title: Wzdłużne zmiany BMI u osób starszych są związane ze spożyciem mięsa w sposób zróżnicowany, w zależności od rodzaju spożywanego mięsa.

text: Hipotezy dotyczące roli spożycia mięsa w modulacji masy ciała są sprzeczne. Prospektywne badania nad związkiem między spożyciem mięsa a zmianą BMI są ograniczone. Oceniliśmy związek między spożyciem mięsa a zmianą BMI w czasie u 3902 mężczyzn i kobiet w wieku 55-69 lat z holenderskiego badania kohortowego. Spożycie w diecie oszacowano na początku badania za pomocą FFQ. BMI ustalono na podstawie samodzielnego zgłaszanego wzrostu (1986) i masy ciała (1986, 1992 i 2000). Analizy oparto na kategoriach dziennego całkowitego spożycia świeżego mięsa, czerwonego mięsa, wołowiny, wieprzowiny, mięsa mielonego, kurczaka, przetworzonego mięsa i ryb w punkcie wyjściowym. Do oceny powiązań podłużnych zastosowano liniowe modelowanie efektów mieszanych dostosowane do czynników zakłócających. Zaobserwowano istotne przekrojowe różnice w BMI pomiędzy kwintylami całkowitego spożycia mięsa (P-trend < 0,01; obie płcie). Nie zaobserwowano związku między całkowitym spożyciem świeżego mięsa a prospektywną zmianą BMI u mężczyzn (najwyższa zmiana BMI vs najniższy kwintyl po 14 r.: -0,06 kg/m²; P = 0,75) i kobiet (zmiana BMI: 0,26 kg/m²; P = 0,20). Mężczyźni o najwyższym spożyciu wołowiny odnotowali istotnie niższy wzrost BMI po 6 i 14 roku życia niż ci o najniższym spożyciu (zmiana BMI po 14 roku 0,60 kg/m²). Po 14 latach istotnie wyższy wzrost BMI był związany z wyższym spożyciem wieprzowiny przez kobiety (najwyższa zmiana BMI w stosunku do najniższego kwintyla: 0,47 kg/m²) oraz kurczaka u obu płci (najwyższa zmiana BMI w porównaniu z najniższą kategorią u mężczyzn i kobiety: 0,36 kg/m²). Wyniki pozostały podobne przy stratyfikacji na podstawie mediany wyjściowego BMI, a analizy ze strategią wiekową dały mieszane wyniki. Zróżnicowane efekty zmiany BMI zaobserwowano dla kilku podtypów mięsa. Jednak całkowite spożycie mięsa lub czynniki bezpośrednio związane z całkowitym spożyciem mięsa nie były silnie związane ze zmianą masy ciała podczas 14-letniej prospektywnej obserwacji w tej starszej populacji.


title: Ramy do identyfikacji infekcji, które przyczyniają się do otyłości u ludzi.

text: WHO ogłosiła, że otyłość jest globalną epidemią. Strategie zarządzania otyłością koncentrują się głównie na behawioralnych elementach zaburzenia, ale są tylko marginalnie skuteczne. Kompleksowe zrozumienie czynników sprawczych otyłości może zapewnić skuteczniejsze podejście do leczenia. Kilka drobnoustrojów jest przyczynowo i korelacji powiązanych z otyłością u zwierząt i ludzi. Jeśli infekcje przyczyniają się do otyłości u ludzi, to do rozwiązania tego podtypu schorzenia mogą być potrzebne zupełnie inne strategie zapobiegania i leczenia oraz polityki zdrowia publicznego. Przyczyny etyczne wykluczają eksperymentalne zarażanie ludzi drobnoustrojami-kandydatami, aby jednoznacznie określić ich udział w otyłości. Alternatywnie, dostępne informacje o adipogennym ludzkim adenowirusie Ad36 wykorzystano do stworzenia szablonu, który można wykorzystać do kompleksowego zbadania wkładu określonych drobnoustrojów kandydujących do ludzkiej otyłości. Lekarze powinni zdawać sobie sprawę z otyłości zakaźnej (otyłości pochodzenia zakaźnego) i jej potencjalnego znaczenia w skutecznym leczeniu otyłości. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ludzki adenowirus-36 a otyłość dziecięca.

text: Istnieje coraz więcej dowodów na to, że otyłość u ludzi jest związana z zakażeniem ludzkim adenowirusem-36 (Adv36). Zakażenie zwierząt doświadczalnych Adv36 pokazuje, że wirus ten powoduje otyłość. Badania na ludziach wykazały, że częstość występowania infekcji Adv36 wynosi 30% lub więcej u otyłych dorosłych ludzi, ale nie zawsze wykazano korelację z otyłością. W przeciwieństwie do tego, trzy opublikowane badania i jedno przedstawione badanie obejmujące łącznie 559 dzieci pokazują, że występuje wzrost częstości występowania infekcji Adv36 u dzieci otyłych (28%) w porównaniu z dziećmi nieotyłymi (10%). Wyjaśnienie wyraźnie silniejszej korelacji zakażenia Adv36 z otyłością u dzieci i dorosłych nie jest jasne. Dane dotyczące zwierząt i ludzi sugerują, że Adv36 przyczynił się do światowego wzrostu otyłości u dzieci. Potrzebne są dalsze badania w celu zidentyfikowania częstości występowania i konsekwencji zakażenia Adv36 u osób w każdym wieku i w każdym położeniu geograficznym.


title: Długoterminowe zmiany w otyłości i kontroli glikemii są związane z przeszłą infekcją adenowirusem

text: CEL Ad36, ludzki adenowirus, zwiększa otyłość, ale poprawia kontrolę glikemii w modelach zwierzęcych. Podobnie, naturalna infekcja Ad36 jest przekrojowo związana z większą otyłością i lepszą kontrolą glikemii u ludzi. W badaniu tym porównywano podłużne obserwacje wskaźników otyłości (BMI i procent tkanki tłuszczowej) oraz kontroli glikemii (glikemia na czczo i insulina) u osób dorosłych zakażonych Ad36 i niezakażonych. MATERIAŁ I METODY Surowice wyjściowe od latynoskich mężczyzn i kobiet (n = 1400) poddano badaniu przesiewowemu post hoc pod kątem obecności przeciwciał specyficznych dla Ad36. Wskaźniki otyłości i kontroli glikemii na początku badania i około 10 lat po wartości początkowej porównywano między osobami seropozytywnymi i seronegatywnymi, z uwzględnieniem wieku i płci. Oprócz wieku i płci, wskaźniki kontroli glikemii dostosowano do wyjściowego BMI i analizowano tylko dla osób bez cukrzycy. WYNIKI Osoby seropozytywne (14,5%) miały większą otyłość na początku badania w porównaniu z osobami seronegatywnymi. W ujęciu podłużnym osoby seropozytywne wykazywały wyższe wskaźniki otyłości, ale niższe poziomy insuliny na czczo. Analizy podgrup wykazały, że seropozytywność Ad36 była związana z lepszą wyjściową kontrolą glikemii i niższymi poziomami insuliny na czczo w /m2) i otyłych (BMI >30 kg/m2) mężczyzn. Statystycznie różnice między osobami seropozytywnymi i seronegatywnymi były niewielkie w świetle przeprowadzonych wielu testów. WNIOSKI Badanie to wzmacnia prawdopodobieństwo, że u ludzi Ad36 zwiększa otyłość i łagodzi pogorszenie kontroli glikemii. Panoptycznie badanie wskazuje na możliwość, że niektóre infekcje mogą modulować ryzyko otyłości lub cukrzycy. Do skutecznego zwalczania takich zaburzeń metabolicznych potrzebne jest wszechstronne zrozumienie tych niedostatecznie rozpoznanych czynników.


title: Spożycie białka całkowitego, zwierzęcego i roślinnego, a następnie zmiany masy ciała lub obwodu talii u Europejczyków i mężczyzn: projekt Diogenes.

text: TŁO: Ponieważ uważa się, że białko zwiększa termogenezę i uczucie sytości bardziej niż inne makroskładniki odżywcze, może mieć korzystny wpływ na zapobieganie przybieraniu na wadze i jej utrzymaniu. CEL: Celem tego badania jest ocena związku między ilością i rodzajem białka w diecie, a następnie zmianami masy ciała i obwodu talii (WC). METODY: 89 432 mężczyzn i kobiet z pięciu krajów uczestniczących w Europejskim Prospektywnym Badaniu Raka i Żywienia (EPIC) było obserwowanych przez średnio 6,5 roku. Związki między spożyciem białka lub podgrup białka (ze źródeł zwierzęcych i roślinnych) a zmianami masy ciała (g na rok) lub WC (cm na rok) zbadano za pomocą analizy regresji wielorakiej specyficznej dla płci i ośrodka. Wprowadzono korekty dla innych podstawowych czynników żywieniowych, podstawowych danych antropometrycznych, czynników demograficznych i związanych ze stylem życia oraz czasu obserwacji. Wykorzystaliśmy metaanalizy efektów losowych, aby uzyskać zbiorcze szacunki z różnych ośrodków. WYNIKI: Wyższe spożycie białka całkowitego oraz białka pochodzenia zwierzęcego wiązało się z późniejszym przyrostem masy ciała u obu płci, najsilniejszym wśród kobiet, a związek ten można przypisać głównie białku z czerwonego i przetworzonego mięsa i drobiu, a nie z ryb i nabiału. Nie było ogólnego związku między spożyciem białka roślinnego a późniejszymi zmianami masy ciała. Nie stwierdzono wyraźnych ogólnych powiązań między spożyciem białka całkowitego lub którejkolwiek z podgrup a zmianami w WC. Powiązania wykazały pewną niejednorodność między ośrodkami, ale łączenie szacunków nadal uznawano za uzasadnione. WNIOSEK: W tym badaniu obserwacyjnym nie stwierdzono, aby wysokie spożycie białka było związane z mniejszą masą ciała lub przyrostem talii. Natomiast białko z produktów żywnościowych pochodzenia zwierzęcego, zwłaszcza mięsa i drobiu, wydawało się mieć pozytywny związek z długotrwałym przyrostem masy ciała. Nie było wyraźnych skojarzeń ze zmianami w talii.


title: Stan przeciwciał przeciwko ludzkiemu adenowirusowi-36 jest związany z otyłością u dzieci.

text: TŁO: Uważa się, że ludzki adenowirus-36 (Ad-36) indukuje otyłość przez bezpośredni wpływ wirusowego genu E4orf1 na enzymy lipogeniczne w adipocytach gospodarza. Częstość występowania Ad-36 wynosi 30% u otyłych dorosłych, ale nie odnotowano występowania w otyłości u dzieci. CELE: Określenie częstości występowania zakażenia Ad-36 u otyłych dzieci koreańskich (wiek 14,8 +/- 1,9; zakres 8,3-6,3 lat); korelacja zakażenia z BMI z-score i innymi miarami otyłości. METODY: Krew pobrano podczas corocznego szkolnego badania fizykalnego lub wizyty w klinice; Status Ad-36 określono w teście neutralizacji surowicy; i rutynowe wartości chemiczne surowicy. WYNIKI: Łącznie 30% badanych było pozytywnych (N = 25) dla Ad-36; 70% było ujemnych (N = 59). Istotnie wyższe wartości BMI z-score (1,92 vs 1,65, p < 0,01) oraz obwodu talii (96,3 vs 90,7 cm, p = 0,05) stwierdzono u dzieci zakażonych w porównaniu z niezakażonymi. Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego nie różniły się istotnie. WNIOSKI: Zakażenie Ad-36 jest powszechne u otyłych dzieci koreańskich i silnie koreluje z otyłością. Ad-36 mógł odgrywać rolę w epidemii otyłości i cukrzycy typu 2 u dzieci.


title: Przenoszenie otłuszczenia wywołanego adenowirusem w modelu kurczaka.

text: TŁO: Wcześniej donosiliśmy, że ludzki adenowirus Ad-36 indukuje otyłość i paradoksalnie obniża poziomy cholesterolu w surowicy (CHOL) i triglicerydów (TG) u zwierząt. CEL: Ocena zdolności przenoszenia otyłości indukowanej Ad-36 i Ad-36 przy użyciu modelu kurczaka. Projekt: Doświadczenie 1-cztery kurczęta były trzymane (po dwa na klatkę) i po jednym z każdej klatki zaszczepiono Ad-36. Monitorowano czas obecności DNA Ad-36 we krwi wszystkich kurcząt. Doświadczenie 2-dwie grupy kurcząt zaszczepiono donosowo Ad-36 (zakażeni dawcy, I-D) lub pożywką (dawcy kontrolni, C-D). Krew pobraną 36 godzin później z grup I-D i C-D zaszczepiono do żył skrzydłowych kurcząt biorców (odpowiednio zakażeni biorcy, I-R i biorcy kontrolni, C-R). Po uśmierceniu, 5 tygodni po zaszczepieniu, pobrano krew, zanotowano masę ciała, oddzielono i zważono tłuszcz trzewny. WYNIKI: DNA 1-Ad-36 pojawiło się we krwi kurcząt zaszczepionych i niezaszczepionych (parze z klatki) w ciągu 12 godzin od zaszczepienia, a DNA wirusa utrzymywał się we krwi do 25 dni. Eksperyment 2 – w porównaniu z C-D, trzewna i całkowita zawartość tkanki tłuszczowej były znacznie większe, a CHOL znacznie niższe dla I-D i I-R. TG były znacznie niższe dla I-D. Ad-36 wyizolowano z 12 z 16 próbek krwi ID, które zastosowano do zaszczepienia kurcząt I-R. DNA Ad-36 było obecne we krwi i tkance tłuszczowej I-D i I-R, ale nie w mięśniach szkieletowych zwierząt wybranych losowo do badań. WNIOSEK: Jak widać w eksperymencie 1, infekcja Ad-36 może być przenoszona poziomo z zakażonego kurczaka na innego kurczaka dzielącego klatkę. Dodatkowo, doświadczenie 2 zademonstrowało transmisję przez krew otyłości wywołanej przez Ad-36 u kurcząt. Przenoszenie otyłości wywołanej przez Ad-36 w modelu kurcząt budzi poważne obawy dotyczące takiej możliwości u ludzi, która wymaga dalszych badań.


title: Badanie fazy I badające bezpieczeństwo i farmakokinetykę wysoce biodostępnej kurkuminy (Theracurmin) u pacjentów z rakiem.

