title: 22-tygodniowa, wieloośrodkowa, randomizowana, podwójnie ślepa, kontrolowana próba Crocus sativus w leczeniu łagodnej do umiarkowanej choroby Alzheimera.

text: UZASADNIENIE: Istnieje coraz więcej dowodów sugerujących możliwą skuteczność Crocus sativus (szafran) w leczeniu choroby Alzheimera (AD). CEL: Celem niniejszego badania była ocena skuteczności C. sativus w leczeniu pacjentów z łagodną lub umiarkowaną AD. Metody: Pięćdziesiąt cztery osoby posługujące się językiem perskim w wieku 55 lat lub starsze, które mieszkały w społeczności, kwalifikowały się do udziału w 22-tygodniowym badaniu z podwójnie ślepą próbą w równoległych grupach pacjentów z AD. Głównymi miarami skuteczności były zmiany w podskali poznawczej Skali Oceny Choroby Alzheimera i Klinicznej Skali Oceny Otępienia - Sumy Pudełek w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Zdarzenia niepożądane (AE) były systematycznie rejestrowane. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do otrzymywania kapsułki szafranu 30 mg/dzień (15 mg dwa razy dziennie) lub donepezilu 10 mg/dzień (5 mg dwa razy dziennie). WYNIKI: Szafran w tej dawce okazał się skuteczny podobnie do donepezilu w leczeniu łagodnego do umiarkowanego AD po 22 tygodniach. Częstość AE była podobna w grupach ekstraktu szafranu i donepezilu, z wyjątkiem wymiotów, które występowały istotnie częściej w grupie donepezilu. WNIOSEK: To badanie fazy II dostarcza wstępnych dowodów na możliwy efekt terapeutyczny ekstraktu z szafranu w leczeniu pacjentów z łagodną lub umiarkowaną chorobą Alzheimera. To badanie jest zarejestrowane w Irańskim Rejestrze Badań Klinicznych (IRCT138711051556N1).


title: Szafran w leczeniu pacjentów z łagodną do umiarkowanej chorobą Alzheimera: 16-tygodniowe, randomizowane i kontrolowane placebo badanie.

text: CO ZNANE: Leki ziołowe są stosowane w leczeniu behawioralnych i psychologicznych objawów demencji, ale ze zmienną reakcją. Crocus sativus (szafran) może hamować agregację i odkładanie amyloidu β w ludzkim mózgu i dlatego może być przydatny w chorobie Alzheimera (AD). CEL: Celem tego badania była ocena skuteczności szafranu w leczeniu łagodnej do umiarkowanej AD. Metody: Czterdziestu sześciu pacjentów z prawdopodobną AD poddano 16-tygodniowemu badaniu z podwójnie ślepą próbą w równoległych grupach pacjentów z łagodną do umiarkowanej AD. W celu monitorowania globalnych profili poznawczych i klinicznych pacjentów przeprowadzono pomiary psychometryczne, które obejmowały podskalę poznawczą w skali AD (ADAS-cog) oraz sumy pól w skali oceny klinicznej demencji. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania kapsułki szafranu 30 mg/dzień (15 mg dwa razy dziennie) (Grupa A) lub kapsułki placebo (dwie kapsułki dziennie) na 16-tygodniowe badanie. WYNIKI: Po 16 tygodniach szafran dawał znacznie lepsze wyniki w zakresie funkcji poznawczych niż placebo (ADAS-cog: F=4.12, d.f.=1, P=0.04; CDR: F=4.12, d.f.=1, P=0,04). Nie było istotnych różnic w obu grupach pod względem obserwowanych zdarzeń niepożądanych. CO NOWEGO I WNIOSEK: To podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie sugeruje, że przynajmniej w krótkim okresie, szafran jest zarówno bezpieczny, jak i skuteczny w łagodnym do umiarkowanego AD. Wymagane są większe potwierdzające, randomizowane, kontrolowane badania kliniczne. Copyright © 2010 Autorzy. JCPT © 2010 Blackwell Publishing Ltd.


title: Seroprewalencja wągrzycy w ortodoksyjnej społeczności żydowskiej.

text: Przypadki neurocysticercosis zostały zidentyfikowane w 1991 roku w ortodoksyjnej społeczności żydowskiej. Transmisja została powiązana z gospodyniami domowymi imigrantów zarażonych tasiemcem z krajów, w których Taenia solium występuje endemicznie. Aby ocenić zakres i ryzyko lokalnie nabytej wągrzycy, przeprowadzono badanie seroprewalencji w 9% gospodarstw domowych w tej społeczności. Przeciwciała przeciw wągrzycy wykryto u 23 (1,3%) z 1789 osób z 612 rodzin. Wszystkie 23 osoby seropozytywne były bezobjawowe, a u 21 osób serododatnich poddanych obrazowaniu mózgu nie stwierdzono żadnych zmian śródmózgowych. Seropozytywność była związana z płcią żeńską (ryzyko względne [RR] = 2,45, P = 0,049), zatrudnieniem pracownika domowego do obowiązków opiekuńczych (RR = 3,79, P = 0,05) oraz z pracownikami z Ameryki Środkowej (RR = 2,70, P = 0,0001). Narażenie na T. solium w tej społeczności jest nieoczekiwanie wysokie. Powszechne zatrudnienie pracowników domowych z regionów endemicznych i duża rotacja pracowników przyczyniają się do ryzyka narażenia.


title: Myślą, że wiedzą, ale czy tak jest? Niezgodność percepcji wiedzy o modyfikacji stylu życia wśród pracowników służby zdrowia.

text: CEL: Celem pracy była ocena wiedzy i praktyk pracowników podstawowej opieki zdrowotnej z sektora publicznego oraz studentów ostatniego roku w zakresie roli żywienia, aktywności fizycznej i zaprzestania palenia (modyfikacja stylu życia) w leczeniu przewlekłych chorób związanych ze stylem życia sektor publicznej opieki zdrowotnej. PROJEKT: Przeprowadzono porównawcze przekrojowe opisowe badanie ilościowe w trzydziestu placówkach podstawowej opieki zdrowotnej i czterech instytucjach szkolnictwa wyższego oferujących programy medyczne i/lub pielęgniarskie w Kapsztadzie w metropolii Western Cape. Do wyboru placówek służby zdrowia zastosowano losowy dobór warstwowy, oparty na lokalizacji geograficznej, a do wyboru studentów uczelni wyższych zastosowano dobór wygodny. W celu uzyskania danych od pracowników służby zdrowia wykorzystano zwalidowany test wiedzy samodzielnej. WYNIKI: Zróżnicowana wiedza na temat modyfikacji stylu życia istnieje zarówno wśród pracowników służby zdrowia, jak i studentów, przy czym mniej niż 10% osiąga pożądane wyniki 80% lub wyższe. Większość pracowników służby zdrowia wydaje się promować teoretyczne koncepcje modyfikacji stylu życia, ale ma trudności z udzielaniem pacjentom praktycznych porad. Spośród ocenianych pracowników służby zdrowia, lekarze wydawali się mieć najlepszą wiedzę na temat modyfikacji stylu życia. Jako główne przeszkody w udzielaniu porad dotyczących stylu życia podano brak czasu, nieprzestrzeganie zaleceń przez pacjentów oraz bariery językowe. WNIOSKI: Programy studiów I stopnia dla studentów medycyny i pielęgniarstwa powinny obejmować odpowiednie szkolenie w zakresie modyfikacji stylu życia, w szczególności praktyczne porady dotyczące diety, aktywności fizycznej i zaprzestania palenia. Pracownicy służby zdrowia pracujący w placówkach podstawowej opieki zdrowotnej powinni być aktualizowani poprzez edukację dotyczącą modyfikacji stylu życia w ramach ustawicznej edukacji medycznej.


title: Edukacja żywieniowa w amerykańskich szkołach medycznych: najnowsza aktualizacja krajowego badania

text: Cel Określenie ilości wymaganych godzin edukacji żywieniowej w amerykańskich szkołach medycznych oraz rodzajów kursów, na których oferowano nauczanie, oraz porównanie tych wyników z wynikami poprzednich badań. Metoda Autorzy rozesłali do wszystkich 127 akredytowanych amerykańskich szkół medycznych (które w czasie tego badania były studentami maturalnymi) dwustronicową ankietę internetową opracowaną przez Nutrition in Medicine Project na Uniwersytecie Północnej Karoliny w Chapel Hill. Od sierpnia 2008 r. do lipca 2009 r. autorzy poprosili swoje osoby kontaktowe, z których większość była edukatorami żywieniowymi, o zgłoszenie godzin kontaktu żywieniowego, które były wymagane dla ich studentów medycyny oraz czy te rzeczywiste godziny edukacji żywieniowej miały miejsce na wyznaczonym kursie żywieniowym, w innym kursie lub podczas rotacji klinicznych. Wyniki Część ankiety wypełnili respondenci ze 109 (86%) badanych uczelni medycznych. Większość szkół (103/109) wymagała jakiejś formy edukacji żywieniowej. Spośród 105 szkół odpowiadających na pytania dotyczące kursów i godzin kontaktowych tylko 26 (25%) wymagało dedykowanego kursu żywieniowego; w 2004 r. zrobiło to 32 (30%) ze 106 szkół. Ogółem studenci medycyny otrzymali 19,6 godzin kontaktu z instruktażem żywieniowym w trakcie swojej kariery w szkole medycznej (zakres: 0–70 godzin); średnia w 2004 roku wyniosła 22,3 godziny. Tylko 28 (27%) ze 105 szkół spełniło wymagane minimum 25 godzin ustalone przez Narodową Akademię Nauk; w 2004 r. zrobiło to 40 (38%) ze 104 szkół. Wnioski Ilość edukacji żywieniowej, jaką otrzymują studenci medycyny, jest nadal niewystarczająca.


title: Cholesterol w diecie i żółtka jaj: nie dla pacjentów z ryzykiem choroby naczyniowej

text: W kanadyjskiej opinii publicznej i wśród lekarzy narasta powszechne błędne przekonanie. Coraz częściej uważa się, że spożywanie w diecie cholesterolu i żółtek jaj jest nieszkodliwe. Istnieją dobre powody, aby od dawna zalecać, aby cholesterol w diecie był ograniczony do mniej niż 200 mg/dzień; jedno duże żółtko jaja zawiera około 275 mg cholesterolu (więcej niż dzienna zawartość cholesterolu). Chociaż niektóre badania nie wykazały szkodliwego wpływu spożycia jaj przez zdrowych ludzi, wynik ten mógł wynikać z braku możliwości wykrycia klinicznie istotnego wzrostu w populacji niskiego ryzyka. Co więcej, te same badania wykazały, że wśród uczestników, którzy zachorowali na cukrzycę podczas obserwacji, spożywanie jednego jajka dziennie podwoiło ryzyko w porównaniu z mniej niż jednym jajkiem tygodniowo. Dieta to nie tylko poszczenie cholesterolu; chodzi głównie o poposiłkowe skutki cholesterolu, tłuszczów nasyconych, stresu oksydacyjnego i stanów zapalnych. Niewłaściwe skupienie się na lipidach na czczo przesłania trzy kluczowe kwestie. Cholesterol w diecie zwiększa podatność lipoprotein o małej gęstości na utlenianie, zwiększa lipemię poposiłkową i nasila niekorzystne działanie tłuszczów nasyconych w diecie. Cholesterol w diecie, w tym żółtka jaj, jest szkodliwy dla tętnic. Pacjenci zagrożeni chorobami układu krążenia powinni ograniczyć spożycie cholesterolu. Zaprzestanie spożywania żółtek jaj po udarze lub zawale mięśnia sercowego byłoby jak rzucenie palenia po zdiagnozowaniu raka płuc: działanie konieczne, ale spóźnione. Dowody przedstawione w niniejszym przeglądzie sugerują, że powszechne przekonanie wśród społeczeństwa i pracowników służby zdrowia, że cholesterol w diecie jest łagodny, jest niesłuszne i że potrzebna jest lepsza edukacja, aby skorygować to błędne przekonanie. Résumé Une idée fausse et généralisée se répand au sein du public canadien et des médecins, qui pensent de plus en plus que la consommation de cholestérol alimentaire et de jaunes d’œuf est inofensive. Les recommandations de longue date qui préconisent de limiter le cholestérol alimentaire à moins de 200 mg/jour reposent sur de bonnes raisons. Un seul gros jaune d’œuf contient environ 275 mg de cholestérol (plus que la part quotidienne de cholestérol). Même si surees études ont démontré que la consommation d'œufs n'est pas nuisible chez les personnes en santé, ce résultat peut découler de l'absence de capacité à déceler des augmentations seinà d'augmentes augmentations pertinàn que sur drastyczny. De plus, les memes études ont révélé que chez les members devenus diabétiques pendant la période d’observation, la consommation d’un œuf par jour doublait leur risque par rapport à la consommation de moins d’unœ. Le régime ne vise pas à éviter le cholestérol, mais surtout les effets postprandiaux du cholestérol, des gras saturés, du stress oxydant et de l’inflammation. Le fait de se concentrer à tort sur les lipides à jeun occulte trois enjeux. Pokarm cholesterolu na podstawie podatności na lipoproteiny i prawidłowe zagęszczenie na utlenienie, na podstawie lipémie po posiłku i potencjale les effets secondaires des graisses saturées alimentaires. Le cholestérol alimentaire, y compris les jaunes d’œuf, est nuisible pour les artères. Les patient vulnérables aux maladies cardiovasculaires devraient limiter leur consommation de cholestérol. Le fait d’arrêter de consommer des jaunes d’œuf après un accident vasculaire cérébral ou un infarctus du myocarde s’apparenterait à arrêter de fumer après un diagnostic de cancer du poumon: c’est un geste nécessentrepris. D’après les données probantes présentées dans la présente analyse, la percepcja généralisée du public et des professionnels de la santé selon laquelle le cholestérol alimentaire est un mal benin est une idée fausse, et la 'corrigille.


title: Czy mleko zwiększa produkcję śluzu?

