title: Nawykowe przyjmowanie podklas flawonoidów i incydenty nadciśnienia tętniczego u dorosłych

text: Wstęp: Dietetyczne flawonoidy mają korzystny wpływ na ciśnienie krwi w warunkach interwencyjnych, ale w badaniach populacyjnych dostępne są ograniczone informacje na temat nawykowego spożycia i ryzyka wystąpienia nadciśnienia tętniczego. Cel: Zbadaliśmy związek między nawykowym przyjmowaniem flawonoidów a incydentalnym nadciśnieniem w prospektywnym badaniu u mężczyzn i kobiet. Projekt: W badaniu wzięło udział 87 242 kobiet z Nurses' Health Study (NHS) II, 46 672 kobiet z NHS I i 23 043 mężczyzn z Health Professionals Follow-Up Study (HPFS). Całkowite spożycie flawonoidów i podklas obliczono z półilościowych kwestionariuszy częstotliwości spożywania pokarmów, zbieranych co 4 lata, przy użyciu zaktualizowanej i rozszerzonej bazy danych Departamentu Rolnictwa USA. Wyniki: W ciągu 14 lat obserwacji odnotowano 29 018 przypadków nadciśnienia tętniczego u kobiet i 5629 przypadków nadciśnienia tętniczego u mężczyzn. W zbiorczych analizach z uwzględnieniem wielu zmiennych, uczestnicy z najwyższego kwintyla spożycia antocyjanów (głównie z jagód i truskawek) mieli 8% redukcję ryzyka nadciśnienia [ryzyko względne (RR): 0,92; 95% CI: 0,86, 0,98; P < 0,03] w porównaniu z uczestnikami z najniższego kwintyla spożycia antocyjanów; redukcja ryzyka wyniosła 12% (RR: 0,88; 95% CI: 0,84, 0,93; P < 0,001) u uczestników ≤60 lat i 0,96 (0,91, 1,02) u uczestników >60 lat (p dla interakcji wiekowej = 0,02). Chociaż spożycie innych podklas nie było związane z nadciśnieniem, zbiorcze analizy dla poszczególnych związków sugerowały 5% (95% CI: 0,91, 0,99; P = 0,005) zmniejszenie ryzyka dla najwyższego w porównaniu z najniższym kwintylem spożycia flawonu apigeniny . U uczestników w wieku ≤60 lat zaobserwowano zmniejszenie ryzyka o 6% (95% CI: 0,88, 0,97; P = 0,002) dla katechiny flawan-3-olu, gdy porównywano najwyższy i najniższy kwintyl. Wnioski: Antocyjany oraz niektóre związki flawonowe i flawan-3-olowe mogą przyczyniać się do profilaktyki nadciśnienia tętniczego. Te właściwości rozszerzające naczynia mogą wynikać z określonych podobieństw strukturalnych (w tym wzorca hydroksylacji i metyoksylacji pierścienia B).


title: Skład antocyjanów dzikich bananów w Tajlandii.

text: Antocyjany wyizolowano z przylistków samców 10 dzikich gatunków bananów (Musa spp. i Ensete spp.) rozprowadzanych w Tajlandii. Sześć głównych pigmentów antocyjanów zidentyfikowano za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej (HPLC), spektrometrii masowej (MS) i tandemowej spektrometrii masowej (MS/MS). Są to: delfinidyno-3-rutynozyd (m/z 611.2), cyjanidyno-3-rutynozyd (m/z 595,8), petunidyno-3-rutynozyd (m/z 624,9), pelargonidyno-3-rutynozyd (m/z 579,4), peonidyno-3-rutynozyd (m/z 608,7) i malwidyno-3-rutynozyd (m/z 638,8). Na podstawie rodzaju obecnego pigmentu dzikie banany można podzielić na 5 grup. Do pierwszej grupy należą M. itinerans, Musa sp. jeden, Musa sp. dwa i akcesje M. acuminata, które zawierają prawie lub wszystkie pigmenty antocyjanów z wyjątkiem pelargonidyno-3-rutynozydu, w tym zarówno antocyjany niemetylowane, jak i metylowane. Druga grupa, M. acuminata subsp. truncata, zawiera tylko malwidyno-3-rutynozyd, podczas gdy trzecia grupa, M. coccinea, zawiera cyjanidyno-3-rutynozyd i pelargonidyno-3-rutynozyd. Czwarta grupa, żółty przylistek M. acuminata i E. glaucum nie wydają się zawierać żadnego pigmentu antocyjanów. Piąta grupa składa się z M. balbisiana, M. velutina, M. laterita i E. superbum, które zawierają tylko niemetylowane antocyjany, delfinidyn-3-rutynozyd i cyjanidyno-3-rutynozyd. Całkowita zawartość antocyjanów w analizowanych przysadkach wahała się w granicach 0-119,70 mg/100 g świeżej masy przylistki. Różnice w rodzaju antocyjanów i zmienność obecnych ilości wskazują, że dzikie banany wykazują różnorodność biochemiczną, co może być przydatne do identyfikacji określonych grup bananów lub wyjaśnienia ewolucji metabolizmu flawonoidów w każdej grupie bananów.


title: Działanie przeciwutleniające i antyproliferacyjne owoców pospolitych.

text: Spożywanie owoców i warzyw wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem chorób przewlekłych, takich jak choroby układu krążenia i nowotwory. Sugeruje się, że fitochemikalia, zwłaszcza fenole, zawarte w owocach i warzywach, są głównymi związkami bioaktywnymi zapewniającymi korzyści zdrowotne. Jednak zawartość fenoli i ich aktywność przeciwutleniająca w owocach i warzywach były niedoszacowane w literaturze, ponieważ nie uwzględniono związanych związków fenolowych. Niniejsze badanie miało na celu zbadanie profili wszystkich związków fenolowych, w tym rozpuszczalnych postaci wolnych i związanych w pospolitych owocach, przy użyciu metod ekstrakcji rozpuszczalnikowej, trawienia zasadowego i ekstrakcji w fazie stałej. Żurawina miała najwyższą całkowitą zawartość fenoli, a następnie jabłka, czerwone winogrona, truskawki, ananasy, banany, brzoskwinie, cytryny, pomarańcze, gruszki i grejpfruty. Całkowitą aktywność przeciwutleniającą mierzono za pomocą testu TOSC. Żurawina miała najwyższą całkowitą aktywność przeciwutleniającą (177,0 +/- 4,3 mikromola równoważnika witaminy C/g owoców), a następnie jabłka, czerwone winogrona, truskawki, brzoskwinie, cytryny, gruszki, banany, pomarańcze, grejpfruty i ananasy. Działania antyproliferacyjne badano również in vitro przy użyciu ludzkich komórek raka wątroby HepG(2), a żurawina wykazała najwyższy efekt hamujący z EC(50) wynoszącym 14,5 +/- 0,5 mg/ml, a następnie cytryna, jabłko, truskawka, czerwień winogrono, banan, grejpfrut i brzoskwinia. Zaproponowano indeks bioaktywności (BI) w dietetycznym zapobieganiu nowotworom, aby zapewnić nowy alternatywny biomarker dla przyszłych badań epidemiologicznych w zakresie dietetycznego zapobiegania nowotworom i promocji zdrowia.


title: Całkowity ekstrakt z żurawiny a jej składniki fitochemiczne: działanie antyproliferacyjne i synergiczne przeciwko ludzkim komórkom nowotworowym.

text: Żurawina (Vaccinium macrocarpon Ait.) jest doskonałym źródłem fitochemikaliów, które zawierają glikozydy flawonolu, antocyjany, proantocyjanidyny (skondensowane taniny) oraz kwasy organiczne i fenolowe. Stosując chromatografię kolumnową C-18 i Sephadex Lipophilic LH-20, HPLC i tandem LC-ES/MS, całkowity ekstrakt żurawinowy (TCE) został przeanalizowany, oznaczony ilościowo i rozdzielony na frakcje wzbogacone w cukry, kwasy organiczne, całkowite polifenole, proantocyjanidyny i antocyjany (odpowiednio 39,4, 30,0, 10,6, 5,5 i 1,2% składu). Stosując luminescencyjny test żywotności komórek ATP, działanie antyproliferacyjne TCE (200 μg/ml) w stosunku do wszystkich frakcji oceniono w stosunku do ludzkiej jamy ustnej (KB, CAL27), okrężnicy (HT-29, HCT116, SW480, SW620) i prostaty (RWPE). -1, RWPE-2, 22Rv1) linie komórkowe raka. Całkowita frakcja polifenolowa była najbardziej aktywną frakcją przeciwko wszystkim liniom komórkowym z odpowiednio 96,1 i 95% hamowaniem komórek raka jamy ustnej KB i CAL27. W przypadku komórek raka okrężnicy aktywność antyproliferacyjna tej frakcji była większa wobec HCT116 (92,1%) niż wobec HT-29 (61,1%), SW480 (60%) i SW620 (63%). TCE i wszystkie frakcje wykazały >/=50% aktywność antyproliferacyjną wobec komórek raka prostaty, przy czym najbardziej aktywną frakcją były polifenole ogółem (RWPE-1, 95%; RWPE-2, 95%; 22Rv1, 99,6%). Cukry żurawinowe (78,8 mikrog/ml) nie hamowały proliferacji żadnych linii komórek nowotworowych. Zwiększona aktywność antyproliferacyjna całkowitych polifenoli w porównaniu z TCE i jego indywidualnymi fitochemikaliami sugeruje synergistyczne lub addytywne oddziaływania antyproliferacyjne antocyjanów, proantocyjanidyn i glikozydów flawonolu w ekstrakcie z żurawiny.


title: Antocyjany są biodostępne u ludzi po ostrej dawce soku żurawinowego.

text: Badania sugerują, że antocyjany z owoców jagodowych mogą wpływać na różne reakcje fizjologiczne, w tym na funkcję śródbłonka, ale dostępnych jest niewiele informacji na temat farmakokinetyki tych flawonoidów u ludzi. W celu określenia farmakokinetyki antocyjanów żurawiny przeprowadzono badanie na 15 uczestnikach (wiek: 62 +/- 8 lat) z chorobą wieńcową. Próbki krwi i moczu pobrano między punktem początkowym (0 godz.) a 4 godz. po spożyciu 480 ml soku żurawinowego (54% soku; 835 mg polifenoli ogółem; 94,47 mg antocyjanów). Obserwowano wyraźne różnice międzyosobnicze w farmakokinetyce antocyjanów w osoczu przy maksymalnych stężeniach antocyjanów wykrytych między 1 a 3 godziną. Antocyjany żurawinowe były biodostępne, ale z wyraźnymi różnicami w maksymalnym stężeniu i obszarze pod krzywą (0-4h) pomiędzy poszczególnymi uczestnikami. Wzór glikozydów antocyjanów obserwowany w osoczu i moczu generalnie odzwierciedlał względne stężenie oznaczone w soku. Stężenia poszczególnych antocyjanów w osoczu wahały się od 0,56 do 4,64 nmol/l. Całkowity odzysk antocyjanów w moczu wyniósł 0,79 +/- 0,90% dostarczonej dawki. Dane te są zgodne z farmakokinetyką antocyjanów z innych produktów spożywczych, co sugeruje, że antocyjany żurawinowe są słabo wchłaniane i szybko usuwane z osocza. Obserwowane stężenia antocyjanów w osoczu wydają się niewystarczające do zmiany obciążenia rodnikowego lub potencjału redoks, ale mogą być wystarczające, aby wpływać na transdukcję sygnału i/lub ekspresję genów.


title: Wyciąg z amerykańskiej żurawiny (Vaccinium macrocarpon) wpływa na wzrost komórek ludzkiego raka prostaty poprzez zatrzymanie cyklu komórkowego poprzez modulację ekspresji...