text: TŁO: Rosnąca liczba badań przedklinicznych wykazała, że kurkumina może być obiecującym lekiem przeciwnowotworowym; jednak słaba biodostępność była główną przeszkodą w jego zastosowaniu klinicznym. Aby przezwyciężyć ten problem, opracowaliśmy nową formę kurkuminy (Theracurmin) i donosiliśmy, że wysoki poziom kurkuminy w osoczu można bezpiecznie osiągnąć po pojedynczym podaniu Theracurminy zdrowym ochotnikom. W tym badaniu mieliśmy na celu ocenę bezpieczeństwa powtarzalnego podawania Theracurminu u pacjentów z nowotworami. METODY: Do badania kwalifikowali się pacjenci z rakiem trzustki lub dróg żółciowych, u których nie powiodła się standardowa chemioterapia. Na podstawie naszego poprzedniego badania farmakokinetycznego wybraliśmy Theracurminę zawierającą 200 mg kurkuminy (Poziom 1) jako dawkę początkową, a dawkę bezpiecznie eskalowano do Poziomu 2, który zawierał 400 mg kurkuminy. Theracurmin podawano doustnie codziennie ze standardową chemioterapią opartą na gemcytabinie. Oprócz danych dotyczących bezpieczeństwa i farmakokinetyki oceniono aktywność NF-κB, poziomy cytokin, skuteczność i ocenę jakości życia. WYNIKI: Dziesięciu pacjentów przypisano do poziomu 1, a sześciu do poziomu 2. Szczytowe poziomy kurkuminy w osoczu (mediana) po podaniu Theracurminy wyniosły 324 ng/ml (zakres, 47-1029 ng/ml) na poziomie 1 i 440 ng/ml ( zakres, 179-1380 ng/ml) na poziomie 2. Nie zaobserwowano nieoczekiwanych działań niepożądanych i 3 pacjentów bezpiecznie kontynuowało podawanie Theracurminy przez >9 miesięcy. WNIOSKI: Powtarzająca się ogólnoustrojowa ekspozycja na wysokie stężenia kurkuminy osiągana przez Theracurmin nie zwiększała częstości występowania zdarzeń niepożądanych u pacjentów z nowotworami otrzymującymi chemioterapię opartą na gemcytabinie.


title: Nawyki żywieniowe i przeszła historia medyczna jako związane ze śmiertelnym ryzykiem raka trzustki wśród adwentystów.

text: Badania epidemiologiczne diety i raka trzustki są nieliczne i obejmują porównania ekologiczne oraz ograniczoną liczbę badań prospektywnych i kliniczno-kontrolnych. Żywność i/lub składniki odżywcze, o których sugerowano, że są związane ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka, obejmują całkowite spożycie tłuszczu, jaja, białko zwierzęce, cukier, mięso, kawę i masło. Spożywanie surowych owoców i warzyw konsekwentnie wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem. Nawyki żywieniowe i zmienne historii medycznej zostały ocenione w prospektywnym badaniu śmiertelnego raka trzustki wśród 34 000 kalifornijskich adwentystów dnia siódmego w latach 1976-1983. W okresie obserwacji nastąpiło czterdzieści zgonów z powodu raka trzustki. W porównaniu do wszystkich białych Amerykanów adwentyści doświadczyli zmniejszonego ryzyka zgonu z powodu raka trzustki (standaryzowany wskaźnik śmiertelności [SMR] = 72 dla mężczyzn; 90 dla kobiet), co nie było statystycznie istotne. Chociaż istniał sugestywny związek między wzrostem spożycia mięsa, jajek i kawy a zwiększonym ryzykiem raka trzustki, zmienne te nie były istotnie związane z ryzykiem po kontrolowaniu palenia papierosów. Jednak rosnące spożycie wegetariańskich produktów białkowych, fasoli, soczewicy i grochu, a także suszonych owoców wiązało się z bardzo istotnymi powiązaniami ochronnymi z ryzykiem raka trzustki. Wcześniejsza historia cukrzycy wiązała się ze zwiększonym ryzykiem późniejszego śmiertelnego raka trzustki, podobnie jak historia przebytej operacji wrzodu trawiennego lub dwunastnicy. Historia wycięcia migdałków wiązała się z niewielkim, nieistotnym związkiem ochronnym, podobnie jak historia różnych reakcji alergicznych. Odkrycia te sugerują, że związki ochronne związane z częstym spożywaniem warzyw i owoców o wysokiej zawartości inhibitora proteazy są ważniejsze niż jakikolwiek wzrost ryzyka raka trzustki związany z częstym spożywaniem mięsa lub innych produktów zwierzęcych. Co więcej, dane te potwierdzają wcześniej zgłoszone pozytywne powiązania między cukrzycą a operacjami jamy brzusznej i ryzykiem raka trzustki.


title: Badanie fazy II kurkuminy u pacjentów z zaawansowanym rakiem trzustki.

text: CEL: Rak trzustki jest prawie zawsze śmiertelny, a jedyne terapie zatwierdzone przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków, gemcytabina i erlotynib, dają obiektywną odpowiedź u <10% pacjentów. Oceniliśmy kliniczne efekty biologiczne kurkuminy (diferuloilometan), składnika diety pochodzenia roślinnego z silnym czynnikiem jądrowym kappaB (NF-kappaB) i właściwościami hamującymi nowotwór, przeciwko zaawansowanemu rakowi trzustki. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Pacjenci otrzymywali 8 g kurkuminy doustnie codziennie do progresji choroby, z ponownymi czynnościami co 2 miesiące. Monitorowano poziomy cytokin w surowicy dla antagonistów receptora interleukiny (IL)-6, IL-8, IL-10 i IL-1 oraz ekspresję NF-kappaB i cyklooksygenazy-2 w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej. WYNIKI: Do badania włączono dwudziestu pięciu pacjentów, z których 21 można było ocenić pod kątem odpowiedzi. Krążąca kurkumina była wykrywalna jako lek w postaci koniugatów glukuronidowych i siarczanowych, aczkolwiek przy niskich poziomach w stanie stacjonarnym, co sugeruje słabą biodostępność po podaniu doustnym. Dwóch pacjentów wykazało kliniczną aktywność biologiczną. Jeden miał trwającą stabilną chorobę przez >18 miesięcy; co ciekawe, u jednego dodatkowego pacjenta wystąpiła krótkotrwała, ale wyraźna regresja guza (73%), której towarzyszył znaczący (4- do 35-krotny) wzrost poziomu cytokin w surowicy (IL-6, IL-8, IL-10 i IL- 1 antagonistów receptora). Nie zaobserwowano toksyczności. Kurkumina obniżyła ekspresję NF-kappaB, cyklooksygenazy-2 oraz fosforylowanego przetwornika sygnału i aktywatora transkrypcji 3 w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej od pacjentów (z których większość miała poziom wyjściowy znacznie wyższy niż u zdrowych ochotników). Podczas gdy istniała znaczna zmienność między pacjentami w poziomach kurkuminy w osoczu, poziomy leku osiągnęły szczyt przy 22 do 41 ng/ml i pozostawały względnie stałe przez pierwsze 4 tygodnie. WNIOSKI: Kurkumina doustna jest dobrze tolerowana i pomimo ograniczonego wchłaniania wykazuje aktywność biologiczną u niektórych pacjentów z rakiem trzustki.


title: Wzorce żywieniowe i ryzyko raka trzustki w dużym populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym w San Francisco Bay Area

text: Rak trzustki jest wysoce śmiertelny, a identyfikacja modyfikowalnych czynników ryzyka może mieć istotny wpływ na zdrowie publiczne. W tym populacyjnym badaniu kliniczno-kontrolnym (532 przypadki, 1701 kontroli) wykorzystaliśmy analizę głównych składowych i wielozmienne bezwarunkowe modele regresji logistycznej w celu zbadania, czy określony wzorzec żywieniowy był związany z ryzykiem raka trzustki, z uwzględnieniem innych znanych czynników ryzyka. Roztropny wzorzec żywieniowy, charakteryzujący się większym spożyciem warzyw, owoców, ryb, drobiu, produktów pełnoziarnistych i niskotłuszczowych produktów mlecznych, wiązał się z około 50% redukcją ryzyka raka trzustki wśród mężczyzn (OR=0,51, 95% CI 0,31 -0,84, trend p=0,001 i kobiet (OR=0,51, 95% CI 0,29-0,90, trend p=0,04). Zachodnia dieta, charakteryzująca się wyższym spożyciem czerwonego i przetworzonego mięsa, chipsów ziemniaczanych, słodkich napojów, słodyczy, wysokotłuszczowych produktów mlecznych, jaj i rafinowanych zbóż, wiązała się z 2,4-krotnym wzrostem ryzyka raka trzustki wśród mężczyzn (95% CI 1,3-4,2, trend p=0,008); ale nie był związany z ryzykiem wśród kobiet. Wśród mężczyzn, ci w górnych kwintylach diety zachodniej i niższych kwintylach diety Roztropnego mieli 3-krotnie większe ryzyko. Zgodnie z zaleceniami dotyczącymi kilku innych chorób przewlekłych, spożywanie diety bogatej w produkty roślinne, produkty pełnoziarniste i białe mięso może zmniejszyć ryzyko raka trzustki.


title: Spożycie mięsa i ryb a ryzyko raka trzustki: wyniki Europejskiego Prospektywnego Badania Raka i Żywienia.

text: Rak trzustki jest czwartą najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka na świecie o dużym zróżnicowaniu geograficznym, co implikuje udział diety i stylu życia w jego etiologii. Zbadaliśmy związek spożycia mięsa i ryb z ryzykiem raka trzustki w European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC). W naszej analizie uwzględniono łącznie 477 202 uczestników EPIC z 10 krajów europejskich zrekrutowanych w latach 1992-2000. Do 2008 roku zaobserwowano 865 przypadków nieendokrynnego raka trzustki. Skalibrowane względne ryzyko (RR) i 95% przedziały ufności (CI) obliczono przy użyciu modeli regresji hazardu Coxa z uwzględnieniem wielu zmiennych. Spożycie mięsa czerwonego (RR wzrost o 50 g dziennie = 1,03, 95% CI = 0,93-1,14) i przetworzonego (RR na wzrost o 50 g dziennie = 0,93, 95% CI = 0,71-1,23) nie było związane z zwiększone ryzyko raka trzustki. Spożycie drobiu wiązało się ze zwiększonym ryzykiem raka trzustki (RR na wzrost o 50 g dziennie = 1,72, 95% CI = 1,04-2,84); jednak nie było związku ze spożyciem ryb (RR na wzrost o 50 g dziennie = 1,22, 95% CI = 0,92-1,62). Nasze wyniki nie potwierdzają wniosku Światowego Funduszu Badań nad Rakiem, że spożywanie czerwonego lub przetworzonego mięsa może potencjalnie zwiększać ryzyko raka trzustki. Pozytywny związek spożycia drobiu z rakiem trzustki może być przypadkowym odkryciem, ponieważ jest sprzeczny z większością wcześniejszych ustaleń. Prawa autorskie © 2012 UICC.


title: Wzorce żywieniowe oparte na składnikach odżywczych a ryzyko raka trzustki.

text: CEL: Niewiele jest danych na temat roli kombinacji pokarmów i/lub składników odżywczych w ryzyku raka trzustki. Aby dodać dalsze informacje na temat wzorców żywieniowych potencjalnie związanych z rakiem trzustki, zastosowaliśmy eksploracyjną analizę czynników głównych składowych na 28 głównych składnikach odżywczych pochodzących z włoskiego badania kliniczno-kontrolnego. METODY: Przypadki obejmowały 326 przypadków raka trzustki i 652 grupy kontrolne przyjmowane do szpitala z powodu chorób nienowotworowych. Informacje żywieniowe zebrano za pomocą zweryfikowanego i powtarzalnego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Do oszacowania ilorazu szans (OR) raka trzustki dla każdego wzorca żywieniowego zastosowano wiele modeli regresji logistycznej skorygowanych o zmienne socjodemograficzne i główne rozpoznane czynniki ryzyka raka trzustki. WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy cztery wzorce żywieniowe – „produkty zwierzęce”, „nienasycone tłuszcze”, „witaminy i błonnik” oraz „bogate w skrobię”, które wyjaśniają 75% całkowitej zmienności spożycia składników odżywczych w tej populacji. Po uwzględnieniu wszystkich czterech wzorców stwierdzono pozytywne powiązania dla produktów zwierzęcych i wzorców bogatych w skrobię, przy czym OR dla najwyższego i najniższego kwartyla wynosi 2,03 (95% przedział ufności [CI], 1,29-3,19) i 1,69 (95). % CI, odpowiednio 1,02-2,79); pojawiła się odwrotna zależność dla wzorca witamin i błonnika (OR 0,55; 95% CI 0,35-0,86), podczas gdy nie zaobserwowano związku dla wzorca tłuszczów nienasyconych (OR 1,13; 95% CI 0,71-1,78). WNIOSKI: Dieta charakteryzująca się wysokim spożyciem mięsa i innych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz (rafinowanych) zbóż i cukrów jest pozytywnie związana z ryzykiem raka trzustki, natomiast dieta bogata w owoce i warzywa jest odwrotnie. Copyright © 2013 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wzmocnienie gemcytabiny przez Siłę Kurkumy w liniach komórkowych raka trzustki.

text: Gemcytabina jest lekiem pierwszego rzutu, szeroko stosowanym w leczeniu raka trzustki. Jednak jego skuteczność terapeutyczna jest znacznie ograniczona przez oporność komórek raka trzustki na ten i inne leki chemioterapeutyczne. Zbadaliśmy cytotoksyczne działanie Turmeric Force (TF), nadkrytycznego i wodnoetanolowego ekstraktu kurkumy, samodzielnie i w połączeniu z gemcytabiną w dwóch liniach komórek raka trzustki (BxPC3 i Panc-1). TF jest wysoce cytotoksyczny dla linii komórkowych BxPC3 i Panc-1 z wartościami IC50 odpowiednio 1,0 i 1,22 µg/ml, z lepszą cytotoksycznością niż kurkumina. Wartość IC50 gemcytabiny dla obu tych linii komórkowych wynosi 0,03 µg/ml; jednak 30-48% komórek raka trzustki jest opornych na gemcytabinę nawet w stężeniach >100 μg/ml. Dla porównania, TF indukował śmierć komórkową w 96% komórek przy 50 μg/ml. Połączenie gemcytabiny i TF było synergistyczne z poziomami IC90 uzyskanymi w obu liniach komórek raka trzustki przy niższych stężeniach. Analiza CalcuSyn danych cytotoksyczności wykazała, że kombinacja Gemcytabina + Siła Kurkumy wykazuje silny synergizm z wartościami wskaźnika kombinacji (CI) 0,050 i 0,183 odpowiednio w liniach BxPC3 i Panc-1, na poziomie IC50. Ten efekt synergistyczny wynika ze zwiększonego działania hamującego kombinacji na aktywność jądrowego czynnika kappaB oraz przetwornika sygnału i aktywatora ekspresji czynnika transkrypcyjnego 3 w porównaniu z pojedynczym środkiem.


