title: Stosowanie leków obniżających ciśnienie krwi w profilaktyce chorób układu krążenia: metaanaliza 147 badań z randomizacją w kontekście oczekiwań z prospektywnych badań epidemiologicznych

text: Cele Określenie ilościowej skuteczności różnych klas leków obniżających ciśnienie krwi w zapobieganiu chorobie wieńcowej (CHD) i udarowi mózgu oraz wskazanie, kto powinien być leczony. Metaanaliza projektu. Źródło danych Medline (1966-2007). Wybór badania Randomizowane badania leków obniżających ciśnienie krwi rejestrujące zdarzenia CHD i udary. W 108 badaniach oceniano różnice w ciśnieniu krwi między badanym lekiem a placebo (lub grupą kontrolną nieotrzymującą badanego leku) („próby różnic ciśnienia krwi”), a 46 badań porównywało leki („próby porównawcze leków”). Siedem badań z trzema randomizowanymi grupami mieściło się w obu kategoriach. Wyniki zostały zinterpretowane w kontekście wyników oczekiwanych z największej opublikowanej metaanalizy badań kohortowych, łącznie 958 000 osób. Uczestnicy 464 000 osób podzielono na trzy wzajemnie wykluczające się kategorie: uczestnicy bez historii chorób naczyń, historii CHD lub historii udaru mózgu. Wyniki W badaniach nad różnicą ciśnienia krwi β-adrenolityki wywarły szczególny wpływ ponad to ze względu na obniżenie ciśnienia krwi w zapobieganiu nawrotom CHD u osób z CHD w wywiadzie: zmniejszenie ryzyka 29% (95% przedział ufności od 22% do 34%) w porównaniu z 15% (11% do 19%) w badaniach innych leków. Dodatkowy efekt był ograniczony do kilku lat po zawale mięśnia sercowego, z redukcją ryzyka o 31% w porównaniu z 13% u osób z CHD bez świeżego zawału (P=0,04). W innych badaniach dotyczących różnicy ciśnienia krwi (z wyłączeniem zdarzeń CHD w badaniach β-adrenolityków u osób z CHD) odnotowano 22% redukcję zdarzeń CHD (17% do 27%) i 41% (33% do 48%) redukcję w udarze z obniżeniem ciśnienia skurczowego o 10 mm Hg lub rozkurczowego o 5 mm Hg, podobnie jak redukcja o 25% (CHD) i 36% (udar) oczekiwana dla tej samej różnicy ciśnienia krwi z metaanalizy badania kohortowego, wskazując, że korzyść wynika z samego obniżenia ciśnienia krwi. Pięć głównych klas leków obniżających ciśnienie krwi (tiazydy, β-blokery, inhibitory konwertazy angiotensyny, blokery receptora angiotensyny i blokery kanału wapniowego) były podobnie skuteczne (w granicach kilku punktów procentowych) w zapobieganiu incydentom CHD i udarom, z wyjątkiem blokery kanału wapniowego miały większy efekt prewencyjny w przypadku udaru (ryzyko względne 0,92, 95% przedział ufności 0,85 do 0,98). Procentowe zmniejszenie liczby incydentów CHD i udaru mózgu było podobne u osób z chorobą sercowo-naczyniową i bez niej oraz bez względu na ciśnienie krwi przed leczeniem (do skurczowego 110 mm Hg i rozkurczowego do 70 mm Hg). Połączenie naszych wyników z wynikami dwóch innych badań (metaanalizy badań kohortowych dotyczących ciśnienia krwi oraz badań określających działanie obniżające ciśnienie krwi leków w zależności od dawki) wykazało, że u osób w wieku 60-69 lat z rozkurczowym ciśnieniem krwi przed leczeniem 90 mm Hg, trzy leki w skojarzeniu o połowę dawki standardowej zmniejszyły ryzyko CHD o około 46% i udaru mózgu o 62%; jeden lek w standardowej dawce miał około połowę tego efektu. Niniejsza metaanaliza wykazała również, że leki inne niż blokery kanału wapniowego (z wyjątkiem niekardioselektywnych β-blokerów) zmniejszają częstość występowania niewydolności serca o 24% (19% do 28%) i blokerów kanału wapniowego o 19% (6 % do 31%). Wnioski Z wyjątkiem dodatkowego ochronnego działania β-adrenolityków podawanych wkrótce po zawale mięśnia sercowego oraz niewielkiego dodatkowego efektu blokerów kanału wapniowego w zapobieganiu udarowi, wszystkie klasy leków obniżających ciśnienie krwi mają podobny wpływ na zmniejszenie liczby incydentów CHD i udaru mózgu w dane obniżenie ciśnienia krwi, co wyklucza materialne efekty plejotropowe. Proporcjonalne zmniejszenie częstości występowania chorób sercowo-naczyniowych było takie samo lub podobne, niezależnie od ciśnienia krwi przed leczeniem oraz obecności lub braku istniejącej choroby sercowo-naczyniowej. Wytyczne dotyczące stosowania leków obniżających ciśnienie krwi można uprościć, tak aby leki były oferowane osobom ze wszystkimi poziomami ciśnienia krwi. Nasze wyniki wskazują na znaczenie obniżenia ciśnienia krwi u wszystkich w określonym wieku, zamiast mierzenia go u wszystkich i leczenia go u niektórych.


title: Efekty obniżenia poziomu cholesterolu LDL za pomocą terapii statynami u osób z niskim ryzykiem chorób naczyniowych: metaanaliza danych indywidualnych z 27 randomizowanych badań

text: Podsumowanie Wprowadzenie Statyny obniżają poziom cholesterolu LDL i zapobiegają zdarzeniom naczyniowym, ale ich efekty netto u osób z niskim ryzykiem zdarzeń naczyniowych pozostają niepewne. Metody Ta metaanaliza obejmowała dane poszczególnych uczestników z 22 badań ze statyną w porównaniu z grupą kontrolną (n=134-537; średnia różnica cholesterolu LDL 1,08 mmol/l; mediana czasu obserwacji 4,8 lat) oraz z pięciu badań, w których stosowano więcej lub mniej statyn. (n=39-612; różnica 0,51 mmol/l; 5,1 roku). Poważnymi zdarzeniami naczyniowymi były poważne zdarzenia wieńcowe (tj. niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego lub zgon wieńcowy), udary lub rewaskularyzacja wieńcowa. Uczestnicy zostali podzieleni na pięć kategorii wyjściowego 5-letniego ryzyka poważnych zdarzeń naczyniowych w terapii kontrolnej (bez statyn lub statyn o niskiej intensywności) (<5%, ≥5% do <10%, ≥10% do <20%, ≥20 % do <30%, ≥30%); w każdym z nich oszacowano wskaźnik częstości (RR) na zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL o 1,0 mmol/L. Wyniki Obniżenie stężenia cholesterolu LDL za pomocą statyn zmniejsza ryzyko poważnych incydentów naczyniowych (RR 0,79, 95% CI 0,77–0,81, na zmniejszenie o 1,0 mmol/l), w dużej mierze niezależnie od wieku, płci i wartości wyjściowych Cholesterol LDL lub przebyta choroba naczyniowa oraz śmiertelność naczyniowa i z jakiejkolwiek przyczyny. Proporcjonalna redukcja poważnych zdarzeń naczyniowych była co najmniej tak duża w dwóch kategoriach najniższego ryzyka jak w kategoriach wyższego ryzyka (RR na 1,0 mmol/l zmniejszenie od najniższego do najwyższego ryzyka: 0,62 [99% CI 0,47 –0,81], 0,69 [99% CI 0,60–0,79], 0,79 [99% CI 0,74–0,85], 0,81 [99% CI 0,77–0 ·86] i 0,79 [99% CI 0,74–0,84]; trend p=0,04), co odzwierciedlało istotne zmniejszenie tych dwóch najniższych kategorii ryzyka poważnych incydentów wieńcowych (RR 0,57, 99 % CI 0,36–0,89, p=0,012 i 0,61, 99% CI 0,50–0,74, p<0,0001 oraz w rewaskularyzacji wieńcowej (RR 0,52, 99% CI 0,35–0,75 i 0,63, 99% CI 0,51–0,79; oba p<0,0001). W przypadku udaru, zmniejszenie ryzyka u uczestników z 5-letnim ryzykiem poważnych incydentów naczyniowych poniżej 10% (RR na 1,0 mmol/L redukcja cholesterolu LDL 0,76, 99% CI 0,61–0,95, p =0,012) był również podobny do obserwowanego w wyższych kategoriach ryzyka (trend p=0,3). U uczestników bez choroby naczyniowej w wywiadzie statyny zmniejszały ryzyko naczyniowe (RR na 1,0 mmol/l zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL 0,85, 95% CI 0,77–0,95) i śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny (RR 0 ·91, 95% CI 0,85-0,97), a proporcjonalne redukcje były podobne w odniesieniu do wyjściowego ryzyka. Nie było dowodów na to, że zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL przy zastosowaniu statyn zwiększało zachorowalność na raka (RR na 1,0 mmol/l zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL o 1,00, 95% CI 0,96–1,04), śmiertelność z powodu raka (RR 0,99 , 95% CI 0,93–1,06) lub inna śmiertelność nienaczyniowa. Interpretacja U osób z 5-letnim ryzykiem poważnych incydentów naczyniowych niższym niż 10%, każde obniżenie stężenia cholesterolu LDL o 1 mmol/l powodowało bezwzględną redukcję poważnych incydentów naczyniowych o około 11 na 1000 w ciągu 5 lat. Ta korzyść znacznie przewyższa wszelkie znane zagrożenia związane ze statynami. Zgodnie z obecnymi wytycznymi takie osoby zazwyczaj nie są uważane za odpowiednie do leczenia statynami obniżającymi poziom LDL. Niniejszy raport sugeruje zatem, że te wytyczne mogą wymagać ponownego rozważenia. Finansowanie British Heart Foundation; brytyjska Rada Badań Medycznych; Badania nad rakiem w Wielkiej Brytanii; Program Wspólnoty Europejskiej Biomed; Australijska Narodowa Rada ds. Zdrowia i Badań Medycznych; National Heart Foundation, Australia.


title: Czy można zapobiegać chorobom niezakaźnym? Wnioski z badań populacji i jednostek.

text: Choroby niezakaźne (NCD) – głównie nowotwory, choroby układu krążenia, cukrzyca i przewlekłe choroby układu oddechowego – są odpowiedzialne za około dwie trzecie zgonów na całym świecie, głównie w krajach o niskich i średnich dochodach. Istnieje pilna potrzeba opracowania polityk i strategii, które zapobiegają NCD poprzez zmniejszenie ich głównych czynników ryzyka. Skuteczne podejścia do zapobiegania NCD na dużą skalę obejmują kompleksową kontrolę tytoniu i alkoholu poprzez podatki oraz regulacje dotyczące sprzedaży i reklamy; ograniczenie soli w diecie, niezdrowych tłuszczów i cukrów poprzez regulacje i dobrze zaprojektowaną edukację publiczną; zwiększenie spożycia świeżych owoców i warzyw, zdrowych tłuszczów i produktów pełnoziarnistych poprzez obniżenie cen i poprawę dostępności; oraz wdrożenie uniwersalnego, skutecznego i sprawiedliwego systemu podstawowej opieki zdrowotnej, który zmniejsza czynniki ryzyka NCD, w tym kardiometaboliczne czynniki ryzyka i zakażenia będące prekursorami NCD, poprzez interwencje kliniczne.


title: Status antyoksydacyjny i jego związek z nasilonymi objawami depresyjnymi u dorosłych w USA: National Health and Nutrition Examination Surveys 2005-06

text: Zbadaliśmy związek nasilonych objawów depresyjnych ze stanem antyoksydacyjnym. Przeanalizowano dane przekrojowe z National Health and Nutrition Examination Surveys 2005–2006 dotyczące dorosłych w USA w wieku 20–85 lat. Objawy depresji mierzono za pomocą Kwestionariusza Zdrowia Pacjenta z punktem odcięcia wynoszącym 10 w celu zdefiniowania „podwyższonych objawów depresyjnych”. Stan antyoksydacyjny surowicy mierzono za pomocą poziomu karotenoidów, retinolu (wolnego i estrów retinylu), witaminy C i witaminy E. Główne analizy obejmowały wiele modeli logistycznych i zerowej inflacji regresji poissona, biorąc pod uwagę złożoność projektu pobierania próbek. Ostateczna próba składała się z 1798 dorosłych Amerykanów z pełnymi danymi. Wyższe całkowite stężenie karotenoidów w surowicy wiązało się z mniejszym prawdopodobieństwem nasilenia objawów depresyjnych przy zmniejszeniu prawdopodobieństwa ogólnego o 37% przy każdym wzroście ekspozycji na SD io 34% wśród kobiet (p<0,05). Zależność dawka-odpowiedź zaobserwowano, gdy sumę karotenoidów w surowicy wyrażono w kwartylach [Q4 (1,62–10,1 μmol/l) vs. Q1 (0,06–0,86 μmol/l): OR=0,41; 95% CI: 0,23–0,76, p<0,001; wartość p dla trendu=0,035], chociaż nie znaleziono znaczących powiązań z innymi poziomami przeciwutleniaczy. Wśród karotenoidów, β-karoten (mężczyźni i kobiety łącznie) oraz luteina + zeaksantyna (tylko kobiety, po kontroli spożycia luteiny + zeaksantyny w diecie i stosowania suplementów) wykazywały niezależny odwrotny związek z podwyższonymi objawami depresyjnymi wśród dorosłych w USA. Żaden z pozostałych przeciwutleniaczy w surowicy nie miał istotnego związku z objawami depresyjnymi, niezależnie od całkowitych karotenoidów i innych współzmiennych. Podsumowując, całkowite karotenoidy (głównie β-karoten i luteina + zeaksantyny) w surowicy wiązały się z obniżonym poziomem objawów depresyjnych wśród mieszkających w społeczności dorosłych w USA.


