title: Bezpieczeństwo cytrynianu sildenafilu: przegląd 67 podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo i bazy danych bezpieczeństwa po wprowadzeniu do obrotu

text: Cel: Przegląd specjalnych zagadnień bezpieczeństwa związanych z syldenafilem i udokumentowanie tolerancji dawek 50 i 100 mg, ogólnie i według wieku, u mężczyzn z zaburzeniami erekcji (ED). Metody: Dane zebrano z 67 podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo (DBPC) (>14 000 mężczyzn) przeprowadzonych przez producenta oraz z bazy danych producenta dotyczącej bezpieczeństwa po wprowadzeniu do obrotu (39 277 pacjentów). Dane DBPC stratyfikowano według dawki, dawki początkowej i wieku (≥ 65 i ≥ 75 lat). Specjalne tematy dotyczące bezpieczeństwa obejmowały ryzyko sercowo-naczyniowe, priapizm, nietętniczą przednią niedokrwienną neuropatię nerwu wzrokowego (NAION), zaburzenia czynności nerek i wątroby, interakcje leków (tj. azotany, inhibitory cytochromu P3A4, inne terapie ED i α-blokery) oraz nieprawidłowe stosowanie. Wyniki: Sildenafil w dawce 50 lub 100 mg był dobrze tolerowany przez mężczyzn z zaburzeniami erekcji, ogólnie w wieku ≥ 65 lat i ≥ 75 lat. Analizy baz danych nie wykazały żadnego związku przyczynowego między syldenafilem a zdarzeniami sercowo-naczyniowymi ani żadnych nowych zagrożeń bezpieczeństwa związanych z zdarzeniami sercowo-naczyniowymi, priapizmem, NAION, utratą słuchu lub interakcjami lekowymi. U niewielkiej liczby mężczyzn z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, którzy byli leczeni syldenafilem w badaniach DBPC, profil bezpieczeństwa był podobny jak u mężczyzn bez zaburzeń czynności nerek lub wątroby. Przedawkowanie syldenafilu było rzadkie w populacji ED. W związku z przedawkowaniem, uzależnieniem, nadużywaniem lub niewłaściwym stosowaniem nie zidentyfikowano żadnych nowych problemów dotyczących bezpieczeństwa, pojawiających się trendów ani działań niepożądanych. Wniosek: Ten zestawiony przegląd potwierdza ogólnie dobrą tolerancję i ustalony profil bezpieczeństwa syldenafilu 50 i 100 mg u mężczyzn z zaburzeniami erekcji i nie ujawnia żadnych nowych problemów związanych z bezpieczeństwem.


title: Czynniki ryzyka śmiertelności w badaniu zdrowia pielęgniarek: konkurencyjna analiza ryzyka

text: W niewielu badaniach zbadano wiele czynników ryzyka śmiertelności lub formalnie porównano ich powiązania z określonymi przyczynami zgonu. Autorzy wykorzystali konkurencyjną analizę przeżycia ryzyka, aby ocenić związki stylu życia i czynników żywieniowych ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i przyczynowo-skutkowej wśród 50 112 uczestników badania Nurses’ Health Study. W latach 1986-2004 odnotowano 4893 zgonów: 1026 z powodu chorób układu krążenia, 931 z powodu nowotworów związanych z paleniem, 1430 z powodu nowotworów niezwiązanych z paleniem oraz 1506 z wszystkich innych przyczyn. Wiek, wskaźnik masy ciała w wieku 18 lat, zmiana masy ciała, wzrost, obecne palenie i paczkolat palenia, ładunek glikemiczny, spożycie cholesterolu, skurczowe ciśnienie krwi i stosowanie leków na nadciśnienie, cukrzyca, zawał serca rodziców przed 60. rokiem życia, i czas od menopauzy był bezpośrednio związany ze śmiertelnością ze wszystkich przyczyn, podczas gdy istniały odwrotne zależności dla aktywności fizycznej i spożycia orzechów, tłuszczów wielonienasyconych i błonnika zbożowego. Umiarkowane spożycie alkoholu wiązało się ze zmniejszoną śmiertelnością. Model, który uwzględniał różnice w związkach niektórych czynników ryzyka z określonymi przyczynami zgonu, był znacznie lepiej dopasowany w porównaniu z modelem, w którym wszystkie czynniki ryzyka miały wspólne powiązania we wszystkich przyczynach. W przyszłości ten nowy model może zostać wykorzystany do identyfikacji osób o podwyższonym ryzyku zgonu.


title: Dieta śródziemnomorska wiąże się ze zmniejszeniem przedwczesnej śmiertelności wśród dorosłych w średnim wieku.

text: Dostępne duże badania prospektywne potwierdzające odwrotny związek między lepszym przestrzeganiem diety śródziemnomorskiej a niższą śmiertelnością obejmowały głównie osoby starsze. Nie jest jasne, czy ta odwrotna zależność występuje również wśród młodszych osób o niższym ryzyku zgonu. Naszym celem była ocena związku między przestrzeganiem diety śródziemnomorskiej a całkowitą śmiertelnością dorosłych w średnim wieku z projektu Seguimiento Universidad de Navarra (SUN). Śledziliśmy 15 535 absolwentów hiszpańskich uniwersytetów średnio 6,8 lat. Ich średni wiek wynosił 38 ± 12 lat, 59,6% stanowiły kobiety i wszystkie były początkowo wolne od chorób układu krążenia, raka i cukrzycy. Do oceny nawyków żywieniowych wykorzystano zwalidowany FFQ. Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej podzielono na 3 grupy zgodnie ze wskaźnikiem diety śródziemnomorskiej (niski, 0-2 punkty; umiarkowany, 3-5 punktów; i wysoki, 6-9 punktów). Zmienną wynikową była śmiertelność całkowita. Do oszacowania HR i 95% CI zastosowano modele proporcjonalnego hazardu Coxa. Dokonaliśmy korekty szacunków pod kątem płci, wieku, lat studiów wyższych, BMI, palenia, aktywności fizycznej, oglądania telewizji, historii depresji i podstawowego nadciśnienia oraz hipercholesterolemii. Zaobserwowaliśmy 125 zgonów podczas 105 980 osobolat obserwacji. W pełni skorygowany HR dla umiarkowanego i wysokiego przylegania wynosił odpowiednio 0,58 (95% CI: 0,34, 0,99; p = 0,05) i 0,38 (95% CI: 0,21, 0,70; p = 0,002). Dla każdego 2-punktowego przyrostu w Skali Diety Śródziemnomorskiej HR zgonu wyniósł 0,72 (95% CI: 0,58; 0,91; P = 0,006). Wśród wysoko wykształconych dorosłych w średnim wieku przestrzeganie tradycyjnej diety śródziemnomorskiej wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem śmierci.


title: Doustny cytrynian sildenafilu (viagra) na zaburzenia erekcji: przegląd systematyczny i metaanaliza szkód.

text: CELE: Podsumowanie i porównanie dowodów dotyczących szkód u mężczyzn z zaburzeniami erekcji (ED) leczonych sildenafilem i placebo w przeglądzie systematycznym i metaanalizie. METODY: Randomizowane badania kontrolowane placebo (RCT) zostały zidentyfikowane za pomocą elektronicznego wyszukiwania w MEDLINE, EMBASE, PsycINFO, SCOPUS i Cochrane CENTRAL. Ustalono i porównano między grupami syldenafilu i placebo częstości występowania wszelkich zdarzeń niepożądanych (AE), najczęściej zgłaszanych zdarzeń niepożądanych, wycofania z powodu zdarzeń niepożądanych i poważnych zdarzeń niepożądanych. Wyniki mężczyzn z zaburzeniami erekcji stratyfikowano według stanu klinicznego. Zbadano niejednorodność statystyczną. Przeprowadzono również metaanalizy oparte na modelu efektów losowych. WYNIKI: Łącznie uwzględniono 49 RCT. Mężczyźni leczeni syldenafilem mieli większe ryzyko wystąpienia zdarzeń niepożądanych ze wszystkich przyczyn (RR = 1,56, 95% CI: 1,38, 1,76), bólu głowy, zaczerwienienia twarzy, niestrawności i zaburzeń widzenia w porównaniu z mężczyznami otrzymującymi placebo. Wielkość nadmiernego ryzyka była większa w badaniach ze stałą dawką niż z elastyczną dawką. Częstość występowania poważnych zdarzeń niepożądanych i wycofań z powodu zdarzeń niepożądanych nie różniła się w grupach syldenafilu i placebo. Większa dawka syldenafilu odpowiadała większemu ryzyku AE. Zwiększone ryzyko szkód zaobserwowano w obrębie określonych klinicznie określonych grup pacjentów i pomiędzy nimi. WNIOSKI: Brak było RCT zgłaszających długoterminowe (>6 miesięcy) dane dotyczące szkód. W badaniach krótkoterminowych mężczyźni z zaburzeniami erekcji przydzieleni losowo do grupy syldenafilu mieli zwiększone ryzyko wystąpienia wszelkich działań niepożądanych ze wszystkich przyczyn, bólu głowy, zaczerwienienia twarzy, niestrawności i zaburzeń widzenia. Uzasadnione może być zbadanie różnych sposobów optymalizacji dawki syldenafilu.


title: Czy inhibitory fosfodiesterazy typu 5 są związane ze zdarzeniami niepożądanymi zagrażającymi wzrokowi? Krytyczna analiza i przegląd literatury.

text: WSTĘP: Inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) to leki pierwszego rzutu w leczeniu zaburzeń erekcji. Sildenafil (Viagra®), tadalafil (Cialis®) i wardenafil (Levitra®) należą do tej samej klasy leków, które hamują PDE5. Przejściowe objawy wizualne, takie jak zmiana percepcji kolorów i zwiększona wrażliwość na światło, są dobrze znanymi działaniami niepożądanymi tych leków i występują u 3-11% osób zażywających syldenafil. Zagrażające wzrokowi (poważne) powikłania oczne, takie jak nietętnicza niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego i zamknięcie tętnicy rzęskowo-siatkówkowej rzadko zgłaszano u osób stosujących inhibitory PDE5. CELE: Podkreślenie i przeanalizowanie ostatnio opublikowanej literatury dotyczącej poważnych powikłań ocznych inhibitorów PDE5. METODY: Przeszukanie recenzowanej literatury angielskiej zostało przeprowadzone przy użyciu Medline. Przeszukano również następujące bazy danych: Cumulative Index to Nursing and Allied Health Literature, Cochrane Library, Global Health oraz MD Consult. Ocenę przyczynowości zgłoszonych działań niepożądanych leku przeanalizowano przy użyciu zarówno skali prawdopodobieństwa Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), jak i kryteriów wykorzystywanych przez Krajowy Rejestr Leków Indukowanych Ocznych Skutków Ubocznych. GŁÓWNE ŚRODKI REZULTATU: Naukowe i obiektywne ustalenie, czy inhibitory PDE5 są związane z zagrażającymi wzrokiem powikłaniami ocznymi. Wyniki: Od stycznia 2006 do lutego 2011 zidentyfikowano osiem przypadków poważnych powikłań ocznych związanych z inhibitorami PDE5. Opisy przypadków obejmowały przypadki przedniej i tylnej nietętniczej neuropatii nerwu wzrokowego, niedrożności żyły środkowej siatkówki, niedrożności tętnicy rzęskowo-siatkówkowej, jaskry ostrego zamykania kąta i zanik wzroku po zastosowaniu syldenafilu. WNIOSEK: Brak rozstrzygających dowodów wskazujących na bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy stosowaniem inhibitora PDE5 a zdarzeniami ocznymi zagrażającymi wzrokowi. Wydaje się, że mężczyźni stosujący inhibitory PDE5 cierpią z powodu powikłań zagrażających wzrokowi z taką samą częstością jak populacja ogólna. Jednak drobne wizualne efekty uboczne występują u 3-11% użytkowników i są przemijające i odwracalne. © 2011 Międzynarodowe Towarzystwo Medycyny Seksualnej.


title: Cholesterol całkowity i cholesterol lipoprotein o wysokiej gęstości jako ważne czynniki prognostyczne zaburzeń erekcji.

text: Chociaż zaburzenia erekcji są często obserwowane u pacjentów z objawami miażdżycy, niezależny udział cholesterolu w surowicy w przewidywaniu zaburzeń erekcji jest niejasny. Celem tego badania było zbadanie związku między poziomem cholesterolu w surowicy a zaburzeniami erekcji. Historie medyczne, badania fizykalne i badania krwi uzyskano w Cooper Clinic w Dallas w Teksasie od 3250 mężczyzn w wieku 26-83 lat (średnio 51 lat) bez zaburzeń erekcji podczas pierwszej wizyty, którzy odbyli jeszcze jedną wizytę w klinice, wszystkie między 1987 i 1991. Mężczyźni ci byli obserwowani 6-48 miesięcy po pierwszej wizycie w klinice (średnio 22 miesiące). Zaburzenia erekcji zgłoszono u 71 mężczyzn (2,2%) podczas obserwacji. Każdy mmol/litr wzrostu całkowitego cholesterolu wiązał się z 1,32 razy większym ryzykiem zaburzeń erekcji (95% przedział ufności 1,04-1,68), podczas gdy każdy mmol/litr wzrostu cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości był związany z 0,38 razy większym ryzykiem (95 % przedział ufności 0,18-0,80). Mężczyźni z pomiarem cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości powyżej 1,55 mmol/l (60 mg/dl) mieli 0,30 razy większe ryzyko (95% przedział ufności 0,09-1,03) niż mężczyźni z mniej niż 0,78 mmol/l (30 mg/dl). Mężczyźni z całkowitym cholesterolem powyżej 6,21 mmol/l (240 mg/dl) mieli 1,83 razy większe ryzyko (95% przedział ufności 1,00-3,37) niż mężczyźni z niższym niż 4,65 mmol/l (180 mg/dl). Różnice te pozostały zasadniczo niezmienione po uwzględnieniu innych potencjalnych czynników zakłócających. Autorzy wnioskują, że wysoki poziom cholesterolu całkowitego i niski poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości są ważnymi czynnikami ryzyka zaburzeń erekcji.


title: Dieta pistacjowa poprawia parametry funkcji erekcji i profile lipidowe surowicy u pacjentów z zaburzeniami erekcji.

