title: Nanocząsteczki dwutlenku tytanu w żywności i produktach higieny osobistej

text: Dwutlenek tytanu jest powszechnym dodatkiem do wielu produktów spożywczych, środków higieny osobistej i innych produktów konsumenckich używanych przez ludzi, który po zużyciu może przedostać się do kanalizacji, a następnie przedostać się do środowiska jako oczyszczony ścieki odprowadzane do wód powierzchniowych lub osadów ściekowych stosowanych na gruntach rolnych, spalanych odpady lub odpady stałe na składowisku. W badaniu tym określono ilościowo ilość tytanu w popularnych produktach spożywczych, dokonano szacunków narażenia ludzi na dietetyczny (nano-) TiO2 i omówiono wpływ frakcji TiO2 w nanoskali przedostającej się do środowiska. Wśród pokarmów o najwyższej zawartości TiO2 znalazły się cukierki, słodycze i gumy do żucia. Wśród produktów do higieny osobistej pasty do zębów i wybrane filtry przeciwsłoneczne zawierały od 1% do >10% wagowo tytanu. Podczas gdy niektóre inne kremy zawierały tytan, mimo że były zabarwione na biało, większość szamponów, dezodorantów i kremów do golenia zawierała najniższy poziom tytanu (<0,01 μg/mg). W przypadku kilku produktów farmaceutycznych o wysokim zużyciu zawartość tytanu wahała się od poniżej granicy wykrywalności przyrządu (0,001 μg Ti/mg) do wysokiej 0,014 μg Ti/mg. Mikroskopia elektronowa i badania stabilności TiO2 (E171) klasy spożywczej sugerują, że około 36% cząstek ma mniej niż 100 nm w co najmniej jednym wymiarze i że łatwo dysperguje w wodzie jako dość stabilne koloidy. Jednak filtracja produktów konsumenckich rozpuszczanych w wodzie i produktów higieny osobistej wykazała, że mniej niż 5% tytanu było w stanie przejść przez pory 0,45 lub 0,7 μm. Dwie białe farby zawierały 110 μg Ti/mg, podczas gdy trzy szczeliwa (tj. farba podkładowa) zawierały mniej tytanu (25 do 40 μg Ti/mg). Badania te wykazały, że chociaż wiele białych produktów zawierało tytan, nie było to warunkiem wstępnym. Chociaż kilka z tych klas produktów zawierało niewielkie ilości tytanu, na uwagę zasługuje ich powszechne stosowanie i usuwanie do kanalizacji, a ostatecznie do oczyszczalni ścieków. Analiza Monte Carlo narażenia ludzi na TiO2 poprzez żywność wykazała, że dzieci są najbardziej narażone, ponieważ zawartość TiO2 w słodyczach jest wyższa niż w innych produktach spożywczych, a typowa ekspozycja dla osoby dorosłej w USA może być rzędu 1 mg Ti na kilogram ciała waga na dzień. W związku z tym, ze względu na miliony ton białego pigmentu na bazie tytanu używanego rocznie, testy powinny koncentrować się na TiO2 (E171) klasy spożywczej, a nie na tym, który jest stosowany w wielu testach dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa środowiska (tj. P25), który jest stosowany w znacznie niższych ilości w produktach z mniejszym prawdopodobieństwem przedostania się do środowiska (np. nośniki katalizatorów, powłoki fotokatalityczne).


title: Wzmocnienie odporności ultradrobnych cząstek pokarmowych u zdrowych osób i pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit.

text: Różne specyficzne i niespecyficzne czynniki środowiskowe są związane z indukcją i/lub zaostrzeniem aktywności choroby u pacjentów z chorobą Crohna i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Jednym z takich czynników jest potencjalna rola połkniętych ultradrobnych cząstek. W rzeczywistości, w oparciu o zachodnią dietę, ostatnie dane sugerują, że dziennie na osobę przypada ponad 10 (12) ultradrobnych cząstek. Te mikrocząstki zostały uznane za obojętne, chociaż adsorbują endogenne składniki światła jelita i są wychwytywane przez ludzkie agregaty limfoidalne jelit. Na podstawie tych obserwacji ustaliliśmy, czy jedna taka dietetyczna mikrocząsteczka, dwutlenek tytanu (TiO(2)), zmienia odpowiedź komórek jelitowych na lipopolisacharyd (LPS) przy użyciu próbek z biopsji okrężnicy od 28 pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, 21 z chorobą Leśniowskiego-Crohna i 36 zdrowych. sterownica. Te próbki, jak również komórki jednojądrzaste krwi obwodowej, jeśli były dostępne, inkubowano same (kontrola) lub z (a) LPS (1-2000 ng/ml), (b) TiO(2) (5 mikrog/ml) lub (c) LPS (1 ng/ml) zaadsorbowany na TiO(2) (5 mikrog/ml). W każdym przypadku poziomy interleukiny 1 (IL-1) wytworzonej w tych testach określano ilościowo za pomocą testu biologicznego i testu ELISA. Co ciekawe, nastąpiła dramatyczna stymulacja jednojądrzastych komórek krwi obwodowej przy użyciu koniugatu TiO(2)-LPS, z wartościami 30-60-krotnie wyższymi od kontroli i tylko niewielką stymulacją LPS lub samym TiO(2). W hodowlach narządów jelitowych nie zaobserwowano wzrostu wydzielania IL-1 przy prowokacji samym TiO(2) lub do 2000 ng/ml LPS. Jednak koniugat TiO(2)-LPS powodował dwu- lub trzykrotny, znaczący wzrost wydzielania jelitowego IL-1. Nasze dane pokazują, że ultradrobne cząstki pokarmowe nie są immunologicznie obojętne i mogą być ważnymi środkami pomocniczymi w przezwyciężaniu normalnej hiporeaktywności komórek jelitowych na endogenne cząsteczki światła. Może to być szczególnie istotne dla pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit, u których występuje nieprawidłowa przepuszczalność jelit. Copyright 2000 Wydawnictwo Akademickie.


title: Jawna niedoczynność tarczycy wywołana jodem powidonu u pacjenta z długotrwałym nawykowym płukaniem gardła: wydalanie jodu z moczem po płukaniu w normalnym s...

text: Dobrze znana jest niedoczynność tarczycy wywołana jodem, która rozwija się u pacjentów, którzy rutynowo płukają gardło za pomocą jodopowidonu. Zwykle niedoczynność tarczycy jest łagodna i ustępuje samoistnie po zaprzestaniu płukania. Tutaj przedstawiamy 63-letniego pacjenta z jawną niedoczynnością tarczycy, która rozwinęła się z powodu nawykowego płukania gardła jodem powidonowym przez ponad 10 lat. Wydalanie jodu z moczem oszacowano na ponad 5 mg/dobę, na podstawie wartości uzyskanych od 18 zdrowych osób, które płukały gardło trzy razy dziennie (4,6 ± 2,1 mg, średnia ± SD). Po zaprzestaniu płukania pacjent jest w stanie eutyreozy od ponad 10 miesięcy.


title: Zapobieganie infekcjom górnych dróg oddechowych przez płukanie gardła: badanie z randomizacją.

text: PODSTAWA: Płukanie gardła w celu umycia gardła jest powszechnie wykonywane w Japonii, a ludzie uważają, że taka higieniczna rutyna, zwłaszcza z lekami do płukania gardła, zapobiega infekcjom górnych dróg oddechowych (URTI). Jego skuteczność nie została jednak ustalona w badaniach klinicznych. PROJEKT: Randomizowane kontrolowane badanie przeprowadzone w sezonie zimowym 2002-2003 i analizowane w latach 2003 i 2004. UCZESTNICY: Zdrowi ochotnicy (387) w wieku od 18 do 65 lat. INTERWENCJA: Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do płukania wody, płukania jodopowidonem i zwykłej opieki (kontrola). Osobników w dwóch grupach płukania gardła poproszono o płukanie gardła wodą lub rozcieńczonym jodopowidonem co najmniej trzy razy dziennie. Uczestnicy byli obserwowani przez 60 dni. GŁÓWNE MIARY REZULTATU: Pierwszorzędową miarą wyniku była pierwsza zachorowalność na URTI. Oceniono również nasilenie objawów URTI wśród przypadków incydentów. Oba wyniki zostały ocenione na podstawie samodzielnego zapisu objawów. Analizy przeprowadzono na zasadzie intencji leczenia. WYNIKI: Łącznie 130 uczestników zachorowało na URTI. Częstość występowania pierwszego URTI wynosiła 0,26 epizodów/30 osobodni wśród osobników kontrolnych. Częstość zmniejszyła się do 0,17 epizodów/30 osobodni w grupie płukania wodą i 0,24 epizodów/30 osobodni w grupie płukania powidonem jodem. Odpowiednie współczynniki zapadalności w porównaniu z grupą kontrolną wynosiły 0,64 (95% przedział ufności [CI]=0,41-0,99) i 0,89 (95% CI=0,60-1,33). Regresja Coxa (model proporcjonalnego ryzyka) wykazała skuteczność płukania gardła (współczynnik ryzyka=0,60, 95% CI=0,39-0,95). Nawet w przypadku wystąpienia URTI płukanie wodą miało tendencję do łagodzenia objawów oskrzelowych (p=0,055). WNIOSKI: Proste płukanie wodą było skuteczne w zapobieganiu URTI wśród zdrowych ludzi. Ta praktycznie bezkosztowa metoda przyniosłaby znaczne korzyści ogółowi społeczeństwa.


title: Płukanie gardła w celu higieny jamy ustnej i rozwój gorączki w dzieciństwie: badanie populacji w Japonii

text: Podstawowe informacje Gorączka jest jednym z najczęstszych objawów u dzieci i jest zwykle wywoływana przez infekcje dróg oddechowych. Chociaż japońskie władze zdrowotne od dawna zalecają płukanie gardła w celu zapobiegania infekcjom dróg oddechowych, jego skuteczność u dzieci nie jest jasna. Metody Dzieci w tym badaniu obserwacyjnym pochodziły ze 145 przedszkoli w mieście Fukuoka w Japonii. Dzieci z grupy narażenia poinstruowano, aby płukały gardło przynajmniej raz dziennie. Punktami końcowymi tego badania były występowanie gorączki w ciągu dnia oraz występowanie absencji chorobowej. Przeanalizowano również różnice między środkami do płukania gardła dla każdego punktu końcowego. Wyniki W sumie 19 595 dzieci w wieku od 2 do 6 lat było obserwowanych przez 20 dni (391 900 osobodni). W wieloczynnikowej regresji logistycznej ogólny iloraz szans (OR) wystąpienia gorączki w grupie płukania gardła był znacznie niższy (OR = 0,68). W analizie ze stratyfikacją wiekową OR były istotnie niższe w wieku 2 (OR = 0,67), 4 (OR = 0,46) i 5 (OR = 0,41) lat. Jeśli chodzi o absencję chorobową, ogólny OR wyniósł 0,92 (nieistotny) w grupie płukania gardła. W analizie ze stratyfikacją wiekową OR były istotnie niższe w wieku 4 (OR = 0,68), 5 (OR = 0,59) i 6 (OR = 0,63) lat. W analizie podgrup istotnie niższe OR dla wystąpienia gorączki zaobserwowano u dzieci, które płukały gardło zieloną herbatą (OR = 0,32), wodą funkcjonalną (OR = 0,46) lub wodą z kranu (OR = 0,70). Jednak OR nie były istotne dla absencji chorobowej. Wnioski Płukanie gardła może być skuteczne w zapobieganiu chorobom przebiegającym z gorączką u dzieci.


title: Obciążenie ekonomiczne związane z wirusowymi infekcjami dróg oddechowych niezwiązanymi z grypą w Stanach Zjednoczonych.

text: TŁO: Wirusowe zakażenie dróg oddechowych (VRTI) jest najczęstszą chorobą u ludzi. Pomimo wysokiej zachorowalności, wpływ ekonomiczny VRTI niezwiązany z grypą nie został dokładnie zbadany. Naszym celem było uzyskanie aktualnej częstości występowania VRTI niezwiązanych z grypą w Stanach Zjednoczonych oraz ilościowe określenie wykorzystania zasobów opieki zdrowotnej (koszty bezpośrednie) i strat produktywności (koszty pośrednie) związanych z tymi zakażeniami. METODY: Ogólnokrajowe badanie telefoniczne wśród amerykańskich gospodarstw domowych (N = 4051) przeprowadzono między 3 listopada 2000 r. a 12 lutego 2001 r. w celu uzyskania reprezentatywnej oceny częstości występowania VRTI niezwiązanych z grypą i powiązanych schematów leczenia. Zmierzone bezpośrednie koszty leczenia obejmowały wizyty ambulatoryjne klinicysty, stosowanie leków dostępnych bez recepty i na receptę oraz związane z tym powikłania infekcyjne związane z VRTI niezwiązanym z grypą. Szacunki dotyczące absencji zarażonych osób i rodziców zarażonych dzieci zostały ekstrapolowane na podstawie danych z ankiety National Health Interview Survey. WYNIKI: Spośród respondentów ankiety 72% zgłosiło VRTI niezwiązane z grypą w ciągu ostatniego roku. Respondenci, którzy doświadczyli samodzielnie zgłaszanego VRTI niezwiązanego z grypą, mieli średnio 2,5 epizodów rocznie. Po ekstrapolacji tych wskaźników na całą populację Stanów Zjednoczonych rocznie występuje około 500 milionów epizodów VRTI niezwiązanych z grypą. Podobnie, jeśli schematy leczenia zgłaszane przez respondentów rozszerzą się na populację, całkowity wpływ ekonomiczny VRTI niezwiązanych z grypą zbliża się do 40 miliardów dolarów rocznie (koszty bezpośrednie – 17 miliardów dolarów rocznie; koszty pośrednie – 22,5 miliarda rocznie). WNIOSKI: Głównie ze względu na dużą częstość ataków, VRTI niezwiązane z grypą stanowi większe obciążenie ekonomiczne niż wiele innych stanów klinicznych. Oczekująca dostępność skutecznych terapii przeciwwirusowych uzasadnia zwrócenie większej uwagi na tę powszechną i kosztowną chorobę.


