title: Gotowanie na parze znacząco poprawia in vitro wiązanie kwasów żółciowych kapusty, jarmużu, gorczycy, brokułów, zielonej papryki i kapusty.

text: Zdolność wiązania kwasów żółciowych została powiązana z potencjałem żywności i frakcji żywności obniżającej poziom cholesterolu. Obniżona recyrkulacja kwasów żółciowych powoduje wykorzystanie cholesterolu do syntezy kwasów żółciowych i zmniejszenie wchłaniania tłuszczu. Wtórne kwasy żółciowe są związane ze zwiększonym ryzykiem raka. Potencjał wiązania kwasów żółciowych został powiązany z obniżeniem ryzyka chorób serca i raka. Wcześniej informowaliśmy o wiązaniu kwasów żółciowych przez kilka niegotowanych warzyw. Jednak większość warzyw spożywa się po ugotowaniu. W jaki sposób gotowanie wpływa na wiązanie kwasów żółciowych w różnych warzywach in vitro badano przy użyciu mieszaniny kwasów żółciowych wydzielanych w ludzkiej żółci w warunkach fizjologicznych. Dla każdego zabiegu symulującego trawienie w żołądku i jelitach przeprowadzono osiem powtórzeń inkubacji, które obejmowały tylko substrat, tylko mieszaninę kwasów żółciowych i 6 z mieszaniną substratu i kwasów żółciowych. Cholestyramina (lek obniżający poziom cholesterolu, wiążący kwasy żółciowe) stanowiła kontrolę dodatnią, a celuloza stanowiła kontrolę ujemną. W stosunku do cholestyraminy, wiązanie kwasów żółciowych in vitro w suchej masie wyniosło dla kapusty białej, jarmużu i gorczycy 13%; brokuły 10%; brukselka i szpinak, 8%; zielona papryka, 7%; i kapusta 5%. Wyniki te wskazują na znacząco różny (P < lub = 0,05) prozdrowotny potencjał kapusty zielonej = jarmuż = gorczyca > brokuły > brukselka = szpinak = zielona papryka > kapusta, na co wskazuje ich wiązanie kwasów żółciowych w suchej masie podstawa. Gotowanie na parze znacząco poprawiło wiązanie kwasów żółciowych in vitro kapusty, jarmużu, gorczycy, brokułów, zielonej papryki i kapusty w porównaniu z wcześniej obserwowanymi wartościami wiązania kwasów żółciowych dla tych surowych (nieugotowanych). Należy podkreślić włączenie do naszej codziennej diety gotowanej na parze kapusty, jarmużu, gorczycy, brokułów, zielonej papryki i kapusty jako warzyw prozdrowotnych. Te zielone/liściaste warzywa, spożywane regularnie po gotowaniu na parze, obniżą ryzyko chorób układu krążenia i raka, przyczynią się do postępu w badaniach nad odżywianiem ludzi i poprawią zdrowie publiczne.


title: Zdolność wiązania in vitro trzech błonników pokarmowych i ich mieszaniny dla czterech pierwiastków toksycznych, cholesterolu i kwasu żółciowego.

text: Do oceny ich zdolności wiązania dla czterech pierwiastków toksycznych (Pb, Hg, Cd i As), smalcu, cholesterolu i żółci kwasy. Rozpuszczalny w wodzie błonnik pokarmowy wykazywał wyższą zdolność wiązania trzech toksycznych kationów, cholesterolu i cholanu sodu; oraz mniejszą zdolność wiązania smalcu w porównaniu z nierozpuszczalnymi w wodzie. Mieszanina błonnika pokarmowego ze wszystkich próbek - skórek jabłek, otrębów pszennych i łuski soi - w proporcji 2:4:4 (w/w) znacząco zwiększyła zdolność wiązania błonnika nierozpuszczalnego w wodzie dla trzech toksycznych kationy, cholesterol i cholan sodu; ponadto mieszanina mogła obniżyć stężenia Pb(2+) i Cd(+) w badanych roztworach do poziomów niższych niż występujące w ryżu i warzywach uprawianych na glebach zanieczyszczonych. Jednak wszystkie przebadane włókna wykazały niską zdolność wiązania toksycznego anionu AsO(3)(3-). Copyright © 2010. Wydane przez Elsevier B.V.


title: Nieprawidłowości cytologiczne w aspiratach płynów sutkowych kobiet z ciężkimi zaparciami.

text: Związek między dysplazją nabłonkową w aspiratach sutkowych płynu sutkowego a częstością wypróżnień badano u 1481 kobiet rasy białej. Wystąpił istotny pozytywny związek z dysplazją (współczynnik ryzyka 4,5; 95% przedział ufności 1,9-11,9) u kobiet zgłaszających ciężkie zaparcia, tj. dwa lub mniej wypróżnień tygodniowo, czego nie zaobserwowano u kobiet zgłaszających więcej niż jeden wypróżnienie dziennie. Kobiety, które wypróżniały się raz dziennie lub co drugi dzień, miały podwyższone wskaźniki ryzyka. Nieprawidłowości cytologiczne w nabłonku piersi związane z ciężkimi zaparciami mogą mieć znaczenie w badaniach nad dietą i chorobami piersi, ponieważ stwierdzono, że flora jelitowa metabolizuje sole żółciowe i estrogeny wydzielane przez wątrobę do przewodu pokarmowego – proces, który może nasilać ciężkie zaparcia .


title: Połączenie piersi z jelitem: pochodzenie kwasu chenodeoksycholowego w płynie z torbieli piersi.

text: Pogląd, że połączenie piersi z jelitem może modulować mikrośrodowisko tkanki piersi, został poparty odkryciem, że płyn z torbieli sutka zawiera kwasy żółciowe, które charakterystycznie występują w jelitach. Aby ustalić, że jelito, a nie krążące prekursory steroidów, są źródłem kwasów żółciowych w płynie z torbieli piersi, podaliśmy dwóm pacjentom kwas chenodeoksycholowy znakowany deuterem (trzy dawki 200 mg doustnie), zaczynając 9 dni przed aspiracją torbieli piersi. Stężenie kwasu chenodeoksycholowego w siedmiu próbkach aspirowanego płynu torbielowatego wahało się od 42 do 94 mumol/l. Odpowiednie stężenia kwasu chenodeoksycholowego w surowicy tego samego dnia wynosiły 0,8 i 2,9 umol/l, z czego znakowany związek stanowił 13,0% (0,38 umol/l) i 28,2% (0,23 umol/l). Stężenia deuterowanego kwasu chenodeoksycholowego w płynie torbielowatym wynosiły 0,79 i 1,26 mumol/l w dwóch próbkach od pacjenta 1 i 3,22 mumol/l u pacjenta 2; wartości te odpowiadają 11-17% stężeń w surowicy [skorygowane]. Badanie to pokazuje, że kwasy żółciowe jelitowe szybko uzyskują dostęp do płynu torbieli. Dalsze badania powinny zbadać mechanizmy rządzące procesami wymiany i utrzymywania wysokich gradientów stężenia płynu torbielowatego do osocza oraz biologicznych okresów półtrwania poszczególnych składników.


title: Kwasy żółciowe wpływają na wzrost, receptor estrogenowy i białka regulowane przez estrogeny komórek ludzkiego raka piersi MCF-7.

text: Wpływ głównego kwasu żółciowego ludzkiej surowicy, kwasu glikochenodeoksycholowego (GCDC), jak również niesprzężonego kwasu chenodeoksycholowego (CDC), na linię komórek ludzkiego raka piersi MCF-7 badano in vitro w warunkach hodowli pozbawionych estrogenów i kwasów żółciowych. GCDC zwiększył wzrost komórek raka piersi w zakresie 10-300 mikroM. Przy stężeniach przekraczających zdolność wiązania kwasów żółciowych pożywki zapobiegano wzrostowi komórek. W przeciwieństwie do tego 10 mikroM CDC miało tendencję do zmniejszania wzrostu komórek. Receptory estrogenu (ER) i progesteronu (PgR), pS2 i całkowitą katepsynę D oznaczono ilościowo za pomocą testów immunologicznych opartych na przeciwciałach monoklonalnych. Dziesięć do 100 mikroM GCDC i 10 mikroM CDC obniżonego białka ER, czemu towarzyszyła indukcja regulowanych przez estrogen białek PgR, pS2 i prawdopodobnie katepsyny D, w tym zwiększone wydzielanie dwóch ostatnich białek do pożywki hodowlanej. Wszystkie te zmiany były ilościowo podobne do tych obserwowanych dla 10 nM estradiolu. Wpływ kwasów żółciowych na ER i PgR nie był spowodowany interferencją z procedurami testu. Komórki inkubowane z 50 mikroM GCDC lub 10 mikroM CDC miały wyższe stężenia pmolowe kwasów żółciowych niż kontrole. Badanie to sugeruje, że naturalnie występujące kwasy żółciowe wpływają na wzrost i funkcję receptora steroidowego ludzkich komórek raka piersi.


title: Stężenie kwasu deoksycholowego w osoczu jest podwyższone u kobiet po menopauzie z nowo rozpoznanym rakiem piersi.

text: CEL: Wysokie stężenia kwasu deoksycholowego (DCA) w osoczu znajdują się w płynie torbieli ludzkiej piersi i postawiono hipotezę, że może to mieć związek z ryzykiem raka piersi. Celem tego pilotażowego badania było ustalenie, czy stężenia kwasów żółciowych w osoczu były wyższe u kobiet z rakiem piersi. PROJEKT: Przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne porównujące kobiety po menopauzie z rakiem piersi ze zdrowymi grupami kontrolnymi. TEMATY: Dwudziestu chorych na raka piersi rasy kaukaskiej po menopauzie zostało zrekrutowanych w momencie rozpoznania wraz z 20 zdrowymi osobami z grupy kontrolnej dobranymi pod względem wieku i wskaźnika masy ciała. Kryteria wykluczenia obejmowały jakiekolwiek leczenie raka piersi, stosowanie hormonalnej terapii zastępczej w ciągu ostatnich 12 miesięcy, cukrzycę, historię choroby wątroby lub pęcherzyka żółciowego lub nieprawidłową czynność wątroby. POMIARY: Stężenia kwasów żółciowych w osoczu na czczo określano metodą chromatografii gazowo-cieczowej/spektrometrii masowej. WYNIKI: Średnie stężenie DCA w osoczu było o 52% wyższe (P=0,012) u pacjentek z rakiem piersi w porównaniu z grupą kontrolną. WNIOSEK: Wyniki te potwierdzają hipotezę, że DCA może być zaangażowany w etiologię raka piersi.


title: Najnowsze perspektywy dotyczące związków między mutagennością kału, genotoksycznością i dietą

text: Uszkodzenie DNA jest istotnym elementem genezy raka okrężnicy. Uważa się, że produkty drobnoustrojów jelitowych i składniki żywności są głównie odpowiedzialne za uszkodzenia, które inicjują postęp choroby. Zmodyfikowane testy Amesa i testy Comet zostały opracowane do pomiaru mutagenności i genotoksyczności. Ich znaczenie dla onkogenezy pozostaje do potwierdzenia, podobnie jak względne znaczenie różnych związków mutagennych i genotoksycznych obecnych w wodzie kałowej oraz bakterii biorących udział w ich metabolizmie. Badania interwencji dietetycznej dostarczają wskazówek na temat prawdopodobnego ryzyka onkogenezy. Diety wysokobiałkowe prowadzą do wzrostu zawartości związków N-nitrozowych w wodzie kałowej i większych uszkodzeń DNA, mierzonych na przykład testem Comet. Inne interwencje dietetyczne, takie jak niestrawne węglowodany i probiotyki, mogą prowadzić do obniżenia genotoksyczności kału. Aby przedstawić zalecenia opinii publicznej, musimy lepiej zrozumieć, w jaki sposób w okrężnicy powstają związki genotoksyczne, jak dokładne są testy Amesa i Cometa oraz jak dieta wpływa na genotoksyczność.


title: Kwasy żółciowe jako czynniki rakotwórcze w ludzkich nowotworach przewodu pokarmowego.

text: Kwasy żółciowe zostały po raz pierwszy zaproponowane jako czynniki rakotwórcze w 1939 i 1940 roku. Na podstawie późniejszych prac z modelami gryzoni, kwasy żółciowe zaczęto uważać za promotory raka, a nie czynniki rakotwórcze. Jednak znaczne dowody pośrednie, uzyskane niedawno, potwierdzają pogląd, że kwasy żółciowe są czynnikami rakotwórczymi u ludzi. Co najmniej 15 raportów z lat 1980-2003 wskazuje, że kwasy żółciowe powodują uszkodzenia DNA. Mechanizm jest prawdopodobnie pośredni i obejmuje indukcję stresu oksydacyjnego i wytwarzanie reaktywnych form tlenu, które następnie uszkadzają DNA. Powtarzające się uszkodzenia DNA prawdopodobnie zwiększają częstość mutacji, w tym częstość mutacji genów supresorowych nowotworów i onkogenów. Dodatkowe doniesienia z lat 1994-2002 wskazują, że kwasy żółciowe w zwiększonych stężeniach towarzyszących diecie wysokotłuszczowej wywołują częstą apoptozę. Te komórki w eksponowanej populacji o zmniejszonej zdolności do apoptozy mają tendencję do przeżywania i selektywnej proliferacji. To, że kwasy żółciowe powodują uszkodzenia DNA i mogą selekcjonować komórki odporne na apoptozę (oba prowadzą do zwiększonej mutacji), wskazuje, że kwasy żółciowe są prawdopodobnie czynnikami rakotwórczymi. U ludzi zwiększona zachorowalność na raka przewodu krtaniowo-gardłowego, przełyku, żołądka, trzustki, jelita cienkiego (w pobliżu bańki Vatera) i okrężnicy jest związana z wysokim poziomem kwasów żółciowych. Znacznie większa liczba pokoleń komórek w nabłonku okrężnicy (i prawdopodobnie w innych nabłonkach przewodu pokarmowego) ludzi w porównaniu z gryzoniami może dać czas na indukcję i selekcję mutacji prowadzących do raka u ludzi, ale nie u gryzoni.


title: Metaboliczne konsekwencje wolnego tranzytu okrężnicy.

text: Pasaż jelitowy ma istotny wpływ na krążenie jelitowo-wątrobowe kwasów żółciowych i hormonów steroidowych, na pH okrężnicy oraz na stężenie krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych w dystalnej części okrężnicy. Powolny tranzyt prawdopodobnie sprzyja procesom chorobowym, które są związane z nadmiernie wydajną recyrkulacją jelitowo-wątrobową i brakiem krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych w dystalnej części okrężnicy. Należą do nich kamienie żółciowe, rak jelita grubego i prawdopodobnie rak piersi. Najlepiej udokumentowany wpływ powolnego pasażu okrężniczego dotyczy metabolizmu kwasów żółciowych. Spowolnienie tranzytu przez okrężnicę zwiększa deoksycholan i zwiększa nasycenie żółcią cholesterolu, zwiększając prawdopodobieństwo powstawania kamieni żółciowych. W tym przeglądzie analizujemy również dowody na to, że powolny pasaż przez okrężnicę może mieć znaczenie w etiologii raka jelita grubego i raka piersi. Brakuje danych dotyczących związku między pasażem okrężnicy a chorobami, takimi jak rak okrężnicy i piersi. Jeśli powolny pasaż okrężnicy okaże się istotnym czynnikiem etiologii takich chorób, zdrowie populacji może skorzystać na zmianach diety i stylu życia, które przyspieszą pasaż jelitowy.