text: Zbadaliśmy wpływ pistacji Antep na wyniki międzynarodowego wskaźnika funkcji erekcji (IIEF), parametry ultrasonografii dopplerowskiej w kolorze prącia (PCDU) i poziomy lipidów w surowicy u pacjentów z zaburzeniami erekcji. Do tego prospektywnego badania włączono ogółem 17 żonatych mężczyzn z zaburzeniami erekcji od co najmniej 12 miesięcy. Pacjenci byli na diecie 100 g orzeszków pistacjowych przez 3 tygodnie. IIEF i PCDU były oceniane przed i po diecie pistacjowej. Ponadto mierzono całkowity cholesterol w osoczu (TC), lipoproteinę o niskiej gęstości (LDL), lipoproteinę o wysokiej gęstości (HDL) i triglicerydy przed i po modyfikacjach diety u wszystkich osobników. Średnia punktacja IIEF-15 wynosiła 36 ± 7,5 przed dietą i 54,2 ± 4,9 po diecie (P=0,001). Podobnie wzrost we wszystkich pięciu domenach IIEF zaobserwowano po diecie (P<0,05). Średnie wartości szczytowej prędkości skurczowej przed i po diecie pistacjowej wynosiły odpowiednio 35,5 ± 15,2 i 43,3 ± 12,4 cm s(-1) (P=0,018). Po diecie pistacjowej poziomy TC i LDL znacznie spadły, podczas gdy poziom HDL wzrósł (odpowiednio P=0,008, 0,007 i 0,001). Wykazaliśmy, że dieta pistacjowa poprawiła wyniki IIEF i parametry PCDU bez żadnych powiązanych skutków ubocznych u pacjentów z ED. Ponadto parametry lipidowe wykazały statystycznie istotną poprawę po tej diecie.


title: Konsensus Princeton III Zalecenia dotyczące postępowania w zaburzeniach erekcji i chorobach układu krążenia

text: Konferencja Princeton Consensus (Panel ekspertów) jest wielospecjalistyczną tradycją współpracy poświęconą optymalizacji funkcji seksualnych i zachowaniu zdrowia układu krążenia. Trzeci konsensus Princeton spotkał się od 8 do 10 listopada 2010 r. i miał 2 główne cele. Pierwszy cel koncentrował się na ocenie i zarządzaniu ryzykiem sercowo-naczyniowym u mężczyzn z zaburzeniami erekcji (ED) i bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej (CVD), ze szczególnym uwzględnieniem identyfikacji mężczyzn z zaburzeniami erekcji, którzy mogą wymagać dodatkowych badań kardiologicznych. Drugi cel dotyczył ponownej oceny i modyfikacji wcześniejszych zaleceń dotyczących oceny ryzyka kardiologicznego związanego z aktywnością seksualną u mężczyzn z rozpoznaną CVD. Zalecenia Panelu opierają się na zaleceniach opracowanych podczas pierwszej i drugiej Konferencji Konsensusu Princeton, po pierwsze kładąc nacisk na wykorzystanie zdolności wysiłkowych i testów wysiłkowych w celu zapewnienia, że zdrowie układu krążenia każdego mężczyzny jest zgodne z fizycznymi wymaganiami aktywności seksualnej przed przepisaniem leczenia na zaburzenia erekcji, a po drugie podkreślając związek między zaburzeniami erekcji i CVD, które mogą przebiegać bezobjawowo i mogą odnosić korzyści ze zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego.


title: Korelacja między wynikami dupleksu prącia a elektrokardiografią wysiłkową u mężczyzn z zaburzeniami erekcji.

text: Celem pracy jest ocena związku między naczyniopochodnymi zaburzeniami erekcji (ED) a chorobą wieńcową u mężczyzn w wieku powyżej 40 lat. Badaniem objęto 40 pacjentów powyżej 40. roku życia z naczyniopochodnymi zaburzeniami erekcji trwającymi dłużej niż 3 miesiące. Przeprowadzono dynamiczne badanie dupleksowe po dojamistym wstrzyknięciu roztworu bimixu (60 mg papaweryny + 2 mg mesylanu fentolaminy) przy użyciu kolorowej aparatury ultradźwiękowej. Pacjenci przeszli wysiłkowy test EKG, przeprowadzony na bieżni z napędem silnikowym zgodnie z „Protokołem Bruce'a”. Łącznie u 12 pacjentów zdiagnozowano dodatnią chorobę niedokrwienną serca (IHD). Ich średnia szczytowa prędkość skurczowa (PSV) wynosiła PSV = 19,58 cm/s. U wszystkich pacjentów zdiagnozowano ujemną IHD; ich średnia PSV wynosiła 36,21 cm/s. Zaobserwowano statystycznie istotną różnicę między pacjentami z pozytywną IHD a pacjentami z ujemną IHD w zakresie PSV (p = 0,003). Czułość PSV poniżej 35 cm/s w przewidywaniu IHD wynosiła 50% ze swoistością 100%. Dodatnia wartość predykcyjna dla nieprawidłowego wysiłkowego EKG w celu przewidzenia PSV poniżej 35 cm/s wyniosła 100%. Podsumowując, PSV tętnic jamistych jest wiarygodną miarą przewidywania IHD u pacjentów z naczyniopochodnym ED. Pacjenci z PSV mniejszym niż 35 cm/s powinni być kierowani do oceny kardiologicznej, ponieważ niosą ze sobą realne ryzyko wystąpienia niemej IHD.


title: Zaburzenia erekcji i śmiertelność

text: Wstęp Zaburzenia erekcji (ED) i choroby sercowo-naczyniowe (CVD) mają wspólne mechanizmy patofizjologiczne i często współwystępują. Jednak nie wiadomo, czy zaburzenia erekcji stanowią wczesne ostrzeżenie o nasileniu CVD lub innych przyczynach śmiertelności. Cel Staraliśmy się zbadać związek zaburzeń erekcji ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i przyczynowo-swoistej. Metody Prospektywne badanie populacyjne 1709 mężczyzn (z 3258 uprawnionych) w wieku 40–70 lat. ED mierzono na podstawie samoopisu. Badani byli obserwowani przez średnio 15 lat. Współczynniki ryzyka (HR) obliczono przy użyciu modelu regresji proporcjonalnych hazardów Coxa. Główne pomiary wyników Śmiertelność ze wszystkich przyczyn, CVD, nowotwory złośliwe i inne przyczyny. Wyniki Spośród 1709 mężczyzn 1284 przeżyło do końca 2004 r. i miało pełne dane dotyczące zaburzeń erekcji i wieku. Spośród 403 mężczyzn, którzy zginęli, 371 miało pełne dane. Po korekcie ze względu na wiek, wskaźnik masy ciała, spożycie alkoholu, aktywność fizyczną, palenie papierosów, samoocenę stanu zdrowia oraz zgłaszane przez pacjentów choroby serca, nadciśnienie i cukrzycę, zaburzenia erekcji wiązały się z HR wynoszącym 1,26 [95% przedział ufności (CI) , 1,01–1,57] dla śmiertelności ogólnej i 1,43 (95% CI, 1,00–2,05) dla śmiertelności z powodu CVD. HR dla śmiertelności z powodu CVD związanej z zaburzeniami erekcji ma porównywalną wielkość do HR niektórych konwencjonalnych czynników ryzyka CVD. Wnioski Wyniki te pokazują, że zaburzenia erekcji są istotnie związane ze zwiększoną śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny, głównie poprzez związek ze śmiertelnością z powodu CVD.


title: Męska seksualność i ryzyko sercowo-naczyniowe. Badanie kohortowe u pacjentów z zaburzeniami erekcji.

text: WPROWADZENIE: Chociaż przepływ krwi prącia (PBF) jest zalecany jako dodatkowy test diagnostyczny w identyfikowaniu pacjentów z zaburzeniami erekcji (ED) zagrożonych utajoną chorobą sercowo-naczyniową, żadne badanie nigdy nie oceniało możliwego związku PBF i relacyjnego komponentu funkcji seksualnych z incydenty poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE). CEL: Celem tego badania jest zbadanie, czy nasilenie zaburzeń erekcji, PBF i innych czynników związanych z relacją pary prognozuje incydent MACE. METODY: Przebadano kolejną serię 1687 pacjentów. Oceniono różne parametry kliniczne, biochemiczne i instrumentalne (przepływ prącia w badaniu USG kolorowego Dopplera). GŁÓWNE ŚRODKI EFEKTOWE: Informacje na temat MACE uzyskano za pośrednictwem Urzędu Stanu Cywilnego Miasta Florencji. WYNIKI: Podczas średniego okresu obserwacji 4,3 +/- 2,6 roku zaobserwowano 139 MACE, z których 15 zakończyło się zgonem. Analiza regresji Coxa, po dostosowaniu do wieku i skali choroby przewlekłej, wykazała, że ciężki ED był prognostykiem MACE (współczynnik ryzyka [HR] 1,75; 95% przedział ufności 1,10-2,78; P < 0,05). Ponadto niższy PBF, oceniany zarówno w stanie wiotkim (przed) jak i dynamicznym (po stymulacji prostaglandyną-E1), wiązał się ze zwiększonym ryzykiem MACE (HR = 2,67 [1,42-5,04] i 1,57 [1,01-2,47], odpowiednio , dla wiotkiej [<13 cm/sekundę] i dynamicznej [<25 cm/sekundę] szczytowej prędkości skurczowej; obie P < 0,05). Zgłoszone duże zainteresowanie seksualne partnerem i niskie zainteresowanie seksualne pacjentką wykazały działanie ochronne przed MACE. WNIOSKI: Badanie męskiej seksualności, a w szczególności PBF i pożądania seksualnego, może dostarczyć informacji nie tylko na temat aktualnego stanu układu sercowo-naczyniowego, ale także potencjalnego ryzyka.


title: Dieta śródziemnomorska poprawia funkcje seksualne kobiet z zespołem metabolicznym.

text: W niniejszym badaniu przetestowaliśmy wpływ diety w stylu śródziemnomorskim na funkcje seksualne u kobiet z zespołem metabolicznym. Kobiety zostały zidentyfikowane w naszej bazie danych osób biorących udział w kontrolowanych badaniach oceniających wpływ zmian stylu życia i zostały uwzględnione, jeśli miały zdiagnozowaną żeńską dysfunkcję seksualną (FSD) związaną z rozpoznaniem zespołu metabolicznego, pełną obserwację w badaniu oraz interwencja skoncentrowana głównie na zmianach w diecie. Pięćdziesiąt dziewięć kobiet spełniło kryteria włączenia/wykluczenia; 31 z nich zostało przydzielonych do diety śródziemnomorskiej, a 28 do diety kontrolnej. Po 2 latach kobiety na diecie śródziemnomorskiej spożywały więcej owoców, warzyw, orzechów, produktów pełnoziarnistych i oliwy z oliwek w porównaniu z kobietami na diecie kontrolnej. Wskaźnik funkcji seksualnych kobiet (FSFI) poprawił się w grupie interwencyjnej ze średniej wartości wyjściowej 19,7 ± 3,1 do średniej wartości po leczeniu 26,1 ± 4,1 (p = 0,01) i pozostał stabilny w grupie kontrolnej . Poziomy białka C-reaktywnego (CRP) były znacznie obniżone w grupie interwencyjnej (P<0,02). Żadna pojedyncza domena seksualna (pożądanie, podniecenie, nawilżenie, orgazm, satysfakcja, ból) nie została znacząco poprawiona przez leczenie dietetyczne, co sugeruje, że cała kobieca seksualność może odnieść korzyści ze zmiany stylu życia. Dieta w stylu śródziemnomorskim może być skuteczna w poprawie funkcji seksualnych u kobiet z zespołem metabolicznym.


title: Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej i sprawność seksualna u kobiet z cukrzycą typu 2.

text: WPROWADZENIE: Nie ma doniesień o badaniach oceniających związek diety i funkcji seksualnych u kobiet z cukrzycą. CEL: W niniejszym badaniu zbadaliśmy związek pomiędzy spożywaniem diety typu śródziemnomorskiego a funkcjami seksualnymi w populacji kobiet z cukrzycą typu 2. METODY: Do badania włączono pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy mieli rozpoznanie cukrzycy typu 2 od co najmniej sześciu miesięcy, ale mniej niż 10 lat, wiek 35-70 lat, wskaźnik masy ciała (BMI) 24 lub wyższy, HbA1c 6,5% lub wyższy, leczenie dietą lub lekami doustnymi. Wszystkich pacjentów z cukrzycą poproszono o wypełnienie kwestionariusza dotyczącego częstotliwości spożywania posiłków oraz samoopisowych pomiarów funkcji seksualnych. Łącznie 595 (90,2%) z 659 kobiet wypełniło oba kwestionariusze i zostało przeanalizowanych w niniejszym badaniu. GŁÓWNE PARAMETRY REZULTATU: Przestrzeganie diety śródziemnomorskiej oceniano za pomocą 9-punktowej skali, która obejmowała najistotniejsze cechy tej diety (zakres wyników 0-9, z wyższymi wynikami wskazującymi na większe przestrzeganie). Do oceny kluczowych wymiarów funkcji seksualnych kobiet wykorzystano wskaźnik funkcji seksualnych kobiet (FSFI). WYNIKI: Kobiety z cukrzycą z najwyższymi wynikami (6-9) miały niższy BMI, obwód talii i stosunek talii do bioder, mniejszą częstość występowania depresji, otyłości i zespołu metabolicznego, wyższy poziom aktywności fizycznej oraz lepsze stężenie glukozy i profilu lipidowego niż kobiety z cukrzycą, które uzyskały <3 punkty w skali. Odsetek kobiet aktywnych seksualnie wykazał znaczny wzrost w całym tercylu przestrzegania diety śródziemnomorskiej (z 54,2% do 65,1%, p = 0,01). W oparciu o punkt odcięcia FSFI dla żeńskich dysfunkcji seksualnych (FSD) wynoszący 23, kobiety z najwyższym wynikiem przestrzegania zaleceń miały mniejszą częstość występowania dysfunkcji seksualnych w porównaniu z kobietami z niższymi tercylami (47,6%, 53,9% i 57,8%, wyższy, odpowiednio środkowy i dolny tertyl, P = 0,01). Powiązania te pozostały istotne po dostosowaniu dla wielu potencjalnych czynników zakłócających. WNIOSKI: U kobiet z cukrzycą typu 2 większe przestrzeganie diety śródziemnomorskiej wiąże się z mniejszą częstością występowania FSD.


title: Subkliniczna dysfunkcja śródbłonka i stany zapalne niskiego stopnia odgrywają rolę w rozwoju zaburzeń erekcji u młodych mężczyzn z niskim ryzykiem ...