title: Wzorce żywieniowe i objawy depresyjne w wieku średnim

text: Tło Badania nad dietą i depresją skupiały się przede wszystkim na poszczególnych składnikach odżywczych. Cele Zbadanie związku między wzorcami żywieniowymi a depresją przy użyciu ogólnego podejścia żywieniowego. Metoda Analizy przeprowadzono na danych od 3486 uczestników (26,2% kobiet, średni wiek 55,6 lat) z prospektywnej kohorty Whitehall II, w której zidentyfikowano dwa wzorce żywieniowe: „pełna żywność” (z dużą zawartością warzyw, owoców i ryb) oraz „ żywność przetworzona” (bardzo obciążona słodzonymi deserami, smażoną żywnością, przetworzonym mięsem, rafinowanymi zbożami i wysokotłuszczowymi produktami mlecznymi). Depresję zgłaszaną przez siebie oceniano 5 lat później za pomocą skali Center for Epidemiologic Studies – Depression (CES-D). Wyniki Po dostosowaniu do potencjalnych czynników zakłócających, uczestnicy z najwyższego tertyla całego wzorca żywności mieli niższe szanse na depresję CES-D (OR = 0,74, 95% CI 0,56–0,99) niż uczestnicy z najniższego tercyla. Natomiast wysokie spożycie przetworzonej żywności wiązało się ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia depresji CES–D (OR = 1,58, 95% CI 1,11–2,23). Wnioski U uczestników w średnim wieku dieta z przetworzoną żywnością jest czynnikiem ryzyka wystąpienia depresji CES-D 5 lat później, podczas gdy dieta oparta na całej żywności ma działanie ochronne.


title: Wysokie dawki kwasu askorbinowego zwiększają częstotliwość stosunków płciowych i poprawiają nastrój: randomizowane, kontrolowane badanie kliniczne.

text: TŁO: Kwas askorbinowy (AA) moduluje aktywność katecholaminergiczną, zmniejsza reaktywność na stres, zbliża się do lęku i uwalniania prolaktyny, poprawia funkcję naczyń i zwiększa uwalnianie oksytocyny. Procesy te są związane z zachowaniami seksualnymi i nastrojem. METODY: W tym randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo 14-dniowym badaniu AA o przedłużonym uwalnianiu (42 zdrowych młodych dorosłych; 3000 mg/dobę Cetebe) i placebo (39 zdrowych młodych dorosłych), uczestniczki z partnerami odnotowały stosunek płciowo-pochwowy ( FSI), niewspółżyciowego seksu partnerskiego i masturbacji w codziennych dziennikach, a także wypełnił Inwentarz Depresji Becka przed i po procesie. WYNIKI: Grupa AA wykazała większą częstotliwość FSI (ale, jak przypuszczano, nie innych zachowań seksualnych), efekt najbardziej widoczny u osób nie będących w konkubinacie ze swoim partnerem seksualnym oraz u kobiet. Grupa AA, ale nie grupa placebo, również doświadczyła spadku wyników depresji Becka. WNIOSKI: AA wydaje się zwiększać FSI, a zróżnicowana korzyść dla osób niebędących konkubentami sugeruje, że za to odpowiedzialna może być centralna aktywacja lub odhamowanie, a nie mechanizm obwodowy.


title: Dieta bogata w pomidory jest związana z objawami depresyjnymi w populacji osób starszych w wieku 70 lat i starszych: analiza przekrojowa populacyjna.

text: TŁO: Zwiększony stres oksydacyjny lub wadliwa obrona antyoksydacyjna są związane z patogenezą objawów depresyjnych. Likopen jest najsilniejszym przeciwutleniaczem spośród karotenoidów. Celem tego badania było zbadanie związku między różnymi warzywami, w tym pomidorami/produktami z pomidorów (główne źródło likopenu), a objawami depresji w populacji osób starszych w społeczności. METODY: Przeanalizowaliśmy badanie przekrojowe obejmujące 986 mieszkających w społeczności starszych Japończyków w wieku 70 lat i starszych. Spożycie dietetyczne oceniano za pomocą ważnego, samodzielnie podawanego kwestionariusza historii diety, a objawy depresyjne oceniano za pomocą 30-punktowej Geriatrycznej Skali Depresji z 2 punktami odcięcia: 11 (łagodny i ciężki) i 14 (ciężki) lub stosowanie anty -środki depresyjne. WYNIKI: Częstość występowania łagodnych i ciężkich objawów depresyjnych oraz ciężkich wynosiła odpowiednio 34,9% i 20,2%. Po skorygowaniu o potencjalnie zakłócające czynniki, ilorazy szans wystąpienia łagodnych i ciężkich objawów depresyjnych w wyniku wzrostu poziomu pomidorów/produktów pomidorowych wyniosły 1,00, 0,54 i 0,48 (p dla trendu <0,01). Podobne zależności zaobserwowano również w przypadku ciężkich objawów depresyjnych. Nie zaobserwowano natomiast związku między spożyciem innych rodzajów warzyw a objawami depresyjnymi. OGRANICZENIA: Jest to badanie przekrojowe, a nie do postawienia diagnozy klinicznej epizodów depresyjnych. WNIOSKI: Badanie to wykazało, że dieta bogata w pomidory jest niezależnie związana z mniejszą częstością występowania objawów depresyjnych. Wyniki te sugerują, że dieta bogata w pomidory może mieć korzystny wpływ na zapobieganie objawom depresji. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić te ustalenia. Copyright © 2012 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Antyoksydanty jako potencjalne terapeutyki zaburzeń neuropsychiatrycznych

text: Stres oksydacyjny jest zaangażowany w patofizjologię wielu zaburzeń neuropsychiatrycznych, takich jak schizofrenia, choroba afektywna dwubiegunowa, poważna depresja itp. Stwierdzono, że zarówno czynniki genetyczne, jak i niegenetyczne powodują podwyższony poziom reaktywnych form tlenu w komórkach, przekraczający zdolność mechanizmu obrony antyoksydacyjnej u pacjentów z zaburzenia psychiczne. Czynniki te wywołują oksydacyjne uszkodzenia komórek lipidów, białek i DNA, co prowadzi do nieprawidłowego wzrostu i różnicowania neuronów. Dlatego nowe strategie terapeutyczne, takie jak suplementacja przeciwutleniaczami, mogą być skuteczne w długotrwałym leczeniu zaburzeń neuropsychiatrycznych. Zastosowanie przeciwutleniaczy i PUFA jako suplementów w leczeniu zaburzeń neuropsychiatrycznych przyniosło obiecujące wyniki. Jednocześnie należy zachować ostrożność przy stosowaniu antyoksydantów, ponieważ nadmiar antyoksydantów może niebezpiecznie zakłócić niektóre funkcje ochronne reaktywnych form tlenu. W niniejszym artykule przedstawiono przegląd potencjalnych strategii i skutków stosowania antyoksydantów jako środków terapeutycznych w zaburzeniach psychicznych.


title: Kwas foliowy w diecie a ryzyko depresji u fińskich mężczyzn w średnim wieku. Prospektywne badanie kontrolne.

text: TŁO: Kilka badań przekrojowych koncentrowało się na niskim poziomie kwasu foliowego we krwi pacjentów z depresją. Niemniej jednak nie opublikowano żadnych prospektywnych badań dotyczących związku między kwasem foliowym w diecie a depresją. METODY: Przebadaliśmy związek między kwasem foliowym w diecie i kobalaminą a otrzymaniem diagnozy depresji wypisu w prospektywnej obserwacji. Nasza kohorta została zwerbowana w latach 1984-1989 i obserwowana do końca 2000 roku i składała się z 2313 mężczyzn w wieku od 42 do 60 lat ze wschodniej Finlandii. WYNIKI: Średnie spożycie kwasu foliowego w całej kohorcie wynosiło 256 mikrog/dzień (SD=76). Osoby poniżej mediany spożycia kwasu foliowego dostosowanego do wartości energetycznej miały wyższe ryzyko rozpoznania depresji przy wypisie (RR 3,04, 95% CI: 1,58, 5,86) w okresie obserwacji niż osoby, które przyjmowały folian powyżej mediany. To nadmierne ryzyko pozostało znaczące po dostosowaniu do aktualnego statusu społeczno-ekonomicznego, wyjściowego wyniku depresji HPL, skorygowanego dziennego spożycia błonnika i witaminy C oraz całkowitego spożycia tłuszczu. WNIOSKI: Niskie spożycie kwasu foliowego w diecie może być czynnikiem ryzyka ciężkiej depresji. Wskazuje to również, że odżywianie może odgrywać rolę w zapobieganiu depresji.


title: Czy niski poziom kwasu foliowego jest czynnikiem ryzyka depresji? Metaanaliza i eksploracja heterogeniczności

text: Niski poziom kwasu foliowego został przyczynowo powiązany z depresją, ale badania są sprzeczne. Związek może powstać z powodu przypadku, uprzedzeń, mylących lub odwrotnych przyczyn. Przeprowadzono systematyczny przegląd badań obserwacyjnych, w których badano związek między depresją a kwasem foliowym. Znaleziono 11 odpowiednich badań (15–315 uczestników; trzy badania kliniczno-kontrolne, siedem badań populacyjnych i jedno badanie kohortowe) oceniających ryzyko depresji w obecności niskiego poziomu kwasu foliowego. Łączenie wykazało istotny związek między stanem kwasu foliowego a depresją (iloraz szans (OR) sumarycznie nieskorygowany  = 1,55; 95% CI 1,26 do 1,91). Zależność ta pozostała po dostosowaniu do potencjalnego zakłócania (OR) skorygowanego w puli = 1,42; 95% CI 1,10 do 1,83). Poziomy kwasu foliowego były również niższe w depresji. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że niski poziom kwasu foliowego jest związany z depresją. Wiele z tych dowodów pochodzi z badań kliniczno-kontrolnych i badań przekrojowych. Aby potwierdzić lub obalić związek przyczynowy, wymagane są badania kohortowe i ostateczne badania z randomizacją i kontrolą, mające na celu sprawdzenie korzyści terapeutycznych ze stosowania kwasu foliowego.


title: Suplementacja kwasem foliowym w profilaktyce zaburzeń nastroju u młodych osób z grupy ryzyka rodzinnego: randomizowane, podwójnie ślepe badanie kontrolowane placebo.

text: Wstęp: Kliniczne zaburzenia nastroju często manifestują się klinicznie w późnych latach nastoletnich i we wczesnych latach dwudziestych i mogą być związane ze złym rokowaniem długoterminowym. Pierwotna profilaktyka tych zaburzeń miałaby zatem wielką wartość dla zdrowia publicznego. Suplementy diety są wykonalną interwencją w ramach prewencji pierwotnej, a kilka badań epidemiologicznych wykazało powiązania między niskim stanem kwasu foliowego a objawami depresji w populacji ogólnej. METODA: Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie w grupach równoległych, w którym uczestnicy w wieku 14-24 lat, ze zwiększonym rodzinnym ryzykiem zaburzeń nastroju, zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej kwas foliowy (2,5 mg dziennie) lub identyczny płyn placebo w celu maksymalnego 36 miesięcy. Pierwotne dane końcowe (początek zaburzenia nastroju DSM-IV) zebrano od 112 uczestników; 56 na grupę. Wyniki: Częstość występowania zaburzeń nastroju w grupach kwasu foliowego i placebo wyniosła odpowiednio 14,3% i 17,9%, różnica nieistotna. Jednak istniały dowody post hoc, że kwas foliowy opóźniał czas do wystąpienia zaburzeń nastroju u tych uczestników, którzy źle się poczuli. OGRANICZENIA: Mała liczebność próby i częstość występowania zaburzeń nastroju niższa niż oczekiwano. WNIOSKI: Chociaż długoterminowa suplementacja kwasu foliowego była dobrze tolerowana, przy wysokim poziomie przestrzegania zaleceń, nie było dowodów na to, że zmniejszała częstość występowania zaburzeń nastroju w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo. Copyright © 2014 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Kryształy cholesterolu powodują mechaniczne uszkodzenia błon biologicznych: proponowany mechanizm pękania i erozji blaszki miażdżycowej, prowadzący do zakrzepu tętniczego...

text: TŁO: Pęknięcie i/lub erozja blaszki miażdżycowej jest główną przyczyną zdarzeń sercowo-naczyniowych; jednak proces ten nie jest dobrze zrozumiany. Chociaż pewne cechy morfologiczne są związane z pękaniem blaszek, obserwacje te dotyczą statycznych obrazów histologicznych, a nie dynamiki pękania blaszek. Aby wyjaśnić proces pękania płytki nazębnej, zbadaliśmy przemianę cholesterolu z ciekłego w stały kryształ, aby określić, czy rosnące kryształy są w stanie uszkodzić czapeczkę płytki nazębnej. HIPOTEZA: Postawiliśmy hipotezę, że podczas krystalizacji cholesterolu konfiguracja przestrzenna gwałtownie się zmienia, powodując gwałtowną ekspansję kryształów o ostrych krawędziach, które mogą uszkodzić czapeczkę płytki nazębnej. METODY: Przeprowadzono dwa eksperymenty in vitro: najpierw sproszkowany cholesterol rozpuszczono w cylindrach miarowych i pozostawiono do krystalizacji w temperaturze pokojowej. Zmierzono i zmierzono zmiany objętości od cieczy do stanu stałego. Po drugie, cienkie błony biologiczne (20-40 mikrometrów) zostały umieszczone na drodze wzrostu kryształów, aby określić uszkodzenia podczas krystalizacji. WYNIKI: Gdy cholesterol krystalizował, szczytowa objętość gwałtownie wzrosła, nawet o 45% w ciągu 3 minut, a kryształy o ostrych końcach przecięły i rozdarły błony. Ilość cholesterolu i szczytowy poziom wzrostu kryształów korelowały bezpośrednio (r = 0,98; p < 0,01), podobnie jak ilość cholesterolu i szybkość wzrostu kryształów (r = 0,99; p < 0,01). WNIOSKI: Obserwacje te sugerują, że krystalizacja przesyconego cholesterolu w blaszkach miażdżycowych może powodować pękanie i/lub erozję kapelusza. Ta nowa wiedza może pomóc w opracowaniu strategii terapeutycznych, które mogą zmieniać krystalizację cholesterolu i zapobiegać ostrym zdarzeniom sercowo-naczyniowym.


title: Wpływ kryształów cholesterolu na blaszki miażdżycowe i błonę wewnętrzną tętnic pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi i naczyniowo-mózgowymi.

