title: Skuteczność i tolerancja standaryzowanego ekstraktu z Hibiscus sabdariffa u pacjentów z nadciśnieniem łagodnym do umiarkowanego: kontrolowany i ...

text: W celu porównania skuteczności przeciwnadciśnieniowej i tolerancji standaryzowanego ekstraktu z Hibiscus sabdariffa z kaptoprilem przeprowadzono kontrolowane i randomizowane badanie kliniczne. Do badania włączono pacjentów w wieku od 30 do 80 lat z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym i bez leczenia hipotensyjnego przez co najmniej 1 miesiąc wcześniej. Procedura eksperymentalna polegała na podawaniu wlewu przygotowanego z 10 g suchego kielicha z H. sabdariffa w wodzie 0,51 (zawartość antocyjanów 9,6 mg) codziennie przed śniadaniem lub 25 mg kaptoprylu dwa razy dziennie przez 4 tygodnie. Zmiennymi wyniku były tolerancja, skuteczność terapeutyczna (redukcja rozkurczowa > lub = 10 mm Hg) oraz, w grupie eksperymentalnej, modyfikacja elektrolitów w moczu. Włączono 90 osób, 15 wycofało się z badania z powodów pozamedycznych; w analizie uwzględniono zatem odpowiednio 39 i 36 pacjentów z grupy eksperymentalnej i kontrolnej. Wyniki wykazały, że H. sabdariffa był w stanie obniżyć skurczowe ciśnienie krwi (BP) z 139,05 do 123,73 mm Hg (ANOVA p < 0,03) oraz rozkurczowe BP z 90,81 do 79,52 mm Hg (ANOVA p < 0,06). Pod koniec badania nie było istotnych różnic pomiędzy BP wykrytym w obu grupach leczenia (ANOVA p > 0,25). Wskaźniki skuteczności terapeutycznej wynosiły 0,7895 i 0,8438 odpowiednio dla H. sabdariffa i kaptoprilu (chi2, p > 0,560), podczas gdy tolerancja wynosiła 100% dla obu terapii. Podczas eksperymentalnego leczenia zaobserwowano efekt natriuretyczny. Uzyskane dane potwierdzają, że ekstrakt z H. sabdariffa, standaryzowany na 9,6 mg antocyjanów ogółem i kaptopril 50 mg/dobę, nie wykazywał istotnych różnic w zakresie działania hipotensyjnego, skuteczności hipotensyjnej i tolerancji.


title: Wpływ kompleksowej modyfikacji stylu życia na kontrolę ciśnienia krwi: główne wyniki badania klinicznego PREMIER.

text: KONTEKST: Utrata masy ciała, redukcja sodu, zwiększona aktywność fizyczna i ograniczone spożycie alkoholu to ustalone zalecenia obniżające ciśnienie krwi (BP). Dieta Podejścia do Stopu Nadciśnienia (DASH) również obniża BP. Do tej pory żadne badanie nie oceniało skutków jednoczesnego wdrażania tych zaleceń dotyczących stylu życia. CEL: Określenie wpływu 2 wieloskładnikowych interwencji behawioralnych na ciśnienie krwi. PROJEKT, WARUNKI I UCZESTNICY: Randomizowane badanie z włączeniem do 4 ośrodków klinicznych (styczeń 2000-czerwiec 2001) wśród 810 dorosłych (średni wiek [SD] 50 [8,9] lat; 62% kobiet; 34% Afroamerykanie) z powyżej- optymalne ciśnienie tętnicze, w tym nadciśnienie I stopnia (skurczowe 120-159 mm Hg i rozkurczowe 80-95 mm Hg) i którzy nie przyjmowali leków hipotensyjnych. INTERWENCJA: Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do jednej z 3 grup interwencyjnych: (1) „ustalona”, interwencja behawioralna, która realizowała ustalone zalecenia (n = 268); (2) „ustalona plus DASH”, która również wprowadziła dietę DASH (n = 269); oraz (3) grupa porównawcza „tylko doradztwo” (n = 273). GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE: Pomiar ciśnienia krwi i stan nadciśnienia po 6 miesiącach. WYNIKI: Obie interwencje behawioralne znacznie zmniejszyły wagę, poprawiły sprawność i obniżyły spożycie sodu. Ustanowiona interwencja plus DASH zwiększyła również spożycie owoców, warzyw i nabiału. We wszystkich grupach widoczne były gradienty BP i stanu nadciśnienia. Po odjęciu samej zmiany porady średnia redukcja netto skurczowego BP wyniosła 3,7 mm Hg (P<0,001) w ustalonej grupie i 4,3 mm Hg (P<0,001) w ustalonej grupie plus DASH; różnica skurczowego BP między ustalonymi i ustalonymi grupami plus DASH wynosiła 0,6 mm Hg (p = 0,43). W porównaniu z wyjściową częstością występowania nadciśnienia wynoszącą 38%, częstość występowania po 6 miesiącach wyniosła 26% w grupie „tylko doradzanie”, 17% w grupie ustalonej (p = 0,01 w porównaniu z grupą „tylko doradzanie”) i 12% w grupie ustalonej plus. Grupa DASH (P<0,001 w porównaniu z grupą wyłącznie doradczą; P=0,12 w porównaniu z grupą ustaloną). Częstość występowania optymalnego ciśnienia tętniczego (skurczowe <120 mm Hg i rozkurczowe <80 mm Hg) wyniosła 19% w grupie „tylko doradzanie”, 30% w grupie ustalonej (p = 0,005 w porównaniu z grupą „tylko doradzanie”) i 35% w grupie grupa o ustalonej pozycji plus DASH (P<0,001 w porównaniu z grupą wyłącznie doradczą; P = 0,24 w porównaniu z grupą o ustalonej pozycji). WNIOSEK: Osoby z ponad optymalnym BP, w tym nadciśnieniem I stopnia, mogą dokonać wielu zmian stylu życia, które obniżają BP i zmniejszają ryzyko chorób sercowo-naczyniowych.


title: Spożycie tłuszczów nasyconych w diecie jest ujemnie związane z utrzymaniem masy ciała wśród uczestników PREMIER.

text: Wyniki badań dotyczące składu spożycia makroskładników odżywczych na masę ciała nie są spójne. Ponadto niewiele badań dotyczyło wpływu podskładników makroskładników, takich jak tłuszcze nasycone czy białko roślinne, na masę ciała. Celem tego raportu było zbadanie wpływu spożycia tłuszczów nasyconych, białka zwierzęcego i roślinnego oraz innych makroskładników odżywczych pod koniec intensywnej interwencji na późniejszą kontrolną masę ciała. Jest to wtórna, obserwacyjna analiza danych z wykorzystaniem danych z PREMIER, 18-miesięcznego randomizowanego badania klinicznego, w którym wzięło udział łącznie 810 uczestników. Uczestnicy ukończyli sesje grupowe i indywidualne mające na celu poprawę kontroli ciśnienia krwi (BP) poprzez zmianę stylu życia. Spożycie w diecie oceniano na podstawie dwóch 24-godzinnych przypomnień o diecie na początku, 6 i 18 miesiącach. Regularnie monitorowano masę ciała i sprawność fizyczną. Do zbadania wpływu spożycia białka zwierzęcego lub roślinnego oraz innych makroskładników na późniejszą masę ciała zastosowano modele regresji. Po kontroli pod kątem potencjalnych czynników zakłócających, żaden ze spożycia składników odżywczych wpływających na kalorie na początku badania nie był związany z późniejszą masą ciała w wieku 6 lub 18 miesięcy. Jednak większe spożycie tłuszczów nasyconych w wieku 6 miesięcy wiązało się z większą masą ciała w wieku 18 miesięcy (p = 0,002). Większe spożycie białka roślinnego w 6 miesiącu było marginalnie związane z niższą bezwzględną masą ciała w 18 miesiącu (P = 0,069). Doszliśmy do wniosku, że spożycie makroskładników przed interwencją nie było związane z późniejszą masą ciała po 6 lub 18 miesiącach. Jednak mniejsze spożycie tłuszczów nasyconych osiągnięte po 6-miesięcznej interwencji przewiduje niższą wagę ciała po 18 miesiącach, a tym samym większe utrzymanie utraty wagi.


title: Garden of Eden — diety oparte na roślinach, genetyczne dążenie do oszczędzania cholesterolu i jego implikacje dla chorób serca w XXI wieku.

text: Jest prawdopodobne, że spożywanie pokarmu roślinnego przez większość ewolucji człowieka kształtowało wymagania żywieniowe współczesnych ludzi. Dieta byłaby bogata w błonnik pokarmowy, białko roślinne, sterole roślinne i powiązane fitochemikalia, a uboga w kwasy nasycone i tłuszcze trans oraz inne substraty do biosyntezy cholesterolu. Uważamy, że aby zaspokoić zapotrzebowanie organizmu na cholesterol, różnice genetyczne i polimorfizmy zostały zachowane przez ewolucję, która miała tendencję do podnoszenia poziomu cholesterolu w surowicy. W efekcie współczesnemu człowiekowi, o radykalnie odmiennej diecie i stylu życia, zwłaszcza w średnim wieku, zaleca się obecnie przyjmowanie leków obniżających poziom cholesterolu i zmniejszających ryzyko chorób układu krążenia. Eksperymentalne wprowadzenie wysokiego spożycia błonnika lepkiego, białek roślinnych i steroli roślinnych w postaci ewentualnej myoceńskiej diety obejmującej warzywa liściaste, owoce i orzechy, obniżyło poziom cholesterolu LDL w surowicy u zdrowych ochotników o ponad 30%, co odpowiada statynom pierwszej generacji, standardowe leki obniżające poziom cholesterolu. Co więcej, uzupełnienie nowoczesnej diety terapeutycznej u osób z hiperlipidemią takimi samymi składnikami jak owies, jęczmień i babka płesznik na włókna lepkie, soja i migdały na białka roślinne oraz margaryna wzbogacona w sterole roślinne spowodowały podobne obniżenie poziomu LDL-cholesterolu, jak myocenopodobna dieta i zmniejszyła stężenie lipidów we krwi większości pacjentów do normalnego zakresu. Doszliśmy do wniosku, że ponowne wprowadzenie składników pokarmu roślinnego, które byłyby obecne w dużych ilościach w dietach roślinnych spożywanych przez większość ewolucji człowieka do nowoczesnych diet, może skorygować nieprawidłowości lipidowe związane ze współczesnymi wzorcami żywieniowymi i zmniejszyć potrzebę interwencji farmakologicznych.


title: Spożywanie pełnego ziarna zmniejsza ryzyko pogorszenia tolerancji glukozy, w tym progresji do stanu przedcukrzycowego.

text: TŁO: Wysokie spożycie produktów pełnoziarnistych zostało podobno związane ze zmniejszonym ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2 (T2D), co jest efektem prawdopodobnie podlegającym modyfikacji efektu genetycznego. Potrzebne jest potwierdzenie w prospektywnych badaniach i badaniach dotyczących wpływu na stan przedcukrzycowy. CELE: W prospektywnym badaniu populacyjnym zbadaliśmy, czy wyższe spożycie pełnego ziarna chroni przed rozwojem stanu przedcukrzycowego i T2D oraz przetestowaliśmy pod kątem modulacji przez polimorfizmy genu TCF7L2. PROJEKT: Zbadaliśmy częstość występowania 8-10 lat stanu przedcukrzycowego (nieprawidłowa tolerancja glukozy, nieprawidłowa glikemia na czczo lub połączenie obu) i T2D w odniesieniu do spożycia pełnego ziarna. Dane wyjściowe były dostępne dla 3180 kobiet i 2297 mężczyzn w wieku 35-56 lat. WYNIKI: Wyższe spożycie pełnego ziarna (>59,1 w porównaniu z <30,6 g/d) wiązało się z 34% niższym ryzykiem pogorszenia tolerancji glukozy (do stanu przedcukrzycowego lub T2D; kobiety i mężczyźni łącznie). Związek pozostał po dostosowaniu ze względu na wiek, wywiad rodzinny w kierunku cukrzycy, BMI, aktywność fizyczną, palenie tytoniu, wykształcenie i ciśnienie krwi (OR: 0,78; 95% CI: 0,63; 0,96). Redukcja ryzyka była istotna u mężczyzn (OR: 0,65; 95% CI: 0,49; 0,85), ale nie u kobiet. Powiązania były istotne dla stanu przedcukrzycowego per se (wszystkie OR: 0,73; 95% CI: 0,56, 0,94; mężczyźni, OR: 0,57; 95% CI: 0,40, 0,80). Spożycie pełnego ziarna korelowało odwrotnie z insulinoopornością (HOMA-IR). Wpływ spożycia pełnego ziarna był niewykrywalny u mężczyzn z polimorfizmami diabetogennymi genu TCF7L2. WNIOSKI: Wyższe spożycie pełnego ziarna wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem pogorszenia tolerancji glukozy, w tym progresji od normalnej tolerancji glukozy do stanu przedcukrzycowego, przez mechanizmy prawdopodobnie związane z wpływem na wrażliwość na insulinę. Wspierane są modyfikacje efektów przez polimorfizmy genetyczne TCF7L2.


title: Przekraczanie przepaści jakości: nowy system opieki zdrowotnej na miarę XXI wieku

text: Fragment Drugi z serii publikacji Instytutu Medycyny dotyczący Jakości Opieki Zdrowotnej w Ameryce Współcześni świadczeniodawcy opieki zdrowotnej mają do dyspozycji więcej wyników badań i więcej technologii niż kiedykolwiek wcześniej. Jednak ostatnie doniesienia wzbudziły poważne wątpliwości co do jakości opieki zdrowotnej w Ameryce. Przekroczenie przepaści jakości to pilne wezwanie do fundamentalnych zmian, aby zlikwidować lukę jakościową. Ta książka zaleca gruntowne przeprojektowanie amerykańskiego systemu opieki zdrowotnej i przedstawia nadrzędne zasady wyznaczania konkretnych kierunków dla decydentów, liderów opieki zdrowotnej, klinicystów, regulatorów, nabywców i innych. W tym obszernym tomie komisja oferuje: Zestaw oczekiwań wydajnościowych dla systemu opieki zdrowotnej XXI wieku. Zestaw 10 nowych zasad, które kierują relacjami między pacjentem a lekarzem. Sugerowane ramy organizacyjne w celu lepszego dostosowania bodźców związanych z płatnościami i rozliczalnością z poprawą jakości. Kluczowe kroki w celu promowania praktyki opartej na dowodach i wzmocnienia klinicznych systemów informacyjnych. Analizując organizacje opieki zdrowotnej jako złożone systemy, Crossing the Quality Chasm dokumentuje również przyczyny luki jakościowej, identyfikuje obecne praktyki, które utrudniają wysokiej jakości opiekę i bada, w jaki sposób podejścia systemowe można wykorzystać do wdrożenia zmian. Copyright 2001 przez Narodową Akademię Nauk. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Codzienne spożywanie siemienia lnianego poprawia kontrolę glikemii u otyłych mężczyzn i kobiet ze stanem przedcukrzycowym: randomizowane badanie.