title: Opłacalność płukania gardła w profilaktyce infekcji górnych dróg oddechowych

text: Wstęp W Japonii płukanie gardła jest ogólnie akceptowanym sposobem zapobiegania infekcji górnych dróg oddechowych (URTI). Skuteczność płukania gardła w zapobieganiu URTI została wykazana w randomizowanym, kontrolowanym badaniu, w którym porównano częstość występowania URTI między grupami płukania gardła i grupami kontrolnymi. Z punktu widzenia płatnika zewnętrznego płukanie gardła jest dominujące ze względu na to, że koszty płukania są ponoszone przez uczestnika. Należy jednak wziąć pod uwagę opłacalność płukania gardła z perspektywy społecznej. W tym badaniu przeprowadzono ocenę ekonomiczną wraz z randomizowanym, kontrolowanym badaniem w celu oceny opłacalności płukania gardła w zapobieganiu URTI z perspektywy społecznej. Metody Wśród uczestników próby płukania gardła w analizie ekonomicznej wzięło udział 122 płukanie gardła i 130 osób z grupy kontrolnej. Sześćdziesięciodniowe skumulowane koszty obserwacji i skuteczność mierzoną dniami życia skorygowanymi o jakość (QALD) porównano między grupami na podstawie zamiaru leczenia. Inkrementalny współczynnik opłacalności (ICER) został przeliczony na dolary na lata życia skorygowane o jakość (QALY). 95% przedział ufności (95%CI) i prawdopodobieństwo opłacalności płukania oszacowano metodą bootstrappingu. Wyniki Po 60 dniach QALD wzrosła o 0,43, a koszty były o 37,1 USD wyższe w grupie płukania gardła niż w grupie kontrolnej. ICER grupy płukania gardła wyniósł 31 800 USD/QALY (95% CI, 1900–248 100 USD). Chociaż przypomina to wiele dopuszczalnych form interwencji medycznej, w tym środki zapobiegawcze URTI, takie jak szczepienie przeciwko grypie, szeroki przedział ufności wskazuje na niepewność dotyczącą naszych wyników. Ponadto jednokierunkowa analiza wrażliwości wykazała również, że wymagana jest staranna ocena kosztów płukania gardła i użyteczności umiarkowanego URTI. Głównym ograniczeniem tego badania było to, że badanie zostało przeprowadzone zimą, w czasie, gdy URTI jest powszechne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu wyników do sezonu, w którym URTI nie występuje, ponieważ ICER wzrośnie z powodu zmniejszenia częstości występowania. Wnioski Niniejsze badanie sugeruje płukanie gardła jako efektywną kosztowo strategię zapobiegania URTI, która jest akceptowalna zarówno z punktu widzenia płatnika będącego stroną trzecią, jak i społeczeństwa.


title: Choroby dróg oddechowych w pierwszym roku życia: efekt kontaktu psa i kota.

text: CELE: Zbadanie wpływu kontaktu psa i kota na częstość występowania objawów ze strony układu oddechowego i infekcji w pierwszym roku życia. METODY: W tym badaniu kohortowym urodzeniowym 397 dzieci było obserwowanych od ciąży, a częstość objawów ze strony układu oddechowego i infekcji wraz z informacjami o kontaktach z psem i kotem w ciągu pierwszego roku życia była raportowana za pomocą cotygodniowych dzienniczków i kwestionariusza w wiek 1 roku. Wszystkie dzieci urodziły się we wschodniej lub środkowej Finlandii między wrześniem 2002 a majem 2005. WYNIKI: W analizie wieloczynnikowej dzieci mające psy w domu były zdrowsze (tj. miały mniej objawów ze strony układu oddechowego lub infekcji) niż dzieci bez kontaktu z psem (skorygowane szanse współczynnik [aOR]: 1,31; 95% przedział ufności [CI]: 1,13-1,52). Ponadto dzieci mające kontakt z psem w domu miały rzadsze zapalenie ucha (aOR: 0,56; 95% CI: 0,38-0,81) i częściej wymagały mniejszej liczby cykli antybiotyków (aOR: 0,71; 95% CI: 0,52-0,96) niż dzieci bez takich Łączność. W analizie jednoczynnikowej zarówno tygodniowy kontakt z psami i kotami, jak i średni roczny kontakt były związane ze zmniejszoną zachorowalnością na choroby zakaźne układu oddechowego. WNIOSKI: Wyniki te sugerują, że kontakt z psem może mieć ochronny wpływ na infekcje dróg oddechowych w pierwszym roku życia. Nasze odkrycia potwierdzają teorię, że w pierwszym roku życia kontakty ze zwierzętami są ważne, co może prowadzić do lepszej odporności na zakaźne choroby układu oddechowego w dzieciństwie.


title: Przeżycie po ostrym zespole wieńcowym: teoria zwierząt domowych poddana próbie.

text: CEL: Celem tego badania było ponowne przyjrzenie się wynikom z poprzednich badań donoszących, że posiadanie zwierzęcia poprawia wyniki po przyjęciu do szpitala z powodu ostrego zespołu wieńcowego (ACS). METODA: Czterystu dwudziestu czterech pacjentów przyjętych na oddział kardiologiczny z ACS odpowiedziało na pytania dotyczące posiadania zwierząt domowych w szpitalu. Wskaźniki zgonów sercowych i readmisji oceniano 1 rok po hospitalizacji. WYNIKI: Właściciele zwierząt byli bardziej narażeni na śmierć lub ponowne przyjęcie po hospitalizacji, po sprawdzeniu kluczowych współzmiennych psychospołecznych i medycznych. Kiedy właściciele psów i kotów byli rozpatrywani oddzielnie, posiadanie kota wiązało się znacząco ze zwiększonym ryzykiem śmierci lub ponownego przyjęcia do szpitala. WNIOSEK: W tym niezależnym badaniu posiadanie zwierzęcia na początku badania, a w szczególności posiadanie kota, wiązało się ze zwiększoną chorobowością i śmiertelnością sercową w ciągu roku po przyjęciu z powodu ostrego zespołu wieńcowego, co jest sprzeczne z wcześniejszymi doniesieniami.


title: Czy posiadanie psa lub kota prowadzi do zwiększonego zapalenia żołądka i jelit u małych dzieci w Australii Południowej?

text: STRESZCZENIE Celem tego badania było zbadanie związku między posiadaniem psa i kota a zapaleniem żołądka i jelit u małych dzieci. Przeprowadzono badanie dzienniczków 965 dzieci w wieku 4–6 lat mieszkających na terenach wiejskich lub półwiejskich Australii Południowej. Zebrano dane dotyczące posiadania zwierząt domowych, wody pitnej i innych czynników ryzyka zapalenia żołądka i jelit. Ogólnie rzecz biorąc, 89% gospodarstw domowych posiadało zwierzęta domowe, a posiadanie psa było częstsze niż posiadanie kota. Wielowymiarowe modele zapalenia żołądka i jelit oraz posiadania zwierzęcia wykazały, że mieszkanie w gospodarstwie domowym z psem lub kotem wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem zapalenia żołądka i jelit (przym. OR 0,71, 95% CI 0,55–0,92; OR 0,70 , % CI 0,51–0,97 odpowiednio). Ten artykuł uzupełnia dowody na to, że zwierzęta domowe nie są głównym źródłem zapalenia żołądka i jelit w domu i wspiera korzyści zdrowotne wynikające z posiadania zwierząt domowych. Należy to jednak rozważyć z potencjalnymi negatywnymi konsekwencjami, takimi jak ukąszenia psów, szczególnie w tej grupie wiekowej.


title: Historia infekcji dróg oddechowych w pierwszym 12 roku życia wśród dzieci z kohorty urodzeniowej.

text: Najczęstszym problemem zdrowotnym w dzieciństwie są infekcje dróg oddechowych. Niewiele jest dokładnych informacji na temat liczby epizodów chorób układu oddechowego, których można się spodziewać u normalnego dziecka. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu stworzenia wartości referencyjnych dla częstotliwości infekcji dróg oddechowych, które można odnotować w historii. Choroby układu oddechowego zostały zarejestrowane w prospektywnej kohorcie urodzeniowej 1314 niemieckich dzieci urodzonych w 1990 roku i śledzone do 12 roku życia (760 dzieci). Rodzice zapisywali choroby dziecka w dzienniczku i odpowiadali na ustrukturyzowane pytania co roku do 12 roku życia. 12 lat). Średnia skumulowana liczba epizodów infekcji dróg oddechowych do 12. roku życia wyniosła 21,9 (s.d. 9,0) epizodów. W okresie niemowlęcym średnia roczna liczba epizodów wynosiła 3,4 (3,7) epizodów; w wieku przedszkolnym 2,3 (2,6) epizodów; aw szkole wiek 1,1 (1,2) odcinków. Średni skumulowany czas epizodów do 7 roku życia wynosił 20,1 (15,2) tyg. Czterdzieści pięć procent niemowląt w górnym tercylu zapadalności na epizody nadal znajdowało się w górnym tercylu w wieku szkolnym. Na podstawie dwukrotnego odchylenia standardowego średniej liczby, do 11 epizodów infekcji dróg oddechowych rocznie w okresie niemowlęcym, 8 epizodów rocznie w wieku przedszkolnym i 4 epizody rocznie w wieku szkolnym można uznać za normalne. Epizody mieszczące się w tych wartościach referencyjnych per se nie powinny powodować nieuzasadnionych obaw lub interwencji z powodu podejrzenia niedoboru odporności.


title: Mieć czy nie mieć zwierzaka dla lepszego zdrowia?

text: Informacje ogólne Uważa się, że posiadanie zwierząt domowych przynosi korzyści zdrowotne, ale nie wszystkie badania naukowe opierają się na właściwym zastosowaniu reprezentatywnych próbek lub statystycznie poprawnych metodologiach. Banki danych były zbyt małe, aby można było przeprowadzić właściwe analizy statystyczne; lub, zamiast próby losowej, udział był dobrowolny. Nieprawidłowo oceniono kierunek przyczynowości lub stwierdzono brak kontroli odpowiednich czynników. W badaniu tym zbadano związki posiadania zwierząt domowych z postrzeganymi wskaźnikami zdrowia i choroby, biorąc pod uwagę czynniki społeczno-demograficzne oraz czynniki ryzyka zdrowotnego, w tym aktywność fizyczną. Metodologia/główne wyniki W niniejszym badaniu wykorzystano dane wyjściowe z 15-letniego badania zdrowia i pomocy społecznej (badanie HeSSup). Fińskie Centrum Ewidencji Ludności zostało wykorzystane do wylosowania populacyjnych prób losowych ze stratyfikacją według płci i czterech grup wiekowych (20–24 lata, 30–34, 40–44 i 50–54 lata). W sumie 21 101 Finów w wieku produkcyjnym odpowiedziało na kwestionariusz ankiety bazowej 15-letniego badania HeSSup w 1998 roku. Do analizy danych przekrojowych zastosowano porządkową i binarną regresję logistyczną. Posiadanie zwierząt domowych wiązało się raczej ze złym niż dobrym stanem zdrowia. BMI pojawił się jako czynnik ryzyka najsilniej związany z posiadaniem zwierząt domowych. Wnioski/znaczenie Stwierdzono, że właściciele zwierząt, którzy starają się postawić na swoim i starzeją się, mają nieco wyższy wskaźnik BMI niż pozostali. Potrzebne są dodatkowe badania w celu przetestowania hipotez dotyczących skutków posiadania zwierząt domowych o różnych wymiarach zdrowotnych w grupach populacji, które składają się z różnych rodzajów cech tła.


title: Czynniki związane z ostrą chorobą układu oddechowego u dzieci w przedszkolach.

text: Celem tego badania było zbadanie związku między cechami dziecka, czynnikami rodzicielskimi i środowiskowymi oraz występowaniem ostrej choroby układu oddechowego (ARI) i ostrego zapalenia ucha środkowego (AOM) wśród fińskich dzieci uczęszczających do ośrodków opieki dziennej (DCC). Badanie było przekrojowym kwestionariuszem 594 dzieci w wieku 1-6 lat z 18 DCC w Helsinkach w Finlandii. Nawracające (> lub = 4 choroby/rok) ARI występowało odpowiednio u 44% dzieci w wieku 1-3 lat i 23% w wieku 4-6 lat, a nawrót OZUŚ u 15% i 2,5%. Choroba atopowa rodziców (iloraz szans (OR) 1,53, p = 0,033), wykształcenie matki (OR 1,77, p = 0,008) oraz średni czas uczęszczania do DCC w porównaniu z krótkim okresem (OR 1,67, p = 0,049) wzrosły, natomiast pupile (OR 0,44, p = 0,003) oraz wiek starszego dziecka (OR 0,38, p < 0,001) zmniejszały ryzyko nawrotu ARI. Nawracające ARI (OR 3,96, p = 0,008), wykształcenie akademickie matki (OR 5,02, p = 0,003) oraz średni czas uczęszczania do DCC w porównaniu z krótkim okresem (OR 3,34, p = 0,044) wzrosły, podczas gdy częściowe karmienie piersią > lub =6 miesięcy (OR 0,20, p = 0,002) i wiek starszego dziecka (OR 0,05, p < 0,001) zmniejszały ryzyko nawrotu OZUŚ. Czynniki rodzicielskie i środowiskowe miały istotny wpływ na nawracające epizody ARI i AOM u dzieci uczęszczających do DCC. Te czynniki ryzyka powinny być brane pod uwagę w przyszłych badaniach mających na celu zmniejszenie zakażeń DCC.


title: Posiadanie zwierzęcia i czynniki ryzyka chorób układu krążenia: inne spojrzenie.

text: CEL: Sprawdzenie twierdzenia, że posiadanie zwierząt domowych zmniejsza ryzyko sercowo-naczyniowe. PROJEKT: Badanie społeczności. UCZESTNICY: 2528 dorosłych w wieku 40-44 lata i 2551 w wieku 60-64 lata, którzy mieszkali w Australijskim Terytorium Stołecznym i Queanbeyan w Nowej Południowej Walii i zostali wylosowani z australijskiego spisu wyborców w 2000 i 2001 roku. , w tym posiadanie zwierząt domowych oraz miary zdrowia fizycznego (w tym wskaźnik masy ciała [BMI], spożycie alkoholu i papierosów oraz poziom aktywności fizycznej). Wykonano również dwa pomiary rozkurczowego i skurczowego ciśnienia krwi. WYNIKI: Podczas gdy właściciele zwierząt domowych i niebędący właścicielami zwierząt domowych mieli podobny poziom skurczowego ciśnienia krwi, osoby ze zwierzętami domowymi miały znacznie wyższe rozkurczowe ciśnienie krwi. Właściciele zwierząt mieli również wyższy wskaźnik BMI i częściej palili. Podczas gdy osoby ze zwierzętami domowymi podejmowały łagodniejszą aktywność fizyczną, nadal miały znacznie wyższe rozkurczowe ciśnienie krwi po kontrolowaniu czynników ryzyka nadciśnienia. WNIOSKI: W tym badaniu nie znaleźliśmy dowodów na to, że posiadanie zwierzęcia samo w sobie wiąże się z korzyściami zdrowotnymi dla układu sercowo-naczyniowego. Raczej właściciele zwierząt domowych mieli wyższe ciśnienie rozkurczowe niż ci, którzy nie mieli zwierząt. Jest prawdopodobne, że to zwiększone ryzyko zdrowotne jest powiązane z innymi czynnikami ryzyka nadciśnienia, które są tylko pośrednio związane z posiadaniem zwierzęcia.