text: Nadmierne spożycie mleka od dawna wiąże się ze zwiększoną produkcją śluzu w drogach oddechowych i astmą. Takiego związku nie można wyjaśnić przy użyciu konwencjonalnego paradygmatu alergicznego, a dowody medyczne wykazujące przyczynowość są ograniczone. W ludzkim jelicie grubym beta-casomorphin-7 (beta-CM-7), egzorfina pochodząca z rozpadu mleka A1, stymuluje produkcję śluzu z gruczołów jelitowych MUC5AC. W obecności stanu zapalnego podobna nadprodukcja śluzu z gruczołów układu oddechowego MUC5AC charakteryzuje wiele chorób układu oddechowego. beta-CM-7 z krwiobiegu może stymulować produkcję i wydzielanie śluzu z tych gruczołów oddechowych. Taką hipotezę można przetestować in vitro przy użyciu ilościowej RT-PCR, aby wykazać, że dodanie beta-CM-7 do pożywki inkubacyjnej komórek kubkowych układu oddechowego wywołuje wzrost mRNA MUC5AC oraz poprzez identyfikację beta-CM-7 we krwi pacjenci z astmą. Ten związek niekoniecznie musi być po prostu przyczyną i skutkiem, ponieważ osoba musi spożywać mleko A1, beta-CM-7 musi przedostać się do krążenia ogólnoustrojowego, a tkanki muszą być aktywnie zaognione. Te warunki wstępne mogą wyjaśniać, dlaczego tylko podgrupa populacji, która ma zwiększoną produkcję śluzu w drogach oddechowych, stwierdza, że wiele ich objawów, w tym astma, poprawia się po zastosowaniu diety eliminacyjnej. (c) 2009 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Zróżnicowany wpływ czynników rozrodczych na ryzyko raka piersi przed i po menopauzie. Wyniki z dużej kohorty Francuzek

text: Celem pracy było uzyskanie lepszego zrozumienia roli czynników hormonalnych w ryzyku raka piersi oraz ustalenie, czy wpływ zdarzeń reprodukcyjnych różni się w zależności od wieku w momencie rozpoznania. Przeanalizowano wpływ wieku w momencie pierwszej miesiączki, wieku pierwszej donoszonej ciąży, liczby ciąż donoszonych i liczby poronień samoistnych zarówno na ogólne ryzyko raka piersi, jak i na jego wystąpienie przed lub po menopauzie, wykorzystując dane z 1718 r. przypadków raka piersi, uzyskanych na dużej próbie około 100 000 Francuzek uczestniczących w badaniu kohortowym E3N. Wyniki dostarczają dalszych dowodów na to, że ogólne ryzyko raka piersi wzrasta wraz ze zmniejszaniem się wieku pierwszej miesiączki, wzrostem wieku w pierwszej ciąży i niską liczbą porodów. Nie zaobserwowano ogólnego efektu samoistnych poronień. Wpływ tych czynników reprodukcyjnych różnił się w zależności od stanu menopauzy. Wiek pierwszej miesiączki miał wpływ na ryzyko raka piersi w okresie przedmenopauzalnym, zmniejszając ryzyko wraz z wiekiem o 7% rocznie (P<0,05). W porównaniu z kobietami, które miały pierwszą miesiączkę w wieku 11 lat lub wcześniej, kobiety doświadczające pierwszej miesiączki w wieku 15 lat lub później miały RR 0,66 (95% CI 0,45–0,97) w grupie przedmenopauzalnej. Wiek pierwszej donoszonej ciąży miał wpływ na ryzyko raka piersi zarówno przed, jak i po menopauzie, przy czym istotne testy wykazały rosnące ryzyko z każdym rokiem wzrastającego wieku (odpowiednio P=0,001 i P<0,05). Pierwsza doniesiona ciąża powyżej 30. roku życia niosła ryzyko 1,63 (95% CI 1,12–2,38) i 1,35 (95% CI 1,02–1,78) odpowiednio w grupie przed i po menopauzie. Ochronny efekt wysokiej parzystości zaobserwowano tylko dla ryzyka raka piersi po menopauzie (P dla testu trendu = 0,001), z oszacowaniami punktowymi 0,79 (95% CI 0,60–1,04), 0,69 (95% CI 0,54–0,88), 0,66 (95). % CI 0,51–0,85 i 0,64 (95% CI 0,48–0,86) związane z jedną, dwiema, trzema i czterema lub więcej donoszonymi ciążami. Historia samoistnej aborcji nie miała istotnego wpływu na ryzyko raka piersi zdiagnozowanego przed lub po menopauzie. Nasze wyniki sugerują, że zdarzenia reprodukcyjne mają złożony wpływ na ryzyko raka piersi. British Journal of Cancer (2002) 86, 723-727. DOI: 10.1038/sj/bjc/6600124 www.bjcancer.com © 2002 Cancer Research UK


title: Metoda oceny dojrzewania płciowego i charakterystyka wyjściowa w mieszanym badaniu podłużnym dziewcząt

text: CELE Celem tego badania było opisanie metod oceny i statusu dojrzewania dla wieloośrodkowej kohorty dziewcząt w początkowej rekrutacji oraz w wieku 7 i 8 lat. METODY Metodę oceny stopnia zaawansowania dojrzewania płciowego opracowano wspólnie w 3 ośrodkach. Dziewczęta w wieku od 6 do 8 lat rekrutowano w 3 miejscach: East Harlem w stanie Nowy Jork; większy obszar metropolitalny Cincinnati; i Zatoki San Francisco w Kalifornii. Charakterystykę wyjściową uzyskano na podstawie wywiadów z opiekunami i pomiarów antropometrycznych przez przeszkolonych egzaminatorów; Stopień 2 piersi zdefiniowano jako początek dojrzewania płciowego. Statystyka κ została wykorzystana do oceny zgodności między mistrzami trenerów a egzaminatorami. Modele regresji logistycznej zostały wykorzystane do identyfikacji czynników związanych z dojrzewaniem, a modele regresji liniowej do zbadania czynników związanych z prędkością wzrostu. WYNIKI Wyjściowa kohorta obejmowała 1239 dziewcząt. Odsetek dziewcząt, które osiągnęły stopień 2 piersi, różnił się w zależności od wieku, rasy/pochodzenia etnicznego, percentyla BMI i lokalizacji. W wieku 7 lat 10,4% dziewcząt rasy białej, 23,4% dziewcząt rasy czarnej pochodzenia nielatynoskiego i 14,9% dziewcząt latynoskich osiągnęło stopień piersi ≥2; w wieku 8 lat odpowiednio 18,3%, 42,9% i 30,9% osiągnęło stopień piersi ≥2. Głównym wyznacznikiem szybkości wzrostu był stan pokwitania. WNIOSKI W tym wieloośrodkowym badaniu osiągnięto znaczną zgodność co do stopnia zaawansowania dojrzewania między badającymi z różnych ośrodków. Odsetek dziewcząt, u których rozwinęły się piersi w wieku 7 i 8 lat, szczególnie wśród dziewcząt rasy białej, jest wyższy niż wynika z badań dziewcząt urodzonych 10 do 30 lat wcześniej.


title: Dieta przez całe dzieciństwo i wiek pierwszej miesiączki we współczesnej grupie brytyjskich dziewcząt.

text: CEL: Zbadanie związków między spożyciem diety w dzieciństwie a wiekiem pierwszej miesiączki, możliwym wskaźnikiem przyszłego ryzyka choroby, we współczesnej kohorcie brytyjskich dziewcząt. PROJEKT: Dieta była oceniana przez FFQ w wieku 3 i 7 lat oraz przez 3d dzienniczek żywienia nieważonego w wieku 10 lat. Wiek w momencie pierwszej miesiączki został sklasyfikowany jako przed lub po 12 latach i 8 miesiącach, co jest punktem zbliżonym do mediany wieku w tej kohorcie. OTOCZENIE: Bristol, południowo-zachodnia Anglia. TEMATY: Dziewczęta (nr 3298) uczestniczące w Podłużnym Studium Rodziców i Dzieci Avon. WYNIKI: Wyższe spożycie energii w wieku 10 lat było pozytywnie powiązane z wczesnym występowaniem pierwszej miesiączki, ale związek ten został usunięty po dostosowaniu do rozmiaru ciała. Całkowite spożycie białka i białka zwierzęcego w wieku 3 i 7 lat było dodatnio związane z wiekiem pierwszej miesiączki ≤12 lat 8 miesięcy (skorygowany OR o 1-odsetkowy wzrost białka w wieku 7 lat: 1,14 (95% CI 1,04, 1,26 )). Wyższe spożycie PUFA w wieku 3 i 7 lat było również pozytywnie związane z wczesnym występowaniem pierwszej miesiączki. Spożycie mięsa w wieku 3 i 7 lat było silnie dodatnio związane z osiągnięciem pierwszej miesiączki w wieku 12 lat i 8 miesięcy (OR dla pierwszej i najniższej kategorii spożycia mięsa w wieku 7 lat: 1,75 (95% CI 1,25, 2). 44)). WNIOSKI: Dane te sugerują, że wyższe spożycie białka i mięsa we wczesnym i średnim dzieciństwie może prowadzić do wcześniejszej pierwszej miesiączki. Może to mieć wpływ na ryzyko zachorowania na raka piersi i osteoporozę w ciągu całego życia.


title: Związek spożycia izoflawonów i błonnika w dzieciństwie z okresem dojrzewania.

text: TŁO: Sugeruje się, że fitoestrogeny i błonnik mogą wpływać na czas dojrzewania. CEL: Zbadaliśmy, czy spożycie izoflawonu i błonnika u zdrowych białych dzieci przed okresem dojrzewania [wiek w momencie startu (ATO)] było związane z czasem dojrzewania. PROJEKT: Wielowymiarowe analizy regresji przeprowadzono u 227 uczestników badania DONALD (Dortmund Nutritional and Anthropometric Longitudinally Designed) z 3-dniową rejestracją diety i informacjami o potencjalnych czynnikach zakłócających na początku badania (1 i 2 lata przed ATO). W podpróbce (n = 111) izoflawony w moczu oznaczano w 24-godzinnych próbkach moczu metodą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas. Czas dojrzewania oceniano za pomocą ATO i wieku chronologicznego w stadium dojrzewania 2 dla rozwoju piersi (B2) lub rozwoju gonad, szczytowej prędkości wzrostu (PHV) oraz załamania się pierwszej miesiączki lub załamania głosu. WYNIKI: Dziewczęta, których dieta znajdowała się w najwyższym tercylu izoflawonu w diecie, doświadczyły stadium 2 Tannera rozwoju piersi około 0,7 roku później i osiągnęły PHV o 0,6 roku później niż dziewczęta, których dieta była w najniższym tercylu izoflawonu [wiek (95% CI) w B2 : odpowiednio 10,7 lat (10,4, 10,9 lat) w porównaniu z 10,0 lat (9,7, 10,3 lat); P dla trendu = 0,04; wiek w PHV: 11,9 lat (11,6, 12,2 lat) w porównaniu z odpowiednio 11,3 lat (11,0, 11,6 lat); P dla trendu = 0,04; skorygowany o wskaźnik masy ciała z i spożycie błonnika]. U chłopców izoflawony w diecie nie były związane z markerami dojrzewania. Spożycie izoflawonu w moczu i błonnika pokarmowego nie było związane z markerami dojrzewania. WNIOSKI: Dziewczęta, ale nie chłopcy, z wyższym spożyciem izoflawonu przed okresem dojrzewania wydają się wchodzić w okres dojrzewania w późniejszym wieku. Spożycie błonnika w tej próbce zdrowych białych dziewcząt i chłopców nie miało wpływu na czas dojrzewania.


title: Absorpcja wapnia u australijskich osteopenicznych kobiet po menopauzie: ostre badanie porównawcze wzbogaconego mleka sojowego z mlekiem krowim.

text: Utrata wapnia po menopauzie zwiększa ryzyko osteoporozy u starzejących się kobiet. Mleko sojowe jest często spożywane w celu zmniejszenia objawów menopauzy, chociaż w swojej naturalnej postaci zawiera znacznie mniej wapnia niż mleko krowie. Co więcej, gdy wapń jest dodany jako środek wzmacniający, może nie być skutecznie wchłaniany. Badanie to porównuje wchłanianie wapnia z mleka sojowego wzmocnionego zastrzeżonym fosforanem wapnia z wchłanianiem z mleka krowiego. W badaniach wstępnych porównano metody znakowania fortyfikatora wapnia przed lub po jego dodaniu do mleka sojowego. Ustalono, że fortyfikant znakowany po dodaniu do mleka sojowego miał wzór rozmieszczenia znacznika bardzo podobny do tego, jaki wykazuje fortyfikant oznakowany przed dodaniem do mleka sojowego, pod warunkiem, że zastosowano obróbkę cieplną (90°C przez 30 min). Metoda ta została zatem wykorzystana do dalszych badań biodostępności. Absorpcja wapnia ze wzbogaconego mleka sojowego w porównaniu z mlekiem krowim została zbadana w randomizowanym badaniu z pojedynczą ślepą próbą z ostrym naprzemiennym projektem u 12 kobiet po menopauzie z osteopenią w wieku (średnia +/- SD) 56,7 ± 5,3 lat, z masą ciała wskaźnik 26,5+/-5,6 kg/m2. Uczestnicy spożywali 20 ml testowego mleka znakowanego po dodaniu fortyfikatora 185 kBq 45Ca w 44 mg nośnika wapnia, co pozwalało na określenie godzinowej frakcyjnej szybkości wchłaniania wapnia (alfa) za pomocą pojedynczego izotopowego testu radiowapniowego. Stwierdzono, że średnia godzinowa frakcjonowana absorpcja wapnia z wzbogaconego mleka sojowego była porównywalna z absorpcją z mleka krowiego: odpowiednio alfa = 0,65 +/-0,19 i alfa = 0,66 +/- 0,22, p>0,05.


title: Stężenia witaminy B12 i kwasu foliowego w surowicy u brytyjskich mężczyzn wszystkożernych, wegetarian i wegan: wyniki analizy przekrojowej badania kohortowego EPIC-Oxford

text: Tło/Cele Weganie iw mniejszym stopniu wegetarianie mają niskie średnie stężenie witaminy B12 we krwi; jednak związek między takimi czynnikami, jak wiek lub czas stosowania tych diet a stężeniem witaminy B12 nie jest jasny. Celem było zbadanie różnic w stężeniach witaminy B12 i kwasu foliowego w surowicy między zwierzętami wszystkożernymi, wegetarianami i weganami oraz ustalenie, czy stężenia witaminy B12 różniły się w zależności od wieku i czasu stosowania diety. Tematy/Metody Analiza przekrojowa obejmująca 689 mężczyzn (226 wszystkożernych, 231 wegetarian i 232 wegan) z kohorty European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition Oxford. Wyniki Średnia zawartość witaminy B12 w surowicy była najwyższa u wszystkożernych (281, 95% CI: 270-292 pmol/l), pośrednia u wegetarian (182, 95% CI: 175-189 pmol/l), a najniższa u wegan (122, 95). % CI: 117-127 pmol/l). Pięćdziesiąt dwa procent wegan, 7% wegetarian i jeden wszystkożerny zostało sklasyfikowanych jako niedobory witaminy B12 (definiowane jako witamina B12 w surowicy < 118 pmol/l). Nie było istotnego związku między wiekiem lub czasem trwania diety wegetariańskiej lub wegańskiej a witaminą B12 w surowicy. W przeciwieństwie do tego, stężenia kwasu foliowego były najwyższe wśród wegan, pośrednie u wegetarian, a najniższe u wszystkożerców, ale tylko dwóch mężczyzn (obaj wszystkożercy) zostało zakwalifikowanych jako osoby z niedoborem kwasu foliowego (definiowane jako folian w surowicy < 6,3 nmol/l). Wniosek Weganie mają niższe stężenie witaminy B12, ale wyższe stężenie kwasu foliowego niż wegetarianie i wszystkożercy. Połowa wegan została sklasyfikowana jako niedobór witaminy B12 i oczekuje się, że będzie miała większe ryzyko wystąpienia objawów klinicznych związanych z niedoborem witaminy B12.