text: Hipoteza badawcza zakładała, że stężenie glukozy na czczo, insuliny, fruktozaminy, białka C-reaktywnego i interleukiny-6 zmniejsza się, a adiponektyna wzrasta wraz z codziennym spożyciem siemienia lnianego u osób z nadwagą lub otyłością w stanie przedcukrzycowym. W tym randomizowanym, krzyżowym badaniu mężczyźni z nadwagą lub otyłością oraz kobiety po menopauzie (n = 25) ze stanem przedcukrzycowym spożywali 0, 13 lub 26 g mielonego siemienia lnianego przez 12 tygodni. Poziom glukozy, insuliny, ocena modelu homeostatycznego (HOMA-IR) i znormalizowany odsetek kwasu tłuszczowego α-linolenowego (ALA) różniły się istotnie w zależności od leczenia (wielokrotna analiza wariancji, P = 0,036, P = 0,013, P = 0,008 , P = 0,024 odpowiednio). Testy t-Spary wykazały spadek stężenia glukozy przy interwencji 13 g w porównaniu z okresem 0 g [13 g = -2,10 ± 1,66 mg/l (średnia ± SEM), 0 g = 9,22 ± 4,44 mg/l, p = 0,036]. Insulina zmniejszyła się po interwencji 13 g, ale nie w okresach 26 g (P = 0,021) i 0 g (P = 0,013) (13 g = -2,12 ± 1,00 mU/l, 26 g = 0,67 ± 0,84 mU/l, 0 g = 1,20 ± 1,16 mU/l). HOMA-IR zmniejszyła się w okresie 13 g, ale nie w okresie 26 g (P = 0,012) i 0 g (P = 0,008) (13 g = -0,71 ± 0,31, 26 g = 0,27 ± 0,24, 0 g = 0,51 ± 0,35). Spadek kwasu α-linolenowego w okresie 0 g był inny niż w okresach 13 g (P = 0,024) i 26 g (P = 0,000) (13 g = 0,20 ± 0,04, 26 g = 0,35 ± 0,07, 0 g = -0,01 ± 0,07). Fruktozamina, białko C-reaktywne o wysokiej czułości, adiponektyna i wysokowrażliwa interleukina-6 nie wykazywały istotnych różnic. Spożywanie nasion lnu zmniejszało poziom glukozy i insuliny oraz poprawiało wrażliwość na insulinę w ramach nawykowej diety u osób z nadwagą lub otyłością w stanie przedcukrzycowym. Copyright © 2013 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ gotowania i kiełkowania na skład fenolowy i właściwości biologiczne ciemnej fasoli (Phaseolus vulgaris L.).

text: Rośliny strączkowe to podstawa diety w kilku krajach. Posiadają wysoką wartość odżywczą, ale obecnie badane są inne właściwości związane ze zdrowiem człowieka. Celem pracy było zbadanie wpływu procesów (gotowania lub kiełkowania) na skład fenolowy ciemnej fasoli (Phaseolus vulgaris L. c.v. Tolosana) oraz ich wpływu na ich zdolności antyoksydacyjne, neuroprotekcyjne i przeciwnowotworowe. Skład fenolowy surowej i przetworzonej ciemnej fasoli analizowano za pomocą HPLC-PAD i HPLC-ESI/MS. Aktywność przeciwutleniającą oceniano przez ORAC. Hodowle astrocytów (U-373) zostały wykorzystane do zbadania ich działania neuroprotekcyjnego. Aktywność przeciwnowotworową oceniano na trzech różnych liniach komórkowych (gruczolakorak nerki (TK-10), gruczolakorak sutka (MCF-7) i czerniak (UACC-62)) metodą sulforodaminy B. Zaobserwowano jakościowe i ilościowe różnice w składzie fenolowym pomiędzy surową i przetworzoną ciemną fasolą, które wpływają na aktywność przeciwutleniającą, głównie dla próbek kiełkujących, które wykazują spadek zdolności antyoksydacyjnej. Chociaż każdy z badanych ekstraktów zmniejszał uwalnianie reaktywnych form tlenu i wykazywał aktywność cytotoksyczną na liniach komórek rakowych, surowa fasola okazała się najbardziej aktywna w działaniu neuroprotekcyjnym i przeciwnowotworowym; próbka ta jest szczególnie bogata w związki fenolowe, głównie antocyjany. Badanie to wykazało ponadto, że skład fenolowy ciemnej fasoli jest związany z procesem gotowania, a więc z ich działaniem neuroprotekcyjnym i przeciwnowotworowym; gotowanie ciemnej fasoli poprawia jej trawienie i wchłanianie na poziomie jelitowym, przy jednoczesnym zachowaniu jej zdolności ochronnej przed procesem utleniania na poziomie komórkowym. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Niższe spożycie warzyw i roślin strączkowych związane z pogorszeniem funkcji poznawczych wśród niepiśmiennych Chińczyków w podeszłym wieku: 3-letnie badanie kohortowe.

text: TŁO: Pomimo wielu badań nad funkcjami poznawczymi i ich wpływowymi czynnikami wśród osób starszych, zaprojektowano stosunkowo niewiele badań w celu zbadania związku między spożyciem diety a funkcjami poznawczymi u osób starszych. CEL: Przeprowadziliśmy populacyjne, prospektywne, zagnieżdżone badanie kliniczno-kontrolne, aby zbadać związek między nawykami żywieniowymi a spadkiem funkcji poznawczych w ciągu trzech lat wśród chińskich niepiśmiennych osób starszych. PROJEKT I METODY: To badanie było częścią chińskiego badania długowieczności zdrowia (CLHLS). Przebadano sześć tysięcy dziewięćset jedenastu niepiśmiennych mieszkańców w wieku co najmniej 65 lat. Dane dotyczące nawyków społeczno-demograficznych i żywieniowych zebrano na początku. Funkcje poznawcze niepiśmiennych osób starszych oceniano za pomocą zrewidowanego chińskiego badania Mini Mental State Examination (MMSE-r) w 2002 i 2005 roku. Spadek funkcji poznawczych zdefiniowano, gdy wynik MMSE-r spadł do mniej niż 18 podczas obserwacji wśród osób z prawidłową funkcją poznawczą (MMSE-r≥18 na początku badania). Iloraz szans (OR) obliczono za pomocą modeli regresji logistycznej. WYNIKI: Do bieżącej analizy uwzględniono pięć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt jeden osób starszych. W analizie dwuwymiarowej spadek funkcji poznawczych był związany z płcią, stanem cywilnym, stanem materialnym, paleniem, piciem alkoholu, piciem herbaty, jedzeniem owoców, warzyw, roślin strączkowych, ryb, mięsa, jajek i cukru. Analiza wieloczynnikowej regresji logistycznej wykazała, że zawsze spożywanie warzyw (skorygowany OR: 0,66; 95% przedział ufności, CI: 0,58; 0,75), zawsze spożywanie roślin strączkowych (AOR: 0,78; 95% CI: 0,64; 0,96) było odwrotnie skorelowane z pogorszeniem funkcji poznawczych. WNIOSKI: Niższe spożycie warzyw i roślin strączkowych wiązało się z pogorszeniem funkcji poznawczych wśród starszych niepiśmiennych Chińczyków. Czynniki dietetyczne mogą być ważne w zapobieganiu spadkowi funkcji poznawczych.


title: Podklasy cząstek lipoprotein o niskiej gęstości i lipoprotein o wysokiej gęstości przewidują zdarzenia wieńcowe i są korzystnie zmieniane przez terapię gemfibrozylem i ...

text: Wstęp: Zmiany w konwencjonalnych lipidowych czynnikach ryzyka podczas leczenia gemfibrozylem tylko częściowo wyjaśniają zmniejszenie częstości występowania choroby niedokrwiennej serca (CHD) u mężczyzn w badaniu Veterans Affairs High-Density Lipoprotein Intervention Trial (VA-HIT). Zbadaliśmy, czy pomiar podklas cząstek lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) dostarcza dodatkowych informacji dotyczących zmniejszenia ryzyka CHD. METODY I WYNIKI: Jest to prospektywne zagnieżdżone badanie kliniczno-kontrolne obejmujące 364 mężczyzn z nowym zdarzeniem CHD (zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem lub zgon sercowy) w ciągu 5,1 roku (mediana) obserwacji i 697 osób w grupie kontrolnej w tym samym wieku. Spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) została wykorzystana do ilościowego określenia poziomów podklas cząstek LDL i HDL oraz średnich rozmiarów cząstek w osoczu uzyskanych na początku badania i po 7 miesiącach leczenia gemfibrozylem lub placebo. Iloraz szans dla przyrostu 1-SD każdej zmiennej lipoproteinowej obliczono za pomocą skorygowanych modeli regresji logistycznej. Traktowanie gemfibrozylem zwiększyło rozmiar LDL i zmniejszyło liczbę cząstek LDL (-5%), jednocześnie zwiększając liczbę cząstek HDL (10%) i małych cząstek podklasy HDL (21%). Stężenia tych cząstek LDL i HDL osiągnięte za pomocą gemfibrozylu były istotnymi, niezależnymi predyktorami nowych zdarzeń CHD. W przypadku całkowitych cząstek LDL i HDL iloraz szans przewidywania korzyści z CHD wynosił odpowiednio 1,28 (95% CI, 1,12 do 1,47) i 0,71 (95% CI, 0,61 do 0,81). Średnie rozmiary cząstek LDL i HDL nie były związane ze zdarzeniami CHD. WNIOSKI: Wpływ gemfibrozylu na podklasy cząstek LDL i HDL mierzonych NMR, które nie są odzwierciedlone w konwencjonalnych pomiarach cholesterolu lipoproteinowego, pomaga wyjaśnić wykazane korzyści tej terapii u pacjentów z niskim poziomem cholesterolu HDL.


title: Utrzymanie stosunku cholesterolu LDL:cholesterolu HDL w populacji osób starszych poddanych prowokacji dietetycznej cholesterolem.

text: Wcześniej ocenialiśmy reakcje na cholesterol w diecie u dzieci i młodych dorosłych. W tym badaniu wpływ cholesterolu w diecie na stężenie lipidów w osoczu i miażdżycę LDL oceniano u 42 osób w podeszłym wieku (29 kobiet po menopauzie i 13 mężczyzn > 60 lat). Naszymi kryteriami wykluczenia były cukrzyca, choroby serca i stosowanie inhibitorów reduktazy. Badanie przebiegało zgodnie z randomizowanym projektem krzyżowym, w którym badani zostali przydzieleni do spożywania równowartości 3 dużych jajek (EGG) dziennie lub takiej samej ilości bezcholesterolowego, beztłuszczowego substytutu jajka (SUB) przez okres 1 miesiąca. Po 3-tygodniowym okresie wypłukiwania osobników przydzielono do alternatywnego leczenia. Stężenie cholesterolu w osoczu po okresie EGG było zróżnicowane wśród badanych. Kiedy wszyscy badani byli oceniani, wystąpił znaczny wzrost cholesterolu LDL (LDL-C) (P < 0,05) i HDL-C (P < 0,001) zarówno u mężczyzn, jak i kobiet w okresie EGG, co skutkuje brakiem zmian w LDL-C. C:HDL-C lub całkowity cholesterol:HDL-C. Ponadto średnica piku LDL została zwiększona podczas okresu EGG u wszystkich badanych. W przeciwieństwie do tego, zmierzone parametry utleniania LDL, tworzenia sprzężonego dienu i opóźnienia LDL nie różniły się między okresami EGG i SUB. Na podstawie tego badania wnioskujemy, że cholesterol w diecie dostarczany przez jaja nie zwiększa ryzyka chorób serca u zdrowej populacji osób starszych.


title: Ponowne przemyślenie cholesterolu w diecie.

text: CEL PRZEGLĄDU: Postrzegany pogląd, że cholesterol w diecie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem choroby wieńcowej serca (CHD) doprowadził do zaleceń dietetycznych nie większych niż 300 μg/dzień dla zdrowych populacji w USA. Badanie to dokona przeglądu ostatnich dowodów, które kwestionują obecne ograniczenia dietetyczne dotyczące cholesterolu, podczas gdy przedstawiają pewne korzystne skutki jajek (ikona cholesterolu w diecie) u zdrowych osób. OSTATNIE WYNIKI: Kraje europejskie, między innymi Australia, Kanada, Nowa Zelandia, Korea i Indie nie mają górnego limitu spożycia cholesterolu w swoich wytycznych żywieniowych. Ponadto istniejące dane epidemiologiczne wyraźnie wykazały, że cholesterol w diecie nie jest skorelowany ze zwiększonym ryzykiem CHD. Chociaż liczne badania kliniczne wykazały, że wyzwania związane z cholesterolem w diecie mogą zwiększać poziom cholesterolu LDL w osoczu u niektórych osób, które są bardziej wrażliwe na cholesterol w diecie (około jednej czwartej populacji), cholesterol HDL również wzrasta, co skutkuje utrzymaniem poziomu cholesterolu LDL/HDL wskaźnik ryzyka CHD. PODSUMOWANIE: Dowody pochodzące z aktualnych badań epidemiologicznych i interwencji klinicznych wykorzystujących różne rodzaje wyzwań związanych z cholesterolem potwierdzają pogląd, że zalecenia ograniczające poziom cholesterolu w diecie powinny zostać ponownie rozważone.