text: Rak prostaty jest jednym z najczęstszych nowotworów na świecie i oczekuje się, że jego częstość występowania znacznie wzrośnie w nadchodzących dziesięcioleciach. W związku z tym konieczne są dalsze badania, aby zrozumieć etiologię, progresję i możliwe środki zapobiegawcze, aby opóźnić lub zatrzymać rozwój tej choroby. Ostatnio pojawiło się zainteresowanie badaniem wpływu całych ekstraktów z powszechnie zbieranych upraw na zachowanie i progresję raka. Tutaj opisujemy wpływ ekstraktu z całej żurawiny (WCE) na zachowanie ludzkich komórek raka prostaty DU145 in vitro. Po traktowaniu ludzkich komórek raka prostaty DU145 odpowiednio 10, 25 i 50 μg ml-1 WCE przez 6 godzin, WCE znacząco zmniejszyło żywotność komórek DU145. WCE zmniejszył również udział komórek w fazie G2-M cyklu komórkowego i zwiększył udział komórek w fazie G1 cyklu komórkowego po traktowaniu komórek 25 i 50 μg ml⁻¹ traktowaniem WCE przez 6 godzin. Te zmiany w cyklu komórkowym były związane ze zmianami w białkach regulujących cykl komórkowy i innych białkach związanych z cyklem komórkowym. WCE zmniejszył ekspresję CDK4, cykliny A, cykliny B1, cykliny D1 i cykliny E oraz zwiększył ekspresję p27. Zmiany poziomu ekspresji białka p16(INK4a) i pRBp107 również były widoczne, jednak zmiany odnotowane w poziomie ekspresji białka p16(INK4a) i pRBp107 nie były statystycznie istotne. Odkrycia te pokazują, że fitochemiczne ekstrakty z amerykańskiej żurawiny (Vaccinium macrocarpon) mogą wpływać na zachowanie ludzkich komórek raka prostaty in vitro i dodatkowo wspierać potencjalne korzyści zdrowotne związane z żurawiną.


title: Żurawina: dojrzała do dalszych badań nad rakiem?

text: Jagody zostały uznane za żywność funkcjonalną, która może chronić przed różnymi schorzeniami, w tym niektórymi nowotworami. Produkcja i konsumpcja żurawiny (Vaccinium macrocarpon) wzrosła w ostatnich latach, co uzasadnia dalszą ocenę potencjalnych korzyści zdrowotnych. Ekstrakty i wyizolowane składniki z owoców żurawiny hamują wzrost i proliferację komórek nowotworowych in vitro, a ostatnie dane z badań na zwierzętach dodatkowo wspierają reputację żurawiny jako zwalczającej raka. Zidentyfikowano kilka prawdopodobnych mechanizmów działania żurawiny na prostatę i inne nowotwory, w tym indukcję apoptozy i hamowanie zdarzeń związanych z inwazją i migracją komórek. Ten artykuł próbuje spojrzeć z perspektywy na to, co wiadomo o potencjalnych właściwościach chemoprewencyjnych żurawiny, co jeszcze nie zostało ustalone, oraz na niektóre czynniki, które należy wziąć pod uwagę w miarę postępu badań. Copyright © 2011 Towarzystwo Przemysłu Chemicznego.


title: Placebo w praktyce klinicznej: porównywanie postaw, przekonań i wzorców stosowania między psychiatrami akademickimi i niepsychiatrami.

text: Kontrowersyjne i etycznie niepewne stosowanie placebo ma kluczowe znaczenie w medycynie, ale jeszcze bardziej kluczowe dla terapii psychospołecznych. Uczeni, badacze i praktycy w dużej mierze nie zgadzają się co do konceptualizacji placebo. Podczas gdy różni specjaliści często mylą znaczenie efektów placebo z odpowiedziami na placebo, lekarze nadal przepisują placebo w ramach praktyki klinicznej. Nasze badanie ma na celu przegląd postaw i przekonań dotyczących placebo poza badaniami klinicznymi. Tutaj porównujemy wzorce stosowania placebo zgłaszane przez psychiatrów akademickich z wzorcami zgłaszanymi przez lekarzy różnych specjalności w kanadyjskich szkołach medycznych. Korzystając z narzędzia internetowego, rozesłaliśmy ankietę internetową do wszystkich 17 kanadyjskich szkół medycznych, ze szczególnym uwzględnieniem tamtejszych wydziałów psychiatrii oraz szpitali uniwersyteckich. Odmiana wcześniejszych wysiłków, nasza 5-minutowa ankieta zawierająca 21 pytań była anonimowa. Wśród 606 respondentów, którzy wypełnili naszą ankietę internetową, 257 było psychiatrami. Nasza analiza wykazała, że psychiatrzy przepisują znacznie więcej subterapeutycznych dawek leków niż lekarze innych specjalności, chociaż około 20% zarówno psychiatrów, jak i niepsychiatrów przepisuje placebo regularnie w ramach rutynowej praktyki klinicznej. Jednak w porównaniu z 6% niepsychiatrów tylko 2% psychiatrów uznało, że placebo nie przynosi żadnych korzyści klinicznych. Ponadto ponad 60% psychiatrów zgodziło się lub zdecydowanie zgodziło się, że placebo ma działanie terapeutyczne w porównaniu z mniej niż 45% innych lekarzy. Wyniki tego pan-kanadyjskiego badania sugerują, że w porównaniu z innymi lekarzami psychiatrzy wydają się lepiej doceniać wpływ placebo na umysł i ciało oraz podtrzymywać bardziej przychylne przekonania i postawy wobec zjawisk placebo.


title: Środki kwiatowe Bacha: systematyczny przegląd randomizowanych badań klinicznych.

text: Środki lecznicze z kwiatów Bacha są nadal popularne, a ich zwolennicy wysuwają dla nich szereg twierdzeń medycznych. Celem tego systematycznego przeglądu była krytyczna ocena dowodów potwierdzających te twierdzenia. Przeszukano pięć elektronicznych baz danych bez ograniczeń czasowych i językowych. Uwzględniono wszystkie randomizowane badania kliniczne leków kwiatowych. Zlokalizowano siedem takich badań. Wszystkie oprócz jednego były kontrolowane placebo. Wszystkie badania kontrolowane placebo nie wykazały skuteczności. Stwierdzono, że najbardziej wiarygodne badania kliniczne nie wykazują żadnych różnic między lekami kwiatowymi a placebo.


title: Kontrolowane badanie octanu megestrolu w leczeniu anoreksji nowotworowej i kacheksji.

text: Wstępne informacje sugerują, że octan megestrolu prowadzi do pobudzenia apetytu i niepłynnego przyrostu masy ciała u pacjentów z rakiem piersi, innymi nowotworami i AIDS. W związku z tym opracowaliśmy randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie octanu megestrolu u pacjentów z anoreksją i kacheksją związaną z nowotworem. Losowo przydzieliliśmy 133 kwalifikujących się pacjentów do otrzymywania 800 mg octanu megestrolu dziennie lub placebo. Pacjenci przypisani do octanu megestrolu częściej zgłaszali poprawę apetytu (P = 0,003) i przyjmowanie pokarmu (P = 0,009) w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Przyrost masy ciała o 15 funtów lub więcej w stosunku do wartości początkowej zaobserwowano u 11 z 67 (16%) pacjentów otrzymujących octan megestrolu w porównaniu z jednym z 66 (2%) otrzymujących placebo (P = 0,003). Pacjenci otrzymujący octan megestrolu zgłaszali znacznie mniej nudności (13% vs. 38%; p = 0,001) i wymiotów (8% vs. 25%, p = 0,009). Nie przypisano octanowi megestrolu żadnych klinicznie ani statystycznie istotnych reakcji toksycznych, z wyjątkiem łagodnego obrzęku. Badanie to przekonująco wykazało, że octan megestrolu może stymulować apetyt i przyjmowanie pokarmu u pacjentów z anoreksją i kacheksją związaną z rakiem, prowadząc do znacznego przyrostu masy ciała u części takich pacjentów.


title: Ankieta ankietowa dotycząca stosowania placebo

text: Cele Ocena częstotliwości i okoliczności stosowania placebo w praktyce klinicznej oraz nastawienia do jego stosowania wśród osób, które je stosują. Projekt Retrospektywny kwestionariusz. Umiejscowienie dwóch dużych szpitali i różnych klinik środowiskowych w rejonie Jerozolimy. Uczestnicy 31 lekarzy pracujących w szpitalnych oddziałach stacjonarnych i ambulatoryjnych, 31 naczelnych pielęgniarek pracujących w szpitalnych oddziałach stacjonarnych oraz 27 lekarzy rodzinnych pracujących w poradniach środowiskowych. Główne pomiary wyników Samoocena częstości, okoliczności i postaw wobec stosowania placebo. Wyniki Spośród 89 respondentów 53 (60%) stosowało placebo (95% przedział ufności 49% do 70%). Wśród użytkowników 33 (62%) przepisało placebo tak często, jak raz w miesiącu lub częściej; 36 (68%) powiedziało pacjentom, że otrzymują leki; 15 (28%) uważało, że placebo jest narzędziem diagnostycznym; a 48/51 (94%) stwierdziło, że ogólnie lub okazjonalnie skuteczne jest placebo. Wnioski Większość lekarzy pytanych w tym badaniu nadal stosuje placebo. Stosowane mądrze, placebo może mieć uzasadnione miejsce w terapii. Niezbędne jest szersze rozpoznanie praktyki i debata na temat jej konsekwencji.


title: Co jest w placebo: kto wie? Analiza randomizowanych, kontrolowanych badań.

text: TŁO: Brak przepisów regulujących skład placebo. Skład placebo może wpływać na wyniki badań i raportowanie merytoryczne. CEL: Ocena, jak często badacze określają skład placebo w randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach. ŹRÓDŁA DANYCH: 4 anglojęzyczne czasopisma ogólne i interny o wysokim współczynniku oddziaływania. WYBÓR BADANIA: 3 recenzentów dokonało przeglądu tytułów i streszczeń czasopism w celu zidentyfikowania randomizowanych, kontrolowanych placebo badań opublikowanych od stycznia 2008 r. do grudnia 2009 r. EKSTRAKCJA DANYCH: Recenzenci niezależnie wyodrębnili dane z części wstępu i metod zidentyfikowanych artykułów, odnotowując rodzaj leczenia (pigułka , zastrzyk lub inne) i czy podano skład placebo. Rozbieżności zostały rozwiązane w drodze konsensusu. SYNTEZA DANYCH: W większości badań nie ujawniono składu placebo w badaniu. Ujawnianie informacji było mniej powszechne w przypadku tabletek niż w przypadku zastrzyków i innych metod leczenia (8,2% w porównaniu z 26,7%; p = 0,002). OGRANICZENIE: Czasopisma o wysokim współczynniku wpływu mogą nie być reprezentatywne. WNIOSEK: Placebo rzadko opisywano w randomizowanych, kontrolowanych badaniach pigułek lub kapsułek. Ponieważ charakter placebo może wpływać na wyniki badań, formuła placebo powinna być ujawniana w raportach z badań kontrolowanych placebo.


title: Badanie stosowania placebo w szpitalu ogólnym.

text: Dwieście trzydzieści pielęgniarek dyplomowanych i siedemdziesięciu lekarzy wzięło udział w retrospektywnym badaniu oceniającym efekty placebo, wzorce przepisywania leków i postawy personelu w szpitalu uniwersyteckim. Pomimo obfitej literatury eksperymentalnej poświęconej efektom placebo w ciągu ostatnich trzydziestu lat, medyczne i chirurgiczne stosowanie placebo wydaje się pomijać dane eksperymentalne. Chociaż 80% personelu stosowało placebo w szpitalu, ich wiedza na temat efektów placebo była pod wieloma względami niedostateczna. W szpitalu 89% stosowania placebo skierowano na łagodzenie „bólu”; autorzy uważają, że należy położyć nacisk na edukację personelu w zakresie dostrzegania emocjonalnych, społecznych i fizjologicznych współistniejących bólów, a nie odwoływanie się do czysto fizykalistycznego podejścia. Istotną częścią tego podejścia edukacyjnego powinna być potrzeba uświadomienia sobie konfliktów pracowników dotyczących etycznego stosowania placebo.


title: Czy oszukiwanie pacjentów może być moralnie akceptowalne?

text: Daniel K. Sokol przekonuje, że w rzadkich przypadkach łagodne oszukiwanie pacjentów może być moralnie akceptowalne, i opracował listę kontrolną decyzji, aby pomóc lekarzom stojącym przed takim dylematem


title: Placebo i ogólna praktyka: stosunek do i stosowanie efektu placebo.

text: W niniejszym badaniu przeprowadzono ankietę wśród lekarzy ogólnych Dunedin w celu ustalenia, czy celowo stosowaliby leczenie placebo, w jakich warunkach by to zrobili, ich podstawowej wiedzy na temat efektu placebo oraz ich postrzegania stosowania placebo przez ich kolegów w porównaniu z ich kolegami. Wyniki wskazywały, że prawie wszystkie ankietowane GPS w pewnych okolicznościach celowo stosowałyby leczenie placebo. Jednak istniała wyraźna i statystycznie istotna tendencja do zaniżania ich użycia w porównaniu z ich kolegami. Było również jasne, że znaczna liczba ankietowanych uważa, że leczenie placebo jest bardziej odpowiednie w przypadku „chorób urojonych”. Wyniki omówiono w porównaniu z badaniami zagranicznymi oraz pod kątem ich implikacji dla szkolenia medycznego.