title: Dieta, spożycie składników odżywczych i metabolizm w populacjach o wysokim i niskim ryzyku raka okrężnicy. Spożycie składników odżywczych.

text: Trzydniowy dziennik z wielkościami porcji ważonymi przez badanego i 24-godzinne wspomnienia zostały uzyskane na 50 zestawach badanych: laktoowowegetarianie i niewegetarianach dnia siódmego adwentyści oraz niewegetarianie z populacji ogólnej, dobrani pod względem wieku (+/- 5 lat), płeć, stan cywilny, wykształcenie, preferowany rodzaj mleka oraz wskaźnik częstotliwości używania produktów mlecznych i jajecznych. Do badania włączono dodatkowe 18 niedopasowanych osób, które stosują dietę czysto wegetariańską (nie używaj mięsa, ryb, drobiu, nabiału ani produktów jajecznych). Przedstawiono uzasadnienie zastosowanych metod żywieniowych oraz podano szczegóły każdej z zastosowanych metod. Przedstawiono wyniki analizy składników odżywczych z 24-godzinnego przypominania i 3-dniowego dzienniczka. Średnie 3-dniowe spożycie składników odżywczych dla czterech grup jest porównywane z zalecanym dziennym spożyciem dla danej płci, zarówno z suplementami, jak i bez. Omówiono udział suplementów diety w przyjmowaniu składników odżywczych. Wszystkie grupy wykazują odpowiednie lub nadmierne spożycie kalorii, białka i tłuszczu, gdy weźmie się pod uwagę dane z okresu 24-godzinnego lub z dziennika 3-dniowego. Wyższe spożycie kalorii wśród niewegetarian można wytłumaczyć wyższym spożyciem zarówno tłuszczu, jak i białka w tych grupach. Poziomy witamin A, B i C (szacunkowe trzydniowe produkty mleczne) są odpowiednie zarówno z suplementami, jak i bez. Spożycie wapnia jest znacznie poniżej zalecanego poziomu dla czystych wegetarianek. Spożycie żelaza jest niskie u wszystkich kobiet. Źródło żelaza hemowego nie poprawia poziomu spożycia u niewegetarianek. Przedstawiono porównanie tych wyników z wcześniejszymi doniesieniami o spożyciu składników odżywczych wśród adwentystów dnia siódmego.


title: Pozaustrojowe natlenianie błonowe i konwencjonalna terapia medyczna u noworodków z przetrwałym nadciśnieniem płucnym noworodka: perspektywa...

text: Do randomizowanego badania, w którym terapię pozaustrojową oksygenacją błonową (ECMO) porównywano z konwencjonalną terapią medyczną (CMT), włączono 39 noworodków z ciężkim, przewlekłym nadciśnieniem płucnym i niewydolnością oddechową, które spełniały kryteria 85% prawdopodobieństwa zgonu. W fazie I zmarło 4 z 10 dzieci w grupie CMT, a 9 z 9 dzieci w grupie ECMO przeżyło. Randomizacja została zatrzymana po czwartym zgonie CMT, zgodnie z planem przed rozpoczęciem badania, a kolejnych 20 dzieci było leczonych ECMO (faza II). Z 20 przeżyło 19 osób. Wszystkie trzy grupy leczenia (CMT i ECMO w fazie I i ECMO, faza II) były porównywalne pod względem ciężkości choroby i mechanicznego wspomagania wentylacji. Całkowite przeżycie niemowląt leczonych ECMO wyniosło 97% (28 z 29) w porównaniu z 60% (6 z 10) w grupie CMT (p < 0,05).


title: Pozaustrojowe natlenianie błonowe w przypadku niewydolności oddechowej noworodka: czterdzieści pięć przypadków.

text: Prawie wszystkie rodzaje niewydolności oddechowej noworodków są odwracalne. Jednak leczenie podtrzymujące (tlen i dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych) może uszkodzić płuca, a niewydolność oddechowa noworodków pozostaje główną przyczyną zachorowalności i śmierci niemowląt. Przedłużone pozaustrojowe natlenianie błonowe (ECMO) zapewnia podtrzymanie życia, umożliwiając jednocześnie „odpoczynek” płuc. Zastosowaliśmy ECMO u 45 noworodków umierających; Przeżyło 25 osób. Neonatolodzy kierowali pacjentów, którzy nie odpowiadali na maksymalną terapię. Przez żyłę szyjną i tętnicę szyjną kaniulowano prawy przedsionek i łuk aorty. Heparynę podawano w sposób ciągły do głównego aktywowanego czasu krzepnięcia wynoszącego 200 do 300 sekund. Natlenienie i ciśnienie w drogach oddechowych zostały zredukowane do niskich poziomów. Podstawowym rozpoznaniem była choroba błony szklistej, 14 (6 przeżyło, 8 zmarło); aspiracja smółki, 22 (15 przeżyło, 7 zmarło); przetrwałe krążenie płodowe, w tym przepuklina przeponowa, 5 (3 przeżyły, 2 zmarły); i posocznicy, 4 (1 przeżył, 3 zmarł). Wzrost, rozwój oraz czynność mózgu i płuc są prawidłowe u 20 z 25 osób, które przeżyły. ECMO zmniejszyło śmiertelność i zachorowalność noworodków z powodu niewydolności oddechowej w tym badaniu I fazy. Trwa kontrolowane randomizowane badanie. Wyniki sugerują, że ECMO może być skuteczne u starszych pacjentów, jeśli zostanie zastosowane przed wystąpieniem nieodwracalnego uszkodzenia płuc.


title: Aktualizacja 12-letniego doświadczenia w leczeniu zatrzymania i odwrócenia choroby wieńcowej serca (zaległe wymaganie dla kardiologii paliatywnej).

text: Choroba wieńcowa zasadniczo nie występuje w hodowlach, których odżywianie zapewnia poziom cholesterolu <150 mg/dl. Pacjenci z zaawansowaną chorobą wieńcową mogą powstrzymać postęp choroby poprzez dietę roślinną i leki obniżające poziom cholesterolu, aby osiągnąć i utrzymać całkowity cholesterol <150 mg/dl.


title: Jak medycyna oparta na dowodach uprzedza lekarzy w stosunku do odżywiania.

text: Studenci medycyny w Stanach Zjednoczonych niewiele się uczą o żywieniu i dietetyce. Co gorsza, ich trening uprzedza ich w stosunku do badań, które pokazują moc podejść dietetycznych do radzenia sobie z chorobą. Obecne podejście do medycyny opartej na dowodach zachęca lekarzy do ignorowania wszelkich informacji, które nie pochodzą z podwójnie ślepej, randomizowanej, kontrolowanej próby. Jednak istot ludzkich nie można zaślepić na interwencję dietetyczną. W rezultacie lekarze są nastawieni na leczenie farmakologiczne i interwencje dietetyczne w leczeniu chorób przewlekłych. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Potencjalna rola FoxO1 i mTORC1 w patogenezie trądziku wywołanego dietą zachodnią

text: Trądzik u nastolatków w krajach rozwiniętych jest epidemiczną chorobą skóry i jest obecnie powiązana z dietą zachodnią (WD). Intencją tego punktu widzenia jest omówienie możliwego wpływu sygnalizacji składników odżywczych za pośrednictwem WD na patogenezę trądziku. Zarówno wysoki ładunek glikemiczny, jak i spożycie białka mlecznego zwiększają sygnalizację insuliny/insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1) (IIS), która nakłada się na podwyższoną sygnalizację IGF-1 w okresie dojrzewania. Stan odżywienia komórki jest wykrywany przede wszystkim przez czynnik transkrypcyjny O1 (FoxO1) i kinazę serynowo-treoninową dla ssaków kompleksu 1 rapamycyny (mTORC1). Podwyższone IIS wypycha FoxO1 do cytoplazmy, podczas gdy jądrowy FoxO1 hamuje syntezę wątrobowego IGF-1, a tym samym upośledza wzrost somatyczny. FoxO1 osłabia sygnalizację androgenową, oddziałuje z białkami regulatorowymi ważnymi dla lipogenezy łojowej, reguluje aktywność odporności wrodzonej i nabytej, antagonizuje stres oksydacyjny, a co najważniejsze działa jako reostat mTORC1, głównego regulatora wzrostu komórek, proliferacji i homeostazy metabolicznej. W ten sposób FoxO1 łączy dostępność składników odżywczych z procesami napędzanymi przez mTORC1: zwiększoną syntezą białek i lipidów, proliferacją komórek, różnicowaniem komórek, w tym hiperproliferacją keratynocytów akroinfundibularnych, przerostem gruczołów łojowych, zwiększoną lipogenezą łojową, opornością na insulinę i zwiększonym wskaźnikiem masy ciała. Wzmocniona sygnalizacja androgenowa, TNF-α i IGF-1 z powodu polimorfizmów genetycznych promujących ryzyko trądziku zbiega się w aktywacji mTORC1, co jest dodatkowo wzmacniane przez sygnalizację odżywczą WD. Głębszy wgląd w molekularne wzajemne oddziaływanie sygnalizacji składników odżywczych za pośrednictwem FoxO1/mTORC1 ma zatem kluczowe znaczenie dla zrozumienia wpływu WD na promowanie epidemii trądziku i poważniejszych chorób cywilizacyjnych związanych z mTORC1.


title: Suplementacja diety mlekiem ośle poprawia rozdzielenie mitochondrialne wątroby, zmniejsza wydajność energetyczną oraz poprawia działanie antyoksydacyjne i przeciwzapalne...

text: Wiadomo, że zawarte w diecie PUFA, głównie z rodziny n-3, odgrywają zasadniczą rolę w utrzymaniu bilansu energetycznego i redukcji odkładania się tkanki tłuszczowej poprzez zwiększenie aktywności rozprzęgania mitochondriów, które jest głównym źródłem reaktywnych form tlenu. Postawiliśmy hipotezę, że suplementacja szczurów surowym mlekiem ośle (DM), charakteryzującym się niską zawartością tłuszczu i wyższym stosunkiem n3:n6, może wpływać na bilans energetyczny, metabolizm lipidów i status prooksydacyjny w porównaniu do zwierząt leczonych mlekiem krowim. W niniejszym badaniu porównano wpływ picia surowej DM (przez 4 tygodnie) na bilans energetyczny, metabolizm lipidów, obronę przeciwzapalną i antyoksydacyjną/detoksykującą z wpływem spożywania przez szczury izoenergetycznej ilości surowego mleka krowiego. Efekt hipolipidemiczny wywołany przez DM przebiegał równolegle ze zwiększoną aktywnością mitochondrialną/wyciekiem protonów oraz zwiększoną aktywnością lub ekspresją markerów mitochondrialnych, mianowicie transferazy karnityny palmitoilowej i białka rozprzęgającego 2. Związek zmniejszonej wydajności energetycznej ze zmniejszonymi objawami prozapalnymi (TNF-α i poziom LPS) ze znacznym wzrostem aktywności antyoksydantów (całkowite tiole) i detoksykujących enzymów (transferaza S-glutationowa NADH oksydoreduktaza chinonowa) u zwierząt leczonych DM wskazywały, że korzystne efekty można przypisać, przynajmniej częściowo, aktywacji czynnika jądrowego 2 szlak czynnika 2 związanego z erytroidami. © 2012 WILEY-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, Weinheim.


title: Włączanie/wyłączanie trądziku przez mTORC1

text: W ciągu ostatnich 10 lat wzrost zrozumienia mechanizmów stojących za trądzikiem był naprawdę wykładniczy. Począwszy od etnologicznej pracy Cordaina, przyspieszonej przez epidemiologiczną pracę Adebamowa, popartą badaniami klinicznymi Smitha i Manna, Kwona, DiLandro i innych, na pierwszy plan wysuwa się styk diety i trądziku. Melnik przedstawia teraz wyjątkową parę artykułów, które ilustrują dermatologom, na czym polegają badania translacyjne. Zachodnia dieta, rola nabiału, FoxO1 i mTORC1, wzajemne oddziaływanie agonistów i antagonistów, terapie obecne i przyszłe – układanka się układa.


title: Dieta w trądziku: kolejne dowody na rolę sygnalizacji składników odżywczych w patogenezie trądziku.

text: Najnowsze dowody podkreślają rolę zachodniej diety w patogenezie trądziku. Trądzik nie występuje w populacjach stosujących diety paleolityczne o niskim ładunku glikemicznym i niespożywających mleka ani przetworów mlecznych. Dwa randomizowane, kontrolowane badania, z których jedno przedstawiono w tym wydaniu Acta Dermato-Venereologica, dostarczyły dowodów na korzystne działanie terapeutyczne diet o niskim ładunku glikemicznym w trądziku. Dowody epidemiologiczne potwierdzają, że spożywanie mleka ma działanie promujące lub zaostrzające trądzik. Niedawne postępy w zrozumieniu wrażliwego na składniki odżywcze, ssaczego celu kinazy kompleksu rapamycyny 1 (mTORC1) umożliwiają nowe spojrzenie na sygnalizację składników odżywczych w trądziku poprzez zarówno wysoki ładunek glikemiczny, jak i zwiększoną sygnalizację insuliny, IGF-1 i leucyny w wyniku spożycia białka mleka . Trądzik należy traktować jako chorobę cywilizacyjną o podłożu mTORC1, taką jak otyłość, cukrzyca typu 2 i nowotwory wywołane dietą zachodnią. Wczesne poradnictwo dietetyczne dla nastoletnich pacjentów z trądzikiem jest zatem wielką szansą dla dermatologii, która nie tylko pomoże złagodzić trądzik, ale może zmniejszyć długoterminowe niekorzystne skutki zachodniej diety w przypadku poważniejszych chorób cywilizacyjnych związanych z mTORC1.