title: Profile cząstek lipoproteinowych metodą magnetycznego rezonansu jądrowego w porównaniu ze standardowymi lipidami i apolipoproteinami w przewidywaniu incydentów chorób układu krążenia u kobiet

text: Wprowadzenie Spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR) mierzy liczbę i wielkość cząstek lipoprotein zamiast zawartości cholesterolu lub triglicerydów, ale jej użyteczność kliniczna jest niepewna. Metody i wyniki Wyjściowe lipoproteiny zmierzono metodą NMR u 27 673 początkowo zdrowych kobiet, śledzonych pod kątem incydentu choroby sercowo-naczyniowej (CVD, N=1015) przez 11 lat. Dostosowanie do nielipidowych czynników ryzyka, współczynników ryzyka (HR) i 95% przedziałów ufności (CI) dla górnego i dolnego kwintyla stężenia cząstek lipoprotein mierzonego NMR (cząstki/l) wyniosło dla lipoprotein o małej gęstości (LDLNMR) 2,51 ( 1,91-3,30), lipoproteiny wysokiej gęstości (HDLNMR) 0,91 (0,75-1,12), lipoproteiny bardzo małej gęstości (VLDLNMR) 1,71 (1,38-2,12), a stosunek LDLNMR/HDLNMR 2,25 (1,80-2,81). Podobnie skorygowane wyniki dla wielkości cząstek lipoprotein mierzonych NMR (nanometry) wynosiły dla wielkości LDLNMR 0,64 (0,52-0,79), wielkości HDLNMR 0,65 (0,51-0,81) i wielkości VLDLNMR 1,37 (1,10-1,70). Współczynniki ryzyka dla pomiarów NMR były porównywalne, ale nie lepsze od standardowych lipidów: cholesterol całkowity 2,08 (1,63−2,67), cholesterol LDL 1,74 (1,40−2,16), cholesterol HDL 0,52 (0,42−0,64), triglicerydy 2,58 (1,95−3,41), nie -cholesterol HDL 2,52 (1,95-3,25), stosunek cholesterolu całkowitego/HDL 2,82 (2,23-3,58); oraz apolipoproteiny: B100 2,57 (1,98-3,33), A-1 0,63 (0,52-0,77), B100/A-1 2,79 (2,21-3,54). Zasadniczo nie stwierdzono poprawy w reklasyfikacji po dodaniu stężenia cząstek LDLNMR lub apolipoproteiny B100 do modelu, który uwzględniał już stosunek cholesterolu całkowitego/HDL i nielipidowe czynniki ryzyka (wskaźnik reklasyfikacji netto [NRI], odpowiednio 0% i 1,9%), ani czy dodanie którejkolwiek ze zmiennych skutkowało statystycznie istotną poprawą wskaźnika c. Wnioski W tym prospektywnym badaniu zdrowych kobiet przewidywanie ryzyka CVD związane z profilami lipoproteinowymi ocenianymi za pomocą NMR było porównywalne, ale nie lepsze od standardowych lipidów lub apolipoprotein.


title: Jaka jest rola zaawansowanej analizy lipoprotein w praktyce?

text: Niektórzy lekarze stosują zaawansowaną analizę lipoprotein w celu lepszego przewidywania ryzyka oraz indywidualizacji stylu życia i terapii lekowej w profilaktyce sercowo-naczyniowej. Niestety, liczba i wielkość cząstek lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) i lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL), subfrakcjonowanie innych lipoprotein, apolipoproteiny B i A oraz lipoproteina (a) nie spełniły jeszcze aktualnych standardów oceny biomarkerów i pozostaje do ustalić, czy te testy zwiększają ryzyko sercowo-naczyniowe przewidywane przez tradycyjne czynniki ryzyka. Co ważniejsze, nie zostało jeszcze ustalone, czy strategie leczenia oparte na tych środkach lub ukierunkowane na te środki poprawiają wyniki sercowo-naczyniowe. W ostatnich randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów wysokiego ryzyka leczonych statynami nie wykazano, że terapie farmakologiczne, o których wiadomo, że zmieniają zaawansowane parametry analizy lipoprotein, w szczególności niacyna i fenofibrat, dodatkowo zmniejszają ryzyko sercowo-naczyniowe. Odkrycia te sugerują, że zaawansowane strategie oparte na analizie lipoprotein mogą nie redukować dalszych incydentów sercowo-naczyniowych i mogą prowadzić do zwiększenia działań niepożądanych i kosztów; podejście to wymaga dalszych badań, aby ustalić jego rolę w indywidualizacji terapii w profilaktyce sercowo-naczyniowej. W przeciwieństwie do tego, duża liczba dowodów przemawia za skupieniem się na redukcji cholesterolu LDL i intensyfikacji terapii statynami w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Copyright © 2012 Fundacja American College of Cardiology. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Metabolizm fosfatydylocholiny w jelitach i ryzyko sercowo-naczyniowe

text: TŁO [0002] Ostatnie badania na zwierzętach wykazały mechanistyczny związek między jelitowym metabolizmem drobnoustrojów reszty choliny w diecie fosfatydylocholiny (lecytyna) a chorobą wieńcową poprzez wytwarzanie promiażdżycowego metabolitu, N-tlenku trimetyloaminy (TMAO). Zbadaliśmy związek między zależnym od mikrobioty jelitowej metabolizmem fosfatydylocholiny w diecie, poziomami TMAO i niepożądanymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi u ludzi. METODY Określiliśmy ilościowo poziomy TMAO i choliny i betainy w osoczu i moczu za pomocą chromatografii cieczowej i tandemowej spektrometrii masowej online po prowokacji fosfatydylocholiną (spożycie dwóch jajek ugotowanych na twardo i fosfatydylocholiny znakowanej deuterem [d9]) u zdrowych uczestników przed oraz po supresji mikroflory jelitowej doustnymi antybiotykami o szerokim spektrum działania. Zbadaliśmy dalej związek między stężeniem TMAO w osoczu na czczo a przypadkami poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (zgon, zawał mięśnia sercowego lub udar) podczas 3-letniej obserwacji u 4007 pacjentów poddawanych planowej angiografii wieńcowej. WYNIKI Po prowokacji fosfatydylocholiną wykryto zależne od czasu wzrosty poziomów zarówno TMAO, jak i jego izotopologu d9, jak również innych metabolitów choliny. Poziomy TMAO w osoczu były znacznie obniżone po podaniu antybiotyków, a następnie pojawiły się ponownie po odstawieniu antybiotyków. Podwyższone poziomy TMAO w osoczu były związane ze zwiększonym ryzykiem poważnego niepożądanego zdarzenia sercowo-naczyniowego (współczynnik ryzyka dla najwyższego i najniższego kwartyla TMAO, 2,54; 95% przedział ufności, 1,96 do 3,28; P<0,001). Podwyższony poziom TMAO przepowiadał zwiększone ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych po uwzględnieniu tradycyjnych czynników ryzyka (P<0,001), a także w podgrupach o niższym ryzyku. WNIOSKI Produkcja TMAO z fosfatydylocholiny zawartej w diecie jest zależna od metabolizmu przez mikrobiotę jelitową. Podwyższone poziomy TMAO są związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych. (Finansowane przez National Institutes of Health i inne.)


title: Spożywanie jaj z posiłkami zwiększa podatność ludzkiego osocza i lipoprotein o małej gęstości na peroksydację lipidów.

text: Wykazano, że spożywanie jaj przez długi czas powoduje hipercholesterolemię i jest z tego powodu ogólnie ograniczone. W niniejszym badaniu przeanalizowano wpływ spożycia jaj przez 3 tygodnie na aterogenność lipoprotein. Spożywanie 2 jaj dziennie z posiłkami przez 3 tygodnie powodowało niewielki wzrost stężenia glukozy i mocznika w osoczu. Stężenie cholesterolu w osoczu wzrosło o 11% (p < 0,05) w wyniku zwiększonego poziomu cholesterolu LDL w osoczu. Poziom trójglicerydów w osoczu zmniejszył się o 13% (p < 0,01), ale nie stwierdzono istotnych zmian w stężeniach apolipoprotein A-I lub B-100 w osoczu. Cholesterol w osoczu lipoprotein o dużej gęstości (HDL) zmniejszył się o 11% (p < 0,05). Wystąpiło 13% zmniejszenie, choć nie znaczące, wypływu cholesterolu z makrofagów J-774 A.1 przez HDL, który uzyskano po spożyciu jaj, w porównaniu z HDL uzyskanym na początku. Podatność osocza [przy użyciu 100 mM 2,2' azobis 2-amidynopropanu (AAPH)] oraz LDL (przy użyciu 10 mikroM jonów miedzi) na peroksydację lipidów wzrosła odpowiednio o 42% i 34%, ponieważ mierzone za pomocą testu substancji reagującej z kwasem tiobarbiturowym (TBARS) (p < 0,01). Analiza kinetyczna utleniania LDL przez jony miedzi wykazała 37% skrócenie czasu opóźnienia wymaganego do inicjacji utleniania LDL po 3 tygodniach spożycia jaj. Całkowite stężenie kwasów tłuszczowych w osoczu wzrosło z 2,2 +/- 0,5 do 3,2 +/- 0,6 mg/ml. Spożycie jaj nie miało znaczącego wpływu na przeciwutleniacze osocza, witaminę E i karotenoidy. Wnioskujemy, że spożywanie jaj, oprócz efektu hipercholesterolemicznego, zwiększa utlenialność osocza i LDL, zjawisko, które, jak wykazano, zwiększa progresję miażdżycy. Właściwości miażdżycowe mogą przyczyniać się do przyspieszonej miażdżycy występującej w populacjach o wysokim spożyciu cholesterolu.


title: Cholesterol w diecie z jaj zwiększa stosunek cholesterolu całkowitego do cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości u ludzi: metaanaliza.

text: TŁO: Kilka badań epidemiologicznych nie wykazało wpływu spożycia jaj na ryzyko choroby niedokrwiennej serca. Możliwe, że niekorzystny wpływ jajek na cholesterol LDL jest równoważony przez ich korzystny wpływ na cholesterol HDL. CEL: Celem było dokonanie przeglądu wpływu cholesterolu w diecie na stosunek cholesterolu całkowitego do cholesterolu HDL. PROJEKT: Badania zostały zidentyfikowane na podstawie przeszukiwań MEDLINE i Biologicals (od 1974 do czerwca 1999) oraz poprzez przeglądanie list literaturowych. Ponadto uwzględniliśmy dane z niedawno opublikowanego badania. Badania zostały uwzględnione, jeśli miały projekt krzyżowy lub równoległy z grupą kontrolną, jeśli diety eksperymentalne różniły się tylko ilością cholesterolu w diecie lub liczbą jaj i były karmione przez > lub =14 dni oraz jeśli odnotowano stężenia cholesterolu HDL . Spośród 222 zidentyfikowanych badań 17 badań z udziałem 556 osób spełniało te kryteria. WYNIKI: Dodanie 100 mg cholesterolu w diecie/d zwiększyło stosunek cholesterolu całkowitego do HDL o 0,020 jednostek (95% CI: 0,010, 0,030), stężenia cholesterolu całkowitego o 0,056 mmol/l (2,2 mg/dl) (95% CI : 0,046, 0,065 mmol/l; 1,8, 2,5 mg/dl), a stężenie cholesterolu HDL o 0,008 mmol/l (0,3 mg/dl) (95% CI: 0,005, 0,010 mmol/l; 0,2, 0,4 mg/dl ). WNIOSKI: Cholesterol w diecie podnosi stosunek cholesterolu całkowitego do HDL, a tym samym niekorzystnie wpływa na profil cholesterolu. Porada, aby ograniczyć spożycie cholesterolu poprzez zmniejszenie spożycia jajek i innych pokarmów bogatych w cholesterol, może zatem nadal być aktualna.


title: Stres we wczesnym okresie życia i długość telomerów: badanie związku i możliwych mechanizmów

text: W jaki sposób niekorzystne doświadczenia we wczesnym okresie życia, takie jak maltretowanie, mogą wywierać tak silny negatywny wpływ na zdrowie kilkadziesiąt lat później? Odpowiedź może leżeć w zmianach w DNA. Nowe badania sugerują, że narażenie na stres może przyspieszyć erozję segmentów DNA zwanych telomerami. Krótsza długość telomerów koreluje z wiekiem chronologicznym, a także zachorowalnością i śmiertelnością choroby. Zatem erozja telomerów jest potencjalnym mechanizmem łączącym stres w dzieciństwie z problemami zdrowotnymi w późniejszym życiu. Jednak aby przełożyć odkrycia telomerów na zastosowania kliniczne w monitorowaniu stanu zdrowia i przewidywaniu ryzyka choroby, należy odpowiedzieć na szereg mechanistycznych, metodologicznych i podstawowych pytań biologicznych. Niniejszy artykuł obejmuje aktualny stan nauki i wyznacza nowe kierunki badań.


title: Wyczerpanie zawodowe i długość telomerów: badanie populacyjne

text: Wstęp Sugeruje się, że stres psychologiczny przyspiesza tempo biologicznego starzenia. Zbadaliśmy, czy wyczerpanie związane z pracą, wskaźnik przedłużającego się stresu związanego z pracą, jest związane z przyspieszonym starzeniem biologicznym, na co wskazują krótsze telomery leukocytów, czyli kompleksy DNA-białko, które pokrywają końce chromosomów w komórkach. Metody Użyliśmy danych pochodzących z reprezentatywnej próby fińskiej populacji w wieku produkcyjnym, Health 2000 Study. Nasza próba składała się z 2911 mężczyzn i kobiet w wieku 30–64 lat. Wyczerpanie zawodowe oceniano za pomocą inwentarza wypalenia zawodowego Maslach – badania ogólnego. Określiliśmy względną długość telomerów leukocytów przy użyciu metody opartej na ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (PCR). Wyniki Po uwzględnieniu wieku i płci, osoby z silnym wyczerpaniem miały średnio o 0,043 jednostki względne krótsze telomery leukocytów (błąd standardowy średniej 0,016) niż osoby bez wyczerpania (p =0,009). Związek między wyczerpaniem a względną długością telomerów pozostał istotny po dodatkowej korekcie ze względu na stan cywilny i społeczno-ekonomiczny, palenie tytoniu, wskaźnik masy ciała i zachorowalności (skorygowana różnica 0,044 jednostek względnych, błąd standardowy średniej 0,017, p =0,008). Wnioski Dane te sugerują, że wyczerpanie zawodowe ma związek z przyspieszeniem tempa starzenia biologicznego. Hipoteza ta oczekuje na potwierdzenie w prospektywnym badaniu mierzącym zmiany względnej długości telomerów w czasie.


title: Związek między aktywnością fizyczną w czasie wolnym a długością telomerów leukocytów.