text: Uszkodzenie płytki nazębnej (PD) powoduje większość ostrych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Chociaż kryształy cholesterolu (CC) zaobserwowano w blaszkach, ich rola w PD była nieznana. Jednak cholesterol rozszerza się, rozrywając i przebijając tkanki włókniste. W badaniu tym przetestowano hipotezę, że CC mogą uszkadzać płytki i błonę wewnętrzną, wywołując PD, co zaobserwowano w tkankach przygotowanych bez rozpuszczalników etanolowych, które rozpuszczają CC. Badano tętnice wieńcowe pacjentów, którzy zmarli z powodu ostrego zespołu wieńcowego (n = 19) i przyczyn nieostrego zespołu wieńcowego (n = 12) oraz blaszek szyjnych od pacjentów z (n = 51) i bez (n = 19) objawów neurologicznych. Próbki badano pod kątem CC przebijających błonę wewnętrzną za pomocą mikroskopii świetlnej i skaningowej mikroskopii elektronowej (SEM) z odwadnianiem etanolowym lub próżniowym. Ponadto badano świeże, nieutrwalone blaszki tętnicy szyjnej w temperaturze 37 stopni C przy użyciu mikroskopii konfokalnej. Zawartość kryształów za pomocą SEM oceniono od 0 do +3. SEM przy użyciu odwadniania próżniowego miał znacznie wyższą zawartość kryształów w porównaniu z SEM przy użyciu odwadniania etanolem (+2,5 +/- 0,53 vs +0,25 +/- 0,46; p <0,0003), z ulepszonym wykrywaniem perforacji CC. Obecność CC przy użyciu SEM i mikroskopii konfokalnej była podobna, co sugeruje, że perforacja CC może wystąpić in vivo w temperaturze 37°C. Wszyscy pacjenci z ostrym zespołem wieńcowym mieli perforowane CC, ale żaden nie był obecny u pacjentów bez ostrego zespołu wieńcowego (p = 0,0001) . W przypadku wszystkich blaszek istniał silny związek CCs z PD, skrzepliną, objawami (p <0,0001) i wielkością blaszek (p <0,02). Zawartość kryształów była niezależnym predyktorem skrzepliny i objawów. Podsumowując, poprzez unikanie etanolu w preparacie tkankowym wykazano, że CC perforujące błonę wewnętrzną są związane z PD. Zawartość kryształów była istotnie związana z zdarzeniami klinicznymi, co sugeruje, że krystalizacja cholesterolu może odgrywać rolę w PD.


title: Kryształy cholesterolu przebijające blaszkę miażdżycową i błonę wewnętrzną wywołują stany zapalne miejscowe i ogólnoustrojowe.

text: Reakcją na uszkodzenie ściany tętnicy jest proces zapalny, który z czasem staje się integralną częścią rozwoju miażdżycy i późniejszej niestabilności blaszki miażdżycowej. Jednak leżący u podłoża szkodliwy czynnik, kluczowy dla tego procesu, nie otrzymał zbyt wiele uwagi. W tym przeglądzie postawiono hipotezę modelu pęknięcia blaszki miażdżycowej z dwoma etapami aktywności zapalnej. W stadium I (uszkodzenie i apoptoza komórek wywołane kryształami cholesterolu), wewnątrzkomórkowe kryształy cholesterolu indukują apoptozę komórek piankowatych, tworząc błędne koło poprzez sygnalizowanie większej ilości makrofagów, co skutkuje akumulacją lipidów pozakomórkowych. To miejscowe zapalenie ostatecznie prowadzi do powstania półpłynnego, bogatego w lipidy martwiczego rdzenia wrażliwej płytki nazębnej. W stadium II (uszkodzenie ścian tętnic wywołane kryształami cholesterolu), nasycony rdzeń lipidowy jest teraz przygotowywany do krystalizacji, która może objawiać się jako zespół kliniczny z ogólnoustrojową reakcją zapalną. Krystalizacja cholesterolu jest wyzwalaczem, który powoduje ekspansję rdzenia, prowadząc do uszkodzenia błony wewnętrznej. Niedawno wykazaliśmy, że gdy cholesterol krystalizuje z cieczy do stanu stałego, ulega zwiększeniu objętości, co może rozerwać nasadkę płytki nazębnej. Ta obserwacja kryształów cholesterolu przebijających czapeczkę i powierzchnię wewnętrzną została dokonana w płytkach pacjentów, którzy zmarli z powodu ostrego zespołu wieńcowego. Wykazaliśmy również, że kilka środków (tj. statyny, aspiryna i etanol) może rozpuszczać kryształy cholesterolu i może wywierać natychmiastowe korzyści dzięki temu bezpośredniemu mechanizmowi. Ponadto, ponieważ ostatnie badania wykazały, że białko C-reaktywne o wysokiej czułości może być wiarygodnym markerem w wyborze pacjentów do terapii statynami, może to odzwierciedlać obecność uszkodzenia błony wewnętrznej przez kryształy cholesterolu. Wykazano to na miażdżycowym modelu królika. Dlatego proponujemy, że krystalizacja cholesterolu może pomóc częściowo wyjaśnić zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe zapalenie związane z miażdżycą. Copyright © 2010 Narodowe Stowarzyszenie Lipidów. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Żywienie w celi śmierci. Ciekawe wnioski z ostatnich posiłków.

text: Rosnąca makabryczna fascynacja „ostatnimi posiłkami” otwiera okno na prawdziwe pragnienia konsumpcyjne, gdy wartość przyszłości jest zdyskontowana do zera. Ale w przeciwieństwie do popularnych anegdot i indywidualnych studiów przypadków, stworzyliśmy empiryczny katalog rzeczywistych ostatnich posiłków – końcowe prośby o jedzenie 247 osób spełnionych w Stanach Zjednoczonych w ciągu ostatnich pięciu lat. Nasze analizy treści ujawniają trzy kluczowe ustalenia: (1) przeciętny ostatni posiłek jest kaloryczny (2756 kalorii) i proporcjonalnie średnio 2,5-krotność zalecanej dziennej porcji białka i tłuszczu, (2) najczęstsze prośby są również wysokokaloryczne: mięso ( 83,9%, smażone potrawy (67,9%), desery (66,3%) i napoje bezalkoholowe (60,0%) oraz (3) 39,9% zamawiało markowe produkty spożywcze lub napoje. Odkrycia te są z szacunkiem zgodne z modelem warunkowego środowiska czasowego dyskontowania i są spójne z badaniami nad sposobem, w jaki żywność jest wykorzystywana do łagodzenia uczucia stresu i niepokoju. Biorąc pod uwagę, że niektórzy ludzie ostrzegani przed złymi skutkami otyłości mogą wbrew intuicji angażować się w niezdrową nadmierną konsumpcję, odkrycia sugerują również dalsze badania dotyczące sztucznego wykorzystania istotności śmiertelności w kampaniach przeciwko otyłości. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przestrzeganie nawyków zdrowego stylu życia u dorosłych w USA, 1988-2006.

text: TŁO: Wybór stylu życia wiąże się z chorobami sercowo-naczyniowymi i śmiertelnością. Celem tego badania było porównanie przestrzegania nawyków zdrowego stylu życia u dorosłych w latach 1988-2006. METODY: Analiza przestrzegania 5 trendów zdrowego stylu życia (>5 owoców i warzyw dziennie, regularne ćwiczenia >12 razy/miesiąc, utrzymanie zdrowa waga [wskaźnik masy ciała 18,5-29,9 kg/m(2)], umiarkowane spożycie alkoholu [do 1 drinka dziennie dla kobiet, 2 dziennie dla mężczyzn] i niepalenie) w National Health and Nutrition Examination Survey 1988- 1994 zostały porównane z wynikami National Health and Nutrition Examination Survey 2001-2006 wśród dorosłych w wieku 40-74 lata. WYNIKI: W ciągu ostatnich 18 lat odsetek osób dorosłych w wieku 40-74 lata ze wskaźnikiem masy ciała > lub=30 kg/m(2) wzrósł z 28% do 36% (p <0,05); aktywność fizyczna 12 razy w miesiącu lub więcej spadła z 53% do 43% (p <0,05); wskaźniki palenia nie uległy zmianie (26,9% do 26,1%); Spożywanie 5 lub więcej owoców i warzyw dziennie spadło z 42% do 26% (P <0,05), a umiarkowane spożycie alkoholu wzrosło z 40% do 51% (P <0,05). Przestrzeganie wszystkich 5 zdrowych nawyków spadło z 15% do 8% (P <0,05). Chociaż przestrzeganie zdrowego stylu życia było niższe wśród mniejszości, przestrzeganie tego spadło bardziej wśród białych nie-latynoskich w tym okresie. Osoby z historią nadciśnienia/cukrzycy/choroby sercowo-naczyniowej nie były bardziej skłonne do zdrowego stylu życia niż osoby bez tych schorzeń. WNIOSKI: Ogólnie rzecz biorąc, przestrzeganie zdrowego stylu życia zmniejszyło się w ciągu ostatnich 18 lat, przy czym spadki udokumentowano w 3 z 5 nawyków zdrowego stylu życia. Odkrycia te mają szerokie implikacje dla przyszłego ryzyka chorób sercowo-naczyniowych u dorosłych.


title: Porównanie wskaźników jakości diety z ryzykiem zgonu z powodu chorób przewlekłych u kobiet po menopauzie w badaniu obserwacyjnym Women's Health Initiative:...

text: Uważa się, że zła jakość diety jest głównym czynnikiem ryzyka utraty lat życia. Zbadaliśmy, w jaki sposób wyniki 4 powszechnie stosowanych wskaźników jakości diety – Indeksu Zdrowego Odżywiania 2010 (HEI), Indeksu Alternatywnego Zdrowego Odżywiania 2010 (AHEI), Alternatywnej Diety Śródziemnomorskiej (aMED) oraz Podejść Dietetycznych do Stopu Nadciśnienia (DASH) – są związane z ryzykiem zgonu ze wszystkich przyczyn, choroby sercowo-naczyniowej (CVD) i raka u kobiet po menopauzie. Nasze prospektywne badanie kohortowe objęło 63 805 uczestniczek badania obserwacyjnego Women's Health Initiative (w latach 1993-2010), które wypełniły kwestionariusz dotyczący częstotliwości spożywania posiłków podczas rejestracji. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa zostały dopasowane przy użyciu osobolat jako podstawowego miernika czasu. Oszacowaliśmy wielowymiarowe współczynniki ryzyka i 95% przedziały ufności dla zgonów związanych z rosnącymi kwintylami wyników wskaźnika jakości diety. W ciągu 12,9 lat obserwacji odnotowano 5692 zgonów, w tym 1483 z powodu CVD i 2384 z powodu raka. We wszystkich wskaźnikach i po skorygowaniu o wiele współzmiennych, lepsza jakość diety (oceniana za pomocą wyników HEI, AHEI, aMED i DASH) wiązała się ze statystycznie istotnym 18%-26% niższym ryzykiem zgonu z wszystkich przyczyn i CVD. Wyższe wyniki HEI, aMED i DASH (ale nie AHEI) wiązały się ze statystycznie istotnym o 20%-23% niższym ryzykiem zgonu z powodu raka. Wyniki te sugerują, że kobiety po menopauzie stosujące dietę zgodną ze wskaźnikami jakości diety a priori mają mniejsze ryzyko zgonu z powodu chorób przewlekłych. Opublikowane przez Oxford University Press w imieniu Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health 2014. Niniejsza praca została napisana przez (a) pracownika(ów) rządu USA i jest własnością publiczną w Stanach Zjednoczonych.


title: Trendy czasowe i regionalne w rozpowszechnieniu zdrowego stylu życia Charakterystyka: Stany Zjednoczone, 1994–2007

text: Cele. Zbadaliśmy trendy czasowe i regionalne w rozpowszechnieniu zdrowego stylu życia w Stanach Zjednoczonych. Metody. Wykorzystaliśmy dane z lat 1994-2007 z Behavioural Risk Factor Surveillance System, aby ocenić 4 cechy zdrowego stylu życia: zdrową wagę, niepalenie, spożywanie owoców i warzyw oraz aktywność fizyczną. Jednoczesna obecność wszystkich 4 cech została zdefiniowana jako zdrowy styl życia. Do oceny trendów czasowych i regionalnych wykorzystaliśmy regresję logistyczną. Wyniki. Odsetek osób, które nie paliły (wzrost o 4%) i miały zdrową wagę (spadek o 10%) wykazywał najsilniejsze zmiany w czasie w latach 1994-2007. Niewielkie zmiany w spożyciu owoców i warzyw lub aktywności fizycznej. Rozpowszechnienie zdrowego stylu życia wzrosło z czasem minimalnie i różniło się umiarkowanie w poszczególnych regionach; w 2007 r. odsetek ten był wyższy na północnym wschodzie (6%) i na zachodzie (6%) niż na południu (4%) i środkowym zachodzie (4%). Wnioski. Ze względu na duży wzrost nadwagi i spadek palenia, zmiana netto w rozpowszechnieniu zdrowego stylu życia była niewielka. Pomimo różnic regionalnych rozpowszechnienie zdrowego stylu życia w Stanach Zjednoczonych pozostaje bardzo niskie.


title: Cechy zdrowego stylu życia wśród dorosłych w Stanach Zjednoczonych, 2000.

text: TŁO: Wiele zaleceń dotyczących zdrowia publicznego i wytycznych klinicznych podkreśla znaczenie zdrowego stylu życia. Ostatnie badania epidemiologiczne pokazują, że prowadzenie zdrowego stylu życia przynosi znaczne korzyści zdrowotne. Celem tego badania było przedstawienie raportu na temat występowania cech zdrowego stylu życia (HLC) oraz wygenerowanie pojedynczego wskaźnika zdrowego stylu życia. METODY: Dane krajowe za rok 2000 uzyskano z Behavioral Risk Factor Surveillance System, który składa się z corocznych, ogólnokrajowych, losowo wybieranych cyfrowo ankiet telefonicznych w gospodarstwach domowych. Zdefiniowaliśmy następujące 4 HLC: niepalenie, zdrowa waga (wskaźnik masy ciała [obliczany jako waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach] wynoszący 18,5-25,0), spożywanie 5 lub więcej owoców i warzyw dziennie oraz regularna aktywność fizyczna (> lub =30 minut dla > lub =5 razy w tygodniu). 4 KŁS zostały zsumowane w celu stworzenia wskaźnika zdrowego stylu życia (zakres, 0-4), a wzorzec przestrzegania wszystkich 4 KŁS zdefiniowano jako pojedynczy wskaźnik zdrowego stylu życia. Raportujemy częstość występowania każdego KŁS i wskaźnika według głównych podgrup demograficznych. WYNIKI: Korzystając z danych od ponad 153 000 dorosłych, częstość występowania (95% przedział ufności) poszczególnych KŁK była następująca: niepalący 76,0% (75,6%-76,4%); zdrowa waga, 40,1% (39,7%-40,5%); 5 owoców i warzyw dziennie, 23,3% (22,9%-23,7%); oraz regularna aktywność fizyczna 22,2% (21,8%-22,6%). Ogólna częstość występowania wskaźnika zdrowego stylu życia (tj. posiadanie wszystkich 4 KŁS) wynosiła tylko 3,0% (95% przedział ufności, 2,8%-3,2%), z niewielką zmiennością między podgrupami (zakres 0,8%-5,7%). WNIOSEK: Dane te ilustrują, że zdrowy styl życia zdefiniowany jako połączenie 4 KŁS- był podejmowany przez bardzo niewielu dorosłych w Stanach Zjednoczonych i że żadna podgrupa nie stosowała tej kombinacji do poziomu zdalnie zgodnego z zaleceniami klinicznymi lub zdrowia publicznego.