title: TRĄDZIK I RYZYKO RAKA PROSTATY

text: W niedawnym badaniu próbki po prostatektomii, z których wyhodowano Propionibacterium acnes, częściej wykazywały stan zapalny niż próbki z posiewem ujemnym lub próbki z dodatnim wynikiem na obecność innych bakterii, co skłoniło autorów do postawienia hipotezy, że zapalenie wywołane przez P. acnes może przyczyniać się do powstawania raka prostaty. Aby pośrednio zbadać powiązania między P. acnes a rakiem prostaty, zbadaliśmy ciężki trądzik, mierzony za pomocą tetracyklin przez cztery lub więcej lat, w odniesieniu do incydentu raka prostaty w badaniu obserwacyjnym prowadzonym przez pracowników służby zdrowia. W kwestionariuszu kontrolnym z 1992 r. uczestnicy zostali zapytani, czy kiedykolwiek stosowali „tetracyklinę przez co najmniej dwa miesiące na raz (np. z powodu trądziku lub z innego powodu)” i czas ich stosowania. Rozpoznanie raka prostaty ustalano w każdym kolejnym dwuletnim kwestionariuszu i potwierdzano przeglądem dokumentacji medycznej. W latach 1992-2002 zgłoszono 2147 przypadków raka prostaty wśród 34 629 kwalifikujących się uczestników. Mężczyźni, którzy stosowali tetracyklinę przez cztery lub więcej lat, mieli znacznie wyższe ryzyko raka prostaty (16 przypadków, 1569 osobolat) niż mężczyźni, którzy nie stosowali tetracykliny (2071 przypadków, 304 822 osobolat, RR skorygowany o wiele zmiennych = 1,70, 95 % CI:1,03–2,80). Chociaż intrygujące, odkrycie to należy traktować ostrożnie ze względu na niewielką liczbę przypadków ekspozycji, pośrednią ocenę ciężkiego trądziku i złożoną etiologię trądziku, która nie ogranicza się do zakażenia P. acnes. Dlatego konieczne są dodatkowe badania biologiczne i epidemiologiczne, aby określić i wyjaśnić możliwą rolę zakażenia P. acnes w powstawaniu raka prostaty.


title: Interwencja dietetyczna w trądziku

text: Celem tego artykułu jest podkreślenie endokrynnej sygnalizacji zachodniej diety, podstawowego czynnika środowiskowego zaangażowanego w patogenezę trądziku epidemicznego. Żywienie zachodnie charakteryzuje się wysokim spożyciem kalorii, wysokim ładunkiem glikemicznym, wysokim spożyciem tłuszczu i mięsa, a także zwiększonym spożyciem białek mlecznych podnoszących poziom insuliny i IGF-1. Sygnały metaboliczne diety zachodniej są wykrywane przez kinazę wrażliwą na składniki odżywcze, ssaczy cel kompleksu rapamycyny 1 (mTORC1), która integruje sygnały energii komórkowej, czynników wzrostu (insulina, IGF-1) i sygnały pochodzenia białkowego, głównie leucyny, w dużych ilościach przez białka mleka i mięso. mTORC1 aktywuje SREBP, główny czynnik transkrypcyjny lipogenezy. Leucyna stymuluje sygnalizację mTORC1-SREBP, a leucyna jest bezpośrednio przekształcana przez sebocyty w kwasy tłuszczowe i sterole w celu syntezy lipidów łojowych. Nadmierna aktywacja mTORC1 zwiększa sekrecję hormonów androgenowych i najprawdopodobniej wzmacnia wywołaną przez androgeny sygnalizację mTORC1 w pęcherzykach łojowych. Testosteron bezpośrednio aktywuje mTORC1. Przyszłe badania powinny zbadać wpływ izotretynoiny na aktywność mTORC1 sebocytów. Można sobie wyobrazić, że izotretynoina może obniżać poziom mTORC1 w komórkach łojowych poprzez podwyższenie poziomu FoxO1 w jądrze. Rolę zachodniej diety w trądziku można w pełni docenić tylko wtedy, gdy odpowiednio uwzględni się wszystkie bodźce stymulujące maksymalną aktywację mTORC1, tj. glukozę, insulinę, IGF-1 i leucynę. Trądzik epidemiczny należy uznać za chorobę cywilizacyjną o podłożu mTORC1, taką jak otyłość, cukrzyca typu 2, nowotwory i choroby neurodegeneracyjne. Te nowe spostrzeżenia na temat nadaktywności mTORC1 zależnej od diety zachodniej stanowią racjonalną podstawę do interwencji dietetycznej w trądziku poprzez osłabienie sygnalizacji mTORC1 poprzez zmniejszenie (1) całkowitego spożycia energii, (2) węglowodanów hiperglikemicznych, (3) insulinotropowych białek mlecznych i (4) leucyny bogate w białka mięsa i nabiału. Niezbędne zmiany w diecie sprzeciwiają się ewolucji uprzemysłowionej żywności i dystrybucji fast foodów w krajach zachodnich. Osłabienie sygnalizacji mTORC1 jest możliwe tylko poprzez zwiększenie spożycia warzyw i owoców, głównych składników diety wegańskiej lub paleolitycznej. Dermatolog ponosi ogromną odpowiedzialność za swoich młodych pacjentów z trądzikiem, którym należy doradzić zmianę nawyków żywieniowych w celu zmniejszenia bodźców aktywujących mTORC1, nie tylko w celu poprawy trądziku, ale także zapobiegania szkodliwemu i kosztownemu marszowi na inne przewlekłe choroby związane z mTORC1 w życiu.


title: Zaburzenia metaboliczne i ryzyko raka piersi (Stany Zjednoczone).

text: CEL: Aby wyjaśnić hormonalny kontekst etiologii raka piersi, wykorzystaliśmy dane z dużego, populacyjnego badania kliniczno-kontrolnego w celu zbadania związku między ryzykiem raka piersi a cukrzycą w wywiadzie, zaburzeniami związanymi ze stymulacją estrogenową (włókniaki macicy, endometrioza , kamienie żółciowe) oraz zaburzenia związane ze stymulacją androgenów (trądzik, hirsutyzm i policystyczne jajniki). METODY: Pacjentki z rakiem piersi w wieku od 50 do 75 lat zostały zidentyfikowane z ogólnostanowych rejestrów nowotworów w Wisconsin, Massachusetts i New Hampshire; kontrole zostały losowo wybrane z list praw jazdy (w wieku poniżej 65 lat) lub plików rejestracyjnych Medicare (w wieku 65-74). Informacje na temat historii rozrodu, historii medycznej i osobistych nawyków uzyskano poprzez wywiad telefoniczny. Łącznie przeprowadzono wywiady z 5659 przypadkami i 5928 kontrolami, które dostarczyły odpowiednich danych. WYNIKI: Nie było ogólnego związku między ryzykiem raka piersi a zgłoszoną historią cukrzycy, endometriozy, mięśniaków macicy, kamieni żółciowych lub cholecystektomii. Jednak wszystkie zaburzenia o powiązaniach androgennych wiązały się ze zwiększonym ryzykiem: całkowity iloraz szans (OR) dla historii trądziku wynosił 1,4 (95% CI 1,0-1,9), a dla hirsutyzmu 1,2 (95% CI 0,81-1,8), a dla policystycznych jajników 1,6 (95% CI 0,8-3,2). Cukrzyca rozpoznana przed 35 rokiem życia wiązała się z ilorazem szans 0,52 (95% 0,25-1,1), podczas gdy cukrzyca rozpoznana w późniejszym wieku wiązała się ze zwiększonym ryzykiem (OR = 1,2, 95% CI 1,0-1,4). WNIOSKI: Zjawiska związane z androgenami mają prawdopodobnie duże znaczenie w etiologii raka piersi.


title: Mleko to nie tylko pożywienie, ale najprawdopodobniej genetyczny system transfekcji aktywujący sygnalizację mTORC1 w celu pourodzeniowego wzrostu

text: Uznano, że mleko reprezentuje funkcjonalnie aktywny system składników odżywczych promujący wzrost noworodków ssaków. Wzrost komórek jest regulowany przez wrażliwy na składniki odżywcze mechanistyczny cel kinazy kompleksu rapamycyny 1 (mTORC1). Wciąż brakuje informacji na temat mechanizmów podwyższania poziomu mTORC1 przez spożycie mleka. W niniejszym przeglądzie przedstawiono mleko jako matczyno-noworodkowy układ przekaźnikowy działający poprzez transfer preferencyjnych aminokwasów, które zwiększają stężenie glukozy-zależnych polipeptydów insulinotropowych (GIP), glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1), insuliny, hormonu wzrostu ( GH) i insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1) do aktywacji mTORC1. Co ważne, egzosomy mleka, które regularnie zawierają mikroRNA-21, najprawdopodobniej reprezentują system transfekcji genetycznej wzmacniający procesy metaboliczne napędzane mTORC1. Podczas gdy ludzkie mleko z piersi jest idealnym pokarmem dla niemowląt, umożliwiającym odpowiedni wzrost pourodzeniowy i specyficzne dla gatunku programowanie metaboliczne, utrzymująca się wysoka sygnalizacja mleka w okresie dojrzewania i dorosłości poprzez ciągłe spożywanie mleka krowiego może sprzyjać chorobom cywilizacyjnym związanym z mTORC1.


title: Trądzik: wskaźnik ryzyka zwiększonego wskaźnika masy ciała i insulinooporności.

text: Trądzik wydaje się być widoczną chorobą wskaźnikową nadmiernie aktywowanej sygnalizacji mTORC1, niekorzystnego odchylenia metabolicznego na drodze do poważnych powszechnych zachodnich chorób cywilizacyjnych związanych ze zwiększonym wskaźnikiem masy ciała i insulinoopornością. Nadmierna sygnalizacja mTORC1 przez dietę zachodnią wyjaśnia związek trądziku ze zwiększonym wskaźnikiem masy ciała, insulinoopornością i wczesnym początkiem pierwszej miesiączki. Zarówno wysoki ładunek glikemiczny, jak i zwiększone spożycie mleka i przetworów mlecznych, które są podstawą zachodniej diety, pogarszają sygnalizację kompleksu 1 rapamycyny u ssaków. Niniejszy przegląd piśmiennictwa podsumowuje obecne dowody na związek między trądzikiem, podwyższonym wskaźnikiem masy ciała, insulinoopornością i dietą zachodnią. Poprzez interwencję dietetyczną z dietą typu paleolitycznego dermatolog ma szansę na osłabienie zwiększonej sygnalizacji mTORC1 u pacjentów poprzez zmniejszenie ładunku glikemicznego i spożycia mleka, co może nie tylko złagodzić trądzik, ale może opóźnić marsz do poważniejszych chorób cywilizacyjnych związanych z mTORC1 .


title: Nadmierna sygnalizacja leucyny-mTORC1 mleka krowiego na bazie mleka krowiego: brakujące ogniwo w zrozumieniu otyłości we wczesnym dzieciństwie

text: Zwiększona podaż białka poprzez karmienie mlekiem krowim mlekiem modyfikowanym dla niemowląt w porównaniu z niższą zawartością białka w mleku ludzkim jest dobrze znanym głównym czynnikiem ryzyka otyłości u dzieci. Jednak nie ma jeszcze jednoznacznej koncepcji biochemicznej wyjaśniającej mechanizmy wywołanej formułą otyłości dziecięcej. Intencją tego artykułu jest przedstawienie biochemicznego powiązania między sygnalizacją za pośrednictwem leucyny białek mleka ssaków a adipogenezą, jak również wczesnym programowaniem adipogennym. Leucyna została zidentyfikowana jako główny przetwornik sygnału mleka ssaków, który stymuluje wrażliwy na składniki odżywcze ssaczy cel kinazy kompleksu rapamycyny 1 (mTORC1). Leucyna działa zatem jako przekaźnik matczyno-noworodkowy dla zależnej od mTORC1 proliferacji komórek β noworodków i wydzielania insuliny. Docelowy S6K1 mTORC1 odgrywa kluczową rolę w stymulacji mezenchymalnych komórek macierzystych do różnicowania się w adipocyty i indukowania insulinooporności. Największe obawy budzi fakt, że preparaty dla niemowląt dostarczają większych ilości leucyny w porównaniu z mlekiem ludzkim. Nadmierna sygnalizacja mTORC1-S6K1 za pośrednictwem leucyny indukowana przez preparaty dla niemowląt może zatem wyjaśniać zwiększoną adipogenezę i generowanie przez całe życie podwyższonej liczby adipocytów. Osłabienie sygnalizacji mTORC1 w preparatach dla niemowląt poprzez ograniczenie leucyny do fizjologicznie niższych poziomów w ludzkim mleku stwarza wielką szansę na zapobieganie dziecięcej otyłości i chorobom metabolicznym związanym z otyłością.


title: Sygnalizacja składników odżywczych do mTOR i wzrostu komórek

text: Celem rapamycyny (mTOR) u ssaków jest konserwatywna kinaza białkowa zaangażowana w wiele procesów komórkowych, w tym wzrost komórek. Zwiększoną aktywację mTOR obserwuje się w wielu nowotworach u ludzi, a hamowanie mTOR okazało się skuteczne w wielu badaniach klinicznych. mTOR składa się z dwóch kompleksów, nazwanych mTORC1 i mTORC2. Oba kompleksy reagują na czynniki wzrostu, podczas gdy tylko mTORC1 jest kontrolowany przez składniki odżywcze, takie jak glukoza i aminokwasy. Od czasu odkrycia mTOR szeroko zakrojone badania szczegółowo opisały mechanizmy molekularne regulujące mTORC1. Nieco paradoksalnie najmniej poznana jest aktywacja mTORC1 indukowana aminokwasami – prawdopodobnie najistotniejszy bodziec prowadzący do aktywacji mTORC1. Tutaj dokonujemy przeglądu aktualnej wiedzy na temat zależnej od składników odżywczych regulacji mTORC1.


title: Sirolimus dla mięsaka Kaposiego u biorców przeszczepu nerki.

text: Wstęp: Biorcy przeszczepów narządów są podatni na mięsaka Kaposiego w wyniku leczenia lekami immunosupresyjnymi. Sirolimus (rapamycyna), lek immunosupresyjny, może również mieć działanie przeciwnowotworowe. Metody: Przerwaliśmy terapię cyklosporyną u 15 biorców przeszczepu nerki z mięsakiem Kaposiego potwierdzonym biopsją i rozpoczęliśmy terapię syrolimusem. U wszystkich pacjentów wykonano biopsję wycinającą zmiany i jedną biopsję normalnej skóry w momencie rozpoznania. Drugą biopsję wykonano w miejscu wcześniejszej zmiany mięsaka Kaposiego sześć miesięcy po rozpoczęciu leczenia syrolimusem. Zbadaliśmy próbki biopsyjne pod kątem czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), białka Flk-1/KDR oraz fosforylowanej kinazy Akt i p70S6, dwóch enzymów w ścieżce sygnalizacyjnej, na którą kieruje sirolimus. WYNIKI: Trzy miesiące po rozpoczęciu leczenia syrolimusem wszystkie skórne zmiany mięsaka Kaposiego zniknęły u wszystkich pacjentów. Remisję potwierdzono histologicznie u wszystkich pacjentów po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia syrolimusem. Nie było ostrych epizodów odrzucenia lub zmian w czynności przeszczepu nerki. Poziomy Flk-1/KDR oraz fosforylowanej kinazy Akt i p70S6 wzrosły w komórkach mięsaka Kaposiego. Ekspresja VEGF była zwiększona w komórkach mięsaka Kaposiego, a jeszcze bardziej w normalnych komórkach skóry wokół zmian mięsaka Kaposiego. WNIOSKI: Sirolimus hamuje rozwój skórnego mięsaka Kaposiego u biorców przeszczepu nerki, zapewniając jednocześnie skuteczną immunosupresję. Copyright 2005 Towarzystwo Medyczne Massachusetts.