title: Gemcytabina plus erlotynib w zaawansowanym raku trzustki: przegląd systematyczny z metaanalizą

text: Wstęp Niniejsze badanie ma na celu kompleksowe podsumowanie obecnie dostępnych dowodów dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa gemcytabiny z erlotynibem w leczeniu zaawansowanego raka trzustki. Metodologia/Główne ustalenia PubMed, EMBASE, The Cochrane Library oraz streszczenia ostatnich dużych konferencji były systematycznie przeszukiwane w celu zidentyfikowania odpowiednich publikacji. Badania, które przeprowadzono u pacjentów z zaawansowanym rakiem trzustki leczonych gemcytabiną z erlotynibem (z lub bez porównania z samą gemcytabiną) i wykazały odsetek obiektywnych odpowiedzi, wskaźnik kontroli choroby, czas przeżycia bez progresji, czas do progresji, przeżycie całkowite, 1 rok Uwzględniono wskaźnik przeżycia i/lub zdarzenia niepożądane. Dane dotyczące odpowiednio odsetka obiektywnych odpowiedzi, odsetka kontroli choroby, rocznego odsetka przeżycia i odsetka zdarzeń niepożądanych połączono głównie przy użyciu oprogramowania Meta-Analyst z modelem efektów losowych. Opisowo podsumowano dane dotyczące przeżycia wolnego od progresji, czasu do progresji i przeżycia całkowitego. Uwzględniono szesnaście badań obejmujących 1308 pacjentów z zaawansowanym rakiem trzustki leczonych gemcytabiną i erlotynibem. Podana mediana przeżycia wolnego od progresji (lub czas do progresji), mediana przeżycia całkowitego, roczne odsetki przeżycia, odsetki obiektywnych odpowiedzi i wskaźniki kontroli choroby wyniosły 2–9,6 miesiąca, 5–12,5 miesiąca, 20%–51%, 0%–28,6% i 25,0%–83,3%. Ważony roczny wskaźnik przeżycia, wskaźnik obiektywnych odpowiedzi i wskaźnik kontroli choroby w oparciu o badania, w których uzyskano solidne wyniki, wynosiły odpowiednio 27,9%, 9,1% i 57,0%. Zgodnie z badaniami z odpowiednimi danymi, częstość występowania wszystkich i ciężkich zdarzeń niepożądanych wyniosła odpowiednio 96,3% i 62,9%. Najczęściej zgłaszanymi zdarzeniami niepożądanymi były leukopenia, wysypka, biegunka, wymioty, neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość, zapalenie jamy ustnej, polekowe uszkodzenie wątroby, zmęczenie i gorączka. W porównaniu z samą gemcytabiną przeżycie wolne od progresji i przeżycie całkowite z gemcytabiną i erlotynibem były istotnie dłuższe, ale było też więcej zgonów i zespołu przypominającego śródmiąższową chorobę płuc związaną z tym leczeniem. Wnioski/znaczenie Gemcytabina z erlotynibem stanowią nową opcję leczenia zaawansowanego raka trzustki, o łagodnej, ale klinicznie znaczącej, addytywnej skuteczności w porównaniu z samą gemcytabiną. Jego profil bezpieczeństwa jest ogólnie akceptowalny, chociaż w przypadku niektórych specyficznych zdarzeń niepożądanych konieczne jest staranne postępowanie.


title: Len i rak piersi: przegląd systematyczny.

text: Tło. Len to suplement diety i żywności powszechnie stosowany w objawach menopauzy. Len jest znany z zawartości lignanu, kwasu α-linolenowego i błonnika, składników, które mogą mieć odpowiednio działanie fitogestrogenne, przeciwzapalne i modulujące hormony. Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd lnu pod kątem skuteczności w łagodzeniu objawów menopauzy u kobiet żyjących z rakiem piersi oraz pod kątem potencjalnego wpływu na ryzyko zachorowalności lub nawrotu raka piersi. Metody. Przeszukaliśmy MEDLINE, Embase, Cochrane Library i AMED od początku do stycznia 2013 r. w poszukiwaniu danych interwencyjnych lub obserwacyjnych u ludzi dotyczących raka lnu i piersi. Wyniki. Spośród 1892 rekordów uwzględniliśmy łącznie 10 badań: 2 randomizowane badania kontrolowane, 2 badania niekontrolowane, 1 badanie biomarkerów i 5 badań obserwacyjnych. Nieistotne (NS) zmniejszenie symptomatologii uderzeń gorąca zaobserwowano po spożyciu lnu (7,5 g/d). Len (25 g/d) zwiększał wskaźnik apoptozy nowotworu (P < 0,05) i zmniejszał ekspresję HER2 (P < 0,05) oraz proliferację komórek (wskaźnik Ki-67; NS) wśród nowo zdiagnozowanych pacjentek z rakiem piersi w porównaniu z placebo. Niekontrolowane i biomarkerowe badania sugerują korzystny wpływ na uderzenia gorąca, proliferację komórek, nietypową cytomorfologię i gęstość mammograficzną, a także możliwą aktywność antyangiogenną przy dawkach 25 g mielonego lnu lub 50 mg diglikozydu sekoizolarycyrezinolu dziennie. Dane obserwacyjne sugerują związek między lnem a zmniejszonym ryzykiem pierwotnego raka piersi (skorygowany iloraz szans [AOR] = 0,82; 95% przedział ufności [CI] = 0,69-0,97), lepsze zdrowie psychiczne (AOR = 1,76; 95% CI = 1,05- 2,94) oraz niższą śmiertelność (wieloczynnikowy współczynnik ryzyka = 0,69; 95% CI = 0,50-0,95) wśród chorych na raka piersi. Wnioski. Aktualne dowody sugerują, że len może być związany ze zmniejszonym ryzykiem raka piersi. Len wykazuje działanie antyproliferacyjne w tkance piersi kobiet zagrożonych rakiem piersi i może chronić przed pierwotnym rakiem piersi. Ryzyko śmiertelności może być również zmniejszone wśród osób żyjących z rakiem piersi. © Autorzy 2013.


title: Spożywanie siemienia lnianego, bogatego źródła lignanów, wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem raka piersi.

text: CEL: Zbadanie związku między spożyciem nasion lnu – najbogatszego źródła lignanów w diecie (klasa fitoestrogenów) – a ryzykiem raka piersi. METODY: Do pomiaru spożycia siemienia lnianego i chleba lnianego przez 2999 kobiet z rakiem piersi i 3370 zdrowych kobiet z grupy kontrolnej, które uczestniczyły w Ontario Women's Diet and Health Study (2002-2003), zastosowano kwestionariusz dotyczący częstotliwości spożywania posiłków. Do zbadania związków między spożyciem siemienia lnianego i chleba lnianego a ryzykiem raka piersi wykorzystano regresję logistyczną. Oceniono zakłócenie przez ustalone i podejrzewane czynniki ryzyka raka piersi, a także czynniki dietetyczne. WYNIKI: Siemię lniane lub chleb lniany spożywało co najmniej raz w tygodniu przez 21% kobiet z grupy kontrolnej. Żadna z 19 ocenianych zmiennych nie została zidentyfikowana jako czynniki zakłócające związek między siemieniem lnianym lub chlebem lnianym a ryzykiem raka piersi. Spożywanie nasion lnu wiązało się ze znacznym zmniejszeniem ryzyka raka piersi (iloraz szans (OR) = 0,82, 95% przedział ufności (CI) 0,69-0,97), podobnie jak spożycie chleba lnianego (OR = 0,77, 95% CI 0,67- 0,89). WNIOSKI: To kanadyjskie badanie jest, według naszej wiedzy, pierwszym raportem na temat związku między samym siemieniem lnianym a ryzykiem raka piersi i wykazało, że spożycie nasion lnu wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka raka piersi. Ponieważ spożycie nasion lnu można modyfikować, odkrycie to może mieć znaczenie dla zdrowia publicznego w kontekście profilaktyki raka piersi.


title: Aktywność przeciwprzerzutowa in vitro enterolaktonu, lignanu ssaczego pochodzącego z lignanu lnianego, oraz obniżenie poziomu metaloproteinaz macierzy i...

text: TŁO: Cytoszkielet aktynowy bierze udział w opartej na aktynie adhezji komórek, ruchliwości komórek, a metaloproteinazy macierzy (MMP) MMP2, MMP9, MMP11 i MMP14 są odpowiedzialne za inwazję komórek w przerzutach raka piersi. Pobranie z dietą lignanu z nasion lnu jest przekształcane w organizmie człowieka w enterolakton (EL) i enterodiol. Tutaj pokazujemy, że enterolakton ma bardzo znaczącą aktywność przeciwprzerzutową, o czym świadczy jego zdolność do hamowania adhezji, inwazji i migracji w liniach komórkowych MCF-7 i MDA MB231. MATERIAŁY I METODY: W liniach komórkowych MCF-7 i MDA MB 231 przeprowadzono test hamowania migracji, test ruchliwości komórek na bazie aktyny wraz z łańcuchową reakcją polimerazy z odwrotną transkryptazą (RT-PCR) dla genów MMP2, MMP9, MMP11 i MMP14. WYNIKI: Enterolakton wydaje się hamować ruchliwość komórek na bazie aktyny, o czym świadczy obrazowanie konfokalne i dokumentacja fotograficzna testu migracji komórek. Wyniki są poparte obserwacją, że enterolakton in vitro znacząco zmniejsza ekspresję genów MMP2, MMP9 i MMP14 związanych z przerzutami. Nie znaleziono znaczących zmian w ekspresji genu MMP11. WNIOSKI: Dlatego sugerujemy, że działanie przeciwprzerzutowe EL przypisuje się jego zdolności do hamowania adhezji komórek, inwazji komórek i ruchliwości komórek. EL wpływa na normalne struktury filopodiów i lamellipodiów, polimeryzację filamentów aktynowych na ich krawędziach natarcia, a tym samym hamuje adhezję i ruchliwość komórek na bazie aktyny. Proces ten obejmuje wiele mechanizmów generowania siły przez filamenty aktynowe, tj. protruzję, trakcję, zanikanie i wciąganie ogona. Poprzez zmniejszenie ekspresji genów MMP2, MMP9 i MMP14 związanych z przerzutami, EL może być odpowiedzialna za etap inwazji komórek w przerzutach.


title: Ilościowe oznaczanie lignanów i izoflawonoidów w osoczu kobiet wszystkożernych i wegetarianek metodą chromatografii gazowej z rozcieńczaniem izotopów

text: Przedstawiono pierwszą ilościową metodę oznaczania zarówno lignanów, jak i izoflawonoidowych fitoestrogenów w osoczu. Stosując chromatografię jonowymienną difenole rozdziela się na dwie frakcje 1) biologicznie „aktywną” frakcję zawierającą wolne związki + mono- i dwusiarczany oraz 2) biologicznie „nieaktywną” frakcję zawierającą mono- i diglukuronidy oraz sulfoglukuronidy. Po hydrolizie frakcje są dalej oczyszczane przez ekstrakcję do fazy stałej i chromatografię jonowymienną. Straty podczas całej procedury są korygowane o użycie radioaktywnych koniugatów estrogenów w pierwszych etapach, a później przez dodanie deuterowanych wzorców wewnętrznych wszystkich mierzonych związków (matairezinol, enterodiol, enterolakton, daidzeina, O-desmetyloangolensyna, ekwol i genisteina). Ostateczne oznaczenie przeprowadza się metodą chromatografii gazowej z rozcieńczaniem izotopów – spektrometrii masowej w wybranym trybie monitorowania jonów (GC/MS/SIM). Difenole można mierzyć w stężeniach tak niskich jak 0,2 do 1,0 nmol/l. Po raz pierwszy przedstawiono wyniki analiz osocza wszystkich związków u 27 kobiet wszystkożernych i wegetarianek przed i po menopauzie. Najważniejszym odkryciem jest to, że frakcja wolna + siarczany jest niska dla genisteiny (3,8% całości), ale aż 21-25% enterolaktonu i enterodiolu występuje w tej frakcji. Stwierdzono dobrą korelację między wartościami w osoczu i moczu. Całkowite stężenia poszczególnych związków znacznie się różnią pomiędzy badanymi (od pmol/l do mumol/l), wegetarianie mają wyższe wartości, szczególnie jeden weganin. Najwyższa wartość całkowitego stężenia enterolaktonu przekroczyła 1 mumol/l. Stwierdzono, że opracowano wysoce specyficzną metodę oznaczania 3 lignanów i 4 izoflawonoidów w osoczu. Metoda ta będzie przydatna w przyszłych badaniach metabolizmu lignanów i izoflawonoidów.


title: Estradiol, tamoksyfen i siemię lniane zmieniają poziomy IL-1β i IL-1Ra w normalnej ludzkiej tkance sutka in vivo.

text: WPROWADZENIE: Narażenie na sterydy płciowe zwiększa ryzyko raka piersi przez niejasne mechanizmy. Modyfikacje diety mogą być jedną ze strategii profilaktyki raka piersi. Rodzina prozapalnych cytokin IL-1 jest zaangażowana w progresję raka. IL-1Ra jest endogennym inhibitorem prozapalnych IL-1α i IL-1β. CEL: Celem tego badania było wyjaśnienie, czy estrogen, tamoksyfen i/lub modyfikacja diety zmieniały poziomy IL-1 w normalnej ludzkiej tkance sutka. KONSTRUKCJA I METODY: Mikrodializę przeprowadzono u zdrowych kobiet pod wpływem różnych ekspozycji hormonalnych, terapii tamoksyfenem i modyfikacji diety oraz w rakach piersi kobiet przed operacją. Wyhodowano biopsje tkanki piersi z mammoplastyki redukcyjnej. WYNIKI: Wykazaliśmy istotną dodatnią korelację między poziomem estradiolu a poziomem IL-1β in vivo w tkance piersi i tłuszczu podskórnym brzucha, natomiast IL-1Ra wykazywała istotną ujemną korelację z estradiolem w tkance piersi. Tamoksyfen lub dodatek do diety 25 g siemienia lnianego dziennie skutkował znacznym wzrostem poziomu IL-1Ra w piersi. Wyniki te zostały potwierdzone w hodowli ex vivo biopsji piersi. Immunohistochemia biopsji nie wykazała żadnych zmian w zawartości komórkowej IL-1, co sugeruje, że dotyczyły głównie wydzielanych poziomów. U pacjentek z rakiem piersi poziomy IL-1β wewnątrz guza były znacząco wyższe w porównaniu z prawidłową sąsiednią tkanką piersi. WNIOSEK: IL-1 może być pod kontrolą estrogenu in vivo i może być osłabiona przez terapię antyestrogenową i modyfikację diety. Podwyższony poziom IL-1β w rakach piersi u kobiet silnie sugeruje, że IL-1 jest potencjalnym celem terapeutycznym w leczeniu i profilaktyce raka piersi.