title: Zmiany zachowań i czynników zdrowotnych dotyczących układu sercowo-naczyniowego (1988–2008) oraz prognozy na 2020 rok

text: Tło Strategiczne Cele Oddziaływania Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego 2020 dotyczą względnej poprawy ogólnego stanu zdrowia układu sercowo-naczyniowego o 20% dzięki zastosowaniu 4 zachowań zdrowotnych (palenie, dieta, aktywność fizyczna, masa ciała) i 3 czynników zdrowotnych (stężenie glukozy w osoczu, cholesterol, ciśnienie krwi) metryka. Staraliśmy się zdefiniować aktualne trendy i prognozy na rok 2020 w zakresie zdrowia sercowo-naczyniowego. Metody i wyniki Do badania włączono 35 059 dorosłych osób bez chorób sercowo-naczyniowych (w wieku ≥20 lat) z badania National Health and Nutrition Examination Survey 1988–1994 oraz w kolejnych dwuletnich cyklach w latach 1999–2008. Obliczyliśmy częstość występowania w populacji słabych, pośrednich i idealnych zachowań i czynników zdrowotnych, a także obliczyliśmy złożony, indywidualny wskaźnik zdrowia układu krążenia dla wszystkich 7 wskaźników (słabe = 0 punktów; pośrednie = 1 punkt; idealne = 2 punkty; całkowity zakres, 0-14 punktów). Częstość występowania obecnego i dawnego palenia, hipercholesterolemii i nadciśnienia spadła, podczas gdy częstość występowania otyłości i dysglikemii wzrosła w 2008 roku. Poziom aktywności fizycznej i niska jakość diety zmieniły się minimalnie. Prognozy do roku 2020 sugerują, że otyłość i upośledzona glikemia na czczo/cukrzyca mogą wzrosnąć, dotykając odpowiednio 43% i 77% mężczyzn w USA oraz 42% i 53% kobiet w USA. Ogólnie rzecz biorąc, przewiduje się, że stan układu sercowo-naczyniowego na poziomie populacji poprawi się o 6% do 2020 r., jeśli utrzymają się obecne trendy. Indywidualne prognozy Cardiovascular Health Score do 2020 r. (mężczyźni=7,4 [95% przedział ufności, 5,7–9,1]; kobiety=8,8 [95% przedział ufności, 7,6–9,9]) są znacznie poniżej poziomu potrzebnego do osiągnięcia 20% poprawy (mężczyźni=9,4; kobiety=10,1). Wnioski Cel American Heart Association 2020 polegający na poprawie zdrowia układu krążenia o 20% do 2020 roku nie zostanie osiągnięty, jeśli obecne trendy się utrzymają.


title: Zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile w Stanach Zjednoczonych: dekada trendów, wyników, czynników ryzyka kolektomii i śmiertelności po kolektomii.

text: TŁO: Zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridium difficile (CDC) jest poważnym problemem zdrowotnym w Stanach Zjednoczonych (USA), a wcześniejsze doniesienia wskazują na rosnącą zachorowalność. Badania analizujące predyktory całkowitej kolektomii i śmiertelności po kolektomii są ograniczone przez małe liczby. PROJEKT BADANIA: Ogólnokrajowa próba pacjentów hospitalizowanych (NIS) z lat 2001-2010 została retrospektywnie przejrzana pod kątem trendów CDC, powiązanej kolektomii i wskaźników śmiertelności. Zmienne dotyczące pacjenta i szpitala wykorzystano w algorytmie LASSO do regresji logistycznej z 10-krotną walidacją krzyżową w celu zbudowania modelu predykcyjnego zapotrzebowania na kolektomię i śmiertelności po kolektomii. Związek dnia kolektomii ze śmiertelnością zbadano również za pomocą wielozmiennej analizy regresji logistycznej. WYNIKI: Szacuje się, że w ciągu dekady w USA zidentyfikowano 2 773 521 zrzutów z rozpoznaniem CDC. Kolektomia była wymagana w 19 374 przypadkach (0,7%), z towarzyszącą śmiertelnością 30,7%. W porównaniu z okresem 2001-2005, w latach 2006-2010 odnotowano 47% wzrost wskaźnika CDC i 32% wzrost wskaźnika kolektomii. Algorytm LASSO zidentyfikował następujące czynniki prognostyczne dla kolektomii: koagulopatia (iloraz szans 2,71), utrata masy ciała (OR 2,25), szpitale kliniczne (OR 1,37), zaburzenia płynów lub elektrolitów (OR 1,31) i duże szpitale (OR 1,18) . Predyktorami śmiertelności po kolektomii były: koagulopatia (OR 2,38), wiek powyżej 60 lat (OR 1,97), ostra niewydolność nerek (OR 1,67), niewydolność oddechowa (OR 1,61), posocznica (OR 1,40), choroba naczyń obwodowych (OR 1,67) 1,39) i zastoinowa niewydolność serca (OR 1,25). Chirurgia ponad 3 dni po przyjęciu wiązała się z wyższą śmiertelnością (OR 1,09; 95% CI 1,05 do 1,14; p < 0,05). WNIOSKI: Zapalenie okrężnicy wywołane przez Clostridium difficile nasila się w USA, z towarzyszącym wzrostem całkowitej liczby kolektomii. Śmiertelność po kolektomii pozostaje podwyższona. Progresja do kolektomii i późniejsza śmiertelność są związane z kilkoma czynnikami związanymi z pacjentem i szpitalem. Znajomość tych czynników ryzyka może pomóc w stratyfikacji ryzyka i doradztwie. Copyright © 2013 American College of Surgeons. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zakażenie Clostridium difficile w społeczności: choroba odzwierzęca?

text: Zakażenia Clostridium difficile (CDI) są tradycyjnie obserwowane u pacjentów w podeszłym wieku i hospitalizowanych, którzy stosowali antybiotykoterapię. W społeczności ZCD wymagające wizyty u lekarza rodzinnego coraz częściej występują wśród młodych i stosunkowo zdrowych osób bez znanych czynników predysponujących. C. difficile występuje również jako komensal lub patogen w przewodzie pokarmowym większości ssaków oraz różnych ptaków i gadów. W środowisku, w tym w glebie i wodzie, C. difficile może być wszechobecna; jednak jest to oparte na ograniczonych dowodach. Produkty spożywcze, takie jak (przetworzone) mięso, ryby i warzywa, również mogą zawierać C. difficile, ale badania przeprowadzone w Europie wskazują na niższe wskaźniki chorobowości niż w Ameryce Północnej. Całkowita liczba toksynogennych bakterii C. difficile w środowisku i żywności jest niska, jednak dokładna dawka zakaźna nie jest znana. Jak dotąd nie udowodniono bezpośredniego przenoszenia C. difficile ze zwierząt, żywności lub środowiska na ludzi, chociaż znaleziono podobne rybotypy PCR. Dlatego uważamy, że ogólna epidemiologia ludzkiego ZCD nie jest napędzana przez amplifikację u zwierząt lub inne źródła. Ponieważ nie zgłoszono żadnych ognisk ZCD wśród ludzi w społeczności, czynniki gospodarza, które zwiększają podatność na ZCD, mogą mieć większe znaczenie niż zwiększona ekspozycja na C. difficile. Odwrotnie, pojawiający się rybotyp 078 C. difficile występuje w dużej liczbie u prosiąt, cieląt i ich bezpośredniego otoczenia. Chociaż nie ma bezpośrednich dowodów na przenoszenie wirusa na ludzi, poszlaki wskazują na potencjał zoonotyczny tego typu. W przyszłych rybotypach PCR, należy wziąć pod uwagę potencjał zoonotyczny. © 2012 Autorzy. Mikrobiologia kliniczna i infekcje © 2012 Europejskie Towarzystwo Mikrobiologii Klinicznej i Chorób Zakaźnych.


title: Clostridium difficile: jego potencjał jako źródła chorób przenoszonych przez żywność.

text: Clostridium difficile jest od kilkudziesięciu lat uznawany za ważny patogen człowieka, ale dopiero niedawno ustalono jego znaczenie jako czynnika wywołującego choroby zwierząt. Liczba doniesień na temat C. difficile w żywności rośnie, ale wyniki różnią się w zależności od badań. W Ameryce Północnej rozpowszechnienie skażenia w handlu detalicznym mięsem i produktami mięsnymi waha się od 4,6% do 50%. W krajach europejskich odsetek próbek dodatnich pod względem C. difficile jest znacznie niższy (0-3%). W tym rozdziale podsumowano aktualne dane dotyczące związku C. difficile z różnymi pokarmami i trudności związanych z izolacją organizmu oraz omówiono potencjał C. difficile jako patogenu przenoszonego przez żywność. Copyright © 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Badanie podłużne Clostridium difficile i opornego na metycylinę gronkowca złocistego związanego z świniami od odsadzenia do końca...

text: Ostatnio zaobserwowano wzrost liczby zakażeń związanych ze społecznością, związanych z opornym na metycylinę Staphylococcus aureus (MRSA) i Clostridium difficile. Ustalono, że oba patogeny można odzyskać z detalicznego mięsa wieprzowego, chociaż nie jest jasne, w jakim stopniu dochodzi do zanieczyszczenia w gospodarstwie w porównaniu z zanieczyszczeniem uzyskanym podczas przetwarzania. Aby rozwiązać tę lukę, poniższe badania dotyczą przewozu MRSA i C. difficile na świniach od urodzenia do zakończenia przetwarzania. C. difficile wyizolowano od 28 (93%) z 30 świń w wieku 1 dnia, ale częstość występowania gwałtownie spadła do 1 z 26 w wieku rynkowym (188 dni). Częstość występowania MRSA osiągnęła szczyt w wieku 74 dni, przy 19 (68%) z 28 świń z wynikiem pozytywnym, ale spadła do 3 z 26 w wieku 150 dni, przy czym żadna świnia nie została wykryta jako pozytywna w wieku rynkowym. W zakładzie przetwórczym C. difficile wyizolowano z obszaru przechowywania, przy czym w jednej tuszy stwierdzono pozytywny wynik testu na obecność patogenu przed patroszeniem. MRSA został przede wszystkim wyizolowany z wymazów z nosa, przy czym 8 (31%) tusz uzyskało wynik dodatni po wykrwawieniu, a wynik ten wzrósł do 14 (54%) dodatnich w zbiornikach pooparzeniowych. Tylko jedna tusza (pobrana po wykrwawieniu) uzyskała wynik pozytywny na obecność MRSA, bez odzyskania patogenu z pobranych próbek środowiskowych. W dłuższej części badania dominował C. difficile rybotyp 078, stanowiąc wszystkie 68 izolatów odzyskanych od świń. Tylko trzy izolaty C. difficile, które zostały zidentyfikowane jako rybotyp 078, zostały odzyskane w rzeźni. MRSA spa typ 539 (t034) dominował u świń w gospodarstwie i próbkach pobranych w rzeźni, stanowiąc 80% wszystkich odzyskanych izolatów. Badanie wykazało, że zarówno C. difficile, jak i MRSA nabyte w gospodarstwie mogą zostać przeniesione do przetwarzania, chociaż nie było ewidentnych dowodów na znaczące zanieczyszczenie krzyżowe między tuszami lub środowiskiem rzeźni.


title: Różne źródła infekcji C. difficile zidentyfikowane w sekwencjonowaniu całego genomu

text: TŁO Uważa się, że infekcja Clostridium difficile jest przenoszona głównie w placówkach opieki zdrowotnej. Jednak endemiczne rozprzestrzenianie się utrudniło identyfikację dokładnych źródeł infekcji i ocenę skuteczności interwencji. METODY Od września 2007 do marca 2011 przeprowadziliśmy sekwencjonowanie całego genomu na izolatach uzyskanych od wszystkich objawowych pacjentów z zakażeniem C. difficile zidentyfikowanych w placówkach opieki zdrowotnej lub społeczności w Oxfordshire w Wielkiej Brytanii. Porównaliśmy warianty jednonukleotydowe (SNV) między izolatami, stosując tempo ewolucji C. difficile oszacowane na podstawie pierwszej i ostatniej próbki otrzymanej od każdego ze 145 pacjentów, przy czym oczekiwano 0 do 2 SNV między przekazanymi izolatami uzyskanymi w okresie krótszym niż 124 dni oddzielnie, na podstawie 95% przedziału predykcji. Następnie zidentyfikowaliśmy prawdopodobne powiązania epidemiologiczne między przypadkami powiązanymi genetycznie na podstawie danych dotyczących przyjęć do szpitala i lokalizacji społeczności. WYNIKI Spośród 1250 przypadków C. difficile, które poddano ocenie, 1223 (98%) zostało pomyślnie zsekwencjonowanych. W porównaniu 957 próbek uzyskanych od kwietnia 2008 do marca 2011 z próbkami uzyskanymi od września 2007, łącznie 333 izolaty (35%) miało nie więcej niż 2 SNV z co najmniej 1 wcześniejszego przypadku, a 428 izolatów (45%) miał ponad 10 SNV ze wszystkich poprzednich spraw. Zmniejszenie zachorowalności w czasie było podobne w obu grupach, co sugeruje efekt interwencji ukierunkowanych na przejście od narażenia na chorobę. Spośród 333 pacjentów z nie więcej niż 2 SNV (zgodnymi z transmisją) 126 pacjentów (38%) miało bliski kontakt szpitalny z innym pacjentem, a 120 pacjentów (36%) nie miało kontaktu ze szpitalem lub środowiskiem z innym pacjentem. W trakcie badania nadal identyfikowano różne podtypy infekcji, co sugeruje znaczny rezerwuar C. difficile. WNIOSKI W okresie 3 lat 45% przypadków C. difficile w Oxfordshire różniło się genetycznie od wszystkich poprzednich przypadków. Zróżnicowane genetycznie źródła, oprócz pacjentów z objawami, odgrywają główną rolę w przenoszeniu C. difficile. (Finansowane przez UK Clinical Research Collaboration Translational Infection Research Initiative i inne).


title: Zakażenie Clostridium difficile u ludzi i prosiąt: szansa na „Jedno zdrowie”.