title: Niedobór witaminy B12 u matki i noworodka wykryty w rozszerzonych badaniach przesiewowych noworodków — Stany Zjednoczone, 2003-2007.

text: Częstość występowania niedoboru witaminy B12 (kobalaminy) u noworodków z powodu niedoboru matczynego została określona poprzez badanie stanowych programów badań przesiewowych noworodków. Zidentyfikowano 32 niemowlęta z niedoborem odżywczej witaminy B12 (0,88/100 000 noworodków). Kobiety w ciąży powinny być oceniane pod kątem ryzyka niedostatecznego przyjmowania/nieprawidłowego wchłaniania witaminy B12. Prawa autorskie (c) 2010 Mosby, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Propozycja dietetycznego „indeksu fitochemicznego”.

text: Istnieje wiele powodów, by sądzić, że diety bogate w fitochemikalia zapewniają ochronę przed chorobami naczyniowymi i wieloma nowotworami; Do tego efektu przyczynia się bezpośrednia aktywność przeciwutleniająca, a także modulacja ekspresji enzymów lub aktywność hormonów. Fitochemikalia pochodzące z różnych produktów spożywczych prawdopodobnie mogą oddziaływać addytywnie i (prawdopodobnie) synergistycznie; w związku z tym całkowity ładunek fitochemikaliów w diecie może mieć ważne implikacje dla zdrowia. Jako sposób bardzo przybliżonego określenia ilościowego tego ładunku proponuje się „wskaźnik fitochemiczny” (PI), zdefiniowany jako procent kalorii pochodzących z żywności bogatej w fitochemikalia. Kalorie pochodzące z owoców, warzyw (z wyjątkiem ziemniaków), roślin strączkowych, pełnych ziaren, orzechów, nasion, soków owocowych/warzywnych, produktów sojowych, wina, piwa i cydru – oraz produktów z nich złożonych – będą liczone w tym indeksie. Częściowy kredyt można przyznać za bogatą w przeciwutleniacze oliwę z oliwek z pierwszego tłoczenia. Inne dodane oleje, rafinowane cukry, rafinowane zboża, produkty ziemniaczane, alkohole twarde i produkty pochodzenia zwierzęcego - niestety główne źródła kalorii w typowej zachodniej diecie - zostałyby wykluczone. Chociaż PI zapewniłby tylko bardzo przybliżone przybliżenie ilości lub jakości żywienia fitochemicznego, mógłby jednak pomóc epidemiologom w badaniu konsekwencji zdrowotnych diet bogatych w fitochemiczne produkty roślinne, a także mógłby pomóc dietetykom klinicznym w ich wysiłkach na rzecz poprawy odżywianie fitochemiczne swoich klientów.


title: Diety wegetariańskie a zdrowie publiczne: związki biomarkerów i redoks.

text: Diety wegetariańskie są bogate w fitochemikalia przeciwutleniające. Mogą jednak nie działać jako przeciwutleniacze in vivo, a mimo to nadal pełnić ważne funkcje sygnalizacyjne i regulacyjne. Niektóre mogą działać jako prooksydanty, modulując komórkowe napięcie redoks i utleniając miejsca wrażliwe na redoks. W niniejszym przeglądzie przedstawiono dowody na korzyści zdrowotne diet wegetariańskich z różnych perspektyw: epidemiologicznej, biomarkerowej, ewolucyjnej i zdrowia publicznego, a także przeciwutleniaczy. Z perspektywy molekularnych powiązań między dietą a zdrowiem przedstawiono dowody na rolę kwasu askorbinowego w osoczu jako biomarkera przyszłego ryzyka choroby. Przedstawiono podstawowe koncepcje sygnalizacji komórkowej opartej na reakcji redoks oraz zbadano wpływ fitochemikaliów przeciwutleniających na sygnalizację, zwłaszcza za pośrednictwem tonu redoks, przełączników siarkowych i elementu odpowiedzi antyoksydacyjnej (ARE). Istnieją wystarczające dowody naukowe na to, aby polityka zdrowia publicznego promowała dietę bogatą w rośliny w celu promocji zdrowia. Nie trzeba czekać, aż nauka dostarczy odpowiedzi na wszystkie pytania, dlaczego i jak. Jednak działanie i wzajemne oddziaływanie przeciwutleniaczy dietetycznych w układach nierównowagowych, które kontrolują równowagę redoks, sygnalizację komórkową i funkcję komórek, stanowią bogate podłoże dla badań mających na celu pogłębienie wiedzy na temat odżywiania ortomolekularnego i dostarczenie naukowych dowodów na rzecz poprawy zdrowia publicznego w naszej starzejącej się populacji.


title: Całkowita zawartość przeciwutleniaczy w ponad 3100 produktach spożywczych, napojach, przyprawach, ziołach i suplementach stosowanych na całym świecie

text: Wprowadzenie Dieta roślinna chroni przed przewlekłymi chorobami związanymi ze stresem oksydacyjnym. Rośliny dietetyczne zawierają zmienne rodziny chemiczne i ilości przeciwutleniaczy. Postawiono hipotezę, że przeciwutleniacze roślinne mogą przyczyniać się do korzystnych skutków zdrowotnych roślin dietetycznych. Naszym celem było opracowanie kompleksowej bazy danych żywności zawierającej całkowitą zawartość przeciwutleniaczy w typowych produktach spożywczych, a także innych elementach diety, takich jak tradycyjne rośliny lecznicze, zioła i przyprawy oraz suplementy diety. Ta baza danych jest przeznaczona do wykorzystania w szerokim zakresie badań żywieniowych, od badań in vitro i badań na komórkach i zwierzętach po badania kliniczne i epidemiologiczne badania żywieniowe. Metody Pozyskaliśmy próbki z krajów na całym świecie i zbadaliśmy próbki pod kątem całkowitej zawartości przeciwutleniaczy przy użyciu zmodyfikowanej wersji testu FRAP. Wyniki i informacje o próbce (takie jak kraj pochodzenia, nazwa produktu i/lub marka) zostały zarejestrowane dla każdej indywidualnej próbki żywności i stanowią Tabelę Żywności Przeciwutleniaczy. Wyniki Wyniki pokazują, że istnieje kilka tysięcy różnic w zawartości przeciwutleniaczy w żywności. W naszym badaniu przyprawy, zioła i suplementy zawierają najbardziej bogate w przeciwutleniacze produkty, niektóre wyjątkowo wysokie. Jagody, owoce, orzechy, czekolada, warzywa i produkty z nich to popularne produkty spożywcze i napoje o wysokich wartościach antyoksydacyjnych. Wnioski Ta baza danych jest według naszej najlepszej wiedzy najbardziej obszerną opublikowaną Bazą Danych Antyoksydacyjnych Żywności i pokazuje, że żywność pochodzenia roślinnego wprowadza znacznie więcej przeciwutleniaczy do ludzkiej diety niż żywność nieroślinna. Ze względu na duże różnice obserwowane pomiędzy skądinąd porównywalnymi próbkami żywności, badanie podkreśla wagę korzystania z kompleksowej bazy danych połączonej ze szczegółowym systemem rejestracji żywności w badaniach klinicznych i epidemiologicznych. Obecna baza danych przeciwutleniaczy jest zatem niezbędnym narzędziem badawczym do dalszego wyjaśnienia potencjalnych skutków zdrowotnych fitochemicznych przeciwutleniaczy w diecie.


title: Usypianie raka w nocy: neuroendokrynny/dobowy sygnał melatoniny.

text: Fizjologiczne i farmakologiczne stężenia melatoniny we krwi hamują onkogenezę w różnych eksperymentalnych modelach nowotworu in vivo i in vitro. Dowody wskazują, że działanie przeciwnowotworowe melatoniny wywierane jest poprzez hamowanie proliferacji komórek oraz stymulację różnicowania i apoptozy. Nowy mechanizm, dzięki któremu fizjologiczne i farmakologiczne poziomy melatoniny we krwi hamują wzrost raka in vivo, polega na hamowaniu wychwytu kwasu linolowego (LA) indukowanego przez melatoninę i jego metabolizmu do ważnej mitogennej cząsteczki sygnałowej, kwasu 13-hydroksyoktadekadienowego (13-HODE). Melatonina hamuje tworzenie cAMP i hamuje wychwyt LA przez nowotwór i jego metabolizm do 13-HODE poprzez mechanizm, w którym pośredniczy receptor melatoniny, zarówno w izolowanych tkankach wątrobiakach szczurzych 7288 CTC, jak i ludzkich heteroprzeszczepach raka piersi. Postulowano, że w społeczeństwach uprzemysłowionych światło w nocy, poprzez hamowanie produkcji melatoniny, stwarza nowe ryzyko rozwoju raka piersi, a być może także innych nowotworów. Na poparcie tej hipotezy, światło w ciemności hamuje nocną produkcję melatoniny i stymuluje metabolizm LA oraz wzrost wątrobiaków szczurów i ludzkich heteroprzeszczepów raka piersi. Nocna suplementacja diety melatoniną, w ilościach zawartych w diecie bogatej w melatoninę, hamuje wzrost wątrobiaka szczura poprzez mechanizmy opisane powyżej. Nocny sygnał melatoniny organizuje metabolizm guza i jego wzrost w obrębie okołodobowej struktury czasowej, co może być dodatkowo wzmocnione przez suplementację melatoniny w odpowiednim czasie. Suplementacja diety melatoniną działająca w połączeniu z endogennym sygnałem melatoniny może stać się nową strategią profilaktyczną/terapeutyczną w celu optymalizacji równowagi gospodarz/rak na korzyść przetrwania gospodarza i jakości życia.


title: Dietetyczne korelaty stężenia 6-sulfatoksymelatoniny w moczu w kohortach Nurses' Health Study

text: Wstęp: Wiek i niektóre czynniki związane ze stylem życia, w tym wyższy wskaźnik masy ciała i ekspozycja na światło w nocy, są związane z niższym stężeniem we krwi melatoniny – hormonu o prawdopodobnych właściwościach przeciwnowotworowych. Chociaż melatonina jest bezpośrednią pochodną niezbędnego aminokwasu tryptofanu, niewiele wiadomo na temat związku diety ze stężeniem melatoniny. Cel: Celem było zbadanie przekrojowych powiązań różnych składników odżywczych i czynników żywieniowych, a także grup żywności ze stężeniami melatoniny w pierwszym porannym moczu (6-sulfatoksymelatoniny; aMT6) skorygowanymi o kreatyninę. Projekt: Uczestnikami było 998 zdrowych kobiet z 2 niezależnych kohort: Nurses' Health Study (NHS; n = 585) i NHS II (n = 413). Obliczyliśmy średnie stężenia hormonów metodą najmniejszych kwadratów w różnych kategoriach zmiennych żywieniowych, z uwzględnieniem całkowitego spożycia energii, wieku i innych czynników niezwiązanych z dietą, o których wiadomo, że są związane ze stężeniem aMT6. Wyniki: W analizach wieloczynnikowych nie znaleźliśmy znaczących powiązań między przyjmowaniem różnych składników odżywczych, w tym stężenia tryptofanu i melatoniny w moczu. Wyższe spożycie mięsa, zwłaszcza czerwonego, było związane z niższymi stężeniami aMT6 (dostosowane średnie stężenia aMT6 w rosnących kwartylach spożycia czerwonego mięsa wynosiły 17,9, 17,0, 18,1 i 15,3 ng/mg kreatyniny; P dla trendu = 0,02) . W przeciwieństwie do tego, ani spożycie drobiu (w tym indyków), ani spożycie ryb nie było związane ze stężeniem aMT6s. Wnioski: Chociaż żadne określone składniki odżywcze nie były związane ze zmienionymi stężeniami melatoniny, nasze odkrycia wskazują na możliwość, że kilka konkretnych produktów spożywczych, w tym czerwone mięso, może wpływać na ryzyko zachorowania na raka poprzez obniżenie stężenia melatoniny.


title: Światło w nocy współwystępuje z rakiem piersi, ale nie płuc w populacji kobiet w Izraelu.

text: Ostatnie badania kobiet pracujących zmianowo wykazały, że nadmierna ekspozycja na światło w nocy (LAN) może być czynnikiem ryzyka raka piersi. Jednak żadne badania nie podjęły jeszcze próby zbadania współdystrybucji zachorowalności na LAN i raka piersi na poziomie populacji w celu oceny spójności tych wcześniejszych ustaleń z trendami populacyjnymi. Spójność jest jednym z „kryteriów” Hilla (a właściwie punktów widzenia) dla wnioskowania o przyczynowości. Do oszacowania poziomu LAN w 147 społecznościach w Izraelu wykorzystano nocne zdjęcia satelitarne. Przeprowadzono analizę regresji wielokrotnej w celu zbadania związku między wskaźnikami zapadalności na LAN i raka piersi oraz, jako test specyficzności naszej metody, wskaźnikami zachorowalności na raka płuc u kobiet w różnych lokalizacjach przy przewidywaniu związku z rakiem piersi, ale nie rakiem płuc. Po dostosowaniu do kilku zmiennych dostępnych na poziomie populacji, takich jak skład etniczny, wskaźnik urodzeń, gęstość zaludnienia i lokalny poziom dochodów, ujawniono silny pozytywny związek między intensywnością LAN a częstością występowania raka piersi (p<0,05), a związek ten wzmocnił się (p<0,01), gdy tylko statystycznie istotne czynniki zostały odfiltrowane przez analizę regresji krokowej. Jednocześnie nie znaleziono związku między intensywnością LAN a zachorowalnością na raka płuc. Wyniki te zapewniają spójność wcześniej opisanych badań kliniczno-kontrolnych i kohortowych ze współdystrybucją LAN i raka piersi w populacji. Analiza wykazała o 73% wyższą częstość występowania raka piersi w społecznościach najbardziej narażonych na działanie sieci LAN w porównaniu do społeczności narażonych na najmniejszą ekspozycję na sieć LAN.