text: Celem tego badania jest zbadanie możliwej patogenezy zaburzeń erekcji (ED) u młodych mężczyzn z niskim ryzykiem choroby wieńcowej i bez dobrze znanej etiologii. Do przeprowadzenia tego badania włączono 122 pacjentów z zaburzeniami erekcji w wieku poniżej 40 lat, wraz z 33 dobranymi pod względem wieku osobami z grupy kontrolnej. Pacjenci z zaburzeniami erekcji mieli znacznie wyższy poziom skurczowego ciśnienia krwi (SBP), całkowitego cholesterolu i triglicerydów, białka C-reaktywnego o wysokiej czułości (hs-CRP), większej grubości warstwy wewnętrznej tętnicy szyjnej (CIMT) i wskaźnika ryzyka Framingham (FRS) niż grupie kontrolnej, chociaż wszystkie te wartości mieściły się w odpowiednim zakresie prawidłowym. Co więcej, wartości przepływu naczyń krwionośnych za pośrednictwem tętnicy ramiennej (FMD) były istotnie niższe u pacjentów z ED i dodatnio korelowały z nasileniem ED (r = 0,714, p < 0,001). Gdy te istotne czynniki były badane w wieloczynnikowym modelu regresji logistycznej, FMD, SBP, hs-CRP i FRS pozostały istotnością statystyczną. Analiza charakterystyki operacyjnej odbiornika (ROC) wykazała, że FMD ma wysoką zdolność przewidywania ED u młodych mężczyzn z niskim FRS [pole pod krzywą (AUC) 0,921, p < 0,001]. Wartość odcięcia FMD <10,25% miała czułość 82,8% i swoistość 100% dla rozpoznania ED. Wykazano również, że FRS i hs-CRP są predyktorami ED (odpowiednio AUC 0,812, p < 0,001; AUC 0,645, p = 0,011). Wyniki tego badania potwierdziły, że subkliniczna dysfunkcja śródbłonka i stan zapalny niskiego stopnia mogą być podstawową patogenezą zaburzeń erekcji bez dobrze znanej etiologii. Młodzi pacjenci skarżący się na zaburzenia erekcji powinni być badani pod kątem czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i ewentualnej subklinicznej miażdżycy. Pomiar FMD, hs-CRP i FRS może poprawić naszą zdolność przewidywania i leczenia zaburzeń erekcji, a także wczesnej subklinicznej choroby sercowo-naczyniowej u młodych mężczyzn. © 2012 Autorzy. International Journal of Andrology © 2012 Europejska Akademia Andrologii.


title: Czynniki ryzyka chorób serca przewidują zaburzenia erekcji 25 lat później: badanie Rancho Bernardo.

text: CELE: Zbadaliśmy, czy czynniki ryzyka choroby wieńcowej serca (CHD) mierzone w wieku średnim przewidują zaburzenia erekcji (ED) 25 lat później. TŁO: Badania retrospektywne i przekrojowe sugerują, że zaburzenia erekcji są związane z klasycznymi czynnikami ryzyka CHD, ale niewiele badań prospektywnych badało te powiązania. METODY: W tym prospektywnym badaniu mężczyzn mieszkających w społeczności w wieku od 30 do 69 lat oceniono siedem klasycznych czynników ryzyka CHD (wiek, palenie tytoniu, nadciśnienie, cukrzyca, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia i otyłość) w latach 1972-1974. średni okres obserwacji wynoszący 25 lat, mężczyźni, którzy przeżyli, zostali poproszeni o wypełnienie Międzynarodowego Indeksu Funkcji Erekcji (IIEF-5), który umożliwia stratyfikację zaburzeń erekcji na pięć grup. WYNIKI: Sześćdziesiąt osiem procent mężczyzn, którzy przeżyli, powróciło, a 60% wypełniło kwestionariusz IIEF-5. Respondenci mieli korzystniejsze poziomy wszystkich czynników ryzyka chorób serca na początku badania niż nierespondenci. Na początku średni wiek 570 uczestników badania ED wynosił 46 lat; w czasie obserwacji ich średni wiek wynosił 72 lata. Średni wiek, wskaźnik masy ciała, cholesterol i trójglicerydy były istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń erekcji. Palenie papierosów było nieznacznie częstsze u osób z ciężkim/całkowitym ED, w porównaniu z osobami bez ED. Ciśnienie krwi i glikemia na czczo nie były istotnie związane z zaburzeniami erekcji, prawdopodobnie z powodu selektywnej śmiertelności. WNIOSKI: Poprawa czynników ryzyka CHD w średnim wieku może zmniejszyć ryzyko ED, jak również CHD. Zaburzenia erekcji należy uwzględnić jako wynik badań klinicznych leków hipolipemizujących i modyfikacji stylu życia.


title: Subkliniczna miażdżyca tętnic wieńcowych u pacjentów z zaburzeniami erekcji.

text: CELE: Celem naszego badania była ocena częstości występowania i rozległości miażdżycy tętnic wieńcowych u bezobjawowych pacjentów z zaburzeniami erekcji naczyniowej (ED). TŁO: Sugerowano związek między zaburzeniami erekcji a chorobą niedokrwienną serca, ale nie wiadomo, czy stanowi ona marker subklinicznej miażdżycy naczyń wieńcowych. METODY: Przebadaliśmy 70 kolejnych pacjentów z naczyniowym ED, ocenianych przez prącia Dopplera i 73 osoby kontrolne bez historii choroby wieńcowej. Zmierzyliśmy tradycyjne czynniki ryzyka wieńcowego, stężenie białka C-reaktywnego (CRP) w krążeniu, funkcję śródbłonka za pomocą USG tętnicy ramiennej i zwapnienie tętnicy wieńcowej za pomocą wielorzędowej tomografii komputerowej. WYNIKI: Pacjenci i grupa kontrolna byli podobni pod względem wieku, rasy i oceny ryzyka wieńcowego. Pacjenci z zaburzeniami erekcji mieli istotnie wyższe poziomy białka C-reaktywnego o wysokiej wrażliwości (2,62 vs 1,03 mg/l, p < 0,001). Przepływowe rozszerzenie tętnicy ramiennej było bardziej upośledzone u pacjentów z ED niż w grupie kontrolnej (2,36 vs 3,92, p < 0,001). Zwapnienie tętnic wieńcowych występowało częściej u osób z ED niż w grupie kontrolnej (p = 0,01). Analiza wielokrotnej regresji logistycznej wykazała, że pacjenci z zaburzeniami erekcji mieli ogólny iloraz szans 3,68 dla uzyskania wyniku uwapnienia powyżej 75. percentyla w porównaniu z grupą kontrolną. WNIOSKI: Miażdżyca naczyń wieńcowych jest cięższa u pacjentów z naczyniowym ED; ED przewiduje obecność i zasięg subklinicznej miażdżycy niezależnie od tradycyjnych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Tak więc ED można uznać za dodatkowy, wczesny sygnał ostrzegawczy miażdżycy naczyń wieńcowych.


title: Związek między erekcją a zdrowiem sercowo-naczyniowym: kanarek w kopalni węgla.

text: Styl życia i odżywianie są coraz częściej uznawane za główne czynniki wpływające na wytwarzanie tlenku azotu (NO) w naczyniach krwionośnych i erekcję. Ten przegląd podkreśla znaczenie NO jako głównego mediatora wpływającego na zdrowie układu krążenia i erekcję. Zaburzenia erekcji (ED) są związane z paleniem, nadmiernym spożyciem alkoholu, brakiem aktywności fizycznej, otyłością brzuszną, cukrzycą, nadciśnieniem i zmniejszoną obroną antyoksydacyjną, z których wszystkie zmniejszają wytwarzanie NO. Lepsze wybory stylu życia; ćwiczenia fizyczne; lepsze odżywianie i kontrola wagi; odpowiednie spożycie lub suplementacja kwasami tłuszczowymi omega-3, przeciwutleniaczami, wapniem i kwasem foliowym; a zastąpienie jakiegokolwiek niedoboru testosteronu poprawi funkcje naczyń i erekcji oraz odpowiedź na inhibitory fosfodiesterazy-5, które również zwiększają produkcję NO w naczyniach. Częstsze ćwiczenia specyficzne dla prącia poprawiają lokalną produkcję NO w śródbłonku. Nadmierne spożycie witaminy E, wapnia, l-argininy lub l-cytruliny może powodować znaczne ryzyko sercowo-naczyniowe. Omówione interwencje obniżają również ciśnienie krwi lub zapobiegają nadciśnieniu. Niektóre blokery receptora angiotensyny II poprawiają erekcję i zmniejszają stres oksydacyjny. U mężczyzn w wieku <60 lat oraz u mężczyzn z cukrzycą lub nadciśnieniem zaburzenia erekcji mogą być krytycznym sygnałem ostrzegawczym dla istniejącej lub zbliżającej się choroby sercowo-naczyniowej i ryzyka zgonu. Działanie antyarytmiczne kwasów tłuszczowych omega-3 może być szczególnie istotne dla tych mężczyzn, którzy są najbardziej zagrożeni nagłą śmiercią. Podsumowując, dzięki lepszemu zrozumieniu złożonych czynników wpływających na erekcję i ogólny stan naczyń, lekarze mogą pomóc swoim pacjentom w zapobieganiu chorobom naczyniowym i poprawie funkcji erekcji, co zapewnia bardziej natychmiastową motywację mężczyzn do poprawy stylu życia i zdrowia układu krążenia. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Częstość występowania zaburzeń erekcji, czas wystąpienia i związek z czynnikami ryzyka u 300 kolejnych pacjentów z ostrym bólem w klatce piersiowej i angiografią...

text: CELE: Celem pracy była ocena częstości występowania zaburzeń erekcji, czasu ich wystąpienia oraz związku z czynnikami ryzyka u pacjentów z ostrym bólem w klatce piersiowej i udokumentowaną angiograficznie chorobą wieńcową. METODY: 300 kolejnych pacjentów z ostrym bólem w klatce piersiowej i udokumentowaną angiograficznie chorobą wieńcową zostało ocenionych za pomocą częściowo ustrukturyzowanego wywiadu badającego ich historię medyczną i seksualną, Międzynarodowego Indeksu Funkcji Erekcji i innych narzędzi. WYNIKI: Średni wiek pacjenta wynosił 62,5 +/-8 lat (zakres 33-86 lat). Średni czas trwania objawów lub oznak niedokrwienia mięśnia sercowego przed włączeniem do badania wynosił 49 miesięcy (zakres 1–200). Koronarografia wykazała chorobę 1, 2 i 3 naczyń odpowiednio u 98 (32,6%), 88 (29,3%) i 114 (38%) pacjentów. Częstość występowania zaburzeń erekcji wśród wszystkich pacjentów wynosiła 49% (147/300). Zaburzenia erekcji oceniono jako łagodne, łagodne do umiarkowanego, umiarkowane i ciężkie odpowiednio u 21 (14%), 31 (21%), 20 (14%) i 75 (51%) pacjentów. Nie było istotnej różnicy pomiędzy pacjentami z ED (n=147) lub bez ED (n=153) pod względem cech klinicznych i angiograficznych. U 147 pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami erekcji i CAD u 99/147 (67%) pacjentów objawy zaburzeń erekcji były jawne klinicznie przed wystąpieniem objawów CAD. Średni odstęp czasu między początkiem zaburzeń erekcji i CAD wynosił 38,8 miesiąca (zakres 1-168). Nie było istotnej różnicy pod względem rozkładu czynników ryzyka oraz charakterystyki klinicznej i angiograficznej między pacjentami z wystąpieniem ED przed i po rozpoznaniu CAD. Co ciekawe, wszyscy pacjenci z cukrzycą typu I i zaburzeniami erekcji faktycznie rozwinęli dysfunkcję seksualną przed wystąpieniem CAD (p<0,001). WNIOSKI: Nasze badanie sugeruje, że znaczna część pacjentów z udokumentowaną angiograficznie chorobą wieńcową ma zaburzenia erekcji i że ta ostatnia choroba może ujawnić się przed objawami dusznicy bolesnej w prawie 70% przypadków. Konieczne są przyszłe badania obejmujące grupę kontrolną pacjentów z chorobą wieńcową i prawidłową erekcją, aby zweryfikować, czy zaburzenia erekcji można uznać za prawdziwy predyktor choroby niedokrwiennej serca.


title: Zalecenia dotyczące stylu życia/żywienia dotyczące zaburzeń erekcji i zaburzeń seksualnych u kobiet.

text: Problemy seksualne są rozproszone u obu płci. Chociaż dowody epidemiologiczne wydają się potwierdzać rolę czynników stylu życia w zaburzeniach erekcji, dostępne są ograniczone dane sugerujące, że leczenie podstawowych czynników ryzyka może poprawić zaburzenia erekcji. Wyniki są skąpe w odniesieniu do związków między czynnikami stylu życia a dysfunkcjami seksualnymi kobiet, a wnioski dotyczące wpływu zachowań prozdrowotnych na dysfunkcje seksualne kobiet nie mogą być wyciągnięte przed przeprowadzeniem większej liczby badań. Poza specyficznym wpływem na dysfunkcje seksualne u mężczyzn i kobiet, przyjęcie tych środków promuje zdrowsze życie i lepsze samopoczucie, co może pomóc zmniejszyć obciążenie dysfunkcjami seksualnymi. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ modyfikacji stylu życia i redukcji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego na zaburzenia erekcji: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: TŁO: Zaburzenia erekcji (ED) mają podobne modyfikowalne czynniki ryzyka jak choroba wieńcowa (CAD). Modyfikacja stylu życia ukierunkowana na czynniki ryzyka CAD może również prowadzić do poprawy ED. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę randomizowanych badań kontrolowanych oceniających wpływ interwencji związanych ze stylem życia i farmakoterapii czynników ryzyka sercowo-naczyniowego (CV) na ciężkość zaburzeń erekcji. METODY: Kompleksowe przeszukanie wielu elektronicznych baz danych do sierpnia 2010 r. przeprowadzono przy użyciu predefiniowanych kryteriów. Włączyliśmy randomizowane kontrolowane badania kliniczne z co najmniej 6-tygodniowym okresem obserwacji interwencji polegającej na modyfikacji stylu życia lub farmakoterapii w celu zmniejszenia czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Badania zostały wybrane przez 2 niezależnych recenzentów. Główną miarą wyniku badania są średnie ważone różnice w wyniku Międzynarodowego Indeksu Zaburzeń Erekcji (IIEF-5) z 95% przedziałami ufności (CI) przy użyciu modelu efektów losowych. WYNIKI: Zidentyfikowano łącznie 740 uczestników z 6 badań klinicznych w 4 krajach. Modyfikacje stylu życia i farmakoterapia czynników ryzyka sercowo-naczyniowego wiązały się ze statystycznie istotną poprawą funkcji seksualnych (wynik IIEF-5): średnia ważona różnica 2,66 (95% CI 1,86-3,47). Jeśli wykluczy się badania z interwencją statyną (n = 143), pozostałe 4 badania interwencji modyfikacji stylu życia (n = 597) wykazują statystycznie istotną poprawę funkcji seksualnych: średnia ważona różnica 2,40 (95% CI, 1,19-3,61). WNIOSEK: Wyniki naszego badania dodatkowo wzmacniają dowody na to, że modyfikacja stylu życia i farmakoterapia czynników ryzyka sercowo-naczyniowego są skuteczne w poprawie funkcji seksualnych u mężczyzn z zaburzeniami erekcji.