text: Clostridium difficile powoduje biegunkę zakaźną u ludzi i zwierząt. Stwierdzono go zarówno u świń z biegunką, jak i u świń, koni i bydła z biegunką i bez biegunki, co sugeruje potencjalny rezerwuar infekcji u ludzi, a także w 20-40% produktów mięsnych w Kanadzie i USA, co sugeruje możliwość, choć nie udowodnioną, żywności transmisja przenoszona. Chociaż nie jest to jeszcze do końca jasne, prawdopodobne jest, że nadmierna ekspozycja na środki przeciwdrobnoustrojowe napędza zasiedlanie się C. difficile u zwierząt, w sposób analogiczny do infekcji u ludzi, a nie organizm będący po prostu normalną florą przewodu pokarmowego zwierzęcia. Rybotyp 078 PCR jest najczęstszym rybotypem C. difficile występującym u świń (83% w jednym badaniu w USA) i bydła (do 100%) i ten rybotyp jest obecnie trzecim najczęściej występującym rybotypem C. difficile u ludzi zakażenia w Europie. Ludzkie i świńskie szczepy C. difficile są genetycznie identyczne w Europie, co potwierdza istnienie choroby odzwierzęcej. Wskaźniki pozaszpitalnych zakażeń C. difficile (CDI) rosną na całym świecie, co dobrze współgra z poglądem, że zwierzęta są rezerwuarem dla ludzi. Tak więc, istnieją trzy problemy, które wymagają rozwiązania: problem zdrowia ludzi, problem zdrowia zwierząt oraz czynnik wspólny dla obu tych problemów, zanieczyszczenie środowiska. Skuteczne radzenie sobie z tymi ostatnimi zmianami w epidemiologii CDI będzie wymagało podejścia „jednego zdrowia” obejmującego lekarzy, weterynarzy i naukowców zajmujących się ochroną środowiska.


title: Clostridium difficile w żywności i zwierzętach: historia i środki mające na celu zmniejszenie narażenia.

text: W wielu artykułach podsumowano zmieniającą się epidemiologię zakażeń Clostridium difficile (CDI) u ludzi, ale rzadko omawiano pojawiającą się obecność C. difficile w żywności i zwierzętach oraz możliwe środki mające na celu zmniejszenie narażenia ludzi na ten ważny patogen. Tradycyjnie zakładano, że ZCD ograniczają się do placówek opieki zdrowotnej. Jednak ostatnie badania molekularne wskazują, że już tak nie jest; zwierzęta i żywność mogą być zaangażowane w zmieniającą się epidemiologię ZCD u ludzi; a sekwencjonowanie genomu obala transmisję między ludźmi w szpitalach. Chociaż nie potwierdzono przenoszenia chorób odzwierzęcych i przenoszonych przez żywność, jest oczywiste, że osoby podatne mogą być nieumyślnie narażone na C. difficile z żywności, zwierząt lub ich środowiska. Szczepy klonów epidemicznych obecne u ludzi są powszechne w zwierzętach towarzyszących i spożywczych, surowym mięsie, produktach drobiowych, warzywach i gotowej do spożycia żywności, w tym sałatkach. Aby opracować oparte na nauce strategie profilaktyczne, kluczowe jest zrozumienie, w jaki sposób C. difficile dociera do żywności i ludzi. Niniejszy przegląd przedstawia kontekst aktualnego zrozumienia ZCD u ludzi, zwierząt i żywności. W oparciu o dostępne informacje proponujemy listę środków edukacyjnych, które mogą zmniejszyć narażenie osób podatnych na C. difficile. Niezbędne są wzmożone wysiłki edukacyjne i zmiany zachowań skierowane do personelu medycznego i niemedycznego.


title: Spożycie mleka krowiego, insulinopodobny czynnik wzrostu I i biologia człowieka: podejście do historii życia.

text: CEL: Ocena skutków spożycia mleka krowiego na różnych etapach życia we wczesnym okresie życia (od prenatalnego do dojrzewania), zwłaszcza w odniesieniu do wzrostu liniowego i wieku w momencie pierwszej pierwszej miesiączki oraz roli insulinopodobnego czynnika wzrostu I (IGF-I) w pośredniczenie w związku między mlekiem, wzrostem i rozwojem oraz długoterminowymi wynikami biologicznymi. METODY: Dane z amerykańskiego National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) z lat 1999-2004 oraz przegląd istniejącej literatury. WYNIKI: Piśmiennictwo wykazuje tendencję do potwierdzania roli mleka w pobudzaniu wzrostu we wczesnym okresie życia (przed ukończeniem 5 roku życia), ale jest mniej wsparcia dla tego związku w średnim dzieciństwie. Mleko kojarzy się z wczesną pierwszą miesiączką i przyspieszeniem liniowego wzrostu w okresie dojrzewania. Dane NHANES pokazują pozytywną zależność między spożyciem mleka a liniowym wzrostem we wczesnym dzieciństwie i okresie dojrzewania, ale nie w średnim dzieciństwie, okresie stosunkowo powolnego wzrostu. IGF-I jest kandydatem na bioaktywną cząsteczkę wiążącą spożycie mleka z szybszym wzrostem i rozwojem, chociaż mechanizm, za pomocą którego może wywierać takie efekty, jest nieznany. WNIOSKI: Rutynowe spożywanie mleka jest ewolucyjnie nowatorskim zachowaniem żywieniowym, które może zmieniać parametry historii życia człowieka, zwłaszcza w odniesieniu do wzrostu liniowego, co z kolei może mieć negatywne długoterminowe konsekwencje biologiczne. Copyright © 2011 Wiley Periodicals, Inc.


title: Odtłuszczone mleko, serwatka i kazeina zwiększają masę ciała, a serwatka i kazeina zwiększają stężenie peptydu C w osoczu u nastolatków z nadwagą.

text: Wydaje się, że u dorosłych białko w diecie powoduje utratę masy ciała, a białka mleka mogą być insulinotropowe. Jednak wpływ białek mleka na młodzież jest niejasny. Celem było sprawdzenie, czy mleko i białka mleka zmniejszają masę ciała, obwód talii, ocenę modelu homeostatycznego, insulinę w osoczu i wydzielanie insuliny szacowane jako stężenie peptydu C w osoczu u nastolatków z nadwagą. Młodzież z nadwagą (n = 203) w wieku 12-15 lat z BMI 25,4 ± 2,3 kg/m(2) (średnia ± SD) została losowo przydzielona do 1 l/d odtłuszczonego mleka, serwatki, kazeiny lub wody przez 12 tygodni . Wszystkie napoje mleczne zawierały 35 g białka/l. Przed randomizacją podgrupa nastolatków (n = 32) była badana przez 12 tygodni przed rozpoczęciem interwencji jako grupa kontrolna w teście wstępnym. Efekty testowych napojów na bazie mleka porównano z wartościami wyjściowymi (tydzień 0), grupą wody i grupą kontrolną przed testem. Rejestrowano dietę i aktywność fizyczną. Wyniki to BMI-for-age Z-scores (BAZs), obwód talii, insulina w osoczu, ocena modelu homeostatycznego i peptyd C w osoczu. Nie stwierdziliśmy zmian w BAZ w grupie kontrolnej w teście wstępnym i grupie z wodą, podczas gdy była ona większa po 12 tygodniach w grupach z odtłuszczonym mlekiem, serwatką i kazeiną w porównaniu z wartościami wyjściowymi oraz z grupami kontrolnymi z wodą i wstępnym testem. Stężenie peptydu C w osoczu wzrosło od linii podstawowej do 12 tygodnia w grupach serwatki i kazeiny, a przyrosty były większe niż w próbie kontrolnej (P < 0,02). Nie było znaczących zmian w peptydzie C w osoczu w grupie mleka odtłuszczonego lub wody. Dane te sugerują, że wysokie spożycie odtłuszczonego mleka, serwatki i kazeiny zwiększa BAZ u nastolatków z nadwagą, a serwatka i kazeina zwiększają wydzielanie insuliny. Nie wyjaśniono, czy wpływ na masę ciała jest pierwotny, czy wtórny do zwiększonego wydzielania insuliny.


title: Spożycie mleka i całkowite spożycie nabiału: powiązania z wczesną miesiączką w NHANES 1999-2004

text: Kontekst Kilka składników produktów mlecznych powiązano z wcześniejszą pierwszą miesiączką. Metody/Wyniki W badaniu tym oceniano, czy istnieją pozytywne powiązania między spożyciem mleka w dzieciństwie a wiekiem pierwszej miesiączki lub prawdopodobieństwem wystąpienia wczesnej pierwszej miesiączki (<12 lat) w próbce ze Stanów Zjednoczonych. Dane pochodzą z National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) 1999-2004. Wykorzystano dwie próbki: 2657 kobiet w wieku 20–49 lat i 1008 dziewcząt w wieku 9–12 lat. W analizie regresji stwierdzono słabą ujemną zależność między częstotliwością spożycia mleka w wieku 5–12 lat a wiekiem pierwszej miesiączki (dzienne spożycie mleka β = −0,32, P<0,10; „czasami/zmienne spożycie mleka” β = −0,38, P <0,06, każdy w porównaniu do spożycia rzadko/nigdy). Regresja Coxa nie wykazała większego ryzyka wystąpienia wczesnej pierwszej miesiączki wśród tych, którzy pili mleko „czasami/zróżnicowane” lub codziennie vs. nigdy/rzadko (odpowiednio HR: 1,20, P<0,42, HR: 1,25, P<0,23). Wśród dzieci w wieku 9–12 lat regresja Coxa wykazała, że ani całkowita ilość kcal, wapnia i białka w mleku, ani dzienne spożycie mleka w ciągu ostatnich 30 dni nie przyczyniły się do wczesnej pierwszej miesiączki. Dziewczęta w środkowym tercylu spożycia mleka miały marginalnie mniejsze ryzyko wczesnej pierwszej miesiączki niż te w najwyższym tercylu (HR: 0,6, P<0,06). Osoby z najniższych tercylów spożycia tłuszczów mlecznych miały większe ryzyko wczesnej pierwszej miesiączki niż osoby w najwyższym (HR: 1,5, P<0,05, HR: 1,6, P<0,07, odpowiednio najniższy i środkowy tercyl), podczas gdy osoby z najniższym najniższe spożycie wapnia wiązało się z niższym ryzykiem wczesnej pierwszej miesiączki (HR: 0,6, P < 0,05) niż osoby w najwyższym tercylu. Zależności te pozostały po skorygowaniu o nadwagę lub nadwagę i percentyl wzrostu; oba zwiększały ryzyko wcześniejszej pierwszej miesiączki. Czarni częściej niż biali osiągali pierwszą miesiączkę (HR: 1,7, P<0,03), ale nie po kontrolowaniu nadwagi. Wnioski Istnieją dowody na to, że większe spożycie mleka wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wczesnej pierwszej miesiączki lub niższym wiekiem pierwszej pierwszej miesiączki.


title: Czy karmienie piersią i opóźnione wprowadzanie pokarmów stałych chronią przed późniejszą otyłością?

text: Aby skorygować wady metodologiczne (błąd typu II, zmienne mylące i nie zaślepiające) we wcześniejszych badaniach dotyczących żywienia niemowląt i późniejszej otyłości, przeprowadziliśmy badania kliniczno-kontrolne z udziałem 639 pacjentów w wieku od 12 do 18 lat uczęszczających do naszej Kliniki dla młodzieży i 533 zdrowych w podobnym wieku dzieci uczęszczające do liceum w Montrealu. Każdy badany został sklasyfikowany jako otyły, z nadwagą lub nieotyły w oparciu o pomiary wzrostu, wagi, tricepsa i fałdów skórnych podłopatkowych. Historia karmienia, historia rodziny i dane demograficzne zostały później ustalone „na ślepo” przez wywiad telefoniczny. Analiza nieprzetworzonych danych ujawniła znacznie podwyższone szacowane względne ryzyko niekarmienia piersią oraz istotny trend w zakresie częstości karmienia piersią w trzech grupach wagowych. Siła działania ochronnego wydawała się nieznacznie wzrastać wraz z wydłużaniem czasu karmienia piersią. Opóźnione wprowadzenie pokarmów stałych nie przyniosło żadnych dodatkowych korzyści. Kilka zmiennych demograficznych i klinicznych okazało się mylących, ale znaczący ochronny wpływ karmienia piersią utrzymywał się nawet po uwzględnieniu czynników zakłócających. Dochodzimy do wniosku, że karmienie piersią chroni przed późniejszą otyłością i przypisujemy sprzeczne wyniki poprzednich badań niedostatecznemu zwracaniu uwagi na standardy metodologiczne.


title: Mleko to nie tylko pożywienie, ale najprawdopodobniej genetyczny system transfekcji aktywujący sygnalizację mTORC1 w celu pourodzeniowego wzrostu

text: Uznano, że mleko reprezentuje funkcjonalnie aktywny system składników odżywczych promujący wzrost noworodków ssaków. Wzrost komórek jest regulowany przez wrażliwy na składniki odżywcze mechanistyczny cel kinazy kompleksu rapamycyny 1 (mTORC1). Wciąż brakuje informacji na temat mechanizmów podwyższania poziomu mTORC1 przez spożycie mleka. W niniejszym przeglądzie przedstawiono mleko jako matczyno-noworodkowy układ przekaźnikowy działający poprzez transfer preferencyjnych aminokwasów, które zwiększają stężenie glukozy-zależnych polipeptydów insulinotropowych (GIP), glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1), insuliny, hormonu wzrostu ( GH) i insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1) do aktywacji mTORC1. Co ważne, egzosomy mleka, które regularnie zawierają mikroRNA-21, najprawdopodobniej reprezentują system transfekcji genetycznej wzmacniający procesy metaboliczne napędzane mTORC1. Podczas gdy ludzkie mleko z piersi jest idealnym pokarmem dla niemowląt, umożliwiającym odpowiedni wzrost pourodzeniowy i specyficzne dla gatunku programowanie metaboliczne, utrzymująca się wysoka sygnalizacja mleka w okresie dojrzewania i dorosłości poprzez ciągłe spożywanie mleka krowiego może sprzyjać chorobom cywilizacyjnym związanym z mTORC1.


title: Związek między źródłami finansowania a wynikami badań związanych z otyłością.

