej z odwróconą fazą w połączeniu ze spektrometrią mas (HPLC-MS) z jonizacją przez elektrorozpylanie (ESI ) zarówno w trybie jonizacji dodatniej, jak i ujemnej. Optymalny rozdział analityczny HPLC uzyskano stosując mieszaninę acetonitrylu i wody z 0,1% kwasem mrówkowym jako fazę ruchomą w liniowym elucji gradientowej. Parametry spektrometrii mas zostały zoptymalizowane pod kątem wiarygodnej oceny ilościowej i zastosowano ulepszony tryb monitorowania wybranych reakcji (SRM) selektywności i czułości. W celu ekstrakcji porównano bezpośrednią analizę początkowych ekstraktów metanolowych z dalszą ekstrakcją octanem etylu. W celu wykazania stosowalności tej metody analitycznej oznaczono ilościowo serotoninę, melatoninę, trans- i cis-piceid oraz trans- i cis-resweratrol z 24 rodzajów powszechnie spożywanych owoców. Największą zawartość serotoniny stwierdzono w babce lancetowatej, a melatoniny w pomarańczowej papryce. Próbki winogron wykazywały wyższą zawartość trans- i cis-piceidu oraz trans- i cis-resweratrolu niż inne owoce. Wyniki wskazują, że połączenie detekcji HPLC-MS i prostego przygotowania próbki pozwala na szybkie i dokładne oznaczenie ilościowe serotoniny, melatoniny, trans- i cis-piceidu oraz trans- i cis-resweratrolu w owocach. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne antocyjanów i ich aglikonu, cyjanidyny, z cierpkich wiśni.

text: Antocyjany (1-3) i cyjanidyna wyizolowane z cierpkich wiśni wykazywały in vitro działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne porównywalne z produktami handlowymi. Hamowanie peroksydacji lipidów antocyjanów 1-3 i ich aglikonu, cyjanidyny, wyniosło odpowiednio 39, 70, 75 i 57% przy stężeniach 2 mM. Aktywności przeciwutleniające 1-3 i cyjanidyny były porównywalne z aktywnościami przeciwutleniającymi tert-butylohydrochinonu i butylowanego hydroksytoluenu i lepsze niż witamina E w stężeniach 2 mM. W teście przeciwzapalnym, cyjanidyna dała wartości IC50 odpowiednio 90 i 60 µM dla enzymów syntazy-1 endonadtlenku prostaglandyny H i syntazy-2 endonadtlenku prostaglandyny H.


title: Zastosowanie LC i LC-MS do analizy melatoniny i serotoniny w roślinach jadalnych.

text: Melatonina jest neurohormonem wytwarzanym przez szyszynkę zwierząt. Serotonina jest neuroprzekaźnikiem monoaminowym i jednym z prekursorów biosyntezy melatoniny. Ostatnio doniesiono, że te dwie indoloaminy są szeroko rozpowszechnione w wielu jadalnych roślinach. Spożywanie żywności zawierającej melatoninę i serotoninę może podnieść ich fizjologiczne stężenia we krwi i poprawić zdrowie człowieka. Literatura dotycząca metod analitycznych odpowiednich do oznaczania melatoniny i serotoniny w roślinach jadalnych jest ograniczona, chociaż do ich ilościowego oznaczenia zastosowano kilka technik chromatografii cieczowej (LC). Metody chromatografii cieczowej ze spektrometrią mas (LC-MS) łączą selektywność, czułość i wysoką precyzję oraz umożliwiają jednoczesne oznaczanie melatoniny i serotoniny. W pracy dokonano przeglądu technik LC i LC-MS stosowanych do oznaczania melatoniny i serotoniny oraz dostępnych danych dotyczących poziomów melatoniny i serotoniny w roślinach jadalnych. © 2011 Korona Prawa autorskie


title: Wpływ napoju z tartym sokiem wiśniowym na sen starszych osób z bezsennością: badanie pilotażowe