title: Badanie 100 powszechnie stosowanych leków i suplementów na funkcje poznawcze u osób starszych

text: Kontekst Istnieją sprzeczne doniesienia i brak danych opartych na dowodach dotyczących wpływu leków na funkcje poznawcze u osób starszych o prawidłowych funkcjach poznawczych. Zbadaliśmy, czy stosowanie 100 popularnych leków przyjmowanych przez osoby starsze wiąże się z długotrwałym działaniem poznawczym. Metody Posłużono się kohortą obserwacyjną z analizą danych zebranych od września 2005 r. do maja 2011 r. i przechowywanych w jednolitym zbiorze danych National Alzheimer’s Coordinating Center (NACC). Uczestnicy byli w wieku 50 lat lub starszym i normalni poznawczo (N=4414). Wyniki złożone zostały skonstruowane z 10 testów psychometrycznych. Obliczono wyniki dla każdego uczestnika odzwierciedlające zmianę w złożonym wyniku psychometrycznym od wyjściowej oceny klinicznej do następnej oceny. Zastosowano ogólne modele liniowe, aby sprawdzić, czy średni wynik łącznej zmiany różnił się w przypadku uczestników, którzy zgłaszali rozpoczęcie, zaprzestanie, kontynuowanie lub nieprzyjmowanie każdego ze 100 najczęściej stosowanych leków w próbie NACC. Wyniki Średni czas pomiędzy ocenami wynosił 1,2 roku (SD=0,42). Dziewięć leków wykazało różnicę (p<0,05) między czterema grupami uczestników w średnich wynikach zmian psychometrycznych od pierwszej do drugiej oceny. Leki związane z poprawą sprawności psychometrycznej to: naproksen, wapń-witamina D, siarczan żelaza, chlorek potasu, len i sertralina. Leki związane ze spadkiem sprawności psychometrycznej to: bupropion, oksybutynina i furosemid. Wnioski Zgłoszone stosowanie powszechnych leków wiąże się z wydajnością poznawczą u osób starszych, ale potrzebne są badania w celu zbadania mechanizmów leżących u podstaw tych efektów.


title: Dzienna ekspozycja dzieci na polichlorowane bifenyle z suplementów diety zawierających oleje rybie.

text: U dzieci wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 (PUFA) mogą wywoływać szereg korzyści zdrowotnych, w tym poprawę rozwoju poznawczego. W związku z tym coraz większą popularnością cieszą się suplementy diety zawierające WNKT omega-3. Często największym źródłem korzystnych PUFA w tych suplementach jest olej rybi, który może zawierać znaczne ilości zanieczyszczeń, takich jak polichlorowane bifenyle (PCB). Celem tego badania była ocena stężeń PCB specyficznych dla kongenerów w 13 dostępnych bez recepty suplementach diety dla dzieci zawierających oleje/proszki rybie oraz ocena potencjalnego narażenia na PCB poprzez codzienne spożywanie tych produktów. Każdy analizowany suplement zawierał PCB, przy średnim stężeniu 9 ± 8 ng PCB/g suplementu. Postępując zgodnie z sugestiami dotyczącymi wielkości porcji, średnie dzienne wartości narażenia wahały się od 2,5 do 50,3 ng PCB/dzień. Dzienne narażenie na suplementy dla dzieci było znacznie niższe niż te wcześniej zgłaszane dla suplementów dla dorosłych i można to częściowo wyjaśnić zmiennością ilości oleju rybiego (i zawartości PUFA) w wielkości porcji. W oparciu o to badanie, takie czynniki jak metody oczyszczania oleju rybiego (np. destylacja molekularna) oraz poziom troficzny gatunków ryb użytych do wytworzenia oleju rybiego nie mogą być wykorzystywane jako wskaźniki poziomu PCB w suplementach dla dzieci. Suplementy rybne mogą zmniejszać lub zwiększać dzienne narażenie na PCB w porównaniu ze spożyciem świeżych ryb. Jednak spożywanie ryb o wysokiej zawartości kwasów tłuszczowych omega-3 i niskiej zawartości PCB może zmniejszyć ekspozycję na PCB w porównaniu z codzienną suplementacją olejami rybnymi w przypadku niektórych badanych produktów.


title: Ostrość wzroku i istotność kwasu dokozaheksaenowego i arachidonowego w diecie niemowląt donoszonych.

text: W podwójnie zamaskowanym, randomizowanym badaniu klinicznym oceniano potrzebę dostarczania w diecie kwasu dokozaheksaenowego (DHA) i środka arachidonowego (AA) u niemowląt urodzonych w terminie, oceniając wpływ suplementacji DHA do mleka modyfikowanego dla niemowląt urodzonych w terminie (0,35% wszystkich kwasów tłuszczowych). lub z DHA (0,36%) i AA (0,72%) na rozwój ostrości wzroku. Do badania włączono sto osiem zdrowych niemowląt donoszonych; 79 od urodzenia było karmionych wyłącznie mieszanką (grupa randomizowana), a 29 było karmionych wyłącznie piersią (grupa złota). Niemowlęta oceniano w czterech punktach czasowych w ciągu pierwszych 12 miesięcy życia pod kątem składu kwasów tłuszczowych we krwi, wzrostu, wymiatania wzrokowego potencjału wywołanego (VEP) i wymuszonego wyboru ostrości preferencyjnego wyglądu. Suplementacja odżywki dla niemowląt donoszonych DHA lub DHA i AA w ciągu pierwszych 4 miesięcy życia daje wyraźne różnice w całkowitym składzie lipidowym krwinek czerwonych (RBC). Uzupełnienie preparatów do początkowego żywienia niemowląt DHA lub DHA i AA również daje lepszą ostrość VEP w wieku 6, 17 i 52 tygodni, ale nie w wieku 26 tygodni, kiedy rozwój ostrości osiąga plateau. Skład lipidów RBC i ostrość wymiatającej VEP niemowląt z suplementacją były podobne do tych u niemowląt karmionych mlekiem kobiecym, podczas gdy skład lipidów RBC i ostrość wymiatającej VEP niemowląt niesuplementowanych różniły się znacznie od niemowląt karmionych mlekiem kobiecym. Różnice w ostrości między grupami dietetycznymi były zbyt subtelne, aby można je było wykryć za pomocą protokołu preferencyjnego wymuszonego wyboru. Niemowlęta we wszystkich grupach diet miały podobne tempo wzrostu i dobrze tolerowały wszystkie diety. Zatem wczesne przyjmowanie z dietą wstępnie uformowanego DHA i AA wydaje się niezbędne dla optymalnego rozwoju mózgu i oka ludzkiego niemowlęcia.


title: Spożycie oleju z wątroby dorsza i częstość występowania astmy u dorosłych Norwegów — badanie HUNT.

text: TŁO: Olej z wątroby dorsza jest ważnym źródłem witaminy D, ale zawiera również inne składniki rozpuszczalne w tłuszczach, takie jak witamina A. Przed 1999 r. formuła oleju z wątroby dorsza w Norwegii zawierała wysokie stężenie witaminy A (1000 µg na 5 ml) . Wysoki poziom witaminy A wiąże się ze zwiększonym ryzykiem kilku chorób przewlekłych. CEL: Zbadanie związku między spożyciem oleju z wątroby dorsza a rozwojem astmy. METODY: W badaniu zdrowia Nord-Trøndelag, w latach 1995-1997 do 2006-2008 objęto w sumie 25 616 norweskich dorosłych w wieku 19-55 lat. Aktualna analiza oparta na 17 528 osobach, które nie miały astmy i posiadały pełne informacje na temat spożycia oleju z wątroby dorsza na początku badania. Spożycie oleju z wątroby dorsza zostało zdefiniowane jako dzienne spożycie ≥ 1 miesiąca w ciągu roku poprzedzającego wartość wyjściową. Przypadkową astmę zgłoszono jako astmę o nowym początku podczas 11-letniej obserwacji. WYNIKI: Spośród 17 528 badanych 18% (n=3076) spożywało olej z wątroby dorsza codziennie przez ≥ 1 miesiąc w ciągu ostatniego roku. Spożycie oleju z wątroby dorsza było istotnie związane z wystąpieniem astmy z OR 1,62 (95% CI 1,32 do 1,98) po uwzględnieniu wieku, płci, codziennego palenia, aktywności fizycznej, wykształcenia, statusu społeczno-ekonomicznego, rodzinnej historii astmy i ciała wskaźnik masy (BMI). Dodatnia zależność była spójna dla podgrup wiekowych (< 40/≥ 40 lat), płci (mężczyźni/kobiety), rodzinnej historii astmy (tak/nie) i BMI (< 25/≥ 25 kg/m(2)). WNIOSKI: Spożycie oleju z wątroby dorsza o wysokiej zawartości witaminy A było istotnie związane ze zwiększoną częstością występowania astmy w wieku dorosłym.


title: Rola szerokości geograficznej, ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe i witaminy D w astmie u dzieci i katarze siennym: wieloośrodkowe badanie australijskie.

text: Obserwacje rosnącej częstości występowania alergii wraz ze zmniejszającą się odległością od równika i pozytywnymi skojarzeniami z otaczającym promieniowaniem ultrafioletowym przyczyniły się do wzrostu zainteresowania możliwą rolą witaminy D w etiologii alergii. Celem tego badania było opisanie wszelkich zmian szerokości geograficznej w częstości występowania alergii u dzieci w Australii oraz równoległa ocena indywidualnych powiązań między promieniowaniem ultrafioletowym (UVR) i pomiarami związanymi z witaminą D a astmą kataru siennego i obydwoma stanami. Uczestnikami byli populacyjne grupy kontrolne, które wzięły udział w wieloośrodkowym badaniu kliniczno-kontrolnym, w wieku 18-61 lat i mieszkały w jednym z czterech regionów objętych badaniem o szerokości geograficznej od 27°S do 43°S. Dane pochodziły z samodzielnie wypełnianego kwestionariusza, wywiadu i badania przeprowadzonego przez urzędnika badawczego oraz pobierania próbek biologicznych. Współrzędne szerokości i długości geograficznej zostały geokodowane z miejsc zamieszkania uczestników, a dane klimatyczne połączono z kodami pocztowymi aktualnego miejsca zamieszkania. Przechowywaną surowicę analizowano pod kątem stężeń 25-hydroksywitaminy D, a jako obiektywną miarę skumulowanego uszkodzenia aktynicznego zastosowano silikonowe gumowe odlewy skóry. Wystąpił odwrotny gradient szerokości geograficznej dla astmy (spadek o 9% na rosnący stopień szerokości geograficznej); jednak ten wzorzec nie utrzymał się po dostosowaniu do średniej dziennej temperatury. Nie było związku między jakimkolwiek pomiarem związanym z promieniowaniem UV lub witaminą D a astmą dziecięcą, ale dłuższy czas spędzony na słońcu zimą w wieku 6-15 lat wiązał się ze wzrostem prawdopodobieństwa wystąpienia kataru siennego [skorygowany iloraz szans (LUB) 1,29; 95% CI 1,01-1,63]. Doustna suplementacja olejem z wątroby dorsza w dzieciństwie zwiększyła prawdopodobieństwo wystąpienia zarówno astmy, jak i kataru siennego (2,87; 1,00-8,32). Uzasadnione jest dalsze badanie możliwej roli wczesnej suplementacji witaminy D w rozwoju alergii. Nasze wyniki sugerują również, że ekspozycja na słońce w dzieciństwie może być ważna w uczuleniu alergicznym. Dla obu obserwacji istnieją wiarygodne wyjaśnienia, w tym mechanizmy biologiczne. © 2010 John Wiley & Sons A/S.


title: Zmiany podłużne dysmutazy ponadtlenkowej zależnej od manganu i innych wskaźników stanu manganu i żelaza u kobiet.

text: Nie badano wpływu czynników żywieniowych na aktywność dysmutazy ponadtlenkowej zależnej od manganu (MnSOD) u ludzi. Oceniliśmy podłużnie zmiany aktywności MnSOD i innych wskaźników statusu manganu i żelaza u 47 kobiet podczas 124-dniowego badania suplementacyjnego. Badani otrzymywali jedną z czterech terapii: placebo, 60 mg żelaza, 15 mg manganu lub oba suplementy mineralne dziennie. Suplementacja manganem spowodowała znaczny wzrost aktywności limfocytów MnSOD i stężenia manganu w surowicy w porównaniu z wartościami wyjściowymi, ale nie spowodowała zmian w wydalaniu manganu z moczem ani we wskaźnikach poziomu żelaza. Stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych i etap cyklu miesiączkowego nie kłóciły się ze stosowaniem aktywności limfocytów MnSOD lub manganu w surowicy do monitorowania stanu manganu, ale spożycie tłuszczu wpłynęło na oba wskaźniki. Praca ta wykazała, że aktywność limfocytów MnSOD może być wykorzystywana wraz ze stężeniami manganu w surowicy do monitorowania ekspozycji na mangan u ludzi.


title: Spożycie manganu w diecie i rodzaj lipidów nie wpływają na wskaźniki kliniczne ani neuropsychologiczne u zdrowych młodych kobiet.

text: Ponieważ mangan (Mn) jest potencjalnie toksyczny, a rodzaj tłuszczów w diecie może wpływać na wchłanianie Mn, celem niniejszego badania było ustalenie, czy diety zawierające bardzo małe lub bardzo duże ilości Mn i wzbogacone w tłuszcze nasycone lub nienasycone mają wpływ na pomiary neuropsychologiczna i podstawowa funkcja metaboliczna. Zdrowe młode kobiety były karmione przez 8 tygodni każda, w układzie krzyżowym, dietami dostarczającymi 0,8 lub 20 mg Mn/d. Połowa badanych otrzymała 15% energii w postaci masła kakaowego, a połowa otrzymała 15% energii w postaci oleju kukurydzianego. Posiłek zawierający (54)Mn podawano po 4 tygodniach, a badani przeszli liczenie całego ciała przez następne 21 dni. W okresach żywieniowych w regularnych odstępach czasu wykonywano pobieranie krwi i testy neuropsychologiczne. Kiedy badani spożywali diety o niskiej zawartości Mn, w porównaniu z dietami o wysokiej zawartości Mn, wchłonęli znacznie wyższy procent (54)Mn, ale mieli znacznie dłuższy biologiczny okres półtrwania wchłoniętego (54)Mn. Spożycie manganu nie wpłynęło na żadne miary neurologiczne, a jedynie w minimalnym stopniu wpłynęło na zmienne psychologiczne. Dane te pokazują, że skuteczne mechanizmy działają w celu utrzymania homeostazy Mn w zakresie spożycia, które można napotkać w mieszanej diecie zachodniej. Tak więc, spożycie Mn od 0,8 do 20 mg przez 8 tygodni prawdopodobnie nie spowoduje niedoboru Mn lub objawów toksyczności u zdrowych osób dorosłych.