title: Populacyjne, podłużne badanie zaburzeń erekcji i przyszłej choroby wieńcowej

text: CEL: Ocena związku między zaburzeniami erekcji (ED) a długoterminowym ryzykiem choroby wieńcowej (CAD) oraz roli wieku jako modyfikatora tego związku. UCZESTNICY I METODY: Od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 2005 r. co dwa lata badaliśmy losową próbę 1402 mieszkających w społeczności mężczyzn ze stałymi partnerami seksualnymi i bez znanego CAD na obecność zaburzeń erekcji. Gęstości występowania CAD obliczono po stratyfikacji wiekowej i skorygowano pod kątem potencjalnych czynników zakłócających za pomocą modeli proporcjonalnego hazardu Coxa, zależnych od czasu. WYNIKI: Częstość występowania zaburzeń erekcji wynosiła 2% u mężczyzn w wieku od 40 do 49 lat, 6% u mężczyzn w wieku od 50 do 59 lat, 17% u mężczyzn w wieku od 60 do 69 lat i 39% u mężczyzn w wieku 70 lat lub starszych. Gęstość występowania CAD na 1000 osobolat dla mężczyzn bez zaburzeń erekcji w każdej grupie wiekowej wynosiła 0,94 (40-49 lat), 5,09 (50-59 lat), 10,72 (60-69 lat) i 23,30 (≥70 lat). W przypadku mężczyzn z zaburzeniami erekcji gęstość zapadalności na CAD dla każdej grupy wiekowej wynosiła 48,52 (40-49 lat), 27,15 (50-59 lat), 23,97 (60-69 lat) i 29,63 (≥70 lat). WNIOSEK: ED i CAD mogą być różnymi objawami wspólnej patologii naczyniowej. Kiedy ED występuje u młodszego mężczyzny, wiąże się to ze znacznym wzrostem ryzyka przyszłych zdarzeń sercowych, podczas gdy u starszych mężczyzn ED wydaje się mieć niewielkie znaczenie prognostyczne. Młodzi mężczyźni z zaburzeniami erekcji mogą być idealnymi kandydatami do badań przesiewowych pod kątem czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i interwencji medycznej.


title: Dieta śródziemnomorska poprawia erekcję u osób z zespołem metabolicznym.

text: Mężczyźni z zespołem metabolicznym wykazują zwiększoną częstość występowania zaburzeń erekcji (ED). W niniejszym badaniu przetestowaliśmy wpływ diety w stylu śródziemnomorskim na zaburzenia erekcji u mężczyzn z zespołem metabolicznym. W naszej bazie danych osób biorących udział w kontrolowanych badaniach oceniających wpływ zmian stylu życia zidentyfikowano mężczyzn, którzy zostali uwzględnieni, jeśli zdiagnozowano u nich zaburzenia erekcji związane z rozpoznaniem zespołu metabolicznego, pełną obserwację w badaniu i interwencję skoncentrowaną głównie na zmiany w diecie. Sześćdziesięciu pięciu mężczyzn z zespołem metabolicznym spełniło kryteria włączenia/wyłączenia; 35 z nich zostało przydzielonych do diety śródziemnomorskiej, a 30 do diety kontrolnej. Po 2 latach mężczyźni na diecie śródziemnomorskiej spożywali więcej owoców, warzyw, orzechów, produktów pełnoziarnistych i oliwy z oliwek w porównaniu z mężczyznami na diecie kontrolnej. Wskaźnik funkcji śródbłonka i markery zapalne (białko C-reaktywne) poprawiły się w grupie interwencyjnej, ale pozostały stabilne w grupie kontrolnej. W grupie interwencyjnej było 13 mężczyzn i dwóch w grupie kontrolnej (P=0,015), którzy zgłosili wynik IIEF 22 lub wyższy. Dieta śródziemnomorska bogata w produkty pełnoziarniste, owoce, warzywa, rośliny strączkowe, orzechy włoskie i oliwę z oliwek może sama w sobie być skuteczna w zmniejszaniu częstości występowania zaburzeń erekcji u mężczyzn z zespołem metabolicznym.


title: Zaburzenia erekcji i ryzyko chorób sercowo-naczyniowych: metaanaliza prospektywnych badań kohortowych.

text: CELE: Naszym celem była ocena związku między zaburzeniami erekcji (ED) a ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych (CVD) i śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny poprzez przeprowadzenie metaanalizy prospektywnych badań kohortowych. Wstęp: Badania obserwacyjne sugerują związek między zaburzeniami erekcji a występowaniem CVD. Jednak to, czy ED jest niezależnym czynnikiem ryzyka CVD, pozostaje kontrowersyjne. METODY: Bazę danych PubMed przeszukiwano do stycznia 2011 r. w celu zidentyfikowania badań, które spełniały określone wcześniej kryteria włączenia. Dokonano również przeglądu wykazów bibliograficznych wyszukanych artykułów. Dwóch autorów niezależnie wyodrębniło informacje na temat projektów badań, cech uczestników badania, oceny narażenia i wyników oraz kontroli potencjalnych czynników zakłócających. Do obliczenia ogólnych łącznych szacunków ryzyka zastosowano albo model stałych, albo model efektów losowych. WYNIKI: Do metaanalizy włączono dwanaście prospektywnych badań kohortowych z udziałem 36 744 uczestników. Całkowite połączone ryzyko względne dla mężczyzn z zaburzeniami erekcji w porównaniu z grupą referencyjną wyniosło 1,48 (95% przedział ufności [CI]: 1,25 do 1,74) dla CVD, 1,46 (95% CI: 1,31 do 1,63) dla choroby wieńcowej, 1,35 (95 % CI: 1,19 do 1,54) dla udaru i 1,19 (95% CI: 1,05 do 1,34) dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Analiza wrażliwości ograniczona do badań z kontrolą konwencjonalnych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego dała podobne wyniki. Nie zaobserwowano dowodów na stronniczość publikacji. WNIOSKI: Ta metaanaliza prospektywnych badań kohortowych sugeruje, że zaburzenia erekcji istotnie zwiększają ryzyko CVD, choroby wieńcowej, udaru mózgu i śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, a wzrost ten jest prawdopodobnie niezależny od konwencjonalnych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Copyright © 2011 Fundacja American College of Cardiology. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Czynniki dietetyczne, dieta śródziemnomorska a zaburzenia erekcji.

text: WPROWADZENIE: Chociaż dowody epidemiologiczne wydają się potwierdzać rolę czynników stylu życia w patogenezie zaburzeń erekcji (ED), dostępne są ograniczone dane sugerujące, że zmiany w diecie mogą poprawić zaburzenia erekcji. CEL: Przedstawienie aktualnych dowodów klinicznych dotyczących roli czynników dietetycznych w zaburzeniach erekcji. METODY: Przeprowadzono systematyczne przeszukiwanie literatury przy użyciu bazy danych MEDLINE i innych baz danych (EMBASE, SCOPUS) z terminami i słowami kluczowymi MeSH dla „zaburzeń erekcji”, „diety”, „wzorów żywieniowych”, „diety śródziemnomorskiej” i „stylu życia”. GŁÓWNE MIARY EFEKTOWE: Zbadanie danych dotyczących zaburzeń erekcji z czynnikami dietetycznymi, ich związku i wpływu leczenia dietetycznego. WYNIKI: Tylko nieliczne badania oceniały rolę lub wpływ diety na zaburzenia erekcji. Wzorzec żywieniowy, który jest bogaty w owoce, warzywa, orzechy, produkty pełnoziarniste i ryby, ale ubogi w czerwone i przetworzone mięso oraz rafinowane ziarna, jest bardziej reprezentowany u osób bez zaburzeń erekcji. Dieta śródziemnomorska została zaproponowana jako zdrowy wzorzec żywieniowy w oparciu o dowody, że większe przestrzeganie tej diety wiąże się z niższym przeżyciem całkowitym i specyficznym dla choroby. Wśród mężczyzn z cukrzycą typu 2, ci, którzy w najwyższym stopniu przestrzegali diety śródziemnomorskiej, mieli najniższą częstość występowania zaburzeń erekcji i częściej byli aktywni seksualnie. W badaniach klinicznych dieta śródziemnomorska była skuteczniejsza niż dieta kontrolna w łagodzeniu zaburzeń erekcji lub przywracaniu braku zaburzeń erekcji u osób z otyłością lub zespołem metabolicznym. WNIOSEK: Przyjęcie diety śródziemnomorskiej może wiązać się z poprawą zaburzeń erekcji.


title: Zwiększone ryzyko udaru mózgu u mężczyzn z zaburzeniami erekcji: ogólnokrajowe badanie populacyjne.

text: WPROWADZENIE: Poprzednie badania przekrojowe sugerowały, że zaburzenia erekcji (ED) stanowią niezależny czynnik ryzyka przyszłych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Jednak bardzo niewiele badań próbowało zbadać związek między ED a następującym po nim udarem. Cel: Celem pracy jest oszacowanie ryzyka udaru mózgu w 5-letnim okresie obserwacji po pierwszej wizycie ambulatoryjnej w leczeniu zaburzeń erekcji na podstawie ogólnokrajowych danych populacyjnych i retrospektywnej kohorty kliniczno-kontrolnej w Tajwan. METODY: W badaniu wykorzystano dane pochodzące z „Longitudinal Health Insurance Database”. Badana kohorta składała się z 1501 pacjentów, którzy otrzymali główną diagnozę zaburzeń erekcji w latach 1997-2001 oraz 7505 losowo wybranych pacjentów jako kohorta porównawcza. Każdy pacjent (N = 9,006) był następnie indywidualnie śledzony przez 5 lat od swojej wizyty w ambulatorium wskaźnikowym w celu zidentyfikowania osób, u których zdiagnozowano epizody udaru. GŁÓWNY OCENA WYNIKÓW: Stratyfikowane regresje proporcjonalnego hazardu Coxa zostały wykonane jako środki porównujące 5-letnie przeżycie bez udaru mózgu dla dwóch kohort. WYNIKI: Spośród badanych pacjentów u 918 (10,2%) wystąpił udar w ciągu 5-letniego okresu obserwacji, to jest u 188 osób (12,5% pacjentów z zaburzeniami erekcji) z badanej kohorty i 730 osób (9,7% pacjentów w kohorcie porównawczej) z kohorty porównawczej. Test log-rank wykazał, że pacjenci z zaburzeniami erekcji mieli znacznie niższy 5-letni wskaźnik przeżycia bez udaru mózgu niż w kohorcie porównawczej (p < 0,001). Po skorygowaniu o miesięczny dochód pacjenta, położenie geograficzne, nadciśnienie, cukrzycę, chorobę wieńcową, chorobę naczyń obwodowych, migotanie przedsionków i hiperlipidemię, pacjenci z zaburzeniami erekcji częściej mieli udar mózgu podczas 5-letniego okresu obserwacji niż pacjenci w kohorcie porównawczej (współczynnik ryzyka = 1,29, 95% przedział ufności = 1,08 - 1,54, p < 0,01). WNIOSKI: Wyniki te sugerują, że ED jest zastępczym markerem przyszłego udaru mózgu u mężczyzn. © 2010 Międzynarodowe Towarzystwo Medycyny Seksualnej.


title: Jak ratować życie podczas wizyty w klinice z powodu zaburzeń erekcji poprzez modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

text: Zaburzenia erekcji (ED) są wczesnym markerem ogólnoustrojowej miażdżycy i są predyktorem choroby wieńcowej i incydentów sercowych. Celem tego artykułu jest przedstawienie wagi zajęcia się czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego u pacjentów z zaburzeniami erekcji oraz poinformowanie urologów i innych lekarzy niespecjalistycznych w kardiologii, jak przeprowadzić podstawową ocenę sercowo-naczyniową, w tym wywiad, badanie fizykalne i obiektywne dane. Dokonujemy przeglądu dowodów i patofizjologii łączących zaburzenia erekcji z chorobami sercowo-naczyniowymi, a następnie opisujemy, jak przeprowadzić podstawową ocenę sercowo-naczyniową. Przedstawiamy dane z piśmiennictwa wskazujące, że odpowiednie stosowanie modyfikacji stylu życia i leczenia zachowawczego ma pozytywny wpływ na śmiertelność, liczne punkty końcowe sercowo-naczyniowe i zaburzenia erekcji. Przedstawiono sugestie, kiedy skierować pacjenta na SOR do internisty lub kardiologa. Identyfikacja i leczenie czynników ryzyka sercowo-naczyniowego może nie tylko korzystnie wpływać na zaburzenia erekcji pacjenta, ale może również uratować życie pacjenta.


title: Ultrasonografia dopplerowska prącia u pacjentów z zaburzeniami erekcji (ED): rola szczytowej prędkości skurczowej mierzonej w stanie wiotkim w przewidywaniu stanu...

text: WPROWADZENIE: Wykorzystanie szczytowej prędkości skurczowej prącia (PSV) mierzonej w stanie wiotkim podczas badania prącia kolorowego Dopplera (PCDU) zostało zakwestionowane bez istotnych dowodów. CEL: Ocena trafności PSV mierzonej w stanie wiotkim podczas PCDU u pacjentów konsultujących się z zaburzeniami erekcji (ED). Metody: Przebadano kolejną serię 1346 (średni wiek 55,0 +/- 12,0 lat) mężczyzn. GŁÓWNE EFEKTY DZIAŁANIA: U wszystkich pacjentów wykonano PCDU zarówno w stanie wiotkim, jak i dynamicznym (po stymulacji prostaglandyną E1). Podgrupę 20 osób z niepowikłaną cukrzycą typu 2 poddano testom diagnostycznym w kierunku niemej choroby wieńcowej za pomocą scyntygrafii perfuzji mięśnia sercowego z obciążeniem adenozyną (SPECT). U tych osób przepływ tętniczy prącia był jednocześnie oceniany za pomocą PCDU przed i po ogólnoustrojowym podaniu adenozyny. WYNIKI: Wiotkie PSV wykazywało istotną (r = 0,513, P < 0,0001) korelację z dynamicznym PSV. Analiza krzywej charakterystyki działania odbiornika (ROC) wykazała, że gdy wybrano próg 13 cm/s, wiotkie PSV było predyktywne dla dynamicznego PSV <25 i <35 cm/s z dokładnością odpowiednio 89% i 82%. W podgrupie pacjentów poddanych SPECT upośledzona rezerwa przepływu wieńcowego (ICFR) wystąpiła w dziewięciu przypadkach (45%). Gdy wybrano ten sam próg <13 cm/s, PSV przed SPECT był predyktorem ICFR z dokładnością 80% (powierzchnia pod krzywą ROC = 0,798 +/- 0,10; P < 0,05). Po uwzględnieniu czynników zakłócających objawy lękowe były związane z dynamicznym PSV (przym. r = -0,154, P < 0,05), ale nie z wiotkim PSV. WNIOSKI: Nasze wyniki pokazują, że przepływ w tętnicach jamistych może być rutynowo oceniany przez PCDU w stanie wiotkim. Wykonywanie PCDU tylko w stanie wiotkim pozwala na identyfikację osób z patologicznym dynamicznym PSV z dokładnością większą niż 80%. Ponadto nasze wstępne dane sugerują, że to samo badanie może zidentyfikować osoby z cukrzycą z ICFR z dokładnością do 80%.