text: TŁO: Brak aktywności fizycznej jest ważnym czynnikiem ryzyka wielu chorób związanych ze starzeniem się. Dynamika telomerów leukocytów (długość telomerów i zależny od wieku stopień ścierania) są rzekomo biologicznym wskaźnikiem starzenia się człowieka. Dlatego przetestowaliśmy hipotezę, że poziom aktywności fizycznej w czasie wolnym (w ciągu ostatnich 12 miesięcy) jest związany z długością telomerów leukocytów (LTL) u zdrowych ochotników. METODY: Przebadaliśmy 2401 białych bliźniaczych ochotników, obejmujących 2152 kobiety i 249 mężczyzn, z kwestionariuszami dotyczącymi poziomu aktywności fizycznej, statusu palenia i statusu socjoekonomicznego. Długość telomerów leukocytów wyprowadzono ze średniej długości końcowego fragmentu restrykcyjnego i dostosowano do wieku i innych potencjalnych czynników zakłócających. WYNIKI: Długość telomerów leukocytów była dodatnio związana ze wzrostem poziomu aktywności fizycznej w czasie wolnym (P<0,001); związek ten pozostał istotny po dostosowaniu do wieku, płci, wskaźnika masy ciała, palenia, statusu socjoekonomicznego i aktywności fizycznej w pracy. LTL najbardziej aktywnych osobników były o 200 nukleotydów dłuższe niż te najmniej aktywnych osobników (odpowiednio 7,1 i 6,9 kilozasad; P=0,006). Odkrycie to zostało potwierdzone w małej grupie par bliźniąt niezgodnych pod względem poziomu aktywności fizycznej (średnio LTL bliźniąt bardziej aktywnych był o 88 nukleotydów dłuższy niż u mniej aktywnych bliźniąt; P = 0,03). WNIOSKI: Siedzący tryb życia (oprócz palenia tytoniu, wysokiego wskaźnika masy ciała i niskiego statusu socjoekonomicznego) ma wpływ na LTL i może przyspieszać proces starzenia. Zapewnia to potężny przekaz, który może być wykorzystany przez klinicystów do promowania potencjalnie przeciwstarzeniowego efektu regularnych ćwiczeń.


title: Wpływ zachowań związanych ze zdrowym stylem życia na związek między długością telomerów leukocytów a uwapnieniem tętnic wieńcowych.

text: Długość telomerów jest wskaźnikiem biologicznego starzenia się, a krótsze telomery powiązano z wapniem w tętnicach wieńcowych (CAC), potwierdzonym wskaźnikiem miażdżycy naczyń wieńcowych. Nie jest jednak jasne, czy zachowania związane ze zdrowym stylem życia wpływają na związek między długością telomerów a CAC. W próbie osób w wieku od 40 do 64 lat bez wcześniejszej diagnozy choroby wieńcowej, udaru mózgu, cukrzycy lub raka (n = 318), zachowania zdrowego stylu życia polegające na większym spożyciu owoców i warzyw, mniejszym spożyciu mięsa, wysiłku fizycznym, przebywaniu na zdrowa waga i obecność wsparcia społecznego zostały zbadane w celu ustalenia, czy osłabiają one związek między krótszą długością telomerów a obecnością CAC. Analizy regresji logistycznej kontrolujące wiek, płeć, rasę/pochodzenie etniczne i wynik ryzyka Framingham wykazały, że związek między posiadaniem krótszych telomerów a obecnością CAC został osłabiony w obecności wysokiego wsparcia społecznego, niskiego spożycia mięsa oraz wysokiego spożycia owoców i warzyw . Osoby z krótszymi telomerami i te cechy nie różniły się znacząco od tych z dłuższymi telomerami. Odwrotnie, osoby z krótszymi telomerami i mniej zdrowym stylem życia miały znacznie zwiększone ryzyko obecności CAC: niskie spożycie owoców i warzyw (iloraz szans 3,30, 95% przedział ufności 1,61 do 6,75), wysokie spożycie mięsa (iloraz szans 3,33, 95 % przedział ufności 1,54 do 7,20) i niskie wsparcie społeczne (iloraz szans 2,58, 95% przedział ufności 1,24 do 5,37). Stratyfikacja według płci dała podobne wyniki dla mężczyzn; jednak wśród kobiet jedynie spożycie owoców i warzyw osłabiało krótszą długość telomerów i zależność CAC. Podsumowując, wyniki niniejszego badania sugerują, że zaangażowanie w zachowania zdrowego stylu życia może osłabiać związek między krótszym telomerem a miażdżycą tętnic wieńcowych, co zidentyfikowano za pomocą CAC. 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Intensywny trening medytacyjny, aktywność telomerazy komórek odpornościowych i mediatory psychologiczne.

text: TŁO: Aktywność telomerazy jest predyktorem długoterminowej żywotności komórek, która zmniejsza się wraz z przewlekłym stresem psychicznym (Epel et al., 2004). Tradycje buddyjskie twierdzą, że medytacja zmniejsza stres psychiczny i sprzyja dobremu samopoczuciu (np. Dalajlama i Cutler, 2009). Dlatego zbadaliśmy wpływ 3-miesięcznego odosobnienia medytacyjnego na aktywność telomerazy i dwóch głównych czynników przyczyniających się do doświadczania stresu: Kontrola Postrzegana (związana z obniżonym stresem) i Neurotyczność (związana ze zwiększonym subiektywnym dystresem). Wykorzystaliśmy modele mediacji, aby sprawdzić, czy zmiany w Postrzeganej Kontroli i Neurotyczności wyjaśniają wpływ odosobnienia medytacyjnego na aktywność telomerazy. Ponadto zbadaliśmy, czy dwie cechy rozwinięte przez praktykę medytacyjną, zwiększona uważność i cel w życiu, odpowiadały za związane z odosobnieniem zmiany w dwóch zmiennych związanych ze stresem oraz w aktywności telomerazy. METODY: Uczestnicy rekolekcji (n=30) medytowali przez około 6 godzin dziennie przez 3 miesiące i byli porównywani z grupą kontrolną z listy oczekujących (n=30) dobraną pod względem wieku, płci, wskaźnika masy ciała i wcześniejszego doświadczenia medytacyjnego. Uczestnicy rekolekcji otrzymali instrukcje dotyczące technik medytacji skupionej oraz praktyk uzupełniających stosowanych do kultywowania życzliwych stanów umysłu (Wallace, 2006). Środki psychologiczne zostały ocenione przed i po rekolekcji. Próbki komórek jednojądrzastych krwi obwodowej pobrano po rekolekcji pod kątem aktywności telomerazy. Ponieważ istniały jasne, a priori hipotezy, w całym tekście zastosowano jednostronne kryteria istotności. WYNIKI: Aktywność telomerazy była istotnie większa u uczestników odosobnienia niż w grupie kontrolnej pod koniec odosobnienia (p<0,05). Wzrost Postrzeganej Kontroli, spadek Neurotyczności i wzrost zarówno Uważności, jak i Celu Życia były większe w grupie odosobnień (p<0,01). Analizy mediacji wykazały, że wpływ wycofania na telomerazę był pośredniczony przez zwiększoną Postrzeganą Kontrolę i zmniejszoną Neurotyczność. Z kolei zmiany w Postrzeganej Kontroli i Neurotyczności były częściowo zapośredniczone przez zwiększoną Uważność i Cel Życia. Dodatkowo, wzrost Celu w Życiu bezpośrednio pośredniczył w różnicy grup telomerazy, podczas gdy wzrost Uważności nie. WNIOSKI: Jest to pierwsze badanie łączące medytację i pozytywną zmianę psychologiczną z aktywnością telomerazy. Chociaż nie mierzyliśmy wyjściowej aktywności telomerazy, dane sugerują, że wzrost postrzeganej kontroli i spadek negatywnej afektywności przyczynił się do wzrostu aktywności telomerazy, co ma wpływ na długość telomerów i żywotność komórek odpornościowych. Co więcej, cel w życiu jest pod wpływem praktyki medytacyjnej i bezpośrednio wpływa zarówno na postrzeganą kontrolę, jak i negatywną emocjonalność, wpływając zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio na aktywność telomerazy. Copyright © 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Model ludzkiej telomerazy pokazuje rolę domeny TEN w postępie podwójnej helisy do następnego etapu polimeryzacji

text: Telomerazy to grupa wyspecjalizowanych enzymów rybonukleoproteinowych, które łagodzą skurcz chromosomów wynikający z problemu „replikacji końca”. Wady regulacji długości telomerów są związane z kilkoma chorobami, a także ze starzeniem się i rakiem. Pomimo znacznego postępu w zrozumieniu roli telomerazy, pełna struktura ludzkiego enzymu telomerazy związanego z telomerycznym DNA pozostaje nieuchwytna, a szczegółowy mechanizm molekularny wydłużania telomerów jest wciąż nieznany. Stosując metody obliczeniowe do wykrywania odległej homologii, modelowania porównawczego i dokowania molekularnego, kierując się dostępnymi danymi eksperymentalnymi, stworzyliśmy trójwymiarowy model strukturalny częściowego kompleksu elongacyjnego telomerazy składającego się z trzech podstawowych domen białkowych związanych z jednoniciową telomeryczna sekwencja DNA w postaci heterodupleksu z regionem matrycowym podjednostki ludzkiego RNA, TER. Model ten zapewnia strukturalny mechanizm procesywności telomerazy i oferuje nowe spojrzenie na wydłużenie. Dochodzimy do wniosku, że heterodupleks RNA∶DNA jest ograniczony przez domenę telomerazy TEN poprzez powtarzające się cykle wydłużania i że domena TEN kontroluje proces, przesuwając matrycę do przodu o jedną zasadę na raz przez translację i rotację podwójnej helisy. Region RNA bezpośrednio za matrycą może wiązać się komplementarnie z nowo zsyntetyzowanym telomerowym DNA, podczas gdy sama matryca jest ponownie wykorzystywana w miejscu aktywnym telomerazy podczas następnego cyklu reakcji. Ten pierwszy model strukturalny ludzkiej telomerazy dostarcza wielu szczegółów na temat molekularnego mechanizmu telomerazy i natychmiast stanowi ważny cel dla racjonalnego projektowania leków.


title: Look AHEAD (Action for Health in Diabetes): projekt i metody badania klinicznego utraty wagi w celu zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym w ...

text: Nadwaga i otyłość są głównymi przyczynami zarówno cukrzycy typu 2, jak i chorób układu krążenia (CVD). Ponadto osoby z cukrzycą typu 2, które mają nadwagę lub są otyłe, są szczególnie narażone na zachorowalność i śmiertelność z powodu CVD. Chociaż wykazano, że krótkoterminowa utrata masy ciała łagodzi zaburzenia metaboliczne związane z otyłością i czynniki ryzyka CVD, długoterminowe konsekwencje celowej utraty masy ciała u osób z nadwagą lub otyłością z cukrzycą typu 2 nie zostały odpowiednio zbadane. Głównym celem badania klinicznego Look AHEAD jest ocena długoterminowych efektów (do 11,5 roku) intensywnego programu odchudzania prowadzonego przez 4 lata u osób z nadwagą i otyłością z cukrzycą typu 2. Około 5000 mężczyzn i kobiet z cukrzycą typu 2, w wieku 45-74 lat i wskaźniku masy ciała >25 kg/m2 zostanie losowo przydzielonych do jednej z dwóch grup. Intensywna interwencja w styl życia ma na celu osiągnięcie i utrzymanie utraty wagi poprzez zmniejszenie spożycia kalorii i zwiększoną aktywność fizyczną. Program ten jest porównywany do stanu kontrolnego, któremu towarzyszy wsparcie i edukacja w zakresie cukrzycy. Pierwszorzędowym wynikiem badania jest czas do wystąpienia poważnego zdarzenia sercowo-naczyniowego. Badanie ma na celu zapewnienie 0,90 prawdopodobieństwa wykrycia 18% różnicy w częstości występowania poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych między obiema grupami. Inne wyniki obejmują elementy ryzyka CVD, koszty i opłacalność, kontrolę cukrzycy i powikłania, hospitalizacje, procesy interwencyjne i jakość życia.


title: Spożycie nasyconych kwasów tłuszczowych o małym i średnim łańcuchu jest związane z długością telomerów obwodowych leukocytów u kobiet po menopauzie

text: Czynniki dietetyczne, w tym tłuszcz w diecie, mogą wpływać na biologiczny proces starzenia, co znajduje odzwierciedlenie w skróceniu długości telomerów (TL), wpływając na poziom stresu oksydacyjnego i reakcje zapalne. Zbadaliśmy bezpośredni związek wszystkich i rodzajów tłuszczów w diecie oraz pokarmów bogatych w tłuszcze z TL leukocytów obwodowych. U 4029 pozornie zdrowych kobiet po menopauzie, które uczestniczyły w Women’s Health Initiative, za pomocą kwestionariusza oceniono spożycie tłuszczu ogółem, poszczególnych kwasów tłuszczowych i pokarmów bogatych w tłuszcze. TL mierzono za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy. Spożycie krótko- do średniołańcuchowych nasyconych kwasów tłuszczowych (SMSFA; ogony alifatyczne o ≤12 atomach węgla) było odwrotnie skorelowane z TL. W porównaniu z uczestnikami z innych kwartylów spożycia SMSFA, kobiety, które znajdowały się w najwyższym kwartylu (mediana: 1,29% energii) miały krótsze TL [średnia: 4,00 kb (95% CI: 3,89; 4,11 kb)], podczas gdy kobiety w najniższym kwartyl spożycia (mediana: 0,29% energii) miał dłuższe TL [średnia: 4,13 kb (95% CI: 4,03; 4,24 kb); Trend P = 0,046]. Z wyjątkiem kwasu laurynowego, wszystkie inne pojedyncze SMSFA były odwrotnie skorelowane z TL (P < 0,05). W modelach substytucji izoenergetycznych substytucja 1% energii z SMSFA dowolnym innym źródłem energii była związana z dłuższymi TL o 119 pz (95% CI: 21, 216 pz). Spożycie nieodtłuszczonego mleka, masła i sera z pełnego mleka (główne źródła SMSFA) było odwrotnie skorelowane z TL. Nie znaleziono znaczących powiązań z długołańcuchowymi nasyconymi kwasami tłuszczowymi, jednonienasyconymi kwasami tłuszczowymi i wielonienasyconymi kwasami tłuszczowymi. Podsumowując, stwierdziliśmy, że wyższe spożycie SMSFA i pokarmów bogatych w SMSFA wiązało się z krótszym obwodowym TL leukocytów wśród kobiet po menopauzie. Odkrycia te sugerują potencjalną rolę SMSFA w tempie starzenia biologicznego.