title: Światło w nocy, zaburzenia rytmu dobowego i rak piersi: ocena istniejących dowodów

text: Kontekst Zapadalność na raka piersi wzrasta na całym świecie z nieznanych przyczyn. Ponad 20 lat temu sugerowano, że część obciążenia rakiem piersi można wytłumaczyć wprowadzeniem i zwiększeniem wykorzystania energii elektrycznej do oświetlania nocy. Metody Teoria ta opiera się na zakłóceniu rytmu dobowego wywołanym nocnym światłem, w szczególności na zmniejszeniu syntezy melatoniny. Stworzyło to podstawę do szeregu przewidywań, w tym, że praca zmianowa poza dzień zwiększy ryzyko, niewidome kobiety będą narażone na mniejsze ryzyko, długi czas snu obniży ryzyko, a poziom światła nocnego w społeczności będzie współwystępował z zachorowalnością na raka piersi na poziom populacji. Wyniki Gromadzenie danych epidemiologicznych w ostatnich latach przyspieszyło, co znalazło odzwierciedlenie w klasyfikacji pracy zmianowej Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem (IARC) jako prawdopodobnego czynnika rakotwórczego u ludzi (2A). Istnieje również mocny model gryzonia wspierający ideę światła w nocy (LAN). Wniosek Jeśli w końcu dojdzie do konsensusu, że sieć LAN zwiększa ryzyko, ważne jest wyjaśnienie mechanizmów skutku dla interwencji i łagodzenia. Podstawowa wiedza na temat fototransdukcji dla układu dobowego oraz genetyki molekularnej generowania rytmu dobowego szybko się posuwają i zapewnią rozwój technologii oświetleniowych w domu i w pracy, które minimalizują zakłócenia rytmu dobowego, zachowując jednocześnie sprawność i estetykę widzenia. W międzyczasie dostępne są obecnie strategie mające na celu zmniejszenie potencjalnych zaburzeń rytmu dobowego, które obejmują wydłużenie dziennego okresu ciemności, docenienie nocnego przebudzenia w ciemności, stosowanie przyciemnionego czerwonego światła na potrzeby nocne oraz, o ile nie zaleci to lekarz, nie przyjmowanie melatoniny tabletki.


title: Całkowita ślepota wzrokowa chroni przed rakiem piersi.

text: CEL: Dane obserwacyjne, choć skąpe i oparte na małych badaniach z ograniczoną możliwością kontrolowania znanych czynników ryzyka raka piersi, potwierdzają niższe ryzyko raka piersi u kobiet niewidomych w porównaniu z kobietami widzącymi. Uważa się, że za to mniejsze ryzyko odpowiadają mechanizmy, na które wpływa percepcja światła przez oko, takie jak melatonina lub synchronizacja okołodobowa. METODY: Aby ocenić, czy niewidome kobiety bez percepcji światła (NPL) mają mniejszą częstość występowania raka piersi w porównaniu do niewidomych kobiet z percepcją światła (LP), przebadaliśmy kohortę 1392 niewidomych kobiet mieszkających w Ameryce Północnej (66 przypadków raka piersi ). WYNIKI: W wieloczynnikowych modelach regresji logistycznej kontrolujących czynniki ryzyka raka piersi, kobiety z NPL miały znacząco niższą częstość występowania raka piersi niż kobiety z LP (iloraz szans 0,43; 95% przedział ufności, 0,21-0,85). Zaobserwowaliśmy niewielką różnicę w tych skojarzeniach, ograniczając się do kobiet po menopauzie, pracujących bez zmian lub wykluczając kobiety, u których zdiagnozowano raka piersi w ciągu 2 lub 4 lat od początku ślepoty. Wydaje się, że niewidome kobiety z NPL mają mniejsze ryzyko raka piersi w porównaniu do niewidomych kobiet z LP. Potrzebne są dalsze badania, aby wyjaśnić wpływ LP na dobową koordynację i produkcję melatoniny u osób niewidomych oraz jak te czynniki mogą mieć związek z ryzykiem raka piersi.


title: Światło elektryczne powoduje raka? Z pewnością żartujesz, panie Stevens.

text: We współczesnym świecie noc nie jest już ciemna, a Droga Mleczna zniknęła. Światło elektryczne ma zalety, ale jest też kilka wad. Są to: (1) utrata nocnego nieba, (2) marnowanie energii, (3) szkody dla życia zwierząt i roślin, (4) i być może wzrost niektórych poważnych ludzkich chorób, takich jak rak piersi i prostaty. Nauka o fototransdukcji w systemie okołodobowym i funkcji genów zegara szybko ewoluuje i dostarcza uzasadnienia dla koncepcji, że zakłócenia dobowe spowodowane światłem w nocy mogą powodować choroby. Bezpośrednie dowody z modeli ludzi i gryzoni również nagromadziły się do tego stopnia, że pomysł przestał być fantazyjny. Choć teraz może się to wydawać logiczne, podróż na drodze od światła elektrycznego do raka piersi była kręta, przynajmniej dla mnie.


title: Modulacja genów zapalnych przez naturalne związki bioaktywne w diecie.

text: Kilka badań epidemiologicznych wykazało, że przewlekły stan zapalny predysponuje osoby do różnych rodzajów raka. Wiele nowotworów powstaje z miejsc infekcji, przewlekłego podrażnienia i stanu zapalnego. Odwrotnie, zmiana onkogenna indukuje mikrośrodowisko zapalne, które sprzyja rozwojowi nowotworów. Uważa się, że naturalne związki bioaktywne w dietetycznych produktach roślinnych, takich jak owoce, warzywa, zboża, rośliny strączkowe, herbata i wino, pomagają zapobiegać rakowi, chorobom zwyrodnieniowym oraz przewlekłym i ostrym stanom zapalnym. Nowoczesne metody w biologii komórkowej i molekularnej pozwalają zrozumieć interakcje różnych naturalnych związków bioaktywnych z podstawowymi mechanizmami odpowiedzi zapalnej. Molekularne szlaki tego zapalenia związanego z rakiem są teraz wyjaśnione. Naturalne związki bioaktywne wykazują działanie przeciwzapalne poprzez modulowanie ekspresji genów prozapalnych, które wykazały obiecujące działanie chemoprewencyjne. Niniejszy przegląd podsumowuje aktualną wiedzę na temat naturalnych związków bioaktywnych, które działają poprzez szlaki sygnałowe i modulują ekspresję genów zapalnych, dostarczając w ten sposób dowodów na działanie tych substancji w chemioprewencyjnym działaniu przeciwnowotworowym.


title: Czy starzenie się to coś więcej niż mitochondrialne DNA i reaktywne formy tlenu?

text: Podsumowanie Wraz ze starzeniem się populacji obserwujemy globalny wzrost zaburzeń związanych z wiekiem, zwłaszcza w krajach rozwiniętych. Choroby przewlekłe w nieproporcjonalnym stopniu dotykają starszą część populacji, przyczyniając się do niepełnosprawności, obniżenia jakości życia i wzrostu kosztów opieki zdrowotnej. Wydłużenie średniej długości życia odzwierciedla sukces współczesnej medycyny, która musi teraz odpowiedzieć na wyzwania stworzone przez to osiągnięcie, w tym rosnące obciążenie chorobami przewlekłymi, urazami i niepełnosprawnością. Do zrozumienia molekularnych podstaw starzenia się potrzebne są dobrze rozwinięte ramy teoretyczne. To z kolei jest warunkiem wstępnym do opracowania interwencji klinicznych, które będą skuteczną odpowiedzią na wyzwanie, jakim są problemy zdrowotne związane z wiekiem. Ten przegląd krytycznie analizuje dowody eksperymentalne, które wspierają i obalają Wolną Rodnikową/Mitochondrialną Teorię Starzenia, która dominowała w dziedzinie badań nad starzeniem się przez prawie pół wieku.


title: Rola mitochondrialnego stresu oksydacyjnego w wyjaśnieniu różnej długości życia między płciami: ochronne działanie estrogenów.

text: Kobiety żyją dłużej niż mężczyźni. Praca z naszego laboratorium wykazała, że może to być spowodowane podwyższeniem poziomu genów związanych z długowiecznością przez estrogeny. Estrogeny wiążą się z receptorami estrogenowymi, a następnie aktywują szlaki sygnałowe kinazy białkowej aktywowanej mitogenami i czynnika jądrowego kappa B, co skutkuje regulacją w górę enzymów antyoksydacyjnych. Podawanie estrogenu ma jednak poważne skutki niepożądane i oczywiście nie można go podawać mężczyznom ze względu na jego silne działanie feminizujące. W ten sposób zbadaliśmy wpływ genisteiny, fitoestrogenu o dużym znaczeniu odżywczym, którego struktura jest zbliżona do estradiolu, na regulację ekspresji antyoksydantów, genów związanych z długowiecznością, a w konsekwencji na poziom utleniaczy w komórkach nowotworowych gruczołu sutkowego w hodowli. Fitoestrogeny naśladują ochronne działanie estradiolu, wykorzystując ten sam szlak sygnałowy. Dyskutowane jest kluczowe znaczenie regulacji w górę genów antyoksydacyjnych, poprzez manipulacje hormonalne i dietetyczne, w celu zwiększenia długowieczności.


title: Starzenie się i jedzenie.

text: Badania epidemiologiczne sugerują, że wydłużenie życia człowieka lub zmniejszenie chorób związanych z wiekiem można osiągnąć poprzez ćwiczenia fizyczne, ograniczenie kalorii oraz spożywanie niektórych substancji, takich jak resweratrol, selen, flawonoidy, cynk, nienasycone kwasy tłuszczowe omega 3, witaminy E i C, ekstrakty z Ginkgobiloba, aspiryna, katechiny z zielonej herbaty, przeciwutleniacze w ogóle, a nawet przy lekkim spożyciu kofeiny lub alkoholu. Choć intrygujące, badania te pokazują jedynie korelacyjne (nie przyczynowe) efekty między stosowaniem konkretnej substancji a długowiecznością. Z drugiej strony, otyłość jest jeszcze silnym zagrożeniem dla zachodniego społeczeństwa, a według przewidywań WHO pojawi się jeszcze bardziej w ciągu następnych dziesięcioleci. Chociaż otyłość jest uważana za poważny problem, niewiele wiadomo na temat mechanizmów molekularnych powodujących związaną z tym degenerację narządów i ostatecznie śmierć. Niekorzystne konsekwencje związane z substancjami odżywczymi dla zdrowia, a tym samym starzenie się, mogą być spowodowane między innymi dietą wysokocukrową lub wysokotłuszczową, nadmiernym spożyciem alkoholu i dymem papierosowym. W tym artykule analizujemy współzależności jedzenia i starzenia się i sugerujemy drożdże, jeden z najbardziej udanych modeli starzenia, jako łatwe narzędzie do wyjaśnienia molekularnych ścieżek od jedzenia do starzenia się. Zachowanie większości szlaków starzenia w drożdżach i ich łatwa podatność genetyczna może stanowić szansę na rozróżnienie między korelacją a przyczynowym wpływem odżywiania na starzenie się. 2010 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Związek między polimorfizmem Val-9Ala manganowej dysmutazy ponadtlenkowej (MnSOD) a ryzykiem raka – metaanaliza.

text: Coraz więcej dowodów sugeruje, że reaktywne formy tlenu (ROS) odgrywają ważną rolę w ludzkich nowotworach. Dysmutaza ponadtlenkowa manganu (MnSOD) jest głównym przeciwutleniaczem w mitochondriach, katalizującym dysmutację rodników ponadtlenkowych do nadtlenku wodoru. Od czasu identyfikacji dobrze scharakteryzowanego funkcjonalnego polimorfizmu, Val-9Ala w MnSOD, wiele molekularnych badań epidemiologicznych oceniło związek między Val-9Ala a ryzykiem raka. Jednak wyniki pozostają sprzeczne, a nie rozstrzygające. Ta metaanaliza 15 320 przypadków raka i 19 534 kontroli z 34 opublikowanych badań kliniczno-kontrolnych nie wykazuje znaczącego ogólnego wpływu MnSOD Val-9Ala na ryzyko zachorowania na raka. Stwierdziliśmy jednak, że allel MnSOD 9Ala był związany ze zwiększonym ryzykiem raka prostaty (Val/Ala versus Val/Val: iloraz szans (OR)=1,1; 95% przedziały ufności (CI): 1,0-1,3; Ala/Ala versus Val/Val: OR=1,3; 95% CI: 1,0-1,6; Val/Ala+Ala/Ala w porównaniu z Val/Val: OR=1,2; 95% CI, 1,0-1,3). Ponadto odkryliśmy, że genotyp MnSOD Ala-9Ala przyczynił się do zwiększonego ryzyka raka piersi u kobiet przed menopauzą, które miały niskie spożycie przeciwutleniaczy (Ala/Ala versus Val/Ala+Val/Val: OR=2,6, 95% CI: 1,0 -6,4 przy niskim spożyciu witaminy C; OR=2,1 95%CI: 1,3-3,4 przy niskim spożyciu witaminy E i OR=2,9, 95%CI: 1,5-5,7 przy małym spożyciu karotenoidów). Wyniki te sugerują, że polimorfizm MnSOD Val-9Ala może przyczyniać się do rozwoju raka poprzez zaburzoną równowagę antyoksydacyjną.


title: Badanie właściwości antyglikemicznych octu u zdrowych osób dorosłych.

text: Wstęp: Ocet obniża glikemię poposiłkową (PPG) u zdrowych osób dorosłych. W badaniu tym zbadano dawkę octu (10 vs. 20 g), czas (podczas posiłku vs. 5 godzin przed posiłkiem) i zastosowanie (kwas octowy jako ocet vs. zobojętniona sól) w celu zmniejszenia PPG. METODY: Cztery randomizowane, krzyżowe badania przeprowadzono u dorosłych (n = 9-10/badanie) z cukrzycą typu 2 (1 badanie) lub bez cukrzycy (3 badania). Wszystkie badania przebiegały według tego samego protokołu: standaryzowany posiłek wieczorem przed badaniem, całonocny post (1 10 h) i 2-godzinne badanie stężenia glukozy po spożyciu posiłku testowego z bajgla i soku (3 próby) lub roztworu dekstrozy (1 próba) . W każdym badaniu PPG porównywano między zabiegami, stosując obliczenia pola pod krzywą 120 minut po posiłku. WYNIKI: Dwie łyżeczki octu (10 g) skutecznie zmniejszyły PPG, a efekt ten był najbardziej widoczny, gdy ocet był spożywany w czasie posiłku w porównaniu do 5 godzin przed posiłkiem. Ocet nie zmieniał PPG po spożyciu z monosacharydami, co sugeruje, że antyglikemiczne działanie octu jest związane z trawieniem węglowodanów. Wreszcie octan sodu nie zmienia PPG, co wskazuje, że sole octanowe nie mają właściwości antyglikemicznych. WNIOSKI: Właściwości antyglikemiczne octu są widoczne, gdy małe ilości octu spożywane są z posiłkami złożonymi z węglowodanów złożonych. W takich sytuacjach ocet osłabił PPG o 20% w porównaniu z placebo. 2009 S. Karger AG, Bazylea.