title: Hipoteza wielkości tętnic: makronaczyniowy związek między zaburzeniami erekcji a chorobą wieńcową.

text: Zaburzenia erekcji (ED) definiuje się jako niezdolność do osiągnięcia lub utrzymania erekcji zadowalającej sprawność seksualną. Coraz więcej dowodów wskazuje na to, że ED jest zaburzeniem naczyniowym. Powszechne czynniki ryzyka miażdżycy są często spotykane w związku z zaburzeniami erekcji, a zaburzenia erekcji są często zgłaszane w zespołach naczyniowych, takich jak choroba wieńcowa (CAD), nadciśnienie, choroba naczyń mózgowych, choroba tętnic obwodowych i cukrzyca. Wreszcie, podobne wczesne upośledzenie zależnego od śródbłonka rozszerzenia naczyń i późne obturacyjne zmiany naczyniowe odnotowano zarówno w ED, jak i innych zespołach naczyniowych. Niedawno zaproponowaliśmy mechanizm patofizjologiczny wyjaśniający związek między zaburzeniami erekcji i CAD, zwany hipotezą wielkości tętnic. Biorąc pod uwagę ogólnoustrojowy charakter miażdżycy, wszystkie główne łożyska naczyniowe powinny być dotknięte w takim samym stopniu. Jednak objawy rzadko pojawiają się jednocześnie. Sugeruje się, że ta różnica w częstości występowania różnych objawów jest spowodowana różną wielkością tętnic zaopatrujących różne łożyska naczyniowe, które pozwalają większemu naczyniu lepiej tolerować tę samą ilość blaszki miażdżycowej w porównaniu z mniejszym. Zgodnie z tą hipotezą, ponieważ tętnice prącia mają mniejszą średnicę niż tętnice wieńcowe, pacjenci z ED rzadko będą mieli współistniejące objawy CAD, podczas gdy pacjenci z CAD często skarżą się na ED. Dostępne dowody kliniczne wydają się potwierdzać tę hipotezę.


title: Zaburzenia erekcji i choroba wieńcowa: ocena związku.

text: Zaburzenia erekcji (ED) występują często, dotykając 40% mężczyzn powyżej 40 roku życia (tzw. 40 powyżej 40 roku życia) i 1 na 3 mężczyzn powyżej 70 roku życia. Jest to głównie stan naczyniowy, często poprzedzający zdarzenie sercowo-naczyniowe o 3-5 lat. ED wiąże się w konsekwencji z ostrymi zespołami wieńcowymi oraz zwiększoną śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych i wszystkich przyczyn. Jego wczesna identyfikacja daje zatem szansę na zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego. ED ma dla wielu destrukcyjny wpływ na związek pary. Jej leczenie jest często skuteczne, utrzymując jakość życia w średnim i starszym wieku. Z zaburzeniami erekcji należy zawsze pytać w ramach trwającej relacji pracownik służby zdrowia i pacjent – jego wczesne wykrycie może zapobiec przedwczesnej śmierci. Copyright © 2012 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Śmiertelność sercowo-naczyniowa u mężczyzn z zaburzeniami erekcji: zwiększone ryzyko, ale nie nieuniknione.

text: WPROWADZENIE: Nie jest jasne, czy mężczyźni z zaburzeniami erekcji (ED) ostatecznie umierają z przyczyn sercowo-naczyniowych (CV). CEL: W badaniu tym zbadano przyczyny zgonów mężczyzn z zaburzeniami erekcji oraz ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych. METODY: Na podstawie ustawowych rejestracji zgonów i danych dotyczących chorobowości szpitalnej, ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych u mężczyzn z zaburzeniami erekcji w badaniu połączonym z danymi oceniono w porównaniu z ryzykiem zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych w referencyjnej populacji mężczyzn. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE: Zgony z przyczyn CV jako proporcja wszystkich zgonów. Odsetek specyficzny dla wieku, współczynnik umieralności (MRR), standaryzowany współczynnik umieralności (SMRR) i skorygowany współczynnik ryzyka (HR). WYNIKI: Śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych wyniosła 4,0%. W porównaniu z populacją referencyjną ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych było wyższe u mężczyzn z zaburzeniami erekcji (SMRR 2,2; 95% przedział ufności [CI] 1,6, 3,0). Ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych było wyższe u mężczyzn z chorobą sercowo-naczyniową przed ED (skorygowany HR 1,7; 95% CI 1,1, 2,6) lub z historią hospitalizacji z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych (skorygowany HR 2,2; 95% CI 1,3, 3,8), w porównaniu z tych bez odpowiedniej historii. MRR był istotnie zwiększony w grupie wiekowej 40-69 lat (MRR 4,1; 95% CI 3,2, 5,2). Mediana odstępu czasu między objawami zgonu z powodu zaburzeń erekcji a zgonem z przyczyn sercowo-naczyniowych wynosiła 10,0 lat. Większy odsetek zgonów z przyczyn onkologicznych niż CV (25,0% vs. 10,8%) wystąpił w ciągu pierwszych 5 lat od wystąpienia ED. WNIOSKI: Chociaż ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych jest większe u mężczyzn z zaburzeniami erekcji, prawie tyle samo mężczyzn umiera z przyczyn onkologicznych, co z przyczyn sercowo-naczyniowych, przy czym wyższy odsetek zgonów onkologicznych występuje wcześniej po pierwszym objawieniu się zaburzeń erekcji. © 2011 Międzynarodowe Towarzystwo Medycyny Seksualnej.


title: Jadalne glony morskie jako środki zapobiegające chorobom.

text: W miarę kształtowania się nowoczesnego stylu życia i nowych nawyków żywieniowych na świecie choroby niezakaźne (NCD) stały się główną przyczyną niepełnosprawności zarówno w krajach rozwijających się, jak i rozwiniętych. Efektem towarzyszącym jest wzrost zainteresowania naturalną, zdrową żywnością oraz wzrastająca świadomość czynników ryzyka i uwarunkowań choroby. W tym rozdziale opisano niektóre fakty żywieniowe dotyczące wodorostów morskich, które były używane jako żywność od czasów starożytnych w Chinach, Japonii, Egipcie i Indiach oraz komentuje potencjalne wykorzystanie alg morskich jako żywności funkcjonalnej. Ta koncepcja i opis zespołu metabolicznego służą jako podstawa do zrozumienia wodorostów przed dwoma strasznymi chorobami naszych czasów: nadciśnieniem i rakiem. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Badanie kliniczno-kontrolne dotyczące spożycia wodorostów i ryzyka raka piersi.

text: Gim (Porphyra sp.) i miyeok (Undaria pinnatifida) to wodorosty najczęściej spożywane przez Koreańczyków. Zbadaliśmy związek między przyjmowaniem gim i miyeok a ryzykiem raka piersi w badaniu kliniczno-kontrolnym. Przypadkami były 362 kobiety w wieku 30-65 lat, u których potwierdzono histologicznie raka piersi. Osoby kontrolne odwiedzające ten sam szpital zostały dopasowane do przypadków według ich wieku (sd 2 lata) i stanu menopauzy. Spożycie pokarmu zostało oszacowane na podstawie ilościowego FFQ na 121 pozycji, w tym gim i miyeok. W celu uzyskania OR i odpowiadającego mu 95% CI zastosowano warunkową analizę regresji logistycznej. Średnia częstotliwość spożycia i spożycia gim w przypadkach była niższa niż w grupie kontrolnej. Dzienne spożycie gim było odwrotnie skorelowane z ryzykiem raka piersi (5 vs 1 kwintyl, OR, 0,48; 95% CI, 0,27, 0,86; P dla trendu, 0,026) po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających. Po analizie stratyfikacji przeprowadzono analizę stratyfikacji według stanu menopauzy, kobiety przed menopauzą (5. v. 1. kwintyl, OR, 0,44; 95% CI, 0,24, 0,80; P dla trendu, 0,007) i kobiety po menopauzie (5. v. 1. kwintyl, OR 0,32 ; 95% CI, 0,13, 0,80; P dla trendu, 0,06) wykazały podobny odwrotny związek między spożyciem gimnastyki a ryzykiem raka piersi po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających, z wyjątkiem czynników dietetycznych. Spożywanie Miyeoka nie miało żadnych znaczących związków z rakiem piersi. Wyniki te sugerują, że wysokie spożycie gim może zmniejszyć ryzyko raka piersi.


title: Czy dietetyczne wodorosty mogą odwrócić zespół metaboliczny?

text: Częstość występowania zespołu metabolicznego wzrasta na całym świecie, z godnymi uwagi wyjątkami niektórych krajów azjatyckich, gdzie powszechnie spożywa się wodorosty. 13 mężczyzn (średnia wieku 47,4+/-9,9 roku) i 14 kobiet (średnia wieku 45,6+/-12,2 roku) z co najmniej jednym objawem zespołu metabolicznego zostało włączonych w Quito Ekwador do randomizowanego, podwójnie zaślepionego, kontrolowanego placebo badania. Badani zostali przydzieleni do Grupy 1 (1 mln placebo, następnie 1 mln 4 g/d wodorostów [Undaria pinnatifida]) lub Grupy 2 (1 mln 4 g/d wodorostów, a następnie 1 mln 6 g/d wodorostów). ). Co miesiąc mierzono ciśnienie krwi, wagę, obwód talii, biomarkery stanu zapalnego i stężenie lipidów. Do analizy statystycznej zastosowano analizę wariancji powtarzanych pomiarów z testami wielokrotnych porównań Tukeya. W grupie 2 skurczowe ciśnienie krwi zmniejszyło się o 10,5 mmHg po miesiącu przyjmowania 6 g/d wodorostów (95% CI: 4,1; 16,8 mmHg; p<0,05), głównie u pacjentów z wysokim prawidłowym wyjściowym ciśnieniem krwi. Obwód talii zmienił się tylko u uczestniczek, ze spadkiem o 2,4 cm w grupie 1 po leczeniu placebo (95% CI: 1,0; 3,7 cm; p<0,01). W grupie 2 kobiety odnotowały średnie zmniejszenie o 2,1 cm po 4 g/d (95% CI: 0,4; 3,7 cm; p<0,05) i dalsze 1,8 cm po 1 m 6 g/d wodorostów (95% CI: 0,1, 3,4, p<0,05). Nie zaobserwowano żadnych innych zmian. Spożycie 4 do 6 g/d wodorostów, typowe dla większości ludzi w Japonii, może być związane z niską częstością występowania zespołu metabolicznego.


title: Ryzyko jodu i raka tarczycy wśród kobiet w populacji wieloetnicznej: Bay Area Thyroid Cancer Study.

text: Badania nad związkiem między ekspozycją na jod a ryzykiem raka tarczycy są ograniczone, a wyniki nie są jednoznaczne. W większości badań spożycie ryb/skorupiaków było wykorzystywane jako wskaźnik zastępczy ekspozycji na jod. Niniejsze badanie rozszerza to badanie o ilościowe określenie narażenia na jod w diecie, a także włączenie biomarkera długotrwałego (1 rok) narażenia, tj. z obcinania paznokci. Badanie to jest prowadzone w populacji wieloetnicznej o dużej zmienności częstości występowania raka tarczycy i znacznej różnorodności ekspozycji. Kobiety w wieku 20-74 lata mieszkające w rejonie zatoki San Francisco, u których w latach 1995-1998 zdiagnozowano raka tarczycy (1992-1998 dla kobiet azjatyckich) porównano z kobietami wybranymi z populacji ogólnej za pomocą losowego wybierania cyfr. Wywiady prowadzono w sześciu językach, obejmując 608 przypadków i 558 kontroli. Stwierdzono, że ustalone czynniki ryzyka raka tarczycy zwiększają ryzyko w tej populacji: napromienianie głowy/szyi [iloraz szans (OR), 2,3; 95% przedział ufności (CI), 0,97-5,5]; wole/guzki w wywiadzie (OR, 3,7; 95% CI, 2,5-5,6); oraz wywiad rodzinny dotyczący proliferacyjnej choroby tarczycy (OR 2,5; 95% CI 1,6-3,8). Wbrew naszej hipotezie, zwiększony poziom jodu w diecie, najprawdopodobniej związany ze stosowaniem tabletek multiwitaminowych, wiązał się ze zmniejszonym ryzykiem raka brodawkowatego tarczycy. To zmniejszenie ryzyka zaobserwowano u kobiet „niskiego ryzyka” (tj. kobiet bez żadnego z trzech ustalonych czynników ryzyka wymienionych powyżej; OR 0,53; 95% CI 0,33-0,85), ale nie u kobiet „wysokiego ryzyka” wśród u których zaobserwowano niewielkie zwiększenie ryzyka (OR, 1,4; 95% CI, 0,56-3,4). Jednak nie zaobserwowano związku z ryzykiem w żadnej z grup, gdy oceniano biomarker ekspozycji. Ponadto nie zaobserwowano różnic etnicznych w ryzyku. Autorzy doszli do wniosku, że ekspozycja na jod wydaje się mieć co najwyżej słaby wpływ na ryzyko raka brodawkowatego tarczycy.


title: Badanie epidemiologiczne raka tarczycy na Hawajach.

text: Populacyjne badanie kliniczno-kontrolne zostało zaprojektowane w celu przetestowania hipotezy, że jod w diecie lub spożywanie wologennych warzyw zwiększa ryzyko raka tarczycy. Do analizy udostępniono łącznie 191 potwierdzonych histologicznie przypadków (64 procent kobiet) i 441 dopasowanych kontroli z pięciu grup etnicznych na Hawajach. Wśród kobiet spożywanie owoców morza (zwłaszcza skorupiaków), szkodliwość ha (sfermentowany sos rybny) i spożywanie jodu w diecie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka, natomiast spożywanie wologennych (głównie krzyżowych) warzyw wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem. Nieżywieniowe czynniki ryzyka obejmowały poronienie (zwłaszcza w pierwszej ciąży), stosowanie leków na płodność, wywiad rodzinny w kierunku chorób tarczycy, otyłość oraz pracę jako robotnik rolny. Iloraz szans dla łącznego efektu wysokiego spożycia jodu i poronienia w pierwszej ciąży wyniósł 4,8 (95% przedział ufności [CI] = 1,2-19,2); a dla wysokiego spożycia jodu i stosowania leków na płodność 7,3 (95% CI = 1,5-34,5). Wśród mężczyzn stwierdzono pozytywne powiązania z otyłością, pracą na farmie i łagodną chorobą tarczycy w przeszłości. Chociaż badanie to zidentyfikowało kilka dietetycznych i nieżywieniowych czynników ryzyka raka tarczycy, nie mogło w pełni wyjaśnić wyjątkowo wysokich wskaźników zachorowalności wśród filipińskich kobiet na Hawajach.