text: W badaniu tym zbadano związek między źródłami finansowania a wynikami opublikowanych badań dotyczących otyłości. Lista finansowanych projektów badań nad żywieniem ludzi łączących spożycie żywności z otyłością w latach 2001-2005 została sporządzona z dwóch różnych źródeł: (a) półpubliczny rząd federalny do promocji towarów generycznych lub programy „check-off” dla płynnego mleka i nabiału oraz (b ) Narodowych Instytutów Zdrowia (PZH). Dla każdego finansowanego projektu określono głównego badacza. Opublikowaną literaturę tej osoby zlokalizowano za pomocą wyszukiwania autorów Ovid MEDLINE i PubMed. Uwzględniono wszystkie artykuły dotyczące zarówno nabiału, jak i otyłości. Sponsoring finansowy każdego artykułu oraz wnioski z artykułu zostały sklasyfikowane przez niezależne grupy badaczy. Do badania włączono 79 odpowiednich artykułów. Spośród nich 62 było sponsorowanych przez programy odpraw, a 17 przez NIH. W badaniu nie znaleziono spójnych dowodów na to, że projekty finansowane przez odprawę z większym prawdopodobieństwem wspierają korzyści związane ze spożywaniem nabiału w zapobieganiu otyłości. W badaniu zidentyfikowano nową metodologię badawczą do badania stronniczości według źródła sponsorowania. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Niższe spożycie błonnika pokarmowego przez całe życie wiąże się ze sztywnością tętnic szyjnych: badanie podłużne Amsterdam Growth and Health.

text: TŁO: Spożycie błonnika wiąże się z niższym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. Nie wiadomo, czy na sztywność tętnic wpływa spożycie błonnika przez całe życie. Każde takie skojarzenie mogłoby przynajmniej częściowo wyjaśnić działanie kardioprotekcyjne przypisywane spożyciu błonnika. CEL: Celem było zbadanie, czy mniejsze spożycie błonnika (i pokarmów bogatych w błonnik) w ciągu młodego życia (tj. od okresu dojrzewania do dorosłości) wiąże się ze sztywnością tętnic w wieku dorosłym. PROJEKT: Było to podłużne badanie kohortowe z udziałem 373 uczestników, u których oceniano spożycie diety w wieku od 13 do 36 lat (2-8 powtórzonych pomiarów, mediana 5) i ustalono sztywność tętnic 3 dużych tętnic (ultrasonografia) w wieku 36 lat WYNIKI: Po uwzględnieniu płci, wzrostu, całkowitego spożycia energii i innych zmiennych związanych ze stylem życia, osoby ze sztywniejszymi tętnicami szyjnymi spożywały mniej błonnika (w g/d) podczas 24-letniego badania niż osoby z mniej sztywnymi tętnicami szyjnymi, jak zdefiniowano na podstawa najwyższych w porównaniu z najniższymi tercyli właściwych dla płci współczynników rozciągliwości i podatności (odwróconych) oraz modułu sprężystości Younga: -1,9 (95% CI: -3,1, -0,7), -2,3 (-3,5, -1,1) i odpowiednio -1,3 (-2,5, -0,0). Ponadto osoby ze sztywniejszymi tętnicami szyjnymi charakteryzowały się niższym spożyciem owoców, warzyw i produktów pełnoziarnistych w ciągu całego życia – szkodliwymi skojarzeniami, które można było w dużym stopniu wytłumaczyć związanym z tym niskim spożyciem błonnika. WNIOSKI: Niższe spożycie błonnika przez całe życie w młodym wieku wiąże się ze sztywnością tętnic szyjnych w wieku dorosłym. Promowanie spożywania pokarmów bogatych w błonnik wśród młodych może stanowić sposób na zapobieganie przyspieszonemu usztywnieniu tętnic w wieku dorosłym i związanym z tym następstwom sercowo-naczyniowym.


title: Wysokie spożycie błonnika pokarmowego zapobiega udarom na poziomie populacji.

text: TŁO I CELE: Badanie to miało na celu wyjaśnienie, czy wysokie spożycie błonnika pokarmowego ma wpływ na występowanie i ryzyko udaru na poziomie populacji. METODY: U 1647 niewyselekcjonowanych osób w 12-letnim badaniu populacyjnym wykryto spożycie błonnika pokarmowego (DFI) z wykorzystaniem innych zmiennych dietetycznych, anagrafii, danych biometrycznych, ciśnienia krwi, częstości akcji serca, lipidów we krwi, glukozy, insuliny, urykemii, fibrynogenemii erytrosedymentacja, cukrzyca, insulinooporność, palenie tytoniu, choroba płuc i przerost lewej komory jako współzmienne. WYNIKI: W dostosowanych modelach Coxa wysoki DFI zmniejszał ryzyko udaru. W analizie opartej na kwintylach spożycia błonnika skorygowanych o czynniki zakłócające, HR częstości występowania udaru mózgu był niższy, gdy dzienne spożycie błonnika rozpuszczalnego wynosiło >25 g lub błonnika nierozpuszczalnego >47 g. W analizach wieloczynnikowych, wykorzystujących te wartości jako punkt odcięcia DFI, ryzyko udaru mózgu było mniejsze u osób spożywających więcej niż punkt odcięcia błonnika rozpuszczalnego (HR 0,31, 0,17-0,55) lub nierozpuszczalnego (HR 0,35, 0,19-0,63) . Częstość występowania udarów była również mniejsza (odpowiednio -50%, p<0,003 i -46%, p<0,01). WNIOSKI: Wyższe DFI w diecie jest odwrotnie i niezależnie związane z występowaniem i ryzykiem udaru mózgu w populacji ogólnej. Copyright © 2012 Elsevier Ltd i Europejskie Towarzystwo Żywienia Klinicznego i Metabolizmu. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie błonnika pokarmowego a ryzyko pierwszego udaru: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: TŁO I CEL: Spożycie błonnika wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem udaru mózgu w badaniach prospektywnych, ale do tej pory nie opublikowano żadnej metaanalizy. METODY: Przeszukano wiele elektronicznych baz danych w poszukiwaniu zdrowych uczestników badań zgłaszających spożycie błonnika i występowanie pierwszego udaru krwotocznego lub niedokrwiennego, opublikowanych między styczniem 1990 r. a majem 2012 r. WYNIKI: Włączono osiem badań kohortowych ze Stanów Zjednoczonych, północnej Europy, Australii i Japonii kryteria. Całkowite spożycie błonnika pokarmowego było odwrotnie proporcjonalne do ryzyka udaru krwotocznego i udaru niedokrwiennego, z pewnymi dowodami na niejednorodność między badaniami (I(2); ryzyko względne na 7 g/dobę 0,93; 95% przedział ufności 0,88-0,98; I(2 )=59%). Spożycie błonnika rozpuszczalnego w dawce 4 g/dobę nie wiązało się z redukcją ryzyka udaru mózgu, z dowodami na niską heterogeniczność między badaniami, ryzyko względne 0,94 (95% przedział ufności, 0,88-1,01; I(2)=21%). Niewiele badań donosiło o ryzyku udaru w związku z nierozpuszczalnym błonnikiem lub błonnikiem ze zbóż, owoców lub warzyw. WNIOSKI: Większe spożycie błonnika pokarmowego jest istotnie związane z niższym ryzykiem pierwszego udaru. Ogólnie rzecz biorąc, odkrycia potwierdzają zalecenia dietetyczne dotyczące zwiększenia spożycia całkowitego błonnika pokarmowego. Jednak niedostatek danych na temat błonnika z różnych produktów spożywczych wyklucza wnioski dotyczące związku między rodzajem błonnika a udarem. W przyszłych badaniach należy skoncentrować się na typie włókien i oddzielnie zbadać ryzyko udaru niedokrwiennego i krwotocznego.


title: Korzyści sercowo-naczyniowe błonnika pokarmowego.

text: Związek między błonnikiem pokarmowym a ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych (CVD) został szeroko zbadany. Istnieją liczne dowody epidemiologiczne wskazujące na odwrotną zależność między spożyciem błonnika pokarmowego a ryzykiem CVD. Stwierdzono, że związek jest silniejszy dla błonnika zbożowego niż dla błonnika owocowego lub roślinnego, a kilka badań wykazało również, że zwiększone spożycie pełnego ziarna jest związane z redukcją ryzyka CVD. W świetle tych dowodów, ostatnie wytyczne dietetyczne USA popierają zwiększone spożycie pełnoziarnistych produktów bogatych w błonnik. Regularne spożywanie błonnika pokarmowego, w szczególności błonnika ze źródeł zbożowych, może poprawić zdrowie układu sercowo-naczyniowego poprzez wiele mechanizmów, w tym redukcję lipidów, regulację masy ciała, poprawę metabolizmu glukozy, kontrolę ciśnienia krwi i redukcję przewlekłego stanu zapalnego. Przyszłe badania powinny koncentrować się na różnych źródłach błonnika pokarmowego, w tym różnych rodzajach pełnych ziaren, roślin strączkowych, owoców, warzyw i orzechów, a także odpornej skrobi w odniesieniu do ryzyka CVD i kontroli masy ciała; zbadać mechanizmy biologiczne leżące u podstaw kardioprotekcyjnego działania diet bogatych w błonnik; i badać różne grupy etniczne i populacje z różnymi źródłami błonnika pokarmowego.


title: Patogeneza cukrzycy typu 2: śledzenie odwrotnej drogi od leczenia do przyczyny.

text: Nieprawidłowości metaboliczne cukrzycy typu 2 można odwrócić w sposób powtarzalny za pomocą chirurgii bariatrycznej. Określając ilościowo główne nieprawidłowości patofizjologiczne w wydzielaniu insuliny i działaniu insuliny po zabiegu chirurgicznym, można określić sekwencję zdarzeń prowadzących do przywrócenia prawidłowego metabolizmu. Poziom tłuszczu w wątrobie spada w ciągu kilku dni, a normalna wrażliwość wątroby na insulinę zostaje przywrócona. Jednocześnie poziom glukozy w osoczu powraca do normy. Wrażliwość mięśni na insulinę pozostaje nieprawidłowa, przynajmniej przez tygodnie i miesiące po operacji bariatrycznej. Efekt operacji można wytłumaczyć wyłącznie ograniczeniem energii. Połączenie tych informacji z prospektywną obserwacją zmian bezpośrednio poprzedzających zachorowanie na cukrzycę typu 2 daje jasny obraz. Insulinooporność mięśni, wywołana czynnikami dziedzicznymi i środowiskowymi, sprzyja rozwojowi stłuszczenia wątroby podczas dodatniego bilansu energetycznego. Po ustaleniu zwiększone wydzielanie insuliny wymagane do utrzymania poziomu glukozy w osoczu będzie dalej zwiększać odkładanie się tłuszczu w wątrobie. Stłuszczenie wątroby powoduje oporność na insulinową supresję produkcji glukozy w wątrobie, a także podwyższony poziom triacyloglicerolu w osoczu. Ekspozycja komórek beta na podwyższone poziomy kwasów tłuszczowych pochodzących z krążącego i lokalnie odłożonego triacyloglicerolu hamuje wydzielanie insuliny za pośrednictwem glukozy. Jest to początkowo odwracalne, ale ostatecznie staje się trwałe. Zasadnicza sekwencja czasowa patogenezy cukrzycy typu 2 jest teraz oczywista. Insulinooporność mięśni determinuje tempo postępu stłuszczenia wątroby, a ektopowe odkładanie tłuszczu w wątrobie i wysepkach jest podstawą powiązanych dynamicznych defektów insulinooporności wątroby i dysfunkcji komórek beta. Te defekty są zdolne do radykalnego odwrócenia w warunkach żywienia hipoenergetycznego, całkowicie we wczesnej cukrzycy i, co jest warte zachodu, w bardziej rozwiniętej chorobie.


title: Banting Memorial Lecture 2012 Odwrócenie bliźniaczych cykli cukrzycy typu 2

text: Powszechnie przyjmuje się, że cukrzyca typu 2 nieuchronnie trwa przez całe życie, z nieodwracalnym i postępującym uszkodzeniem komórek beta. Jednak przywrócenie prawidłowego metabolizmu glukozy w ciągu kilku dni po operacji bariatrycznej u większości osób z cukrzycą typu 2 obala tę koncepcję. Nie ma obecnie wątpliwości, że to odwrócenie cukrzycy zależy od nagłego i głębokiego zmniejszenia spożycia pokarmu i nie ma związku z żadnym bezpośrednim efektem chirurgicznym. Badanie Counterpoint wykazało, że normalny poziom glukozy i prawidłowe funkcjonowanie komórek beta można przywrócić wyłącznie dzięki bardzo niskokalorycznej diecie. Do pomiaru tkanki tłuszczowej wewnątrz narządu zastosowano nowatorskie metody rezonansu magnetycznego. Wyniki wykazały dwa różne przebiegi czasowe: a) ustąpienie insulinowrażliwości wątroby w ciągu kilku dni wraz z szybkim spadkiem tłuszczu w wątrobie i normalizacją poziomu glukozy na czczo; oraz b) powrót normalnego wydzielania insuliny przez komórki beta w ciągu kilku tygodni wraz ze spadkiem tkanki tłuszczowej trzustki. Teraz, gdy udało się zaobserwować zdarzenia patofizjologiczne podczas odwracania cukrzycy typu 2, można zidentyfikować odwrotny przebieg zdarzeń, które determinują początek choroby. Hipoteza bliźniaczych cykli zakłada, że przewlekły nadmiar kalorii prowadzi do akumulacji tłuszczu w wątrobie z ewentualnym przelaniem się do trzustki. Te samonapędzające się cykle między wątrobą a trzustką ostatecznie powodują metaboliczne zahamowanie wydzielania insuliny po posiłkach i wystąpienie hiperglikemii. Obecnie jest jasne, że cukrzyca typu 2 jest odwracalnym stanem nadmiaru tkanki tłuszczowej wewnątrz narządów, na który niektórzy ludzie są bardziej podatni niż inni.


title: Związek tłuszczu w diecie z metabolizmem glukozy.

text: Związek między metabolizmem tłuszczów i glukozy w diecie jest znany od co najmniej 60 lat. U zwierząt doświadczalnych diety wysokotłuszczowe powodują upośledzenie tolerancji glukozy. To upośledzenie jest związane ze zmniejszonym podstawowym i stymulowanym insuliną metabolizmem glukozy. Upośledzone wiązanie insuliny i/lub transportery glukozy powiązano ze zmianami w składzie kwasów tłuszczowych błony wywołanymi przez modyfikację tłuszczu w diecie. Doniesiono, że u ludzi diety wysokotłuszczowe, niezależnie od profilu kwasów tłuszczowych, powodują zmniejszenie wrażliwości na insulinę. Tłuszcze nasycone, w stosunku do tłuszczów jednonienasyconych i wielonienasyconych, wydają się być bardziej szkodliwe w odniesieniu do niewrażliwości na insulinę wywołanej przez tłuszcze. Niektóre niekorzystne skutki wywoływane przez karmienie tłuszczem można złagodzić kwasem tłuszczowym omega-3. Dane epidemiologiczne u ludzi sugerują, że osoby spożywające więcej tłuszczu są bardziej podatne na zaburzenia metabolizmu glukozy, cukrzycę typu 2 lub upośledzoną tolerancję glukozy niż osoby spożywające mniej tłuszczu. Niespójności w danych mogą być związane z grupowaniem wysokiego spożycia tłuszczu w diecie (zwłaszcza tłuszczu zwierzęcego) z otyłością i brakiem aktywności. Badania metaboliczne sugerują, że diety bogatsze w tłuszcze zawierające wyższy udział tłuszczów nienasyconych dają lepsze wyniki metabolizmu glukozy niż dieta bogata w węglowodany. Oczywiście obszar metabolizmu tłuszczów i glukozy w diecie nie został jeszcze w pełni wyjaśniony.