title: Opóźnione tempo opróżniania żołądka może tłumaczyć poprawę glikemii u zdrowych osób po posiłku zawierającym skrobię z dodatkiem octu.

text: CELE: Celem pracy była ocena możliwego wpływu kwasu octowego (podawanego w postaci octu) na poposiłkową odpowiedź glikemiczną i insulinową oraz zbadano potencjalny udział zmodyfikowanej szybkości opróżniania żołądka z użyciem paracetamolu jako markera. PROJEKT: Posiłek referencyjny z białego pieczywa oraz odpowiadający mu posiłek z dodatkiem octu miały taką samą zawartość skrobi, białka i tłuszczu. Posiłki podawano rano po całonocnym poście iw przypadkowej kolejności. Próbki krwi włośniczkowej do analizy glukozy, insuliny i paracetamolu pobierano po posiłku. USTAWIENIE: Badanie przeprowadzono na Wydziale Żywienia Stosowanego i Chemii Żywności Uniwersytetu w Lund, Szwecja. TEMATY: Zrekrutowano dziesięciu zdrowych ochotników, siedem kobiet i trzech mężczyzn, w wieku 22-51 lat, z prawidłowymi wskaźnikami masy ciała. WYNIKI: Obecność kwasu octowego w postaci octu istotnie zmniejszyła poposiłkowy poziom glukozy (GI=64) i insulinooporność (II=65) na posiłek skrobiowy. Oceniając na podstawie obniżonych poziomów paracetamolu po posiłku testowym z octem, mechanizmem jest prawdopodobnie opóźnione tempo opróżniania żołądka. WNIOSKI: Do diety należy włączyć żywność fermentowaną lub produkty spożywcze z dodatkiem kwasów organicznych w celu zmniejszenia glikemii i zapotrzebowania na insulinę.


title: Suplementacja octem obniża odpowiedź glukozy i insuliny oraz zwiększa uczucie sytości po posiłku chlebowym u zdrowych osób.

text: CEL: Zbadanie potencjału suplementacji kwasem octowym jako środka obniżającego indeks glikemiczny (GI) posiłku chlebowego oraz ocena możliwego wpływu dawka-odpowiedź na glikemię poposiłkową, insulinemię i uczucie sytości. PRZEDMIOT I WARUNKI: W sumie wzięło udział 12 zdrowych ochotników, a testy przeprowadzono w Applied Nutrition and Food Chemistry, Lund University, Szwecja. INTERWENCJA: Trzy poziomy octu (18, 23 i 28 mmol kwasu octowego) podano z porcją białego chleba pszennego zawierającego 50 g dostępnych węglowodanów jako śniadanie w losowej kolejności po całonocnym poście. Jako posiłek referencyjny wykorzystano chleb podawany bez octu. Próbki krwi pobierano przez 120 min do analizy glukozy i insuliny. Sytość mierzono subiektywną skalą ocen. WYNIKI: Istotny związek dawka-odpowiedź zaobserwowano po 30 minutach dla odpowiedzi glukozy we krwi i insuliny w surowicy; im wyższy poziom kwasu octowego, tym słabsze reakcje metaboliczne. Ponadto ocena sytości była bezpośrednio związana z poziomem kwasu octowego. W porównaniu z posiłkiem referencyjnym, najwyższy poziom octu istotnie obniżał odpowiedź glikemiczną po 30 i 45 minutach, odpowiedź insulinową po 15 i 30 minutach oraz zwiększał wynik sytości po 30, 90 i 120 minutach po posiłku. Niski i pośredni poziom octu również znacząco obniżył 30-minutową odpowiedź na glukozę i 15-minutową odpowiedź na insulinę w porównaniu z posiłkiem referencyjnym. Gdy GI i II (wskaźniki insulinemii) obliczono z 90-minutowej powierzchni przyrostowej, stwierdzono istotne obniżenie dla największej ilości kwasu octowego, chociaż odpowiadające wartości obliczone po 120 minutach nie różniły się od posiłku referencyjnego. WNIOSEK: Uzupełnienie posiłku opartego na białym pieczywie pszennym octem zmniejszyło poposiłkowe odpowiedzi glukozy i insuliny oraz zwiększyło subiektywną ocenę sytości. Zaobserwowano odwrotną zależność dawka-odpowiedź między poziomem kwasu octowego a glukozą i insuliną oraz liniową zależność dawka-odpowiedź między kwasem octowym a wskaźnikiem sytości. Wyniki wskazują na interesujący potencjał produktów fermentowanych i marynowanych zawierających kwas octowy.


title: Lipoidowe zapalenie płuc przedstawiające się jako nie ustępujące pozaszpitalne nabyte zapalenie płuc: opis przypadku

text: Wprowadzenie Lipoidowe zapalenie płuc jest rzadką postacią zapalenia płuc spowodowaną wdychaniem lub aspiracją substancji zawierających tłuszcz, takich jak wazelina, oleje mineralne, kilka środków przeczyszczających itp. Zwykle objawia się podstępnym początkiem przewlekłej choroby układu oddechowego symulującej choroby śródmiąższowe płuc. Rzadko może objawiać się jako ostra choroba układu oddechowego, szczególnie gdy narażenie na substancje tłuszczowe jest ostre i/lub masywne. Radiologicznie może imitować raka, ostre lub przewlekłe zapalenie płuc, ARDS lub zlokalizowany ziarniniak. Rozpoznanie LP wymaga wykazania obecności makrofagów lipidowych w plwocinie, płynie z popłuczyn oskrzelowo-pęcherzykowych lub cytologii/biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej ze zmiany w płucu. Leczenie tej choroby jest słabo zdefiniowane i stanowi terapię wspomagającą i kortykosteroidy. Prezentacja przypadku Skierowano do nas 20-letniego indyjskiego rolnika z diagnozą nie ustępującego pozaszpitalnego zapalenia płuc. Badanie oddechowe wykazało oznaki konsolidacji. RTG klatki piersiowej ujawniło wyniki sugerujące obustronną konsolidację. Posiewy plwociny i krwi były sterylne. Był leczony przedłużonym cyklem różnych antybiotyków bez żadnej znaczącej odpowiedzi. W celu oceny nie ustępującego zapalenia płuc wykonano bronchoskopię światłowodową. W płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego i biopsji ze zmiany w płucu stwierdzono makrofagi obciążone lipidami. W związku z tym postawiono diagnozę lipoidowego zapalenia płuc. Chory był leczony kortykosteroidami z dobrą odpowiedzią. Omówiono literaturę na temat tej rzadkiej jednostki. Wnioski Lipoidowe zapalenie płuc jest rzadką postacią zapalenia płuc, która rzadko przedstawia ostro przypominające pozaszpitalne zapalenie płuc i wymaga wysokiego stopnia podejrzenia do rozpoznania. Jego leczenie jest trudne i słabo określone. Jednak przedłużone kortykosteroidy mogą być skuteczne.


title: Antyproliferacyjne i przeciwutleniające działanie ludzkich komórek rakowych Juglans regia L.

text: Kilka badań sugeruje, że regularne spożywanie orzechów, głównie orzechów włoskich, może mieć korzystny wpływ na choroby wywołane stresem oksydacyjnym, takie jak choroby układu krążenia i nowotwory. Orzechy włoskie zawierają kilka związków fenolowych, które, jak się uważa, przyczyniają się do ich właściwości biologicznych. W pracy przedstawiono całkowitą zawartość fenoli i właściwości przeciwutleniające ekstraktów metanolowych i eteru naftowego uzyskanych z nasion, zielonej łuski i liści orzecha włoskiego (Juglans regia L.). Całkowite zawartości fenoli oznaczono metodą Folina-Ciocalteu, a aktywność przeciwutleniającą oceniono zdolnością wygaszania stabilnego wolnego rodnika 2,2'-difenylo-1-pikrylohydrazylu (DPPH) oraz hamowania 2,2'-azobis( Hemoliza oksydacyjna ludzkich erytrocytów indukowana dichlorowodorkiem 2-amidynopropanu (AAPH). Ekstrakt metanolowy z nasion wykazywał najwyższą całkowitą zawartość fenoli (116 mg GAE/g ekstraktu) i aktywność oczyszczającą DPPH (EC(50) 0,143 mg/mL), a następnie liście i zieloną łuskę. W ekstraktach z eteru naftowego działanie przeciwutleniające było znacznie mniejsze lub nieobecne. Pod wpływem utleniającego działania AAPH wszystkie ekstrakty metanolowe znacząco chroniły błonę erytrocytów przed hemolizą w sposób zależny od czasu i stężenia, chociaż skuteczność hamowania ekstraktu z liści była znacznie silniejsza (IC(50) 0,060 mg/ml) niż obserwowana dla zielone łuski i nasiona (IC(50) odpowiednio 0,127 i 0,121 mg/ml). Ekstrakty metanolowe z orzecha włoskiego badano również pod kątem ich skuteczności antyproliferacyjnej, stosując linie komórkowe ludzkiego raka nerki A-498 i 769-P oraz linię komórkową raka okrężnicy Caco-2. Wszystkie ekstrakty wykazywały zależne od stężenia hamowanie wzrostu wobec ludzkich komórek raka nerki i jelita grubego. W przypadku komórek raka nerki A-498, wszystkie ekstrakty wykazywały podobną aktywność hamowania wzrostu (wartości IC(50) między 0,226 a 0,291 mg/ml), podczas gdy zarówno dla komórek raka nerki 769-P, jak i raka okrężnicy Caco-2, ekstrakt z liści orzecha włoskiego wykazywał wyższa skuteczność antyproliferacyjna (wartości IC(50) odpowiednio 0,352 i 0,229 mg/ml) niż ekstrakty z zielonej łuski lub nasion. Uzyskane tu wyniki jednoznacznie wskazują, że orzech włoski stanowi doskonałe źródło skutecznych naturalnych przeciwutleniaczy i środków chemoprewencyjnych. Copyright 2009 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Regularne spożywanie orzechów wiąże się z niższym ryzykiem chorób układu krążenia u kobiet z cukrzycą typu 2

text: W kilku badaniach epidemiologicznych większe spożycie orzechów wiązało się z niższym ryzykiem wystąpienia choroby niedokrwiennej serca (CHD). W badaniu zbadano związek między spożyciem orzechów a incydentem choroby sercowo-naczyniowej (CVD) w kohorcie kobiet z cukrzycą typu 2. W pierwotnej analizie wzięło udział 6309 kobiet z cukrzycą typu 2, które ukończyły zwalidowaną FFQ co 2–4 lata w latach 1980–2002 i w momencie włączenia do badania nie miały chorób układu krążenia ani raka. Poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe obejmowały incydent zawału mięśnia sercowego (MI), rewaskularyzację i udar mózgu. W ciągu 54 656 osobolat obserwacji wystąpiły 452 incydenty CHD (w tym MI i rewaskularyzacja) oraz 182 przypadki udaru mózgu. Częste spożywanie orzechów i masła orzechowego było odwrotnie proporcjonalne do całkowitego ryzyka CVD w analizach skorygowanych względem wieku. Po uwzględnieniu konwencjonalnych czynników ryzyka CVD, spożycie co najmniej 5 porcji tygodniowo orzechów lub masła orzechowego [wielkość porcji: 28 g (1 uncja) w przypadku orzechów i 16 g (1 łyżka stołowa) w przypadku masła orzechowego] było istotnie związane z niższym ryzyko CVD (ryzyko względne = 0,56; 95% CI: 0,36–0,89). Ponadto, kiedy ocenialiśmy lipidy w osoczu i biomarkery stanu zapalnego, zaobserwowaliśmy, że zwiększenie spożycia orzechów było istotnie związane z korzystniejszym profilem lipidowym w osoczu, w tym niższymi stężeniami cholesterolu LDL, cholesterolu nie-HDL, cholesterolu całkowitego i apolipoproteiny B-100. Jednak nie zaobserwowaliśmy znaczących powiązań dla cholesterolu HDL lub markerów zapalnych. Dane te sugerują, że częste spożywanie orzechów i masła orzechowego wiąże się ze znacznie niższym ryzykiem CVD u kobiet z cukrzycą typu 2.


title: Prospektywne badanie spożycia orzechów, długoterminowej zmiany masy ciała i ryzyka otyłości u kobiet

text: Wstęp: Dane dotyczące długoterminowego związku między spożyciem orzechów a zmianą masy w wolno żyjącej populacji są skąpe. Cel: Celem było określenie związku pomiędzy spożyciem orzechów a długoterminową zmianą masy. Projekt: Uczestnikami było 51 188 kobiet w badaniu Nurses' Health Study II w wieku 20–45 lat, które nie miały chorób układu krążenia, cukrzycy ani raka. Oceniliśmy prospektywnie spożycie orzechów w diecie i późniejsze zmiany masy ciała w latach 1991-1999. Wyniki: Kobiety, które zgłaszały spożywanie orzechów ≥2 razy w tygodniu, miały nieznacznie mniejszy średni (± SE) przyrost masy ciała (5,04 ± 0,12 kg) niż kobiety, które rzadko zjadł orzechy (5,55 ± 0,04 kg) (P dla trendu < 0,001). Dla tego samego porównania, gdy całkowite spożycie orzechów zostało podzielone na orzeszki ziemne i orzechy, wyniki były podobne (tj. mniejszy przyrost masy ciała u kobiet jedzących orzeszki ziemne lub orzechy ≥2 razy w tygodniu). Wyniki były podobne u uczestników z normalną wagą, nadwagą i otyłością. W analizach wieloczynnikowych, w których kontrolowano styl życia i inne czynniki żywieniowe, stwierdziliśmy, że większe spożycie orzechów (≥2 razy/tydzień w porównaniu z nigdy/prawie nigdy) wiązało się z nieco niższym ryzykiem otyłości (współczynnik ryzyka: 0,77; 95% CI: 0,57, 1,02; P dla trendu = 0,003). Wnioski: Wyższe spożycie orzechów nie było związane z większym przyrostem masy ciała w ciągu 8 lat obserwacji u zdrowych kobiet w średnim wieku. Zamiast tego wiązało się to z nieco niższym ryzykiem przybierania na wadze i otyłości. Wyniki tego badania sugerują, że włączenie orzechów do diety nie prowadzi do większego przyrostu masy ciała i może pomóc w kontroli wagi.


title: Długotrwała suplementacja orzecha włoskiego bez zaleceń dietetycznych wywołuje korzystne zmiany lipidów w surowicy u osób wolno żyjących.