title: Epidemiologia molekularna wirusa wścieklizny w Wietnamie (2006-2009).

text: Niniejsze badanie miało na celu określenie epidemiologii molekularnej wirusa wścieklizny (RABV) krążącego w Wietnamie. Próbki intravitam (ślina i płyn mózgowo-rdzeniowy) pobrano od 31 pacjentów, u których podejrzewano, że cierpią na wściekliznę i którzy zostali przyjęci do szpitali w północnych prowincjach Wietnamu. Próbki mózgu pobrano od 176 chorych lub wściekłych psów z całego kraju. Próbki ludzkie i psie poddano analizie reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkrypcją. Wyniki wykazały, że 23 pacjentów uzyskało pozytywny wynik testu na RABV. Co ciekawe, 5 pacjentów z wścieklizną nie miało historii ukąszeń psów lub kotów, ale mieli doświadczenie w zabijaniu psów lub kotów lub spożywaniu ich mięsa. RABV wykryto również u 2 ze 100 chorych psów z rzeźni. Molekularna analiza epidemiologiczna 27 szczepów RABV wykazała, że wirusy te można podzielić na dwie grupy. RABV zaklasyfikowane do grupy 1 były rozmieszczone w całym Wietnamie i miały podobieństwo sekwencji ze szczepami z Chin, Tajlandii, Malezji i Filipin. Jednak RABV zaklasyfikowane do grupy 2 zostały znalezione tylko w północnych prowincjach Wietnamu i wykazywały wysokie podobieństwo sekwencji do szczepu z południowych Chin. To odkrycie sugerowało niedawny napływ RABV Grupy 2 między Wietnamem a Chinami przez granicę. Chociaż częstość występowania wścieklizny spowodowanej krążącymi RABV w rzeźniach jest mniej powszechna niż ta spowodowana ugryzieniem przez psa, krajowy program kontroli i zapobiegania wściekliźnie w Wietnamie powinien obejmować monitorowanie zdrowia psów przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz szczepienia pracowników w rzeźniach psów . Ponadto monitorowanie i badanie RABV krążących na psich targowiskach może pomóc w ustaleniu przyczyny wścieklizny i kontrolowaniu rozprzestrzeniania się wścieklizny w rzeźniach w Wietnamie.


title: Epidemiologia molekularna wścieklizny w Południowej Republice Ludowej Chin

text: W ostatnich latach liczba przypadków wścieklizny u ludzi w Chińskiej Republice Ludowej wzrosła podczas ciężkich epidemii w 3 południowych prowincjach (Guizhou, Guangxi i Hunan). Aby przeanalizować przyczyny wysokiej częstości występowania wścieklizny u ludzi w tym regionie, w latach 2005-2007 pobraliśmy 2887 próbek mózgu od pozornie zdrowych psów domowych używanych do spożycia mięsa w restauracjach, 4 próbki od psów podejrzanych o wściekliznę i 3 od ludzi z wścieklizną w 3 prowincjach. Częściowe sekwencje genów nukleoproteiny uzyskano z próbek zakażonych wścieklizną. Określono relacje filogenetyczne i rozmieszczenie wirusów. Wnioskujemy, że rozprzestrzenianie się wirusów wścieklizny z regionów o wysokiej zachorowalności, w szczególności przez przemieszczanie się na duże odległości lub translokację psów przez prowincję spowodowaną działalnością człowieka, może być jedną z przyczyn niedawnej masowej epidemii wścieklizny u ludzi w południowych Chinach.


title: Niedobór witaminy D leczony przez spożywanie grzybów napromieniowanych promieniami UVB

text: Niedobór witaminy D jest zwykle spowodowany niedoborem diety i/lub brakiem ekspozycji na światło słoneczne u ciemnoskórych osób żyjących na północnych szerokościach geograficznych. Prosty niedobór witaminy D jest powszechnie leczony poprzez przepisanie suplementu zawierającego witaminę D, zawierającego wapń. Ten raport przedstawia pacjenta, który odrzucił to podejście i zamiast tego, po niezależnym zbadaniu alternatywnych opcji leczenia, zdecydował się na samoleczenie poprzez spożywanie napromieniowanych UVB grzybów. Wykazano korzystny wpływ tego na markery biochemiczne osocza pacjenta. Niezbędne są dalsze badania nad korzystnym wpływem spożywania grzybów napromieniowanych promieniami UVB.


title: Biodostępność witaminy D₂ z pieczarek napromieniowanych promieniami UV-B u zdrowych osób dorosłych z niedoborem 25-hydroksywitaminy D w surowicy: randomizowana kontrola...

text: TŁO/CELE: Grzyby zawierają bardzo mało lub wcale witaminy D(2), ale są bogate w ergosterol, który może zostać przekształcony w witaminę D(2) za pomocą promieniowania ultrafioletowego (UV). Naszym celem było zbadanie biodostępności witaminy D(2) z grzybów o zwiększonej zawartości witaminy D(2) przez promieniowanie UV-B u ludzi i porównanie jej z suplementem witaminy D(2). TEMATY/METODY: Świeże grzyby naświetlano dawką UV-B 1,5 J/cm(2), zwiększając zawartość witaminy D(2) z <1 do 491 μg/100 g i przerabiano na doświadczalną zupę. W tym 5-tygodniowym, losowo zaślepionym, randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu, 26 młodych pacjentów z surowicą 25-hydroksywitaminy D (25OHD) ≤ 50 nmol/l zostało losowo przydzielonych do trzech grup ((a) grzyb, (b) suplement i (c) placebo). Otrzymywali zimą (a) 28 000 IU (700 μg) witaminy D (2) poprzez eksperymentalną zupę lub (b) 28 000 IU witaminy D (2) odpowiednio za pomocą suplementu lub (c) placebo. WYNIKI: Po 2 tygodniach surowica 25OHD była znacząco wyższa u grzyba niż w grupie placebo (P=0,001). Stężenia 25OHD w surowicy w grupach grzybów i suplementów wzrosły znacząco i podobnie w okresie badania o 3,9 nmol/l (95% przedział ufności (95% CI): 2,9, 4,8) i o 4,7 nmol/l na tydzień (95% CI) : 3,8, 5,7)). WNIOSKI: Jako pierwsi wykazaliśmy u ludzi, że biodostępność witaminy D (2) z pieczarek wzbogaconych witaminą D (2) poprzez naświetlanie promieniami UV-B była skuteczna w poprawie stanu witaminy D i nie różniła się od witaminy D (2) ) suplement. Ten proces został zarejestrowany pod adresem http://germanctr.de jako DRKS00000195.


title: Porównanie suplementacji witaminy D2 i witaminy D3 w podnoszeniu statusu 25-hydroksywitaminy D w surowicy: przegląd systematyczny i metaanaliza

text: Wstęp: Obecnie w literaturze brak jest jasności co do tego, czy istnieje wyraźna różnica między wpływem witamin D2 i D3 na wzrost poziomu 25-hydroksywitaminy D w surowicy [25(OH)D]. Cel: Celem tego artykułu było przedstawienie przeglądu systematycznego i metaanalizy randomizowanych badań kontrolowanych (RCT), które bezpośrednio porównały wpływ witaminy D2 i witaminy D3 na stężenie 25(OH)D w surowicy u ludzi. Projekt: Baza danych ISI Web of Knowledge (od stycznia 1966 do lipca 2011) została przeszukana elektronicznie pod kątem wszystkich odpowiednich badań na dorosłych, które bezpośrednio porównywały witaminę D3 z witaminą D2. W poszukiwaniu niepublikowanych badań przeszukano także Cochrane Clinical Trials Registry, międzynarodowy standardowy rejestr numerów randomizowanych badań kontrolowanych oraz Clinicaltrials.gov. Wyniki: Metaanaliza badań z randomizacją wykazała, że suplementacja witaminą D3 miała istotny i pozytywny wpływ na podniesienie stężenia 25(OH)D w surowicy w porównaniu z działaniem witaminy D2 (P = 0,001). Kiedy porównano częstość podawania dawki, wystąpiła znacząca odpowiedź na witaminę D3 podawana w postaci bolusa (P = 0,0002) w porównaniu z podawaniem witaminy D2, ale efekt zanikał przy codziennej suplementacji. Wnioski: Ta metaanaliza wskazuje, że witamina D3 skuteczniej zwiększa stężenie 25(OH)D w surowicy niż witamina D2, a zatem witamina D3 może potencjalnie stać się preferowanym wyborem do suplementacji. Jednak wymagane są dodatkowe badania w celu zbadania szlaków metabolicznych związanych z doustnym i domięśniowym podawaniem witaminy D oraz wpływu na wiek, płeć i pochodzenie etniczne, których ten przegląd nie był w stanie zweryfikować.


title: Witamina D2 jest tak samo skuteczna jak witamina D3 w utrzymaniu stężenia 25-hydroksywitaminy D w krążeniu

text: Kontekst: Dwa raporty sugerowały, że witamina D2 jest mniej skuteczna niż witamina D3 w utrzymywaniu statusu witaminy D. Cel: Naszym celem było ustalenie, czy witamina D2 była mniej skuteczna niż witamina D3 w utrzymywaniu poziomów 25-hydroksywitaminy D w surowicy, czy też zwiększała katabolizm 25-hydroksywitaminy D3. Osoby badane i projekt: było to randomizowane, kontrolowane placebo, podwójnie zaślepione badanie zdrowych dorosłych w wieku 18-84 lat, którzy otrzymywali placebo, 1000 j.m. witaminy D3, 1000 j.m. witaminy D2 lub 500 j.m. witaminy D2 plus 500 j.m. witaminy D3 dziennie przez 11 tygodni pod koniec zimy. Wyniki: Sześćdziesiąt procent zdrowych osób dorosłych miało niedobór witaminy D na początku badania. Stężenie krążącej 25-hydroksywitaminy D (średnia ± odchylenie standardowe) zwiększyło się w takim samym stopniu w grupach otrzymujących 1000 j.m. dziennie jak witamina D2 (poziom wyjściowy 16,9 ± 10,5 ng/ml; 11 tyg. 26,8 ± 9,6 ng/ml), witamina D3 (wartość wyjściowa 19,6 ± 11,1 ng/ml; 11 tyg. 28,9 ± 11,0 ng/ml) lub połączenie 500 j.m. witaminy D2 i 500 j.m. witaminy D3 (wyjściowa 20,2 ± 10,4 ng/ml; 11 tyg. 28,4 ± 7,7 ng/ml) . Poziomy 25-hydroksywitaminy D3 nie zmieniły się w grupie, która codziennie otrzymywała 1000 IU witaminy D2. Dawka 1000 IU witaminy D2 lub witaminy D3 nie podniosła poziomu 25-hydroksywitaminy D u osób z niedoborem witaminy D powyżej 30 ng/ml. Wniosek: dawka 1000 IU witaminy D2 dziennie była tak samo skuteczna jak 1000 IU witaminy D3 w utrzymaniu poziomu 25-hydroksywitaminy D w surowicy i nie wpływała negatywnie na poziom 25-hydroksywitaminy D3 w surowicy. Dlatego witamina D2 jest równie skuteczna jak witamina D3 w utrzymaniu statusu 25-hydroksywitaminy D.


title: Witamina D i kompozycja steroli z 10 rodzajów grzybów od dostawców detalicznych ze Stanów Zjednoczonych.

text: Witamina D(2) (ergokalcyferol) i sterole zostały przeanalizowane w grzybach pobranych w całych Stanach Zjednoczonych w celu uaktualnienia bazy danych składników odżywczych USDA dla standardowych informacji referencyjnych. Witaminę D(2) oznaczano metodą HPLC z wzorcem wewnętrznym [(3)H]-witaminy D(3) i sterolami za pomocą potwierdzenia GC-FID metodą spektrometrii masowej (MS). Witamina D(2) była niska (0,1-0,3 μg/100 g) w Agaricus bisporus (biały guzik, crimini, portabella) i enoki, umiarkowana w shiitake i ostrygach (0,4-0,7 μg/100 g), a wysoka w smardzach. kurki, maitake (5,2-28,1 μg/100 g) i portabella poddane promieniowaniu UV (3,4-20,9 μg/100 g), ze znaczną zmiennością wśród kompozytów dla niektórych typów. Ergosterol (mg/100 g) był najwyższy w maitake i shiitake (79,2, 84,9), a najniższy w smardzach i enoki (26,3, 35,5); zakres ten wynosił <10 mg/100 g wśród kompozytów białych guzików, ale 12-50 mg/100 g wśród próbek innych typów. Wszystkie grzyby zawierały ergosta-5,7-dienol (22,23-dihydroergosterol) (3,53-18,0 mg/100 g) i (z wyjątkiem moreli) ergosta-7-enol. Tylko smardze zawierał brassikasterol (28,6 mg/100 g) i kampesterol (1,23-4,54 mg/100 g) i nie zawierał ergosta-7,22-dienolu. MS było krytyczne w odróżnianiu kampesterolu od ergosta-7,22-dienolu.


title: Suplementacja witaminą D w zapobieganiu śmiertelności u osób dorosłych.