title: Aktualizacja dotycząca postępowania w przypadku pooperacyjnych nudności i wymiotów.

text: Nowe opracowania leków przeciwwymiotnych, formuły, wytyczne, ocena ryzyka i kontrowersje pojawiły się w obszarze nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV). Te osiągnięcia pomogły nam lepiej zrozumieć profilaktykę i leczenie PONV na oddziale postanestezji oraz po wypisie do domu lub na oddziale szpitalnym. Badania nad lekami przeciwwymiotnymi zaowocowały wprowadzeniem palonosetronu, antagonisty receptora 5-hydroksytryptaminy-3 (5-HT3) drugiej generacji oraz aprepitantu antagonisty receptora neurokininy-1 (NK-1), a także nowych danych dotyczących istniejących leków przeciwwymiotnych. Kolejną granicą i koniecznością dalszych badań i terapii nudności i wymiotów jest obszar występowania nudności i wymiotów po wypisie po wypisaniu pacjenta do domu z II fazy ambulatoryjnego oddziału opuszczania lub na oddział szpitalny. Wybór leków przeciwwymiotnych zależy od skuteczności, kosztów, bezpieczeństwa i łatwości dawkowania. Pojawiły się obawy dotyczące bezpieczeństwa w odniesieniu do skutków ubocznych leków przeciwwymiotnych, w szczególności ich wpływu na EKG z wydłużeniem odstępu QTc przez butyrofenony i klasę leków przeciwwymiotnych pierwszej generacji antagonistów receptora 5-HT3. Wpływ farmakogenetyki na metabolizm leków przeciwwymiotnych i wynikającą z tego skuteczność skorelowano ze składem genetycznym wpływającym na odpowiedź lekową. Dyskusję na temat etyki w badaniach PONV zapoczątkowała metaanaliza badań PONV. Aby pomóc lekarzom klinicznym w wyborze leków przeciwwymiotnych i terapii PONV, wprowadzono i zaktualizowano wytyczne Towarzystwa Anestezjologii Ambulatoryjnej (SAMBA) dotyczące PONV.


title: Kontrolowane oddychanie z lub bez aromaterapii miętowej w celu złagodzenia objawów pooperacyjnych nudności i/lub wymiotów: randomizowane badanie kontrolowane.

text: CEL: Z niewielkimi dowodami naukowymi na poparcie stosowania aromaterapii w przypadku objawów pooperacyjnych nudności i/lub wymiotów (PONV), to badanie oceniało kontrolowane oddychanie za pomocą aromaterapii miętowej (AR) i tylko kontrolowane oddychanie (CB) w celu złagodzenia PONV. PROJEKT: Użyto jednego ślepego projektu randomizowanego badania kontrolnego. METODY: Na początku skargi na PONV, pacjenci z objawami otrzymali interwencję CB (n = 16) lub AR (n = 26) w oparciu o randomizację w momencie włączenia. Drugie traktowanie powtórzono po 5 minutach, jeśli było to wskazane. Ostateczna ocena miała miejsce 10 minut po wstępnym leczeniu. Zaproponowano leki ratunkowe na uporczywe objawy. WYNIKI: Wśród kwalifikujących się pacjentów częstość występowania PONV wyniosła 21,4% (42/196). Płeć była jedynym czynnikiem ryzyka przyczyniającym się do wystąpienia objawów PONV (p = 0,0024). Chociaż nie było to statystycznie istotne, CB była bardziej skuteczna niż AR, odpowiednio 62,5% w porównaniu z 57,7%. WNIOSKI: CB można rozpocząć bezzwłocznie jako alternatywę dla przepisanych leków przeciwwymiotnych. Dane potwierdzają również stosowanie AR mięty pieprzowej w połączeniu z CB w celu złagodzenia PONV. Copyright © 2014 Amerykańskie Towarzystwo Pielęgniarek Perianestezyjnych. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Uproszczona skala ryzyka do przewidywania pooperacyjnych nudności i wymiotów: wnioski z walidacji krzyżowych między dwoma ośrodkami.

text: WPROWADZENIE: Ostatnio dwa ośrodki niezależnie opracowały ocenę ryzyka do przewidywania nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV). W badaniu tym zbadano (1), czy oceny ryzyka są ważne we wszystkich ośrodkach i (2) czy oceny ryzyka oparte na współczynnikach regresji logistycznej można uprościć bez utraty mocy dyskryminacyjnej. METODY: Dorośli pacjenci z dwóch ośrodków (Oulu, Finlandia: n = 520 i Wuerzburg, Niemcy: n = 2202) otrzymywali znieczulenie wziewne (bez profilaktyki przeciwwymiotnej) do różnych rodzajów operacji. PONV zdefiniowano jako nudności lub wymioty w ciągu 24 godzin od zabiegu. Oceny ryzyka w celu oszacowania prawdopodobieństwa PONV uzyskano dopasowując modele regresji logistycznej. Uproszczone oceny ryzyka zostały skonstruowane na podstawie liczby czynników ryzyka, które okazały się istotne w analizach regresji logistycznej. Wyniki oryginalne i uproszczone zostały poddane walidacji krzyżowej. Stworzono połączony zestaw danych, aby oszacować potencjalny efekt centrum i skonstruować ostateczną ocenę ryzyka. Moc dyskryminacyjna każdego wyniku została oceniona przy użyciu obszaru pod krzywymi charakterystyki działania odbiornika. WYNIKI: Wyniki ryzyka uzyskane z jednego ośrodka były w stanie przewidzieć PONV z drugiego ośrodka (obszar pod krzywą = 0,65-0,75). Uproszczenie nie osłabiło istotnie mocy dyskryminacyjnej (pole pod krzywą = 0,63-0,73). W połączonym zestawie danych nie można było wykryć żadnego efektu centrum (iloraz szans = 1,06, 95% przedział ufności = 0,71-1,59). Wynik końcowy składał się z czterech predyktorów: płci żeńskiej, historii choroby lokomocyjnej (MS) lub PONV, niepalenia tytoniu oraz stosowania pooperacyjnych opioidów. Jeśli nie wystąpił żaden, jeden, dwa, trzy lub cztery z tych czynników ryzyka, częstość występowania PONV wynosiła 10%, 21%, 39%, 61% i 79%. WNIOSKI: Wyniki oceny ryzyka uzyskane z jednego ośrodka okazały się ważne w drugim i można je było uprościć bez znaczącej utraty mocy dyskryminacyjnej. Wydaje się zatem, że ta skala ryzyka ma szerokie zastosowanie w przewidywaniu PONV u dorosłych pacjentów poddawanych znieczuleniu wziewnemu w różnego rodzaju zabiegach chirurgicznych. W przypadku pacjentów z co najmniej dwoma z tych czterech zidentyfikowanych predyktorów należy rozważyć profilaktyczną strategię przeciwwymiotną.


title: Porównanie inhalacji alkoholu izopropylowego z prometazyną w leczeniu pooperacyjnych nudności i wymiotów (PONV) u pacjentów zidentyfikowało...

text: Często pacjenci, u których stwierdzono wysokie ryzyko wystąpienia nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV), są leczeni profilaktycznie za pomocą dożylnego (iv) ondansetronu, a pooperacyjnie za pomocą dożylnej prometazyny. Celem pracy było ustalenie, czy zastosowanie aromaterapii 70% alkoholem izopropylowym (IPA) byłoby skuteczniejsze niż prometazyna w ustąpieniu przełomowych objawów PONV w grupach pacjentów wysokiego ryzyka, którym podawano profilaktycznie ondansetron. Wszyscy włączeni pacjenci zostali zidentyfikowani jako osoby o wysokim ryzyku PONV, którym podano znieczulenie ogólne i profilaktyczny lek przeciwwymiotny w postaci 4 mg ondansetronu podawanego dożylnie i przydzielono losowo do grupy otrzymującej IPA lub prometazynę w leczeniu przełomowego PONV. mierzono czas do 50% redukcji w punktacji VNRS, ogólne działanie przeciwwymiotne i częstość występowania PONV. W analizie uwzględniono dane 85 osób; między grupami nie odnotowano różnic w zmiennych demograficznych ani pomiarach wyjściowych. Grupa IPA zgłosiła szybszy czas do 50% redukcji wyników VNRS i zmniejszenie ogólnego zapotrzebowania na leki przeciwwymiotne. Podobną częstość występowania PONV odnotowano między grupami. Na podstawie tych wyników zalecamy inhalację 70% IPA jako opcję leczenia PONV u pacjentów wysokiego ryzyka, którzy otrzymywali profilaktycznie ondansetron.


title: Badanie skuteczności aromaterapii miętowej na nudności u kobiet po cesarskim cięciu.

text: CEL: W badaniu tym zbadano wpływ spirytusu miętowego na nudności pooperacyjne u kobiet po planowym cesarskim cięciu. PROJEKT: Zastosowano schemat badań pretest-posttest z trzema grupami. Grupa mięty pieprzowej wdychała spirytus miętowy, kontrolna grupa placebo aromaterapeutyczna wdychała obojętne placebo, sterylną wodę koloru zielonego, a grupa kontrolna standardowej terapii przeciwwymiotnej otrzymywała standardowe leki przeciwwymiotne, zwykle dożylne czopki ondansetronu lub prometazyny. METODY: Kobiety zostały losowo przydzielone do grupy przy przyjęciu do szpitala. Jeśli pojawiły się nudności, pielęgniarki na oddziale matka-dziecko oceniały ich nudności (wyjściowe), przeprowadzały przydzieloną interwencję, a następnie ponownie oceniały nudności uczestników 2 i 5 minut po początkowej interwencji. Uczestnicy oceniali swoje nudności za pomocą 6-punktowej skali nudności. USTALENIA: Po operacji trzydziestu pięciu uczestników dostało mdłości. Uczestnicy we wszystkich trzech grupach interwencyjnych mieli podobny poziom nudności na początku badania. Poziom nudności uczestników w grupie napojów spirytusowych z mięty pieprzowej był znacznie niższy niż u uczestników z pozostałych dwóch grup 2 i 5 minut po początkowej interwencji. WNIOSKI: Okowita z mięty pieprzowej może być użytecznym środkiem wspomagającym leczenie nudności pooperacyjnych. To badanie powinno zostać powtórzone z większą liczbą uczestników, przy użyciu różnych aromaterapii w leczeniu nudności u uczestników z różnymi diagnozami przedoperacyjnymi.


title: Najnowsze informacje na temat postępowania w przypadku pooperacyjnych nudności i wymiotów oraz nudności i wymiotów po wypisie w chirurgii ambulatoryjnej.

text: Nudności i wymioty pooperacyjne (PONV) nadal są jedną z najczęstszych dolegliwości pooperacyjnych, występującą w ponad 30% operacji lub nawet w 70% do 80% w niektórych populacjach wysokiego ryzyka bez profilaktyki. Antagoniści receptora 5-hydroksytryptaminy typu 3 (5-HT(3)) nadal stanowią podstawę terapii przeciwwymiotnej, ale nowsze podejścia, takie jak antagoniści neurokininy-1, dłużej działający antagonista receptora serotoninowego, postępowanie multimodalne i nowe techniki do zarządzania pacjentami wysokiego ryzyka zyskują na znaczeniu. Powiązany problem nudności i wymiotów po wypisie (PDNV) cieszy się coraz większą uwagą świadczeniodawców opieki zdrowotnej. Kwestie PONV i PDNV są szczególnie istotne w kontekście operacji ambulatoryjnych, które obejmują ponad 60% łącznej liczby 56,4 mln wizyt ambulatoryjnych i szpitalnych w Stanach Zjednoczonych. Ze względu na stosunkowo krótki okres, jaki pacjenci ambulatoryjny spędzają w placówkach służby zdrowia, szczególnie ważne jest szybkie i skuteczne zapobieganie i leczenie PONV i PDNV. Prawa autorskie (c) 2010. Wydane przez Elsevier Inc.


title: Aromaterapia z użyciem mięty pieprzowej, alkoholu izopropylowego lub placebo jest równie skuteczna w łagodzeniu pooperacyjnych nudności.

text: Aby ustalić, czy aromaterapia może zmniejszyć nudności pooperacyjne, badacze przebadali 33 pacjentów ambulatoryjnych, którzy skarżyli się na nudności na oddziale PACU. Po wskazaniu nasilenia nudności na 100-mm wizualnej skali analogowej (VAS), badani otrzymywali randomizowaną aromaterapię alkoholem izopropylowym, olejkiem z mięty pieprzowej lub solą fizjologiczną (placebo). Opary były wdychane głęboko przez nos z pachnących gazików trzymanych bezpośrednio pod nozdrzami pacjentów i powoli wydychane przez usta. Dwie i pięć minut później badani oceniali swoje nudności na VAS. Ogólna ocena nudności zmniejszyła się z 60,6 +/- 4,3 mm (średnia +/- SE) przed aromaterapią do 43,1 +/- 4,9 mm 2 minuty po aromaterapii (P <0,005) i do 28,0 +/- 4,6 mm 5 minut po aromaterapii (P < 10(-6)). Wyniki dotyczące nudności nie różniły się w żadnym momencie pomiędzy terapiami. Tylko 52% pacjentów wymagało konwencjonalnego dożylnego (IV) leczenia przeciwwymiotnego podczas pobytu na OIOM-ie. Ogólna satysfakcja z leczenia nudności pooperacyjnych wyniosła 86,9 +/- 4,1 mm i była niezależna od grupy leczonej. Aromaterapia skutecznie zmniejszyła odczuwane nasilenie nudności pooperacyjnych. Fakt, że „placebo” soli fizjologicznej było tak samo skuteczne jak alkohol czy mięta pieprzowa, sugeruje, że korzystny efekt może być bardziej związany z kontrolowanymi wzorcami oddechowymi niż z rzeczywistym wdychanym aromatem.