title: Obowiązek oszukiwania: placebo w praktyce klinicznej.

text: Wśród badaczy medycyny i klinicystów dominuje pogląd, że nieetyczne jest oszukiwanie pacjentów poprzez przepisywanie placebo. Opinia ta została sformalizowana w niedawnej polityce wydanej przez Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne (AMA [Chicago, IL]). Chociaż można wykazać, że placebo jest zawsze bezpieczne, często skuteczne, a czasem konieczne, lekarze mają obecnie zakaz stosowania ich w praktyce klinicznej. Twierdzę, że zwodnicze podawanie placebo nie jest przedmiotem tych samych zastrzeżeń moralnych, które napotykają inne formy oszustwa w praktyce klinicznej i badaniach medycznych. Chociaż oszustwo jest zwykle niedopuszczalne ze względu na to, że ogranicza autonomię i narusza zaufanie, podstawy te nie mają zastosowania do placebo, gdy są przepisywane w odpowiednich granicach etycznych. Pacjenci mają powody, aby preferować, aby lekarze mogli przepisywać placebo w etycznie odpowiedzialny sposób. W związku z tym AMA ma obowiązek popierać i promować odpowiedzialne stosowanie oszukańczych placebo w praktyce klinicznej.


title: Przegląd systematyczny przeglądów systematycznych homeopatii

text: Homeopatia pozostaje jednym z najbardziej kontrowersyjnych tematów w lecznictwie. Niniejszy artykuł jest próbą wyjaśnienia jego skuteczności na podstawie ostatnich przeglądów systematycznych. Przeszukano elektroniczne bazy danych pod kątem przeglądów systematycznych/metaanaliz na ten temat. Siedemnaście artykułów spełniło kryteria włączenia/wykluczenia. Sześć z nich dotyczyło powtórnych analiz jednej przełomowej metaanalizy. Łącznie sugerowali, że ogólny pozytywny wynik tej metaanalizy nie jest poparty krytyczną analizą danych. Odnaleziono jedenaście niezależnych przeglądów systematycznych. Wspólnie nie dostarczyli mocnych dowodów na korzyść homeopatii. W szczególności nie było stanu, który przekonująco lepiej reaguje na leczenie homeopatyczne niż na placebo lub inne interwencje kontrolne. Podobnie nie było żadnego leku homeopatycznego, który by dawał efekty kliniczne przekonująco różniące się od placebo. Stwierdzono, że najlepsze dotychczas dostępne dowody kliniczne dotyczące homeopatii nie dają podstaw do uzyskania pozytywnych zaleceń dotyczących jej stosowania w praktyce klinicznej.


title: Przepisywanie „leków placebo”: wyniki ogólnokrajowego badania wśród amerykańskich internistów i reumatologów

text: Cel Opisanie postaw i zachowań związanych z leczeniem placebo, definiowanym jako leczenie, którego korzyści wynikają z pozytywnych oczekiwań pacjenta, a nie z fizjologicznego mechanizmu samego leczenia. Przekrojowa ankieta wysłana pocztą. Ustalanie praktyk klinicznych lekarzy. Uczestniczy 1200 praktykujących internistów i reumatologów w Stanach Zjednoczonych. Główne miary wyników Badacze mierzyli zgłaszane przez lekarzy zachowania i postawy dotyczące stosowania leczenia placebo, w tym miary tego, czy stosowaliby lub zalecili „leczenie placebo”, ich oceny etyczne na temat praktyki, co zalecili jako leczenie placebo, oraz jak zazwyczaj komunikują się z pacjentami na temat praktyki. Wyniki Na ankietę odpowiedziało 679 lekarzy (57%). Około połowa ankietowanych internistów i reumatologów zgłaszała regularne przepisywanie placebo (46-58%, w zależności od sformułowania pytania). Większość lekarzy (399, 62%) uważała tę praktykę za etycznie dopuszczalną. Niewielu zgłosiło stosowanie soli fizjologicznej (18, 3%) lub tabletek cukrowych (12, 2%) jako placebo, podczas gdy duży odsetek zgłosił stosowanie leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty (267, 41%) i witamin (243, 38%) jako placebo w ciągu ubiegły rok. Niewielki, ale znaczący odsetek lekarzy zgłosił stosowanie antybiotyków (86, 13%) i środków uspokajających (86, 13%) jako terapii placebo w tym samym okresie. Ponadto lekarze, którzy stosują leczenie placebo, najczęściej opisują je pacjentom jako potencjalnie korzystny lek lub leczenie, które nie jest zwykle stosowane w ich stanie (241, 68%); tylko rzadko opisują je wyraźnie jako placebo (18, 5%). Wnioski Przepisywanie placebo wydaje się być powszechne i jest postrzegane jako etycznie dopuszczalne wśród ankietowanych amerykańskich internistów i reumatologów. Najczęściej stosowanymi metodami leczenia są witaminy i leki przeciwbólowe dostępne bez recepty. Lekarze mogą nie być w pełni transparentni wobec swoich pacjentów w kwestii stosowania placebo i mogą mieć mieszane motywacje do zalecania takich terapii.


title: Wykorzystanie interwencji placebo w praktyce medycznej – ogólnokrajowe badanie ankietowe wśród duńskich klinicystów.

text: Autorzy wysłali kwestionariusz do 772 losowo wybranych duńskich klinicystów i zapytali ich o stosowanie przez nich interwencji placebo. Sześćdziesiąt pięć procent odpowiedziało. Wśród lekarzy rodzinnych 86% (95% przedział ufności 81-91) zgłosiło, że przynajmniej raz zastosowało placebo, a 48% (41-55) skorzystało z placebo więcej niż dziesięć razy w ciągu ostatniego roku. Lekarze szpitalni i prywatni specjaliści zgłaszali, że rzadziej stosowali interwencje placebo (p < 0,001). Najważniejszym powodem zastosowania interwencji placebo było uniknięcie konfrontacji z pacjentem. Typowymi placebo były antybiotyki na infekcje wirusowe. Około 30% (28-36) klinicystów wierzyło, że interwencje placebo mają wpływ na obiektywne wyniki, a 46% (42-50) uznało, że kliniczne interwencje placebo są ogólnie akceptowalne z etycznego punktu widzenia.


title: Konsultacje z zakresu praktyki ogólnej: czy warto być pozytywnym?

text: Do jednej z czterech konsultacji wybrano losowo grupę 200 pacjentów, którzy zgłaszali się do lekarza ogólnego z objawami, ale bez nieprawidłowych objawów fizycznych i u których nie postawiono jednoznacznej diagnozy: konsultacja przeprowadzona w sposób „pozytywny” z leczeniem i bez leczenia oraz konsultacja przeprowadzona w sposób „niepozytywny”, zwana konsultacją negatywną, z leczeniem i bez leczenia. Dwa tygodnie po konsultacji wystąpiła znacząca różnica w zadowoleniu pacjentów pomiędzy grupami pozytywnymi i negatywnymi, ale nie pomiędzy grupami leczonymi i nieleczonymi. Podobnie 64% osób otrzymujących pozytywną konsultację poprawiło się w porównaniu z 39% osób, które otrzymały negatywną konsultację (p = 0,001), a 53% leczonych poprawiło się w porównaniu z 50% nieleczonych (p = 0,5). .


title: Umiarkowane spożycie alkoholu w dorosłym życiu, wzorce picia i ryzyko raka piersi

text: Kontekst Wiele badań powiązało spożywanie alkoholu z ryzykiem raka piersi, ale ryzyko niższego spożycia nie zostało dobrze określone ilościowo. Ponadto rola wzorców picia (tj. częstotliwość picia i upijania się) oraz konsumpcja w różnych okresach dorosłego życia nie są dobrze poznane. Cel Ocena związku raka piersi ze spożyciem alkoholu w dorosłym życiu, z uwzględnieniem ilości, częstotliwości i wieku spożycia. Projekt, otoczenie i uczestnicy Prospektywne badanie obserwacyjne 105 986 kobiet włączonych do Nurses’ Health Study, które przeprowadzono w latach 1980-2008, z uwzględnieniem wczesnej dorosłości i ośmiu zaktualizowanych ocen alkoholu w tym czasie. Główne mierniki wyników Względne ryzyko zachorowania na inwazyjnego raka piersi. Wyniki 7690 przypadków rozwinęło się podczas 2,4 miliona osobolat obserwacji. Zwiększenie spożycia alkoholu wiązało się ze zwiększonym ryzykiem raka piersi, które było statystycznie istotne przy poziomach tak niskich jak 5,0-9,9 gm/dzień, co odpowiada 3-6 drinkom/tydzień (RR 1,15 (95% CI 1,06-1,24) 332 przypadki/100 000 osób lat). Po kontrolowaniu skumulowanego spożycia alkoholu upijanie się, ale nie częstotliwość picia, wiązało się z ryzykiem raka piersi. Spożywanie alkoholu zarówno wcześniej, jak i później w dorosłym życiu wiązało się niezależnie z ryzykiem. Wnioski Niskie spożycie alkoholu wiązało się z niewielkim wzrostem ryzyka raka piersi, przy czym najbardziej spójną miarą jest skumulowane spożycie alkoholu przez całe dorosłe życie. Spożywanie alkoholu zarówno wcześniej, jak i później w dorosłym życiu wiązało się niezależnie z ryzykiem.


title: Pojedynczy łyk mocnego napoju alkoholowego powoduje ekspozycję na rakotwórcze stężenia aldehydu octowego w jamie ustnej.

text: Celem pracy była ocena narażenia doustnego na działanie rakotwórczego (grupy 1) aldehydu octowego po pojedynczych łykach mocnych napojów alkoholowych, które nie zawierają aldehydu octowego lub zawierają go w wysokim stężeniu. Ośmiu ochotników spróbowało 5 ml etanolu rozcieńczonego do 40% obj. bez aldehydu octowego i 40% obj. calvadosu zawierającego 2400 μM aldehydu octowego. Stężenia aldehydu octowego i etanolu w ślinie mierzono metodą chromatografii gazowej. Protokół powtórzono po spożyciu etanolu (0,5 g/kg masy ciała). Stężenie aldehydu octowego w ślinie było istotnie wyższe po popijaniu calvadosu niż po popijaniu etanolu w wieku 30 lat, zarówno przy (215 vs 128 μmol/l, p<0,05), jak i bez (258 vs 89 μmol/l, p<0,05) alkoholu. Od 2 min nie było istotnych różnic w zmniejszaniu się stężenia aldehydu octowego w ślinie, które utrzymywało się powyżej poziomu kancerogenności jeszcze po 10 min. Ogólnoustrojowa dystrybucja alkoholu z krwi do śliny nie miała dodatkowego wpływu na aldehyd octowy w ślinie po popijaniu napojów alkoholowych. Rakotwórcze stężenia aldehydu octowego powstają z etanolu w jamie ustnej natychmiast po małym łyku mocnego napoju alkoholowego, a ekspozycja trwa co najmniej 10 minut. Aldehyd octowy obecny w napoju ma krótkotrwały wpływ na całkowitą ekspozycję na aldehyd octowy. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wzrost aldehydu octowego w ślinie z powodu używania płynu do płukania jamy ustnej zawierającego alkohol: czynnik ryzyka raka jamy ustnej.

text: Coraz więcej dowodów sugeruje, że aldehyd octowy, pierwszy i genotoksyczny metabolit etanolu, pośredniczy w rakotwórczości napojów alkoholowych. Etanol jest również zawarty w wielu gotowych do użycia płynach do płukania ust, zwykle w ilości od 5 do 27% obj. Omówiono zwiększone ryzyko raka jamy ustnej wśród użytkowników takich płynów do płukania ust; jednak dowody epidemiologiczne pozostały niejednoznaczne. To badanie jest pierwszym badaniem poziomu aldehydu octowego w ślinie po użyciu płynów do płukania ust zawierających alkohol. Gotowe do użycia płyny do płukania ust i płyny do płukania ust (n = 13) zostały wypłukane w ustach przez zdrowych, niepalących ochotników (n = 4) zgodnie z zamierzeniami producentów (20 ml przez 30 sekund). Ślinę zebrano po 0,5, 2, 5 i 10 minutach od użycia płynu do płukania jamy ustnej i analizowano stosując chromatografię gazową fazy nad roztworem. Zawartość aldehydu octowego w ślinie wynosiła 41 +/- 15 mikroM, zakres 9-85 mikroM (0,5 min), 52 +/- 14 mikroM, zakres 11-105 mikroM (2 min), 32 +/- 7 mikroM, zakres 9 -67 mikroM (5 min) i 15 +/- 7 mikroM, zakres 0-37 mikroM (10 min). Zawartość była znacznie powyżej poziomów endogennych i odpowiadała stężeniom normalnie stwierdzanym po spożyciu napojów alkoholowych. Stosowanie dwa razy dziennie płynów do płukania jamy ustnej zawierających alkohol prowadzi do ogólnoustrojowego narażenia na aldehyd octowy średnio 0,26 mikrog/kg masy ciała/dzień, co odpowiada ryzyku zachorowania na raka w ciągu życia 3E-6. Margines narażenia obliczono na 217 604, co można by uznać za niewielkie zagrożenie dla zdrowia publicznego. Jednak lokalne zawartości aldehydu octowego w ślinie osiągają stężenia związane z tworzeniem adduktów DNA i wymianą chromatyd siostrzanych in vitro, więc obawy o miejscowe działanie rakotwórcze w jamie ustnej pozostają.