text: TŁO: Dostępne dowody dotyczące witaminy D i śmiertelności są niejednoznaczne. CELE: Ocena korzystnego i szkodliwego działania witaminy D w zapobieganiu umieralności osób dorosłych. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy The Cochrane Library, MEDLINE, EMBASE, LILACS, Science Citation Index Expanded oraz Conference Proceedings Citation Index-Science (do stycznia 2011 r.). Przeskanowaliśmy bibliografie odpowiednich publikacji i poprosiliśmy ekspertów oraz firmy farmaceutyczne o dodatkowe badania. KRYTERIA WYBORU: Włączyliśmy randomizowane badania porównujące witaminę D w dowolnej dawce, czasie trwania i drodze podania z placebo lub bez interwencji. Witamina D mogła być podawana jako suplementacja witaminy D (witamina D(3) (cholekalcyferol) lub witamina D(2) (ergokalcyferol)) lub jako aktywna forma witaminy D (1α-hydroksywitamina D (alfakalcydol) lub 1,25-dihydroksywitamina D (kalcytriol)). ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Sześciu autorów niezależnie wyodrębniło dane. Przeprowadzono metaanalizy efektów losowych i modeli efektów stałych. Dla wyników dychotomicznych obliczyliśmy współczynniki ryzyka (RR). Aby uwzględnić próby z zerowymi zdarzeniami, powtórzono metaanalizy danych dychotomicznych, wykorzystując różnice ryzyka (RD) i empiryczne korekty ciągłości. Uwzględniono ryzyko stronniczości, aby zminimalizować ryzyko błędów systematycznych. Przeprowadzono sekwencyjne analizy próbne, aby zminimalizować ryzyko błędów losowych. GŁÓWNE WYNIKI: Pięćdziesiąt randomizowanych badań z 94148 uczestnikami dostarczyło danych do analizy śmiertelności. Większość badań obejmowała starsze kobiety (powyżej 70 lat). Witaminę D podawano średnio przez dwa lata. Ponad połowa badań miała niskie ryzyko błędu systematycznego. Ogólnie witamina D zmniejszyła śmiertelność (RR 0,97, 95% przedział ufności (CI) 0,94 do 1,00, I(2) = 0%). Gdy różne formy witaminy D były oceniane oddzielnie, tylko witamina D(3) istotnie zmniejszyła śmiertelność (RR 0,94, 95% CI 0,91 do 0,98, I(2) = 0%; 74 789 uczestników, 32 badania), podczas gdy witamina D(2 ), alfakalcydol lub kalcytriol nie. Analiza sekwencyjna badania potwierdziła nasze odkrycie dotyczące witaminy D(3), odpowiadającej 161 osobom leczonym w celu zapobieżenia jednej dodatkowej śmierci. Witamina D(3) w połączeniu z wapniem zwiększała ryzyko kamicy nerkowej (RR 1,17, 95% CI 1,02 do 1,34, I(2) = 0%). Alfakalcydol i kalcytriol zwiększały ryzyko hiperkalcemii (RR 3,18, 95% CI 1,17 do 8,68, I(2) = 17%). Dane dotyczące jakości życia związanej ze zdrowiem i ekonomiki zdrowia były niejednoznaczne. WNIOSKI AUTORÓW: Witamina D w postaci witaminy D(3) wydaje się zmniejszać śmiertelność głównie starszych kobiet, które przebywają głównie w placówkach opiekuńczych i niesamodzielnych. Witamina D(2), alfakalcydol i kalcytriol nie miały statystycznie istotnego wpływu na śmiertelność. Witamina D(3) w połączeniu z wapniem znacząco nasilała kamicę nerkową. Zarówno alfakalcydol, jak i kalcytriol istotnie nasilały hiperkalcemię.


title: Ergokalcyferol z grzybów lub suplementów spożywanych ze standardowym posiłkiem zwiększa 25-hydroksyergokalcyferol, ale zmniejsza 25-hydroksycholekalcyfer...

text: Niewiele produktów spożywczych zawiera ergokalcyferol lub cholekalcyferol. Traktowanie grzybów światłem UV zwiększa zawartość ergokalcyferolu i może stanowić źródło witaminy D w diecie. Oceniliśmy wpływ spożywania pieczarek białych (Agaricus bisporus) poddanych działaniu promieniowania UV na poziom witaminy D u zdrowych osób dorosłych. Trzydziestu ośmiu ochotników zostało losowo przydzielonych do 4 terapii spożywanych ze standardowym posiłkiem przez 6 tygodni: grupa kontrolna (C) otrzymywała nieleczone grzyby dostarczające 0,85 μg/d ergokalcyferolu (n = 10); grupy M1 i M2 otrzymywały grzyby poddane działaniu promieniowania UV zapewniające odpowiednio 8,8 (n = 10) i 17,1 μg/d (n = 9); a grupa suplementów (S) otrzymywała oczyszczony ergokalcyferol plus nietraktowane grzyby, zapewniając łącznie 28,2 μg/d (n = 9). Całkowite stężenie 25-hydroksywitaminy D [25(OH)D] i 25-hydroksyergokalcyferolu [25(OH)D2] w surowicy wyniosło odpowiednio 83 ± 38 i 2,4 ± 2,0 nmol/l na początku badania (średnia ± SD). W 6. tygodniu 25(OH)D2 wzrosło i było wyższe we wszystkich grupach terapeutycznych niż w grupie C, podczas gdy 25-hydroksycholekalcyferol [25(OH)D3] zmniejszył się i był niższy w grupach M2 i S niż w grupie C Grupa. Wzrosty 25(OH)D2 dla grup C, M1, M2 i S wynosiły 1,2 ± 5,2, 13,8 ± 7,3, 12,7 ± 3,7 i 32,8 ± 3,3 nmol/l, a spadki 25(OH)D3 wynosiły -3,9 ± 16,3 , odpowiednio -10,4 ± 6,4, -20,6 ± 14,6 i -29,5 ± 15,9 nmol/l. Stężenia nie uległy zmianie w grupie C. Podsumowując, ergokalcyferol był wchłaniany i metabolizowany do 25(OH)D2, ale nie wpływał na status witaminy D, ponieważ poziom 25(OH)D3 zmniejszał się proporcjonalnie.


title: Olej kokosowy przewiduje korzystny profil lipidowy u kobiet przed menopauzą na Filipinach

text: Olej kokosowy jest powszechnie stosowanym olejem jadalnym w wielu krajach i istnieją mieszane dowody na jego wpływ na profile lipidowe i ryzyko chorób sercowo-naczyniowych. Tutaj badamy związek między spożyciem oleju kokosowego a profilami lipidowymi w kohorcie 1839 filipińskich kobiet (w wieku 35-69 lat) uczestniczących w badaniu Cebu Longitudinal Health and Nutrition Survey, badaniu społecznościowym w Metropolitan Cebu City. Spożycie oleju kokosowego mierzono jako indywidualne spożycie oleju kokosowego obliczone na podstawie dwóch 24-godzinnych przypomnień dietetycznych (9,54 ± 8,92 gramów). Profile cholesterolu mierzono w próbkach osocza pobranych po całonocnym poście. Średnie wartości lipidów w tej próbce to cholesterol całkowity (TC) (186,52 ± 38,86 mg/dl), cholesterol lipoproteinowy o wysokiej gęstości (HDL-c) (40,85 ± 10,30 mg/dl), cholesterol lipoproteinowy o niskiej gęstości (LDL-c) (119,42 ± 33,21 mg/dl), triglicerydy (130,75 ± 85,29 mg/dl) oraz stosunek TC/HDL (4,80 ± 1,41). Zastosowano modele regresji liniowej do oszacowania związku między spożyciem oleju kokosowego a każdym wynikiem lipidowym w osoczu po uwzględnieniu całkowitego spożycia energii, wieku, wskaźnika masy ciała (BMI), liczby ciąż, wykształcenia, stanu menopauzy, majątku gospodarstwa domowego i miejsca zamieszkania w mieście. Spożycie oleju kokosowego w diecie było pozytywnie powiązane z poziomem HDL-c.


title: Otwarte badanie pilotażowe oceniające skuteczność i bezpieczeństwo pierwotnego oleju kokosowego w zmniejszaniu otyłości trzewnej

text: Wstęp. Jest to otwarte badanie pilotażowe na czterech tygodniach oleju kokosowego z pierwszego tłoczenia (VCO) w celu zbadania jego skuteczności w redukcji masy ciała i bezpieczeństwa stosowania u 20 otyłych, ale zdrowych ochotników malajskich. Metodologia. Skuteczność oceniano poprzez pomiar masy ciała i powiązanych parametrów antropometrycznych oraz profilu lipidowego na tydzień przed i tydzień po przyjęciu VCO. Bezpieczeństwo oceniano porównując testy funkcji narządów na tydzień przed i tydzień po przyjęciu VCO. Do analizy różnic we wszystkich mierzalnych zmiennych zastosowano sparowany test t. Wyniki. Jedynie obwód talii (WC) uległ znacznemu zmniejszeniu ze średnią redukcją o 2,86 cm lub 0,97% od początkowego pomiaru (p = 0,02). Zmniejszenie WC zaobserwowano tylko u mężczyzn (P < 0,05). Nie było zmian w profilu lipidowym. Nastąpiło niewielkie zmniejszenie poziomów transferazy kreatyniny i alaniny. Wniosek. VCO jest skuteczny w redukcji WC, zwłaszcza u mężczyzn i jest bezpieczny do stosowania u ludzi.


title: Wpływ dietetycznego oleju kokosowego na profil biochemiczny i antropometryczny kobiet z otyłością brzuszną.

text: Zbadano wpływ suplementacji diety olejem kokosowym na profil biochemiczny i antropometryczny kobiet z obwodem talii (WC) >88 cm (otyłość brzuszna). W randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym wzięło udział 40 kobiet w wieku 20-40 lat. Grupy otrzymywały codzienne suplementy diety zawierające 30 ml oleju sojowego (grupa S; n = 20) lub oleju kokosowego (grupa C; n = 20) przez okres 12 tygodni, podczas którego wszyscy uczestnicy byli poinstruowani, aby przestrzegać zrównoważonej hipokaloryczności dieta i spacery przez 50 min dziennie. Dane zebrano 1 tydzień przed (T1) i 1 tydzień po (T2) interwencji dietetycznej. Spożycie energii i ilość spożytych węglowodanów przez obie grupy zmniejszyły się w trakcie badania, podczas gdy spożycie białka i błonnika wzrosło, a spożycie lipidów pozostało niezmienione. W T1 nie było różnic w cechach biochemicznych lub antropometrycznych między grupami, podczas gdy w T2 grupa C prezentowała wyższy poziom HDL (48,7 +/- 2,4 vs. 45,00 +/- 5,6; P = 0,01) i niższy poziom LDL:HDL (2,41 +/- 0,8 vs 3,1 +/- 0,8; P = 0,04). Zmniejszenie BMI zaobserwowano w obu grupach w T2 (p < 0,05), ale tylko grupa C wykazała zmniejszenie WC (p = 0,005). Grupa S wykazała wzrost (p < 0,05) całkowitego cholesterolu, LDL i LDL:HDL, podczas gdy HDL zmniejszył się (p = 0,03). Takich zmian nie zaobserwowano w grupie C. Wydaje się, że suplementacja diety olejem kokosowym nie powoduje dyslipidemii i wydaje się sprzyjać redukcji otyłości brzusznej.


title: Olej kokosowy zwiększa akumulację tkanki karotenoidowej pomidora w porównaniu z olejem z krokosza barwierskiego myszoskoczka mongolskiego (Meriones unguiculatus).

text: Dowody wskazują, że tłuszcze jednonienasycone i wielonienasycone ułatwiają lepsze wchłanianie karotenoidów niż tłuszcze nasycone. Jednak porównanie spożywania wielonienasyconego źródła tłuszczów ze źródłem tłuszczów nasyconych przy bioakumulacji karotenoidów pomidora nie zostało zbadane. Celem pracy było określenie wpływu oleju kokosowego i krokoszowego na akumulację tkanki karotenoidowej pomidora u myszoskoczków mongolskich (Meriones unguiculatus) karmionych dietą 20% tłuszczu. Karmienie olejem kokosowym zwiększało stężenie karotenoidów w wielu przedziałach, w tym w sumie karotenoidów w surowicy (p = 0,0003), fitoenu nadnerczowego (p = 0,04), fitofluenu wątrobowego (p = 0,0001), all-trans-likopenu z jąder (p = 0,01), i cis-likopen (p = 0,006) w kompleksie prostata-pęcherzyk nasienny w porównaniu z olejem szafranowym. Myszoskoczki karmione olejem szafranowym miały wyższe stężenie likopenu w śledzionie (p = 0,006) w porównaniu do myszoskoczków karmionych olejem kokosowym. Karmienie olejem kokosowym zwiększyło poziom cholesterolu w surowicy (p = 0,0001) i obniżyło poziom cholesterolu w wątrobie (p = 0,0003) w porównaniu z olejem szafranowym. Podsumowując, olej kokosowy zwiększa wchłanianie przez tkanki karotenoidów pomidora w większym stopniu niż olej szafranowy. Wyniki te mogły wynikać z dużego udziału średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych w oleju kokosowym, co mogło spowodować przesunięcie w przepływie cholesterolu, sprzyjające pozawątrobowemu odkładaniu się tkanki karotenoidowej.


title: Wpływ składu tłuszczowego pojedynczego posiłku wysokotłuszczowego na markery stanu zapalnego u zdrowych młodych kobiet.

text: Celem niniejszej pracy było zbadanie wpływu pojedynczego posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu o różnej jakości tłuszczu na krążące markery stanu zapalnego i ekspresję genów w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC) w celu wyjaśnienia roli jakości tłuszczu na stan zapalny poposiłkowy. Przeprowadzono badanie poposiłkowe z udziałem czternastu zdrowych kobiet spożywających trzy posiłki testowe o różnej jakości tłuszczu. Dni testowe dzieliły 2 tygodnie. Analizowano próbki krwi na czczo i po posiłku po 3 i 6 godzinach od spożycia. Posiłek testowy składał się z trzech ciastek wzbogaconych tłuszczem kokosowym (43% wartości energetycznej jako tłuszcz nasycony i 1% wartości energetycznej jako kwas α-linolenowy (ALA)), oleju lnianego (14% wartości energetycznej jako ALA i 30% wartości energetycznej jako tłuszcz nasycony) oraz dorsza olej z wątroby (5% energii jako EPA i DHA i 5% energii jako ALA oprócz 31% energii jako tłuszcze nasycone). Ponadto przeprowadzono eksperymenty ex vivo z PBMC u ośmiu zdrowych osobników, badając wpływ EPA i ALA na uwalnianie i ekspresję genów markerów zapalnych. Poziom mRNA IL-8 znacznie wzrósł po spożyciu makuchu tranowego z wątroby dorsza po 6 godzinach w porównaniu z poziomem na czczo, który znacznie różnił się od efektu obserwowanego po spożyciu makuchu lnianego. W przeciwieństwie do tego, nie zaobserwowano żadnego wpływu na poziom krążącej IL-8. Ponadto wykazano, że ALA i EPA wywołują różne efekty na poziomy uwalniania i ekspresji mRNA markerów stanu zapalnego w PBMC hodowanych ex vivo, przy czym EPA ma największy potencjał prozapalny.


title: Diety bogate w kwas palmitynowy (16:0), kwas laurynowy i mirystynowy (12:0 + 14:0) lub kwas oleinowy (18:1) nie zmieniają homoc...