title: Mechanizmy wykrywania aminokwasów: pięta achillesowa w raku?

text: Czynność zwiększania masy, czy to w niedzielących się komórkach, czy też w dzielących się komórkach, dążących do dostarczenia nowego materiału dla komórek potomnych, zależy od ciągłej obecności pozakomórkowych składników odżywczych w celu zachowania masy. W przypadku składników odżywczych aminokwasów wydaje się, że ich niedobór do syntezy nowych białek jest aktywnie monitorowany zarówno przez komórki prokariotyczne, jak i eukariotyczne, wywołując odpowiednie odpowiedzi komórkowe, które mogą zależeć nie tylko od dostarczania składników odżywczych w masie, ale także od obfitości określonych aminokwasów. © 2012 Autor Czasopismo kompilacja © 2012 FEBS.


title: Dekonwolucja biologii mTOR

text: W metazoans TOR jest niezbędnym białkiem, które działa jako główny regulator wzrostu i proliferacji komórek. W ciągu ostatniej dekady nastąpiła eksplozja informacji na temat tej krytycznej kinazy nadrzędnej, począwszy od składu kompleksu białkowego TOR po jego zdolność do działania jako integrator licznych sygnałów zewnątrzkomórkowych. Niestety, ta mnogość informacji wywołała również liczne pytania dotyczące funkcji TOR. Obecnie dominuje pogląd, że ssacze TOR (mTOR) występują w co najmniej dwóch kompleksach molekularnych, mTORC1 i mTORC2, które są w dużej mierze definiowane przez obecność RAPTOR lub RICTOR. Jednak dla każdego kompleksu zidentyfikowano dodatkowe kofaktory, a ich znaczenie w pośredniczeniu sygnałów mTOR nie zostało do końca wyjaśnione. Podobnie istnieją różnice w funkcji mTOR, które odzwierciedlają tkankę pochodzenia. W tym przeglądzie przedstawiamy alternatywny pogląd na tworzenie i funkcję kompleksu mTOR, który przewiduje regulację mTOR i propagację sygnału jako odzwierciedlenie warunków zależnych od typu komórki i stanu podstawowego. Ponowna interpretacja biologii mTOR w tych ramach może ułatwić zaprojektowanie terapii, które z największym prawdopodobieństwem będą skutecznie hamować ten centralny regulator zachowania komórek.


title: Sygnalizacja mTORC1: czego jeszcze nie wiemy.

text: Celem rapamycyny (mTOR) u ssaków jest kinaza białkowa, która odgrywa kluczową rolę w regulacji komórkowej. Tworzy kompleksy z dodatkowymi białkami. Najlepiej rozumiany jest kompleks mTOR 1 (mTORC1). Regulacja i funkcje komórkowe mTORC1 były przedmiotem intensywnych badań; mimo to pozostaje wiele pytań bez odpowiedzi. Zawierają one pytania o rzeczywiste mechanizmy stymulowania sygnalizacji mTORC1 przez hormony i czynniki wzrostu, w tym małą GTPazę Rheb, oraz aminokwasy, w które zaangażowane są inne białka GTPazy. Kontrola Rheb i mechanizm aktywacji mTORC1 pozostają nie do końca poznane. Chociaż od wielu lat wiadomo, że rapamycyna zakłóca niektóre funkcje mTORC1, nie wiadomo, w jaki sposób to robi ani dlaczego wpływa to tylko na niektóre funkcje mTORC1. mTORC1 reguluje różnorodne funkcje komórkowe. Znanych jest obecnie kilka substratów mTORC1, chociaż w kilku przypadkach ich fizjologiczne role są słabo lub niecałkowicie poznane. W przypadku kilku procesów, chociaż jasne jest, że są one regulowane przez mTORC1, nie wiadomo, jak to robi mTORC1. Wreszcie, mTORC1 jest zaangażowany w starzenie się, ale znowu nie jest jasne, jakie mechanizmy za to odpowiadają. Biorąc pod uwagę znaczenie sygnalizacji mTORC1 zarówno dla funkcji komórkowych, jak i w chorobach człowieka, wysokim priorytetem jest uzyskanie dalszych informacji na temat kontroli sygnalizacji mTORC1 i mechanizmów, za pomocą których kontroluje ona funkcje komórkowe i fizjologię zwierząt.


title: mTOR i terapia nowotworowa.

text: Białka regulujące ssaczy cel rapamycyny (mTOR), jak również niektóre cele kinazy mTOR, ulegają nadekspresji lub mutacji w raku. Rapamycyna, naturalnie występujący inhibitor mTOR, wraz z szeregiem niedawno opracowanych analogów rapamycyny (rapalogów) składających się z syntetycznych związków zawierających niewielkie modyfikacje chemiczne struktury macierzystej, hamuje wzrost linii komórkowych pochodzących z wielu typów nowotworów in vitro i modele nowotworu in vivo. Wyniki badań klinicznych wskazują, że rapalogi mogą być przydatne w leczeniu podzbiorów niektórych typów raka. Sporadyczne odpowiedzi z początkowych prób klinicznych, oparte na hipotezie o ogólnym hamowaniu translacji komórek rakowych, zaczynają być teraz rozumiane dzięki pełniejszemu zrozumieniu dynamiki regulacji mTOR i funkcji mTOR w mikrośrodowisku guza. Niniejszy przegląd podsumuje dane przedkliniczne i kliniczne oraz ostatnie odkrycia dotyczące funkcji mTOR w raku i regulacji wzrostu.


title: Fisetyna reguluje otyłość poprzez ukierunkowanie na sygnalizację mTORC1.

text: Fisetyna, flawonol obecny w warzywach i owocach, ma właściwości przeciwutleniające i przeciwzapalne. W tym badaniu wykazaliśmy, że fisetyna zapobiega otyłości wywołanej dietą poprzez regulację sygnalizacji ssaczego celu kompleksu rapamycyny 1 (mTORC1), centralnego mediatora wzrostu komórkowego, proliferacji komórek i biosyntezy lipidów. Aby ocenić, czy fisetyna reguluje sygnalizację mTORC1, zbadaliśmy aktywność fosforylacji i kinazy rybosomalnej białkowej kinazy S6 1 (S6K1) i mTORC1 o masie 70 kDa w preadipocytach 3T3-L1. Traktowanie preadipocytów fizetyną zmniejszało fosforylację S6K1 i mTORC1 w sposób zależny od czasu i stężenia. Aby pogłębić nasze zrozumienie, w jaki sposób fizetyna negatywnie reguluje sygnalizację mTORC1, przeanalizowaliśmy fosforylację S6K1, mTOR i Akt w potraktowanych fizetyną komórkach z knockdown TSC2. Wyniki sugerują, że leczenie fizetyną hamuje aktywność mTORC1 w sposób zależny od Akt. Ostatnie badania wykazały, że różnicowanie adipocytów zależy od aktywności mTORC1. Leczenie fizetyną hamowało różnicowanie adipocytów, co jest zgodne z negatywnym wpływem fisetyny na mTOR. Hamujący wpływ fisetyny na adipogenezę zależy od aktywności mTOR, co sugeruje, że fisetyna hamuje adipogenezę i akumulację wewnątrzkomórkowych triglicerydów podczas różnicowania adipocytów poprzez ukierunkowanie na sygnalizację mTORC1. Suplementacja fizetyną u myszy karmionych dietą wysokotłuszczową (HFD) znacząco złagodziła wzrost masy ciała i białej tkanki tłuszczowej wywołany przez HFD. Zaobserwowaliśmy również, że fisetyna skutecznie hamowała fosforylację Akt, S6K1 i mTORC1 w tkance tłuszczowej. Podsumowując, wyniki te sugerują, że hamowanie sygnalizacji mTORC1 przez fisetynę zapobiega różnicowaniu adipocytów preadipocytów 3T3-L1 i otyłości u myszy karmionych HFD. Dlatego fisetyna może być użytecznym środkiem fitochemicznym do łagodzenia otyłości wywołanej dietą. Copyright © 2013 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ sygnalizacji mTORC1 za pośrednictwem mleka krowiego na inicjację i progresję raka prostaty

text: Rak prostaty (PCa) jest zależny od sygnalizacji receptora androgenowego i aberracji szlaku PI3K-Akt-mTORC1 pośredniczącego w nadmiernej i trwałej sygnalizacji wzrostu. Kinaza wrażliwa na składniki odżywcze mTORC1 jest podwyższona w prawie 100% zaawansowanych ludzkich PCa. Sygnalizacja onkogenna mTORC1 aktywuje kluczowe podzbiory mRNA, które współpracują w różnych etapach inicjacji i progresji PCa. Dowody epidemiologiczne wskazują na zwiększone spożycie białka mlecznego jako główny żywieniowy czynnik ryzyka rozwoju PCa. mTORC1 jest głównym regulatorem syntezy białek, syntezy lipidów i szlaków autofagii, które łączą wykrywanie składników odżywczych ze wzrostem komórek i rakiem. Ten przegląd dostarcza dowodów, że inicjacji i progresji PCa sprzyja stymulacja sygnalizacji mTORC1 przez mleko krowie, ale nie przez mleko ludzkie. Mleko ssaków jest przedstawiane jako system sygnalizacji hormonalnej, który aktywuje mTORC1, promuje wzrost i proliferację komórek oraz hamuje autofagię. Naturalnie, sygnalizacja mTORC1 za pośrednictwem mleka jest ograniczona tylko do pourodzeniowej fazy wzrostu ssaków. Jednak ciągłe spożywanie białek mleka krowiego u ludzi dostarcza wysoce insulinotropowych aminokwasów rozgałęzionych (BCAA) dostarczanych przez szybko hydrolizujące białka serwatkowe mleka, które podnoszą poziom insuliny poposiłkowej w osoczu i zwiększają stężenie wątrobowego IGF-1 w osoczu przez kazeinę. -pochodne aminokwasy. BCAA, insulina i IGF-1 są kluczowymi sygnałami aktywującymi mTORC1. Zwiększona sygnalizacja mTORC1 za pośrednictwem białka mleka krowiego wraz ze stałą ekspozycją na komercyjne estrogeny mleka krowiego pochodzące od ciężarnych krów może wyjaśniać obserwowany związek między wysokim spożyciem mleka a zwiększonym ryzykiem PCa w społeczeństwach zachodnich. Ponieważ dobrze zrównoważona sygnalizacja mTORC1 odgrywa ważną rolę w prawidłowej morfogenezie i różnicowaniu prostaty, nadmierna sygnalizacja mTORC1 spowodowana wysokim spożyciem mleka krowiego, głównie w krytycznych fazach rozwoju i różnicowania prostaty, może wywierać długotrwały niekorzystny wpływ na zdrowie prostaty. Osłabienie sygnalizacji mTORC1 przez współczesne paleolityczne diety i ograniczenie spożycia białka mlecznego, zwłaszcza w fazach rozwoju i różnicowania prostaty zależnych od mTORC1, może zapewnić ochronę przed najczęstszym rakiem promowanym przez produkty mleczne u mężczyzn w społeczeństwach zachodnich.


title: Rapalogi w profilaktyce raka

text: Powszechny rak to choroba związana z wiekiem. Powolne starzenie się wiąże się ze zmniejszoną i opóźnioną karcynogenezą. Ograniczenie kalorii (CR), najlepiej zbadana interwencja przeciwstarzeniowa, zapobiega nowotworom poprzez spowolnienie procesu starzenia. Pojawiają się dowody, że CR spowalnia starzenie się poprzez dezaktywację MTOR (cel rapamycyny). Rapamycyna i inne rapalogi hamują starzenie się komórek, spowalniają starzenie się i opóźniają choroby związane z wiekiem, w tym nowotwory. W tym samym czasie rapalogi są zatwierdzone do niektórych metod leczenia raka. Czy profilaktykę raka można wytłumaczyć bezpośrednim ukierunkowaniem na komórki rakowe? A może rapamycyna zapobiega rakowi pośrednio poprzez spowolnienie procesu starzenia? Coraz więcej dowodów wskazuje na ten drugi scenariusz.


title: Ograniczenie kalorii i zachorowalność na raka piersi.

text: KONTEKST: Ograniczenie spożycia kalorii jest jednym z najskuteczniejszych sposobów wydłużenia życia i zmniejszenia spontanicznego występowania guza u zwierząt doświadczalnych, ale nie zbadano odpowiednio, czy podobne powiązania występują u ludzi. CEL: Ustalenie, czy ograniczenie kalorii we wczesnym okresie życia zmniejsza ryzyko inwazyjnego raka piersi. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY: Retrospektywne badanie kohortowe z wykorzystaniem danych ze Szwedzkiego Rejestru Pacjentów, Szwedzkiego Rejestru Nowotworów, Szwedzkiego Rejestru Zgonów i Szwedzkiego Rejestru Płodności. W badaniu wzięły udział 7303 Szwedki hospitalizowane z powodu jadłowstrętu psychicznego przed 40 rokiem życia w latach 1965-1998. Kobiety zostały wykluczone (n = 31), jeśli zdiagnozowano u nich raka przed pierwszym wypisem z hospitalizacji z powodu jadłowstrętu psychicznego. GŁÓWNY EFEKT DZIAŁANIA: Zapadalność na inwazyjnego raka piersi. WYNIKI: W porównaniu ze szwedzką populacją ogólną, kobiety hospitalizowane z powodu jadłowstrętu psychicznego przed 40 rokiem życia miały o 53% (95% przedział ufności [CI], 3%-81%) mniejszą częstość występowania raka piersi; Nieródki z jadłowstrętem psychicznym miały o 23% (95% CI, od 79% wyższy do 75% niższy) niższą częstość występowania, a nieródki z jadłowstrętem psychicznym miały o 76% (95% CI, 13%-97%) niższą częstość występowania. WNIOSKI: Poważne ograniczenie kalorii u ludzi może zapewnić ochronę przed inwazyjnym rakiem piersi. Wydaje się, że niskie spożycie kalorii przed pierwszym porodem, po którym następuje ciąża, wiąże się z jeszcze wyraźniejszym zmniejszeniem ryzyka.


title: Prognostyczne i terapeutyczne implikacje ekspresji mTORC1 i Rictora w ludzkim raku piersi.