title: Biologia stresu i telomerów: perspektywa długości życia

text: W ciągu ostatniej dekady rozwijająca się dziedzina nauki o telomerach otworzyła nowe, ekscytujące możliwości zrozumienia komórkowych i molekularnych substratów stresu i związanych ze stresem procesów starzenia w ciągu życia. Krótsza długość telomerów wiąże się z postępującym wiekiem chronologicznym, a także zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością z powodu choroby. Nowe badania sugerują, że stres przyspiesza erozję telomerów od bardzo wczesnego życia i prawdopodobnie wpływa nawet na początkowe (noworodkowe) ustawienie długości telomerów. W tym przeglądzie podkreślamy najnowsze dowody empiryczne łączące stres i choroby psychiczne w różnych okresach życia z erozją telomerów. Najpierw przedstawiamy odkrycia dotyczące programowania rozwojowego biologii telomerów, łączącego stres prenatalny z długością telomerów noworodków i dorosłych. Następnie przedstawiamy wyniki łączące narażenie na traumę z dzieciństwa i pewne zaburzenia psychiczne ze skracaniem telomerów. Na koniec dokonujemy przeglądu badań, które charakteryzują związek między powiązanymi zachowaniami ryzykownymi dla zdrowia a skracaniem się telomerów w ciągu życia, a tym, jak ten proces może dodatkowo łagodzić negatywne skutki stresu na telomery. Lepsze zrozumienie mechanizmów rządzących i regulujących biologię telomerów przez całe życie może pomóc w zrozumieniu etiologii i długoterminowych konsekwencji stresu i chorób psychicznych na procesy starzenia w różnych populacjach i środowiskach.


title: Praktyka medytacji miłującej dobroci związana z dłuższymi telomerami u kobiet.

text: Stosunkowo krótka długość telomerów może służyć jako marker przyspieszonego starzenia, a krótsze telomery wiązano z przewlekłym stresem. Konkretne zachowania związane ze stylem życia, które mogą łagodzić skutki stresu, mogą być związane z dłuższymi długościami telomerów. Wcześniejsze badania sugerują związek między zachowaniami, które koncentrują się na dobrostanie innych, takimi jak wolontariat i opieka, a ogólnym zdrowiem i długowiecznością. Zbadaliśmy względną długość telomerów w grupie osób doświadczających medytacji miłującej dobroci (LKM), praktyki wywodzącej się z tradycji buddyjskiej, która wykorzystuje skupienie na bezinteresownej życzliwości i cieple wobec wszystkich ludzi oraz kontroluje uczestników, którzy nie medytowali. Krew pobrano przez nakłucie żyły i genomowy DNA wyekstrahowano z leukocytów krwi obwodowej. Do pomiaru względnej długości telomerów (RTL) (Cawthon, 2002) u piętnastu praktyków LKM i 22 uczestników kontrolnych zastosowano ilościowy PCR w czasie rzeczywistym. Nie było istotnych różnic w wieku, płci, rasie, wykształceniu lub narażeniu na traumę, ale grupa kontrolna miała wyższy średni wskaźnik masy ciała (BMI) i niższe wskaźniki przebytej depresji. Praktykujący LKM mieli dłuższe RTL niż kontrolni na poziomie trendu (p=0,083); wśród kobiet praktykujący LKM mieli znacznie dłuższy RTL niż grupa kontrolna (p=0,007), co pozostało istotne nawet po kontrolowaniu BMI i wcześniejszej depresji. Chociaż ograniczone przez małą wielkość próbki, wyniki te dają intrygującą możliwość, że praktyka LKM, szczególnie u kobiet, może zmienić RTL, biomarker związany z długowiecznością. Copyright © 2013 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Metabolizm nasyconych kwasów tłuszczowych jest kluczowym ogniwem między podziałem komórek, rakiem i starzeniem się w procesie starzenia się komórek i całego organizmu

text: Starzenie się komórek jest zjawiskiem in vivo i in vitro, któremu towarzyszą zmiany fizjologiczne obejmujące ustanie podziałów oraz zaburzenia struktury i funkcji organelli. Dokonano przeglądu literatury w celu ustalenia, czy istnieją dowody na to, że starzenie się całego organizmu i starzenie się komórek mają wspólny szlak inicjacji. Starzejące się komórki różnych linii in vivo, w tym starsze limfocyty T, wykazują wysoką ekspresję genu INK4A-p16. W hodowli komórkowej, gdy telomery są skracane poza kluczową długość lub stan, układ genów Arf/Ink (ludzie p16/p14, myszy p16/p19) włącza się i aktywuje p53, co hamuje dalszy podział komórek. Gen p53 jest kluczowym supresorem nowotworu, a jego delecja lub mutacja umożliwia wzrost nowotworu. Włączenie p53 powoduje również zmiany w metabolizmie kwasów tłuszczowych, zwłaszcza regulację w dół zarówno syntazy kwasów tłuszczowych, jak i desaturazy stearoilo-CoA (delta-9). Kosupresja tych genów wraz ze zwiększonym wychwytem zewnątrzkomórkowych kwasów tłuszczowych prowadzi do podwyższonych poziomów palmitynianu komórkowego i indukcji apoptozy lub starzenia. W starzejących się komórkach skład kwasów tłuszczowych błon komórkowych zmienia się i prowadzi do zmian zarówno w strukturze, jak i funkcji organelli, zwłaszcza mitochondriów. Modele zwierzęce przyspieszonego starzenia wykazują represję aktywności desaturazy stearoilo-CoA, podczas gdy ograniczenie kalorii przeciwstarzeniowe stymuluje ten sam układ enzymatyczny. Wywnioskowano, że starzenie się komórek i całych organizmów ma wspólną ścieżkę inicjacji i że starzenie się komórek chroni przed rakiem. Zdrową długowieczność prawdopodobnie najbardziej zwiększają czynniki, które aktywnie tłumią nadmierny podział komórek.


title: Nawykowe ćwiczenia fizyczne mają korzystny wpływ na długość telomerów u kobiet po menopauzie.

text: CEL: Doniesiono, że kobiety odnoszą korzyści z utrzymywania długości telomerów przez estrogen. Ćwiczenia mogą korzystnie wpływać na długość telomerów, chociaż wyniki są niespójne w odniesieniu do czasu trwania i rodzaju ćwiczeń oraz typu komórek użytych do pomiaru długości telomerów. Celem tego badania było zbadanie związku między nawykowym wysiłkiem fizycznym a długością telomerów w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC) u kobiet po menopauzie. Na uczestniczki badania wybrano kobiety po menopauzie, ponieważ zazwyczaj mają niedobór estrogenów. METODY: To eksperymentalno-kontrolne, przekrojowe badanie objęło 44 zdrowe, nie chorujące na cukrzycę, niepalące kobiety po menopauzie. Osoby regularnie ćwiczące i osoby prowadzące siedzący tryb życia zostały dopasowane pod względem wieku i wskaźnika masy ciała. Zmierzono masę ciała, wzrost, ciśnienie krwi oraz obwód talii i bioder. Określono liczbę kopii mitochondrialnego DNA i długość telomerów w PBMC oraz przeprowadzono testy biochemiczne. Nawykowe ćwiczenia fizyczne zdefiniowano jako połączone ćwiczenia aerobowe i oporowe wykonywane przez co najmniej 60 minut na sesję częściej niż trzy razy w tygodniu przez ponad 12 miesięcy. WYNIKI: Średni wiek wszystkich uczestników wynosił 58,11 ± 6,84 lat, a uczestnicy z grupy ćwiczeń nawykowych ćwiczyli więcej niż trzy razy w tygodniu przez średnio 19,23 ± 5,15 miesiąca. Stężenia triglicerydów w surowicy (P = 0,01), stężenia insuliny na czczo (P < 0,01) i homeostazy model oceny insulinooporności (P < 0,01) były istotnie niższe i poziomy cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości (P < 0,01), krążącej adiponektyny (P < 0,01), liczba kopii mitochondrialnego DNA (P < 0,01) i długość telomerów (P < 0,01) były istotnie wyższe w grupie z ćwiczeniami nawykowymi niż w grupie siedzącej. W stopniowej analizie regresji wielokrotnej, nawykowy wysiłek fizyczny (β = 0,522, p < 0,01) i poziomy adiponektyny (β = 0,139, p = 0,03) były niezależnymi czynnikami związanymi z długością telomerów PBMC u kobiet po menopauzie. WNIOSKI: Nawykowy wysiłek fizyczny wiąże się z większą długością telomerów u kobiet po menopauzie. To odkrycie sugeruje, że nawykowe ćwiczenia fizyczne u kobiet po menopauzie mogą zmniejszać zużycie telomerów.


title: Telomery, styl życia, nowotwory i starzenie się

text: Cel przeglądu Istnieje coraz więcej dowodów na to, że czynniki związane ze stylem życia mogą wpływać na zdrowie i długość życia jednostki, wpływając na długość telomerów. Celem tego przeglądu było podkreślenie znaczenia telomerów dla zdrowia i starzenia się człowieka oraz podsumowanie możliwych czynników stylu życia, które mogą wpływać na zdrowie i długowieczność poprzez zmianę tempa skracania się telomerów. Ostatnie odkrycia Ostatnie badania wskazują, że długość telomerów, na którą mogą wpływać różne czynniki związane ze stylem życia, może wpływać na tempo starzenia się i początek chorób związanych z wiekiem. Podsumowanie Długość telomerów skraca się wraz z wiekiem. Postępujące skracanie się telomerów prowadzi do starzenia, apoptozy, czyli transformacji onkogennej komórek somatycznych, wpływając na zdrowie i długość życia jednostki. Krótsze telomery wiążą się ze zwiększoną częstością występowania chorób i słabą przeżywalnością. Szybkość skracania telomerów może być zwiększona lub zmniejszona przez określone czynniki związane ze stylem życia. Lepszy wybór diety i aktywności ma ogromny potencjał, aby zmniejszyć tempo skracania się telomerów lub przynajmniej zapobiec nadmiernemu ścieraniu się telomerów, co prowadzi do opóźnionego wystąpienia chorób związanych z wiekiem i wydłużenia życia. Niniejszy przegląd podkreśla rolę telomerów w procesie starzenia się i opisuje czynniki związane ze stylem życia, które mogą wpływać na telomery, zdrowie człowieka i starzenie się.


title: Pilotażowe badanie medytacji jogicznej dla opiekunów rodzinnych z demencją z objawami depresji: wpływ na zdrowie psychiczne, funkcje poznawcze i aktywność telomerazy

text: TŁO W badaniu zbadano wpływ krótkiej codziennej jogicznej medytacji na zdrowie psychiczne, funkcjonowanie poznawcze i aktywność telomerazy komórek odpornościowych u opiekunów rodzinnych z demencją z łagodnymi objawami depresyjnymi. METODY Trzydziestu dziewięciu opiekunów rodzinnych z demencją (średni wiek 60,3 lat (SD = 10,2)) zostało losowo przydzielonych do praktykowania Kirtan Kriya lub słuchania muzyki relaksacyjnej przez 12 minut dziennie przez osiem tygodni. Nasilenie objawów depresji oraz funkcjonowanie umysłowe i poznawcze oceniano na początku badania i podczas obserwacji. Aktywność telomerazy w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej (PMBC) badano w obwodowych PBMC przed i po interwencji. WYNIKI Grupa medytacyjna wykazała znacznie niższy poziom objawów depresji oraz większą poprawę zdrowia psychicznego i funkcjonowania poznawczego w porównaniu z grupą relaksacyjną. W grupie medytacyjnej 65,2% wykazało 50% poprawę w Skali Oceny Depresji Hamiltona, a 52% uczestników wykazało 50% poprawę w Skali Zdrowia Psychicznego (MCS) w skali SF-36; w porównaniu do odpowiednio 31,2% i 19% w grupie relaksacyjnej (pp<0,05). Grupa medytacyjna wykazała 43% poprawę aktywności telomerazy w porównaniu do 3,7% w grupie relaksacyjnej (p=0,05). WNIOSEK Badanie pilotażowe wykazało, że krótkie codzienne praktyki medytacyjne wykonywane przez opiekunów rodzinnych z demencją mogą prowadzić do poprawy funkcjonowania umysłowego i poznawczego oraz obniżenia poziomu objawów depresji. Poprawie tej towarzyszy wzrost aktywności telomerazy, co sugeruje poprawę starzenia się komórek wywołanego stresem. Wyniki te należy potwierdzić w większej próbce.


title: Długość telomerów leukocytów i jej związek z przyjmowaniem pokarmu i składników odżywczych w populacji osób starszych.

text: TŁO/CELE: Krótsza długość telomerów leukocytów (LTL) jest związana z kilkoma chorobami przewlekłymi, ale tylko kilka badań oceniało związek między czynnikami żywieniowymi a LTL. Naszym celem było zbadanie związku między tłuszczami, owocami, warzywami i LTL w schemacie badania przekrojowego. Postawiliśmy hipotezę, że spożycie owoców i warzyw będzie pozytywnie powiązane z LTL, a spożycie tłuszczów, a zwłaszcza nasyconych kwasów tłuszczowych (SFA), będzie negatywnie skorelowane z LTL. TEMATY/METODY: LTL zmierzono za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym u 1942 mężczyzn i kobiet w wieku 57-70 lat z Helsinskiego Badania Kohortowego. Oceniliśmy całą dietę za pomocą zwalidowanego półilościowego 128-punktowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. WYNIKI: Ogólnie było tylko kilka znaczących wyników. Jednak całkowite spożycie tłuszczów i SFA (odpowiednio P=0,04 i 0,01) było odwrotnie proporcjonalne do LTL u mężczyzn z uwzględnieniem wieku i spożycia energii. U kobiet spożycie warzyw było pozytywnie powiązane z LTL (P=0,05). Mężczyźni spożywający najwięcej masła i najmniej owoców mieli znacznie krótsze telomery niż ci, którzy spożywali najmniejszą ilość masła i najwięcej owoców (P=0,05). Nie znaleźliśmy związku między LTL a wskaźnikiem masy ciała, stosunkiem talii do bioder, paleniem tytoniu, aktywnością fizyczną lub poziomem wykształcenia. WNIOSKI: W tym przekrojowym badaniu starszych mężczyzn i kobiet stwierdzono tylko kilka statystycznie istotnych efektów diety, ale ogólnie potwierdzają one hipotezę, że spożycie tłuszczów i warzyw było związane z LTL.