title: Molekularne mechanizmy kancerogenezy z udziałem alkoholu.

text: Około 3,6% nowotworów na całym świecie jest spowodowanych przewlekłym piciem alkoholu, w tym górnych dróg oddechowych, wątroby, jelita grubego i piersi. Chociaż mechanizmy kancerogenezy związanej z alkoholem nie są do końca poznane, najnowsze badania koncentrują się na aldehydzie octowym, pierwszym i najbardziej toksycznym metabolitie etanolu, jako czynniku rakotwórczym. Etanol może również stymulować karcynogenezę poprzez hamowanie metylacji DNA i interakcję z metabolizmem retinoidów. Karcynogeneza związana z alkoholem może wchodzić w interakcje z innymi czynnikami, takimi jak palenie, dieta i choroby współistniejące i zależy od podatności genetycznej.


title: Epidemiologia i patofizjologia alkoholu i raka piersi: aktualizacja 2012.

text: CELE: Aktualizacja danych epidemiologicznych dotyczących alkoholu i raka piersi, ze szczególnym uwzględnieniem lekkiego spożycia alkoholu, oraz przegląd mechanizmów rakotwórczości sutka za pośrednictwem alkoholu. METODY: W celu uzyskania danych epidemiologicznych w listopadzie 2011 przeprowadziliśmy przeszukanie literatury w różnych bazach bibliograficznych i przeprowadziliśmy metaanalizę danych dotyczących spożywania lekkich alkoholi. Odpowiednie badania mechanistyczne zostały również poddane przeglądowi do listopada 2011 r. WYNIKI: Znaczący, rzędu 4% wzrost ryzyka raka piersi występuje już przy spożyciu do jednego napoju alkoholowego dziennie. Duże spożycie alkoholu, definiowane jako trzy lub więcej drinków dziennie, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem o 40-50%. Przekłada się to na do 5% przypadków raka piersi przypisywanych alkoholowi w północnej Europie i Ameryce Północnej, łącznie około 50 000 przypadków raka piersi związanych z alkoholem na całym świecie. Aż 1-2% przypadków raka piersi w Europie i Ameryce Północnej można przypisać wyłącznie piciu lekkiemu, biorąc pod uwagę jego większą częstość występowania w większości populacji kobiet w porównaniu z piciem intensywnym. Alkohol zwiększa poziom estrogenów, a estrogeny mogą wywierać działanie rakotwórcze na tkankę piersi poprzez ER lub bezpośrednio. Inne mechanizmy mogą obejmować aldehyd octowy, stres oksydacyjny, zmiany epigenetyczne spowodowane zaburzonym transferem metylu i zmniejszone stężenie kwasu retinowego związane ze zmienionym cyklem komórkowym. WNIOSKI: Kobiety nie powinny przekraczać jednego drinka dziennie, a kobiety z podwyższonym ryzykiem raka piersi powinny unikać alkoholu lub spożywać alkohol tylko sporadycznie.


title: Lekkie picie alkoholu a rak: metaanaliza.

text: Wstęp: Istnieją przekonujące dowody, że spożywanie alkoholu zwiększa ryzyko raka jelita grubego, piersi, krtani, wątroby, przełyku, jamy ustnej i gardła. Większość danych pochodzi z badań, które skupiały się na skutkach umiarkowanego/wysokiego spożycia alkoholu, natomiast niewiele wiadomo na temat lekkiego picia alkoholu (do 1 drinka dziennie). PACJENCI I METODY: Oceniliśmy związek między piciem lekkim a rakiem jelita grubego, piersi, krtani, wątroby, przełyku, jamy ustnej i gardła za pomocą podejścia metaanalitycznego. Przeszukaliśmy badania epidemiologiczne przy użyciu PubMed, ISI Web of Science i EMBASE, opublikowanych przed grudniem 2010 r. WYNIKI: Uwzględniliśmy 222 artykuły obejmujące około 92 000 osób pijących światło i 60 000 osób niepijących z chorobą nowotworową. Picie światła wiązało się z ryzykiem raka jamy ustnej i gardła [ryzyko względne, RR = 1,17; 95% przedział ufności (CI) 1,06-1,29], raka płaskonabłonkowego przełyku (SCC) (RR = 1,30; 95% CI 1,09-1,56) i raka piersi u kobiet (RR = 1,05; 95% CI 1,02-1,08). Oszacowaliśmy, że około 5000 zgonów z powodu raka jamy ustnej i gardła, 24 000 z powodu SCC przełyku i 5000 zgonów z powodu raka piersi było związanych z piciem alkoholu w 2004 roku na całym świecie. Nie znaleziono związku z guzami jelita grubego, wątroby i krtani. WNIOSKI: Lekkie picie zwiększa ryzyko zachorowania na raka jamy ustnej i gardła, przełyku oraz kobiecej piersi.


title: Pozytywne i negatywne skutki zdrowotne alkoholu oraz konsekwencje dla zdrowia publicznego.

text: W niniejszej pracy dokonano przeglądu negatywnego i pozytywnego wpływu alkoholu na zdrowie. Przede wszystkim wiadomo, że wysokie spożycie alkoholu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wielu skutków zdrowotnych, takich jak demencja, rak piersi, rak jelita grubego, marskość wątroby, nowotwór górnego odcinka przewodu pokarmowego i uzależnienie od alkoholu. Po drugie, uzasadnione jest korzystne działanie alkoholu na niektóre osoby, zwłaszcza w zakresie zapobiegania zakrzepicy serca. Uwzględniono znaczenie tych wyników dla zdrowia publicznego. Rozsądne limity picia, stosowane zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i Danii, wynoszące maksymalnie 21 drinków tygodniowo dla mężczyzn i 14 drinków tygodniowo dla kobiet, wydają się ważne. Szersze przesłanie korzystnego wpływu alkoholu na zdrowie publiczne nie wydaje się być przedmiotem zainteresowania w społeczeństwach zachodnich, gdzie tylko niewielka część populacji nie pije i może mieć ku temu bardzo dobre powody.


title: Gęstość energii, adekwatność składników odżywczych i koszt porcji mogą zapewnić wgląd w wybory żywieniowe w dolnej delcie Missisipi.

text: CEL: Porównanie różnic między grupami żywności pod względem kosztów żywności, energii i profili składników odżywczych dla 100 pozycji z badania przekrojowego 225 sklepów w 18 hrabstwach w Delcie Dolnej Mississippi w Arkansas, Luizjanie i Mississippi. METODY: Profile energetyczne, odżywcze i kosztowe dla produktów żywnościowych zostały obliczone przy użyciu metodologii Naturalnie Bogatej w składniki odżywcze i przeliczając cenę za 100 g jadalnej porcji na cenę za porcję. Żywność podzielono na 6 grup żywności. Średnie różnice porównano z ANOVA. WYNIKI: Istniały istotne różnice w poszczególnych grupach żywności dla każdego środka. Gęstość energetyczna była najwyższa dla tłuszczów/olejów/słodyczy, natomiast gęstość składników odżywczych była najwyższa dla warzyw. Cena za porcję była najniższa w przypadku tłuszczów / olejów / słodyczy, a najwyższa w przypadku mięs. WNIOSKI I IMPLIKACJE: Przekazy edukacyjne skupiające się na kompletnej diecie powinny uwzględniać rolę kosztów żywności i dostarczać konkretnych zaleceń dotyczących zwiększania ilości pokarmów bogatych w składniki odżywcze poprzez zastąpienie porcji mięsa podawanego podczas posiłków akceptowalną kulturowo, tańszą żywnością o dużej zawartości składników odżywczych. Copyright © 2012 Towarzystwo Edukacji i Zachowania Żywienia. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Koszt żywności amerykańskiej w stosunku do jej wartości odżywczej

text: Wstęp: Porównania kosztów różnych produktów spożywczych w stosunku do ich wartości energetycznej i odżywczej zostały przeprowadzone w XIX wieku przez Departament Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (USDA). Cel: Celem było ponowne ustalenie relacji między kosztem żywności, energią i składnikami odżywczymi przy użyciu współczesnego składu składników odżywczych i danych o cenach żywności z USDA. Projekt: Do analizy wykorzystano bazę danych USDA Food and Nutrient Database for Dietary Studies 1.0 (FNDDS 1.0) oraz bazę danych Centrum Polityki Żywieniowej i Promocji cen żywności. Dla 1387 produktów, kluczowe zmienne były następujące: gęstość energetyczna (kcal/g), wielkość porcji (g), cena jednostkowa ($/100 g), cena porcji ($/porcja) i koszt energii ($/kcal). Model regresji testował związki między składnikami odżywczymi a ceną jednostkową ($/100 g). Porównania między grupami żywności testowano za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji. Zależności między gęstością energii a ceną w obrębie grup żywności zbadano za pomocą korelacji Spearmana. Wyniki: Grupy żywności zawierające zboża i tłuszcze dostarczały najtańszej energii w diecie. Koszt energii warzyw był wyższy niż w przypadku jakiejkolwiek innej grupy żywności z wyjątkiem owoców. Wielkość porcji wzrastała wraz z zawartością wody i zmieniała się odwrotnie proporcjonalnie do gęstości energetycznej żywności. Najwyższe ceny za porcję dotyczyły mięsa, drobiu i ryb, a najniższe ceny za porcję dotyczyły kategorii tłuszczów. Chociaż węglowodany, cukier i tłuszcz wiązały się z niższą ceną za 100 g, białko, błonnik, witaminy i minerały wiązały się z wyższą ceną za 100 g, po uwzględnieniu energii. Wnioski: Grupy produktów zbożowych i cukrów były tańsze niż warzywa i owoce w przeliczeniu na kalorie i były tańsze niż owoce w porcji. Te różnice cen mogą pomóc wyjaśnić, dlaczego tania, energetyczna żywność, która jest uboga w składniki odżywcze, wiąże się z niższym wykształceniem i dochodami.


title: Jaki jest stan nawodnienia komórek zdrowych dzieci w USA? Wstępne dane dotyczące osmolalności moczu i spożycia wody.

text: CEL: Stres hiperosmotyczny na komórki ogranicza wiele aspektów funkcjonowania komórek, metabolizmu i zdrowia. Dane międzynarodowe sugerują, że dzieci w wieku szkolnym mogą być narażone na stres hiperosmotyczny w komórkach z powodu nieoptymalnego spożycia wody. W niniejszym badaniu zbadano stan nawodnienia komórek dwóch próbek dzieci w USA. PROJEKT: Badanie przekrojowe opisujące osmolalność moczu (wskaźnik hiperosmotycznego skurczu komórek) i spożycie wody w wygodnych próbkach z Los Angeles (LA) i Nowego Jorku (NYC). USTAWIENIE: Każdy uczestnik pobrał próbkę moczu w przychodni w drodze do szkoły w wiosenny poranek w dzień powszedni 2009 roku. Każdy został poinstruowany, aby budzić się, jeść, pić i robić jak zwykle przed szkołą oraz wypełnić formularz dietetyczny opisujący typ oraz ilości wszystkich pokarmów i napojów spożywanych po przebudzeniu, przed podaniem próbki. TEMATY: Dzieci (9-11 lat) w LA (nr 337) i NYC (nr 211) uważały się za wystarczająco zdrowe, aby pójść do szkoły w dniu, w którym oddały próbkę moczu. WYNIKI: Podwyższona osmolalność moczu (>800 mmol/kg) zaobserwowano odpowiednio u 63% i 66% uczestników w LA i NYC. W modelach regresji logistycznej z uwzględnieniem wielu zmiennych, podwyższona osmolalność moczu wiązała się z brakiem zgłaszania spożycia wody pitnej rano (LA: OR = 2,1, 95% CI 1,2, 3,5; NYC: OR = 1,8 , 95% CI 1,0, 3,5). Chociaż ponad 90% obu próbek jadło śniadanie przed oddaniem próbki moczu, 75% nie piło wody. WNIOSKI: Badania są uzasadnione, aby potwierdzić te wyniki i zbadać ich potencjalne konsekwencje zdrowotne.