title: Aktywność przeciwwymiotna olejku eterycznego z Mentha spicata i Mentha × piperita w nudnościach i wymiotach wywołanych chemioterapią

text: Wstęp: Celem pracy jest określenie skuteczności Mentha spicata (M. spicata) i Mentha × piperita (M. × piperita) w zapobieganiu nudnościom i wymiotom wywołanym chemioterapią (CINV). Metody: Było to randomizowane, podwójnie zaślepione badanie kliniczne. Przed badaniem pacjenci zostali losowo przydzieleni do czterech grup do otrzymania M. spicata lub M. × piperita. Analiza statystyczna obejmowała test chi2, ryzyko względne i test t-Studenta. Przeanalizowano pięćdziesiąt kursów dla każdej grupy, która spełniała nasze kryteria kwalifikacyjne. Grupy leczone i placebo stosowały olejki eteryczne z M. spicata, M. × piperita lub placebo, podczas gdy grupa kontrolna kontynuowała poprzedni schemat leczenia przeciwwymiotnego. Pacjenci lub opiekunowie odnotowywali liczbę zdarzeń wymiotnych, nasilenie nudności w ciągu 20 h chemioterapii, a także wszelkie możliwe działania niepożądane, które wystąpiły w tym czasie. Wyniki: Stwierdzono istotne zmniejszenie nasilenia i liczby zdarzeń wymiotnych w ciągu pierwszych 24 godzin w przypadku M. spicata i M. × piperita w obu leczonych grupach (p < 0,05) w porównaniu z grupą kontrolną i nie zgłoszono żadnych działań niepożądanych. Koszt leczenia został również obniżony, gdy zastosowano olejki eteryczne. Wniosek: olejki eteryczne M. spicata lub M. × piperita są bezpieczne i skuteczne w leczeniu przeciwwymiotnym u pacjentów, a także są opłacalne.


title: Postawy pacjentów wobec doodbytniczego podawania leków.

text: Stu dorosłych pacjentów zgłaszających się na chirurgię jednodniową przebadano za pomocą anonimowej ankiety w celu określenia ich postawy wobec podawania leków doodbytniczych. Pięćdziesięciu czterech pacjentów nie chciało, aby lek przeciwbólowy (diklofenak sodowy) był podawany doodbytniczo w znieczuleniu, wszyscy wolą przyjmować go doustnie, jeśli jest dostępny. Dziewięćdziesięciu ośmiu pacjentów uważało, że leki podawane doodbytniczo zawsze powinny być wcześniej z nimi omówione, a kilku miało bardzo silne odczucia co do tej drogi podania. Sugerujemy, aby lekarze przepisujący diklofenak doodbytniczy zawsze omówili to z pacjentami przed operacją. Chociaż wielu jest zadowolonych z posiadania czopków, niektórzy młodzi pacjenci są na to wrażliwi i wolą przyjmować takie leki doustnie.


title: Hipocholesterolemiczny efekt zastąpienia białka sojowego białkiem zwierzęcym w diecie zdrowych młodych kobiet.

text: Wpływ białka dietetycznego na poziom cholesterolu w osoczu u młodych, zdrowych, normolipidemicznych kobiet badano w dwóch oddzielnych badaniach, stosując dietę konwencjonalną zawierającą białko mieszane lub dietę białkową roślinną, w której zastąpiono białko zwierzęce z pierwszej diety przez analogi mięsa sojowego i mleko sojowe. Diety były podobne pod względem składu węglowodanów, tłuszczu i steroli. Pierwsze badanie, trwające 73 dni i obejmujące sześć osób, wykazało, że poziom cholesterolu w osoczu był niższy na diecie zawierającej białko roślinne. Drugie badanie, które zawierało szereg ulepszeń opartych na doświadczeniu, trwało 78 dni i wykorzystywało projekt naprzemienny obejmujący dwie grupy po pięć osób każda. W tym badaniu średni poziom cholesterolu w osoczu był znacznie niższy w przypadku diety zawierającej białko roślinne.


title: Porównanie wpływu diet zawierających białko wołowe i białka roślinne na stężenie lipidów we krwi zdrowych młodych mężczyzn.

text: Wpływ białek roślinnych i zwierzęcych na poziom lipidów we krwi badano u ośmiu zdrowych mężczyzn z normolipidemią w wieku od 18 do 27 lat. Wszyscy badani otrzymywali dietę białkową zarówno roślinną, jak i zwierzęcą w układzie naprzemiennym. Każda dieta była spożywana przez okres 21 dni. Białka z powszechnie stosowanych źródeł roślinnych składają się na dietę zawierającą białko roślinne. Białko wołowe zostało zastąpione 55% białkami roślinnymi w diecie białkowej zwierzęcej. Próbki krwi żylnej na czczo pobierano na początku badania iw odstępach 7-dniowych przez 42-dniowe badanie. Surowicę analizowano pod kątem całkowitego cholesterolu i triglicerydów. Oznaczono cholesterol lipoproteinowy o niskiej i wysokiej gęstości w osoczu. Nie było żadnych statystycznie istotnych różnic w średnim cholesterolu całkowitym w surowicy lub średnim cholesterolu lipoprotein o małej gęstości w osoczu, gdy badani spożywali diety. Średnie poziomy cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości w osoczu były istotnie (p < 0,05) podwyższone pod koniec 21-dniowego okresu, kiedy spożywano dietę zawierającą białko zwierzęce (48 +/- 3 mg/dl) w porównaniu z okresem, w którym roślina podawano dietę białkową (42 +/- 2 mg/dl). Średnie wartości triglicerydów w surowicy były istotnie (p < 0,05) zwiększone w 7 dniu okresu diety zawierającej białko roślinne (136 +/- 19 mg/dl) w porównaniu z tym samym okresem, w którym spożywano dietę zawierającą białko zwierzęce (84 +/- 12 mg/dl). Wyniki badania wykazały, że przyjmowanie diety, w której 55% białka było dostarczane przez białko wołowe, nie wiązało się z efektem hipercholesterolemicznym u zdrowych młodych mężczyzn z normolipidemią.


title: Determinanty odpowiedzi hipocholesterolemicznej na diety oparte na soi i białku zwierzęcym.

text: Efekt zastąpienia białka zwierzęcego soją w dietach mieszanych został określony u młodych mężczyzn z umiarkowanie podwyższonym poziomem cholesterolu w osoczu, od 218 do 307 mg/dl. Diety były ubogie w cholesterol, 200 mg/dzień, 13 do 16% energii w postaci białka, 30 do 35% w postaci tłuszczu, a stosunek tłuszczów wielonienasyconych do nasyconych wynosił 0,5. 65% białka pochodziło z mieszanych białek zwierzęcych lub wyizolowanych produktów z białka sojowego, które były porównywalne przez dodanie wyekstrahowanych tłuszczów zwierzęcych. Dodano świeże żółtko jaja, aby zrównoważyć zawartość cholesterolu w dietach. Białka zbożowe i warzywne były identyczne w obu jadłospisach i stanowiły około 35% białka w diecie. Dwudziestu z 24 osobników obniżyło poziom cholesterolu w osoczu pod koniec protokołu. Podmioty zostały sklasyfikowane jako reagujące lub nieodpowiadające w zależności od większego lub mniejszego od średniego obniżenia poziomu cholesterolu dla grup. Średnie spadki cholesterolu w osoczu, 16 i 13%, dla reagujących w grupach zwierząt i soi były znaczące, p mniejsze niż 0,01 i 0,05, odpowiednio. Respondenci w obu grupach mieli wyższe początkowe wartości cholesterolu w osoczu niż osoby nieodpowiadające. Chociaż cholesterol w lipoproteinach o wysokiej gęstości w osoczu nieznacznie się obniżył, stosunek cholesterolu w lipoproteinach o wysokiej gęstości do cholesterolu (cholesterol w lipoproteinach o wysokiej gęstości/cholesterol całkowity) pozostał stały dla większości osobników. Efekty hipocholesterolemiczne były podobne dla białka zwierzęcego i sojowego (p < 0,05) i tłuszczu (p < 0,05) podczas diety eksperymentalnej. Wszystkie grupy istotnie obniżyły poziom cholesterolu w diecie (p < 0,001).


title: Wpływ soi jako tofu vs mięso na stężenie lipoprotein.

text: CELE: Zbadanie wpływu zastąpienia chudego mięsa produktem sojowym, tofu, na stężenie lipoprotein w surowicy. BADANIE I PROJEKT: Randomizowane krzyżowe badanie interwencyjne dietetyczne. TEMATY: Czterdziestu dwóch wolno żyjących zdrowych mężczyzn w wieku 35-62 lat ukończyło interwencję dietetyczną. Trzy dodatkowe osoby nie spełniały wymagań i zostały wykluczone przed analizą. INTERWENCJE: Dietę zawierającą chude mięso (150 g/d) porównano z dietą z 290 g/d tofu w substytucji izokalorycznej i izoproteinowej. Oba okresy diety trwały 1 miesiąc, a spożycie tłuszczu było dokładnie kontrolowane. WYNIKI: Zapisy siedmiodniowej diety wykazały, że obie diety były podobne pod względem energii, makroskładników i błonnika. Cholesterol całkowity (średnia różnica 0,23 mmol/l, 95% CI 0,02, 0,43; P=0,03) i triglicerydy (średnia różnica 0,15 mmol/l, 95% CI 0,02, 0,31; P=0,017) były istotnie niższe na diecie tofu niż dieta chudego mięsa. Jednak HDL-C był również znacząco niższy na diecie tofu (średnia różnica 0,08 mmol/l, 95% CI 0,02, 0,14; P=0,01), chociaż stosunek LDL-C:HDL-C był podobny. WNIOSEK: Wpływ na HDL-C i niewielką redukcję LDL-C różni się od niektórych innych badań, w których tłuszcz był często mniej kontrolowany, a porównanie dotyczyło soi jako teksturowanego białka lub mleka sojowego z kazeiną. Sugeruje to, że na wyniki badań może mieć wpływ odmienny wpływ różnych białek w porównaniu z soją. W praktyce zastąpienie mięsa tofu zwykle wiąże się ze spadkiem tłuszczów nasyconych i wzrostem tłuszczów wielonienasyconych, co powinno zwiększyć wszelkie niewielkie korzyści wynikające z białka sojowego. SPONSOR: Uniwersytet Deakin z udziałem grantu badawczego Commonwealth Department of Veterans Affairs. European Journal of Clinical Nutrition (2000) 54, 14-19


title: Wpływ zastąpienia mięsa tofu na czynniki ryzyka CHD, w tym utlenianie LDL indukowane miedzią.

text: CEL: Zbadanie wpływu zastąpienia chudego mięsa produktem sojowym, tofu, na czynniki ryzyka choroby wieńcowej serca, w tym lipoproteiny w surowicy, lipoproteinę (a), czynnik VII, fibrynogen i podatność LDL na utlenianie in vitro. PROJEKT: Randomizowane krzyżowe badanie interwencji dietetycznej. USTAWIENIE: Osoby żyjące na wolności studiowały na Uniwersytecie Deakin. TEMATY: Czterdziestu pięciu wolno żyjących zdrowych mężczyzn w wieku od 35 do 62 lat ukończyło interwencję dietetyczną. Trzech uczestników było niezgodnych i wykluczonych przed analizą. INTERWENCJE: Dieta zawierająca 150 gramów chudego mięsa dziennie została porównana z dietą zawierającą 290 gramów tofu dziennie w substytucji izokalorycznej i izoproteinowej. Każdy okres diety trwał jeden miesiąc. WYNIKI: Analiza zapisu siedmiodniowej diety wykazała, że diety były podobne pod względem energii, białka, węglowodanów, tłuszczu ogółem, tłuszczów nasyconych i nienasyconych, stosunku tłuszczów wielonienasyconych do nasyconych, alkoholu i błonnika. Całkowity cholesterol i triglicerydy były znacznie niższe, a faza opóźnienia utleniania LDL in vitro była znacznie dłuższa na diecie tofu w porównaniu z dietą mięsną. Dieta tofu nie wpłynęła znacząco na czynniki hemostatyczne, czynnik VII i fibrynogen oraz lipoproteinę(a). WNIOSKI: Oczekuje się, że wzrost opóźnionej fazy utleniania LDL będzie związany ze zmniejszeniem ryzyka choroby wieńcowej serca.


title: Metaanaliza randomizowanych kontrolowanych badań porównujących wpływ lipidów wołowiny ze spożyciem drobiu i/lub ryb.

text: TŁO: Ograniczone spożycie czerwonego mięsa, w tym wołowiny, jest jedną z wielu często sugerowanych strategii zmniejszania ryzyka choroby wieńcowej serca (CHD). Jednak rola, jaką konsumpcja wołowiny odgrywa konkretnie w promowaniu niekorzystnych zmian w profilu czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, jest niejasna. CEL: Przeprowadzono metaanalizę randomizowanych, kontrolowanych badań klinicznych (RCT) w celu oceny wpływu wołowiny, niezależnie od innych czerwonych i przetworzonych mięs, w porównaniu ze spożyciem drobiu i/lub ryb, na lipidy lipoproteinowe. METODY: RCT opublikowane w latach 1950-2010 były rozważane do włączenia. Włączono badania, jeśli zgłaszały zmiany lipidów lipoprotein na czczo po spożyciu wołowiny i drobiu/ryb przez osoby wolne od chorób przewlekłych. W sumie zidentyfikowano 124 RCT, a 8 badań z udziałem 406 osób spełniło określone kryteria włączenia i zostało włączonych do analizy. WYNIKI: W stosunku do podstawowej diety, średnie ± zmiany błędu standardowego (w mg/dl) odpowiednio po spożyciu wołowiny w porównaniu z drobiem/rybami wynosiły -8,1 ± 2,8 vs. -6,2 ± 3,1 dla cholesterolu całkowitego (P = 0,630), -8,2 ± 4,2 vs -8,9 ± 4,4 dla cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (P = 0,905), -2,3 ± 1,0 vs -1,9 ± 0,8 dla cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (P = 0,762) i -8,1 ± 3,6 vs -12,9 ± 4,0 mg/dl dla triacylogliceroli (P = 0,367). WNIOSEK: Zmiany profilu lipidowego na czczo nie różniły się istotnie w przypadku spożycia wołowiny w porównaniu z drobiem i/lub rybami. Włączenie chudej wołowiny do diety zwiększa różnorodność dostępnych wyborów żywieniowych, co może poprawić długoterminowe przestrzeganie zaleceń dietetycznych dotyczących gospodarki lipidowej. Copyright © 2012 Narodowe Stowarzyszenie Lipidów. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.