title: Przyspieszona erozja telomerów jest powiązana z pogarszającą się funkcją immunologiczną opiekunów pacjentów z chorobą Alzheimera

text: Opiekunowie pacjentów z chorobą Alzheimera znoszą przewlekły stres związany z osłabieniem funkcji immunologicznych. Aby ocenić zmiany psychologiczne i immunologiczne opiekunów, porównaliśmy objawy depresyjne, skład PBMC, proliferację in vitro wywołaną aktywacją i wytwarzanie cytokin oraz długość telomerów i aktywność telomerazy u 82 osób (41 opiekunów i 41 osób w grupie kontrolnej dobranej pod względem wieku i płci). . Stwierdziliśmy, że objawy depresji były istotnie wyższe u opiekunów niż w grupie kontrolnej (p < 0,001). Odpowiednio, opiekunowie mieli znacząco niższą proliferację komórek T, ale wyższą produkcję cytokin regulujących układ odpornościowy (TNF-α i IL-10) niż kontrolni w odpowiedzi na stymulację in vitro. Zbadaliśmy wpływ tych zmian na długość życia replikacji komórkowej i stwierdziliśmy, że opiekunowie mieli znacznie krótsze długości telomerów w PBMC niż kontrolni (odpowiednio 6,2 i 6,4 kb, p < 0,05) z podobnym skróceniem w izolowanych limfocytach T i monocytach oraz że to ścieranie telomerów u opiekunów nie był spowodowany wzrostem krótszych telomerów posiadających podzbiory komórek T w PBMC. Na koniec wykazaliśmy, że podstawowa aktywność telomerazy w PBMC i limfocytach T była znacznie wyższa u opiekunów niż w grupie kontrolnej (p < 0,0001), co wskazuje na nieudaną próbę kompensowania przez komórki nadmiernej utraty telomerów u opiekunów. Odkrycia te pokazują, że przewlekły stres jest związany ze zmienioną funkcją komórek T i przyspieszonym starzeniem się komórek odpornościowych, co sugeruje nadmierna utrata telomerów.


title: Narażenie na przemoc w dzieciństwie wiąże się z erozją telomerów w wieku od 5 do 10 lat: badanie podłużne

text: Rośnie zainteresowanie odkrywaniem mechanizmów pośredniczących w skutkach stresu w dzieciństwie na zachorowalność i umieralność na choroby w późnym okresie życia. Wcześniejsze badania sugerowały jeden potencjalny mechanizm łączący stres ze starzeniem się komórek, chorobami i śmiertelnością u ludzi: erozja telomerów. Zbadaliśmy erozję telomerów w odniesieniu do narażenia dzieci na przemoc, istotny stresor we wczesnym okresie życia, który ma długofalowe konsekwencje dla dobrego samopoczucia i jest głównym problemem zdrowia publicznego i opieki społecznej. W pierwszym prospektywnym badaniu podłużnym z powtarzanymi pomiarami telomerów u dzieci doświadczających stresu przetestowaliśmy hipotezę, że narażenie na przemoc w dzieciństwie przyspieszy erozję telomerów w wieku od 5 do 10 lat. Przemoc została oceniona jako narażenie na przemoc domową ze strony matki, częstą wiktymizację zastraszania i fizyczne maltretowanie przez osobę dorosłą. Uczestnikami było 236 dzieci (49% kobiet; 42% z jedną lub więcej ekspozycji na przemoc) zrekrutowanych z Environmental-Risk Longitudinal Twin Study, ogólnokrajowej kohorty urodzeniowej z lat 1994-1995. Średnią względną długość telomerów każdego dziecka mierzono jednocześnie w wyjściowych i kontrolnych próbkach DNA, stosując ilościową metodę PCR dla stosunku T/S (stosunek liczby powtórzeń telomerów do liczby pojedynczej kopii genu). W porównaniu z ich rówieśnikami, dzieci, które doświadczyły dwóch lub więcej rodzajów ekspozycji na przemoc, wykazywały znacznie większą erozję telomerów między pomiarami wyjściowymi w wieku 5 lat a pomiarami kontrolnymi w wieku 10 lat, nawet po uwzględnieniu płci, statusu socjoekonomicznego i wskaźnika masy ciała (B = -0,052, se = 0,021, p = 0,015). To odkrycie dostarcza wsparcia dla mechanizmu łączącego skumulowany stres w dzieciństwie z utrzymaniem telomerów, obserwowany już w młodym wieku, z potencjalnym wpływem na zdrowie przez całe życie.


title: Od okładki: Przyspieszone skracanie telomerów w odpowiedzi na stres życiowy

text: Liczne badania wykazują powiązania między przewlekłym stresem a wskaźnikami złego stanu zdrowia, w tym czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i gorszą funkcją odpornościową. Niemniej jednak dokładne mechanizmy powstawania stresu „pod skórą” pozostają nieuchwytne. Zbadaliśmy hipotezę, że stres wpływa na zdrowie poprzez modulowanie tempa starzenia się komórek. W tym miejscu przedstawiamy dowody na to, że stres psychologiczny – zarówno odczuwany, jak i przewlekły stres – jest istotnie związany z wyższym stresem oksydacyjnym, niższą aktywnością telomerazy i krótszym telomerem, które są znanymi wyznacznikami starzenia się i długowieczności komórek w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej zdrowych kobiety przed menopauzą. Kobiety o najwyższym poziomie odczuwanego stresu mają średnio krótsze telomery o co najmniej jedną dekadę dodatkowego starzenia w porównaniu z kobietami o niskim poziomie stresu. Odkrycia te mają znaczenie dla zrozumienia, w jaki sposób stres na poziomie komórkowym może sprzyjać wcześniejszemu wystąpieniu chorób związanych z wiekiem.


title: Niezależny i połączony wpływ diety odchudzającej i ćwiczeń na długość telomerów leukocytów u kobiet po menopauzie

text: Cel Zbadanie wpływu 12-miesięcznej diety i/lub ćwiczeń aerobowych na długość telomerów leukocytów u kobiet po menopauzie. Projekt i metody 439 kobiet z nadwagą lub otyłością (50-75 lat) zostało losowo przydzielonych do: i) utraty wagi w diecie (N=118); ii) ćwiczenia aerobowe (N=117), iii) dieta + ćwiczenia (N=117) lub iv) kontrola (N=87). Interwencja dietetyczna była programem grupowym, którego celem było zmniejszenie masy ciała o 10%. Interwencja ćwiczeń trwała 45 minut dziennie, 5 dni w tygodniu umiarkowanej do intensywnej aktywności tlenowej. Próbki krwi na czczo pobrano na początku i po 12 miesiącach. DNA wyekstrahowano z wyizolowanych leukocytów i długość telomerów zmierzono za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy (qPCR). Porównano średnie zmiany między grupami (z zamiarem leczenia) przy użyciu uogólnionych równań szacowania. Wyniki Wyjściowa długość telomerów była odwrotnie proporcjonalna do wieku (r=-0,12 p<0,01) i dodatnio związana z maksymalnym poborem tlenu (r=0,11, p=0,03), ale nie z BMI lub % tkanki tłuszczowej. Zmiana długości telomerów była odwrotnie skorelowana z wyjściową długością telomerów (r=-0,47, p<0,0001). Nie wykryto istotnej różnicy w długości telomerów leukocytów w żadnej grupie interwencyjnej w porównaniu z grupą kontrolną, ani też wielkość utraty masy ciała nie była związana z długością telomerów po 12 miesiącach. Wnioski Dwunastomiesięczna dieta odchudzająca i ćwiczenia nie zmieniły długości telomerów u kobiet po menopauzie.


title: Związane z dietą skracanie telomerów i stabilność chromosomów

text: Ostatnie dowody wskazują na wpływ mikroelementów na utrzymywanie długości telomerów (TL). W celu zbadania, czy skrócenie telomerów związane z dietą ma jakiekolwiek znaczenie fizjologiczne i towarzyszyło mu istotne uszkodzenie genomu, w niniejszym badaniu TL oceniano za pomocą analizy końcowych fragmentów restrykcyjnych (TRF) w limfocytach krwi obwodowej 56 zdrowych osób, u których dostępne były szczegółowe informacje na temat nawyków żywieniowych, a dane porównano z częstością występowania mostków nukleoplazmatycznych (NPB), markera niestabilności chromosomowej związanej z dysfunkcją telomerów, uwidocznioną za pomocą testu mikrojądrowego zablokowanego przez cytokinezę. Aby zwiększyć zdolność do wykrywania nawet niewielkich zaburzeń funkcji telomerów, częstość występowania NPB oceniano również na komórkach eksponowanych in vitro na promieniowanie jonizujące. Zadbano o kontrolę potencjalnych czynników zakłócających, które mogą wpływać na TL, a mianowicie. wiek, genotyp hTERT i palenie tytoniu. Dane wykazały, że wyższe spożycie warzyw wiązało się z istotnie wyższym średnim TL (P = 0,013); w szczególności analiza związku między mikroskładnikami odżywczymi a średnim TL podkreśliła istotną rolę spożycia przeciwutleniaczy, zwłaszcza beta-karotenu, w utrzymaniu telomerów (P = 0,004). Jednak skrócenie telomerów związane z dietą nie skutkowało powiązanym wzrostem spontanicznych lub wywołanych promieniowaniem NPB. Przeanalizowano również rozkład TRF i zaobserwowano niewielką częstość występowania NPB indukowanych promieniowaniem (P = 0,03) u osób z większą liczbą bardzo krótkich TRF (<2 kb). Względna częstość występowania bardzo krótkich TRF była dodatnio związana ze starzeniem się (P = 0,008), ale nie była związana ze spożyciem warzyw i dziennym spożyciem mikroelementów, co sugeruje, że stopień erozji telomerów związany z niskim spożyciem antyoksydantów obserwowany w tym badaniu nie był tak duży. prowadzić do niestabilności chromosomów.


title: Wysiłek fizyczny zapobiega starzeniu się komórek w krążących leukocytach iw ścianie naczynia.

text: TŁO: Mechanizmy molekularne leżące u podstaw ochronnych skutków wysiłku fizycznego nie są do końca poznane. Erozja telomerów jest głównym składnikiem starzenia, a białka związane z telomerami regulują starzenie się i przeżycie komórek. Badanie to analizuje wpływ ćwiczeń na biologię telomerów naczyń i apoptozę śródbłonka u myszy oraz wpływ długotrwałego treningu wytrzymałościowego na biologię telomerów u ludzi. METODY I WYNIKI: Myszy C57/B16 losowo przydzielono do dobrowolnego biegania lub bez koła biegowego przez 3 tygodnie. Ćwiczenie zwiększało aktywność telomerazy w aorcie piersiowej i krążących komórkach jednojądrzastych w porównaniu z osiadłymi kontrolami, zwiększało ekspresję naczyniową czynnika 2 wiążącego powtórzenia telomeru i Ku70 oraz zmniejszało ekspresję naczyniowych regulatorów apoptozy, takich jak kinaza 2 punktu kontrolnego cyklu komórkowego, p16 i p53. Myszy wstępnie kondycjonowane przez dobrowolne bieganie wykazywały znaczne zmniejszenie apoptozy śródbłonka aorty indukowanej lipopolisacharydami. Badania na myszach transgenicznych wykazały, że śródbłonkowa syntaza tlenku azotu i odwrotna transkryptaza telomerazy działają synergistycznie, zapewniając odporność śródbłonka na stres po aktywności fizycznej. Aby przetestować znaczenie tych danych u ludzi, przeanalizowano biologię telomerów w krążących leukocytach młodych i w średnim wieku lekkoatletycznych sportowców. Leukocyty krwi obwodowej wyizolowane od sportowców wytrzymałościowych wykazywały zwiększoną aktywność telomerazy, ekspresję białek stabilizujących telomery i regulację w dół inhibitorów cyklu komórkowego w porównaniu z osobami nietrenowanymi. Długoterminowy trening wytrzymałościowy wiązał się ze zmniejszoną erozją telomerów leukocytów w porównaniu z nietrenowanymi kontrolami. WNIOSKI: Aktywność fizyczna reguluje białka stabilizujące telomery u myszy i ludzi, a tym samym chroni przed apoptozą naczyń wywołaną stresem.


title: Wpływ kurkumy na chorobę Alzheimera z behawioralnymi i psychologicznymi objawami demencji

text: Opisujemy tutaj trzech pacjentów z chorobą Alzheimera (AD), których objawy behawioralne uległy znacznej poprawie w wyniku kurkumy, która jest tradycyjną medycyną indyjską. Ich spadek funkcji poznawczych oraz behawioralne i psychologiczne objawy demencji (BPSD) były bardzo poważne. Wszyscy trzej pacjenci wykazywali drażliwość, pobudzenie, niepokój i apatię, dwóch pacjentów cierpi na nietrzymanie moczu i zastanawia się. Przepisano im kapsułki z kurkumą w proszku i zaczęli wychodzić z tych objawów bez żadnych niepożądanych reakcji w objawach klinicznych i danych laboratoryjnych. Po 12 tygodniach leczenia całkowity wynik kwestionariusza Neuro-Psychiatric Inventory – zwięzły kwestionariusz zmniejszył się istotnie zarówno pod względem ostrości objawów, jak i obciążenia opiekunów. W jednym przypadku wynik Mini-Mental State Examination (MMSE) wzrósł o pięć punktów, z 12/30 do 17/30. W pozostałych dwóch przypadkach nie zaobserwowano znaczących zmian w MMSE; jednak rozpoznali swoją rodzinę w ciągu 1 roku leczenia. Wszystkie przypadki przyjmowały kurkumę od ponad 1 roku, nie zaobserwowano ponownego zaostrzenia BPSD. Obecne przypadki sugerują znaczną poprawę objawów behawioralnych w AD po leczeniu kurkumą, co prowadzi do prawdopodobnych korzyści ze stosowania kurkumy u osób z AD z BPSD.