title: Nawodnienie i sprawność poznawcza.

text: Istnieje związek kliniczny między ciężkim odwodnieniem a sprawnością poznawczą. Wykorzystując szybką i ciężką utratę wody wywołaną intensywnymi ćwiczeniami i/lub stresem cieplnym, wstępne badania sugerowały zmiany w pamięci krótkotrwałej i funkcjach poznawczych związanych z widzeniem, ale nowsze badania nie potwierdziły tych danych. Niektóre badania twierdzą, że utrata wody nie jest odpowiedzialna za poczynione obserwacje, a badania kompensujące utratę wody nie zapobiegły objawom. Badania na dzieciach sugerują, że picie większej ilości wody poprawia sprawność poznawczą, ale dane te dotyczą niewielkiej liczby dzieci. W przypadku osób starszych (średni wiek około 60 lat) dane nie są wystarczająco mocne, aby potwierdzić związek między łagodnym odwodnieniem a funkcjami poznawczymi. Brakuje danych dotyczących słabych osób starszych i osób z demencją. Niejednorodność metodologiczna w tych badaniach jest taka, że nie można potwierdzić związku między łagodnym odwodnieniem a sprawnością poznawczą.


title: Łagodne odwodnienie upośledza sprawność poznawczą i nastrój mężczyzn.

text: W niniejszym badaniu oceniano wpływ łagodnego odwodnienia na sprawność poznawczą i nastrój młodych mężczyzn. W sumie dwudziestu sześciu mężczyzn (wiek 20,0 (odchylenie standardowe 0,3) lat) wzięło udział w trzech randomizowanych badaniach z pojedynczą ślepą próbą z powtarzanymi pomiarami: odwodnienie wywołane wysiłkiem fizycznym plus lek moczopędny (DD; 40 mg furosemidu); odwodnienie wywołane wysiłkiem fizycznym plus placebo nie zawierające diuretyku (DN); ćwiczyć utrzymując stan nawodnienia oraz placebo (UE; stan kontrolny). Każda próba obejmowała trzy 40-minutowe spacery na bieżni z prędkością 5,6 km/h, nachylenie 5% w środowisku 27,7°C. W każdej próbie zastosowano kompleksową, skomputeryzowaną, sześciozadaniową baterię testów poznawczych, kwestionariusz profilu stanów nastroju oraz kwestionariusz objawów (ból głowy, koncentracja i trudności w wykonywaniu zadań). Parowane testy t porównywały badania DD i DN, w wyniku których nastąpiła utrata masy ciała >1% (średnia 1,59 (sd 0,42)%) z badaniem ochotnika w UE (0,01 (sd 0,03)%). Odwodnienie degradowało określone aspekty sprawności poznawczej: wzrost błędów w czujności wzrokowej (P = 0,048) i spowolnienie opóźnienia reakcji wzrokowej pamięci roboczej (P = 0,021). Zmęczenie i napięcie/lęk wzrosły z powodu odwodnienia w spoczynku (P = 0,040 i 0,029) oraz zmęczenia podczas ćwiczeń (P = 0,026). Osmolalność osocza wzrosła z powodu odwodnienia (P < 0,001), ale spoczynkowa temperatura przewodu pokarmowego nie uległa zmianie (P = 0,238). Podsumowując, łagodne odwodnienie bez hipertermii u mężczyzn wywołało niekorzystne zmiany w czujności i pamięci roboczej oraz zwiększone napięcie/niepokój i zmęczenie.


title: Czy dzieci powinny pić więcej wody?: wpływ picia wody na funkcje poznawcze u dzieci.

text: Chociaż odwodnienie ma dobrze udokumentowany negatywny wpływ na funkcje poznawcze dorosłych, niewiele jest badań na temat nawodnienia i zdolności poznawczych u dzieci. Zbadaliśmy, czy picie wody poprawiło wydajność dzieci w zadaniach poznawczych. Pięćdziesiąt osiem dzieci w wieku 7-9 lat zostało losowo przydzielonych do grupy, która otrzymała dodatkową wodę lub do grupy, która jej nie otrzymała. Wyniki pokazały, że dzieci, które piły więcej wody oceniały siebie jako znacznie mniej spragnione niż grupa porównawcza (p=0,002) i lepiej radziły sobie w zadaniach uwagi wzrokowej (usuwanie liter, p=0,02; dostrzeganie różnic w zadaniach pamięciowych, p=0,019 i 0,014)).


title: Wpływ picia wody uzupełniającej w szkole na sprawność poznawczą dzieci.

text: Zbadaliśmy korzystny wpływ picia dodatkowej wody w ciągu dnia szkolnego na sprawność poznawczą i przejściowe stany subiektywne, takie jak zmęczenie lub wigor, u 168 dzieci w wieku od 9 do 11 lat, żyjących w gorącym klimacie (Włochy południowe, Sardynia). Klasy zostały losowo podzielone na grupę interwencyjną, która otrzymywała suplementację wodą oraz grupę kontrolną. Odwodnienie określono na podstawie pobierania próbek moczu i zdefiniowano jako osmolalność moczu większą niż 800 mOsm/kg H2O (Katz, Massry, Agomn i Toor, 1965). Zmiany w wynikach od porannego do popołudniowego poziomu nawodnienia, sprawności poznawczej i przejściowych stanów subiektywnych były skorelowane. Zgodnie z poprzednim badaniem obserwacyjnym, w którym oceniano stan nawodnienia dzieci w wieku szkolnym żyjących w kraju o gorącym klimacie (Bar-David, Urkin i Kozminsky, 2005), nasze wyniki wykazały, że znaczna część dzieci była w stanie łagodne, dobrowolne odwodnienie na początku dnia szkolnego (84%). Stwierdziliśmy istotną ujemną korelację między odwodnieniem a rozpiętością liczby słuchowej, co wskazuje na korzystny wpływ picia wody uzupełniającej w szkole na pamięć krótkotrwałą. Ponadto stwierdzono dodatnią korelację między odwodnieniem a wykonaniem zadania analogii werbalnej. Wyniki omówiono w świetle złożoności mechanizmów neurobiologicznych zaangażowanych w związek między stanem nawodnienia a funkcjami poznawczymi. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Czy wypicie drinka pomaga ci myśleć? Dzieci w wieku 6-7 lat wykazują poprawę wydajności poznawczej od punktu początkowego do testu po wypiciu drinka ...

text: Niewiele badań dotyczyło wpływu spożywania wody na funkcje poznawcze u dzieci. Zbadaliśmy, czy woda pitna poprawia wydajność od punktu wyjściowego do badania u dwudziestu trzech dzieci w wieku 6-7 lat. Wystąpiły znaczące interakcje między czasem testu a grupą wody (woda/bez wody), z poprawą w grupie wody pod względem oceny pragnienia i szczęścia, uwagi wzrokowej i wyszukiwania wzrokowego, ale nie pamięci wzrokowej lub sprawności wzrokowo-ruchowej. Wyniki te wskazują, że nawet w warunkach łagodnego odwodnienia, a nie w wyniku ćwiczeń, celowego pozbawienia wody lub ekspozycji na ciepło, wypicie wody może poprawić sprawność poznawczą dzieci.


title: Diety wegetariańskie i niewegetariańskie, ograniczenia dietetyczne i subkliniczne zaburzenia owulacji: prospektywne 6-miesięczne badanie.

text: Czynność owulacyjna była oceniana prospektywnie przez 6 miesięcy u 23 wegetarian i 22 niewegetarianek z klinicznie prawidłowymi cyklami menstruacyjnymi. Badane były w wieku 20-40 lat, o stabilnej wadze (wskaźnik masy ciała, w kg/m2, 18-25), na aktualnych dietach przez > lub = 2 lata i niestosujących doustnych środków antykoncepcyjnych. Analiza ilościowa zapisów podstawowej temperatury ciała klasyfikuje cykle jako normalnie owulacyjne, krótką fazę lutealną (<10 d) lub bezowulacyjne. Badani wypełniali Kwestionariusz Trójczynnikowy (badenci wypełniali Kwestionariusz Trójczynnikowy (podskale dla powściągliwości, głodu i odhamowania) i prowadzili trzy 3-dniowe rejestry jedzenia. Wegetarianie mieli niższe BMI (21,1 +/- 2,3 vs 22,7 +/-) - 1,9, P < 0,05, procent tkanki tłuszczowej (24,0 +/- 5,5% vs 27,4 +/- 5,1%, P < 0,05) oraz wyniki umiaru (6,4 +/- 4,4 vs 9,5 +/- 3,7, P < 0,05 Średnie długości cykli były podobne, ale wegetarianie mieli dłuższe fazy lutealne (11,2 +/- 2,6 vs 9,1 +/- 3,8 d, p < 0,05). Różniły się również typy cykli (chi 2 = 9,64, p < 0,01): wegetarianie miały mniej cykli bezowulacyjnych (4,6% vs 15,1% cykli).W porównaniu z kobietami z wynikami powściągliwości poniżej mediany, wysoce powściągliwe kobiety miały mniej cykli owulacyjnych (3,6 +/- 2,3 vs 5,0 +/- 1,4, p < 0,05) i krócej średnia długość fazy lutealnej (7,4 +/- 4,1 vs 10,7 +/- 3,1 d, P < 0,05) Wnioskujemy, że zaburzenia owulacji i powstrzymywanie się od jedzenia są mniej powszechne wśród wegetarian i że ograniczenie ma wpływ na jajeczkowanie funkcja lator.


title: Wegetarianizm i zaburzenia cyklu miesiączkowego: czy istnieje związek?

text: Pytanie, czy zaburzenia miesiączkowania występują częściej u wegetarianek niż u niewegetarianek, jest złożone. Zaburzenia cyklu mogą mieć charakter kliniczny (tj. brak miesiączki lub skąpe miesiączkowanie) lub subkliniczny (tj. cykle o normalnej długości z brakiem jajeczkowania lub krótką lub wadliwą fazą lutealną). Wykrycie tego ostatniego wymaga monitorowania cyklu miesiączkowego, ale może pomóc zapobiec błędom rekrutacyjnym w badaniach porównujących wegetarian z niewegetarianami, ponieważ wegetarianki z zaburzeniami miesiączkowania mogą częściej zgłaszać się na ochotnika do badania zaburzeń miesiączkowania i wegetarianizmu. Trzy ogólne mechanizmy, które mogą przyczyniać się do zaburzeń miesiączkowania, które mogą różnić się między wegetarianami a niewegetariankami, obejmują brak równowagi energetycznej związany z zaburzeniami masy ciała lub ćwiczeniami, czynnikami psychospołecznymi i poznawczymi oraz składnikami diety. Dowody na każdy z tych mechanizmów są przeglądane i badania porównujące funkcje menstruacyjne między wegetariankami i niewegetariankami są opisane w tym artykule. Chociaż wyniki kilku badań przekrojowych sugerują, że kliniczne zaburzenia miesiączkowania mogą występować częściej u wegetarian, prospektywne badanie, które obejmowało wiele potencjalnych czynników zakłócających, wykazało, że zaburzenia subkliniczne występowały rzadziej u zdrowych wegetarianek o stabilnej wadze. Ponieważ badana próba może nie być reprezentatywna dla wszystkich wegetarianek, wyników tych nie można uogólniać. Do wyciągnięcia ostatecznych wniosków potrzebne są badania populacyjne.


title: Metabolizm fosfatydylocholiny we florze jelitowej sprzyja chorobom układu krążenia

text: Badania metabolomiczne dają nadzieję na odkrycie szlaków powiązanych z procesami chorobowymi. Choroba sercowo-naczyniowa (CVD) stanowi główną przyczynę zgonów i zachorowalności na całym świecie. Zastosowano podejście metabolomiczne do wygenerowania bezstronnych profili metabolicznych małych cząsteczek w osoczu, które pozwalają przewidzieć ryzyko CVD. Zidentyfikowano trzy metabolity lipidowej fosfatydylocholiny w diecie, a mianowicie cholinę, N-tlenek trimetyloaminy (TMAO) i betainę, a następnie wykazano, że przewidują ryzyko CVD w niezależnej dużej kohorcie klinicznej. Suplementacja diety myszy choliną, TMAO lub betainą promowała regulację wielu receptorów zmiatających makrofagi związanych z miażdżycą, a suplementacja choliną lub TMAO promowała miażdżycę. Badania na myszach wolnych od zarazków potwierdziły kluczową rolę choliny w diecie i flory jelitowej w produkcji TMAO, zwiększonej akumulacji cholesterolu w makrofagach i tworzeniu komórek piankowatych. Supresja mikroflory jelitowej u myszy ze skłonnością do miażdżycy hamowała miażdżycę wzmocnioną choliną w diecie. Odmiany genetyczne kontrolujące ekspresję monooksygenaz flawinowych (FMO), enzymatycznego źródła TMAO, segregowane z miażdżycą u myszy z hiperlipidemią. Odkrycie związku między metabolizmem dietetycznej fosfatydylocholiny zależnym od flory jelitowej a patogenezą CVD daje możliwość opracowania zarówno nowych testów diagnostycznych, jak i metod terapeutycznych w leczeniu miażdżycowej choroby serca.