text: TŁO/CELE: Wykazano, że orzechy włoskie zmniejszają poziom lipidów w surowicy w krótkoterminowych, dobrze kontrolowanych badaniach żywieniowych. Niewiele jest informacji na temat efektu i trwałości spożycia orzecha włoskiego przez dłuższy czas w sytuacji wolnego życia. TEMATY/METODY: Randomizowany projekt naprzemienny, w którym 87 pacjentów z normalnym do umiarkowanego wysokim poziomem cholesterolu całkowitego w osoczu zostało początkowo przydzielonych do diety z dodatkiem orzecha włoskiego lub diety nawykowej (kontrolnej) na okres 6 miesięcy, a następnie przeszło na alternatywną interwencję dietetyczną dla drugi okres 6 miesięcy. Każdy pacjent uczęszczał do siedmiu klinik w odstępie 2 miesięcy. W każdej klinice mierzono masę ciała, aw pięciu klinikach (miesiące 0, 4, 6, 10 i 12) pobierano próbkę krwi. WYNIKI: Nasze badanie wykazało, że uzupełnienie nawykowej diety orzechami włoskimi (12% całkowitego dziennego ekwiwalentu energii) poprawia profil lipidowy osocza. Ten korzystny efekt był bardziej znaczący u osobników z wysokim poziomem całkowitego cholesterolu w osoczu na początku badania. Zaobserwowano znaczące zmiany w stężeniach cholesterolu całkowitego (P=0,02) i triglicerydów (P=0,03) w surowicy i prawie istotne zmiany w cholesterolu LDL-C (P=0,06). Nie wykryto żadnej istotnej zmiany w stosunku cholesterolu LDL do HDL w lipoproteinach o wysokiej gęstości (HDL). WNIOSKI: Włączenie orzechów włoskich do zwyczajowej diety korzystnie zmieniło profil lipidowy osocza. Obniżające stężenie lipidów działanie orzechów włoskich było bardziej widoczne u osób z wyższymi wyjściowymi wartościami lipidów, dokładnie u osób z większą potrzebą zmniejszenia całkowitego stężenia cholesterolu w osoczu i LDL-C.


title: Śniadania z oliwą z oliwek i orzechami zmniejszają poposiłkową reakcję zapalną w komórkach jednojądrzastych w porównaniu ze śniadaniem z masłem u zdrowych mężczyzn.

text: TŁO: Stan zapalny ma kluczowe znaczenie we wszystkich stadiach miażdżycy, a niewiele badań dotyczyło wpływu tłuszczu w diecie na markery stanu zapalnego związanego z tą chorobą w okresie poposiłkowym. CEL: Ocena przewlekłego wpływu tłuszczu w diecie na poposiłkową ekspresję genów prozapalnych w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej (PBMC) u zdrowych osób. PROJEKT: 20 zdrowych mężczyzn stosowało trzy różne diety przez 4 tygodnie każdy, zgodnie z randomizowanym schematem krzyżowym: dieta zachodnia: 15% białka, 47% węglowodanów (CHO), 38% tłuszczu (22% nasyconych kwasów tłuszczowych (SFA)); Dieta śródziemnomorska: 15% białka, 47% CHO, 38% tłuszczu (24% jednonienasyconych kwasów tłuszczowych (MUFA)); Dieta bogata w CHO i n-3: 15% białka, 55% CHO, <30% tłuszczu (8% wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (PUFA)). Po 12-godzinnym poście ochotnicy otrzymywali śniadanie o składzie tłuszczowym podobnym do spożywanego w każdej z diet - śniadanie z masłem: 35% SFA; śniadanie z oliwą z oliwek: 36% MUFA; śniadanie z orzechów włoskich: 16% PUFA, 4% kwas alfa-linolenowy (LNA). WYNIKI: Śniadanie z masłem indukowało wyższy wzrost ekspresji czynnika martwicy nowotworu (TNF)-alfa informacyjnego RNA (mRNA) niż śniadania z oliwą z oliwek lub orzechami włoskimi (P=0,014) w PBMC. Co więcej, stwierdziliśmy wyższą odpowiedź poposiłkową w mRNA interleukiny (IL)-6 w przypadku spożycia śniadania z masłem i oliwą z oliwek niż w przypadku śniadania z orzecha włoskiego (P=0,025) w tych komórkach. Jednak wpływ trzech tłustych śniadań na stężenia tych parametrów prozapalnych w osoczu nie wykazywał istotnych różnic (P=N.S.). WNIOSEK: Spożywanie posiłku wzbogaconego masłem wywołuje większą poposiłkową ekspresję mRNA cytokiny prozapalnej w PBMC w porównaniu do śniadania z oliwą z oliwek i orzechami włoskimi.


title: Wpływ diety pistacjowej na parametry lipidowe, funkcję śródbłonka, stan zapalny i stan oksydacyjny: badanie prospektywne.

text: CEL: Ostatnie badania sugerują, że orzechy mają korzystny wpływ poza obniżaniem poziomu lipidów. Naszym celem było zbadanie wpływu pistacji Antep (Pistacia vera L.) na poziom glukozy we krwi, parametry lipidowe, funkcję śródbłonka, stan zapalny i utlenianie u zdrowych młodych mężczyzn żyjących w kontrolowanym środowisku. METODY: Dieta śródziemnomorska była podawana 32 zdrowym młodym mężczyznom z normalną lipidemią (średni wiek 22 lata, zakres 21-24) przez 4 tygodnie. Po 4 tygodniach uczestnicy nadal otrzymywali dietę śródziemnomorską, ale pistacje były dodawane przez 4 tygodnie, zastępując jednonienasycony tłuszcz stanowiący około 20% dziennego spożycia kalorii. Próbki krwi na czczo i pomiary funkcji śródbłonka ramiennego wykonywano na początku i po każdej diecie. WYNIKI: W porównaniu z dietą śródziemnomorską dieta pistacjowa obniżyła poziom glukozy (P<0,001, -8,8+/-8,5%), lipoproteinę o niskiej gęstości (P<0,001, -23,2+/-11,9%), cholesterol całkowity (P< 0,001, -21,2 ± 9,9% i triacyloglicerol (P=0,008, -13,8 ± 33,8%) i lipoproteina o dużej gęstości (P=0,069, -3,1 ± 11,7%) nieistotnie. Stosunki cholesterolu całkowitego/lipoproteiny o wysokiej gęstości i lipoproteiny o niskiej gęstości/lipoproteiny o wysokiej gęstości znacznie się zmniejszyły (P<0,001 dla obu). Dieta pistacjowa znacząco poprawiła zależne od śródbłonka rozszerzenie naczyń krwionośnych (p=0,002, względny wzrost o 30%), obniżyła poziom interleukiny-6 w surowicy, całkowity stan oksydacyjny, wodoronadtlenek lipidów i dialdehyd malonowy oraz zwiększyła dysmutazę ponadtlenkową (p<0,001 dla wszystkich), podczas gdy brak istotnych zmian w poziomach białka C-reaktywnego i czynnika martwicy nowotworu alfa. WNIOSEK: W tym badaniu wykazaliśmy, że dieta pistacjowa poprawiła poziom glukozy we krwi, funkcję śródbłonka oraz niektóre wskaźniki stanu zapalnego i stanu oksydacyjnego u zdrowych młodych mężczyzn. Odkrycia te są zgodne z ideą, że orzechy, w szczególności pistacje, mają korzystny wpływ wykraczający poza obniżanie poziomu lipidów, który zasługuje na ocenę w prospektywnych badaniach kontrolnych. Prawa autorskie 2010. Wydane przez Elsevier Inc.


title: Lukrecja i likochalkon-A indukują autofagię w komórkach raka prostaty LNCaP poprzez tłumienie ekspresji Bcl-2 i szlaku mTOR.

text: Lukrecja to powszechne chińskie zioło lecznicze o działaniu przeciwnowotworowym. Wykazano, że niektóre składniki korzenia lukrecji indukują zatrzymanie cyklu komórkowego lub apoptozę w komórkach rakowych. Artykuł ten po raz pierwszy pokazuje, że lukrecja Glycyrrhiza glabra i jej składnik licochalcone-A (LA) oprócz apoptozy mogą indukować autofagię w ludzkich komórkach raka prostaty LNCaP. Ekspozycja komórek na lukrecję lub LA spowodowała kilka potwierdzonych cech autofagii, w tym pojawienie się autofagicznych wakuoli ujawnionych przez barwienie monodansylkadaweryną (MDC), tworzenie kwaśnych organelli pęcherzykowych (AVO) i asocjację błoną autofagosomów łańcucha lekkiego białka 1 związanego z mikrotubulami 3 (LC3) charakteryzujący się rozszczepieniem LC3 i jego punktową redystrybucją, a także ultrastrukturalną obserwacją wakuoli autofagicznych za pomocą transmisyjnej mikroskopii elektronowej. Indukcji autofagii towarzyszyła regulacja w dół Bcl-2 i hamowanie szlaku rapamycyny (mTOR) u ssaków. Podsumowując, lukrecja może indukować zależną od kaspazy i związaną z autofagią śmierć komórek w komórkach LNCaP.


title: Goji (Lycium barbarum i L. chinense): Fitochemia, farmakologia i bezpieczeństwo w perspektywie tradycyjnych zastosowań i niedawnej popularności.

text: Od początku tego stulecia jagody i soki Goji są sprzedawane jako zdrowa żywność w krajach zachodnich i chwalone w reklamach i mediach za dobre samopoczucie i jako środek przeciwstarzeniowy. Popularność produktów Goji gwałtownie wzrosła w ciągu ostatnich lat dzięki skutecznym strategiom marketingowym. Goji to stosunkowo nowa nazwa nadana Lycium barbarum i L. chinense, dwóm bliskim gatunkom o długiej tradycji stosowania jako rośliny lecznicze i spożywcze w Azji Wschodniej, w szczególności w Chinach. Podczas gdy tylko L. barbarum jest oficjalny, owoce (fructus Lycii) i kora korzeniowa (cortex Lycii radicis) obu gatunków są wykorzystywane w medycynie ludowej. Dokonujemy tutaj przeglądu składników, farmakologii, bezpieczeństwa i zastosowań L. barbarum i L. chinense z uwzględnieniem różnych części rośliny. Badania nad owocami skupiły się na proteoglikanach, znanych jako „polisacharydy Lycium barbarum”, które wykazywały właściwości antyoksydacyjne i pewne interesujące działanie farmakologiczne w kontekście chorób związanych z wiekiem, takich jak miażdżyca i cukrzyca. Co się tyczy kory korzeni, kilka związków wykazało działanie ochronne na wątrobę, jak również działanie hamujące na układ renina/angiotensyna, co może wspierać tradycyjne zastosowanie w leczeniu nadciśnienia. Chociaż nie ma oznak toksyczności tej rośliny, dwa przypadki możliwej interakcji z warfaryną wskazują na potencjalne ryzyko interakcji leków. W świetle dostępnych danych farmakologicznych i długiej tradycji stosowania w tradycyjnej medycynie chińskiej, L. barbarum i L. chinense z pewnością zasługują na dalsze badania. Jednak dowody kliniczne i rygorystyczne procedury kontroli jakości są niezbędne przed wydaniem jakichkolwiek zaleceń dotyczących stosowania produktów Goji. Prawa autorskie Georg Thieme Verlag KG Stuttgart . Nowy Jork.


title: Przypadek toksyczności herbaty Kombucha.

text: WPROWADZENIE: Herbatka "grzybkowa" Kombucha jest reklamowana jako ma właściwości lecznicze. Tutaj przedstawiamy przypadek hipertermii, kwasicy mleczanowej i ostrej niewydolności nerek w ciągu 15 godzin od spożycia herbaty Kombucha. PRZYPADEK: 22-letni mężczyzna, nowo zdiagnozowany z HIV, dostał duszności i gorączkował do 103°F, w ciągu dwunastu godzin od spożycia herbaty Kombucha. Następnie stał się wojowniczy i zdezorientowany, wymagał sedacji i intubacji w celu kontroli dróg oddechowych. Laboratoria wykazały mleczan 12,9 mmol/L i kreatyninę w surowicy 2,1 mg/dL DYSKUSJA: Herbata Kombucha jest czarną herbatą fermentowaną na pożywce z drożdżakami.Istnieje kilka opisów przypadków poważnych, a czasem śmiertelnych, dysfunkcji wątroby i kwasicy mleczanowej w bliskim sąsiedztwie spożycia.WNIOSEK: Chociaż herbata Kombucha jest uważana za zdrowy eliksir, ograniczone dostępne obecnie dowody budzą poważne obawy, że może stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia.Spożywanie tej herbaty powinno być odradzane, ponieważ może być związane z zagrażającą życiu kwasicą mleczanową.


title: Warzywa, ale nie warzywa marynowane, są negatywnie powiązane z ryzykiem raka piersi.

text: W badaniu tym zbadano związek między spożyciem marynowanych warzyw a ryzykiem raka piersi za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. W sumie 358 pacjentów z rakiem piersi, którzy zostali dopasowani do 360 zdrowych osób z grupy kontrolnej według wieku (przy użyciu rozkładu wiekowego na 5 lat), zostało zrekrutowanych z National Cancer Center w Korei Południowej. Po uwzględnieniu nieżywieniowych czynników ryzyka całkowite spożycie warzyw było odwrotnie proporcjonalne do ryzyka raka piersi. Jednakże, w przeciwieństwie do warzyw niemarynowanych, spożycie warzyw marynowanych i ich proporcja w stosunku do wszystkich warzyw były pozytywnie powiązane z ryzykiem raka piersi, a związek ten był głębszy i bardziej spójny, gdy spożycie warzyw marynowanych było traktowane jako proporcja w stosunku do wszystkich warzyw (iloraz szans [OR] = 6,24, 95% przedział ufności [CI] = 3,55-10,97; P dla trendu <0,001 dla najwyższego i najniższego kwartyla spożycia) niż jako bezwzględna spożyta ilość (OR = 2,47, 95% CI = 1,45-4,21 ; P dla trendu = 0,015 dla najwyższego i najniższego kwartyla spożycia). Wyniki te sugerują, że nie tylko całkowita ilość spożywanych warzyw, ale także ilość różnych rodzajów warzyw (tj. marynowanych lub niemarynowanych) oraz ich proporcje w stosunku do wszystkich warzyw są istotnie związane z ryzykiem raka piersi.


title: Wpływ spożycia daktyli (Phoenix dactylifera L., Medjool lub Hallawi Variety) przez zdrowe osoby na poziom glukozy i lipidów w surowicy oraz na poziom...