text: TŁO: Wiadomo, że typ tłuszczu w diecie moduluje profil lipidowy w osoczu, ale jego wpływ na homocysteinę w osoczu i markery stanu zapalnego jest niejasny. CEL: Zbadaliśmy wpływ wysokobiałkowej diety malezyjskiej przygotowanej z oleiną palmową, olejem kokosowym (CO) lub oliwą z oliwek z pierwszego tłoczenia na homocysteinę w osoczu i wybrane markery stanu zapalnego i choroby sercowo-naczyniowej (CVD) u zdrowych osób dorosłych. PROJEKT: Randomizowana interwencja krzyżowa z 3 sekwencjami żywieniowymi po 5 tygodni każda została przeprowadzona u 45 zdrowych osób. Trzy badane tłuszcze, a mianowicie oleina palmowa (PO) bogata w kwas palmitynowy (16:0), kwas laurynowy i mirystynowy (12:0 + 14:0) bogata w CO2 i oliwa z pierwszego tłoczenia bogata w kwas oleinowy (18:1) olej (OO) zawierał dwie trzecie 30% kalorii tłuszczowych w wysokobiałkowej diecie Malezji. WYNIKI: Nie zaobserwowano istotnych różnic we wpływie 3 diet na całkowitą homocysteinę w osoczu (tHcy) i markery zapalne TNF-α, IL-1β, IL-6 i IL-8, białko C-reaktywne o wysokiej czułości, i interferon-γ. Diety przygotowane z PO i OO miały porównywalne efekty niehipercholesterolemiczne; całkowity cholesterol poposiłkowy dla obu diet i wszystkie wskaźniki lipidowe na czczo dla diety OO były znacznie niższe (P < 0,05) niż dla diety CO. W przeciwieństwie do diet PO i OO wykazano, że dieta CO zmniejsza poziom lipoproteiny (a) poposiłkowej. WNIOSEK: Diety bogate w nasycone kwasy tłuszczowe przygotowane z PO lub CO oraz dieta OO bogata w kwas oleinowy nie zmieniały poposiłkowych ani na czczo stężeń tHcy i wybranych markerów zapalnych w osoczu. To badanie zostało zarejestrowane na stronie clinicaltrials.gov pod numerem NCT00941837.


title: Badanie środka ketogenicznego AC-1202 w łagodnej do umiarkowanej chorobie Alzheimera: randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo, wieloośrodkowe badanie

text: Tło Choroba Alzheimera (AD) charakteryzuje się wczesnymi i specyficznymi dla regionu spadkami mózgowego metabolizmu glukozy. Ciała ketonowe są wytwarzane przez organizm podczas deprywacji glukozy i są metabolizowane przez mózg. Doustny związek ketogenny, AC-1202, został przetestowany na osobach z prawdopodobnym AD, aby sprawdzić, czy ketoza może poprawić sprawność poznawczą. Metody Codzienne podawanie AC-1202 oceniano u 152 pacjentów, u których zdiagnozowano łagodną lub umiarkowaną AD w 90-dniowym, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, prowadzonym w grupach równoległych w Stanach Zjednoczonych. Badani byli na normalnej diecie i kontynuowali przyjmowanie zatwierdzonych leków na AD. Pierwszorzędowymi poznawczymi punktami końcowymi były średnia zmiana w stosunku do wartości początkowej w podskali poznawczej w skali AD (ADAS-Cog) oraz wyniki globalne w badaniu kooperacyjnym AD – kliniczne globalne wrażenie zmiany (ADCS-CGIC). AC-1202 porównano z placebo w kilku grupach populacji, w tym: zgodnie z zaplanowanym leczeniem (ITT), zgodnie z protokołem i grupach zgodnych z dawkowaniem. Wyniki były również stratyfikowane według statusu nosicielstwa APOE4 (predefiniowana analiza oparta na wariancie epsilon 4 (E4) genu apolipoproteiny E). Badanie to zostało zarejestrowane w ClinicalTrials.gov, numer rejestru NCT00142805, informacje dostępne pod adresem http://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT00142805 Wyniki AC-1202 znacząco podwyższył poziom ciał ketonowych w surowicy (β-hydroksymaślan) 2 godziny po podaniu w porównaniu do placebo. W każdej z grup populacji stwierdzono istotną różnicę między AC-1202 a placebo w średniej zmianie od wartości początkowej w wyniku ADAS-Cog w dniu 45: różnica 1,9 punktu, p = 0,0235 w ITT; różnica 2,53 punktu, p = 0,0324 cala na protokół; Różnica 2,6 punktu, p = 0,0215 w dawkowaniu zgodnym. Wśród uczestników, którzy nie byli nosicielami allelu APOE4 (E4(-)), stwierdzono istotną różnicę między AC-1202 i placebo w średniej zmianie od wartości początkowej w wyniku ADAS-Cog w dniu 45. i dniu 90. W populacji ITT, E4 (-) uczestnicy (N = 55) otrzymujący AC-1202 mieli istotną różnicę 4,77 punktu w średniej zmianie od wartości początkowej w wynikach ADAS-Cog w dniu 45 (p = 0,0005) i różnicę 3,36 punktu w dniu 90 (p = 0,0148) w porównaniu do placebo. W populacji według protokołu, uczestnicy E4(-) otrzymujący AC-1202 (N = 37) różnili się od placebo o 5,73 punktu w dniu 45 (p = 0,0027) io 4,39 punktu w dniu 90 (p = 0,0143). W populacji zgodnej z dawkowaniem, uczestnicy E4(-) otrzymujący AC-1202 różnili się od placebo o 6,26 punktu w dniu 45 (p = 0,0011, N = 38) i 5,33 punktu w dniu 90 (p = 0,0063, N = 35). Ponadto zaobserwowano istotną odpowiedź farmakologiczną między poziomami β-hydroksymaślanu w surowicy a zmianą w wynikach ADAS-Cog u osobników E4(-) w dniu 90 (p = 0,008). Zdarzenia niepożądane występowały częściej u pacjentów z AC-1202, ograniczały się głównie do układu żołądkowo-jelitowego i miały głównie nasilenie łagodne do umiarkowanego i charakter przejściowy. Wniosek AC-1202 szybko podniósł poziom ciał ketonowych w surowicy u pacjentów z AD i spowodował znaczące różnice w wynikach ADAS-Cog w porównaniu z placebo. Efekty były najbardziej zauważalne u osobników z APOE4(-), którzy przestrzegali dawkowania.


title: Choroba przyzębia jest związana z dysfunkcją śródbłonka tętnicy ramiennej i zapaleniem ogólnoustrojowym.

text: CEL: Celem pracy było ustalenie, czy choroba przyzębia jest związana z dysfunkcją śródbłonka i zapaleniem ogólnoustrojowym. Badania epidemiologiczne sugerują, że ciężka choroba przyzębia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych, ale mechanizmy pozostają nieznane. METODY I WYNIKI: Oceniono przepływowe i nitroglicerynowe poszerzenie tętnicy ramiennej za pomocą ultrasonografii naczyniowej u 26 osób z zaawansowaną chorobą przyzębia i 29 osób z grupy kontrolnej. Grupy dobrano pod względem wieku i płci, a pacjenci z hipercholesterolemią, cukrzycą, nadciśnieniem i paleniem papierosów w wywiadzie zostali wykluczeni. Zbadaliśmy również poziomy białka C-reaktywnego w surowicy przy użyciu ustalonej metody o wysokiej czułości. Osoby z zaawansowaną chorobą przyzębia miały mniejsze rozszerzenie zależne od przepływu w porównaniu z pacjentami kontrolnymi (7,8 ± 4,6% w porównaniu z 11,7 ± 5,3%, p = 0,005). Rozszerzenie za pośrednictwem nitrogliceryny było równoważne w obu grupach. Osoby z zaawansowanym zapaleniem przyzębia wykazywały w surowicy wyższe poziomy białka C-reaktywnego o wysokiej wrażliwości w porównaniu ze zdrowymi pacjentami kontrolnymi (2,3 ± 2,3 w porównaniu z 1,0 ± 1,0 mg/l, p = 0,03). WNIOSKI: Osoby z zaawansowaną chorobą przyzębia wykazują dysfunkcję śródbłonka i oznaki ogólnoustrojowego zapalenia, co prawdopodobnie naraża ich na zwiększone ryzyko chorób sercowo-naczyniowych.


title: Indywidualne interwencje dietetyczne podejmowane w warunkach dentystycznych w celu zmiany zachowań żywieniowych.

text: WPROWADZENIE: Opieka stomatologiczna jest odpowiednim miejscem do przeprowadzania oceny i porad żywieniowych w ramach postępowania z pacjentem. Nie wiemy jednak, czy jest to skuteczne w zmianie zachowań żywieniowych. CELE: Ocena skuteczności indywidualnych interwencji dietetycznych dla wszystkich grup wiekowych przeprowadzanych w warunkach opieki dentystycznej w zakresie zmiany zachowań żywieniowych. Oceniana jest również skuteczność tych interwencji w późniejszej zmianie stanu zdrowia jamy ustnej i zdrowia ogólnego. METODY WYSZUKIWANIA: Przeszukano następujące elektroniczne bazy danych: Cochrane Oral Health Group Trials Register (do 24 stycznia 2012 r.), Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL) (The Cochrane Library 2012, Issue 1), MEDLINE via OVID (1950 do 24 stycznia 2012 r.), EMBASE przez OVID (1980–24 stycznia 2012 r.), CINAHL za pośrednictwem EBSCO (1982–24 stycznia 2012 r.), PsycINFO za pośrednictwem OVID (1967–24 stycznia 2012 r.) oraz Web of Science (1945–12 kwietnia 2011 r.). Podjęliśmy się również elektronicznego przeszukiwania kluczowych materiałów konferencyjnych (IADR i ORCA w okresie 2000-13 lipca 2011). Przeszukano listy referencyjne odpowiednich artykułów, publikacje tez (Disserations Online 1861 do 2011). Skontaktowano się z autorami kwalifikujących się badań w celu zidentyfikowania wszelkich nieopublikowanych prac. KRYTERIA WYBORU: Randomizowane, kontrolowane badania oceniające skuteczność indywidualnych interwencji dietetycznych wykonywanych w warunkach opieki stomatologicznej. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: badania przesiewowe, badania przesiewowe kwalifikowalności i decyzje dotyczące ekstrakcji danych zostały przeprowadzone niezależnie i w dwóch egzemplarzach przez dwóch autorów recenzji. Konsensus między obiema opiniami został osiągnięty poprzez dyskusję lub zaangażowanie trzeciego autora recenzji. GŁÓWNE WYNIKI: Pięć badań spełniło kryteria włączenia do przeglądu. Dwa z nich były badaniami wielointerwencyjnymi, w których interwencja dietetyczna była jednym z elementów szerszego programu profilaktyki, ale w których zgłoszono dane dotyczące zmiany zachowań żywieniowych. Jedno z pojedynczych badań interwencyjnych dotyczyło profilaktyki próchnicy zębów. Pozostałe dwa dotyczyły ogólnych wyników zdrowotnych. Nie przeprowadzono badań dotyczących zmiany diety mającej na celu zapobieganie erozji zębów. W czterech z pięciu włączonych badań stwierdzono istotną zmianę zachowań żywieniowych dla co najmniej jednej z głównych zmiennych wynikowych. WNIOSKI AUTORÓW: Istnieją dowody na to, że indywidualne interwencje dietetyczne w środowisku stomatologicznym mogą zmienić zachowanie, chociaż dowody są większe w przypadku interwencji mających na celu zmianę spożycia owoców/warzyw i alkoholu niż tych, których celem jest zmiana spożycia cukru. Istnieje potrzeba przeprowadzenia większej liczby badań, zwłaszcza w warunkach praktyki stomatologicznej, a także większego rygoru metodologicznego w projektowaniu, analizie statystycznej i raportowaniu takich badań.


title: Związek między przewlekłym zapaleniem przyzębia a naczyniopochodnymi zaburzeniami erekcji.

text: TŁO: Zaburzenia erekcji (ED) i przewlekłe zapalenie przyzębia (CP) mają wspólne czynniki ryzyka. Jest tylko jeden raport na temat związku między ED a CP. Dlatego celem tego badania jest znalezienie związku między naczyniopochodnym ED a CP. METODY: Do badania włączono 70 pacjentów (średni wiek 35,3 ± 3,64 lat) z klinicznie rozpoznanymi zaburzeniami erekcji. Otrzymali Kwestionariusz Zdrowia Seksualnego dla Mężczyzn i zostali poddani kolorowemu USG dopplerowskiemu prącia. Rejestrowano parametry przyzębia dotyczące głębokości sondowania i poziomu przyczepu przyzębia. Pięciu pacjentów z ED i CP zostało losowo wybranych do sercowego kolorowego Dopplera w celu oceny integralności. WYNIKI: Wśród wybranych pacjentów z zaburzeniami naczynioruchowymi z zaburzeniami erekcji, naczyniopochodne ED o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego wykazywało najwyższą częstość występowania, podczas gdy częstość występowania CP wśród wszystkich pacjentów z zaburzeniami naczyniotwórczymi była najwyższa wśród ciężkich ED (81,8%). Stwierdzono, że związek CP i naczyniopochodnego ED jest dodatnio skorelowany, ale nie wykazał istotności statystycznej. U dwóch z pięciu pacjentów stwierdzono niewydolność naczyń. WNIOSKI: Można postawić hipotezę, że istnieje związek między naczyniopochodnym ED i CP u młodych mężczyzn. Jednak uzasadnione jest przeprowadzenie badania na dużą skalę z analizą czynników zakłócających i obserwacją podłużną.


title: Ocena wpływu diety wegetariańskiej na występowanie ubytków erozyjnych i ściernych w twardych tkankach zębów.

text: WPROWADZENIE: Celem pracy było określenie potencjalnego związku diety wegetariańskiej z erozją i ścieraniem zębów. MATERIAŁ/METODY: W badaniu wzięło udział 46 wegetarian i tyle samo w grupie kontrolnej. Przeprowadzono badania kliniczne w celu wykrycia obecności zmian abrazyjnych i erozyjnych oraz poziomu higieny w jamie ustnej. Ankieta dotyczyła nawyków żywieniowych i higienicznych. Analizę statystyczną danych przeprowadzono testem Chi-kwadrat oraz testem U Manna-Whitneya. Związki pomiędzy przestrzeganiem diety wegetariańskiej a występowaniem ubytków bez próchnicy zbadano za pomocą modeli regresji logistycznej. WYNIKI: Nadżerki zębów występowały u 39,1% wegetarian i 23,9% w grupie kontrolnej, a abrazja odpowiednio u 26,1% i 10,9%, a różnice były nieistotne statystycznie. Rozkład zmian był podobny w obu grupach. Wśród wegetarian istotnie częściej spożywano produkty kwaśne (głównie surowe warzywa oraz owoce i pomidory). Poziom higieny jamy ustnej i nawyki higieniczne były podobne w obu grupach. Analiza regresji statystycznej nie wykazała związku pomiędzy stosowaniem diety wegetariańskiej a występowaniem erozji i abrazji zębów. DYSKUSJA: Wyniki nie wykazały bezpośredniego wpływu diety wegetariańskiej na występowanie zmian erozyjnych i ściernych. Natomiast w grupie wegetariańskiej zaobserwowano częstsze spożywanie niektórych produktów kwaśnych oraz częstsze stosowanie metody szczotkowania poziomego, przy nieco częstszym występowaniu ubytków bez próchnicy. Do uzyskania jednoznacznych wniosków potrzebne są dalsze badania.


title: Czynniki dietetyczne a ryzyko raka jamy ustnej i gardła.