title: Wodorosty dietetyczne modyfikują metabolizm estrogenów i fitoestrogenów u zdrowych kobiet po menopauzie.

text: W Japonii codziennie spożywa się wodorosty i produkty sojowe, gdzie zachorowalność na raka piersi u kobiet po menopauzie jest znacznie niższa niż na Zachodzie. Prawdopodobne mechanizmy obejmują różnice w diecie, zwłaszcza spożycie soi i metabolizm estrogenów. Piętnaście zdrowych kobiet po menopauzie wzięło udział w tej podwójnie ślepej próbie suplementacji wodorostów za pomocą prowokacji sojowej. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do 7 tygodni albo 5 g/d wodorostów (Alaria) lub placebo (maltodekstryna). Podczas 7 tygodnia uczestnicy spożywali również codziennie izolat białka sojowego (2 mg izoflawonów/kg masy ciała). Po 3-tygodniowym okresie wypłukiwania uczestnicy zostali przeniesieni do alternatywnego harmonogramu suplementów. Wystąpiła odwrotna korelacja między dawką wodorostów (mg/kg masy ciała) a estradiolu w surowicy (E2) (wodorosty-placebo = y = -2,29 x dawka + 172,3; r = -0,70; P = 0,003), [skorygowana] liniowa w całym zakresie wag. Suplementacja soją zwiększyła daidzeinę, glicyteinę, genisteinę i O-desmetyloangolensynę w moczu (P = 0,0001) oraz zmniejszyła matairezinol i enterolakton (P < 0,05). Soja i wodorosty plus soja (SeaSoy) zwiększyły wydalanie z moczem 2-hydroksyestrogenu (2-OHE) (P = 0,0001) oraz stosunek 2-OHE:16alfa-hydroksyestron (16alfaOHE(1)) (P = 0,01). W przypadku 5 wydalaczy ekwolu soja zwiększyła wydalanie ekwolu z moczem (p = 0,0001); połączenie SeaSoy dodatkowo zwiększyło wydalanie ekwolu o 58% (P = 0,0001). Producenci Equol również odnotowali 315% wzrost w stosunku 2:16 (P = 0,001) z SeaSoy. Wodorosty korzystnie zmieniają metabolizm estrogenów i fitoestrogenów, a zmiany te prawdopodobnie obejmują modulację bakterii okrężnicy.


title: Wodorosty zapobiegają rakowi piersi?

text: Aby zbadać chemoprewencyjny wpływ wodorostów na raka piersi, badaliśmy związek między jodem a rakiem piersi. Odkryliśmy wcześniej, że wodorosty, wakame, wykazywały działanie hamujące na proliferację guzów sutka szczurów indukowanych DMBA (dimetylobenz(a)antracen), prawdopodobnie poprzez indukcję apoptozy. W niniejszym badaniu sproszkowane mekabu umieszczono w wodzie destylowanej i pozostawiono na 24 godziny w temperaturze 4°C. Przefiltrowany supernatant zastosowano jako roztwór mekabu. Wykazał niezwykle silne działanie hamujące na rakotwórczość gruczołu mlekowego szczura, gdy był stosowany w codziennej wodzie do picia, bez toksyczności. In vitro roztwór mekabu silnie indukował apoptozę w 3 rodzajach ludzkich komórek raka piersi. Efekty te były silniejsze niż w przypadku środka chemioterapeutycznego szeroko stosowanego w leczeniu raka piersi u ludzi. Ponadto nie zaobserwowano indukcji apoptozy w normalnych ludzkich komórkach sutka. W Japonii mekabu jest powszechnie spożywane jako bezpieczna i niedroga żywność. Nasze wyniki sugerują, że mekabu ma potencjał do chemoprewencji raka piersi u ludzi.


title: Spożycie wodorostów a ryzyko raka tarczycy u kobiet: badanie prospektywne oparte na Japan Public Health Center.

text: Jod jest podejrzewanym czynnikiem ryzyka raka tarczycy. Wodorosty stanowią około 80% spożycia jodu przez Japończyków. Zbadaliśmy związek między spożyciem wodorostów a ryzykiem raka tarczycy u japońskich kobiet. Kobiety uczestniczące w badaniu prospektywnym opartym na Japan Public Health Center (n=52 679; wiek: 40-69 lat) były obserwowane przez średnio 14,5 roku; Zidentyfikowano 134 nowe przypadki raka tarczycy, w tym 113 przypadków raka brodawkowatego. Spożycie wodorostów zostało ocenione za pomocą kwestionariusza częstotliwości jedzenia i podzielone na trzy kategorie: 2 dni/tydzień lub mniej (odniesienie); 3-4 dni/tydzień; i prawie codziennie. Do oszacowania współczynników ryzyka (HR) i 95% przedziałów ufności (CI) zastosowano model proporcjonalnych hazardów Coxa. Spożycie wodorostów było wyraźnie związane ze zwiększonym ryzykiem raka brodawkowatego (HR dla prawie dziennego spożycia w porównaniu z 2 dni w tygodniu lub mniej = 1,71; 95% CI: 1,01-2,90; trend P=0,04). Po stratyfikacji ze względu na stan menopauzy, zwiększone ryzyko zaobserwowano u kobiet po menopauzie (HR raka brodawkowatego dla prawie codziennego spożycia w porównaniu z 2 dniami w tygodniu lub mniej=3,81, 95% CI: 1,67-8,68; trend P<0,01), ale nie w kobiety przed menopauzą (HR=0,91, 95% CI: 0,44-1,91; trend P=0,76). Badanie to wykazało pozytywny związek między spożyciem wodorostów a ryzykiem raka tarczycy (zwłaszcza raka brodawkowatego) u kobiet po menopauzie.


title: Antygenotoksyczne działanie ekstraktu z rukwi wodnej w systemie in vitro ssaków przy użyciu testu kometowego.

text: Rukiew wodna (Cruciferae), integralna część diet śródziemnomorskich, jest pokarmem odżywczym, który stosuje się w leczeniu wielu chorób. Wydaje się, że oksydacyjne uszkodzenie DNA odgrywa kluczową rolę w przewlekłych chorobach związanych ze starzeniem się i jest uważane za ważny i prawdopodobnie rakotwórczy czynnik. Celem pracy było określenie wpływu ekstraktu rzeżuchy na żywotność komórek i jej potencjalnych właściwości antygenotoksycznych w stosunku do indukowanego uszkodzenia oksydacyjnego przy użyciu testu kometowego i komórek krwi obwodowej jako modelu in vitro. Wodny ekstrakt z liści został przygotowany przy użyciu wyciskacza do soków, odwirowany, przefiltrowany i zakonserwowany w temperaturze -20 C. Oznaczono dwa stężenia ekstraktu wodnego (13,2 i 26,4 µmg/ml). W żadnym momencie nie stwierdzono różnic w żywotności komórek między grupą kontrolną i leczoną. Zaobserwowano istotne działanie antygenotoksyczne dla obu stężeń, wyrażone jako wskaźnik uszkodzenia (p =0,005 przy 30 min; p <0,001 przy 60 i 90 min), przy czym procentowe zmniejszenie uszkodzeń było między nimi podobne (odpowiednio 67,1-75,2%). Wyniki te sugerują, że spożywanie rukwi wodnej w diecie jest potężnym narzędziem do poprawy zdrowia i jakości życia. Prawa autorskie © 2011 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Stres oksydacyjny wywołany wysiłkiem fizycznym: mity, rzeczywistość i znaczenie fizjologiczne.

text: Chociaż testy najpopularniejszych markerów stresu oksydacyjnego wywołanego wysiłkiem fizycznym mogą wykazywać błędy metodologiczne, istnieją wystarczające wiarygodne dowody sugerujące, że ćwiczeniom towarzyszy zwiększone wytwarzanie wolnych rodników, co skutkuje wymiernymi modyfikacjami oksydacyjnymi różnych cząsteczek. Jednak odpowiedzialne mechanizmy są niejasne. Powszechne założenie, że zwiększone zużycie tlenu przez mitochondria prowadzi per se do zwiększonej produkcji reaktywnych form tlenu (ROS) nie jest poparte danymi in vitro i in vivo. Specyficzny wkład innych układów (oksydaza ksantynowa, stan zapalny, autooksydacja białek hemu) są słabo scharakteryzowane. Wykazano, że ROS mogą przyczyniać się do rozwoju zmęczenia mięśni in situ, ale nadal brakuje przekonujących bezpośrednich dowodów na to, że ROS pogarszają wydajność ćwiczeń in vivo u ludzi. Nie jest jasne, czy modyfikacje oksydacyjne wywołane wysiłkiem fizycznym mają niewielkie znaczenie, wywołują szkodliwe uszkodzenia oksydacyjne, czy też są integralną częścią regulacji redoks. Oczywiste jest, że ROS odgrywają ważną rolę w wielu procesach fizjologicznych w spoczynku; jednak szczegółowe funkcje fizjologiczne ROS podczas ćwiczeń pozostają do wyjaśnienia.


title: Czy dieta wegetariańska może zmniejszyć stres oksydacyjny wywołany wysiłkiem fizycznym? Przegląd literatury.

text: Stres oksydacyjny to naturalny proces fizjologiczny, który opisuje brak równowagi między produkcją wolnych rodników a zdolnością systemu obrony antyoksydacyjnej organizmu do neutralizacji wolnych rodników. Wolne rodniki mogą być korzystne, ponieważ mogą promować gojenie się ran i przyczyniać się do zdrowej odpowiedzi immunologicznej. Jednak wolne rodniki mogą mieć szkodliwy wpływ, gdy zakłócają regulację apoptozy, a tym samym odgrywają rolę w promowaniu niektórych nowotworów i stanów, takich jak choroba sercowo-naczyniowa. Przeciwutleniacze to cząsteczki, które redukują uszkodzenia związane ze stresem oksydacyjnym poprzez przeciwdziałanie wolnym rodnikom. Regularne ćwiczenia są istotnym elementem zdrowego stylu życia, chociaż mogą zwiększać stres oksydacyjny. Ponieważ typowa dieta wegetariańska obejmuje szeroką gamę pokarmów bogatych w przeciwutleniacze, prawdopodobne jest, że spożycie tych pokarmów spowoduje wzmocnienie systemu antyoksydacyjnego, zdolnego do zmniejszenia stresu oksydacyjnego wywołanego wysiłkiem fizycznym. Ponadto ustalono związek między dietą wegetariańską a niższym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych i niektórych nowotworów. Ten przegląd analizuje obecnie dostępne dowody łączące ćwiczenia, wegetarian, przeciwutleniacze i stres oksydacyjny.


title: Wspieranie obrony antyoksydacyjnej: regulacja w górę genów antyoksydacyjnych czy suplementacja antyoksydantami?

text: Witaminy są tradycyjnie uważane za składniki żywności, które są wymagane w normalnej diecie, aby zapobiec niedoborom. Jednak nowsza koncepcja funkcji witamin w żywieniu wyprowadziła je poza zwykłe zapobieganie objawom niedoboru. Koncepcja ta zakłada, że wiele witamin, przyjmowanych w stosunkowo dużych dawkach, spełnia ważne funkcje poza zapobieganiem niedoborom. Linus Pauling odegrał kluczową rolę w przedstawieniu tej koncepcji, szczególnie w odniesieniu do witaminy C. Tak więc stosunkowo wysokie spożycie witamin, w szczególności witamin C i E, które są przeciwutleniaczami, uważa się za zdrowe dla populacji ludzkiej. Może to być prawdą w niektórych szczególnych sytuacjach, takich jak na przykład zapobieganie progresji choroby Alzheimera. Jednak ostatnie dowody epidemiologiczne nie potwierdzają twierdzenia, że witaminy przeciwutleniające poprawiają samopoczucie i wydłużają życie. W rzeczywistości suplementacja witamin może być nawet szkodliwa i skrócić długość życia. Nowa koncepcja, którą chcielibyśmy przedstawić, polega na tym, że składniki odżywcze zwiększają endogenną obronę antyoksydacyjną. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku np. fitoestrogenów, które wiążą się z receptorami estrogenowymi i ostatecznie zwiększają ekspresję genów antyoksydacyjnych. W tym przeglądzie omawiamy zalety i wady suplementacji witaminami antyoksydacyjnymi, a także możliwość, że spożycie niektórych składników odżywczych może być bardzo skuteczne w zwiększaniu obrony antyoksydacyjnej poprzez regulację aktywności enzymów antyoksydacyjnych, które normalnie są obecne w komórce.


title: Suplementacja witaminą C i N-acetylocysteiną zwiększa stres oksydacyjny u ludzi po ostrym uszkodzeniu mięśni wywołanym przez ćwiczenia ekscentryczne.

text: Nie przeprowadzono żadnych badań w celu ustalenia, czy szeroko stosowane bez recepty rozpuszczalne w wodzie przeciwutleniacze witamina C i N-acetylocysteina (NAC) mogą działać jako prooksydanty u ludzi w stanach zapalnych. Zaindukowaliśmy odpowiedź zapalną ostrej fazy poprzez ekscentryczne uszkodzenie mięśnia ramienia. Zapalenie charakteryzowało się obrzękiem, opuchlizną, bólem i wzrostem wskaźników stanu zapalnego w osoczu, mieloperoksydazy i interleukiny-6. Bezpośrednio po urazie badani przyjmowali placebo lub witaminę C (12,5 mg/kg masy ciała) i NAC (10 mg/kg masy ciała) przez 7 dni. Wynikające z tego uszkodzenie mięśni spowodowało zwiększone poziomy żelaza wykrywalnego przez bleomycynę w surowicy, a ilość żelaza była wyższa w grupie witaminy C i NAC. Stężenia dehydrogenazy mleczanowej (LDH), kinazy kreatynowej (CK) i mioglobiny były istotnie podwyższone 2, 3 i 4 dni po urazie i powróciły do poziomu wyjściowego do dnia 7. Ponadto aktywność LDH i CK była w większym stopniu podwyższona. w grupie witaminy C i NAC. Poziomy markerów stresu oksydacyjnego (wodoronadtlenki lipidów i 8-izoprostaglandyny F2alfa; 8-Iso-PGF2alfa) oraz aktywności enzymów antyoksydacyjnych również były podwyższone po urazie. Osoby otrzymujące witaminę C i NAC miały wyższy poziom wodoronadtlenków lipidów i 8-Iso-PGF2alfa 2d po wysiłku. Ten model ostrego stanu zapalnego u ludzi silnie sugeruje, że suplementacja witaminą C i NAC bezpośrednio po urazie przejściowo zwiększa uszkodzenie tkanek i stres oksydacyjny.