title: Aluminium i inne pierwiastki w wybranych gatunkach roślin herbacianych i ich naparach.

text: Oznaczanie Al, B, Cu, Fe, Mn, Ni, P, Zn i Ca, K, Mg odpowiednio metodą optycznej spektrometrii emisyjnej ze wzbudzeniem w plazmie indukcyjnie sprzężonej (ICP-OES) i płomieniowej spektroskopii absorpcji atomowej (FAAS) w roztworach i W tym badaniu przeprowadzono napary z Hibiscus sabdariffa (płatki), Rosa canina (pojemniki), Ginkgo biloba (liście), Cymbopogon citratus (liście), Aloe vera (liście) i żeń-szeń Panax (korzenie). Szczególną uwagę zwrócono na Al i metale ciężkie w celu identyfikacji możliwych zanieczyszczeń surowców, ich przekształcenia w napar oraz przewidywania ich ewentualnej roli w diecie człowieka podczas codziennego spożycia. Dodatkowo przeprowadzono specjację Al w odciekach metodą chromatografii jonowej (IC). W suchych ziołach hibiskus i miłorząb miały największą zawartość odpowiednio Al, Fe, K, Mn, Ni, Zn i B, Mg, P. A. vera zawierał najwięcej Ca, a najwyższe wartości Cu i P stwierdzono w żeń-szeniu. W naparach najwyższe stężenia Al, B, Cu, Fe, P, K, Mn, Ni, Zn stwierdzono w tych przygotowanych z płatków hibiskusa, Ca z liści aloesu i Mg z liści miłorzębu. Zgodnie z możliwym dziennym spożyciem przekraczającym 1 l wywar z hibiskusa został zidentyfikowany jako potencjalnie dietetycznie istotny w zawartości niektórych elementów. Wydaje się, że jest to prawdopodobnie jeden z głównych czynników dostarczających B z pożywienia (do 5,5±0,2 mg/L). Mg zawarty we wlewie (do 106±5 mg/L) może przyczyniać się do obniżenia ciśnienia krwi. Duża ilość dostępnego Mn (do 17,4±1,1 mg/L) może prawdopodobnie mieć niekorzystny wpływ na ludzi. Całkowity limit Al (do 1,2±0,1 mg/l) sugeruje, że osoby wrażliwe, w tym kobiety w ciąży, nie powinny spożywać więcej niż 1 l naparu z hibiskusa dziennie i należy go całkowicie wykluczyć z diety dzieci poniżej 6. miesiąca życia. wiek i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Absorpcja glinu z przewodu pokarmowego z pojedynczych dawek glinu zawierających leki zobojętniające sok żołądkowy u ludzi.

text: Dziesięciu pacjentom z prawidłową czynnością nerek podano różne pojedyncze dawki leków zobojętniających zawierających glin (1, 4 lub 8 tabletek). Tabletki zobojętniające kwas (zawartość glinu 244 mg, tabletka 1) żuto i połykano popijając wodą, sokiem pomarańczowym lub roztworem kwasu cytrynowego. Wystąpił wyraźny wzrost stężenia glinu w surowicy, gdy leki zobojętniające sok żołądkowy były przyjmowane z kwasem cytrynowym (P < 0,001) lub z sokiem pomarańczowym (P < 0,05). Gdy środki zobojętniające sok żołądkowy były przyjmowane z wodą, niewielki, ale znaczący wzrost stężenia glinu w surowicy zaobserwowano po 4, ale nie po 1 lub 8 tabletkach. Po podaniu wszystkich dawek leków zobojętniających kwas zaobserwowano znaczne zwiększenie 24-godzinnego wydalania glinu z moczem. Szacunkowe wchłanianie glinu było 8 i 50 razy wyższe, gdy środki zobojętniające sok były przyjmowane odpowiednio z sokiem pomarańczowym lub kwasem cytrynowym, niż w przypadku przyjmowania z wodą. Tak więc mierzalne ilości glinu są wchłaniane z pojedynczych dawek doustnych leków zobojętniających kwas. Wchłanianie jest znacznie zwiększone przez jednoczesne spożycie kwasu cytrynowego.


title: Wpływ picia herbaty na spożycie manganu, status manganu i ekspresję MnSOD i cytozolowej aminopeptydazy P w leukocytach.

text: CEL: Ponieważ czarna herbata zawiera wysoki poziom manganu (Mn), zbadaliśmy związek między spożyciem Mn w diecie, poziomem krążącego Mn i ekspresją dwóch enzymów zależnych od Mn w leukocytach u osób pijących herbatę i niepijących herbaty. Projekt: Oceniliśmy spożycie Mn (kwestionariusz częstotliwości jedzenia), poziom Mn we krwi pełnej i na czczo oraz ilościową ekspresję jednojądrzastych komórek krwi obwodowej zależnej od Mn dysmutazy ponadtlenkowej (MnSOD) i cytozolowej aminopeptydazy-P (cAP-P). STANOWISKO I TEMATY: W sumie spośród pracowników i studentów King's College London za pośrednictwem poczty elektronicznej zrekrutowano 24 osoby pijące herbatę (> lub = 1 l czarnej herbaty dziennie) i 28 osób niepijących herbaty. WYNIKI: Spożycie Mn w diecie (średnia (zakres)) było znacznie niższe (P < 0,0001) u osób niepijących herbaty (3,2 mg/dzień (0,5-6,5)) niż u osób pijących herbatę (5,5 mg/dzień (2-12) lub 10 mg /dzień (5-20) w zależności od wartości użytej dla poziomów Mn w czarnej herbacie). Poziomy Mn we krwi pełnej, w osoczu oraz ekspresja MnSOD i cAP-P nie różniły się między grupami. W ciągłej analizie poziomy Mn we krwi pełnej i ekspresja MnSOD korelowały odwrotnie, ale żadne inne parametry nie były ze sobą powiązane. WNIOSKI: Picie herbaty jest głównym źródłem Mn w diecie, a spożycie zwykle przekracza proponowane odpowiednie wartości spożycia 1,8-2,3 mg Mn/dzień, a czasami przekracza górne limity 10-11 mg/dzień. Spożycie Mn w diecie ma niewielki wpływ na markery statusu Mn lub ekspresję enzymów zależnych od Mn. Poziomy Mn we krwi pełnej na czczo i ekspresja MnSOD w leukocytach mogą być wspólnie dalej badane jako markery statusu Mn.


title: Dietetyczny kwas cytrynowy zwiększa wchłanianie glinu w środkach zobojętniających kwas.

text: Dziesięciu zdrowych mężczyzn przyjmowało dwa razy dziennie pomiędzy posiłkami, podczas każdego z siedmiodniowych okresów doświadczalnych: (a) kwas cytrynowy (w postaci soku z cytryny), (b) Al(OH)3 lub (c) Al(OH)3 + kwas cytrynowy. Krew pełną pobraną po każdym okresie żywieniowym analizowano elektrotermicznie po trawieniu kwasem azotowym. Umiarkowany, ale znaczący wzrost średnich stężeń Al w porównaniu z wartościami przed leczeniem [5 (SD 3) mikrogramów Al na litr] zaobserwowano po spożyciu kwasu cytrynowego lub Al(OH)3: 9 (SD 4) i 12 ( SD 3) odpowiednio mikrogramy/l. Spożycie zarówno Al(OH)3, jak i kwasu cytrynowego spowodowało wyraźniejszy, bardzo istotny (p < 0,001) wzrost stężenia Al do 23 (SD 2) mikrogramów Al/L, prawdopodobnie z powodu tworzenia i wchłaniania Al- kompleksy cytrynianowe.


title: Wpływ kwaśnej herbaty (Hibiscus sabdariffa) na samoistne nadciśnienie.

text: Biorąc pod uwagę wysoką częstość występowania nadciśnienia, jego wyniszczające uszkodzenie narządu końcowego i skutki uboczne leków chemicznych stosowanych do jego leczenia, przeprowadziliśmy to eksperymentalne badanie, aby ocenić wpływ kwaśnej herbaty (Hibiscus sabdariffa) na samoistne nadciśnienie. W tym celu 31 i 23 pacjentów z umiarkowanym nadciśnieniem pierwotnym zostało losowo przydzielonych odpowiednio do grupy eksperymentalnej i kontrolnej. Z badania wykluczono pacjentów z nadciśnieniem wtórnym lub przyjmujących więcej niż dwa leki. Skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi mierzono przed i 15 dni po zabiegu. W grupie eksperymentalnej 45% pacjentów stanowili mężczyźni, a 55% kobiety, a średnia wieku wynosiła 52,6 +/- 7,9 lat. W grupie kontrolnej 30% pacjentów stanowili mężczyźni, 70% kobiety, a średni wiek pacjentów wynosił 51,5 +/- 10,1 roku. Wyniki statystyczne wykazały 11,2% obniżenie skurczowego ciśnienia krwi i 10,7% spadek ciśnienia rozkurczowego w grupie eksperymentalnej po 12 dniach od rozpoczęcia leczenia w porównaniu z pierwszym dniem. Różnica pomiędzy skurczowymi ciśnieniami krwi obu grup była znacząca, podobnie jak różnica rozkurczowych ciśnień obu grup. Trzy dni po zaprzestaniu leczenia skurczowe ciśnienie krwi wzrosło o 7,9%, a rozkurczowe o 5,6% w grupie eksperymentalnej i kontrolnej. Ta różnica między dwiema grupami była również znacząca. Badanie to potwierdza publiczne przekonanie i wyniki badań in vitro dotyczących wpływu kwaśnej herbaty na obniżenie wysokiego ciśnienia krwi. Potrzebne są bardziej obszerne badania na ten temat.


title: Aluminium w lekach bez recepty: ryzyko przewyższa korzyści?

text: Na początku lat 70. toksyczność glinu była po raz pierwszy powiązana z patogenezą zaburzeń klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek obejmującą kości (osteomalację nerkową) lub tkankę mózgową (encefalopatia dializacyjna). Do tego czasu toksyczne skutki spożycia aluminium nie były uważane za poważny problem, ponieważ wydaje się, że wchłanianie jest mało prawdopodobne. Tymczasem toksyczność glinu była badana w niezliczonych badaniach epidemiologicznych i klinicznych, a także w doświadczeniach na zwierzętach i opublikowano wiele artykułów na ten temat. Obecnie powszechnie uznaje się, że toksyczność glinu może być wywołana przez infuzję płynów dializacyjnych skażonych glinem, roztwory do żywienia pozajelitowego oraz ekspozycję doustną w wyniku produktów farmaceutycznych zawierających glin, takich jak środki wiążące fosforany na bazie glinu lub przyjmowanie środków zobojętniających kwas. Z ilościowego punktu widzenia najważniejszym źródłem narażenia ludzi na glin są dostępne bez recepty środki zobojętniające kwasy. Jednak glin może działać jako silna toksyna neurologiczna i wywoływać toksyczne skutki dla embrionów i płodów u zwierząt i ludzi po ekspozycji ciążowej. Pomimo tych faktów ulotki informacyjne dla pacjentów dotyczące europejskich leków zobojętniających, które są dostępne bez recepty, wykazują znaczne różnice w zakresie ostrzeżeń przed toksycznością aluminium. Wydaje się wskazane, aby wszyscy pacjenci otrzymywali te same informacje na temat toksyczności glinu z ulotek informacyjnych dla pacjentów, w szczególności w odniesieniu do zwiększonego wchłaniania w wyniku jednoczesnego podawania z napojami zawierającymi cytrynian oraz stosowania takich leków zobojętniających w czasie ciąży.


title: Oznaczanie glinu całkowitego, chromu, miedzi, żelaza, manganu i niklu oraz ich frakcji wyługowanych do naparów z czarnej herbaty, zielonej herbaty...

text: Całkowity glin, chrom, miedź, żelazo, mangan i nikiel oznaczono w czarnej herbacie, zielonej herbacie, Hibiscus sabdariffa i Ilex paraguariensis (mate) metodą elektrotermicznej spektrometrii absorpcji atomowej po trawieniu kwasem azotowym/nadchlorowym. W każdym przypadku przygotowano jedną zmieloną próbkę dostępnego w handlu materiału liściastego i równolegle badano trzy podpróbki 0,5 g. Analizowano również napary i oceniano procent każdego pierwiastka wymytego do płynów. Uzyskane wyniki wskazują, że hibiskus i mate zawierały niższy poziom glinu (odpowiednio 272 +/- 19 mikrog/g i 369 +/- 22 mikrog/g) w porównaniu z czarną herbatą (759 +/- 31 mikrog/g) lub zielonej herbaty (919 mikro29 mikrog/g) i zasugerowali, że picie mate może być dobrym źródłem dietetycznym manganu niezbędnego mikroelementu (całkowita zawartość 2223 +/-110 mikrog/g, 48,1% wypłukanego do naparu). Stwierdzono również, że napar z hibiskusa może dostarczać większe ilości żelaza (111±5 mikrog/g łącznie, 40,5% wymyte) i miedzi (5,9 +/- 0,3 mikrog/g łącznie, 93,4% wymyte) w porównaniu z inne napary. Ponadto stwierdzono, że procent pierwiastka wymytego do naparu był silnie związany z zawartością garbników w napoju (współczynniki korelacji > 0,82 z wyjątkiem niklu); dla niższego poziomu garbników zaobserwowano lepsze wymywanie.


title: Poziomy glinu w osoczu po spożyciu herbaty u zdrowych ochotników.

text: 12 zdrowych ochotników na kontrolowanej diecie zawierającej glin (Al) spożywało napar z herbaty (500 ml/70 kg masy ciała) z dodatkiem mleka lub soku z cytryny albo wody mineralnej, zgodnie z trójstronnym projektem krzyżowym. Stężenia Al oznaczono w diecie, wodzie mineralnej i naparach herbacianych oraz w próbkach osocza pobranych przed i do 24 godz. po spożyciu herbaty lub wody za pomocą spektrofotometrii absorpcji atomowej w piecu grafitowym lub spektrometrii emisyjnej z plazmą sprzężoną indukcyjnie. Spożycie do 1,60 mg Al z herbaty z mlekiem lub sokiem z cytryny nie zwiększyło poziomu Al w osoczu w porównaniu do spożycia około 0,001 mg Al z wody mineralnej. Wyniki sugerują, że w krótkim okresie picie herbaty nie przyczynia się znacząco do całkowitego obciążenia organizmu Al.


title: Wpływ soków owocowych i owoców na wchłanianie żelaza z posiłku ryżowego.