text: Dokonaliśmy przeglądu danych z sześciu badań kohortowych i około 40 badań kliniczno-kontrolnych dotyczących związku między wybranymi aspektami diety a ryzykiem raka jamy ustnej i gardła. Owoce i warzywa były odwrotnie skorelowane z ryzykiem: połączone ryzyko względne (RR) dla wysokiego spożycia warzyw wyniosło 0,65 z trzech badań kohortowych dotyczących raka górnego odcinka przewodu pokarmowego i 0,52 z 18 badań kliniczno-kontrolnych raka jamy ustnej i gardła; odpowiednie RRs dla wysokiego spożycia owoców wyniosły 0,78 i 0,55. beta-karoten, witamina C i wybrane flawonoidy są odwrotnie skorelowane z ryzykiem, ale trudno oddzielić ich potencjalny wpływ od owoców i warzyw. Spożycie pełnego ziarna, ale nie zbóż rafinowanych, było również korzystnie powiązane z ryzykiem raka jamy ustnej. Wyniki nie były spójne w odniesieniu do innych pokarmów, napojów i składników odżywczych, ale obecnie można wykluczyć silny związek między tymi pokarmami a ryzykiem raka jamy ustnej i gardła. W krajach zachodnich wybrane aspekty diety mogą odpowiadać za 20-25% przypadków raka jamy ustnej i gardła, a ryzyko przypisywane populacji wzrasta do 85-95%, jeśli uwzględni się także spożycie tytoniu i alkoholu.


title: Analiza erozyjnego działania różnych substancji dietetycznych i leków.

text: Nadmierne spożywanie kwaśnych napojów i pokarmów przyczynia się do erozji zębów. Cele niniejszego badania in vitro były dwojakie: (1) ocena potencjału erozyjnego różnych substancji dietetycznych i leków; (2) określenie właściwości chemicznych mających wpływ na potencjał erozyjny. Wybraliśmy sześćdziesiąt środków: napoje bezalkoholowe, napój energetyczny, napoje dla sportowców, napoje alkoholowe, soki, owoce, wodę mineralną, jogurt, herbatę, kawę, sos sałatkowy oraz leki. Potencjał erozji testowanych środków określono ilościowo jako zmiany twardości powierzchni (ΔSH) próbek szkliwa w ciągu pierwszych 2 min (ΔSH2-0 = SH2 min - SH linia bazowa) i drugiej 2 minutowej ekspozycji (ΔSH4-2 = SH4 min - SH2 min). Aby scharakteryzować te środki, różne właściwości chemiczne, m.in. pH, stężenia Ca, Pi i F, kwasowość miareczkowa do pH 7,0 i zdolność buforowania przy pierwotnej wartości pH (β), a także stopień nasycenia (pK - pI) w odniesieniu do hydroksyapatytu (HAP) i fluoroapatytu ( FAP). Prowokacja erozyjne spowodowała statystycznie istotną redukcję SH dla wszystkich środków z wyjątkiem kawy, niektórych leków i napojów alkoholowych oraz niearomatyzowanych wód mineralnych, herbat i jogurtów (P < 0,01). W analizie wielokrotnej regresji liniowej 52% zmienności ΔSH po 2 min i 61% po 4 min zanurzenia zostało wyjaśnionych przez pH, β i stężenia F i Ca (P < 0,05). pH było zmienną o największym wpływie w analizach regresji wielorakiej i dwuwymiarowej korelacji. Ponadto uzyskano również wysoką dwuwymiarową korelację między (pK - pI)HAP, (pK - pI)FAP i ΔSH.


title: Czy spożywanie owoców próchnicotwórczych?

text: Cel: Celem pracy było zbadanie możliwych czynników ryzyka próchnicy zębów u dzieci w wieku szkolnym. METODY: Dzieci w wieku 10-12 lat (n = 257) mieszkające w Lithgow, niefluorowanej społeczności w Nowej Południowej Walii w Australii, zostały przebadane pod kątem występowania próchnicy w uzębieniu stałym. Informacje na temat praktyk dentystycznych, diety, ruchów mieszkaniowych i statusu społeczno-ekonomicznego uzyskano z samodzielnie wypełnionych kwestionariuszy. WYNIKI: Ryzyko próchnicy zębów stałych było związane z upośledzeniem społecznym i dietą. Wśród czynników dietetycznych częstość spożywania owoców wiązała się z wyższym prawdopodobieństwem wystąpienia próchnicy (iloraz szans: 1,52, 95% przedziały ufności: 1,05, 2,21). WNIOSKI: Narażenie na wysokie spożycie owoców sugerowało zwiększone ryzyko próchnicy. Niezbędne są badania podłużne, aby zbadać związek między spożyciem owoców a próchnicą zębów. © 2011 Blackwell Publishing Asia Pty Ltd.


title: Zachowania żywieniowe i wiedza na temat erozji zębów wśród dorosłych Chińczyków

text: Cele Badanie zachowań żywieniowych i wiedzy na temat erozji zębów i zgłaszanych przez siebie objawów, które mogą być związane z erozją zębów wśród dorosłych Chińczyków w Hongkongu. Metody Chińscy dorośli w wieku 25-45 lat zostali losowo wybrani z listy zarejestrowanych numerów telefonów wygenerowanej przez komputer. Przeprowadzono ankietę telefoniczną w celu uzyskania informacji na temat cech demograficznych, nawyków żywieniowych, wizyt u dentysty oraz wiedzy i obecności zgłaszanych przez siebie objawów, które mogą być związane z erozją zębów. Wyniki Przebadano łącznie 520 uczestników (odsetek odpowiedzi 75%; błąd próby ± 4,4%), a ich średni wiek wyniósł 37 lat. Większość respondentów (79%) miała kiedykolwiek próchnicę, a około dwie trzecie (64%) uczęszczało do stomatologii. wizyty kontrolne przynajmniej raz w roku. Respondenci otrzymywali średnio 5,4 posiłków dziennie, a 36% otrzymywało co najmniej 6 posiłków dziennie. Najczęściej spożywanymi kwaśnymi produktami spożywczymi i napojami były owoce (89%) i herbata cytrynowa/woda (41%). Zapytani, czy kiedykolwiek zauważyli zmiany w zębach, większość respondentów (92%) odpowiedziała, że doświadczyli zmiany, która może być związana z erozją. Jednak wielu (71%) nigdy nie słyszało o erozji zębów, a 53% myliło erozję z próchnicą. Wnioski Dorośli Chińczycy z Hongkongu często spożywają jedzenie, a wielu z nich doświadczyło objawów, które mogą być związane z erozją zębów. Ich poziom świadomości i wiedzy na temat erozji zębów jest ogólnie niski, mimo że większość z nich ma regularne przeglądy stomatologiczne. Edukacja w zakresie zdrowia zębów jest niezbędna, aby pomóc społeczeństwu zrozumieć erozję zębów i jej szkodliwe skutki.


title: Porady dietetyczne w gabinecie stomatologicznym.

text: Niniejszy artykuł ma na celu dostarczenie specjalistom zajmującym się zdrowiem zębów praktycznych porad, które można przekazać pacjentom na temat diety i zdrowia zębów. Cukry są najważniejszym czynnikiem w diecie przyczyniającym się do próchnicy zębów. Różne produkty spożywcze niosą ze sobą różne zagrożenia dla zdrowia zębów; te zawierające niemleczne, zewnętrzne cukry są potencjalnie najbardziej szkodliwe. W Wielkiej Brytanii słodzone napoje bezalkoholowe i wyroby cukiernicze stanowią około 50% całkowitego spożycia cukrów zewnętrznych niemlecznych. Należy zachęcać pacjentów do zmniejszania częstotliwości spożycia słodkich pokarmów. Spożywanie kwaśnych pokarmów i napojów przyczynia się do erozji zębów, a spożycie takich pokarmów również powinno być ograniczone. Porady dietetyczne dla pacjentów dentystycznych powinny być pozytywne i spersonalizowane, jeśli to możliwe, i mogą być zgodne z zaleceniami żywieniowymi dotyczącymi ogólnego stanu zdrowia. Mają one na celu zwiększenie spożycia podstawowych produktów skrobiowych (np. chleba, ziemniaków i niesłodzonych zbóż), warzyw i owoców oraz zmniejszenie spożycia słodkich i tłustych potraw.


title: Porównanie wpływu całych i sokowanych owoców i warzyw na demineralizację szkliwa in situ.

text: Porównaliśmy wpływ na demineralizację szkliwa in situ zarówno całych, jak i sokowanych owoców i warzyw. Ochotnicy nosili zdejmowane aparaty żuchwowe, na których znajdowały się wstępnie zdemineralizowane płytki z ludzkim szkliwem i spożywali jeden z testowanych pokarmów 7 razy dziennie przez 10 dni. Testowanymi pokarmami były jabłka, pomarańcze, winogrona, marchewki i pomidory, spożywane w całości (cukry znajdujące się wewnętrznie) lub jako sok (cukry zewnętrzne lub cukry wolne). Zbadano również rodzynki zawierające 64% cukrów, ale z definicji samoistne. Profil mineralny płytek emaliowanych został zbadany przed i po okresie testowym za pomocą mikroradiografii poprzecznej i wykazał dalszą demineralizację dla wszystkich testowanych pokarmów, niezależnie od formy spożycia. W przypadku rodzynek zaobserwowano również znaczną demineralizację. Nie stwierdzono istotnych różnic między pokarmami stałymi i sokowymi. Podsumowując, cukry obecne samoistnie podczas spożycia miały podobny potencjał demineralizacji jak cukry wolne i nie można ich uznać za mniej próchnicogenne. Copyright © 2011 S. Karger AG, Bazylea.


title: Dieta i profilaktyka raka jamy ustnej: strategie praktyki klinicznej.

text: Wstęp: Specjaliści zajmujący się zdrowiem jamy ustnej mogą odgrywać ważną rolę w zapobieganiu rakowi jamy ustnej, przeprowadzając badania błony śluzowej jamy ustnej w celu wykrycia zmian przedrakowych oraz edukując pacjentów na temat strategii zapobiegania rakowi jamy ustnej, w tym metod żywieniowych. WNIOSKI: Aktualne dowody wspierają dietę bogatą w owoce, warzywa i żywność pochodzenia roślinnego w profilaktyce raka jamy ustnej. Suplementy diety, w tym witaminy i minerały, nie okazały się skuteczne jako substytuty diety bogatej w owoce i warzywa. IMPLIKACJE KLINICZNE: Oprócz omawiania z pacjentami używania tytoniu i alkoholu (oraz, w stosownych przypadkach, spożywania orzechów betelu i gutka), a także ryzyka przenoszenia wirusa brodawczaka ludzkiego drogą płciową, klinicyści powinni udzielać porad dietetycznych w zakresie zapobiegania raka w ramach rutynowych praktyk edukacyjnych pacjentów.


title: Związek stężenia cholesterolu LDL w surowicy z zapaleniem przyzębia wśród pacjentów hospitalizowanych w szpitalu III stopnia.

text: WPROWADZENIE: Cholesterol o wysokiej gęstości lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) jest jednym z głównych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. W ostatnich latach pojawiły się dowody na to, że zapalenie przyzębia, infekcyjny stan zapalny przyzębia, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. Aby dokładniej wyjaśnić ten związek, zbadaliśmy poziom cholesterolu LDL, znanego markera ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w grupie pacjentów z chorobami przyzębia. METODY: Zmierzono poziomy cholesterolu LDL w surowicy u 47 pacjentów z łagodnym do ciężkiego (kliniczna utrata przyczepu równa lub większa niż 1 mm) przewlekłym uogólnionym (co najmniej 30% dotkniętych zębów) zapaleniem przyzębia w średnim wieku 42,21 ± 1,46 roku i porównano z wynikami uzyskanymi w wieku 42 lat (39,83 ± 0,94) i kontrolami dopasowanymi do płci. Obie grupy były wolne od chorób ogólnoustrojowych. Wyniki: Stwierdzono, że średni poziom cholesterolu LDL w surowicy pacjentów z zapaleniem przyzębia jest istotnie wyższy (P < 0,001) w porównaniu z grupą kontrolną. Średnia kliniczna utrata przyczepu była dodatnio skorelowana z poziomem cholesterolu LDL w surowicy (P < 0,01) i indeksem dziąseł (P < 0,05). Częstość występowania osób z patologicznymi wartościami cholesterolu LDL była istotnie wyższa u pacjentów z zapaleniem przyzębia w porównaniu z grupą kontrolną. WNIOSKI: Wyniki te wykazały, że wysoki poziom cholesterolu LDL w surowicy może być związany z zapaleniem przyzębia u zdrowych osób. Nie jest jednak jasne, czy zapalenie przyzębia powoduje wzrost poziomu LDL w surowicy, czy podwyższony poziom LDL jest czynnikiem ryzyka zarówno zapalenia przyzębia, jak i chorób układu krążenia.


title: Doustne implikacje diety wegańskiej: badanie obserwacyjne.

text: CEL: Celem tego badania było zbadanie zmian w jamie ustnej u osób, które od dłuższego czasu (co najmniej 18 miesięcy) stosują dietę wegańską, czyli dietę całkowicie pozbawioną mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego. METODY: Przeanalizowano próbę 15 osób, wszyscy z północnych Włoch i w wieku od 24 do 60 lat, składającą się z 11 mężczyzn i 4 kobiet, którzy stosowali dietę wegańską od minimum 18 miesięcy do maksymalnie 20 lat. Równolegle z próbą badaną wybrano grupę kontrolną (15 osób) spełniającą te same kryteria wieku, płci i miejsca pochodzenia, stosującą dietę wszystkożerną. Próbka odpowiedziała na kwestionariusz, w którym badano ich nawyki żywieniowe, częstotliwość spożywania posiłków, przyjmowane główne pokarmy, nawyki higieny jamy ustnej oraz wszelkie bolesne symptomatologię zębów lub bardziej ogólne problemy w jamie ustnej. Następnie próbkę poddano obiektywnemu badaniu, w którym mierzono pH śliny i zęby sprawdzano pod kątem demineralizacji szkliwa, białych plamek i próchnicy (przy użyciu KaVo DIAGNOdent) ze szczególnym uwzględnieniem lokalizacji tych zmian, a na koniec przeprowadzono sondowanie w celu wykrycia ewentualnych ubytków kostnych i kieszonek przyzębnych. Wyniki: Badanie wykazało większą częstość występowania demineralizacji i białych plam u osób wegańskich w porównaniu do wszystkożernych zlokalizowanych na szyjce zębów i na powierzchniach przedsionkowych elementów zębowych (z wyjątkiem dolnej grupy przedniej). pH śliny, bardziej kwaśne u wszystkożernych pacjentów, wahało się od czterech do sześciu. Zaobserwowano zmiany w stanie jamy ustnej w obu grupach badanych. WNIOSEK: Aby skutecznie zbadać związek przyczynowo-skutkowy diety wegańskiej na jamę ustną, próbkę należy badać przez dłuższy czas, a wyniki ponownie ocenić.


title: Związek między nasyconymi kwasami tłuszczowymi a chorobami przyzębia.