title: Wykrywanie zwiększonych związków choliny za pomocą spektroskopii protonowego rezonansu magnetycznego jądrowego po złośliwej transformacji ludzkiej prostaty...

text: W tym badaniu panel normalnych ludzkich komórek prostaty (HPC) i komórek nowotworowych pochodzących z przerzutów zbadano za pomocą spektroskopii (1)H NMR w celu określenia, czy złośliwa transformacja HPC powoduje podwyższenie poziomu związków choliny. Chociaż podwyższony sygnał choliny był obserwowany wcześniej w badaniach klinicznych, udział różnych związków Cho w tym podwyższeniu, jak również ich kwantyfikacja, nie zostały do tej pory ustalone. Tutaj wykazaliśmy, że HPC pochodzące z przerzutów wykazują znacznie wyższe poziomy fosfocholiny, a także glicerofosfocholiny w porównaniu z prawidłowymi komórkami nabłonka i zrębu prostaty. Zatem podwyższenie piku choliny obserwowane klinicznie w raku prostaty można przypisać zmianie metabolizmu fosfolipidów, a nie po prostu zwiększonej gęstości komórek, podwojeniu czasu lub innym niespecyficznym efektom. Deprywacja androgenowa linii komórkowych wykazujących receptor androgenowy skutkowała znacznym wzrostem związków cholinowych po przewlekłej deprywacji androgenowej linii komórkowej LNCaP oraz spadkiem związków cholinowych po bardziej ostrej deprywacji androgenowej linii komórkowej LAPC-4. Dane te zdecydowanie wspierają zastosowanie obrazowania spektroskopowego rezonansu magnetycznego protonów do wykrywania obecności raka prostaty w celu diagnozy, wykrywania odpowiedzi po leczeniu ablacją androgenów i wykrywania nawrotów.


title: Spożycie jaj, czerwonego mięsa i drobiu oraz ryzyko śmiertelnego raka prostaty w erze antygenów specyficznych dla prostaty: zachorowalność i przeżycie

text: Czerwone i przetworzone mięso może zwiększać ryzyko zaawansowanego raka prostaty. Dane dotyczące diety podiagnostycznej i raka prostaty są skąpe, ale podiagnostyczne spożycie drobiu ze skórą i jajami może zwiększać ryzyko progresji choroby. Dlatego prospektywnie zbadaliśmy całkowite, nieprzetworzone i przetworzone czerwone mięso, drób i jaja pod kątem ryzyka śmiertelnego raka prostaty (np. mężczyźni bez raka na początku badania, u których wystąpiły przerzuty do odległych narządów lub zmarli z powodu raka prostaty podczas obserwacji) wśród 27 , 607 mężczyzn śledziło w latach 1994-2008. Przeprowadziliśmy również analizę przeżycia tylko dla przypadków, aby zbadać podiagnostyczne spożycie tych pokarmów i ryzyko śmiertelnego raka prostaty wśród 3127 mężczyzn, u których początkowo zdiagnozowano raka prostaty bez przerzutów podczas obserwacji. W analizie zapadalności zaobserwowaliśmy 199 zdarzeń w ciągu 306 715 osobolat. Mężczyźni, którzy spożywali 2,5 lub więcej jajek tygodniowo, mieli o 81% zwiększone ryzyko śmiertelnego raka prostaty w porównaniu do mężczyzn, którzy spożywali mniej niż 0,5 jajka tygodniowo (HR: 1,81; 95% przedział ufności (CI): 1,13, 2,89; trend p : 0,01). W analizie przeżycia obejmującego tylko przypadek zaobserwowano 123 zdarzenia w ciągu 19 354 osobolat. Istniały sugestywne, ale nieistotne statystycznie, pozytywne związki między drobiem podiagnostycznym (HR ≥3,5 vs. <1,5 porcji tygodniowo: 1,69; 95% CI: 0,96, 2,99; trend p: 0,07) a przetworzonym czerwonym mięso (HR ≥3 vs. <0,5 porcji tygodniowo: 1,45; 95% CI: 0,73, 2,87; trend p: 0,08) oraz ryzyko progresji zlokalizowanego raka prostaty do choroby letalnej. Podsumowując, spożywanie jajek może zwiększać ryzyko rozwoju śmiertelnej postaci raka prostaty wśród zdrowych mężczyzn.


title: Zespół zapachu ryb

text: Zespół zapachu ryb (trimetyloaminuria) to zespół metaboliczny spowodowany nieprawidłowym wydalaniem trimetyloaminy z oddechem, moczem, potem, śliną i wydzielinami pochwy. Trimetyloamina pochodzi z jelitowej degradacji pokarmów bogatych w cholinę i karnitynę i jest normalnie utleniana przez wątrobę do bezwonnego N-tlenku trimetyloaminy, który jest następnie wydalany z moczem. Uważa się, że zaburzone utlenianie trimetyloaminy jest przyczyną syndromu zapachu ryb i jest odpowiedzialne za zapach gnijących ryb. Niektóre pokarmy bogate w cholinę zaostrzają stan, a pacjenci mają różne problemy psychologiczne. Rozpoznanie stanu jest ważne, ponieważ dostosowanie diety zmniejsza wydalanie trimetyloaminy i może zmniejszyć nieprzyjemny zapach. Czasami krótkie podawanie metronidazolu, neomycyny i laktulozy może hamować produkcję trimetyloaminy poprzez zmniejszenie aktywności mikroflory jelitowej. Słowa kluczowe: zespół zapachu ryb; trimetyloaminuria


title: Spożycie choliny i betainy a ryzyko raka jelita grubego u mężczyzn

text: Postawiono hipotezę, że cholina i betaina w diecie zmniejszają ryzyko zachorowania na raka ze względu na ich rolę jako donorów grup metylowych w metabolizmie jednowęglowym. Nie wiadomo jednak, czy spożycie choliny i betainy w diecie wiąże się z ryzykiem raka jelita grubego. Przeanalizowaliśmy prospektywnie związki między spożyciem choliny i betainy w diecie a ryzykiem raka jelita grubego u mężczyzn w badaniu kontrolnym pracowników służby zdrowia. Prześledziliśmy 47 302 mężczyzn i zidentyfikowaliśmy łącznie 987 przypadków raka jelita grubego w latach 1986-2004. Oceniliśmy dietę i suplementację choliny i betainy co cztery lata za pomocą zatwierdzonego półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Do oszacowania wieloczynnikowego ryzyka względnego (RR) i 95% przedziałów ufności (95% CI) zastosowano model proporcjonalnych hazardów Coxa. Wszystkie testy statystyczne były dwustronne. Nie znaleźliśmy żadnych statystycznie istotnych związków między spożyciem choliny lub betainy a ryzykiem raka jelita grubego. Porównując górny kwintyl z dolnym kwintylem, wieloczynnikowe RR (95% CI) wyniosły 0,97 (0,79-1,20; Ptrend = 0,87) dla spożycia choliny i 0,94 (0,77-1,16; Ptrend = 0,79) dla spożycia betainy. Podobnie nie zaobserwowaliśmy związku między ryzykiem raka jelita grubego a choliną z wolnej choliny, glicerofosfocholiny, fosfocholiny, fosfatydylocholiny lub sfingomieliny. Nasze dane nie potwierdzają, że spożycie choliny i betainy jest odwrotnie powiązane z ryzykiem raka jelita grubego.


title: Metabolizm jednowęglowy i ryzyko raka prostaty: prospektywne badanie siedmiu krążących witamin z grupy B i metabolitów.

text: CEL: Uważa się, że składniki metabolizmu jednowęglowego wpływają na rozwój raka za pomocą sugerowanych mechanizmów, w tym mechanizmów metylacji DNA i mechanizmów naprawy DNA. Jednak niewiele badań prospektywnych dotyczyło metabolizmu jednowęglowego w odniesieniu do ryzyka raka prostaty, a wyniki były sprzeczne. Celem tego badania było kompleksowe zbadanie składników metabolizmu jednowęglowego w odniesieniu do ryzyka raka prostaty. Wybrano panel siedmiu krążących witamin z grupy B i powiązanych metabolitów, z których większość nie była wcześniej badana. MATERIAŁY I METODY: Przeanalizowaliśmy stężenia betainy, choliny, cysteiny, metioniny, kwasu metylomalonowego (MMA), witaminy B2 i witaminy B6 w osoczu w 561 przypadkach i 1034 grupach kontrolnych dopasowanych pod względem wieku i daty rekrutacji, zagnieżdżonych w populacji północnej Szwecji Kohorta zdrowia i choroby. Względne ryzyko raka prostaty oszacowano za pomocą warunkowej regresji logistycznej. WYNIKI: Dodatni związek z ryzykiem raka prostaty zaobserwowano dla choliny i witaminy B2, a odwrotny związek zaobserwowano dla MMA. Względne ryzyko podwojenia stężeń wynosiło 1,46 [95% przedział ufności (95% CI), 1,04-2,05; P(trend) = 0,03] dla choliny, 1,11 (95% CI, 1,00-1,23; P(trend) = 0,04) dla witaminy B2 i 0,78 (95% CI, 0,63-0,97; P(trend) = 0,03) dla MMA. Stężenia betainy, cysteiny, metioniny i witaminy B6 nie były związane z ryzykiem raka prostaty. WNIOSEK: Wyniki tego dużego prospektywnego badania sugerują, że podwyższone stężenie choliny i witaminy B2 w osoczu może być związane ze zwiększonym ryzykiem raka prostaty. Te nowe odkrycia potwierdzają rolę metabolizmu jednowęglowego w etiologii raka prostaty i wymagają dalszych badań.


title: Diety na bazie choliny i betainy do stosowania w badaniach klinicznych oraz do leczenia trimetyloaminurii.

text: Ten artykuł opisuje rozwój serii diet kontrolowanych przez cholinę i betainę, które zostały podane badanym jako część trwającego badania wymagań dietetycznych u ludzi. Diety te zostały opracowane na podstawie analizy choliny i betainy w poszczególnych pokarmach. Obliczone diety porównano z analizami wszystkich pokarmów połączonych w jedną próbkę na każdy dzień. Analizy laboratoryjne choliny i betainy w porcjach całej diety pokrywały się z szacowanymi ilościami w dietach, które zostały obliczone na podstawie analiz poszczególnych pokarmów. Diety te zostały dostosowane do kilku poziomów choliny i betainy i zostały dobrze zaakceptowane przez badanych, którzy spożywali je przez okres do 2 miesięcy. W artykule opisano zastosowania tej diety do badań klinicznych nad zapotrzebowaniem na grupy metylowe u ludzi oraz do zastosowania w praktyce klinicznej do poradnictwa dla klienta wymagającego diety z kontrolowaną zawartością choliny.


title: 11C-cholina vs. 18F-FDG PET/CT w ocenie zajęcia kości u pacjentów ze szpiczakiem mnogim

text: Szpiczak mnogi (MM) jest nowotworem z komórek B powodującym lityczne lub osteopeniczne nieprawidłowości kości. Badanie całego ciała szkieletowego (WBSS), rezonans magnetyczny (MR) i 18F-FDG PET/CT to techniki obrazowania rutynowo stosowane do oceny zajęcia kości u pacjentów z MM. Cel Ponieważ zmiany kostne MM mogą wykazywać niski wychwyt 18F-FDG; celem tego badania była ocena możliwej wartości dodanej i ograniczeń 11C-choliny w stosunku do 18F-FDG PET/CT u pacjentów z MM. Metody Dziesięciu pacjentów dotkniętych MM przeszło w ciągu jednego tygodnia standardowe badanie PET/CT z choliny 11C i PET/CT 18F-FDG. Wyniki obu skanów porównano pod względem liczby, lokalizacji i SUVmax zmian. Wyniki U czterech pacjentów (40%) wynik badania PET/CT z 11C-Cholina i 18F-FDG był zgodny. Dwóch pacjentów (20%) miało dodatnie skany PET/CT 11C-Cholina i 18F-FDG, które zidentyfikowały tę samą liczbę i miejsca zmian kostnych. Pozostałych czterech pacjentów (40%) miało dodatni skan PET/CT 11C-Cholina i 18F-FDG, ale w dwóch badaniach zidentyfikowano różną liczbę zmian. Cholina wykazała średni SUVmax 5, podczas gdy FDG wykazał średni SUVmax 3,8 (p = 0,042). Ogólnie, skany 11C-Cholin PET/CT wykryły 37 zmian kostnych, a skany 18F-FDG PET/CT wykryły 22 zmiany kostne, ale różnica nie była istotna (p = 0,8). Wnioski Zgodnie z tymi wstępnymi danymi, 11C-Cholinowy PET/CT wydaje się być bardziej czuły niż 18F-FDG PET/CT w wykrywaniu kostnych zmian szpiczakowatych. Jeśli te dane zostaną potwierdzone w większej grupie pacjentów, 11C-Cholina może być uważana za bardziej odpowiednie obrazowanie funkcjonalne w połączeniu z MRI dla oceny stopnia zaawansowania kości MM.