text: Wpływ składu chemicznego soków owocowych i owoców na wchłanianie żelaza z mączki ryżowej (Oryza sativa) zbadano u 234 parzystych Hindusek metodą utylizacji erytrocytów metodą radioaktywnego Fe. Skorygowana średnia geometryczna absorpcji Fe z różnymi sokami wahała się od 0,040 do 0,129, przy czym zmiana ta jest ściśle skorelowana z zawartością kwasu askorbinowego w sokach (rs 0,838, P mniej niż 0,01). Kwas askorbinowy nie był jedynym kwasem organicznym odpowiedzialnym za promowanie wpływu soków z owoców cytrusowych na wchłanianie Fe. Wchłanianie Fe z laboratoryjnego „soku pomarańczowego” (100 ml wody, 33 mg kwasu askorbinowego i 750 mg kwasu cytrynowego) było znacznie lepsze niż z samego 100 ml wody i 33 mg samego kwasu askorbinowego (odpowiednio 0,097 i 0,059), podczas gdy wchłanianie Fe z 100 ml soku pomarańczowego (28 mg kwasu askorbinowego) było lepsze niż ze 100 ml wody zawierającej taką samą ilość kwasu askorbinowego (odpowiednio 0,139 i 0,098). Wreszcie wchłanianie Fe z laboratoryjnego „soku cytrynowego” (100 ml soku pomarańczowego i 4 g kwasu cytrynowego) było znacznie lepsze niż z 100 ml soku pomarańczowego (odpowiednio 0,226 i 0,166). Skorygowana średnia geometryczna wchłaniania Fe z mączki ryżowej wynosiła 0,025. Kilka owoców miało niewielki lub żaden wpływ na wchłanianie Fe z posiłku (0,013-0,024). Były to winogrona (Vitis vinifera), brzoskwinia (Prunus persica), jabłko (Malus sylvestris) i gruszka awokado (Persea americana). Owoce o łagodnym lub umiarkowanym wpływie na wchłanianie Fe (0,031-0,088) to truskawka (Fragaria sp.) (wartości nieskorygowane), śliwka (Prunus domestica), rabarbar (Rheum rhaponticum), banan (Musa cavendishii), mango (Mangifera indica). ), gruszka (Pyrus communis), melon (Cucumis melo) i ananas (Ananas comosus) (wartości nieskorygowane). Guawa (Psidium guajava) i łapa (Carica papaya) znacznie zwiększyły wchłanianie Fe (0,126-0,293). Wykazano ścisłą korelację między wchłanianiem Fe a zawartością kwasu askorbinowego w badanych owocach (rs 0,738, P poniżej 0,0001). Wystąpiła również słabsza, ale istotna korelacja z zawartością kwasu cytrynowego (rs 0,55, P mniej niż 0,03). Chociaż mogło to odzwierciedlać bezpośredni wpływ kwasu cytrynowego na wchłanianie Fe, należy zauważyć, że owoce zawierające kwas cytrynowy również zawierały kwas askorbinowy (rs 0,70, P mniej niż 0,002).


title: Dostępność żołądkowo-jelitowa glinu z herbaty.

text: Specjację in vitro glinu (Al) w naparze z czarnej herbaty (pH 4,8) oceniano przy użyciu ultrafiltrów z odcięciem 3000, 10 000 i 30 000 Da oraz wpływ dodania soku żołądkowego człowieka (pH 2,3), a następnie podniesienia pH do 6,5 były również badane. 78% Al w naparze herbaty przeszło przez ultrafiltr 3000-Da; odsetek ten wzrósł do ponad 90% po dodaniu soku żołądkowego o pH 2,3, ale następnie zmniejszył się do około 5%, gdy pH inkubacji doprowadzono do 6,5. Rozkład polifenoli pochodzących z herbaty do fenoli o niskiej masie cząsteczkowej in vivo mierzono za pomocą analizy spektroskopowej 1H magnetycznego rezonansu jądrowego o wysokiej rozdzielczości odcieku z ileostomii, ale nie było dowodów na to, że w tym odcieku produkty rozpadu o niskiej masie cząsteczkowej z polifenoli spożywanej herbaty . Wyniki te sugerują, że tylko niewielka część Al w herbacie jest potencjalnie dostępna do wchłaniania w jelicie cienkim. Oszacowanie ogólnoustrojowego wchłaniania glinu z picia herbaty na podstawie całkowitego wydalania glinu z moczem może być mylące, jak to zrobiono wcześniej.


title: Neurotoksyczne działanie aluminium wśród pracowników odlewni a choroba Alzheimera.

text: TŁO: W przekrojowym badaniu kliniczno-kontrolnym przeprowadzonym w północnych Włoszech, 64 byłych pracowników narażonych na działanie pyłu aluminiowego porównano z 32 nienarażonymi pracownikami kontrolnymi z innych firm dopasowanych pod względem wieku, wykształcenia zawodowego, statusu ekonomicznego, wykształcenia i cech klinicznych. Odkrycia prowadzą autorów do zasugerowania możliwej roli wdychania pyłu aluminiowego w przedklinicznych łagodnych zaburzeniach poznawczych, które mogą poprzedzać chorobę Alzheimera (AD) lub pogorszenie neurologiczne podobne do AD. METODY: Badanie obejmowało standaryzowany wywiad zawodowy i medyczny ze szczególnym uwzględnieniem narażenia i objawów, ocenę metali neurotoksycznych w surowicy: glin (Al-s), miedź (Cu-s) i cynk (Zn-s) oraz we krwi : mangan (Mn-b), ołów (Pb-b) i żelazo (Fe-b). Funkcje poznawcze oceniano za pomocą Mini Mental State Examination (MMSE), testu rysowania zegara (CDT) i słuchowego potencjału wywołanego zdarzeniami (ERP-P300). Aby wykryć wczesne oznaki łagodnego upośledzenia funkcji poznawczych (MCI), zmierzono również czas wymagany do rozwiązania MMSE (czas MMSE) i CDT (czas CDT). WYNIKI: U byłych pracowników stwierdzono istotnie wyższe dawki wewnętrzne Al-s i Fe-b w porównaniu z grupą kontrolną. Testy neuropsychologiczne wykazały istotną różnicę latencji P300, wyniku MMSE, czasu MMSE, wyniku CDT i czasu CDT między populacją narażoną a kontrolną. Stwierdzono, że opóźnienie P300 pozytywnie koreluje z czasem Al-s i MMSE. Al-s ma istotny wpływ na wszystkie testy: zaobserwowano negatywną zależność między wewnętrznymi stężeniami Al, wynikiem MMSE i wynikiem CDT; stwierdzono dodatnią zależność między wewnętrznymi stężeniami Al, czasem MMSE i czasem CDT. Uwzględniono wszystkie potencjalne czynniki zakłócające, takie jak wiek, wzrost, waga, ciśnienie krwi, lata nauki, alkohol, spożywanie kawy i nałóg palenia. WNIOSKI: Odkrycia te sugerują rolę glinu we wczesnych efektach neurotoksycznych, które można wykryć na etapie przedklinicznym za pomocą P300, MMSE, czasu MMSE, czasu CDT i wyniku CDT, biorąc pod uwagę poziom odcięcia 10 mikrogramów/l aluminium w surowicy, u pracowników odlewni aluminium, u których jednocześnie występuje wysokie stężenie żelaza we krwi. Autorzy stawiają pytanie, czy przedkliniczne wykrycie neurotoksyczności glinu i wynikające z tego wczesne leczenie może pomóc w zapobieganiu lub opóźnianiu wystąpienia AD lub patologii podobnych do AD.


title: Zaangażowanie glinu w postęp choroby Alzheimera.

text: Swoistość neuroanatomiczna, z jaką postępuje choroba Alzheimera (AD), może dostarczyć wskazówek dotyczących etiopatologii AD. Badania obrazowania za pomocą rezonansu magnetycznego progresji klinicznej AD potwierdziły ogólne wnioski z wcześniejszych badań progresji neuropatologicznej AD, w których zaobserwowano, że patologia splotu neurofibrylarnego rozprzestrzenia się wzdłuż dobrze zdefiniowanej sekwencji połączeń korowo-korowych i korowo-podkorowych, preferencyjnie wpływając na niektóre typy komórek, jednocześnie oszczędzając inne. Badania nad identycznymi i nieidentycznymi bliźniętami konsekwentnie wykazały, że AD ma mieszaną (środowiskową i genetyczną) etiopatogenezę. Trwająca od dziesięcioleci faza prodromalna, w której rozwija się AD, sugeruje powolną, ale postępującą akumulację czynnika toksycznego lub zakaźnego w czasie. Dokonano przeglądu głównych kandydatów środowiskowych, aby ocenić, który najlepiej pasuje do profilu czynnika, który powoli narasta w podatnych typach komórek obszarów mózgu podatnych na AD do poziomów toksycznych do późnego wieku, powodując neuropatologię AD bez szybkiej lizy neuronów. Przewlekła neurotoksyczność aluminium najlepiej pasuje do tego profilu. Wielu ludzi rutynowo spożywa sole glinu jako dodatki zawarte w przetworzonej żywności i wodzie pitnej uzdatnionej ałunem. Fizyczne właściwości jonów glinu i żelaza są podobne, co pozwala aluminium na wykorzystanie mechanizmów wyewoluowanych w celu wnikania żelaza do wrażliwych neuronów zaangażowanych w progresję AD, gromadzenia się w tych neuronach i powodowania uszkodzeń neurofibrylarnych. Składnik genetyczny etiopatogenezy AD najwyraźniej obejmuje gen podatności, jeszcze nie zidentyfikowany, który zwiększa wchłanianie glinu, ponieważ pacjenci z AD i zespołem Downa mają wyższe niż normalne poziomy glinu w osoczu i mózgu. W tym przeglądzie opisano dowody na udział glinu w neuropatologii AD i klinicznej progresji sporadycznej AD.


title: Poziom glinu w moczu po wypiciu herbaty.

text: W celu sprawdzenia korelacji zawartości wolnych form Al w naparach herbacianych z wydalaniem Al z moczem do oznaczania zawartości glinu (Al) w moczu zastosowano procedurę trawienia kwasowego wspomaganego mikrofalami w połączeniu z metodą absorpcji atomowej w piecu grafitowym. Znaczące wydalanie Al z moczem stwierdzono w 24-godzinnym moczu czterech ochotników po wypiciu herbaty. Jednak różnica w ilości wydalanego Al w moczu pomiędzy spożyciem Oolong (herbata czarna) i Long-Jin (herbata zielona), każdy z nich o innej zawartości i gatunku Al, nie była znacząca. Wyniki te wskazują, że wysoki poziom wolnych form Al w naparach herbacianych nie powoduje znaczących zmian w wydalaniu metalu z moczem, prawdopodobnie z powodu transformacji przez ligandy obecne w pożywieniu i przewodzie pokarmowym (GIT). Nie można jednak założyć, że nie ma dużej różnicy w absorpcji metalu w organizmie człowieka, jeśli wziąć pod uwagę frakcje zużytego Al zatrzymane w organizmie lub wydalone z żółcią lub kałem.


title: Aluminium i choroba Alzheimera: czy po stuleciu kontrowersji istnieje wiarygodny związek?

text: Mózg jest wysoce skompartmentalizowanym narządem, wyjątkowo podatnym na akumulację błędów metabolicznych. Choroba Alzheimera (AD) jest najczęstszą chorobą neurodegeneracyjną osób starszych i charakteryzuje się regionalną specyficznością aberracji neuronalnych związanych z wyższymi funkcjami poznawczymi. Glin (Al) jest najobficiej występującym neurotoksycznym metalem na ziemi, szeroko dostępnym biologicznie dla ludzi i wielokrotnie wykazano, że gromadzi się w ogniskach neuronalnych podatnych na AD. Mimo to rola Al w AD jest mocno kwestionowana w oparciu o następujące twierdzenia: 1) biodostępny Al nie może dostać się do mózgu w ilościach wystarczających do spowodowania uszkodzeń, 2) nadmiar Al jest skutecznie wydalany z organizmu oraz 3) Akumulacja Al w neuronach jest raczej konsekwencją niż przyczyną utraty neuronów. Badania wykazują jednak, że: 1) bardzo małe ilości glinu są potrzebne do wytworzenia neurotoksyczności, a kryterium to jest spełnione przez spożycie glinu w diecie, 2) glin sekwestruje różne mechanizmy transportu, aby aktywnie pokonywać bariery mózgowe, 3) przyrostowe przyswajanie niewielkich ilości Al przez całe życie sprzyja jego selektywnej akumulacji w tkankach mózgu i 4) od 1911 r. dowody eksperymentalne wielokrotnie wykazały, że przewlekłe zatrucie glinem odtwarza neuropatologiczne cechy charakterystyczne AD. Błędne wyobrażenia na temat biodostępności Al mogły wprowadzać naukowców w błąd co do znaczenia Al w patogenezie AD. Hipoteza, że Al znacząco przyczynia się do AD, opiera się na bardzo solidnych dowodach doświadczalnych i nie należy jej odrzucać. Należy podjąć natychmiastowe kroki w celu zmniejszenia narażenia ludzi na Al, który może być pojedynczym najbardziej pogarszającym i możliwym do uniknięcia czynnikiem związanym z AD.


title: Migracja aluminium do napojów: czy wgniecione puszki są bezpieczne?

text: Migracja glinu (Al) z puszek do piwa i herbaty była badana w czasie. Analizy zawartości Al w napojach w puszkach prowadzono do terminu przydatności do spożycia i po siedmiu miesiącach migracja glinu zwiększyła się o 0,14 mg L(-1) w piwie i 0,6 mg L(-1) w herbacie. Badanie to obejmowało wgniecione puszki, z których migracja aluminium do herbaty okazała się szczególnie ciężka. Stężenie glinu w pogiętej herbacie w puszkach wzrosło o 9,6 mg L(-1) w ciągu siedmiu miesięcy.


title: Potencjały erozyjne herbat parzonych.

text: CEL: Do pomiaru pH, kwasowości miareczkowej, stężenia fluorków i potencjału erozyjnego herbat parzonych. METODY: Zakupiono herbaty w torebkach reprezentujące smaki czarnej, zielonej, cytrusowej, owocowej i kwiatowej herbaty marek Tulsi, Bigelow, HyVee, Tazo i Yogi i zaparzono (1 torebka/240 ml) we wrzącej wodzie przez 3 minuty. Zmierzono pH, kwasowość miareczkową i stężenia fluorków. Po tych pomiarach wybrano reprezentatywną herbatę z każdego smaku do zbadania potencjału erozyjnego. Do każdej herbaty losowo przypisano sześć wyekstrahowanych ludzkich zębów trzonowych. Zęby pomalowano lakierem do paznokci, aby odsłonić okienko 1 x 4 mm, a następnie moczono w herbacie na łącznie 25 godzin z herbatami odświeżanymi co 5 godzin. Zęby następnie pocięto za pomocą mikrotomu i sfotografowano przy użyciu mikroskopu ze światłem spolaryzowanym. Głębokość zmian (tj. zerodowanych powierzchni) mierzono za pomocą oprogramowania Image Pro Plus. Różnice we właściwościach fizykochemicznych i głębokości zmian między napojami badano za pomocą jednokierunkowej analizy ANOVA z testem post hoc Tukeya HSD. Zależności między głębokością zmian a właściwościami fizykochemicznymi oceniono za pomocą testu korelacji Pearsona. WYNIKI: pH, kwasowość miareczkowa i stężenie fluorków różniły się w zależności od smaku herbaty (P < 0,05) i marki (P < 0,05). Głębokość zmian wytworzonych przez herbatę cytrusową (83,1 +/- 10,3 mikrona) była większa niż przez herbatę owocową (56,5 +/- 6,1 mikrona); obie herbaty dawały większą głębię niż herbaty czarne (30,1 +/- 7,4 mikrom), kwiatowe (25,0 +/- 3,2 mikrom) czy zielone (22,3 +/- 6,3 mikrom) (P < 0,05). pH (r = -0,96; P = 0,009) było odwrotnie, a miareczkowalna kwasowość (r = 0,97; P = 0,006) była dodatnio związana z głębokością zmian.