title: Kurkumina doustna w chorobie Alzheimera: tolerancja i skuteczność w 24-tygodniowym randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu

text: Wstęp Kurkumina jest związkiem polifenolowym pochodzącym z rośliny Curcuma Long Lin, który wykazuje działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne, a także zmniejsza agregację beta-amyloidu. Zmniejsza patologię w transgenicznych modelach choroby Alzheimera (AD) i jest obiecującym kandydatem do leczenia ludzkiej AD. Celem niniejszego badania jest uzyskanie danych dotyczących tolerancji i wstępnych danych dotyczących skuteczności klinicznej i biomarkerów kurkuminy u osób z AD. Metody Przeprowadziliśmy 24-tygodniowe randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie Curcumin C3 Complex® z otwartym przedłużeniem do 48 tygodni. Trzydzieści sześć osób z łagodną do umiarkowanej AD zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej placebo, 2 gramy/dzień lub 4 gramy/dzień doustnej kurkuminy przez 24 tygodnie. Przez tygodnie od 24 do 48 osoby, które otrzymywały kurkuminę, kontynuowały tę samą dawkę, podczas gdy osoby, które wcześniej otrzymywały placebo, zostały losowo przydzielone w stosunku 1:1 do 2 gramów/dzień lub 4 gramów/dzień. Podstawowymi miarami wyników były częstość występowania zdarzeń niepożądanych, zmiany w klinicznych testach laboratoryjnych oraz Skala Oceny Choroby Alzheimera - Podskali Poznawcze (ADAS-Cog) po 24 tygodniach u osób, które ukończyły badanie. Drugorzędowe miary wyników obejmowały Inwentarz Neuropsychiatryczny (NPI), Kooperacyjne Badanie Choroby Alzheimera – Skala Aktywności Życia Codziennego (ADCS-ADL), poziomy Aβ1-40 i Aβ1-42 w osoczu oraz poziomy Aβ1-42, t-tau, p-tau181 i F2-izoprostany w płynie mózgowo-rdzeniowym. Mierzono również poziomy kurkuminy i jej metabolitów w osoczu do czterech godzin po podaniu leku. Wyniki Średni wiek osób, które ukończyły badanie (n = 30) wynosił 73,5 lat, a średni wynik w Mini-Mental Status Examination (MMSE) wyniósł 22,5. Jeden pacjent wycofał się z grupy placebo (8%, pogorszenie pamięci) i 5/24 pacjentów wycofał się z grupy kurkuminy (21%, 3 z powodu objawów żołądkowo-jelitowych). Kurkumina C3 Complex® wiązała się z obniżonym hematokrytem i zwiększonymi poziomami glukozy, które były nieistotne klinicznie. Nie było różnic między grupami terapeutycznymi w miarach skuteczności klinicznej lub biomarkerów. Poziomy natywnej kurkuminy mierzone w osoczu były niskie (7,32 ng/ml). Wnioski Kurkumina była ogólnie dobrze tolerowana, chociaż trzy osoby przyjmujące kurkuminę wycofały się z powodu objawów żołądkowo-jelitowych. Nie byliśmy w stanie wykazać klinicznych lub biochemicznych dowodów skuteczności Curcumin C3 Complex® w AD w tym 24-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo, chociaż wstępne dane sugerują ograniczoną biodostępność tego związku. Rejestracja badania ClinicalTrials.gov Identyfikator: NCT00099710.


title: Kurkuminoidy zwiększają wychwyt amyloidu beta przez makrofagi pacjentów z chorobą Alzheimera.

text: Leczenie choroby Alzheimera (AD) jest trudne ze względu na nieznajomość jej patogenezy. Pacjenci z AD mają zaburzenia fagocytozy amyloidu-beta (1-42) (Abeta) in vitro przez wrodzone komórki odpornościowe, monocyty/makrofagi oraz klirensu blaszek Abeta [5]. Naturalne kurkuminoidy zwiększały usuwanie Abeta z mózgu w modelach zwierzęcych. Dlatego leczyliśmy makrofagi sześciu pacjentów z AD i 3 kontroli kurkuminoidami in vitro i mierzyliśmy wychwyt Abeta przy użyciu mikroskopii fluorescencyjnej i konfokalnej. Na poziomie podstawowym intensywność wychwytu Abeta przez makrofagi AD była znacząco niższa w porównaniu z makrofagami kontrolnymi i obejmowała wiązanie powierzchniowe, ale nie wychwyt wewnątrzkomórkowy. Po leczeniu makrofagów kurkuminoidami, wychwyt Abeta przez makrofagi trzech z sześciu pacjentów z AD był istotnie zwiększony (P<0,001 do 0,081). Mikroskopia konfokalna makrofagów AD reagujących na kurkuminoidy wykazała wiązanie powierzchniowe w nieleczonych makrofagach, ale wspólną lokalizację z falloidyną w przedziale wewnątrzkomórkowym po leczeniu. Immunomodulacja wrodzonego układu odpornościowego przez kurkuminoidy może być bezpiecznym podejściem do immunologicznego usuwania amyloidozy w mózgu z AD.


title: Spożycie curry a funkcje poznawcze u osób starszych.

text: W badaniach eksperymentalnych wykazano, że kurkumina z kurkumy curry ma silne właściwości przeciwutleniające i przeciwzapalne oraz zmniejsza obciążenie beta-amyloidem i płytką nazębną, ale brakuje dowodów epidemiologicznych. Autorzy zbadali związek między zwykłym poziomem spożycia curry a funkcjami poznawczymi u starszych Azjatów. W populacyjnej kohorcie (n = 1010) osób starszych Azjatów bez demencji w wieku 60-93 lat w 2003 roku, autorzy porównali wyniki Mini-Mental State Examination (MMSE) dla trzech kategorii regularnego spożywania curry, biorąc pod uwagę znane dane socjodemograficzne, zdrowie i behawioralne korelaty wyników MMSE. Osoby, które spożywały curry „okazjonalnie” i „często lub bardzo często” uzyskały znacznie lepsze wyniki w skali MMSE niż osoby, które „nigdy lub rzadko” spożywały curry. Autorzy przedstawili wstępne dowody na lepszą wydajność poznawczą po spożyciu curry u starszych Azjatów bez demencji, co powinno zostać potwierdzone w przyszłych badaniach.


title: Częstość występowania choroby Alzheimera w społeczności wiejskiej w Indiach: badanie indyjsko-amerykańskie.

text: CEL: Określenie ogólnych i zależnych od wieku wskaźników zachorowalności na AD w wiejskiej, populacyjnej kohorcie w Ballabgarh w Indiach i porównanie ich z referencyjną populacją USA w Monongahela Valley w Pensylwanii. METODY: 2-letnie, prospektywne, epidemiologiczne badanie pacjentów w wieku > 55 lat z zastosowaniem powtarzanych badań przesiewowych zdolności poznawczych i funkcjonalnych, a następnie standaryzowana ocena kliniczna z wykorzystaniem Podręcznika Diagnostycznego i Statystycznego Zaburzeń Psychicznych, wydanie 4 oraz Narodowego Instytutu Zaburzeń Psychicznych. Zaburzenia neurologiczne i komunikacyjne oraz udar mózgu-Alzheimera i zaburzenia pokrewne Kryteria asocjacji diagnozy oraz skala oceny klinicznej demencji dla oceny stopnia zaawansowania demencji i AZS. WYNIKI: Wskaźniki zapadalności na 1000 osobolat dla AD z CDR > lub =0,5 wynosiły 3,24 (95% CI: 1,48-6,14) dla osób w wieku > lub =65 lat i 1,74 (95% CI: 0,84-3,20) dla osób w wieku > lub =55 lat. Wystandaryzowana względem rozkładu wiekowego ze Spisu Powszechnego USA z 1990 roku, ogólny wskaźnik zapadalności u osób w wieku > 65 lat wynosił 4,7 na 1000 osobolat, znacznie niższy niż odpowiedni wskaźnik 17,5 na 1000 osobolat w dolinie Monongahela. WNIOSEK: Są to pierwsze odnotowane wskaźniki zapadalności na AD na subkontynencie indyjskim i wydają się być jednymi z najniższych, jakie kiedykolwiek zgłoszono. Jednak stosunkowo krótki czas trwania obserwacji, czynniki kulturowe i inne potencjalne czynniki zakłócające sugerują ostrożność w interpretacji tego odkrycia.


title: Rola kurkuminy w idiopatycznych zapalnych guzach rzekomych oczodołu.

text: W niniejszym doniesieniu po raz pierwszy opisano kliniczną skuteczność kurkuminy, aktywnego składnika kłączy Curcuma longa, w leczeniu pacjentów cierpiących na idiopatyczne zapalne guzy rzekome oczodołu. Kurkuminę podawano doustnie w dawce 375 mg/3 razy/dzień doustnie przez okres 6-22 miesięcy ośmiu pacjentom. Były obserwowane przez okres 2 lat w odstępach 3 miesięcznych. Badanie ukończyło pięciu pacjentów, z czego czterech całkowicie wyzdrowiało, au jednego pacjenta obrzęk ustąpił całkowicie, ale utrzymywało się pewne ograniczenie ruchu. U żadnego pacjenta nie odnotowano żadnych skutków ubocznych i nie było nawrotu. Sugeruje się, że kurkumina może być stosowana jako bezpieczny i skuteczny lek w leczeniu idiopatycznych zapalnych guzów rzekomych oczodołu. Prawa autorskie 2000 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Kurkumina i choroby neurodegeneracyjne

text: W ciągu ostatnich dziesięciu lat stwierdzono, że kurkumina jest skuteczna przeciwko wielu różnym chorobom i charakteryzuje się właściwościami przeciwrakotwórczymi, hepatoprotekcyjnymi, trombosupresyjnymi, kardioprotekcyjnymi, przeciwartretycznymi i przeciwinfekcyjnymi. Przeprowadzono ostatnie badania przeprowadzone zarówno na kręgowcach, jak i na modelach bezkręgowców, aby ustalić, czy kurkumina ma również działanie neuroprotekcyjne. Skuteczność kurkuminy w kilku badaniach przedklinicznych dotyczących chorób neurodegeneracyjnych wywołała znaczne podekscytowanie, głównie ze względu na jej brak toksyczności i niski koszt. Sugeruje to, że kurkumina może być godnym kandydatem do interwencji nutraceutycznej. Ponieważ starzenie się jest powszechnym czynnikiem ryzyka chorób neurodegeneracyjnych, możliwe jest, że niektóre związki ukierunkowane na mechanizmy starzenia mogą również zapobiegać tego rodzaju chorobom. Jednym z potencjalnych mechanizmów wyjaśniających kilka ogólnych korzyści zdrowotnych związanych z kurkuminą jest to, że może ona zapobiegać związanym ze starzeniem zmianom w białkach komórkowych, które prowadzą do nierozpuszczalności i agregacji białek. Ta utrata homeostazy białek jest związana z kilkoma chorobami związanymi z wiekiem. Ostatnio stwierdzono, że kurkumina pomaga w utrzymaniu homeostazy białek i wydłuża żywotność bezkręgowców modelowych Caenorhabditis elegans. Tutaj dokonujemy przeglądu dowodów z kilku modeli zwierzęcych, że kurkumina poprawia stan zdrowia poprzez zapobieganie lub opóźnianie wystąpienia różnych chorób neurodegeneracyjnych.


title: Czy przedwczesny poród jest czynnikiem ryzyka choroby kardiometabolicznej u dorosłych?

text: Pierwsze niemowlęta, które doświadczyły nowoczesnej opieki przed- i noworodkowej, są obecnie w wieku trzydziestu lat, w wieku, w którym częstość występowania chorób kardiometabolicznych jest niska. Jednak dane z kohort urodzonych przedwcześnie przed wprowadzeniem nowoczesnej opieki sugerują zwiększone ryzyko cukrzycy typu 2. W przypadku kohort młodych dorosłych byłych bardzo małych lub bardzo wcześniaków istnieje coraz więcej dowodów na zwiększone ryzyko wystąpienia późniejszych chorób sercowo-naczyniowych, w tym wyższe ciśnienie krwi, niższą beztłuszczową masę ciała, zaburzoną regulację glukozy i być może bardziej aterogenny profil lipidowy. Jeśli chodzi o styl życia, osoby dorosłe urodzone bardzo małe lub bardzo wcześniaki podejmują mniej nieuwarunkowanej aktywności fizycznej i mogą spożywać mniej owoców i przetworów mlecznych. Każda interwencja zmniejszająca czynniki ryzyka, w szczególności ciśnienie krwi i niska aktywność fizyczna, miałaby znaczny potencjał zmniejszenia obciążenia chorobami w ciągu życia u małych wcześniaków. Obecnie istnieje wystarczająca ilość danych, aby uzasadnić ekspercką ocenę poziomu dowodów na chorobę kardiometaboliczną u osób urodzonych w bardzo małym wieku lub bardzo przedwcześnie, co może mieć konsekwencje dla zdrowia publicznego. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie czosnku i suszonych owoców wiąże się z niższym ryzykiem samoistnego porodu przedwczesnego

text: Kilka badań wykazało związek między zakażeniami drobnoustrojami w czasie ciąży a przedwczesnym porodem (PTD). Zbadaliśmy wpływ żywności zawierającej składniki przeciwdrobnoustrojowe i prebiotyczne na ryzyko spontanicznego PTD. Przeszukanie literatury zidentyfikowało drobnoustroje związane z samoistną PTD. Następnie zidentyfikowano 2 główne typy żywności (Allium i suszone owoce) zawierające składniki przeciwdrobnoustrojowe, które wpływają na drobnoustroje związane z samoistnym PTD; zawierały również błonnik pokarmowy uznawany za prebiotyki. Zbadaliśmy spożycie u 18 888 kobiet w Norweskiej Kohorcie Matki i Dziecka (MoBa), z których 950 (5%) przeszło spontaniczną PTD (<37 tygodni ciąży). Alliums (czosnek, cebula, por i dymka) [OR: 0,82 (95% CI: 0,72, 0,94), P = 0,005] oraz suszone owoce (rodzynki, morele, suszone śliwki, figi i daktyle) [OR: 0,82 ( 95% CI: 0,72, 0,94); P = 0,005] wiązały się ze zmniejszonym ryzykiem spontanicznego PTD. Spożycie allium wiązało się z bardziej wyraźną redukcją ryzyka wczesnej spontanicznej PTD (28–31. tydzień ciąży) [OR: 0,39 (95% CI: 0,19; 0,80)]. Najsilniejszy związek w tej grupie występował z czosnkiem [OR: 0,47 (95% CI: 0,25–0,89)], a następnie z gotowaną cebulą. Spożycie suszonych owoców wykazało związek z przedwczesnym pęknięciem błon płodowych (PPROM) [OR: 0,74 (95% CI: 0,65; 0,95)]; najsilniejszy związek w tej grupie był z rodzynkami [OR: 0,71 (95% CI: 0,56; 0,92)]. Najsilniejszy związek z PPROM w grupie allium był z czosnkiem [OR: 0,74 (95% CI: 0,56, 0,97)]. Podsumowując, spożycie pokarmu zawierającego związki przeciwdrobnoustrojowe i prebiotyczne może mieć znaczenie dla zmniejszenia ryzyka samoistnego PTD. W szczególności czosnek wiązał się z ogólnym niższym ryzykiem spontanicznego PTD. Suszone owoce, zwłaszcza rodzynki, wiązały się ze zmniejszonym ryzykiem PPROM.


title: Późny poród przedwczesny: przegląd medycznych i neuropsychologicznych wyników dzieciństwa.