text: Nasycone kwasy tłuszczowe (SFA) wywołują reakcję zapalną. Hiperzapalenie jest obecnie uznawane za jeden z kluczowych czynników etiologicznych w chorobach przyzębia. Zbadano podłużny związek między dietetycznymi SFA a chorobami przyzębia u 264 Japończyków w wieku 75 lat, dla których dostępne były dane z lat 2003-2004. Spożycie SFA oceniano za pomocą krótkiego kwestionariusza historii diety, który został podany samodzielnie. Uczestnicy zostali sklasyfikowani według kwartylów spożycia SFA. Stan przyzębia w całej jamie ustnej, mierzony jako kliniczny poziom przyczepu (CAL), był rejestrowany w badaniach początkowych i kontrolnych. Liczbę zębów z utratą CAL ≥3 mm w dowolnym miejscu w ciągu roku obliczono jako „przypadki choroby przyzębia”. Przeprowadzono analizę regresji Poissona, w której głównymi czynnikami prognostycznymi zainteresowania były dietetyczne SFA, aby oszacować ich wpływ na zdarzenia chorobowe przyzębia. Wysokie spożycie SFA w diecie było istotnie związane z większą liczbą przypadków chorób przyzębia wśród osób niepalących. Wieloczynnikowe skorygowane ryzyko względne (95% przedziały ufności) w 1., 2., 3. i 4. kwartylu SFA w diecie wynosiło 1,00, 1,19 (0,72-1,97), 1,55 (0,95-2,52) i 1,92 (1,19-3,11). odpowiednio. Odkrycia te sugerują niezależny związek spożycia SFA w diecie z postępem choroby przyzębia u starszych osób niepalących w Japonii. SKRÓTY: nasycony kwas tłuszczowy (SFA); kliniczny poziom przywiązania (CAL); receptor Toll-podobny (TLR); lipopolisacharyd (LPS); zwięzły kwestionariusz dotyczący historii diety samodzielnie podawanych (BDHQ); zepsute, brakujące i wypełnione zęby (DMFT); kliniczny poziom przywiązania (CAL); wskaźnik masy ciała (BMI); ryzyko względne (RR); przedziały ufności (CI); czynnik jądrowy kappa B (NF-κB).


title: Pokarmy bogate w błonnik zmniejszają postęp choroby przyzębia u mężczyzn w wieku 65 lat i starszych: normatywne badanie starzenia się Veterans Affairs / St...

text: CELE: Ustalenie, czy pokarmy, które są dobrym lub doskonałym źródłem błonnika, zmniejszają postęp choroby przyzębia u mężczyzn. PROJEKT: Badanie prospektywne, obserwacyjne. OTOCZENIE: Greater Boston, Massachusetts, obszar metropolitalny. UCZESTNICY: Sześćset dwudziestu pięciu mężczyzn ze społeczności lokalnej biorących udział w Departamencie ds. Weteranów Stomatologicznych Studium Podłużnym. POMIARY: Badania stomatologiczne i fizykalne przeprowadzano co 3 do 5 lat. Dietę oceniano za pomocą kwestionariuszy częstotliwości jedzenia (FFQ). Średni czas obserwacji wynosił 15 lat (zakres: 2-24 lata). Progresję choroby przyzębia na każdym zębie zdefiniowano jako zanik kości wyrostka zębodołowego (ABL) o 40% lub więcej, głębokość kieszonek (PPD) 2 mm lub więcej lub utratę zęba. Dobre i doskonałe źródła błonnika dostarczają 2,5 g lub więcej błonnika na porcję. Wieloczynnikowa regresja proporcjonalnych hazardów szacowane współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) progresji choroby przyzębia i utraty zębów w odniesieniu do źródeł włókien, stratyfikowane według wieku poniżej 65 w porównaniu do 65 lat i starszych oraz kontrolowane pod kątem palenia, masy ciała wskaźnik, kamień nazębny, podstawowy poziom chorób przyzębia, próchnica, edukacja, ćwiczenia, spożycie karotenu, tiaminy i kofeiny oraz mycie zębów. WYNIKI: U mężczyzn w wieku 65 lat i starszych każda porcja dobrego lub doskonałego źródła błonnika całkowitego wiązała się z niższym ryzykiem progresji ABL (HR = 0,76, 95% CI = 0,60-0,95) i utratą zębów (HR = 0,72, 95% CI = 0,53-0,97). Spośród różnych grup żywności tylko owoce, które były dobrym lub doskonałym źródłem błonnika, wiązały się z niższym ryzykiem progresji ABL (HR = 0,86 na porcję, 95% CI = 0,78-0,95), PPD (HR = 0,95, 95% CI = 0,91-0,99) oraz utratę zębów (HR = 0,88, 95% CI = 0,78-0,99). Nie zaobserwowano znaczących powiązań u mężczyzn w wieku poniżej 65 lat. WNIOSEK: Korzyści wynikające z większego spożycia pokarmów bogatych w błonnik, zwłaszcza owoców, na spowolnienie progresji choroby przyzębia są najbardziej widoczne u mężczyzn w wieku 65 lat i starszych. © 2012, Prawa autorskie kompilacja czasopism autorów © 2012, Amerykańskie Towarzystwo Geriatryczne.


title: Abrazja szczotkowana zmiękczonej i zremineralizowanej zębiny: badanie in situ.

text: Celem niniejszego badania in situ była ocena wpływu różnych okresów remineralizacji wewnątrzustnej na podatność zmiękczonej zębiny na ścieranie zębów przez szczotkowanie. Grupy po 6 próbek ludzkiej zębiny (A-F) zostały zagłębione w policzkowych aspektach aparatów wewnątrzustnych, które były noszone przez 21 dni przez 11 ochotników. Próbki były demineralizowane dwa razy dziennie pozaustnie w kwaśnym napoju Sprite Light (pH 2,9) przez 90 sekund. Następnie próbki zębiny szczotkowano w różnym czasie. Próbkę A szczotkowano natychmiast po demineralizacji. Próbki B-E były szczotkowane po różnych okresach użytkowania aparatów wewnątrzustnych w jamie ustnej: B przez 10 min, C przez 20 min, D przez 30 min i E przez 60 min. Próbki F nie szczotkowano (kontrola). Po 21 dniach zużycie zębiny mierzono profilometrem. Zarejestrowano następujące wartości (średnie +/- odchylenie standardowe) (mikrom): A, 23,6 +/- 16,7; B, 37,9 +/- 29,7; C, 31,8 +/- 26,5; D, 18,5 +/- 10,5; E, 15,3 +/- 11,6; F, 12,6 +/- 6,7. Stwierdzono statystycznie istotnie zwiększoną utratę zębiny w grupach A, B i C w porównaniu z grupą kontrolną (test U: p < 0,05). Jednak po okresach wewnątrzustnych 30 i 60 min zużycie nie było znacząco wyższe niż w przypadku kontroli nie szczotkowanych. Wnioskuje się, że w celu ochrony powierzchni zębiny po ataku erozji powinno upłynąć co najmniej 30 minut przed szczotkowaniem zębów. Prawa autorskie 2004 S. Karger AG, Bazylea


title: Dieta, żywienie i profilaktyka chorób zębów.

text: Zdrowie jamy ustnej jest związane z dietą na wiele sposobów, na przykład wpływ żywienia na rozwój twarzoczaszki, raka jamy ustnej i choroby zakaźne jamy ustnej. Choroby zębów mają duży wpływ na samoocenę i jakość życia, a ich leczenie jest drogie. Celem niniejszej pracy jest przegląd dowodów na związek pomiędzy odżywianiem, dietą i chorobami zębów oraz przedstawienie zaleceń dietetycznych w zakresie ich profilaktyki. Odżywianie wpływa na zęby w okresie rozwoju, a niedożywienie może zaostrzać choroby zakaźne przyzębia i jamy ustnej. Jednak najbardziej znaczący wpływ odżywiania na zęby to miejscowe działanie diety w jamie ustnej na rozwój próchnicy i erozję szkliwa. Erozja zębów nasila się i jest związana z kwasami dietetycznymi, których głównym źródłem są napoje bezalkoholowe. Pomimo poprawy tendencji w poziomach próchnicy w krajach rozwiniętych, próchnica pozostaje powszechna i wzrasta w niektórych krajach rozwijających się przechodzących transformację żywieniową. Istnieją przekonujące dowody, łącznie z badań interwencyjnych na ludziach, badań epidemiologicznych, badań na zwierzętach i badań eksperymentalnych, na związek między ilością i częstotliwością spożycia wolnych cukrów a próchnicą zębów. Chociaż inne fermentujące węglowodany mogą nie być całkowicie niewinne, badania epidemiologiczne pokazują, że spożywanie podstawowych produktów skrobiowych i świeżych owoców wiąże się z niskim poziomem próchnicy zębów. Fluor zmniejsza ryzyko próchnicy, ale nie eliminuje próchnicy, a wiele krajów nie ma odpowiedniej ekspozycji na fluor. Ważne jest, aby kraje o niskim spożyciu cukrów wolnych nie zwiększały spożycia, ponieważ dostępne dowody wskazują, że gdy spożycie cukrów wolnych wynosi <15-20 kg/rok (ok. 6-10% spożycia energii), próchnica zębów jest niska. W przypadku krajów o wysokim poziomie spożycia zaleca się, aby krajowe organy ds. zdrowia i decydenci sformułowali specyficzne dla kraju i społeczności cele dotyczące zmniejszenia ilości cukrów wolnych, dążąc do osiągnięcia zalecanego maksimum nie więcej niż 10% spożycia energii. Ponadto częstotliwość spożywania żywności zawierającej wolne cukry należy ograniczyć do maksymalnie 4 razy dziennie. Obowiązkiem władz krajowych jest zapewnienie realizacji wykonalnych programów fluorkowych w ich kraju.


title: Potencjał rakotwórczy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych dla sąsiadów z tylnymi drzwiami restauracji z emisją z gotowania.

text: W niniejszym badaniu zmierzono 21 kongenerów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) w kominie wydechowym 3 rodzajów restauracji: 9 chińskich, 7 zachodnich i 4 grillowych (BBQ). Całkowite stężenie WWA w restauracjach BBQ (58,81 ± 23,89 μg m(-3)) było znacznie wyższe niż w restauracjach chińskich (20,99 ± 13,67 μg m(-3)) i zachodnich (21,47 ± 11,44 μg m(-3)) . Całkowite stężenia ekwiwalentu mocy benzo[a]pirenu (B[a]P(eq)) były jednak najwyższe w chińskich restauracjach (1,82 ± 2,24 μg m(-3)), a następnie w restauracjach zachodnich (0,86 ± 1,43 μg m( -3), p<0,01) oraz restauracje typu BBQ (0,59 ± 0,55 μg m(-3), p<0,01). Następnie opracowaliśmy probabilistyczny model ryzyka w celu oceny narastającego ryzyka zachorowania na raka w ciągu życia (ILCR) u osób narażonych na rakotwórcze PAH. Ponieważ układ wydechowy bezpośrednio wpływał na sąsiadów tych restauracji z tylnymi drzwiami, obawialiśmy się rzeczywistego narażenia grup znajdujących się w pobliżu wylotów komina tych restauracji. ILCR dla całkowitego narażenia sąsiadów (wdychanie + kontakt ze skórą + połykanie) wynosiły odpowiednio 2,6-31,3, 1,5-14,8 i 1,3-12,2 × 10(-6) w restauracjach chińskich, zachodnich i grillowych. Sugerujemy, aby maksymalny akceptowalny czas ekspozycji na obszar wylotu komina w restauracjach chińskich, zachodnich i grillowych wynosił odpowiednio 5-19, 17-42 i 18-56 godz. mniej niż 10(-6). Crown Copyright © 2011. Wydane przez Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: WPŁYW GRILLOWANEGO MIĘSA KONSUMPOWANEGO W CIĄŻY NA WYNIKI URODZENIA, Z UWZGLĘDNIENIEM OSOBISTEJ PRENATALNEJ NARAŻENIA NA WĘGLOWODORY AROMATYCZNE W POWIETRZU. BADANIE KOHORTOWE URODZENIA W POLSCE

text: Wcześniej pisaliśmy o związku między prenatalną ekspozycją na PAH przenoszone drogą powietrzną a niższą masą urodzeniową, długością urodzeniową i obwodem głowy. Głównym celem niniejszej analizy była ocena możliwego wpływu jednoczesnej ekspozycji na mięso grillowane zawierające WWA spożywane w czasie ciąży na wyniki porodowe. Kohorta urodzeniowa składała się z 432 ciężarnych kobiet, które urodziły w terminie (>36 tygodnia ciąży). Do badania włączono wyłącznie niepalące kobiety z ciążą pojedynczą w wieku 18-35 lat, wolne od chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca i nadciśnienie. Szczegółowe informacje na temat diety w okresie ciąży zebrano na podstawie wywiadów, a pomiar narażenia na WWA unoszące się w powietrzu przeprowadzono poprzez osobisty monitoring powietrza w drugim trymestrze ciąży. Wpływ spożycia grillowanego mięsa na wyniki porodu (masa urodzeniowa, długość i obwód głowy przy urodzeniu) został skorygowany w wielu modelach regresji liniowej pod kątem potencjalnych czynników zakłócających, takich jak prenatalna ekspozycja na WWA w powietrzu, płeć dziecka, wiek ciążowy, liczba porodów, wielkość matki ( masa ciała matki przed ciążą, przyrost masy ciała w czasie ciąży) oraz prenatalny środowiskowy dym tytoniowy (ETS). Wielowymiarowy model regresji wykazał znaczny deficyt masy urodzeniowej związany ze spożyciem grillowanego mięsa w ciąży (współczynnik = -106,0 g; 95% CI: -293,3, -35,8); Efekt ekspozycji na WWA zawieszone w powietrzu był mniej więcej tego samego rzędu wielkości (współczynnik = -164,6 g; 95% CI: -172,3, - 34,7). Łączny efekt obu źródeł ekspozycji wyniósł 214,3 g urodzeniowego niedoboru masy (95% CI: -419,0, -9,6). Modele regresji wykonane dla długości urodzeniowej i obwodu głowy wykazały podobne trendy, ale oszacowane efekty miały graniczny poziom istotności. Ponieważ spożycie grillowanego mięsa nie miało wpływu na czas trwania ciąży, zmniejszenie masy urodzeniowej nie mogło być spowodowane skróceniem okresu ciąży. Podsumowując, wyniki badania dostarczyły dowodów epidemiologicznych na to, że prenatalna ekspozycja na PAH z dietą zawierającą mięso z grilla może być niebezpieczna dla rozwoju płodu.


title: Wpływ spożycia warzyw krzyżowych na metabolizm heterocyklicznych amin aromatycznych u człowieka.