title: Choroby przyzębia u wegetarian: badanie kliniczne.

text: TŁO/CELE: Badania nad możliwymi korelacjami między dietą wegetariańską a chorobami przyzębia są rzadkie i charakteryzują się niewielką liczbą przypadków. Celem tego badania klinicznego było zbadanie wpływu diety wegetariańskiej na parametry przyzębia przy odpowiedniej wielkości próby. TEMATY/METODY: Do badania włączono łącznie 200 pacjentów, 100 wegetarian i 100 niewegetarian. Wszyscy pacjenci zostali przebadani z pełną oceną stanu jamy ustnej i stanu przyzębia. Dodatkowo rozdano kwestionariusz pytający o nawyki higieniczne i poziom wykształcenia pacjentów. Do analizy statystycznej zastosowano Test Manna-Whitneya (χ(2) dla analizy kwestionariusza) (poziom istotności: P<0,05). WYNIKI: Dobrze znane czynniki ryzyka chorób przyzębia, takie jak wiek, płeć i palenie tytoniu, były równomiernie rozłożone w każdej grupie (odpowiednio 71 kobiet, 29 mężczyzn i 10 palaczy w każdej grupie; średni wiek: 41,45 lat wegetarian w porównaniu do 41,72 lat niewegetarian). Wegetarianie mieli znacznie niższą głębokość kieszonek sondujących (P=0,039), krwawienie podczas sondowania (P=0,001), wskaźnik przesiewowego badania przyzębia (P=0,012), lepszy wskaźnik higieny (P<0,001) i mniej ruchliwe zęby (P=0,013). Badania stomatologiczne wykazały znacznie mniej braków zębowych (P=0,018), ale także więcej zębów z próchnicą (P=0,001) i erozją (P=0,026) u wegetarian. Ponadto wegetarianie mieli wyższy poziom wykształcenia (P<0,001), ale znacznie rzadziej odwiedzali stomatologów. WNIOSKI: Wegetarianie wykazali się lepszymi stanami przyzębia (mniej objawów zapalenia, mniej uszkodzeń przyzębia i lepsza opieka domowa stomatologiczna). Należy jednak wziąć pod uwagę, że wegetarianie nie tylko unikają mięsa w swoim żywieniu, ale także charakteryzują się ogólnie zdrowszym stylem życia.


title: Wpływ wzorców picia napojów gazowanych na erozję zębów.

text: Jako choroba tkanek twardych zębów, erozja zębów ma wieloczynnikową etiologię. Większość erozji zębów, która pochodzi ze źródeł zewnętrznych, jest wynikiem spożywania diety, zwłaszcza kwaśnych napojów. Zaproponowano kilka środków zapobiegawczych, aby zminimalizować uszkodzenia uzębienia, w tym zmniejszenie spożycia napojów przyczynowych i przyjęcie określonej metody picia, polegającej na wykorzystaniu słomki zamiast kubka. W artykule przedstawiono dwa przypadki dotyczące klinicznych i radiologicznych cech zmian erozyjnych związanych z przewlekłym i nadmiernym spożyciem kwaśnych napojów gazowanych. Te przykłady pokazują, w jaki sposób wzorce picia wpływają na powstawanie zmian erozyjnych w różnych miejscach anatomicznych w uzębieniu. Dowody kliniczne i radiograficzne przedstawione w tym raporcie ostrzegają przed użyciem niespecyficznych terminów, takich jak „kubek kontra słomka”, a zamiast tego sugerują zastosowanie bardziej precyzyjnego opisu sugerowanej metody. Wobec rozległych szkód wyrządzonych przewlekłym, nadmiernym spożyciem napojów gazowanych, działania profilaktyczne uważa się za jedyny skuteczny sposób postępowania. W artykule przedstawiono ilustracyjne przykłady zmian erozyjnych związanych z długotrwałym nadmiernym spożyciem napojów gazowanych. Wpływ metody picia – to znaczy słomki umieszczonej w przedsionku wargowym zamiast miseczki – na anatomiczną lokalizację zmian erozyjnych zostanie wykazany na podstawie dowodów klinicznych i radiograficznych.


title: Wpływ Roselle (Hibiscus sabdariffa L.) i oleju sojowego na cechy jakościowe kotletów wieprzowych badane metodą powierzchni odpowiedzi.

text: Metodologia powierzchni odpowiedzi została wykorzystana do zbadania wpływu i interakcji zmiennych przetwarzania, takich jak ekstrakt z róży (0,1-1,3%), olej sojowy (5-20%) na właściwości fizykochemiczne, tekstury i sensoryczne gotowanych kotletów wieprzowych. Stwierdzono zmniejszenie grubości, pH, wartości L* i b*; jednak pojemność zatrzymywania wody, zmniejszenie średnicy i wartości a* rosły odpowiednio wraz ze wzrostem ilości rozeli. Dodatek oleju sojowego zwiększył wodochłonność, zmniejszenie grubości, wartości b* kotletów. Twardość zależała od dodanego oleju roselle i sojowego, gdyż jej wpływ liniowy był ujemny przy p<0,01. Preferencje koloru, kruchość, soczystość i ogólna jakość zależą od dodatku oleju z róży i soi. Najwyższą ogólną ocenę jakości (5,42) zaobserwowano po dodaniu 12,5 g oleju sojowego i 0,7 g ekstraktu z róży. Wyniki tego badania optymalizacyjnego byłyby przydatne dla przemysłu mięsnego, który ma tendencję do zwiększania wydajności produktu dla pasztecików przy użyciu optymalnych poziomów składników przez RSM. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ kwaśnej herbaty (Hibiscus sabdariffa) na nadciśnienie u pacjentów z cukrzycą typu II.

text: Aby porównać przeciwnadciśnieniową skuteczność kwaśnej herbaty (ST; Hibiscus sabdariffa) z naparem czarnej herbaty (BT) u pacjentów z cukrzycą, przeprowadzono to podwójnie ślepe, randomizowane, kontrolowane badanie. Do badania włączono 60 chorych na cukrzycę z łagodnym nadciśnieniem tętniczym, którzy nie przyjmowali leków hipotensyjnych ani hipolipidemicznych. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup ST i BT i poinstruowani o piciu wlewów ST i BT dwa razy dziennie przez 1 miesiąc. Ich ciśnienie krwi (BP) mierzono w 0, 15 i 30 dniu badania. Średnia skurczowego BP (SBP) w grupie ST zmniejszyła się z 134,4 ± 11,8 mm Hg na początku badania do 112,7 ± 5,7 mm Hg po 1 miesiącu (wartość p < 0,001), podczas gdy ta miara uległa zmianie od 118,6 +/- 14,9 do 127,3 +/- 8,7 mm Hg (wartość P = 0,002) w grupie BT w tym samym okresie. Interwencja nie miała statystycznie istotnego wpływu na średnią rozkurczowego BP (DBP) ani w grupie ST, ani BT. Średnie ciśnienie tętna (PP) pacjentów z grupy ST spadło w trakcie badania z 52,2±12,2 do 34,5±9,3 mm Hg (wartość P <0,001), podczas gdy w grupie BT wzrosło z 41,9 +/- 11,7 do 47,3 +/- 9,6 mm Hg (wartość P=0,01). Podsumowując, spożywanie wlewu ST miało pozytywny wpływ na BP u pacjentów z cukrzycą typu II z łagodnym nadciśnieniem tętniczym. To badanie potwierdza wyniki podobnych badań, w których wykazano działanie przeciwnadciśnieniowe ST.


title: Skuteczność Hibiscus sabdariffa w leczeniu nadciśnienia tętniczego: przegląd systematyczny.

text: WPROWADZENIE: Nadciśnienie jest powszechnym globalnym problemem zdrowotnym o znacznej śmiertelności i zachorowalności. Hibiscus sabdariffa jest rośliną znaną w wielu krajach i jest spożywana jako napoje gorące i zimne. Oprócz zastosowania w medycynie ludowej; sugerowano, że może być stosowany w leczeniu wielu schorzeń, w tym nadciśnienia. CELE: Celem tego przeglądu było zbadanie dowodów skuteczności i bezpieczeństwa hibiskusa w leczeniu nadciśnienia tętniczego. METODY: Do stycznia 2009 przeszukaliśmy kilka medycznych baz danych (MEDLINE, EMBASE, CINAHL, Cochrane Central Register of Controlled Trials oraz specjalistyczny rejestr Cochrane Hypertension Group i ogólny silnik Google). oraz bezpieczeństwo w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Dwóch autorów niezależnie wybrało badania do przeglądu, wyodrębniło dane i dokonało krytycznej oceny włączonych badań. WYNIKI: Cztery badania obejmujące łącznie 390 pacjentów spełniły nasze kryteria włączenia. W dwóch badaniach porównano Hibiscus sabdariffa z czarną herbatą; w jednym badaniu porównano go z kaptoprylem, a w jednym z lizynoprylem. Badania wykazały, że Hibiscus miał większy spadek ciśnienia krwi niż herbata, ale mniej niż inhibitory ACE. Jednak wszystkie badania, z wyjątkiem jednego, były krótkoterminowe i niskiej jakości z wynikiem Jadad <3 i nie spełniały międzynarodowych standardów. WNIOSEK: Cztery randomizowane kontrolowane badania zidentyfikowane w tym przeglądzie nie dostarczają wiarygodnych dowodów na poparcie zalecenia Hibiscus sabdariffa w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych. Prawa autorskie 2009 Elsevier GmbH. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ kompleksowej modyfikacji stylu życia na dietę, wagę, sprawność fizyczną i kontrolę ciśnienia krwi: 18-miesięczne wyniki randomizowanego badania.

text: TŁO: Główne 6-miesięczne wyniki badania PREMIER wykazały, że kompleksowe programy interwencji behawioralnej poprawiają zachowania związane ze stylem życia i obniżają ciśnienie krwi. CEL: Porównanie 18-miesięcznych efektów 2 wieloskładnikowych interwencji behawioralnych z poradami dotyczącymi tylko stanu nadciśnienia, zmian stylu życia i ciśnienia krwi. PROJEKT: Wieloośrodkowe, 3-ramienne, randomizowane badanie prowadzone od stycznia 2000 r. do listopada 2002 r. STANOWISKO: 4 ośrodki kliniczne i ośrodek koordynujący. PACJENCI: 810 dorosłych ochotników ze stanem przednadciśnieniowym lub nadciśnieniem I stopnia (skurczowe ciśnienie krwi 120 do 159 mm Hg; rozkurczowe ciśnienie krwi 80 do 95 mm Hg). INTERWENCJE: wieloskładnikowa interwencja behawioralna, która wdraża ugruntowane zalecenia („ustalone”); wieloskładnikowa interwencja behawioralna, która wdrożyła ustalone zalecenia oraz dietę dietetyczną w celu powstrzymania nadciśnienia (DASH) („ustalona plus DASH”); i tylko porady. POMIARY: Zmienne stylu życia i stan ciśnienia krwi. Obserwacja pomiaru ciśnienia krwi po 18 miesiącach wyniosła 94%. WYNIKI: W porównaniu z poradami, obie interwencje behawioralne statystycznie istotnie zmniejszyły wagę, spożycie tłuszczu i spożycie sodu. Ustalona interwencja plus DASH również statystycznie istotnie zwiększyła spożycie owoców, warzyw, nabiału, błonnika i składników mineralnych. W porównaniu z grupą wyłącznie doradczą, ilorazy szans dla nadciśnienia tętniczego po 18 miesiącach wynosiły 0,83 (95% CI, 0,67 do 1,04) dla ustalonej grupy i 0,77 (CI, 0,62 do 0,97) dla ustalonej grupy plus DASH. Chociaż obniżenie bezwzględnego ciśnienia krwi po 18 miesiącach było większe w przypadku uczestników w ustalonej i ustalonej grupie plus DASH niż w grupie wyłącznie doradczej, różnice nie były istotne statystycznie. OGRANICZENIA: Kryteria wykluczenia i dobrowolny charakter tej kohorty mogą ograniczać możliwość uogólnienia. Chociaż ciśnienie krwi jest dobrze akceptowanym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, autorzy nie byli w stanie ocenić wpływu interwencji na kliniczne zdarzenia sercowo-naczyniowe w tym ograniczonym czasie i przy tej wielkości próby. WNIOSKI: W ciągu 18 miesięcy osoby ze stanem przednadciśnieniowym i nadciśnieniem pierwszego stopnia mogą znosić wiele modyfikacji stylu życia, które poprawiają kontrolę ciśnienia krwi i mogą zmniejszyć ryzyko chorób przewlekłych.


title: Diety wegetariańskie a ciśnienie krwi: metaanaliza.