text: Badanie to potwierdziło, czy zastrzeżona mieszanka soku wiśniowego (CherryPharm, Inc., Geneva, NY, USA) powiązana z anegdotycznymi doniesieniami o poprawie snu poprawia subiektywne doniesienia o bezsenności w porównaniu z napojem placebo. W badaniu pilotażowym zastosowano randomizowany, podwójnie ślepy, krzyżowy projekt, w którym każdy uczestnik otrzymywał zarówno leczenie, jak i placebo przez 2 tygodnie z dwutygodniowym okresem wypłukiwania. Ciągłość snu (zasypianie, budzenie po zasypianiu, całkowity czas snu i wydajność snu) oceniano na podstawie 2-tygodniowych średnich wartości z dziennych dzienników snu i nasilenia choroby za pomocą wskaźnika nasilenia bezsenności w kohorcie 15 starszych osób z przewlekłą bezsennością, poza tym były zdrowe. Kwaśny napój z soku wiśniowego wiązał się ze statystycznie istotną poprawą wszystkich zmiennych dotyczących snu przed i po leczeniu. W porównaniu z placebo, badany napój powodował znaczne zmniejszenie nasilenia bezsenności (w minutach po zasypianiu); nie zaobserwowano takiej poprawy w zakresie opóźnienia snu, całkowitego czasu snu ani wydajności snu w porównaniu z placebo. Wielkości efektów były umiarkowane, aw niektórych przypadkach nieistotne. Wyniki tego pilotażowego badania sugerują, że CherryPharm, mieszanka cierpkiego soku wiśniowego, ma niewielki korzystny wpływ na sen u starszych osób z bezsennością, przy czym rozmiary efektu są równe lub przekraczające te obserwowane w badaniach kozłka lekarskiego oraz w niektórych, ale nie wszystkich badaniach melatonina, dwa najczęściej badane naturalne produkty na bezsenność. Efekty te były jednak znacznie mniejsze niż w przypadku leczenia bezsenności opartego na dowodach: środków nasennych i terapii poznawczo-behawioralnych na bezsenność.


title: Skuteczność mieszanki cierpkiego soku wiśniowego w zapobieganiu objawom uszkodzenia mięśni

text: Tło W cierpkich wiśniach zidentyfikowano liczne środki przeciwutleniające i przeciwzapalne. Cel Zbadanie skuteczności mieszanki soku wiśniowego w zapobieganiu objawom uszkodzenia mięśni wywołanego wysiłkiem fizycznym. Metody Był to randomizowany, naprzemienny projekt z kontrolą placebo. Czternastu studentów college'u wypijało 12 uncji mieszanki soku wiśniowego lub placebo dwa razy dziennie przez osiem kolejnych dni. W czwartej dobie suplementacji przeprowadzono serię skurczów ekscentrycznych zgięć łokciowych (2 × 20 maksymalnych skurczów). Izometryczną siłę zgięcia łokcia, ból, tkliwość mięśni i rozluźniony kąt łokcia rejestrowano przed i przez cztery dni po ćwiczeniach ekscentrycznych. Protokół powtórzono dwa tygodnie później z osobami, które początkowo przyjmowały placebo, a teraz sok wiśniowy (i vice versa). Drugie ramię wykonało ekscentryczne ćwiczenie w drugiej walce, aby uniknąć powtarzającego się efektu ochronnego. Wyniki Utrata siły i ból były znacznie mniejsze w próbie z sokiem wiśniowym w porównaniu z placebo (czas w zależności od leczenia: siła p<0,0001, ból p =  0,017). Zrelaksowany kąt łokciowy (czas po leczeniu p = 0,85) i tkliwość mięśni (czas po leczeniu p = 0,81) nie różniły się między próbami. Wnioski Dane te wskazują na skuteczność tego soku wiśniowego w zmniejszaniu niektórych objawów uszkodzenia mięśni wywołanego wysiłkiem fizycznym. Przede wszystkim średnia utrata siły w ciągu czterech dni po ekscentrycznych ćwiczeniach wyniosła 22% w przypadku placebo, ale tylko 4% w przypadku soku wiśniowego.


title: Wiśnie i zdrowie: przegląd.

text: Wiśnie, a w szczególności czereśnie są odżywczym pokarmem bogatym w antocyjany, kwercetynę, hydroksycynamonami, potas, błonnik, witaminę C, karotenoidy i melatoninę. Stężenie UV, stopień dojrzałości, warunki przechowywania po zbiorach i przetwarzanie, każdy z nich może znacząco zmienić ilość składników odżywczych i składników bioaktywnych. Te składniki odżywcze i bioaktywne składniki żywności wspierają potencjalne korzyści zdrowotne wynikające ze spożycia wiśni w odniesieniu do raka, chorób układu krążenia, cukrzycy, chorób zapalnych i choroby Alzheimera. Pod względem mechanicznym wiśnie wykazują stosunkowo wysoką aktywność przeciwutleniającą, niską odpowiedź glikemiczną, hamowanie enzymów COX 1 i 2 oraz inne działanie przeciwrakotwórcze in vitro oraz w doświadczeniach na zwierzętach. Potrzebne są dobrze zaprojektowane badania żywienia wiśni, aby dalej uzasadnić wszelkie korzyści zdrowotne u ludzi.