text: U ssaków cel rapamycyny (mTOR) odgrywa kluczową rolę w regulacji metabolizmu komórkowego, wzrostu i proliferacji. Tworzy dwa wielobiałkowe kompleksy znane jako kompleks 1 (mTORC1) i 2 (mTORC2). Raptor i Rictor są białkami rdzeniowymi odpowiednio dla mTORC1 i mTORC2. Badanie to analizuje związek między ekspresją mTORC1, Rictora i Raptora a ludzkim rakiem piersi. Ponadto zbadano korelację między mTORC1 i hTERT. Tkanki raka piersi (n=150) i tkanki prawidłowe (n=31) poddano analizie metodą odwrotnej transkrypcji i ilościowej PCR. Poziomy transkrypcji skorelowano z danymi kliniczno-patologicznymi. Wyższą ekspresję mTOR odnotowano w tkance raka piersi (P=0,0018), nowotworach wyższego stopnia (stopień 2 vs 3, P=0,047), w guzach przewodowych (P=0,0014) i wiązała się z gorszym całkowitym przeżyciem (P=0,01 ). Ekspresja Rictora była istotnie wyższa w tkankach tła piersi w porównaniu z guzami i była odwrotnie skorelowana ze wskaźnikiem prognostycznym Nottingham (NPI1 vs. 2, P=0,03) i stopniem złośliwości (stopień 1 vs. 3, P=0,01) i wiązała się z lepszym całkowity (P=0,037) i przeżycie wolne od choroby (P=0,048). Ekspresja mRNA Raptora była wyższa w nowotworach w porównaniu z normalnymi tkankami. Ponadto ekspresja Raptora była związana z wyższym stopniem złośliwości nowotworu (stopień 1 vs. 3, P=0,027). Zaobserwowano wysoce istotną dodatnią korelację między mTOR a hTERT (P<0,00001). Obserwacje te są zgodne z rolą mTORC1 w szlaku antyapoptozy i sugerują, że selektywne inhibitory mTORC1 mogą być bardziej skuteczne w ludzkim raku piersi. Nasze odkrycia potwierdzają hipotezę, że mTORC1 jest ważnym regulatorem telomerazy w raku piersi.


title: Posiłki z fasoli i ryżu zmniejszają poposiłkową odpowiedź glikemiczną u dorosłych z cukrzycą typu 2: badanie krzyżowe

text: Tło Na całym świecie fasola i ryż są powszechnie spożywane razem jako posiłek. Przy narastającej cukrzycy typu 2 wpływ tego tradycyjnego sposobu żywienia na odpowiedź glikemiczną nie został w pełni zbadany. Metody Oceniliśmy odpowiedź glikemiczną tradycyjnych posiłków z fasoli i ryżu w porównaniu z samym ryżem u osób dorosłych z cukrzycą typu 2. W randomizowanym badaniu krzyżowym 4××4 wzięło udział 17 mężczyzn i kobiet z cukrzycą typu 2 kontrolowaną metforminą (n = 14) lub dietą/ćwiczeniami (n = 3) w wieku 35–70 lat. Próbne posiłki z białego ryżu długoziarnistego: fasola pinto/ryż, czarna fasola/ryż, czerwona fasola/ryż, dopasowane do 50 gramów dostępnych węglowodanów, były spożywane podczas śniadania po 12-godzinnym poście. Zbierano stężenia glukozy we krwi włośniczkowej na początku iw 30-minutowych odstępach do 180 minut po posiłku. MANOVA dla powtarzanych pomiarów ustaliła różnice w stężeniu glukozy między terapiami. Sparowane testy t pozwoliły zidentyfikować różnice między rodzajami fasoli a kontrolą ryżu po znaczącej wartości MANOVA. Wyniki Poposiłkowe wartości glukozy netto były znacznie niższe dla trzech zabiegów z fasolą/ryżem w porównaniu z kontrolą ryżu po 90, 120 i 150 minutach. Przyrostowe wartości powierzchni pod krzywą były znacznie niższe dla mączki pinto i czarnej fasoli/ryżu w porównaniu z samym ryżem, ale nie dla fasoli. Wnioski Pinto, ciemnoczerwona nerka i czarna fasola z ryżem osłabiają odpowiedź glikemiczną w porównaniu z samym ryżem. Promocja tradycyjnej żywności może zapewnić niefarmaceutyczne leczenie cukrzycy typu 2 i poprawić przestrzeganie diety z grupami kulturowymi. Rejestracja badania Badania kliniczne numer NCT01241253


title: Wysokie spożycie pełnych ziaren i fasoli jest odwrotnie związane z opornością na insulinę u zdrowych dorosłych koreańskich populacji.

text: Zbadaliśmy związek między wzorcami żywieniowymi a opornością na insulinę u 3871 zdrowych dorosłych Koreańczyków z 2007-2008 Korea National Health and Nutrition Examination Survey. Wzorzec pełnego ziarna i fasoli wiązał się z mniejszą częstością występowania insulinooporności (OR dla najwyższego kwintyla=0,80, 95% CI=0,61-1,03, P dla trendu=0,013). Copyright © 2012 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Leki przeciwcukrzycowe stosowane w Europie przed odkryciem insuliny.

text: Wiele środków terapeutycznych było stosowanych w leczeniu cukrzycy zanim odkryto insulinę, a kilkaset roślin wykazało pewien stopień działania przeciwcukrzycowego. Niniejsze badanie ma na celu zbadanie, które środki były najszerzej stosowane w Europie w erze przedinsulinowej. Zgodnie z literaturą naukową i przemysłem leków zastrzeżonych około 1900 r. uznano, że ponad 100 środków ma działanie hipoglikemizujące. Wydaje się, że większość z nich była używana sporadycznie, podczas gdy inne były polecane i sprzedawane w dużym stopniu. Wśród roślin leczniczych Syzygium cumini (syn. S. jambolanum, Eugenia jambolana), Vaccinum myrtillus i Phaseolus sp. były najczęstsze, a innymi często używanymi środkami były opium, alkaloidy opium, inne alkaloidy, takie jak alkaloidy chininy lub belladonny, salicylany, substancje alkaliczne, takie jak (wodoro)węglan sodu, a nawet silne trucizny, takie jak sole arsenu lub uranu. Proszek z nasion Syzygium jambolanum wydaje się być jednym z najintensywniej badanych środków przeciwcukrzycowych pochodzenia roślinnego.


title: Fasola a cukrzyca: Preparaty Phaseolus vulgaris jako środki przeciwhiperglikemiczne.

text: Strąki fasoli (Phaseolus vulgaris) są jednymi z najczęściej stosowanych tradycyjnych środków na cukrzycę. Wiedza historyczna jest podsumowana i porównana z wynikami ostatnich badań. Doniesienia z pierwszej połowy XX wieku oraz najnowsze publikacje wykazują sprzeczne wyniki. Wydaje się, że preparaty Phaseolus nie powinny być uważane za leki pierwszego wyboru w fitofarmaceutycznym leczeniu cukrzycy lub w badaniach nad strukturą przewodnią. Aby były skuteczne, należy podać dość duże dawki ekstraktów wodnych. Ze względu na zawartość błonnika i działanie hamujące alfa-amylazę, fasola może być bardziej użyteczna jako składniki żywności w zapobieganiu lub łagodzeniu cukrzycy typu 2.


title: Wpływ impulsów nieoleistych na kontrolę glikemii: przegląd systematyczny i metaanaliza randomizowanych kontrolowanych badań eksperymentalnych u osób z ...

text: CELE/HIPOTEZA: Dietetyczne rośliny strączkowe nieoleiste (ciecierzyca, fasola, groch, soczewica itp.) są dobrym źródłem wolno przyswajalnych węglowodanów, błonnika i białka roślinnego oraz cennym sposobem na obniżenie indeksu glikemicznego (IG) dieta. Aby ocenić dowody na to, że impulsy dietetyczne mogą korzystnie wpływać na kontrolę glikemii, przeprowadziliśmy systematyczny przegląd i metaanalizę randomizowanych kontrolowanych badań eksperymentalnych, badających wpływ impulsów, samodzielnie lub jako część diety o niskim IG lub wysokiej zawartości błonnika, na markery glikemii kontrola u osób z cukrzycą i bez cukrzycy. METODY: Przeszukaliśmy MEDLINE, EMBASE, CINAHL i bibliotekę Cochrane w poszukiwaniu odpowiednich kontrolowanych badań trwających > lub = 7 dni. Dwóch niezależnych recenzentów (A. Esfahani i J.M.W. Wong) wyodrębniło informacje na temat projektu badania, uczestników, leczenia i wyników. Dane zebrano przy użyciu metody generycznej odwrotnej wariancji i wyrażono jako standaryzowane średnie różnice (SMD) z 95% CI. Niejednorodność oceniano za pomocą chi (2) i określano ilościowo za pomocą I (2). Modele metaregresji zidentyfikowały niezależne predyktory efektów. WYNIKI: Uwzględniono łącznie 41 badań (39 raportów). Same pomiary tętna (11 badań) obniżały glikemię na czczo (FBG) (-0,82, 95% CI -1,36 do -0,27) i insulinę (-0,49, 95% CI -0,93 do -0,04). Pulsy w dietach o niskim GI (19 badań) obniżyły poziom glikozylowanych białek krwi (GP), mierzonych jako HbA(1c) lub fruktozamina (-0,28, 95% CI -0,42 do -0,14). Wreszcie, pulsy w dietach bogatych w błonnik (11 badań) obniżyły FBG (-0,32, 95% CI -0,49 do -0,15) i GP (-0,27, 95% CI -0,45 do -0,09). Niejednorodność między badaniami była wysoka i niewyjaśniona w przypadku większości wyników, z korzyściami modyfikowanymi lub przewidywanymi na podstawie stanu cukrzycy, rodzaju tętna, dawki, postaci fizycznej, czasu trwania obserwacji, jakości badania, profilu makroskładników diet podstawowych, kontroli żywienia i projektu. WNIOSKI / INTERPRETACJA: Analizy zbiorcze wykazały, że rośliny strączkowe, same lub w diecie o niskim IG lub diecie bogatej w błonnik, poprawiają markery długoterminowej kontroli glikemii u ludzi, przy czym zakres poprawy podlega znacznej różnorodności między badaniami. Istnieje potrzeba dalszych dużych, dobrze zaprojektowanych badań.


title: Potencjał przeciwcukrzycowy powszechnie spożywanych roślin strączkowych: przegląd.

text: W ciągu ostatnich kilku dekad zmiany stylu życia spowodowały drastyczny wzrost zachorowalności na cukrzycę na całym świecie, zwłaszcza w krajach rozwijających się. Doustne leki hipoglikemizujące i insulina stanowią podstawę kontrolowania cukrzycy, ale mają wyraźne skutki uboczne i nie zmieniają znacząco przebiegu powikłań cukrzycowych. Odpowiednia dieta i programy ćwiczeń, które stanowią część modyfikacji stylu życia, okazały się bardzo skuteczne w leczeniu tej choroby. Terapia dietetyczna pokazuje świetlaną przyszłość w profilaktyce i leczeniu cukrzycy. Rośliny strączkowe, ze względu na ich wysoką wartość odżywczą, są coraz częściej stosowane w preparatach dietetycznych w leczeniu i profilaktyce cukrzycy ze względu na ich potencjał przeciwcukrzycowy. Biorąc pod uwagę to tło, w niniejszym artykule dokonano przeglądu działania obniżającego poziom glukozy i lipidów różnych powszechnie spożywanych roślin strączkowych w kilku badaniach na zwierzętach i ludziach. Stwierdzono, że różne rośliny strączkowe mają nie tylko różny stopień potencjału przeciwcukrzycowego, ale także są korzystne w zmniejszaniu czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i nerek.


title: Fasola Phaseolus: wpływ na odpowiedź glikemiczną i ryzyko chorób przewlekłych u ludzi.

text: Spożywanie gatunków fasoli Phaseolus vulgaris, takich jak pinto, czarna, granatowa lub nerkowata, może być korzystne w zapobieganiu i leczeniu chorób przewlekłych. Wydaje się, że w szczególności u osób spożywających więcej tej fasoli zmniejszają się stany, które są promowane przez zwiększony stres glikemiczny (hiperglikemia i hiperinsulinemia), w tym cukrzyca, CVD i nowotwory. W pracy omówiono wpływ gatunków P. vulgaris na odpowiedź glikemiczną oraz wpływ tego związku na ryzyko zachorowania na cukrzycę, CVD i nowotwory.


title: Regularne spożywanie pulsów przez 8 tygodni zmniejsza czynniki ryzyka zespołu metabolicznego u osób dorosłych z nadwagą i otyłością.

text: Impulsy mają niską gęstość energetyczną, co sprzyja włączeniu ich do diety w celu opanowania czynników ryzyka zespołu metabolicznego (MetSyn). Celem niniejszego badania było opisanie skutków częstego spożywania (5 filiżanek/tydzień przez 8 tygodni) nasion roślin strączkowych (groszek żółty, ciecierzyca, fasola granatowa i soczewica) w porównaniu z poradą dotyczącą zmniejszenia spożycia energii o 2093 kJ/d ( 500 kcal/d), na czynniki ryzyka MetSyn w dwóch grupach (odpowiednio dziewiętnastu i dwudziestu jeden osób) dorosłych z nadwagą lub otyłością (średni BMI 32,8 kg/m2). W tygodniu 1., 4. i 8. mierzono masę ciała, obwód talii, ciśnienie krwi, parametry krwi na czczo i przyjmowanie pokarmu w ciągu 24 godzin. mierzone po doustnym obciążeniu glukozą 75 g w tygodniu 1. i 8. W 8. tygodniu obie grupy zgłosiły zmniejszenie spożycia energii, obwodu talii, skurczowego ciśnienia krwi, glikozylowanej Hb (HbA1c) i AUC glukozy oraz modelu homeostazy insulinooporności (HOMA- IR) po obciążeniu glukozą (P < 0,05). Jednak odpowiedzi HDL, peptyd C na czczo i AUC insuliny były zależne od diety (P < 0,05). HDL i C-peptyd wzrosły odpowiednio o 4,5 i 12,3% w grupie tętna, ale spadły odpowiednio o 0,8 i 7,6% w grupie o ograniczonej energii. AUC insuliny zmniejszyło się zarówno u kobiet, jak iu mężczyzn na diecie niskoenergetycznej odpowiednio o 24,2 i 4,8%, ale na diecie pulsowej zmniejszyło się o 13,9% u kobiet i wzrosło o 27,3% u mężczyzn ( P < 0,05). Podsumowując, częste spożywanie roślin strączkowych w diecie ad libitum zmniejszało czynniki ryzyka MetSyn, a efekty te były równoważne, a w niektórych przypadkach silniejsze, niż zalecenia dotyczące redukcji energii w diecie.


title: Spożycie roślin strączkowych jest odwrotnie proporcjonalne do zespołu metabolicznego u dorosłych.