text: ZNACZENIE Wcześniejsze badania sugerowały związek między dietą wegetariańską a niższym ciśnieniem krwi (BP), ale związek ten nie jest dobrze ustalony. CEL Przeprowadzenie systematycznego przeglądu i metaanalizy kontrolowanych badań klinicznych i badań obserwacyjnych, które badały związek między dietami wegetariańskimi a BP. ŹRÓDŁA DANYCH Przeszukano MEDLINE i Web of Science pod kątem artykułów opublikowanych w języku angielskim odpowiednio od 1946 do października 2013 r. i od 1900 do listopada 2013 r. WYBÓR BADANIA Wszystkie badania spełniały kryteria włączenia (1) uczestników w wieku powyżej 20 lat, (2) diet wegetariańskich jako ekspozycji lub interwencji, (3) średniej różnicy w BP jako wyniku oraz (4) badania kontrolowanego lub projekt badania obserwacyjnego. Ponadto żaden z nich nie spełniał kryteriów wykluczających (1) korzystanie z bliźniaczych uczestników, (2) stosowanie wielu interwencji, (3) zgłaszanie tylko danych kategorycznych BP lub (4) poleganie na seriach przypadków lub opisach przypadków. EKSTRAKCJA I SYNTEZA DANYCH Zebrane dane obejmowały projekt badania, wyjściową charakterystykę badanej populacji, dane żywieniowe i wyniki. Dane zostały zebrane przy użyciu modelu efektów losowych. GŁÓWNE WYNIKI I MIARY Oceniono różnice netto w skurczowym i rozkurczowym BP związane ze spożywaniem diet wegetariańskich. WYNIKI Spośród 258 zidentyfikowanych badań 7 badań klinicznych i 32 badania obserwacyjne spełniły kryteria włączenia. W 7 kontrolowanych badaniach (łącznie 311 uczestników; średni wiek 44,5 lat) spożywanie diet wegetariańskich wiązało się ze zmniejszeniem średniego ciśnienia skurczowego (-4,8 mm Hg; 95% CI, -6,6 do -3,1; P<< 0,001; I2 = 0; P = ,45 dla niejednorodności) i rozkurczowym BP (-2,2 mm Hg; 95% CI, -3,5 do -1,0; P < ,001; I2 = 0; P = ,43 dla niejednorodności) porównano ze spożywaniem diet wszystkożernych. W 32 badaniach obserwacyjnych (łącznie 21 604 uczestników; średni wiek 46,6 lat) spożywanie diet wegetariańskich wiązało się z niższym średnim ciśnieniem skurczowym (-6,9 mm Hg; 95% CI, -9,1 do -4,7; P < .001 ; I2 = 91,4; P < ,001 dla niejednorodności) i rozkurczowego BP (-4,7 mm Hg; 95% CI, -6,3 do -3,1; P < ,001; I2 = 92,6; P < ,001 dla niejednorodności) w porównaniu z spożywanie diet wszystkożernych. WNIOSKI I ISTOTNOŚĆ Spożywanie diet wegetariańskich wiąże się z niższym BP. Takie diety mogą być użytecznym niefarmakologicznym sposobem obniżania ciśnienia tętniczego.


title: Hibiscus sabdariffa L. w leczeniu nadciśnienia i hiperlipidemii: kompleksowy przegląd badań na zwierzętach i ludziach

text: Skuteczność Hibiscus sabdariffa L. (HS) w leczeniu czynników ryzyka związanych z chorobami sercowo-naczyniowymi oceniana jest w tym przeglądzie poprzez kompleksowe podejście do interpretacji wyników randomizowanego badania klinicznego (RCT) w kontekście dostępnych etnomedycznych, fitochemicznych, informacje farmakologiczne oraz dotyczące bezpieczeństwa i toksyczności. Odwary HS i napary z kielichów, a czasami z liści, są stosowane w co najmniej 10 krajach na całym świecie w leczeniu nadciśnienia i hiperlipidemii bez zgłaszanych działań niepożądanych lub skutków ubocznych. Ekstrakty HS mają niski stopień toksyczności z LD50 w zakresie od 2000 do ponad 5000 mg/kg/dzień. Nie ma dowodów na toksyczność wątrobową lub nerkową w wyniku spożycia ekstraktu HS, z wyjątkiem możliwych niekorzystnych skutków dla wątroby przy wysokich dawkach. Istnieją dowody na to, że HS działa moczopędnie, jednak w większości przypadków ekstrakt nie wpływał znacząco na poziom elektrolitów. Badania na zwierzętach konsekwentnie wykazały, że spożywanie ekstraktu HS obniża ciśnienie krwi w sposób zależny od dawki. W RCT codzienne spożywanie herbaty lub ekstraktu wytworzonego z kielichów HS znacząco obniżyło skurczowe ciśnienie krwi (SBP) i rozkurczowe ciśnienie krwi (DBP) u osób dorosłych z nadciśnieniem pierwotnym przed i umiarkowaną cukrzycą typu 2. Ponadto herbata HS była tak samo skuteczna w obniżaniu ciśnienia krwi, jak powszechnie stosowany lek na nadciśnienie kaptropryl, ale mniej skuteczna niż lizynopryl. Cholesterol całkowity, cholesterol w lipoproteinach o niskiej gęstości (LDL-C) i triglicerydy były obniżone w większości modeli zwierzęcych z normolipidemią, hipolipidemią i cukrzycą, podczas gdy spożywanie Ekstrakt HS. Ponad połowa badań z randomizacją wykazała, że codzienne spożywanie herbaty HS lub ekstraktów miało korzystny wpływ na profile lipidowe, w tym obniżenie poziomu cholesterolu całkowitego, LDL-C, trójglicerydów, a także podwyższenie HDL-C. Antocyjany występujące w obfitości w kielichach HS są ogólnie uważane za fitochemikalia odpowiedzialne za działanie przeciwnadciśnieniowe i hipocholesterolemiczne, jednak przedstawiono również dowody na rolę polifenoli i kwasu hibiskusowego. Zaproponowano szereg potencjalnych mechanizmów wyjaśniających działanie hipotensyjne i antycholesterolowe, ale najczęstszym wyjaśnieniem jest przeciwutleniające działanie antocyjanów hamujące utlenianie LDL-C, które hamuje miażdżycę tętnic, ważny czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego. Ten obszerny materiał dowodowy sugeruje, że ekstrakty HS są obiecujące w leczeniu nadciśnienia i hiperlipidemii, jednak potrzeba więcej wysokiej jakości badań na zwierzętach i ludziach opartych na rzeczywistych praktykach terapeutycznych, aby dostarczyć zaleceń dotyczących stosowania, które mogą przynieść szerokie korzyści dla zdrowia publicznego.


title: Herbata Hibiscus sabdariffa L. (tisane) obniża ciśnienie krwi u dorosłych ze stanem przednadciśnieniowym i z łagodnym nadciśnieniem.

text: Badania in vitro pokazują, że Hibiscus sabdariffa L., składnik wielu mieszanek herbat ziołowych i innych napojów, ma właściwości przeciwutleniające, a w modelach zwierzęcych ekstrakty z jego kielichów wykazały właściwości hipocholesterolemiczne i przeciwnadciśnieniowe. Naszym celem w tym badaniu było zbadanie przeciwnadciśnieniowego wpływu spożycia H. sabdariffa tisane (herbata z hibiskusa) u ludzi. Przeprowadzono randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie kliniczne z udziałem 65 osób dorosłych w wieku od 30 do 70 lat przed nadciśnieniem tętniczym i z łagodnym nadciśnieniem, nieprzyjmujących leków obniżających ciśnienie krwi, stosując 3 240-ml porcji dziennie parzona herbata z hibiskusa lub napój placebo przez 6 tyg. Do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi w odstępach początkowych i tygodniowych zastosowano metodę standaryzowaną. Po 6 tygodniach herbata z hibiskusa obniżyła skurczowe BP (SBP) w porównaniu z placebo (-7,2 +/- 11,4 vs. -1,3 +/- 10,0 mm Hg; P = 0,030). Rozkurczowe BP było również niższe, chociaż zmiana ta nie różniła się od placebo (-3,1 +/- 7,0 vs -0,5 +/- 7,5 mm Hg; P = 0,160). Zmiana średniego ciśnienia tętniczego była istotna na granicy w porównaniu z placebo (-4,5 +/- 7,7 vs -0,8 +/- 7,4 mm Hg; P = 0,054). Uczestnicy z wyższym SBP na początku badania wykazywali większą odpowiedź na leczenie hibiskusem (r = -0,421 dla zmiany SBP; p = 0,010). Nie zaobserwowano żadnych efektów w odniesieniu do wieku, płci czy stosowania suplementów diety. Wyniki te sugerują, że codzienne spożywanie herbaty z hibiskusa, w ilości łatwo włączanej do diety, obniża BP u osób dorosłych przed nadciśnieniem i z lekkim nadciśnieniem i może okazać się skutecznym składnikiem zmian żywieniowych zalecanych osobom z tymi schorzeniami.


title: Ekstrakt z Hibiscus sabdariffa obniża ciśnienie krwi i poprawia funkcję śródbłonka.

text: Polifenole z Hibiscus sabdariffa calices podawano pacjentom z zespołem metabolicznym (125 mg/kg/dzień przez 4 tyg., n = 31) i szczurom z samoistnym nadciśnieniem (125 lub 60 mg/kg w dawce pojedynczej lub codziennie przez 1 tydzień, n = 8 dla każdej grupy eksperymentalnej). Ekstrakt z H. sabdariffa poprawiał metabolizm, wykazywał silne działanie przeciwzapalne i przeciwutleniające oraz znacznie obniżał ciśnienie krwi zarówno u ludzi, jak i szczurów. Stwierdzono, że diureza i hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę I są mniej ważnymi mechanizmami niż te związane z działaniem przeciwutleniającym, przeciwzapalnym i zależnym od śródbłonka, aby wyjaśnić korzystne działanie. Warto zauważyć, że polifenole wywoływały korzystną odpowiedź śródbłonka, którą należy wziąć pod uwagę w leczeniu metabolicznego ryzyka sercowo-naczyniowego. © 2014 Autorzy. Molecular Nutrition & Food Research opublikowane przez Wiley-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, Weinheim.


title: Wpływ kwaśnej herbaty (Hibiscus sabdariffa) na profil lipidowy i lipoproteiny u pacjentów z cukrzycą typu II.

text: CELE: Istnieje coraz więcej dowodów na to, że spożywanie kwaśnej herbaty (Hibiscus sabdariffa) ma działanie hipoglikemiczne i hipolipidemiczne i może przynieść korzyści pacjentom cierpiącym na zaburzenia metaboliczne, takie jak cukrzyca. Celem niniejszej pracy było zbadanie hipolipidemicznych skutków kwaśnej herbaty u pacjentów z cukrzycą i porównanie ich z czarną herbatą. Projekt: W tym sekwencyjnym randomizowanym kontrolowanym badaniu klinicznym, 60 pacjentów z cukrzycą zostało włączonych i losowo przydzielonych do dwóch grup: kwaśna herbata (ST) i czarna herbata (BT). Polecono im spożywać kwaśną lub czarną herbatę dwa razy dziennie przez 1 miesiąc. WYNIKI: Próbki krwi na czczo pobrano na początku i na końcu badania w celu oceny lipidów, lipoprotein i apoprotein. WYNIKI: Badanie zakończyło 53 (53) pacjentów. W grupie ST średnia stężenia lipoprotein-cholesterolu o wysokiej gęstości (HDLc) wzrosła istotnie (p = 0,002) pod koniec badania, podczas gdy zmiany w apolipoproteinie-A1 i lipoproteinie (a) nie były istotne. W tej grupie zaobserwowano również znaczny spadek średniej cholesterolu całkowitego, lipoprotein o niskiej gęstości, triglicerydów i Apo-B100. W grupie BT tylko HDLc wykazywał istotną zmianę (p = 0,002) pod koniec badania, a zmiany w innych miarach nie były istotne statystycznie. WNIOSKI: Wyniki prezentowanego badania wykazały, że ST ma istotny wpływ na profil lipidowy krwi u chorych na cukrzycę.


title: Ekstrakt z Hibiscus sabdariffa hamuje otyłość i akumulację tłuszczu oraz poprawia stłuszczenie wątroby u ludzi.

text: Otyłość wiąże się z dużą różnorodnością chorób, w tym niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby. Nasz poprzedni raport sugerował, że ekstrakty z Hibiscus sabdariffa (HSE) mają potencjał regulujący metabolizm i chroniący wątrobę. W tym badaniu przeprowadziliśmy badanie kliniczne w celu dalszego potwierdzenia wpływu HSE. Osoby z BMI ≧ 27 i w wieku 18-65 lat zostały losowo podzielone odpowiednio na grupę kontrolną (n = 17) i leczoną HSE (n = 19) przez 12 tygodni. Nasze dane wykazały, że spożywanie HSE zmniejszyło masę ciała, BMI, tkankę tłuszczową i stosunek talii do bioder. Wolny kwas tłuszczowy (FFA) w surowicy został obniżony przez HSE. Zmiany anatomiczne ujawniły, że HSE poprawiło stan stłuszczenia wątroby. Spożycie HSE było dobrze tolerowane i podczas badania nie wystąpiły żadne niepożądane skutki. Nie stwierdzono zmian dla α-amylazy i lipazy w surowicy. Efekt kliniczny należy przypisać głównie polifenolom HSE, ponieważ analiza składu wykazała, że aminokwasy rozgałęzione, które są związane z otyłością, nie są oczywiście wysokie. Podsumowując, spożywanie HSE zmniejszyło otyłość, tłuszcz brzuszny, FFA w surowicy i poprawiło stłuszczenie wątroby. HSE może działać jako adiuwant w zapobieganiu otyłości i niealkoholowemu stłuszczeniu wątroby.


title: Związek między spożyciem białka w diecie a ciśnieniem krwi: wyniki badania PREMIER.

text: Badania obserwacyjne i kliniczne sugerują, że wysokie spożycie białka, szczególnie białka ze źródeł roślinnych, może obniżać ciśnienie krwi (BP). Aby zbadać związek białka dietetycznego z BP, przeanalizowaliśmy dane z PREMIER, 18-miesięcznego badania klinicznego (n=810), które badało wpływ dwóch wieloskładnikowych modyfikacji stylu życia na BP. Zbadaliśmy związek spożycia białka z BP, aw szczególności niezależny związek białka roślinnego i zwierzęcego z BP. Analizy wieloczynnikowej regresji liniowej przeprowadzono zarówno z danymi przekrojowymi, jak i podłużnymi. Dietetyczne białko roślinne było odwrotnie skorelowane ze skurczowym i rozkurczowym ciśnieniem tętniczym w analizach przekrojowych po 6 miesiącach (odpowiednio P=0,0045 i 0,0096). Spożycie owoców i warzyw było również odwrotnie proporcjonalne do zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego BP w przekroju poprzecznym po 6 miesiącach (odpowiednio P=0,0003 i 0,0157). W analizach podłużnych wysokie spożycie białka roślinnego w ciągu 6 miesięcy było marginalnie związane z obniżeniem zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego BP jedynie od wartości początkowej do 6 miesięcy (odpowiednio P=0,0797 i 0,0866), niezależnie od zmiany masy ciała i obwodu talii . Co więcej, zwiększone spożycie białka roślinnego oraz owoców i warzyw było istotnie związane z niższym ryzykiem nadciśnienia w wieku 6, ale nie w wieku 18 miesięcy. Wyniki tego badania wskazują, że białko roślinne miało korzystny wpływ na ciśnienie krwi i wiązało się z niższym ryzykiem nadciśnienia po 6 miesiącach. Nasze dane, w połączeniu z innymi badaniami, sugerują, że zwiększone spożycie białka roślinnego może być przydatne jako środek do zapobiegania i leczenia nadciśnienia.