text: Późne porody przedwczesne (LP) (34 0/7 - 36 6/7 tygodni ciąży) stanowią prawie trzy czwarte wszystkich przedwczesnych porodów, co czyni tę populację poważnym problemem dla zdrowia publicznego. Niedojrzały rozwój płodu związany z porodem LP zwiększa ryzyko śmiertelności i krótkoterminowych powikłań medycznych. Która kombinacja matczynych, płodowych lub noworodkowych czynników ryzyka może być najbardziej krytyczna, dopiero niedawno zaczęto badać i czy destrukcyjny wpływ porodu LP na rozwój mózgu będzie miał negatywny wpływ na funkcjonowanie neuropsychologiczne w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Wczesne dane wykazały stopniową odpowiedź, przy czym dzieci z LP często funkcjonują lepiej niż bardzo wcześniaki, ale gorzej niż dzieci donoszone, oraz z subtelnymi deficytami intelektualnymi i neuropsychologicznymi u dzieci z LP w porównaniu ze zdrowymi dziećmi urodzonymi w terminie ciążowym. Wymagana jest dalsza charakterystyka profilu neuropsychologicznego, którą najlepiej byłoby osiągnąć poprzez prospektywne badania podłużne. Ponadto, ponieważ porody umiarkowane i LP skutkują odmiennymi wynikami medycznymi i psychologicznymi, należy ponownie rozważyć wspólną metodologię łączenia tych uczestników w jedną kohortę badawczą w celu oceny ryzyka i wyniku. Szybko rozwijająca się literatura dotycząca wyników LP potwierdza kluczową zasadę: rozwój płodu przebiega w dynamicznym kontinuum dojrzewania od poczęcia do urodzenia, a każdy kolejny dzień ciąży może poprawić ogólny wynik.


title: Dorastanie po skrajnie przedwczesnym porodzie: skutki dla zdrowia psychicznego przez całe życie.

text: Rośnie zainteresowanie długoterminowymi następstwami porodu przedwczesnego w zakresie zdrowia psychicznego. W tym artykule dokonujemy przeglądu literatury dotyczącej wyników w zakresie zdrowia psychicznego przez całe życie. Badania prowadzone w wieku przedszkolnym, wieku szkolnym i dorastaniu oraz w wieku dorosłym wykazują ciągłość wyników i wskazują na zwiększone ryzyko nieuwagi, problemów społeczno-komunikacyjnych i trudności emocjonalnych u osób urodzonych skrajnie przedwcześnie. Zarówno badania behawioralne, jak i neuroobrazowe dostarczają również dowodów na neurorozwojowe pochodzenie zaburzeń zdrowia psychicznego w tej populacji. W tym miejscu podsumowujemy współczesne dowody i podkreślamy kluczowe względy metodologiczne dotyczące prowadzenia i interpretacji badań w tej dziedzinie. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Właściwości przeciwdrobnoustrojowe Allium sativum (czosnek).

text: Chociaż czosnek jest używany ze względu na swoje właściwości lecznicze od tysięcy lat, badania nad jego sposobem działania są stosunkowo nowe. Czosnek ma szerokie spektrum działania; ma nie tylko działanie przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze i przeciwpierwotniacze, ale także ma korzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy i odpornościowy. Powrót do stosowania naturalnych alternatyw ziołowych sprawił, że zastosowanie roślin leczniczych znalazło się na czele badań farmakologicznych i odkrywanych jest wiele nowych leków. Przegląd ten ma na celu omówienie historycznego zastosowania czosnku i jego chemii siarki oraz zapewnienie podstaw do dalszych badań nad jego właściwościami przeciwdrobnoustrojowymi.


title: Problemy z przedwczesnym porodem i zachowaniem u niemowląt i dzieci w wieku przedszkolnym: przegląd najnowszej literatury.

text: Problemy behawioralne dzieci urodzonych przedwcześnie w wieku szkolnym są dobrze znane, ale istnieje niewiele badań dotyczących problemów behawioralnych u wcześniaków w okresie niemowlęcym iw wieku przedszkolnym. Przeanalizowano czternaście badań kohortowych opublikowanych w PubMed i PsycINFO w latach 2000–2012, skupiając się na rodzaju, występowaniu, współchorobowości, stabilności, przewidywaniach, okołoporodowych, społecznych i relacyjnych czynnikach ryzyka problemów behawioralnych u wcześniaków w okresie niemowlęcym (0- 2 lata) oraz w wieku przedszkolnym (3-5 lat). Relacyjny czynnik ryzyka został omówiony w kolejnych czterech pracach. Dzieci bardzo urodzone przedwcześnie, o bardzo niskiej masie urodzeniowej i umiarkowanie urodzone przedwcześnie w obu grupach wiekowych wykazują więcej problemów z zachowaniem niż dzieci urodzone w terminie porównawczym, nawet po kontrolowaniu okołoporodowych i społecznych czynników ryzyka oraz sprawności poznawczej. Słabe umiejętności społeczne/interaktywne, słaba samoregulacja behawioralna i emocjonalna, trudności emocjonalne i zmniejszona uwaga to najczęstsze problemy z zachowaniem. Problemy z zachowaniem w okresie niemowlęcym są predyktorem późniejszych problemów z zachowaniem i powinny być uwzględnione w programach uzupełniających. © Autorzy. Medycyna Rozwoju i Neurologia Dziecięca © 2013 Mac Keith Press.


title: Wzorce żywieniowe matek i poród przedwczesny: wyniki dużego prospektywnego badania kohortowego

text: Cel Zbadanie, czy istnieje związek między wzorcami żywieniowymi matki a ryzykiem porodu przedwczesnego. Projektuj prospektywne badanie kohortowe. Norwegia, w latach 2002-2008. Uczestnicy 66 000 kobiet w ciąży (pojedynki, wypełniony kwestionariusz częstotliwości jedzenia, brak brakujących informacji na temat porodów lub wcześniejszego porodu przedwczesnego, czas trwania ciąży między 22+0 a 41+6 tygodniem ciąży, brak cukrzycy, pierwsza ciąża przyjęta do badania ). Główny wynik pomiaru Współczynnik ryzyka porodu przedwczesnego zgodnie z poziomem przestrzegania trzech różnych wzorców żywieniowych interpretowanych jako „rozważne” (na przykład warzywa, owoce, oleje, woda jako napój, płatki pełnoziarniste, chleb bogaty w błonnik), „zachodni” ( przekąski słone i słodkie, białe pieczywo, desery, przetwory mięsne) oraz „tradycyjne” (ziemniaki, ryby). Wyniki Po skorygowaniu o współzmienne, wysokie wyniki dla wzorca „ostrożnego” wiązały się ze znacznie zmniejszonym ryzykiem ryzyka porodu przedwczesnego dla najwyższej w porównaniu do najniższej trzeciej (0,88, 95% przedział ufności 0,80 do 0,97). Ostrożny wzorzec wiązał się również ze znacznie niższym ryzykiem późnego i spontanicznego porodu przedwczesnego. Nie znaleziono niezależnego związku z porodem przedwczesnym dla wzorca „zachodniego”. Wzorzec „tradycyjny” wiązał się ze zmniejszonym ryzykiem porodu przedwczesnego dla najwyższego w porównaniu do najniższego (współczynnik ryzyka 0,91, 0,83 do 0,99). Wnioski Badanie to wykazało, że kobiety przestrzegające „rozważnego” lub „tradycyjnego” sposobu żywienia podczas ciąży miały mniejsze ryzyko porodu przedwczesnego w porównaniu z innymi kobietami. Chociaż te odkrycia nie mogą ustalić związku przyczynowego, wspierają porady dietetyczne dla kobiet w ciąży, aby spożywały zbilansowaną dietę obejmującą warzywa, owoce, produkty pełnoziarniste i ryby oraz pić wodę. Nasze wyniki wskazują, że zwiększenie spożycia pokarmów związanych z ostrożnym wzorcem żywieniowym jest ważniejsze niż całkowite wykluczenie przetworzonej żywności, fast foodów, fast foodów i przekąsek.


title: Podwyższone TCDD w jajach kurzych i sumach hodowlanych karmionych glinką kaolinową z kopalni w południowych Stanach Zjednoczonych.

text: Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) zakończyła stosowanie glinki kaolinowej z kopalni w Mississippi jako dodatku do pasz dla zwierząt po odkryciu stężenia nanogramów na gram 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyny (2,3 ,7,8-TCDD). FDA zebrała jaja kurze i sumy hodowlane na dotkniętych obszarach oraz w pozostałych kontynentalnych Stanach Zjednoczonych, aby ocenić poziom 2,3,7,8-TCDD. Nowa metoda wykorzystująca spektrometrię mas z tandemowym magazynowaniem jonów kwadrupolowych w czasie (QISTMS) zmierzyła poziom 2,3,7,8-TCDD w 42 kompozytach z filetów z suma, 3 kompozytach z filetów Tilapia, 46 próbkach jaj kurzych i 6 paszach dla kurcząt. Sześć kompozytów sumowych i 20 próbek jaj miało stężenie 2,3,7,8-TCDD znacznie powyżej 1,0 pg/g mokrej masy fileta lub całego jaja. Sumy hodowlane nienarażone na paszę zawierającą glinkę kaolinową miały średnie stężenie 2,3,7,8-TCDD na poziomie 0,12 pg/g. Wzór izomerów TCDD w glince kaolinowej różnił się od wzoru izomerów TCDD w próbce popiołu lotnego i od wzoru TCDD „czynnika obrzęku piskląt” w próbce referencyjnego toksycznego tłuszczu stosowanego jako składnik paszy w latach pięćdziesiątych.


title: Zanieczyszczenie PCDD i PCDF w paszy dla sumów z Arkansas, USA.

text: Jedna połączona próbka paszy dla sumów z Arkansas w USA i jej osiem składników została przeanalizowana pod kątem PCDD i PCDF. Jeden ze składników, śruta sojowa, był silnie zanieczyszczony PCDD, zwłaszcza toksycznymi kongenerami 2,3,7,8 podstawionymi, np. 7,3 pg/g suchej masy lub 370 pg/g lipidów w przypadku 2,3,7, 8-tetra CDD. Wartość I-TEQ dla śruty sojowej wynosiła 11,4 pg/g suchej masy lub 576 pg/g tłuszczu. Odpowiednie wartości dla połączonych stężeń paszy dla sumów były około 3 razy niższe. Wzór kongenerów, profil kongenerów i stosunek sigma PCDD/sigma PCDF dla śruty sojowej były dość wyjątkowe. Nie są nam znane żadne próbki środowiskowe ani produkty techniczne o podobnych właściwościach. W rezultacie nie można wykluczyć naturalnego powstawania PCDDs występujących w śrucie sojowej.


title: Specyficzne dla kongenerów poziomy dioksyn i dibenzofuranów w amerykańskiej żywności i szacunkowe dzienne spożycie toksycznego ekwiwalentu dioksyn.

text: Żywność, zwłaszcza mięso, mleko i ryby, jest bezpośrednim źródłem prawie wszystkich polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn (PCDD), dibenzofuranów (PCDF) i związków dioksynopodobnych w populacji ogólnej. Aby oszacować spożycie tych wysoce toksycznych związków, po raz pierwszy przeprowadziliśmy analizy dioksyn specyficznych dla kongenerów na amerykańskiej żywności dla 18 produktów mlecznych i próbek ryb z supermarketu w północnej części stanu Nowy Jork. 2,3,7,8 równoważniki toksyczne (TEqs) tetrachlorodibenzo-p-dioksyny (TCDD, „dioksyna”) w przeliczeniu na mokrą masę dla produktów mlecznych wahały się od 0,04 do 0,7 ppt, TEq dla mięsa wahały się od 0,03 do 1,5 ppt, oraz TEq dla ryb wahały się od 0,02 do 0,13 ppt. W celu oszacowania zakresu spożycia dioksyn przez Amerykanów wykorzystano wcześniejsze analizy mleka kobiecego i mleka modyfikowanego dla niemowląt wraz z aktualnymi wstępnymi danymi dotyczącymi żywności. Średnie dzienne spożycie pokarmu TEqs dla osoby dorosłej ważącej 65 kg oszacowano na 0,3-3,0 pg/kg masy ciała, co daje w sumie 18-192 pg TEq, na podstawie wskaźników spożycia w USA z 1986 roku. Ze względu na stosunkowo wysoki poziom PCDD i PCDF powszechnie występujących w mleku kobiet amerykańskich i kobiet z innych krajów uprzemysłowionych, karmione niemowlę może spożywać średnio 35-53 pg TEq/kg masy ciała/dzień w pierwszym roku życia życia. Można to porównać z obecną praktycznie bezpieczną dawką EPA w USA wynoszącą 0,006 pg TCDD/kg masy ciała dziennie przez 70 lat w oparciu o górną granicę ryzyka raka wynoszącą 10(-6) lub 10 pg/kg/dzień wykorzystywane przez niektóre europejskie agencje rządowe.


title: Wzory kongenerów dioksyn w komercyjnych sumach ze Stanów Zjednoczonych oraz wskazanie glinek mineralnych jako potencjalnego źródła.

text: Od 1991 roku Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA) przeprowadza coroczne badania pozostałości pestycydów w żywności w ramach Programu Danych o Pestycydach (Pesticide Data Program, PDP) Agencji Marketingu Rolnego. Aby ocenić pozostałości chemiczne w produktach z sumów sprzedawanych na rynku krajowym, podczas PDP 2008-2010 pobrano 1479 próbek sumów. Podzbiór 202 próbek przeanalizowano pod kątem 17 toksycznych polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn i furanów (PCDD/F). Średni wzorzec stężeń poszczególnych kongenerów PCDD/F u suma był dość wyjątkowy, ponieważ nie zawierał prawie mierzalnych ilości polichlorowanych dibenzofuranów (PCDF), ale wszystkie PCDD były obecne. Ten wzorzec był bardziej dominujący w wytwarzanych w kraju produktach z suma niż w produktach importowanych (Chiny/Tajwan). Porównanie wzoru ze znanymi źródłami PCDD/F wykazało silne podobieństwo do wzoru PCDD/F występującego w glinkach kaolinowych, które często były stosowane jako środki przeciwzbrylające w paszach dla zwierząt. Aby zbadać, czy pasze sumowe mogą być źródłem PCDD/F znalezionych w sumach, przeanalizowano archiwalne dane dotyczące pasz sumowych z bazy danych amerykańskiej Agencji ds. Żywności i Leków (USFDA). W 61 ze 112 próbek paszy stężenia PCDD były 50 razy wyższe niż stężenia PCDF i przypominały wzorzec znaleziony w produktach z sumów i glinach wydobywanych w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych. Chociaż nie można ostatecznie ustalić źródła PCDD/F w sprzedawanych na rynku krajowym produktach z suma, produkty z wydobytej gliny stosowane w paszach należy uznać za prawdopodobne źródło i, biorąc pod uwagę szeroki zakres stężenia PCDD/F wykrytych w glinach, za kontrolę krytyczną. punkt wejścia PCDD/F do zaopatrzenia w żywność.