text: TŁO: Badania nad związkiem między spożyciem roślin strączkowych a zespołem metabolicznym (MetS) są nieliczne. Celem tego badania jest ocena związku między spożyciem roślin strączkowych, MetS i jego składnikami. METODY: To badanie przeprowadzono na 80 osobach (48% kobiet) z MetS jako przypadkach i 160 zdrowych grupach kontrolnych dopasowanych pod względem wieku i płci. Pomiary antropometryczne, ciśnienie krwi, stężenie glukozy we krwi na czczo i profile lipidowe oceniano standardowymi metodami. Dane żywieniowe zebrano za pomocą kwestionariusza częstotliwości żywności (FFQ) i określono spożycie roślin strączkowych. MetS zdefiniowano zgodnie z definicją Panelu leczenia dorosłych III. WYNIKI: Średnie (SD) spożycie roślin strączkowych wynosiło 1,4 (0,9) porcji/tydzień dla przypadków i 2,3 (1,1) porcji/tydzień dla osób kontrolnych (P < 0,05). Po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających zaobserwowano spadki średniego skurczowego ciśnienia krwi, stężenia glukozy we krwi na czczo i wzrost poziomu cholesterolu HDL we wzrastających kategoriach kwartylowych spożycia roślin strączkowych. Po dostosowaniu do stylu życia i grup żywności, osoby z najwyższego kwartyla spożycia roślin strączkowych miały niższe szanse na posiadanie MetS w porównaniu z osobami z najniższego kwartyla [iloraz szans (OR): 0,25; 95% CI: 0,11 - 0,64, P < 0,05], związek, który osłabł po dostosowaniu do wskaźnika masy ciała (BMI), ale pozostał istotny (OR: 0,28; 95% CI: 0,12 - 0,81, P < 0,05). WNIOSKI: Spożycie roślin strączkowych jest odwrotnie związane z ryzykiem wystąpienia MetS i niektórych jego składników.


title: Spożycie białka roślinnego i tłuszczów roślinnych przez dziewczęta przed dorastaniem i nastolatkami oraz ryzyko łagodnej choroby piersi u młodych kobiet

text: Wcześniejsze badania dotyczące diety młodzieży przypomnianej w wieku dorosłym wykazały mniejsze ryzyko łagodnej choroby piersi (BBD) przy wyższym spożyciu tłuszczów roślinnych i orzechów w szkole średniej. Badamy, czy białko i tłuszcz roślinny, pochodzące z diet zgłoszonych w okresie przed dojrzewaniem i w okresie dojrzewania, są związane z późniejszym ryzykiem BBD u młodych kobiet. Badanie Growing Up Today obejmuje 9039 kobiet w wieku 9–15 lat w 1996 r., które wypełniały kwestionariusze corocznie do 2001 r., a następnie w latach 2003, 2005, 2007 i 2010. Kwestionariusze częstotliwości spożywania pokarmów (1996–2001) zawierały dane dotyczące spożycia różnych żywność. Od 2005 roku kobiety (18–30 lat) zgłaszały, czy kiedykolwiek zdiagnozowano u nich BBD potwierdzoną biopsją piersi (n = 112 przypadków). Regresja logistyczna oszacowała powiązania między spożyciem białka roślinnego i tłuszczu a BBD potwierdzoną biopsją. Zbadano również te poszczególne pokarmy, które były największymi składnikami białka i tłuszczu w tej kohorcie. W analizach spożycia w latach 1996-1998, kiedy nasza kohorta była najmłodsza, tłuszcz roślinny (OR = 0,72/(10 gm/dzień), 95% CI 0,53–0,98; p = 0,04) był odwrotnie skorelowany z ryzykiem BBD. Największymi źródłami tłuszczu i białka roślinnego u tych dziewcząt były masło orzechowe, orzeszki ziemne, orzechy, fasola (fasola, soczewica i soja) oraz kukurydza. Dzienna porcja któregokolwiek z nich wiązała się z niższym ryzykiem (OR = 0,32/(serwa/dzień), 95% CI 0,13-0,79; p = 0,01). Masło orzechowe (i orzechy) w wieku 11 lat było odwrotnie skorelowane z ryzykiem (p = 0,01). W analizach spożycia w wieku 14 lat białko roślinne wiązało się z niższym ryzykiem BBD (OR = 0,64/(10 g/dzień), 95% CI 0,43–0,95; p = 0,03). Codzienna porcja któregokolwiek z pokarmów w wieku 14 lat wiązała się z niższym ryzykiem (OR = 0,34, 95% CI 0,16–0,75; p = 0,01), podobnie jak masło orzechowe (i orzechy) (p = 0,02). Dziewczęta z rodzinną historią raka piersi miały znacznie mniejsze ryzyko, jeśli spożywały te pokarmy lub tłuszcz roślinny. Podsumowując, spożywanie białka roślinnego, tłuszczu, masła orzechowego lub orzechów przez starsze dziewczyny może pomóc zmniejszyć ryzyko BBD jako młode kobiety.


title: Badanie mechanistyczne orzechów włoskich w profilaktyce raka piersi.

text: Orzechy włoskie zawierają bioaktywne cząsteczki, które mogą przyczyniać się do ich korzystnego działania, w tym kwas alfa-linolenowy (ALA) i fitosterole. W tych badaniach ekstrakty z orzecha włoskiego, oczyszczone związki lub surowica poposiłkowa były badane pod kątem wpływu na proliferację komórek raka piersi i ekspresję genów. Ekstrakty pochodzące z oleju z orzecha włoskiego zmniejszały proliferację komórek MCF-7, podobnie jak ALA i β-sitosterol. Odpowiedź ekspresji genów ALA w linii komórkowej mysiego raka piersi TM2H wskazuje, że ta cząsteczka ma wiele celów komórkowych z genami docelowymi receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów (PPAR), receptorem wątroby X (LXR) i receptorem farnezoidów X (FXR). dotknięty. W testach transaktywacji ekstrakty z oleju orzechowego zwiększały aktywność FXR w większym stopniu niż inne testowane receptory jądrowe. Przy oddzielnym badaniu składniki orzecha włoskiego ALA i β-sitosterol były najskuteczniejszymi aktywatorami FXR. Kiedy surowica od osób karmionych składnikami orzecha włoskiego została nałożona na komórki MCF-7, istniała korelacja między wskaźnikiem masy ciała a proliferacją komórek raka piersi in vitro. Podsumowując, dane te potwierdzają wpływ orzecha włoskiego i jego bioaktywnych składników na komórki nabłonka sutka i że może być zaangażowanych wiele celów molekularnych.


title: Spożycie orzechów a ryzyko raka trzustki u kobiet

text: Wstęp: Zwiększenie spożycia orzechów wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem cukrzycy, która jest czynnikiem ryzyka raka trzustki. Metody: Prześledziliśmy prospektywnie 75-680 kobiet w ramach Nurses' Health Study i zbadaliśmy związek między spożyciem orzechów a ryzykiem raka trzustki. Uczestnicy z historią raka zostali wykluczeni. Spożycie orzechów było oceniane na początku i aktualizowane co 2 do 4 lat. Ryzyko względne (RR) i 95% przedziały ufności (95% CI) oszacowano przy użyciu modeli proporcjonalnych hazardów Coxa. Wyniki: Udokumentowaliśmy 466 przypadków raka trzustki. Po dostosowaniu do wieku, wzrostu, palenia, aktywności fizycznej i całkowitego spożycia energii, kobiety, które spożywały porcję orzechów 28 g (1 uncja) około 2 razy w tygodniu, doświadczyły znacznie niższego ryzyka raka trzustki (RR 0,65; 95% CI, 0,47–0,92; P dla trendu = 0,007) w porównaniu z osobami, które w dużej mierze powstrzymywały się od orzechów. Wyniki nie uległy znaczącej zmianie po dalszym dostosowaniu wskaźnika masy ciała (BMI) i cukrzycy w wywiadzie (RR 0,68; 95% CI 0,48–0,95; P dla trendu = 0,01). Odwrotna zależność utrzymywała się w warstwach zdefiniowanych przez BMI, aktywność fizyczną, palenie i spożycie czerwonego mięsa, owoców i warzyw. Wnioski: Częste spożywanie orzechów jest odwrotnie proporcjonalne do ryzyka raka trzustki w tej dużej prospektywnej kohorcie kobiet, niezależnie od innych potencjalnych czynników ryzyka raka trzustki.


title: Związane z otyłością mechanizmy hepatokarcynogenezy.

text: Otyłość została uznana za kluczowy element zespołu metabolicznego, grupy czynników ryzyka związanych z cukrzycą i zachorowalnością sercowo-naczyniową. Ponadto otyłość powiązano z wyższą częstością występowania nowotworów w różnych tkankach, w tym w wątrobie. Rak wątroby najczęściej występuje jako rak wątrobowokomórkowy (HCC) wikłający marskość wątroby z powodu przewlekłej infekcji wirusowej lub uszkodzenia toksycznego i pozostaje trzecią najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka na świecie. Jednak HCC jest coraz częściej diagnozowany wśród osób z otyłością i zaburzeniami pokrewnymi. Ponieważ te stany metaboliczne rozpowszechniły się na całym świecie, współistnieją z dobrze znanymi czynnikami ryzyka HCC i stanowią wyjątkowe wyzwanie dla wątroby jako przewlekle chorego narządu. HCC związany z otyłością został ostatnio przypisywany mechanizmom molekularnym, takim jak przewlekłe zapalenie spowodowane przebudową tkanki tłuszczowej i prozapalnym wydzielaniem adipokin, ektopową akumulacją lipidów i lipotoksycznością, zmienioną mikroflorą jelitową i zaburzeniami starzenia się komórek gwiaździstych, a także insulinoopornością prowadzącą do zwiększonego poziomu insuliny i insulinopodobnych czynników wzrostu. Mechanizmy te współdziałają z mechanizmami występującymi w przewlekłej chorobie wątroby wynikającej z innych etiologii i przyspieszają rozwój HCC przed lub po wystąpieniu marskości wątroby. Coraz częstsze interakcje między szlakami onkogennymi związanymi z otyłością i przewlekłą chorobą wątroby mogą wyjaśniać, dlaczego HCC jest jednym z niewielu nowotworów złośliwych o rosnącej zachorowalności w krajach rozwiniętych. Lepsze zrozumienie tego złożonego procesu poprawi nasze strategie zapobiegania rakowi, przewidywania i nadzoru. Opublikowane przez Elsevier Inc.


title: Wpływ nawykowego spożywania kawy na chorobę kardiometaboliczną, zdrowie układu krążenia i śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny.

text: Kawa, po wodzie, jest najczęściej spożywanym napojem w Stanach Zjednoczonych i jest głównym źródłem spożycia kofeiny wśród dorosłych. Biologiczne działanie kawy może być znaczne i nie ogranicza się do działania kofeiny. Kawa jest złożonym napojem zawierającym setki związków biologicznie czynnych, a zdrowotne skutki jej długotrwałego spożywania są bardzo zróżnicowane. Z punktu widzenia układu sercowo-naczyniowego (CV) spożywanie kawy może zmniejszyć ryzyko cukrzycy typu 2 i nadciśnienia, a także innych stanów związanych z ryzykiem sercowo-naczyniowym, takich jak otyłość i depresja; ale może niekorzystnie wpływać na profile lipidowe w zależności od sposobu przygotowania napoju. Niezależnie od tego, coraz więcej danych sugeruje, że nawykowe spożywanie kawy jest neutralne lub korzystne pod względem ryzyka różnych niekorzystnych wyników sercowo-naczyniowych, w tym choroby wieńcowej, zastoinowej niewydolności serca, zaburzeń rytmu serca i udaru mózgu. Co więcej, duże badania epidemiologiczne sugerują, że osoby regularnie pijące kawę zmniejszają ryzyko zgonu, zarówno z przyczyn sercowo-naczyniowych, jak i wszystkich przyczyn. Potencjalne korzyści obejmują również ochronę przed chorobami neurodegeneracyjnymi, lepszą kontrolę astmy i mniejsze ryzyko wybranych chorób przewodu pokarmowego. Dzienne spożycie około 2-3 filiżanek kawy wydaje się być bezpieczne i wiąże się z neutralnymi lub korzystnymi skutkami dla większości badanych wyników zdrowotnych. Jednak większość danych dotyczących wpływu kawy na zdrowie opiera się na danych obserwacyjnych, z bardzo nielicznymi randomizowanymi, kontrolowanymi badaniami, a powiązanie nie dowodzi związku przyczynowego. Dodatkowo należy rozważyć potencjalne korzyści płynące z regularnego spożywania kawy z potencjalnymi zagrożeniami (które są głównie związane z wysoką zawartością kofeiny), w tym lękiem, bezsennością, drżeniem i kołataniem serca, a także utratą masy kostnej i prawdopodobnie zwiększonym ryzykiem złamań. Copyright © 2013 Fundacja American College of Cardiology. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Skutki spożywania kawy w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu C: randomizowane badanie kontrolowane.

text: TŁO: Kawa wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem raka wątrobowokomórkowego u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby typu C. To prospektywne badanie miało na celu ocenę mechanizmów leżących u podstaw działania ochronnego związanego z kawą. METODY: Czterdziestu pacjentów z przewlekłym wirusowym zapaleniem wątroby typu C podzielono losowo na dwie grupy: pierwsza spożywała 4 filiżanki kawy dziennie przez 30 dni, a druga pozostawała „abstynentami”. W dniu 30 grupy zostały przeniesione na drugi miesiąc. WYNIKI: Na początku aktywność aminotransferazy asparaginianowej i aminotransferazy alaninowej była niższa u pacjentów pijących 3-5 (grupa B) niż 0-2 filiżanek dziennie (grupa A) (56 ± 6 vs 74 ± 11/60 ± 3 vs 73 ± 7 U) /L p=0,05/p=0,04, odpowiednio). Poziomy HCV-RNA były istotnie wyższe w grupie B [(6,2 ± 1,5) × 10(5) vs (3,9 ± 1,0) × 10(5)UI/ml, p=0,05]. Podczas picia kawy poziomy 8-hydroksydeoksyguanozyny i kolagenu były znacznie niższe niż podczas abstynencji (15 ± 3 vs 44 ± 16 8-hydroksydeoksyguanozyna/10(5)deoksyguanozyna, p=0,05 i 56 ± 9 vs 86 ± 21 ng/ml, p =0,04). Długość telomerów była istotnie większa u pacjentów spożywających kawę (0,68 ± 0,06 vs 0,48 ± 0,04 jednostek arbitralnych, p=0,006). Długość telomerów i 8-hydroksydeoksyguanozyna były odwrotnie skorelowane. WNIOSEK: W przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu C spożywanie kawy powoduje zmniejszenie uszkodzeń oksydacyjnych, skorelowanych ze zwiększeniem długości telomerów i apoptozą, z mniejszą syntezą kolagenu, czynnikami, które prawdopodobnie pośredniczą w ochronie wywieranej przez kawę w odniesieniu do progresji choroby. Copyright © 2012 Editrice Gastroenterologica Italiana S.r.l. Wydane przez Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Rak wątrobowokomórkowy i inne zmiany w wątrobie.