title: Ćwiczenia wytrzymałościowe powodują uszkodzenia DNA wykryte w teście komet.

text: Aby ustalić, czy 6 tygodni suplementacji przeciwutleniaczami może złagodzić uszkodzenia DNA wywołane wysiłkiem fizycznym, przebadaliśmy 21 biegaczy podczas ultramaratonu na dystansie 50 km. Badani zostali losowo przydzieleni do jednej z dwóch grup: (1) placebo (PL) lub (2) antyoksydanty (AO) (1000 mg witaminy C i 400 IU RRR-octan alfa-tokoferylu). Test kometowy zastosowano do oceny uszkodzeń DNA w krążących leukocytach w wybranych punktach czasowych: przed, w połowie i po 2 h oraz codziennie przez 6 dni po. Bieg ukończyli wszyscy uczestnicy: czas biegu 7,1 +/- 0,1 h, wydatek energetyczny 5008 +/- 80 kcal dla kobiet (n = 10) i 6932 +/- 206 kcal dla mężczyzn (n = 11). Ogólnie rzecz biorąc, procent uszkodzeń DNA wzrósł w połowie wyścigu (p < 0,02), ale powrócił do wartości wyjściowej po 2 godzinach od zakończenia, co wskazuje, że wysiłek fizyczny wywołał nietrwałe uszkodzenie DNA. Wystąpiła interakcja płeć x leczenie x czas (p < 0,01). Po jednym dniu kobiety przyjmujące AO miały o 62% mniej uszkodzeń DNA niż kobiety przyjmujące PL (p < 0,0008). W przeciwieństwie do tego, nie było statystycznie istotnych różnic między dwiema grupami leczenia mężczyzn w żadnym punkcie czasowym. Tak więc ćwiczenia wytrzymałościowe skutkowały uszkodzeniem DNA, jak wykazał test kometowy, a AO wydawał się przyspieszać regenerację u kobiet, ale nie u mężczyzn.


title: Peroksydacja lipidów wywołana wysiłkiem fizycznym: Implikacje dla uszkodzenia kwasu dezoksyrybonukleinowego i ogólnoustrojowego generowania wolnych rodników.

text: Wywołane wysiłkiem uszkodzenie kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA) jest często związane ze wzrostem wolnych rodników; jednak brak jest dowodów na badanie tych dwóch równolegle. W badaniu tym przetestowano hipotezę, że ćwiczenia o wysokiej intensywności mają zdolność wytwarzania wolnych rodników, które mogą powodować uszkodzenia DNA. Dwunastu pozornie zdrowych mężczyzn (wiek: 23 ± 4 lata; wzrost: 181 ± 8 cm; masa ciała: 80 ± 9 kg; i VO(2max): 49 ± 5 ml/kg/min) wykonało trzy kolejne 5 min. etapy (40, 70 i 100% VO(2max)) ćwiczeń aerobowych z 15-minutowym okresem oddzielającym każdy etap. Po każdym treningu pobrano krew w celu oznaczenia ex vivo wolnych rodników, uszkodzeń DNA, karbonylków białek, stężenia wodoronadtlenku lipidów (LOOH) oraz szeregu przeciwutleniaczy rozpuszczalnych w tłuszczach. Wolne rodniki lipidowo-centrowane (stałe sprzężenia nadsubtelnego a(azot) = 13,7 Gaussa (G) i aβ(wodór) = 1,8 G) wzrosły w wyniku ostrych ćwiczeń o umiarkowanej i wysokiej intensywności (P < 0,05), podczas gdy Zwiększyło się również uszkodzenie DNA (P < 0,05). Zmiany ogólnoustrojowe obserwowano w LOOH i przeciwutleniaczy rozpuszczalnych w tłuszczach podczas wysiłku (P < 0,05); jednak nie zaobserwowano zmiany stężenia karbonylków białka (P > 0,05). Odkrycia te identyfikują pochodzące od lipidów gatunki wolnych rodników jako możliwe czynniki przyczyniające się do uszkodzenia DNA obwodowych komórek jednojądrzastych w ludzkim modelu ćwiczeń. Uszkodzenie to występuje w obecności utleniania lipidów, ale bez jakiejkolwiek zmiany stężenia karbonylków białkowych. Znaczenie tych odkryć może mieć znaczenie z punktu widzenia funkcji immunologicznej, procesu starzenia i patologii kancerogenezy. Prawa autorskie © 2010 Wiley-Liss, Inc.


title: Ostra i przewlekła suplementacja rukwi wodnej łagodzi uszkodzenia DNA obwodowych komórek jednojądrzastych wywołane wysiłkiem fizycznym i peroksydację lipidów.

text: Farmakologiczne witaminy przeciwutleniające były wcześniej badane pod kątem działania profilaktycznego przeciwko stresowi oksydacyjnemu wywołanemu wysiłkiem fizycznym. Jednak często wymagane są duże dawki, które mogą prowadzić do stanu prooksydacyjnego i uszkodzenia oksydacyjnego. Rukiew wodna zawiera szereg składników odżywczych, takich jak β-karoten i α-tokoferol, które mogą zwiększać ochronę przed stresem oksydacyjnym wywołanym wysiłkiem fizycznym. Obecne randomizowane, kontrolowane badanie zostało zaprojektowane w celu przetestowania hipotezy, że ostra (spożywanie 2 godziny przed wysiłkiem) i przewlekła (8-tygodniowa konsumpcja) suplementacja rukwi wodnej może złagodzić stres oksydacyjny wywołany wysiłkiem fizycznym. W sumie dziesięciu pozornie zdrowych mężczyzn (wiek 23 (SD 4) lat, wzrost 179 (SD 10) cm i masa ciała 74 (SD 15) kg) zostało zrekrutowanych do ukończenia 8-tygodniowego okresu interwencji przewlekłej rukwi wodnej (a następnie 8 tygodnie kontroli, bez spożycia) eksperymentu przed przejściem w celu konkurowania z pojedynczą dawką ostrą fazą (z kontrolą, bez spożycia). Próbki krwi pobrano na początku (przed suplementacją), w spoczynku (przed treningiem) i po ćwiczeniach. Każdy badany przeszedł przyrostowy test wysiłkowy do dobrowolnego wyczerpania po suplementacji lub kontroli przewlekłej i ostrej rukwi wodnej. Główne odkrycia wskazują na wzrost uszkodzeń DNA i peroksydacji lipidów wywołany wysiłkiem fizycznym zarówno w ostrej, jak i przewlekłej fazie suplementacji kontrolnej (P<0,05 w porównaniu z suplementacją), podczas gdy ostra i przewlekła rukiew wodna osłabia uszkodzenia DNA i peroksydację lipidów oraz zmniejsza akumulację H₂O₂ po wyczerpującym wysiłku (P<0,05 v. kontrola). Wyraźny wzrost zawartości głównych przeciwutleniaczy rozpuszczalnych w tłuszczach (α-tokoferol, γ-tokoferol i ksantofil) zaobserwowano po suplementacji rukwi wodnej (P< 0,05 v. kontrola) w obu fazach doświadczalnych. Odkrycia te sugerują, że krótko- i długoterminowe spożywanie rukwi wodnej ma potencjalne działanie przeciwutleniające przeciwko uszkodzeniom DNA wywołanym wysiłkiem fizycznym i peroksydacji lipidów.


title: Uszkodzenie oksydacyjnego DNA w ludzkich leukocytach obwodowych wywołane przez intensywne ćwiczenia aerobowe.

text: Reaktywne formy tlenu wytwarzane podczas intensywnych ćwiczeń mogą przenikać do jąder komórkowych i wywoływać oksydacyjne uszkodzenia DNA, ale wciąż brakuje dowodów potwierdzających. Wykorzystując 42-kilometrowy bieg maratoński jako model intensywnego wysiłku aerobowego, wykazaliśmy znaczny stopień utleniania nienaprawionych zasad DNA w obwodowych komórkach immunokompetentnych, pomimo jednoczesnego wzrostu wydalania z moczem 8-hydroksy-2'-deoksyguanozyny. Elektroforeza w żelu pojedynczych komórek z włączeniem endonukleaz specyficznych dla zmian chorobowych dodatkowo ujawniła, że utlenione pirymidyny (miejsca wrażliwe na endonukleazę III) przyczyniły się do większości powysiłkowego utleniania nukleotydów. Uszkodzenie oksydacyjne DNA korelowało istotnie z poziomami kinazy kreatyninowej i metabolitów peroksydacji lipidów w osoczu i trwało dłużej niż 1 tydzień po wyścigu. Zjawisko to może być jednym z mechanizmów stojących za dysfunkcjami układu odpornościowego po wyczerpujących ćwiczeniach.


title: Czy aktywność fizyczna powoduje uszkodzenia DNA?

text: Test elektroforezy w żelu pojedynczych komórek (SCG) (test kometowy) jest czułą techniką wykrywania obecności pęknięć nici DNA i uszkodzeń nietrwałych w działaniu zasad w poszczególnych komórkach. Ta technika została wykorzystana do badania komórek krwi obwodowej od trzech ochotników po aktywności fizycznej. Badani musieli biegać na bieżni i byli sprawdzani pod kątem ciśnienia krwi i EKG, stężenia mleczanu i aktywności kinazy kreatynowej. Krew została pobrana przed i kilka razy w trakcie i po biegu. W pierwszym teście wieloetapowym ochotnicy biegali tak długo, jak to możliwe, z rosnącą prędkością. W drugim teście musieli biec przez 45 minut z ustaloną indywidualną prędkością, która została zdefiniowana w celu zapewnienia metabolizmu tlenowego. W pierwszym teście białe krwinki wszystkich badanych wykazały zwiększoną migrację DNA w teście SCG. Efekt był widoczny 6 h po zakończeniu ćwiczenia i osiągnął maksimum 24 h później. Po 72 h migracja DNA zmniejszyła się do mniej więcej poziomu kontrolnego. Rozkład migracji DNA pomiędzy komórkami wyraźnie pokazał, że większość białych krwinek wykazywała zwiększoną migrację DNA i że efekt ten nie wynikał tylko z niewielkiej części uszkodzonych komórek. Z tych samych próbek krwi wykonano posiewy krwi w celu zbadania możliwego wpływu na częstotliwość wymiany chromatyd siostrzanych (SCE), kolejnego wskaźnika skutków genotoksycznych. Jednak nie było znaczącego wzrostu SCE w żadnej z kultur. W drugim ćwiczeniu, podczas metabolizmu tlenowego, nie zaobserwowano wpływu na migrację DNA. (STREFA OBCIĄŻONA DO 250 SŁÓW)


title: Wibracje całego ciała oraz zapobieganie i leczenie bólu mięśni o opóźnionym początku

text: Kontekst: W celu zminimalizowania objawów opóźnionej bolesności mięśni (DOMS) stosowano liczne strategie regeneracji. Wibracje całego ciała (WBV) zostały zaproponowane jako realna rozgrzewka dla sportowców. Jednak brakuje dowodów naukowych na poparcie ochronnego wpływu treningu WBV (WBVT) na uszkodzenie mięśni. Cel: Zbadanie ostrego wpływu WBVT stosowanego przed ćwiczeniami ekscentrycznymi w zapobieganiu DOMS. Projekt: randomizowana, kontrolowana próba. Miejsce: Laboratorium uniwersyteckie. Pacjenci lub inni uczestnicy: Łącznie 32 zdrowych, nie przeszkolonych ochotników zostało losowo przydzielonych do grupy WBVT (n =   15) lub grupy kontrolnej (n   =   17). Interwencja(e): Ochotnicy wykonali 6 serii 10 maksymalnych izokinetycznych (60°/s) skurczów ekscentrycznych prostowników kończyny dominującej kolana na dynamometrze. W grupie WBVT trening odbywał się na platformie wibracyjnej (35 Hz, 5 mm od szczytu do szczytu) ze zgięciem kolana 100° przez 60 sekund przed ćwiczeniami ekscentrycznymi. W grupie kontrolnej nie zastosowano wibracji. Główne miary wyniku: bolesność mięśni, obwód uda i próg bólu uciskowego rejestrowano na początku oraz 1, 2, 3, 4, 7 i 14 dni po treningu. Maksymalną dobrowolną izometryczną i izokinetyczną siłę prostowników kolana oceniano na początku, bezpośrednio po wysiłku oraz 1, 2, 7 i 14 dni po treningu. Kinazę kreatynową w surowicy mierzono na początku badania oraz 1, 2 i 7 dni po treningu. Wyniki: Grupa WBVT wykazała zmniejszenie objawów DOMS w postaci mniejszej maksymalnej izometrycznej i izokinetycznej utraty siły woli, niższego poziomu kinazy kreatynowej oraz mniejszego progu bólu uciskowego i bolesności mięśni (P < 0,05) w porównaniu z grupą kontrolną. Nie było jednak widocznego wpływu na obwód uda (P < 0,05). Wnioski: Podawana przed ćwiczeniami ekscentrycznymi, WBVT może zmniejszyć DOMS poprzez poprawę funkcji mięśni. Należy podjąć dalsze badania w celu ustalenia skuteczności WBVT w łagodzeniu DOMS u sportowców.


title: Terapia masażu osłabia sygnalizację zapalną po uszkodzeniu mięśni wywołanym wysiłkiem fizycznym.

text: Terapia masażu jest powszechnie stosowana podczas fizycznej rehabilitacji mięśni szkieletowych w celu złagodzenia bólu i ułatwienia powrotu do zdrowia po kontuzji. Chociaż istnieją dowody na to, że masaż może łagodzić ból uszkodzonego mięśnia, to jak masaż wpływa na funkcję komórkową pozostaje nieznany. Aby ocenić efekty masażu, zastosowaliśmy albo terapię masażu, albo brak leczenia w celu oddzielenia mięśnia czworogłowego 11 młodych mężczyzn po uszkodzeniu mięśni wywołanym wysiłkiem fizycznym. Biopsje mięśnia pobrano z mięśnia czworogłowego (vastus lateralis) wyjściowo, natychmiast po 10 minutach masażu i po 2,5-godzinnym okresie rekonwalescencji. Odkryliśmy, że masaż aktywował szlaki sygnalizacyjne mechanotransdukcji, kinazę adhezji ogniskowej (FAK) i kinazę regulowaną sygnałem zewnątrzkomórkowym 1/2 (ERK1/2), wzmacniał sygnalizację biogenezy mitochondriów [koaktywator receptora γ aktywowanego przez proliferatory peroksysomów jądrowych 1α (PGC-1α)] i łagodził wzrost akumulacji jądrowej czynnika jądrowego κB (NFκB) (p65) spowodowany przez uraz mięśni wywołany wysiłkiem fizycznym. Ponadto, pomimo braku wpływu na metabolity mięśniowe (glikogen, mleczan), masaż osłabiał produkcję cytokin zapalnych czynnika martwicy nowotworu-α (TNF-α) i interleukiny-6 (IL-6) oraz zmniejszał białko szoku cieplnego 27 (HSP27). ) fosforylacja, łagodząc w ten sposób stres komórkowy wynikający z uszkodzenia włókien mięśniowych. Podsumowując, po podaniu do mięśni szkieletowych, które zostały poważnie uszkodzone podczas ćwiczeń, terapia masażem wydaje się być klinicznie korzystna poprzez zmniejszenie stanu zapalnego i promowanie biogenezy mitochondriów.