title: Metabolizm mikrobioty jelitowej L-karnityny, składnika odżywczego czerwonego mięsa, sprzyja miażdżycy

text: Metabolizm choliny/fosfatydylocholiny w mikrobiocie jelitowej wytwarza trimetyloaminę (TMA), która jest dalej metabolizowana do postaci sprzyjającej miażdżycy, N-tlenku trimetyloaminy (TMAO). Tutaj pokazujemy, że metabolizm mikrobioty jelitowej L-karnityny w diecie, trimetyloaminy obfitującej w czerwone mięso, również wytwarza TMAO i przyspiesza miażdżycę. Wykazano, że osoby wszystkożerne wytwarzają znacznie więcej TMAO niż weganie/wegetarianie po spożyciu L-karnityny poprzez mechanizm zależny od mikroflory. Wykazano, że specyficzne taksony bakteryjne w ludzkim kale wiążą się zarówno z TMAO w osoczu, jak i ze stanem diety. Poziomy L-karnityny w osoczu u osób poddawanych ocenie kardiologicznej (n = 2595) przewidują zwiększone ryzyko zarówno rozpowszechnionej choroby sercowo-naczyniowej (CVD), jak i incydentów poważnych niepożądanych zdarzeń sercowych (zawał mięśnia sercowego, udar lub zgon), ale tylko wśród osób z jednocześnie wysokimi poziomami TMAO. Przewlekła suplementacja L-karnityną w diecie u myszy znacząco zmieniła skład drobnoustrojów jelita ślepego, znacznie zwiększyła syntezę TMA/TMAO i zwiększyła miażdżycę, ale nie następowała po supresji mikroflory jelitowej. Suplementacja diety TMAO lub karnityny lub choliny u myszy z nienaruszoną mikroflorą jelitową znacznie zmniejszyła odwrotny transport cholesterolu in vivo. Mikrobiota jelitowa może zatem uczestniczyć w dobrze ugruntowanym związku między zwiększonym spożyciem czerwonego mięsa a ryzykiem CVD.


title: Spożycie choliny i ryzyko śmiertelnego raka prostaty: zachorowalność i przeżycie

text: Wstęp: Mięso, mleko i jajka są niespójnie związane z ryzykiem zaawansowanego raka prostaty. Te pokarmy są źródłem choliny – składnika odżywczego, który może wpływać na progresję raka prostaty poprzez funkcję błony komórkowej i metabolizm jednowęglowy. Żadne badanie nie dotyczyło choliny w diecie i ryzyka śmiertelnego raka prostaty. Cel: Naszym celem było zbadanie, czy dieta cholina, związki zawierające cholinę i betaina (metabolit choliny) zwiększają ryzyko śmiertelnego raka prostaty. Projekt: Przebadaliśmy prospektywnie spożycie tych składników odżywczych i ryzyko śmiertelnego raka prostaty wśród 47 896 mężczyzn w badaniu kontrolnym pracowników służby zdrowia. W analizie przeżycia obejmującego tylko przypadek, zbadaliśmy podiagnostyczne spożycie tych składników odżywczych i ryzyko śmiertelnego raka prostaty wśród 4282 mężczyzn z wstępną diagnozą choroby bez przerzutów podczas obserwacji. Dietę oceniano za pomocą zatwierdzonego kwestionariusza 6 razy w ciągu 22 lat obserwacji. Wyniki: W analizie zachorowalności zaobserwowaliśmy 695 śmiertelnych przypadków raka prostaty w ciągu 879 627 osobolat. Mężczyźni z najwyższego kwintyla spożycia choliny mieli 70% zwiększone ryzyko śmiertelnego raka prostaty (HR: 1,70; 95% CI: 1,18, 2,45; P-trend = 0,005). W analizie przeżycia tylko dla przypadków zaobserwowaliśmy 271 śmiertelnych przypadków w ciągu 33 679 osobolat. Podiagnostyczne spożycie choliny nie było statystycznie istotnie związane z ryzykiem śmiertelnego raka prostaty (HR dla kwintyla 5 w porównaniu z kwintylem 1: 1,69; 95% CI: 0,93, 3,09; P-trend = 0,20). Wnioski: Spośród 47896 mężczyzn w naszej badanej populacji spożycie choliny wiązało się ze zwiększonym ryzykiem śmiertelnego raka prostaty.


title: Spożycie mięsa, ryb, drobiu i jaj oraz ryzyko progresji raka prostaty

text: Wstęp: Wykazano, że przetworzone mięso i ryby są związane z ryzykiem zaawansowanego raka prostaty, ale niewiele badań oceniało dietę po rozpoznaniu raka prostaty i ryzyko jego progresji. Cel: Zbadaliśmy związek między podiagnostycznym spożyciem przetworzonego i nieprzetworzonego czerwonego mięsa, ryb, drobiu i jaj a ryzykiem nawrotu lub progresji raka prostaty. Projekt: Przeprowadziliśmy prospektywne badanie na 1294 mężczyznach z rakiem prostaty bez nawrotu lub progresji w latach 2004–2005, którzy uczestniczyli w programie Cancer of the Prostate Strategic Urologic Research Endeavour i byli obserwowani średnio przez 2 lata. Wyniki: W ciągu 2610 osobolat zaobserwowaliśmy 127 zdarzeń (zgon lub przerzuty raka prostaty, podwyższone stężenie swoistego antygenu prostaty lub leczenie wtórne). Spożycie przetworzonego i nieprzetworzonego czerwonego mięsa, ryb, drobiu ogółem i drobiu bez skóry nie wiązało się z nawrotem lub progresją raka prostaty. Większe spożycie jaj i drobiu ze skórą wiązało się z 2-krotnym wzrostem ryzyka w porównaniu skrajnych kwantyli: jaja [współczynnik ryzyka (HR): 2,02; 95% CI: 1,10, 3,72; P dla trendu = 0,05] i drobiu ze skórą (HR: 2,26; 95% CI: 1,36, 3,76; P dla trendu = 0,003). Zaobserwowano interakcję między ryzykiem rokowniczym w momencie rozpoznania a drobiem. Mężczyźni z wysokim ryzykiem rokowniczym i wysokim spożyciem drobiu mieli 4-krotnie większe ryzyko nawrotu lub progresji w porównaniu z mężczyznami z niskim/średnim ryzykiem rokowniczym i niskim spożyciem drobiu (P dla interakcji = 0,003). Wnioski: Nasze wyniki sugerują, że podiagnostyczne spożycie przetworzonego lub nieprzetworzonego czerwonego mięsa, ryb lub drobiu bez skóry nie wiąże się z nawrotem lub progresją raka prostaty, natomiast spożycie jaj i drobiu ze skórą może zwiększać ryzyko.


title: Zalecenia dotyczące profilaktyki chorób przewlekłych: aplikacja w przypadku chorób piersi.

text: Dowody eksperymentalne i epidemiologiczne sugerują, że dieta zawierająca zaledwie 20% kcal w diecie może być konieczna do zmniejszenia ryzyka raka piersi. Dwie grupy kobiet, kobiety po menopauzie leczone z powodu raka piersi i kobiety przed menopauzą z torbielowatością piersi, której towarzyszyła cykliczna mastaligia, uczestniczyły w programie interwencyjnym mającym na celu określenie wykonalności takiej diety niskotłuszczowej. Po 3 miesiącach interwencji obie grupy stosowały dietę niskotłuszczową; w grupach przedmenopauzalnych poziom estrogenów w surowicy zmniejszył się w odpowiedzi na redukcję tkanki tłuszczowej. Inne programy edukacji żywieniowej w instytucjach badawczych, restauracjach i szkołach próbują wpłynąć na wiedzę i zachowanie społeczeństwa dotyczące znaczenia redukcji tłuszczu w diecie.


title: Stężenie prolaktyny i estradiolu w surowicy u kobiet z cykliczną mastalgią.

text: Podstawowe stężenia prolaktyny w surowicy i 17-beta estradiolu w surowicy mierzono czterokrotnie podczas jednego cyklu miesiączkowego u 20 kobiet z ciężką cykliczną mastalgią i prawidłowymi lub nieznacznie zwłóknieniami gruczołów piersiowych. Grupa dziesięciu normalnych kobiet, które nigdy nie doświadczyły mastalgii, służyła jako grupa kontrolna. Podstawowa prolaktyna w surowicy była znacząco podwyższona u pacjentów w porównaniu z osobami zdrowymi, chociaż mieściła się w normalnym zakresie. Stężenia estradiolu w surowicy nie różniły się w obu grupach i również mieściły się w normalnym zakresie. Znaczącą pozytywną korelację między estradiolem i prolaktyną stwierdzono u pacjentów i zdrowych, ale z większymi poziomami prolaktyny u pacjentów. Wyniki wskazują na nadwrażliwość wydzielniczą prolaktyny na estradiol u pacjentów z cykliczną mastalgią. Prolaktyna jest uważana za główny czynnik wywołujący cykliczną mastalgię.


title: Globalne badanie doświadczeń kobiet w zakresie objawów napięcia przedmiesiączkowego i ich wpływu na codzienne życie.

text: CELE: Określenie międzykulturowego i innego wpływu na doświadczanie przez kobiety objawów napięcia przedmiesiączkowego i ich wpływu na czynności życia codziennego (ADL). PROJEKT BADANIA: Badanie przekrojowe. Próba W sumie 7226 kobiet w wieku 15-49 lat zrekrutowanych losowo, po około 400 z Francji, Niemiec, Węgier, Włoch, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Brazylii, Meksyku, Hongkongu, Pakistanu i Tajlandii. Za pomocą paneli internetowych znaleziono około 1000 kobiet w Japonii i Korei oraz 500 Australijczyków. GŁÓWNE GŁÓWNE PARAMETRY EFEKTU: Kwestionariusz 23 objawów napięcia przedmiesiączkowego, zmiennych socjodemograficznych i związanych ze stylem życia, ADL i znajomość przez kobiety pojęć związanych z okresem napięcia przedmiesiączkowego. WYNIKI: Najczęstszymi objawami były wzdęcia brzucha, skurcze lub bóle brzucha, drażliwość, bóle sutkowe i bóle stawów/mięśni/pleców. Nasilenie objawów było wprost proporcjonalne do czasu trwania (liczba dotkniętych cykli) (R = 0,78). Model liniowy wykazał, że częstość występowania objawów (czas trwania × nasilenie) była związana z wiekiem (efekty liniowe i kwadratowe), liczbą urodzeń, paleniem i krajem. Domeny objawów fizycznych i psychicznych przedmiesiączkowych miały podobny negatywny wpływ na ADL. Na wpływ na ADL miała wpływ edukacja i uczestnictwo w ćwiczeniach. Znajomość terminów zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS) i przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (PMDD) różniła się w zależności od nasilenia objawów, wieku, wykształcenia i kraju. WNIOSKI: Cztery z pięciu najczęściej występujących objawów napięcia przedmiesiączkowego miały charakter fizyczny. Istnieje wiele podobieństw w doświadczeniach kobiet z tymi objawami w różnych krajach i regionach. Znajomość terminów PMS przez kobiety jest silnie uzależniona od kraju, w którym mieszkają.


title: Globulina wiążąca dietę i hormony płciowe, bolesne miesiączkowanie i objawy napięcia przedmiesiączkowego.