text: W niniejszym badaniu pilotażowym po raz pierwszy przeanalizowano wpływ spożycia daktyli Medjool lub Hallawi przez zdrowe osoby in vivo na poziom glukozy, lipidów i stres oksydacyjny w surowicy. Całkowite stężenie fenoli w datach Hallawi w porównaniu z Medjool było większe o 20-31%. Większość rozpuszczalnych fenoli w obu odmianach daktyli stanowiły kwasy fenolowe, głównie pochodne kwasu ferulowego i kumarowego, a także pochodne kwasu chlorogenowego i kawowego. W przeciwieństwie do dat Medjool, daty Hallawi zawierały również znaczną część katechin. Ponadto obie odmiany zawierały pochodną kwercetyny. Obie odmiany daktyli mają właściwości antyoksydacyjne in vitro, ale jony żelaza redukujące moc przeciwutleniającą daktyli Hallawi w porównaniu z Medjool były wyższe o 24%. Dziesięć zdrowych osób spożywało przez 4 tygodnie 100 g/dzień daktyli Medjool lub Hallawi. Spożycie daty nie wpłynęło znacząco na wskaźnik masy ciała (BMI) badanych, ich całkowity cholesterol w surowicy lub ich poziomy cholesterolu we frakcjach VLDL, LDL lub HDL. Co najważniejsze, poziomy glukozy i triacyloglicerolu w surowicy na czczo nie wzrosły po spożyciu żadnej z odmian dat, a stężenie triacyloglicerolu w surowicy nawet istotnie (p < 0,05) zmniejszyło się, odpowiednio o 8 lub 15% po spożyciu odpowiednio Medjool lub Hallawi. Podstawowy stan oksydacyjny surowicy był istotnie (p < 0,01) obniżony o 33% w porównaniu do poziomów obserwowanych przed spożyciem, po spożyciu daty Hallawi (ale nie Medjool). Podobnie wrażliwość surowicy na peroksydację lipidów indukowaną przez AAPH zmniejszyła się o 12%, ale tylko po spożyciu daty Hallawi. Zgodnie z powyższymi wynikami, aktywność w surowicy enzymu antyoksydacyjnego związanego z HDL, paraoksonazy 1 (PON1), znacznie wzrosła, o 8%, po spożyciu daktyli Hallawi. Stwierdzono, że spożywanie daktyli (głównie odmiany Hallawi) przez osoby zdrowe, pomimo wysokiej zawartości cukru, wykazuje korzystny wpływ na triacyloglicerol w surowicy i stres oksydacyjny oraz nie pogarsza wzorców stężenia glukozy i lipidów/lipoprotein w surowicy, a zatem można je uznać za odżywka przeciwmiażdżycowa .


title: Owoc palmy daktylowej: możliwe zastosowanie jako najlepsze pożywienie na przyszłość?

text: Owoce (daty) palmy daktylowej (Phoenix dactylifera L.) zawierają wysoki procent węglowodanów (całkowita ilość cukrów 44-88%), tłuszczu (0,2-0,5%), 15 soli i minerałów, białka (2,3-5,6% ), witaminy i wysoki procent błonnika (6,4-11,5%). Miąższ daktyli zawiera 0,2-0,5% oleju, a nasiona 7,7-9,7% oleju. Waga nasion to 5,6-14,2% daty. Kwasy tłuszczowe występują zarówno w miąższu, jak iw nasionach jako szereg kwasów nasyconych i nienasyconych, nasiona zawierają 14 rodzajów kwasów tłuszczowych, ale tylko osiem z tych kwasów tłuszczowych występuje w bardzo niskim stężeniu w miąższu. Nienasycone kwasy tłuszczowe obejmują kwasy palmitoleinowy, oleinowy, linolowy i linolenowy. Zawartość kwasu oleinowego w nasionach waha się od 41,1 do 58,8%, co sugeruje, że nasiona daktyli mogą być wykorzystane jako źródło kwasu oleinowego. W daktylach jest co najmniej 15 minerałów. Procent każdego minerału w suszonych daktyli waha się od 0,1 do 916 mg/100 g daktyli w zależności od rodzaju minerału. W wielu odmianach potas można znaleźć w miąższu do 0,9%, a w niektórych nasionach do 0,5%. Inne minerały i sole występujące w różnych proporcjach to bor, wapń, kobalt, miedź, fluor, żelazo, magnez, mangan, potas, fosfor, sód i cynk. Dodatkowo nasiona zawierają glin, kadm, chlorek, ołów i siarkę w różnych proporcjach. Daktyle zawierają pierwiastek fluoru, który pomaga chronić zęby przed próchnicą. Selen, inny pierwiastek, który uważa się za pomagający w zapobieganiu nowotworom i ważny w funkcjonowaniu układu odpornościowego, znajduje się również w daktylach. Białko w daktylach zawiera 23 rodzaje aminokwasów, z których część nie występuje w najpopularniejszych owocach, takich jak pomarańcze, jabłka i banany. Daktyle zawierają co najmniej sześć witamin, w tym niewielką ilość witaminy C oraz witaminy B (1) tiaminę, B (2) ryboflawinę, kwas nikotynowy (niacyna) i witaminę A. Wykazano, że błonnik pokarmowy 14 odmian daktyli jest aż 6,4-11,5% w zależności od odmiany i stopnia dojrzałości. Daktyle zawierają 0,5-3,9% pektyny, co może mieć istotne korzyści zdrowotne. Światowa produkcja daktyli wzrosła 2,9 razy w ciągu 40 lat, podczas gdy światowa populacja podwoiła się. Całkowity światowy eksport daktyli wzrósł o 1,71% w ciągu 40 lat. Pod wieloma względami daktyle mogą być uważane za niemal idealne pożywienie, zapewniające szeroką gamę niezbędnych składników odżywczych i potencjalne korzyści zdrowotne.


title: Powinowactwo katechin herbaty do ludzkich receptorów kannabinoidowych.

text: Wśród wielu znanych korzyści zdrowotnych herbacianych katechin zalicza się działanie przeciwzapalne i neuroprotekcyjne, a także wpływ na regulację spożycia pokarmu. Tutaj zajmujemy się bioaktywnością kannabimimetyczną pochodnych katechin występujących w liściach herbaty jako możliwego efektora komórkowego tych funkcji. Testy wiązania kompetytywnego radioligandu przy użyciu rekombinowanych ludzkich receptorów kannabinoidowych eksprymowanych w komórkach Chem-1 i CHO zidentyfikowano (-)-epigallokatechina-3-O-galusan, EGCG (K(i)=33,6 mikroM), (-)-epigallokatechina, EGC (K (i)=35,7 mikroM) i (-)-epikatechiny-3-O-galusan, EKG (K(i)=47,3 mikroM) jako ligandy o umiarkowanym powinowactwie do receptorów kannabinoidowych typu 1, CB1. Wiązanie z CB2 było słabsze ze stałymi hamowania przekraczającymi 50 mikroM dla EGC i EKG. Epimery (+)-katechina i (-)-epikatechina wykazywały nieistotne powinowactwo do CB1 i CB2. Można wywnioskować, że receptory kannabinoidowe ośrodkowego układu nerwowego mogą być celem wybranych herbacianych katechin, ale sygnalizacja za pośrednictwem receptorów typu obwodowego ma mniejsze szanse na odgrywanie głównej roli in vivo.


title: Receptor opioidowy: demonstracja w tkance nerwowej.

text: Trytowany nalokson, silny antagonista opiatów, wiąże się specyficznie z receptorem opiatów w mózgu ssaka i jelicie świnki morskiej. Rywalizacja o receptor opiatowy przez różne opiaty i ich antagonistów ściśle odpowiada ich sile farmakologicznej. Receptor opiatowy jest ograniczony do tkanki nerwowej.


title: Lokalizacja receptora kannabinoidowego w mózgu.

text: [3H]CP 55940, radioznakowany syntetyczny kannabinoid, który jest 10-100 razy silniejszy in vivo niż delta 9-tetrahydrokannabinol, został użyty do scharakteryzowania i zlokalizowania specyficznego receptora kannabinoidowego w skrawkach mózgu. Siły szeregu naturalnych i syntetycznych kannabinoidów jako konkurentów wiązania [3H]CP 55940 ściśle korelowały z ich względną siłą w kilku testach biologicznych, co sugeruje, że receptor scharakteryzowany w naszym teście in vitro jest tym samym receptorem, który pośredniczy w skutkach behawioralnych i farmakologicznych kannabinoidów, w tym subiektywne doświadczenie człowieka. Autoradiografia receptorów kannabinoidowych w skrawkach mózgu kilku gatunków ssaków, w tym człowieka, ujawnia unikalną i konserwatywną dystrybucję; wiązanie jest najgęstsze w jądrach odpływowych zwojów podstawy – w istocie czarnej pars reticulata i globus pallidus – oraz w hipokampie i móżdżku. Ogólnie wysokie zagęszczenie przodomózgowia i móżdżku implikuje rolę kannabinoidów w poznaniu i ruchu. Rzadkie zagęszczenie w dolnych obszarach pnia mózgu kontrolujących funkcje sercowo-naczyniowe i oddechowe może wyjaśniać, dlaczego wysokie dawki delta 9-tetrahydrokannabinolu nie są śmiertelne.


title: Białko w diecie i zdrowie kości: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: TŁO: Odradza się zainteresowanie kontrowersyjnym związkiem między białkiem w diecie a zdrowiem kości. CEL: Artykuł przedstawia pierwszy przegląd systematyczny i metaanalizę związku między zdrowiem białka i kości u zdrowych dorosłych ludzi. DESIGN: Bazy danych MEDLINE (od stycznia 1966 do września 2007) i EMBASE (1974 do lipca 2008) zostały elektronicznie przeszukane pod kątem wszystkich odpowiednich badań dotyczących zdrowych osób dorosłych; badania wydalania wapnia lub bilansu wapnia zostały wykluczone. WYNIKI: W badaniach przekrojowych wszystkie połączone wartości r dla związku między spożyciem białka a gęstością mineralną kości (BMD) lub zawartością minerałów w kościach w głównych klinicznie istotnych ośrodkach były istotne i dodatnie; spożycie białka wyjaśniało 1-2% BMD. Metaanaliza randomizowanych, kontrolowanych placebo badań wykazała znaczący pozytywny wpływ wszystkich suplementów białkowych na BMD kręgosłupa lędźwiowego, ale nie wykazała związku ze względnym ryzykiem złamań szyjki kości udowej. Nie stwierdzono istotnego wpływu białka sojowego lub białka podstawowego mleka na BMD kręgosłupa lędźwiowego. WNIOSKI: Niewielki pozytywny wpływ suplementacji białka na BMD kręgosłupa lędźwiowego w randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach potwierdza pozytywny związek między spożyciem białka a zdrowiem kości znalezionym w badaniach przekrojowych. Jednak wyniki te nie zostały poparte wynikami badań kohortowych dotyczących ryzyka złamania szyjki kości udowej. Wszelkie wykryte efekty były niewielkie i miały 95% CI, które były bliskie zeru. W związku z tym istnieje niewielka korzyść z białka na zdrowie kości, ale korzyść ta niekoniecznie musi przekładać się na zmniejszenie ryzyka złamań w dłuższej perspektywie.


title: [Konsekwencje wyłącznego karmienia piersią u weganek – opis przypadku].

text: Przedstawiamy przypadek niemowlęcia, które zostało hospitalizowane z powodu braku rozwoju, niedokrwistości megaloblastycznej i opóźnionego rozwoju psychomotorycznego. Miał 10 miesięcy i był karmiony wyłącznie piersią przez swoją wegańską matkę. Badania wykazały niedobór witaminy B(12) z hematocytopenią i rozległymi zaburzeniami rozwojowymi oraz niedoborem witaminy K i witaminy D. Matka niemowlęcia wykazała te same braki. Wprowadzenie suplementacji witaminowej znormalizowało zaburzenia biologiczne, a niemowlę wykazywało przyrost masy ciała i poprawę neurologiczną. Ten przypadek podkreśla, że dieta wegańska w czasie ciąży, po której następuje wyłączne karmienie piersią, może wywołać niedobory żywieniowe u noworodka, z konsekwencjami klinicznymi. Niezbędne jest wykrywanie niedoborów witamin u matki i dziecka oraz zapobieganie im.


title: Wpływ przyjęcia diety wegańskiej lub suplementacji olestrą na stężenie chloroorganicznego w osoczu: wyniki dwóch badań pilotażowych.

text: Celem tych badań była ocena potencjału niektórych metod żywieniowych w zapobieganiu lub zmniejszaniu obciążenia organizmu chloroorganicznymi substancjami chlorowymi (OC) u ludzi. W badaniu 1 porównano stężenie OC w osoczu u wegan i wszystkożerców, podczas gdy w badaniu 2 zweryfikowano, czy substytut tłuszczu w diecie olestra może zapobiec wzrostowi stężenia OC, który zwykle obserwuje się w odpowiedzi na program redukcji masy ciała. W badaniu 1 zrekrutowano dziewięciu wegan i piętnaście wszystkożernych, a stężenia dwudziestu sześciu OC (beta-heksachlorocykloheksan (beta-HCH), p,p'-dichlorodifenylodichloroetan (p,p'-DDE), p,p'-dichlorodifenylotrichloroetan (p, p'-DDT), heksachlorobenzen, mirex, aldryna, alfa-chlordan, gamma-chlordan, oksychlordan, cis-nonachlor, trans-nonachlor, polichlorowany bifenyl (PCB) nr 28, 52, 99, 101, 105, 118, 128, 138, 153, 156, 170, 180, 183 i 187 oraz aroclor 1260). W badaniu 2 stężenia tych dwudziestu sześciu OC mierzono przed i po utracie masy ciała w ciągu 3 miesięcy u trzydziestu siedmiu otyłych mężczyzn przydzielonych do jednego z następujących rodzajów leczenia: grupa standardowa (33% dieta tłuszczowa; n 13), tłuszcz- grupa zredukowana (dieta 25% tłuszczu; n 14) lub grupa tłuszczowa (1/3 lipidów w diecie podstawiona olestrą; n 10). W badaniu 1, stężenia w osoczu pięciu związków OC (aroklor 1260 i PCB 99, PCB 138, PCB 153 i PCB 180) były znacznie niższe u wegan w porównaniu z osobami wszystkożernymi. W badaniu 2 beta-HCH był jedynym OC, który zmniejszył się w grupie podstawionej tłuszczem, podczas gdy wzrósł w pozostałych dwóch grupach (P = 0,045). Podsumowując, zaobserwowano tendencję do mniejszego skażenia u wegan niż u wszystkożerców, a olestra miała korzystny wpływ na beta-HCH, ale nie zapobiegała nadmiernemu stężeniu w osoczu drugiego OC podczas trwającej utraty wagi.


title: Spożycie w diecie związków cynoorganicznych w Finlandii: badanie rynkowe.