title: Ostre zapalenie: mechanizm leżący u podstaw opóźnionej bolesności mięśni?

text: Jest dobrze udokumentowane w badaniach na zwierzętach i ludziach, że nieprzyzwyczajone ekscentryczne działanie mięśni o wystarczającej intensywności i/lub czasie trwania powoduje rozerwanie tkanki łącznej i/lub kurczliwej. U ludzi wydaje się to być związane z odczuciem opóźnionej bolesności mięśni (DOMS). Pod koniec lat siedemdziesiątych zaproponowano, że to uczucie bolesności może być związane z ostrą reakcją zapalną. Jednak późniejsze badania nie potwierdziły tej teorii. Niniejszy artykuł sugeruje, że wyniki wielu badań dotyczących DOMS odzwierciedlają zdarzenia zwykle obserwowane w ostrym zapaleniu. Podobieństwa między tymi dwoma zdarzeniami obejmują: kardynalne objawy bólu, obrzęku i utraty funkcji; dowody nacieków komórkowych, zwłaszcza makrofagów; markery biochemiczne, takie jak zwiększona aktywność lizosomalna i zwiększone poziomy niektórych białek ostrej fazy w krążeniu; oraz zmiany histologiczne w ciągu pierwszych 72 godzin. W końcowej części artykułu zaproponowano teoretyczną sekwencję zdarzeń, opartą na badaniach dotyczących ostrego zapalenia i DOMS.


title: Bolesność mięśni i opóźniona bolesność mięśni.

text: Natychmiastowa i opóźniona bolesność mięśni różnią się głównie chronologią prezentacji. Oba stany mają tę samą jakość bólu, wywoływanie i łagodzenie czynności oraz różny stopień deficytów funkcjonalnych. Nie ma jednego mechanizmu na bolesność mięśni; zamiast tego jest to kulminacja 6 różnych mechanizmów. Rozwijająca się ścieżka DOMS zaczyna się od mikrourazów do mięśni, a następnie do otaczających tkanek łącznych. Po mikrourazach następuje proces zapalny i kolejne przesunięcia płynów i elektrolitów. Przez cały czas trwania tych zdarzeń mogą występować skurcze mięśni, zaostrzające ogólny stan. Istnieje wiele metod radzenia sobie z towarzyszącymi objawami natychmiastowej bolesności i DOMS. Wyniki każdej modalności wydają się być tak różne, jak same modalności. Rozsądne stosowanie NLPZ i ciągłe ćwiczenia są uważane za najbardziej wiarygodne i zalecane metody. Ten artykuł przeglądowy i każde z cytowanych badań stanowią jednak tylko jedną część procesu decyzyjnego klinicysty. Nie należy lekceważyć ostrożnego potwierdzenia przejściowych deficytów spowodowanych bolesnością mięśni, podobnie jak poradnictwo i leczenie bólu mięśni zalecane przez lekarza.


title: Spożywanie czereśni Bing obniża krążące stężenia markerów stanu zapalnego u zdrowych mężczyzn i kobiet.

text: Celem tego badania było określenie wpływu spożywania czereśni na lipidy osocza i markery stanu zapalnego u zdrowych ludzi. Zdrowi mężczyźni i kobiety (n = 18) przez 28 dni uzupełniali swoją dietę o czereśnie Bing (280 g/d). Po 12-godzinnym poście pobrano próbki krwi przed rozpoczęciem spożycia wiśni (badanie d 0 i 7), 14 i 28 dni po rozpoczęciu suplementacji wiśni (badanie d 21 i 35) oraz 28 dni po odstawieniu (badanie d 21 i 35) (badanie d 0 i 7). badanie d 64) spożycia wiśni. Po spożyciu wiśni przez 28 dni stężenie białka C-reaktywnego (CRP) w krążeniu było regulowane po aktywacji, normalna ekspresja i wydzielanie komórek T (RANTES) i NO spadły o 25 (P < 0,05), 21 (P < 0,05) i 18% (p = 0,07). Po zaprzestaniu spożywania wiśni przez 28 dni (d 64), stężenia RANTES nadal spadały (P = 0,001), podczas gdy stężenia CRP i NO nie różniły się ani od dnia 7 (przed czereśniami), ani od dnia 35 (po wiśnie). Stężenia w osoczu IL-6 i jej rozpuszczalnego receptora, cząsteczki adhezji międzykomórkowej-1 oraz tkankowego inhibitora metaloproteinaz-2 nie uległy zmianie podczas badania. Spożycie wiśni nie miało wpływu na stężenie cholesterolu całkowitego, HDL-, LDL- i VLDL-, triglicerydów, podfrakcji HDL, LDL, VLDL oraz ich wielkości i liczby cząstek w osoczu. Nie wpływała również na stężenie glukozy we krwi na czczo ani stężenie insuliny, ani na szereg innych zmiennych chemicznych i hematologicznych. Wyniki niniejszego badania sugerują selektywny modulujący wpływ czereśni na CRP, NO i RANTES. Takie działanie przeciwzapalne może być korzystne w leczeniu i zapobieganiu chorobom zapalnym.


title: Wpływ spożycia borówki na liczbę komórek NK, stres oksydacyjny i stany zapalne przed i po 2,5 h biegu.

text: Jagody są bogate w przeciwutleniacze znane jako antocyjany, które mogą wykazywać znaczące korzyści zdrowotne. Wiadomo, że intensywny wysiłek fizyczny powoduje ostry stres oksydacyjny i stan zapalny oraz służy jako model na żądanie do testowania związków przeciwutleniających i przeciwzapalnych. Celem tego badania było zbadanie, czy 250 g jagód dziennie przez 6 tygodni i 375 g podawane na godzinę przed 2,5 godziną biegania przy 72% maksymalnym zużyciu tlenu przeciwdziała stresowi oksydacyjnemu, zapaleniu i zmianom immunologicznym. Dwudziestu pięciu dobrze wyszkolonych osób zostało zrekrutowanych i przydzielonych losowo do grup z jagodami (BB) (N = 13) lub kontrolnymi (CON) (N = 12). Próbki krwi, mięśni i moczu pobrano przed i bezpośrednio po wysiłku, a krew i mocz 1 godzinę po wysiłku. Krew została przebadana pod kątem F₂-izoprostanów pod kątem stresu oksydacyjnego, kortyzolu, cytokin, homocysteiny, leukocytów, funkcji komórek T, naturalnych zabójców (NK) i liczby komórek limfocytów pod kątem zapalenia i aktywacji układu odpornościowego oraz zdolności osocza do zmniejszania zawartości żelaza w zakresie zdolności antyoksydacyjnych . Biopsje mięśni zbadano pod kątem ekspresji glikogenu i NFkB, aby ocenić stres i stan zapalny. Mocz badano pod kątem modyfikacji DNA (8-OHDG) i RNA (5-OHMU) jako markerów utleniania kwasów nukleinowych. Do analizy statystycznej zastosowano 2 (leczenie) x 3 (czas) powtórzone pomiary ANOVA. Wzrost F₂-izoprostanów i 5-OHMU był znacząco mniejszy w BB, a liczba IL-10 i komórek NK w osoczu była znacząco większa w BB w porównaniu z CON. Zmiany we wszystkich innych markerach nie różniły się. Badanie to wskazuje, że codzienne spożywanie borówki przez 6 tygodni zwiększa liczbę komórek NK, a ostre spożycie zmniejsza stres oksydacyjny i zwiększa cytokiny przeciwzapalne.


title: Wpływ cierpkiego soku wiśniowego na wskaźniki regeneracji po maratonie.

text: To badanie określiło skuteczność cierpkiego soku wiśniowego we wspomaganiu regeneracji i zmniejszaniu uszkodzeń mięśni, stanów zapalnych i stresu oksydacyjnego. Dwudziestu rekreacyjnych maratończyków, którym przypisano albo sok wiśniowy, albo placebo przez 5 dni przed, w dniu i przez 48 godzin po maratonie. Markery uszkodzeń mięśni (kinaza kreatynowa, dehydrogenaza mleczanowa, bolesność mięśni i siła izometryczna), stany zapalne [interleukina-6 (IL-6), białko C-reaktywne (CRP) i kwas moczowy], całkowity stan antyoksydacyjny (TAS) i stres oksydacyjny [rodzaje reagujące z kwasem tiobarbiturowym (TBARS) i karbonylki białek] badano przed i po wyścigu. Wytrzymałość izometryczna odzyskiwała się znacznie szybciej (P=0,024) w grupie soku wiśniowego. Żadne inne wskaźniki uszkodzeń nie różniły się istotnie. Stan zapalny zmniejszył się w grupie soku wiśniowego (IL-6, P<0,001; CRP, P<0,01; kwas moczowy, P<0,05). TAS było ~10% większe w soku wiśniowym niż w grupie placebo dla wszystkich pomiarów posuplementacyjnych (P<0,05). Karbonylki białek nie różniły się; jednak TBARS był niższy w soku wiśniowym niż placebo po 48 godzinach (P<0,05). Sok wiśniowy wydaje się być skutecznym środkiem do wspomagania regeneracji po intensywnych ćwiczeniach poprzez zwiększenie całkowitej zdolności antyoksydacyjnej, zmniejszenie stanu zapalnego, peroksydację lipidów, a tym samym pomoc w regeneracji funkcji mięśni. © 2009 John Wiley & Sons A/S.


title: Suplementacja diety przeciwutleniaczami poprawia wydolność tlenową sportowców amatorów.

text: Analizowano wpływ antyoksydacyjnych suplementów diety na stężenie mleczanów we krwi, progi tlenowe i beztlenowe oraz ich adaptacje do treningu. Piętnastu amatorskich sportowców płci męskiej zostało losowo przydzielonych do grupy placebo lub grupy suplementowanej przeciwutleniaczami (90-dniowa suplementacja 500 mg x dziennie (-1) witaminy E i 30 mg x dziennie (-1) beta-karotenu, a ostatnie 15 dni również z 1 g x dziennie(-1) witaminy C). Przed i po suplementacji antyoksydantami sportowcy wykonywali maksymalny test wysiłkowy na ergometrze rowerowym i oceniali maksymalne i submaksymalne parametry fizjologiczne oraz stężenie mleczanów we krwi. Maksymalny pobór tlenu (VO(2max)), maksymalne stężenie mleczanów we krwi oraz maksymalne osiągnięte obciążenie pracą znacznie wzrosły w obu grupach po 3 miesiącach treningu. Pod koniec badania maksymalne stężenie mleczanu we krwi było niższe w grupie przyjmującej suplementy niż w grupie placebo. Odsetek VO(2max) osiągnięty na progu beztlenowym wzrósł znacząco w obu grupach po 3 miesiącach treningu, chociaż końcowa wartość w grupie suplementowanej była wyższa niż w grupie placebo. Suplementy diety zawierające przeciwutleniacze wywoływały mniejsze wzrosty stężenia mleczanów we krwi po maksymalnym teście wysiłkowym i mogły poprawić wydajność uzyskiwania energii tlenowej.


title: Poposiłkowa reakcja glikemiczna na sok pomarańczowy i niedietową colę: czy jest jakaś różnica?

text: Celem tego badania było porównanie wpływu niesłodzonego soku owocowego i zwykłej, bezkofeinowej sody na poziom glukozy w surowicy po posiłku u osób z cukrzycą insulinoniezależną (NIDDM), gdy te płyny są spożywane oddzielnie w ramach posiłków mieszanych. Osiemnaście osób z NIDDM zjadło trzy testowe śniadania obliczone przy użyciu systemu planowania posiłków cukrzycowej wymiany. Żywność była identyczna w każdym śniadaniu, z wyjątkiem żywności w wymianie owocowej. Równoważne węglowodanami ilości świeżych plasterków pomarańczy, niesłodzonego soku pomarańczowego i zwykłej, bezkofeinowej coli były spożywane odpowiednio w śniadaniach 1, 2 i 3. Próbki glukozy w surowicy pobrano na czczo oraz 1, 2 i 3 godziny po posiłku. Nie stwierdzono różnicy w poposiłkowej odpowiedzi stężenia glukozy w surowicy, gdy podczas śniadania spożywano colę w porównaniu z sokiem pomarańczowym. Odkrycia te kwestionują zasadność stosowania niesłodzonych soków owocowych w rutynowym planowaniu posiłków dla osób z NIDDM.


title: Podnoszący poziom cholesterolu HDL działanie soku pomarańczowego u osób z hipercholesterolemią.

text: TŁO: Sok pomarańczowy – bogate źródło witaminy C, kwasu foliowego i flawonoidów, takich jak hesperydyna – indukuje reakcje hipocholesterolemiczne u zwierząt. CEL: Ustaliliśmy, czy sok pomarańczowy korzystnie zmienia lipidy we krwi u osób z umiarkowaną hipercholesterolemią. PROJEKT: Próbka składała się z 16 zdrowych mężczyzn i 9 zdrowych kobiet z podwyższonym poziomem cholesterolu całkowitego i LDL oraz prawidłowymi stężeniami triacyloglicerolu w osoczu. Uczestnicy włączali kolejno 1, 2 lub 3 szklanki (po 250 ml) soku pomarańczowego do swojej diety, każdą dawkę przez okres 4 tygodni. Następnie nastąpił 5-tygodniowy okres wymywania. Stężenia lipidów w osoczu, kwasu foliowego, homocysty(e)iny i witaminy C (wskaźnik zgodności) mierzono na początku, po każdym leczeniu i po okresie wypłukiwania. WYNIKI: Spożywanie 750 ml, ale nie 250 lub 500 ml soku pomarańczowego dziennie zwiększyło stężenie cholesterolu HDL o 21% (P: < 0,001), stężenie triacyloglicerolu o 30% (z 1,56 +/- 0,72 do 2,03 +/- 0,91 mmol) /L; P: < 0,02), a stężenia folianów o 18% (P: < 0,01); zmniejszyło stosunek cholesterolu LDL-HDL o 16% (p: < 0,005); i nie wpływał na stężenia homocysty(e)iny. Stężenia witaminy C w osoczu znacznie wzrosły w każdym okresie diety (odpowiednio 2,1, 3,1 i 3,8 razy). WNIOSKI: Sok pomarańczowy (750 ml/d) poprawił profil lipidowy krwi u osób z hipercholesterolemią, potwierdzając zalecenia do spożywania >/=5-10 porcji owoców i warzyw dziennie.