text: Pacjenci z marskością są narażeni na największe ryzyko rozwoju raka wątrobowokomórkowego (HCC) i powinni być poddawani półrocznej kontroli za pomocą ultrasonografii z lub bez alfa fetoproteiny. Pacjenci z dodatnimi wynikami badań kontrolnych powinni przejść MRI z kontrastem lub 4-fazową CT w celu oceny diagnostycznej. Dla większości pacjentów z dowolnym stadium guza istnieją opcje terapeutyczne; jednak decyzje dotyczące leczenia muszą być zindywidualizowane po uwzględnieniu stopnia dysfunkcji wątroby i stanu wydolności pacjenta. Zalecane jest multidyscyplinarne podejście do opieki w celu optymalnej komunikacji i prowadzenia leczenia. Celem tego przeglądu jest przedstawienie aktualnego podsumowania diagnostyki i leczenia HCC. Copyright © 2014 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożywanie kawy związane ze zmniejszonym ryzykiem raka wątroby: metaanaliza

text: Informacje ogólne Badania epidemiologiczne wykazały niespójne wyniki dotyczące spożycia kawy i ryzyka raka wątroby. Przeprowadziliśmy metaanalizę opublikowanych badań kliniczno-kontrolnych i kohortowych, aby zbadać związek między spożywaniem kawy a rakiem wątroby. Metody Przeszukaliśmy Medline, EMBASE, ISI Web of Science i bibliotekę Cochrane w poszukiwaniu badań opublikowanych do maja 2012 r. Przeprowadziliśmy metaanalizę dziewięciu badań kliniczno-kontrolnych i siedmiu badań kohortowych. Wyniki Sumaryczny iloraz szans (OR) dla osób pijących dużo alkoholu w porównaniu z osobami niepijącymi lub prawie nigdy nie pijącymi wyniósł 0,50 (95% przedział ufności (CI): 0,42–0,59), bez istotnej różnorodności w badaniach (Q = 16,71; P = 0,337; I2 = 10,2 %). OR wynosiły 0,50 (95% CI: 0,40–0,63) w badaniach kliniczno-kontrolnych i 0,48 (95% CI: 0,38–0,62) w badaniach kohortowych. OR wyniósł 0,38 (95% CI: 0,25–0,56) u mężczyzn i 0,60 (95% CI: 0,33–1,10) u kobiet. OR wynosił 0,45 (95% CI: 0,36–0,56) w badaniach azjatyckich i 0,57 (95% CI: 0,44–0,75) w badaniach europejskich. OR wyniósł 0,39 (95% CI: 0,28–0,54) bez korekty ze względu na chorobę wątroby w wywiadzie i 0,54 (95% CI: 0,46–0,66) po skorygowaniu ze względu na chorobę wątroby w wywiadzie. Wnioski Wyniki tej metaanalizy sugerują odwrotną zależność między spożyciem kawy a rakiem wątroby. Ze względu na niewielką liczbę badań potrzebne są dalsze badania prospektywne.


title: Zależne od dawki i płci interakcje między spożyciem kawy a aktywnością GGT w surowicy u konsumentów alkoholu.

text: CELE: Spożywanie kawy zostało ostatnio powiązane ze zmniejszoną aktywnością gamma-glutamylotransferazy we krwi (GGT) i ochroną przed alkoholową chorobą wątroby. Aby zbadać związek i odpowiedź na dawkę, oceniliśmy wpływ spożycia kawy i alkoholu na aktywność GGT w surowicy u pozornie zdrowych mężczyzn i kobiet o różnym poziomie spożycia kawy i alkoholu. METODY: Dane dotyczące spożycia kawy, alkoholu i aktywności GGT w surowicy zostały zebrane od 18 899 osób (8807 mężczyzn i 10 092 kobiet), średni wiek 48 lat, zakres 25-74 lata, które wzięły udział w dużym ogólnokrajowym, przekrojowym badaniu zdrowia. We wszystkich analizach jako współzmienne zastosowano wskaźnik masy ciała, wskaźnik palenia tytoniu oraz wiek. WYNIKI: Wśród badanej populacji 89,8% zgłosiło różne poziomy spożycia kawy; 6,9% to abstynenci, 86,1% średnio pijący, 3,7% intensywnie pijący i 3,3% dawniej pijący. Stwierdzono, że u mężczyzn wzrost GGT wywołany intensywnym piciem (>280 g/tydzień) jest istotnie zmniejszony przy spożywaniu kawy przekraczającej 4 filiżanki dziennie. Podobną tendencję zaobserwowano również wśród kobiet, która jednak nie osiągnęła istotności statystycznej. WNIOSEK: Kawa moduluje wpływ etanolu na aktywność GGT w surowicy w sposób zależny od dawki i płci. Obserwacje te powinny znaleźć zastosowanie w badaniach nad możliwym hepatoprotekcyjnym działaniem kawy u konsumentów alkoholu.


title: Związek spożycia kawy z zapadalnością na raka wątroby i śmiertelnością z powodu przewlekłej choroby wątroby u mężczyzn palących papierosy

text: Wstęp: Spożycie kawy wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem raka wątroby i przewlekłej choroby wątroby, co wykazano w poprzednich badaniach, w tym prospektywnych przeprowadzonych w populacjach azjatyckich, gdzie wirusy zapalenia wątroby typu B (HBV) i wirusy zapalenia wątroby typu C (HCV) są dominującymi czynnikami ryzyka. Jednak prospektywne badania w populacjach zachodnich z mniejszą prewalencją HBV i HCV są nieliczne. Ponadto, chociaż metody przygotowywania wpływają na składniki kawy, nie wiadomo, czy różne metody wpływają na powiązania chorób. Metody: Oceniliśmy związek spożycia kawy z przypadkami raka wątroby i śmiertelnością z powodu przewlekłej choroby wątroby u 27–037 fińskich palaczy płci męskiej w wieku 50–69 lat w badaniu Alpha-Tocopherol, Beta-Carotene Cancer Prevention Study, którzy odnotowali spożycie kawy i byli obserwowane przez okres do 24 lat pod kątem przypadków zachorowania na raka wątroby lub śmiertelność z powodu przewlekłej choroby wątroby. Wielowymiarowe względne ryzyko (RR) i 95% przedziały ufności (CI) oszacowano za pomocą modeli proporcjonalnego hazardu Coxa. Wyniki: Spożycie kawy było odwrotnie proporcjonalne do wystąpienia raka wątroby (RR na filiżankę dziennie=0,82, 95% CI: 0,73–0,93; trend P w kategoriach=0,0007) i śmiertelności z powodu przewlekłej choroby wątroby (RR=0,55, 95% CI: : 0,48–0,63; trend P<0,0001). Odwrotne zależności utrzymywały się u osób bez cukrzycy, z ujemnymi przypadkami HBV i HCV oraz w analizach stratyfikowanych według wieku, wskaźnika masy ciała, dawki alkoholu i palenia. Podobne skojarzenia zaobserwowaliśmy u osób pijących kawę gotowaną lub filtrowaną. Wnioski: Te odkrycia sugerują, że picie kawy może przynieść korzyści dla wątroby, niezależnie od tego, czy kawa była gotowana czy filtrowana.


title: Kawa zmniejsza ryzyko raka wątrobowokomórkowego: zaktualizowana metaanaliza.

text: TŁO I CELE: Sugeruje się, że spożywanie kawy zmniejsza ryzyko raka wątrobowokomórkowego (HCC). Przeprowadziliśmy metaanalizę badań epidemiologicznych, aby dostarczyć aktualnych informacji na temat wpływu picia kawy na ryzyko HCC. METODY: Przeszukaliśmy PubMed/MEDLINE oryginalnych artykułów opublikowanych w języku angielskim od 1966 do września 2012 roku, na podstawie badań kliniczno-kontrolnych lub badań kohortowych, które wiązały spożywanie kawy z rakiem wątroby lub HCC. Obliczyliśmy sumaryczne ryzyko względne (RR) dla dowolnego, niskiego i wysokiego spożycia kawy w porównaniu z brakiem spożycia. Punkt odcięcia dla niskiego i wysokiego spożycia ustalono na 3 filiżanki dziennie w 9 badaniach i 1 filiżankę dziennie w 5 badaniach. WYNIKI: Podsumowanie RR dla jakiegokolwiek spożycia kawy w porównaniu z brakiem spożycia wynosiło 0,60 z 16 badań obejmujących łącznie 3153 przypadków HCC (95% przedział ufności [CI], 0,50-0,71); RR wynosiły 0,56 z 8 badań kliniczno-kontrolnych (95% CI, 0,42-0,75) i 0,64 z 8 badań kohortowych (95% CI, 0,52-0,78). W porównaniu z brakiem spożycia kawy, sumaryczne RR wyniosło 0,72 (95% CI, 0,61-0,84) dla małego spożycia i 0,44 (95% CI, 0,39-0,50) dla dużego spożycia. Sumaryczne RR wyniosło 0,80 (95% CI, 0,77-0,84) dla przyrostu 1 filiżanki kawy dziennie. Odwrotna zależność między kawą a ryzykiem HCC była spójna niezależnie od płci badanych, picia alkoholu, zapalenia wątroby lub choroby wątroby w wywiadzie. WNIOSKI: Z tej metaanalizy wynika, że ryzyko HCC jest zmniejszone o 40% przy każdym spożyciu kawy w porównaniu z brakiem spożycia. Odwrotny związek może częściowo lub w dużej mierze istnieć, ponieważ pacjenci z chorobami wątroby i przewodu pokarmowego ograniczają spożycie kawy. Wykazano jednak, że kawa wpływa na enzymy wątrobowe i rozwój marskości, a zatem może chronić przed karcynogenezą wątroby. Copyright © 2013 Instytut AGA. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Nadwaga, otyłość i śmiertelność z powodu raka w prospektywnie badanej kohorcie dorosłych w USA.

text: Wstęp: Wpływ nadwagi na ryzyko zgonu z powodu raka nie został w pełni scharakteryzowany. METODY: W badanej prospektywnie populacji ponad 900 000 dorosłych Amerykanów (404 576 mężczyzn i 495 477 kobiet), którzy byli wolni od raka w momencie rejestracji w 1982 r., w ciągu 16 lat obserwacji odnotowano 57 145 zgonów z powodu raka. Zbadaliśmy związek u mężczyzn i kobiet między wskaźnikiem masy ciała w 1982 r. a ryzykiem zgonu z powodu wszystkich nowotworów i nowotworów w poszczególnych lokalizacjach, kontrolując inne czynniki ryzyka w wieloczynnikowych modelach proporcjonalnych zagrożeń. Obliczyliśmy odsetek wszystkich zgonów z powodu raka, które można przypisać nadwadze i otyłości w populacji USA na podstawie oszacowań ryzyka z obecnego badania i krajowych szacunków występowania nadwagi i otyłości w dorosłej populacji USA. WYNIKI: Najciężsi członkowie tej kohorty (ci z wskaźnikiem masy ciała [masa w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach] wynoszącym co najmniej 40) mieli śmiertelność z powodu wszystkich nowotworów łącznie o 52% wyższa (dla mężczyzn) i o 62 procent wyższe (dla kobiet) niż wskaźniki u mężczyzn i kobiet o normalnej wadze. W przypadku mężczyzn względne ryzyko zgonu wynosiło 1,52 (95% przedział ufności, od 1,13 do 2,05); dla kobiet ryzyko względne wynosiło 1,62 (95% przedział ufności, 1,40 do 1,87). Zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet, wskaźnik masy ciała był również istotnie związany z wyższymi wskaźnikami zgonów z powodu raka przełyku, okrężnicy i odbytnicy, wątroby, pęcherzyka żółciowego, trzustki i nerki; to samo dotyczyło śmierci z powodu chłoniaka nieziarniczego i szpiczaka mnogiego. Zaobserwowano istotne tendencje wzrostu ryzyka przy wyższych wartościach wskaźnika masy ciała w przypadku zgonów z powodu raka żołądka i prostaty u mężczyzn oraz zgonów z powodu raka piersi, macicy, szyjki macicy i jajnika u kobiet. Na podstawie powiązań zaobserwowanych w tym badaniu szacujemy, że obecne wzorce nadwagi i otyłości w Stanach Zjednoczonych mogą odpowiadać za 14 procent wszystkich zgonów z powodu raka u mężczyzn i 20 procent u kobiet. WNIOSKI: Zwiększona masa ciała wiązała się ze zwiększoną śmiertelnością dla wszystkich nowotworów łącznie oraz nowotworów w wielu określonych miejscach. Prawa autorskie 2003 Massachusetts Medical Society


title: Badanie Tromsø Heart Study: rozmieszczenie i wyznaczniki gamma-glutamylotransferazy w wolno żyjącej populacji.

text: Gamma-glutamylotransferazę (GGT) zmierzono u 1579 mężczyzn w wieku 20-54 lat i 1654 kobiet w wieku 20-49 lat poddanych badaniom przesiewowym pod kątem czynników ryzyka wieńcowego. Rozkład był skośny w prawo z medianami 15 i 10 U/l odpowiednio dla mężczyzn i kobiet. Mniej niż 3,8% mężczyzn i 0,8% kobiet miało GGT większe lub równe 50 U/l. Niski poziom GGT dobrze współgrał z niską śmiertelnością marskości wątroby i skromnym spożyciem alkoholu w Norwegii. Analiza regresji wielokrotnej dla każdej płci wykazała silny pozytywny związek ze wskaźnikiem masy ciała, spożywaniem alkoholu i, nieoczekiwanie, negatywny związek ze spożyciem kawy, podczas gdy triglicerydy w surowicy i czas od ostatniego posiłku wykazywały słabszy pozytywny związek. U kobiet stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych było dodatnio związane z GGT.


title: Jak powszechne jest najczęstsze zaburzenie ruchowe dorosłych? Aktualizacja na temat występowania drżenia samoistnego na całym świecie.

text: Drżenie samoistne (ET) jest jednym z bardziej rozpowszechnionych zaburzeń neurologicznych, jednak szacunki dotyczące częstości występowania różniły się ogromnie, co utrudnia precyzyjne ustalenie częstości występowania. Autorzy: (1) dokonali przeglądu ogólnoświatowej częstości występowania ET w populacyjnych badaniach epidemiologicznych, (2) uzyskali możliwie najdokładniejsze oszacowanie częstości występowania choroby oraz (3) zbadali trendy i istotne różnice między badaniami. Zidentyfikowaliśmy 28 populacyjnych badań rozpowszechnienia (19 krajów). W metaanalizie łączna częstość występowania (w każdym wieku) = 0,9%, ze statystycznie istotną heterogenicznością w badaniach (I(2) = 99%, p < 0,001). W dodatkowych analizach opisowych ogólna częstość występowania (w każdym wieku) = 0,4%. Częstość występowania wzrastała wyraźnie wraz z wiekiem, a zwłaszcza z wiekiem zaawansowanym. W metaanalizie chorobowość (wiek > lub= 65 lat) = 4,6%, a w dodatkowych analizach opisowych, mediana surowej chorobowości (wiek > lub= 60-65) = 6,3%. W jednym badaniu z udziałem tych osób w wieku > lub= 95 lat, ogólna częstość występowania = 21,7%. W kilku badaniach odnotowano różnice etniczne w rozpowszechnieniu, chociaż potrzebne są dalsze badania. Ponad jedna trzecia badań wskazuje na różnicę płci, przy czym większość z nich wykazuje wyższą częstość występowania wśród mężczyzn. Ta możliwa preferencja płci jest interesująca, biorąc pod uwagę kliniczne, epidemiologiczne i patologiczne powiązania między ET a chorobą Parkinsona. Dokładne szacunki częstości występowania, takie jak te, które przedstawiamy, są ważne, ponieważ stanowią podstawę liczbową dla planowanych inicjatyw w zakresie zdrowia publicznego, dostarczają danych na temat występowania choroby w tle do badań rodzinnych i oferują wskazówki dotyczące istnienia czynników środowiskowych lub biologicznych o możliwym znaczeniu mechanistycznym . (c) 2010 Towarzystwo Zaburzeń Ruchowych.