text: Celem tego badania było oszacowanie spożycia organicznych związków cyny z żywności w koszyku fińskiego rynku. Badanie przeprowadzono poprzez zebranie 13 koszy targowych z supermarketów i targowisk w mieście Kuopio we wschodniej Finlandii. W sumie zakupiono 115 różnych artykułów spożywczych. W każdym koszyku żywność była mieszana proporcjonalnie do ich spożycia i analizowana metodą GC/MS pod kątem siedmiu organicznych związków cyny (mono-, di- i tributylocyna, mono-, di- i trifenylocyna oraz dioktylocyna). Związki cynoorganiczne wykryto tylko w czterech koszykach, przy czym koszyk rybny zawierał największą liczbę różnych cynoorganicznych. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności ustalił tolerowane dzienne spożycie na 250 ng kg(-1) masy ciała dla sumy dibutylocyny, tributylocyny, trifenylocyny i dioktylocyny. Według tego badania dzienne spożycie tych związków wynosiło 2,47 ng kg(-1) masy ciała, z czego 81% pochodziło z koszyka rybnego. Narażenie to stanowi zaledwie 1% tolerowanego dziennego spożycia i stanowi znikome ryzyko dla przeciętnego konsumenta. Jednak w przypadku konsumentów jedzących duże ilości ryb z obszarów skażonych spożycie może być znacznie wyższe.


title: Obesogeny środowiskowe: cyny organiczne i zaburzenia endokrynologiczne poprzez sygnalizację receptorów jądrowych.

text: W ciągu ostatnich dwóch dekad częstość występowania otyłości i związanych z nią chorób zespołu metabolicznego dramatycznie wzrosła, stając się globalnym kryzysem zdrowotnym. Uważa się, że głównymi przyczynami tego dramatycznego wzrostu są zwiększone spożycie kalorii i zmniejszona aktywność fizyczna. Jednak ostatnie odkrycia podkreślają możliwy udział środowiskowych obesogenów, ksenobiotycznych substancji chemicznych, które mogą zakłócić normalną kontrolę rozwojową i homeostatyczną nad adipogenezą i bilansem energetycznym. Istnieją doniesienia, że środowiskowe estrogeny, tj. chemikalia o potencjale estrogennym, zaburzają mechanizmy adipogeniczne przy użyciu systemów modelowych in vitro, ale obecnie badane są również inne klasy chemikaliów zaburzających gospodarkę hormonalną. Organotyny stanowią jedną z klas rozpowszechnionych trwałych zanieczyszczeń organicznych o silnych właściwościach zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego zarówno u bezkręgowców, jak i kręgowców. Nowe dane identyfikują chlorek tributylocyny i chlorek trifenylocyny jako nanomolowe ligandy agonistyczne dla receptora retinoidowego X (RXR alfa, RXR beta i RXR gamma) oraz receptora gamma aktywowanego przez proliferatory peroksysomów, receptorów jądrowych, które odgrywają kluczową rolę w homeostazie lipidów i adipogenezie. Hipoteza środowiskowego obesogenu przewiduje, że niewłaściwa aktywacja receptorów przez organotyny doprowadzi bezpośrednio do różnicowania adipocytów i predyspozycji do otyłości i/lub uwrażliwi osoby narażone na otyłość i związane z nią zaburzenia metaboliczne pod wpływem typowej wysokokalorycznej, wysokotłuszczowej diety zachodniej . Powiązanie narażenia cynoorganicznego na różnicowanie adipocytów i otyłość otwiera ważny nowy obszar badań nad potencjalnymi wpływami środowiska na zdrowie i choroby człowieka.


title: Czy zanieczyszczenia organohalogenowe przyczyniają się do histopatologii wątroby niedźwiedzia polarnego Wschodniej Grenlandii (Ursus maritimus)?

text: U niedźwiedzi polarnych Wschodniej Grenlandii (Ursus maritimus) antropogeniczne związki halogenoorganiczne (OHC) (np. polichlorowane bifenyle, dichlorodifenylotrichloroetan i polibromowane etery difenylowe) przyczyniały się do uszkodzeń nerek i uważa się, że zmniejszają gęstość mineralną kości. Ponieważ OHC są również hepatotoksyczne, zbadaliśmy histologię wątroby 32 osobników niedojrzałych, 24 dorosłych samic i 23 dorosłych samców niedźwiedzi polarnych z Wschodniej Grenlandii, z których pobierano próbki w latach 1999-2002. Zmiany w mikroskopie świetlnym polegały na przemieszczeniu jądra z prawidłowej centralnej lokalizacji cytoplazmatycznej w komórkach miąższowych, naciekach komórek jednojądrzastych (głównie w postaci ziarniniaków wrotnych i lipidowych), łagodnej proliferacji dróg żółciowych z towarzyszącym zwłóknieniem oraz nagromadzeniu tłuszczu w hepatocytach i pluripotencjalnych komórkach Ito. Akumulacja lipidów w komórkach Ito i przerost dróg żółciowych z towarzyszącym zwłóknieniem wrotnym były skorelowane z wiekiem, natomiast brak zmian był związany z płcią lub porą roku (lato vs. zima). U dorosłych samic hepatocytowa tkanka tłuszczowa wewnątrzkomórkowa znacznie wzrosła wraz ze stężeniem sumy heksachlorocykloheksanów, podobnie jak w przypadku ziarniniaków lipidowych i heksachlorobenzenu u dorosłych mężczyzn. Opierając się na tych zależnościach i naturze przewlekłego zapalenia, sugerujemy, że odkrycia te były spowodowane starzeniem się i długotrwałym narażeniem na OHC. Dlatego zmiany te mogą być wykorzystywane jako biomarkery ekspozycji OHC u dzikich zwierząt i ludzi. Według naszej wiedzy po raz pierwszy przeprowadzono ocenę histologii wątroby w odniesieniu do stężeń OHC u dzikich gatunków ssaków, a informacje te są ważne dla przyszłych strategii ochrony niedźwiedzi polarnych i oceny zdrowia ludzi w oparciu o zasoby żywności skażonej OHC.


title: Jednoczesne oznaczanie ilościowe wielu klas związków organohalogenowych w olejach rybnych z bezpośrednim wprowadzeniem próbki kompleksowe dwuwymiarowe...

text: Z powodzeniem zoptymalizowaliśmy metodę analityczną wykorzystującą chromatografię żelową, a następnie bezpośrednie wprowadzenie próbki, kompleksową dwuwymiarową chromatografię gazową ze spektrometrią mas w czasie przelotu w celu ilościowego określenia wielu grup docelowych trwałych zanieczyszczeń organicznych i halogenowanych produktów naturalnych (HNP) jednocześnie w próbkach oleju rybiego . Ta nowa metoda ma szerszy zakres analityczny niż tradycyjne podejście polegające na wykorzystaniu wielu metod w celu objęcia każdej klasy związków. Nasza analiza wykazała, że stosunkowo bardziej lotne i lżejsze związki organiczne, takie jak polichlorowane bifenyle (PCB), pestycydy chloroorganiczne i inne mniejsze związki organohalogenowe, były nadal obecne w dwóch markach „wolnych od PCB” tranów z wątroby dorsza, aczkolwiek w znacznie niższych niż w niepoddanej obróbce próbce handlowej. Ponadto mniej lotne związki organiczne, takie jak polibromowane etery difenylowe i bromowane HNP, wykryto na podobnych poziomach we wszystkich trzech olejach z wątroby dorsza. Sugeruje to, że komercyjna obróbka destylacji molekularnej stosowana do usuwania organicznych/nieorganicznych toksycznych zanieczyszczeń jest skuteczna tylko w przypadku lżejszych zanieczyszczeń organicznych.


title: Brak wpływu suplementacji olejem rybim na markery stanu zapalnego w surowicy i ich wzajemne powiązania: randomizowane, kontrolowane badanie na zdrowych, średnich...

text: Wstęp: Wysokie spożycie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-3 (PUFA), obecnych głównie w rybach, może być związane ze zmniejszeniem stanu zapalnego. Wcześniejsze badania interwencyjne dotyczące rybich PUFA i markerów stanu zapalnego u zdrowych osób nie analizowały szerokiego spektrum zapalnych cytokin, chemokin i cząsteczek adhezyjnych komórek ani ich wzajemnych relacji. Dlatego określiliśmy wpływ suplementacji olejem rybim na 19 markerów stanu zapalnego surowicy i ich wzajemne powiązania u zdrowych osób w średnim wieku. METODY: Osoby (n=77) w wieku 50-70 lat ukończyły randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie interwencyjne. Uczestnicy otrzymywali 3,5 g dziennie oleju rybiego (1,5 g dziennie łącznie n-3 PUFA) (n=39) lub placebo (wysokooleinowy olej słonecznikowy) (n=38) przez 12 tygodni. Stężenia 19 markerów stanu zapalnego w surowicy oznaczono za pomocą złożonego testu immunologicznego przed i po interwencji. Zmiany stężeń analizowano za pomocą analizy kowariancji, a różnice we wzorcach markerów stanu zapalnego między grupą tranu rybiego a grupą placebo analizowano za pomocą analizy głównych składowych. WYNIKI: Suplementacja oleju rybiego nie wpłynęła znacząco na stężenie cytokin, chemokin lub cząsteczek adhezyjnych w surowicy w porównaniu z placebo. Jednak po suplementacji olejem rybim zaobserwowano tendencję do wzrostu wszystkich markerów stanu zapalnego. PCA nie skutkowało wyraźnie wyróżniającymi się wzorcami markerów stanu zapalnego w grupie tranu rybiego i placebo. WNIOSEK: Podsumowując, to 12-tygodniowe randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie interwencyjne nie wykazało, że 1,5 g/dzień PUFA n-3 znacząco wpływa na odpowiedź zapalną w surowicy u zdrowych osób, podobnie jak wzorce markerów stanu zapalnego. Tak więc zdrowa populacja w średnim wieku może nie odnosić korzyści z oleju rybiego jako środka przeciwzapalnego.


title: Polichlorowany bifenyl-77 indukuje różnicowanie adipocytów i prozapalne adipokiny oraz promuje otyłość i miażdżycę

text: Informacje ogólne Otyłość, stan zapalny związany z chorobami układu krążenia, wiąże się z rozrostem tkanki tłuszczowej. Bardzo rozpowszechnione koplanarne polichlorowane bifenyle (PCB), takie jak 3,3′,4,4′-tetrachlorobifenyl (PCB-77), gromadzą się w tkance tłuszczowej z powodu ich lipofilności i zwiększają się wraz z otyłością. Jednak wpływ PCB na adipocyty, otyłość i związane z otyłością choroby układu krążenia nie jest znany. Cele W tym badaniu zbadaliśmy wpływ PCB-77 in vitro i in vivo na różnicowanie adipocytów, prozapalne adipokiny, morfologię adipocytów, masę ciała, stężenie lipidów w surowicy i miażdżycę. Metody PCB-77 lub 2,2',4,4,5,5'-heksachlorobifenyl (PCB-153) inkubowano z adipocytami 3T3-L1 podczas różnicowania lub w dojrzałych adipocytach. Zależne od stężenia efekty PCB-77 skontrastowano z efektami 2,3,7,8-tetrachlorodibenzo-p-dioksyny (TCDD). W badaniach in vivo traktowaliśmy myszy C57BL/6 typu dzikiego (WT) lub receptor węglowodorów arylowych (AhR)-/- nośnikiem lub PCB-77 (49 mg/kg, przez wstrzyknięcie dootrzewnowe) i badaliśmy przyrost masy ciała. W oddzielnych badaniach wstrzykiwaliśmy myszom ApoE-/- nośnik lub PCB-77 przez okres 6 tygodni i badaliśmy masę ciała, wielkość adipocytów, lipidy w surowicy i miażdżycę. Wyniki Niskie stężenia PCB-77 lub TCDD zwiększały różnicowanie adipocytów, aktywność dehydrogenazy glicerolo-3-fosforanowej oraz ekspresję receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów γ, podczas gdy wyższe stężenia hamowały różnicowanie adipocytów. Działanie PCB-77 zostało zniesione przez antagonistę AhR α-naftoflawon. PCB-77 promował ekspresję i uwalnianie różnych prozapalnych cytokin z adipocytów 3T3-L1. Podawanie PCB-77 zwiększyło przyrost masy ciała u myszy WT, ale nie myszy AhR−/−. Myszy ApoE-/-, którym wstrzyknięto PCB-77 wykazywały większą masę ciała, przerost adipocytów, dyslipidemię surowicy i nasiloną miażdżycę. Wnioski Nasze odkrycia sugerują, że PCB-77 może przyczyniać się do rozwoju otyłości i miażdżycy związanej z otyłością.


title: Rtęć we włosach ludzkich jako wskaźnik spożycia ryb.

text: CELE: Rtęć i większość jej związków jest niezwykle toksycznych i należy się z nimi obchodzić ostrożnie. Może być wdychany i wchłaniany przez skórę i błony śluzowe. Najbardziej toksycznymi formami rtęci są jej związki organiczne, takie jak dimetylortęć i metylortęć. Ryby mają naturalną tendencję do gromadzenia rtęci. Metylortęć powstaje w wyniku mikrobiologicznej metylacji rtęci nieorganicznej w osadach wodnych, następnie przenika do łańcucha pokarmowego iw konsekwencji kumuluje się w rybach. Ryby są głównym źródłem metylortęci w żywności człowieka. Rtęć przenosi się do włosa; a to może być następnie wykorzystane do monitorowania długoterminowej ekspozycji na rtęć. Zawartość rtęci we włosach zależy od częstotliwości spożywania ryb. Celem naszych badań było porównanie zawartości rtęci we włosach dzieci, które spożywały różne ilości ryb (zwiększone lub zmniejszone). PROJEKT: Całkowitą zawartość rtęci we włosach oznaczono metodą bezpośrednią zimnych oparów za pomocą analizatora AMA 245. W sumie przeanalizowano 174 próbki włosów od dzieci (9-17 lat). W niniejszym badaniu porównano następujące miejscowości: Neratovice (n=42), Jeseníky (n=44), Pragę (n=59) w Czechach i Olsztyn w Polsce (n=29). Każdej próbce towarzyszył kwestionariusz dotyczący wieku, płci, regionu, wypełnień amalgamatowych i spożycia ryb. WYNIKI: Nie stwierdzono korelacji pomiędzy zawartością rtęci we włosach a wiekiem, płcią czy wypełnieniami amalgamatowymi. Znaleźliśmy korelację między spożyciem ryb a ilością rtęci w próbkach włosów. WNIOSEK: Ilość rtęci we włosach wzrasta wraz z częstszym spożywaniem ryb słodkowodnych i morskich.