text: Spożywanie gotowanego mięsa wydaje się predysponować osoby do raka okrężnicy, a jako czynniki etiologiczne sugerowano, że heterocykliczne aminy aromatyczne (HA), powstające podczas gotowania mięsa. Uważa się, że spożywanie warzyw kapustnych chroni przed rakiem. Aby zbadać wpływ warzyw krzyżowych na metabolizm heterocyklicznych amin aromatycznych u człowieka, przeprowadzono trzyokresowe, dietetyczne badanie interwencyjne z udziałem 20 niepalących mężczyzn rasy kaukaskiej, spożywających gotowane posiłki mięsne zawierające znane ilości tych czynników rakotwórczych. W okresie 2 utrzymywano dietę bogatą w warzywa kapustne (250 g brukselki i brokułów dziennie), ale warzywa te wykluczono z okresów 1 i 3. Na koniec każdego okresu badani spożywali gotowany posiłek mięsny i wydalali z moczem zmierzono HA 2-amino-3,8-dimetyloimidazo(4,5-f)chinoksalinę (MeIQx) i 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo(4,5-b)pirydynę (PhIP). Po 12-dniowym okresie spożywania warzyw krzyżowych (okres 2), indukcja aktywności wątrobowego CYP1A2 była widoczna na podstawie zmian w kinetyce metabolizmu kofeiny. Wydalanie MeIQx i PhIP z moczem pod koniec tego okresu badania zmniejszyło się odpowiednio o 23 i 21% w porównaniu z okresem 1. To zmniejszenie wydalania jest prawdopodobnie spowodowane zwiększeniem metabolizmu amin, którego można się spodziewać biorąc pod uwagę zaobserwowano wzrost aktywności CYP1A2, ponieważ wykazano, że ten enzym jest przede wszystkim odpowiedzialny za aktywację oksydacyjną MeIQx i PhIP u człowieka. W okresie 2 mutagenność układu moczowego wzrosła w stosunku do okresu 1 o 52 i 64% odpowiednio przy braku i obecności mikrosomalnego systemu aktywacji ludzkiej wątroby, jednak nie znaleziono dowodów na przywodzenie PhIP do DNA limfocytów, potencjalnego biomarkera proces aktywacji. Po kolejnych 12 dniach bez warzyw kapustnych (III okres badania) kinetyka metabolizmu kofeiny wróciła do pierwotnych wartości, ale wydalanie MeIQx i PhIP było nadal zmniejszone odpowiednio o 17 i 30%, a mutagenność układu moczowego (z aktywacją metaboliczną) był nadal podwyższony w porównaniu z okresem 1. Ta przedłużona odpowiedź metabolizmu amin na dietę roślinną z roślin krzyżowych, wykazana zwłaszcza w przypadku PhIP, sugeruje, że układy enzymatyczne inne niż CYP1A2 są zaangażowane i podlegają wpływowi diety roślinnej.


title: Oznaczanie całkowitej zawartości fenoli i aktywności przeciwutleniającej czosnku (Allium sativum) i czosnku słoniowego (Allium ampeloprasum) metodą atenuowanego...

text: Całkowitą zawartość fenoli i aktywność przeciwutleniającą czosnków z Kalifornii, Oregonu, Waszyngtonu i Nowego Jorku oznaczono metodą spektroskopii w podczerwieni z transformacją Fouriera (FT-IR) (400-4000 cm(-1)). Całkowitą zawartość fenoli oznaczono ilościowo [test Folin-Ciocalteu (FC)] i trzy testy aktywności przeciwutleniającej, test 2,2-difenylo-pikrylohydrazylu (DPPH), test równoważnej zdolności antyoksydacyjnej Trolox (TEAC) oraz moc antyoksydacyjną redukującą żelazo (FRAP) , zostały wykorzystane do pomiarów referencyjnych. Zbudowano cztery niezależne modele częściowej regresji najmniejszych kwadratów (PLSR) z widmami z 25 ekstraktów i odpowiadającymi im FC, DPPH, TEAC i FRAP z przewidywanymi wartościami 20 dodatkowych ekstraktów (R > 0,95). Błędy standardowe kalibracji i błąd standardowy walidacji krzyżowej wynosiły <1,45 (TEAC), 0,36 (FRAP), 0,33 μmol Trolox/g FW (DPPH) oraz 0,55 mg kwasu galusowego/g FW (FC). Analizy skupień i dendrogramów mogą oddzielić czosnek uprawiany w różnych lokalizacjach. Grupy funkcyjne hydroksylowe i fenolowe najściślej korelowały z aktywnością przeciwutleniającą czosnku.


title: Interwencja w karcynogenezie ludzkich komórek piersi przewlekle indukowana przez 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydynę

text: Ponad 85% raków piersi jest sporadycznych i można je przypisać długotrwałej ekspozycji na czynniki rakotwórcze występujące w środowisku, takie jak te obecne w diecie, poprzez wieloetapowy proces chorobowy przechodzący od stadium nienowotworowego do przednowotworowego i złośliwego. Substancja rakotwórcza chemiczna 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna (PhIP) jest jedną z najliczniej występujących amin heterocyklicznych występujących w gotowanym mięsie w wysokiej temperaturze i jest uznawana za czynnik rakotwórczy sutka. Jednak mechanizm działania PhIP w karcynogenezie komórek piersi nie jest jasny. Tutaj wykazaliśmy po raz pierwszy, że skumulowane ekspozycje na PhIP w fizjologicznie osiągalnych stężeniach od piko do nanomolowych skutecznie indukowały postępującą karcynogenezę ludzkich komórek nabłonka piersi MCF10A od stadium nienowotworowego do stadium przednowotworowego i złośliwego w dawce i ekspozycji zależny sposób. Postępującą karcynogenezę mierzono na podstawie coraz bardziej nabytych związanych z rakiem właściwości zmniejszonej zależności od czynników wzrostu, wzrostu niezależnego od zakotwiczenia, zaburzeń konformacji zrazików, proliferacji, migracji, inwazji, rakotwórczości z przerzutami i zwiększonej populacji komórek macierzystych. Tym zmianom biologicznym towarzyszyły zmiany biochemiczne i molekularne, w tym zwiększona ekspresja genów H-Ras, aktywacja szlaku kinazy regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK), ekspresja Nox-1, wzrost reaktywnych form tlenu (ROS), wzrost HIF-1α, Sp1, czynnik martwicy nowotworu-α, metaloproteinaza macierzy (MMP)-2, MMP-9, aktywność dehydrogenazy aldehydowej i obniżona E-kadheryna. Szlak Ras-ERK-Nox-ROS odgrywał ważną rolę nie tylko w inicjacji, ale także w utrzymaniu karcynogenezy komórkowej indukowanej przez PhIP. Wykorzystując biologiczne, biochemiczne i molekularne zmiany jako docelowe punkty końcowe, stwierdziliśmy, że składniki katechiny zielonej herbaty, 3-galusan epikatechiny i 3-galusan epigallokatechiny, w dawkach niecytotoksycznych, były zdolne do hamowania karcynogenezy komórkowej i rakotwórczości indukowanej PhIP.


title: Spożywanie zielonej herbaty a ryzyko lub nawrót raka piersi: metaanaliza.

text: Zielona herbata jest powszechnie spożywanym napojem w Azji i w badaniach laboratoryjnych sugerowano, że ma właściwości przeciwzapalne i potencjalnie przeciwrakotwórcze. Staraliśmy się zbadać związek między spożywaniem zielonej herbaty a ryzykiem zachorowalności lub nawrotu raka piersi, wykorzystując wszystkie dostępne do tej pory dowody epidemiologiczne. Przeprowadziliśmy systematyczne przeszukanie pięciu baz danych i wykonaliśmy metaanalizę badań dotyczących ryzyka i nawrotów raka piersi opublikowanych w latach 1998-2009, obejmujących 5617 przypadków raka piersi. Podsumowanie ryzyka względnego (RR) obliczono przy użyciu modelu efektów stałych i przeprowadzono testy heterogeniczności w połączonych badaniach. Zidentyfikowaliśmy dwa badania dotyczące nawrotu raka piersi i siedem badań dotyczących zachorowalności na raka piersi. Zwiększone spożycie zielonej herbaty (więcej niż trzy filiżanki dziennie) było odwrotnie związane z nawrotem raka piersi (łączone RR = 0,73, 95% CI: 0,56-0,96). Analiza badań kliniczno-kontrolnych dotyczących zachorowalności na raka piersi sugerowała odwrotny związek z łącznym RR wynoszącym 0,81 (95% CI: 0,75; 0,88), podczas gdy nie znaleziono związku między badaniami kohortowymi dotyczącymi zachorowalności na raka piersi. Połączenie wszystkich badań dotyczących zachorowalności na raka piersi spowodowało znaczną niejednorodność. Dostępne dowody epidemiologiczne potwierdzają hipotezę, że zwiększone spożycie zielonej herbaty może być odwrotnie proporcjonalne do ryzyka nawrotu raka piersi. Związek między spożyciem zielonej herbaty a zachorowalnością na raka piersi pozostaje niejasny w oparciu o obecne dowody.


title: Ochronny wpływ flawonoidów na uszkodzenia DNA wywołane mutagenem pokarmowym w limfocytach krwi obwodowej pacjentów z rakiem okrężnicy.

text: Mutageny spożywcze IQ (2-amino-3-metyloimidazo[4,5-f]chinolina) i PhIP (2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna) to aminy heterocykliczne (HCA) , powstające podczas podgrzewania żywności białkowej. Badanie to bada potencjał ochronny flawonoidów kwercetyny (Q) i rutyny (R) przeciwko stresowi oksydacyjnemu indukowanemu in vitro przez IQ i PhIP w limfocytach od zdrowych osób i nieleczonych, nowo zdiagnozowanych pacjentów z rakiem okrężnicy przy użyciu testu Comet. W obecności do 500 μM Q i R uszkodzenia DNA wynikające z wysokiej dawki PhIP (75 μM) lub IQ (150 μM) uległy znacznej redukcji (P<0,001) do poziomów porównywalnych z sześciokrotnie niższym IQ lub 7,5-krotnie niższym PhIP dawki. Limfocyty od pacjentów z rakiem okrężnicy miały większe początkowe uszkodzenie DNA niż te od osób zdrowych (P<0,01) i ten wyższy poziom uszkodzenia obserwowano również podczas leczenia in vitro. Z wyjątkiem grupy wiekowej >50 lat i płci męskiej, czynniki zakłócające, takie jak palenie, picie i/lub nawyki żywieniowe, nie okazały się istotne. Podsumowując, flawonoidy zmniejszały stres oksydacyjny powodowany przez mutageny pokarmowe in vitro w limfocytach zdrowych osób i pacjentów z rakiem okrężnicy. Zatem suplementacja diety bogatymi we flawonoidy warzywami i owocami może okazać się bardzo skuteczna w ochronie przed stresem oksydacyjnym. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Występowanie amin heterocyklicznych w gotowanych produktach mięsnych.

text: Aminy heterocykliczne (HCA), silne mutageny i czynnik ryzyka raka u ludzi, są produkowane w mięsie gotowanym w wysokiej temperaturze. Celem pracy było określenie zawartości HCA w gotowanych produktach mięsnych (wołowina, kurczak, wieprzowina, ryby) przygotowanych różnymi metodami gotowania (smażenie na patelni, opiekanie w piekarniku, pieczenie w piekarniku w temperaturze 170–230°C), które są preferowane przez Amerykańscy konsumenci mięsa. Głównymi HCA w tych próbkach były PhIP (2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo [4,5-b]pirydyna) (1,49-10,89 ng/g), MeIQx (2-amino-3,8-dimetyloimidazo [ 4,5-f]chinoksalina) (nie wykryto-4,0 ng/g) i DiMeIQx (2-amino-3,4,8-trimetylo-imidazo[4,5-f]chinoksalina) (nie wykryto-3,57 ng/ g). Rodzaj i zawartość HCA w próbkach gotowanego mięsa w dużym stopniu zależały od warunków gotowania. Całkowita zawartość HCA w dobrze wysmażonym mięsie była 3,5 razy wyższa niż w mięsie średnio wysmażonym. Smażona wieprzowina (13,91 ng/g) miała wyższy poziom całkowitego HCA niż smażona wołowina (8,92 ng/g) i smażony kurczak (7,00 ng/g). Wśród próbek boczek smażony zawierał największą całkowitą zawartość HCA (17,59 ng/g). Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Siarczek diallilu hamuje indukowane PhIP pęknięcia nici DNA w normalnych ludzkich komórkach nabłonkowych sutka.

text: Aminy heterocykliczne (HCA) powstają podczas gotowania w wysokich temperaturach produktów mięsnych, takich jak wołowina, kurczak, wieprzowina i ryby. Najczęściej występującym HCA w diecie człowieka jest 2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo[4,5-b]pirydyna (PhIP). PhIP powoduje raka sutka u samic szczurów i myszy i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka okrężnicy, piersi i prostaty u ludzi. PhIP jest metabolizowany przez cytochrom P-450 wytwarzający N-OH-PhIP. N-OH-PhIP może być estryfikowany przez enzymy fazy II tworzące jon arylonitreniowy, który wiąże się z adduktami DNA. Ponadto, N-OH-PhIP może być redukowany przez reduktazę cytochromu b5 wytwarzającą aniony ponadtlenkowe i rodniki hydroksylowe powodujące pęknięcia nici DNA. Wykazano, że siarczek diallilu (DAS) zapobiega nowotworom w kilku modelach zwierzęcych, prawdopodobnie poprzez modulację metaboliczną. Stawiamy hipotezę, że PhIP wytwarza reaktywne formy tlenu powodujące pęknięcia nici DNA i że DAS będzie hamować powstawanie pęknięć nici DNA indukowanych przez PhIP. Aby przetestować tę hipotezę, leczyliśmy normalne komórki nabłonka sutka (MCF-10A) PhIP, DAS i kombinacją PhIP i DAS. Wykrywanie nadtlenków lipidów zastosowano jako substytut ROS. Nadtlenki lipidów wykrywano stosując zestaw PeroxiDetect (Sigma). PhIP zwiększył produkcję nadtlenków lipidów, a DAS zmniejszył peroksydację indukowaną PhIP o 47%. Aby określić, czy PhIP powoduje pęknięcia nici DNA w komórkach MCF-10A, komórki traktowano przez 3, 6, 9 i 24 godziny PhIP (100 mikroM), DAS (100 mikroM) i kombinacją PhIP (100 mikroM) i DAS (100 mikroM). Pęknięcia nici DNA oceniano za pomocą testu Comet. PhIP powodował pęknięcia nici DNA w sposób zależny od dawki i czasu. Wykazaliśmy, że DAS hamuje indukowane PhIP pęknięcia nici DNA poprzez hamowanie wytwarzania reaktywnych form tlenu. Dlatego proponujemy, że DAS może zapobiegać rakowi piersi wywołanemu przez PhIP.