title: Podwyższone poziomy harmanu i norharmanu w płynie mózgowo-rdzeniowym pacjentów z parkinsonizmem.

text: Śmierć neuronów dopaminergicznych w chorobie Parkinsona (PD) może być częściowo spowodowana syntezą i akumulacją toksyn endogennych i egzogennych. Ze względu na podobieństwo strukturalne do MPTP, jako przypuszczalne neurotoksyny zaproponowano beta-karboliny, takie jak norharman i harman. In vivo mogą być łatwo tworzone przez cyklizację indoloamin m.in. aldehydy. W celu dalszego wyjaśnienia roli beta-karbolin w chorobach neurodegeneracyjnych, poziomy harmanów i norharmanów w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) zmierzono u 14 pacjentów z PD i porównano z grupą kontrolną dobraną pod względem wieku i płci (n = 14). Poziomy norharmanu i harmanu w PMR były znacząco wyższe w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniki te mogą sugerować możliwą rolę harmanu i norharmanu lub ich N-metylowanych jonów karboliny w procesach patofizjologicznych inicjujących PD. Jednak pochodzenie zwiększonych poziomów tych beta-karbolin pozostaje niejasne. Z jednej strony można spekulować, że nieznane procesy metaboliczne indukują w PD zwiększoną syntezę harmanu i norharmanu. Z drugiej strony możliwy może być również wpływ źródeł egzogenicznych.


title: Stężenia harmanów we krwi (1-metylo-9h-pirydo[3,4-b]indolu) w drżenie samoistne: powtórna obserwacja w przypadkach i kontrolach w Nowym Jorku

text: Drżenie samoistne (ET) jest szeroko rozpowszechnioną chorobą neurologiczną późnego życia. Czynniki genetyczne i środowiskowe mogą odgrywać ważną rolę etiologiczną. Harmane (1-metylo-9H-pirydo[3,4-b]indol) jest silną neurotoksyną wywołującą drżenie. Wcześniej podwyższone stężenia harman we krwi były wykazane w przypadkach ET w porównaniu z grupą kontrolną, ale wszystkie te obserwacje były przekrojowe, oceniając każdego osobnika tylko w jednym punkcie czasowym. Tak więc nikt nigdy nie powtórzył testu harmany krwi u tych samych osób dwukrotnie. Nie wiadomo, czy zaobserwowana różnica przypadek-kontrola utrzymuje się w drugim punkcie czasowym, lata później. Obecnym celem była ponowna ocena próbki naszych przypadków ET i kontroli w celu ustalenia, czy stężenie harman we krwi pozostaje podwyższone w ET w drugim punkcie czasowym. Stężenia harman we krwi oznaczono ilościowo za pomocą dobrze znanej metody wysokosprawnej chromatografii cieczowej w 63 przypadkach ET i 70 kontrolach. Pomiędzy początkowym i późniejszym oznaczeniem harmanicznych krwi upłynęło średnio około 6 lat. Średnie logarytmiczne stężenie harman we krwi było istotnie wyższe w przypadkach niż w grupie kontrolnej (0,30 ± 0,61 g-10/ml vs 0,08 ± 0,55 g-10/ml), a mediana w przypadkach była dwukrotnie wyższa niż w grupie kontrolnej: 0,22 g-10 /ml vs. 0,11 g-10/ml. Logarytmiczne stężenie harman we krwi było najwyższe w przypadkach z rodzinną historią ET. Stężenie harman we krwi było podwyższone w przypadkach ET w porównaniu z grupą kontrolną po ponownej ocenie w drugim punkcie czasowym kilka lat później, co wskazuje na stabilny związek między tą toksyną środowiskową a ET.


title: Badanie związku między spożyciem kofeiny a drżeniem samoistnym.

text: Wstęp: Sugeruje się, że czynniki środowiskowe mogą być związane z drżeniem samoistnym (ET). Badanie to przeprowadzono w celu oceny związku spożycia kofeiny z ET. METODA: W badaniu kontrolnym przypadku pacjenci, u których zdiagnozowano ET i zdrowi, przeszli standaryzowany wywiad kwestionariuszowy w celu oceny narażenia na spożycie kawy i herbaty. Przeprowadzono wieloczynnikową logistyczną analizę regresji w celu oceny związku spożycia kofeiny i innych czynników środowiskowych z ryzykiem ET. WYNIKI: Do analizy włączono 179 osób, w tym 79 pacjentów z ET i 100 osób z grupy kontrolnej dobranych pod względem wieku, płci i pochodzenia etnicznego. Analiza jednoczynnikowa wykazała, że spożycie kofeiny u pacjentów z ET było wyższe niż w grupie kontrolnej (zakres mediany i 90 percentyla: 2300 (0, 9000) mg-lat w porównaniu do 1500 (0, 6090) mg-lat, p=0,01). Jednak analiza wieloczynnikowej regresji logistycznej wykazała, że kofeina nie była już istotnym czynnikiem związanym z ET (p=0,119). Nie stwierdzono istotnej korelacji pomiędzy ilością przyjmowanej kofeiny a czasem trwania choroby (r Spearmana=0,194; p=0,202) lub całkowitym wynikiem drżenia (r Spearmana=0,045; p=0,771) u pacjentów z ET. WNIOSEK: Spożycie kofeiny nie było związane z ryzykiem ET w naszej badanej populacji. Potrzebne są dalsze badania, aby zbadać znaczenie interakcji gen-środowisko w ET.


title: Ilościowa ocena neurotoksycznej beta-karbolinowej harmanu w próbkach mięsa z grilla/grillowanego mięsa i korelacja z poziomem wysmażenia.

text: Harmane, jedna z amin heterocyklicznych (HCA), jest silną neurotoksyną związaną z chorobami człowieka. Ekspozycja dietetyczna, zwłaszcza w przypadku wędlin, jest głównym źródłem narażenia egzogennego dla ludzi. Jednak wiedza na temat stężeń harman w próbkach gotowanego mięsa jest ograniczona. Naszym celem było (1) określenie ilościowe stężenia harmanu w różnych rodzajach próbek gotowanego mięsa, (2) porównanie jego stężenia z innymi, lepiej poznanymi HCA oraz (3) zbadanie związku między stężeniem harmanu a poziomem wysmażenia . Trzydzieści próbek grillowanego/grillowanego mięsa (8 steków wołowych, 12 hamburgerów, 10 kurczaków) przeanalizowano pod kątem zawartości harmany i czterech innych HCA (2-amino-1-metylo-6-fenyloimidazo [4,5-b]pirydyny [PhIP], amino -3,8-dimetyloimidazo[4,5-f]chinoksalina [MeIQx], 2-amino-3,4,8-trimetyloimidazo[4,5-f]chinoksalina [DiMeIQx] i 2-amino-1,6- dimetylofuro[3,2-e]imidazo[4,5-b]pirydyna [IFP]). Średnie (+/- SD) stężenie harmany wynosiło 5,63 (+/- 6,63) ng/g; Stężenie harmanu było najwyższe w kurczaku (8,48 +/- 9,86 ng/g), a najniższe w steku wołowym (3,80 +/- 3,6 ng/g). Stężenie Harmane było wyższe niż w przypadku innych HCA i istotnie skorelowane ze stężeniem PhIP. Stężenie harmany było związane z wysmażeniem mięsa w próbkach gotowanego steku wołowego i hamburgera, chociaż korelacja między wysmażeniem mięsa a stężeniem była większa dla PhIP niż dla harmany. Dowody wskazują, że harman był wykrywalny w ilości nanogramów na gram w gotowanym mięsie (zwłaszcza z kurczaka), a ponadto występował w większej ilości niż inne HCA. Istniała pewna korelacja między dojrzałością mięsa a stężeniem harman, chociaż ta korelacja była mniej silna niż obserwowana dla PhIP. Takie dane można wykorzystać do poprawy oceny narażenia ludzi na tę neurotoksynę w diecie.


title: Względna ekspozycja na beta-karboliny norharman i harman z żywności i dymu tytoniowego.

text: Norharman i harman to dwa heterocykliczne beta-karboliny (9H-pirydo[3,4-b]indol) alkaloidy o biologicznym i potencjalnym działaniu toksykologicznym, które występują w żywności i źródłach środowiskowych. Aby ocenić występowanie i rozmieszczenie tych związków oraz oszacować poziomy narażenia na podstawie wykrytych ilości, liczne próbki artykułów spożywczych i dymu papierosowego poddano analizie metodą ekstrakcji do fazy stałej i wysokosprawnej chromatografii cieczowej-fluorescencji. Stwierdzono, że poziomy beta-karbolin były bardzo zmienne. Żywność nisko przetworzona (tj. mleko, jogurt, niegotowane mięso i ryby) nie zawierała norharmanu i harmanu powyżej granicy wykrywalności. Inne jednak zawierały stosunkowo wysokie stężenia (na poziomie dziesiątek ng g(-1) lub mikrog l(-1)) w zależności od warunków przetwarzania, jak np. „dobrze wysmażone” mięso i ryby. Najwięcej norharmanu i harmanu stwierdzono w parzonej kawie (29-207 μg l(-1)), sosach (m.in. sos sojowy i Tabasco; 4-252 μg l(-1)), „dobrze wysmażony” mięso i ryby (57-160 ng g(-1)), tostowy chleb (42-160 ng g(-1)) i fermentowane napoje alkoholowe (n.d.-41 kubek l(-1)). beta-karboliny występowały również w dużych ilościach w głównym strumieniu dymu papierosowego (207-2780 ng/papieros), co jest ważnym czynnikiem wpływającym na codzienną ekspozycję na te związki. Na podstawie tych wyników stwierdzono, że dzienna ekspozycja na beta-karboliny u ludzi może wynosić od dziesiątek do setek mikrogramów, przy czym głównymi czynnikami są dym papierosowy, kawa, niektóre przyprawy, gotowana żywność i napoje alkoholowe, w tej kolejności. . Wiele innych środków spożywczych może również zawierać niewielkie ilości norharmanu i harmanu. Żywność i dym tytoniowy mogą być potencjalnymi czynnikami przyczyniającymi się do zgłaszanej endogennej obecności beta-karbolin u ludzi.


title: Dietetyczna epidemiologia drżenia samoistnego: spożywanie mięsa i praktyki gotowania mięsa

text: Tło/Cel Harmane [1-metylo-9H-pirydo(3,4-b)indol] jest neurotoksyną wywołującą drżenie. Stężenia harman we krwi są podwyższone u pacjentów z drżeniem samoistnym (ET) z niejasnych przyczyn. Potencjalne mechanizmy obejmują zwiększone spożycie harman w diecie (szczególnie poprzez dobrze ugotowane mięso) lub czynniki genetyczno-metaboliczne. Przetestowaliśmy hipotezę, że spożycie mięsa i poziom wysmażenia mięsa są wyższe w przypadkach ET niż w grupie kontrolnej. Metody Szczegółowe dane zebrano przy użyciu kwestionariusza Lawrence Livermore National Laboratory Meat Questionnaire. Wyniki Całkowite aktualne spożycie mięsa było większe u mężczyzn z ET niż bez (135,3 ± 71,1 vs 110,6 ± 80,4 g/dzień, p = 0,03), ale nie u kobiet z ET w porównaniu z bez (80,6 ± 50,0 vs 79,3 ± 51,0 g/dzień , p = 0,76). W skorygowanej analizie regresji logistycznej u samców wyższe całkowite bieżące spożycie mięsa było związane z ET (OR = 1,006, p = 0,04, tj. przy 10 dodatkowych g mięsa dziennie, szansa na ET wzrosła o 6%). Mężczyźni mieli większe szanse na znalezienie się w najwyższym niż najniższym kwartylu całkowitego aktualnego spożycia mięsa (skorygowany OR = 21,36, p = 0,001). Stopień wysmażenia mięsa był podobny w przypadkach i kontrolach. Wnioski Badanie to dostarcza dowodów na różnicę w diecie między przypadkami ET u mężczyzn a mężczyznami w grupie kontrolnej. Etiologiczne konsekwencje tych wyników wymagają dodatkowych badań. Copyright © 2008 S. Karger AG, Bazylea


title: Alkaloidy β-karboliny i drżenie samoistne: badanie środowiskowych uwarunkowań jednej z najczęstszych chorób neurologicznych

text: Drżenie samoistne (ET) jest jedną z najczęstszych chorób neurologicznych, jednak jego etiologia nie jest dobrze poznana. Genotypy podatności niewątpliwie leżą u podstaw wielu przypadków ET, chociaż do tej pory nie zidentyfikowano żadnych genów. Czynniki środowiskowe prawdopodobnie również przyczyniają się do etiologii ET. Harmane (1-metylo-9H-pirydo[3,4-β]indol) jest silnym, wywołującym drżenie alkaloidem β-karboliny, a pojawiająca się literatura dostarcza wstępnych powiązań między tą neurotoksyną a ET. W niniejszym raporcie dokonujemy przeglądu tej literatury. Dwa badania, oba w Nowym Jorku, wykazały wyższe poziomy harman we krwi w przypadkach ET niż w grupie kontrolnej, aw jednym badaniu, szczególnie wysokie poziomy w rodzinnych przypadkach ET. Badania replikacji populacji poza Nowym Jorkiem i badania poziomów harman mózgowych w ET nie zostały jeszcze podjęte. W niewielkiej liczbie badań zbadano kilka biologicznych korelacji ekspozycji na harman u pacjentów z ET. Badania mechanizmów tego domniemanego podwyższenia harmanu w ET zbadały rolę zwiększonego spożycia diety, znajdując słabe dowody na zwiększone spożycie egzogenne u mężczyzn ET, a inne badania wykazały wstępne dowody na to, że podwyższony poziom harman w ET może być spowodowany dziedzicznie zmniejszoną zdolność do metabolizowania harmanu do harminy (7-metoksy-1-metylo-9H-pirydo[3,4-β]-indol). Badania nad harmanami i ich możliwymi powiązaniami z ET były intrygujące. Potrzebne są dodatkowe badania, aby dokładniej ustalić, czy te toksyczne ekspozycje są związane z ET i mają znaczenie etiologiczne.