text: CEL: Sprawdzenie hipotezy, że niskotłuszczowa dieta wegetariańska zmniejsza bolesne miesiączkowanie i objawy napięcia przedmiesiączkowego poprzez wpływ na stężenie globulin wiążących hormony płciowe w surowicy i aktywność estrogenów. METODY: W projekcie naprzemiennym 33 kobiety stosowały niskotłuszczową dietę wegetariańską przez dwa cykle menstruacyjne. Przez dwa dodatkowe cykle stosowali swoją zwyczajową dietę, przyjmując suplementową pigułkę placebo. Podczas każdej fazy badania oceniano spożycie diety, stężenie globuliny wiążącej hormony płciowe w surowicy, masę ciała, czas trwania i intensywność bólu oraz objawy napięcia przedmiesiączkowego. WYNIKI: Średnie (+/- odchylenie standardowe [SD]) stężenie globuliny wiążącej hormony płciowe w surowicy było wyższe podczas fazy diety (46,7 +/- 23,6 nmol/L) niż podczas fazy suplementacji (39,3 +/- 19,8 nmol/L) , P < 0,001). Średnia (+/- SD) masa ciała była niższa podczas diety (66,1 +/- 11,3 kg) w porównaniu z fazą suplementacji (67,9 +/- 12,1 kg, P < 0,001). Średni czas trwania bolesnego miesiączkowania zmniejszył się znacząco od wartości wyjściowej (3,9 +/- 1,7 dnia) do fazy diety (2,7 +/- 1,9 dnia) w porównaniu ze zmianą od wartości wyjściowej do fazy suplementacji (3,6 +/- 1,7 dnia, P < 0,01). Intensywność bólu znacznie spadła podczas fazy diety, w porównaniu z wartością wyjściową, w najgorszym, drugim najgorszym i trzecim najgorszym dniu, a średni czas trwania koncentracji przedmiesiączkowej, zmiany behawioralnej i objawów retencji wody znacznie się zmniejszył w porównaniu z fazą suplementacji . WNIOSEK: Dieta wegetariańska o niskiej zawartości tłuszczu była związana ze zwiększonym stężeniem globuliny wiążącej hormony płciowe w surowicy i zmniejszeniem masy ciała, czasu trwania i intensywności bolesnego miesiączkowania oraz czasu trwania objawów przedmiesiączkowych. W skutkach objawowych może pośredniczyć wpływ diety na aktywność estrogenu.


title: Mastalgia: przegląd zarządzania.

text: Mastalgia dotyka do dwóch trzecich kobiet w pewnym momencie ich życia reprodukcyjnego. Jest zwykle łagodny, ale strach przed rakiem piersi jest powodem, dla którego wiele kobiet zgłasza się na badanie. Mastalgia może być związana z zespołem napięcia przedmiesiączkowego, włókniko-torbielowatością piersi, zaburzeniami psychicznymi i rzadko z rakiem piersi. Czasami stany pozasutkowe, takie jak zespół Tietziego, objawiają się jako mastalgia. Do oceny przyczyny wymagana jest dokładna ocena kliniczna. Większość kobiet może być uspokojona po ocenie klinicznej. Około 15% wymaga terapii przeciwbólowej. Mechaniczne podparcie piersi; dieta niskotłuszczowa, wysokowęglowodanowa; i miejscowe niesteroidowe środki przeciwzapalne są rozsądnym leczeniem pierwszego rzutu. Wszystkie środki hormonalne, takie jak bromokryptyna, tamoksyfen i danazol, wykazują skuteczność w leczeniu mastalgii. Efekty uboczne ograniczają jednak ich szerokie zastosowanie. Danazol jest jedyną terapią hormonalną zatwierdzoną przez FDA i najlepiej jest stosować w formie cyklicznej w celu ograniczenia działań niepożądanych. Maleinian lizurydu to nowy lek, który został niedawno przebadany w leczeniu mastalgii. Wstępne dane dotyczące tego leku są zachęcające. Sześćdziesiąt procent cyklicznej mastalgii powraca po leczeniu. Mastalgia niecykliczna słabo reaguje na leczenie, ale ustępuje samoistnie nawet w 50% przypadków.


title: Wpływ spożycia nasion lnu na cykl menstruacyjny.

text: Lignany to grupa fitochemikaliów wykazujących słabe właściwości estrogenowe i antyestrogenne. Dwa specyficzne lignany, enterodiol i enterolakton, są wchłaniane po utworzeniu w przewodzie pokarmowym z prekursorów roślinnych szczególnie bogatych w pokarmy bogate w błonnik i są wydalane z moczem. Oceniliśmy wpływ spożycia proszku z nasion lnu, o którym wiadomo, że wytwarza wysokie stężenia lignanów w moczu, na cykl menstruacyjny u 18 normalnie cyklicznych kobiet, stosując zrównoważony, randomizowany, krzyżowy projekt. Każda z badanych spożywała swoją zwykłą wszystkożerną dietę o niskiej zawartości błonnika (kontrolną) przez 3 cykle i jej zwykłą dietę uzupełnioną nasionami lnu przez kolejne 3 cykle. Drugi i trzeci cykl lnu porównano z drugim i trzecim cyklem kontrolnym. Podczas 36 cykli kontrolnych wystąpiły trzy cykle bezowulacyjne, w porównaniu do żadnego podczas 36 cykli nasion lnu. W porównaniu z owulacyjnymi cyklami kontrolnymi, owulacyjne cykle lnu były konsekwentnie związane z dłuższymi długościami fazy lutealnej (LP) (średnia +/- SEM, 12,6 +/- 0,4 vs. 11,4 +/- 0,4 dni; P = 0,002). Nie było istotnych różnic między cyklami lnianymi i kontrolnymi pod względem stężeń estradiolu lub estronu we wczesnej fazie folikularnej, fazie śródfolikularnej lub LP. Chociaż spożycie nasion lnu nie miało znaczącego wpływu na stężenia progesteronu LP, stosunki LP progesteronu/estradiolu były znacznie wyższe podczas cykli lnu. Stężenia testosteronu w fazie śródfolikularnej były nieco wyższe podczas cykli lnu. Spożycie nasion lnu nie miało wpływu na stężenie we wczesnej fazie folikularnej DHEA-S, PRL lub globuliny wiążącej hormony płciowe. Nasze dane sugerują istotną specyficzną rolę lignanów w zależności między dietą a działaniem sterydów płciowych i prawdopodobnie między dietą a ryzykiem raka piersi i innych nowotworów zależnych od hormonów.


title: Podwójnie ślepa próba bromokryptyny jako inhibitora prolaktyny w bolesnej łagodnej chorobie piersi.

text: Opisano próbę krzyżową z podwójną ślepą próbą bromokryptyny jako inhibitora prolaktyny w bolesnej, łagodnej chorobie piersi. Dwadzieścia dziewięć kobiet z cykliczną mastalgią i 11 z niecyklicznym bólem leczono bromokryptyną w dawce 5 mg na dobę i placebo przez sześć cykli menstruacyjnych. Ocenę odpowiedzi na leczenie przeprowadzono za pomocą liniowego systemu analogowego i badania klinicznego wraz z oszacowaniem stężenia prolaktyny w osoczu. Bromokryptyna spowodowała znaczną poprawę objawów piersi i znaczny spadek poziomu prolaktyny w grupie z bólem cyklicznym, ale nie miała wpływu w grupie niecyklicznej. Wyniki te sugerują, że bromokryptyna oferuje nowe i skuteczne podejście w leczeniu cyklicznego bólu piersi.


title: Wpływ tłuszczu w diecie na zgłaszane przez siebie objawy menstruacyjne.

text: Kwestionariusz Moos Menstrual Distress Questionnaire (MMDQ) został wypełniony przez trzydzieści zdrowych kobiet przed menopauzą przydzielonych losowo do jednego z dwóch zestawów diet utrzymujących wagę, tych ze stosunkiem wielonienasyconych do nasyconych kwasów tłuszczowych (stosunek P/S) wynoszącym 1,0 i tych z P /S stosunek 0,3. Po początkowym odstępie jednego cyklu miesiączkowego, obie grupy otrzymywały dietę wysokotłuszczową (40% energii z tłuszczu) przez cztery cykle miesiączkowe na pacjentkę, a następnie podobną przerwę na diecie niskotłuszczowej (20% energii z tłuszczu). Nie było istotnych różnic w zgłaszanych przez siebie objawach menstruacyjnych między dwiema grupami P/S. Podczas zarówno miesiączki, jak i tygodnia przedmiesiączkowego w okresie diety niskotłuszczowej zaobserwowano znaczne zmniejszenie zgłaszanych przez samych pacjentów objawów związanych z retencją wody. Odnotowano również zmniejszenie objawów w grupie oznaczonej jako „pobudzenie” podczas reszty cyklu miesiączkowego.


title: Niskotłuszczowa dieta i ryzyko łagodnej proliferacyjnej choroby piersi: randomizowane, kontrolowane badanie modyfikacji diety

text: Modyfikowalne czynniki, w tym dieta, mogą zmieniać ryzyko raka piersi. Wykorzystaliśmy badanie WHI Dietary Modification (DM), aby sprawdzić wpływ interwencji na ryzyko łagodnej proliferacyjnej choroby piersi, stanu związanego ze zwiększonym ryzykiem i uważanego za na drodze do inwazyjnego raka piersi. Badanie WHI DM było randomizowanym, kontrolowanym badaniem dotyczącym prewencji pierwotnej, przeprowadzonym w 40 amerykańskich ośrodkach klinicznych w latach 1993–2005. Do badania włączono 48 835 kobiet po menopauzie, w wieku 50–79 lat, bez wcześniejszego raka piersi. Uczestnicy zostali losowo przypisani do grupy interwencyjnej z DM lub do grupy porównawczej. Interwencja miała na celu zmniejszenie całkowitego spożycia tłuszczów w diecie do 20% całkowitego spożycia energii oraz zwiększenie spożycia owoców i warzyw do ≥5 porcji dziennie oraz spożycia produktów zbożowych do ≥6 porcji dziennie, ale skutkowała mniejszym, aczkolwiek znaczącym zmiany w praktyce. Uczestniczki miały co dwa lata mammogramy i regularne kliniczne badania piersi. Zidentyfikowaliśmy kobiety, które zgłosiły, że biopsje piersi były wolne od raka, uzyskaliśmy wycinki histologiczne i poddaliśmy je standaryzowanemu przeglądowi centralnemu. Podczas obserwacji (średnio 7,7 lat) stwierdzono 570 przypadków łagodnej proliferacyjnej choroby piersi w grupie interwencyjnej i 793 w grupie porównawczej. Współczynnik ryzyka dla związku między cukrzycą a łagodną proliferacyjną chorobą piersi wyniósł 1,09 (95% CI, 0,98–1,23). Ryzyko różniło się w zależności od poziomu wyjściowego całkowitego spożycia witaminy D, ale różniło się nieznacznie w zależności od poziomu innych zmiennych wyjściowych. Wyniki te sugerują, że niewielkie zmniejszenie spożycia tłuszczu oraz wzrost spożycia owoców, warzyw i zbóż nie zmienia ryzyka łagodnej proliferacyjnej choroby piersi.


title: Mastalgia.

text: CEL: Przegląd aktualnego leczenia kobiet z bólem piersi. OPCJE: Rozważano wpływ różnych trybów leczenia i praktyk zdrowotnych, w tym leków, na leczenie zarówno cyklicznego, jak i niecyklicznego bólu piersi. REZULTATY: Skuteczne i terminowe leczenie kobiety z bólem piersi i poprawa jakości życia. DOWODY: Przeszukano literaturę w celu zidentyfikowania raportów opublikowanych w języku angielskim między 1975 a lipcem 2003 przy użyciu bazy danych MEDLINE i Cochrane Database of Systematic Reviews. WARTOŚCI: Poziomy dowodów, jak przedstawiono, zostały określone przy użyciu kryteriów określonych przez Canadian Task Force on the Periodic Health Examination. Uczestnikami byli główni autorzy: dietetyk kliniczny, chirurg onkolog i pielęgniarka. KORZYŚCI, SZKODY I KOSZTY: Wykorzystanie informacji zwiększy wiedzę, umożliwiając spójne podejście, które zmniejszy liczbę nieskutecznych interwencji i zapewni właściwe stosowanie leków. WALIDACJA: Dokonano porównania z protokołami postępowania opisanymi w piśmiennictwie, ale nie znaleziono żadnych wytycznych klinicznych. Nie przeprowadzono żadnych formalnych testów klinicznych. SPONSOR: Towarzystwo Położników i Ginekologów Kanady (SOGC). Prace nad tymi wytycznymi zostały zainicjowane przez członków zespołu, aby wypełnić zapotrzebowanie na wytyczne dotyczące praktyki w Centrum Zdrowia Piersi Regionalnego Urzędu Zdrowia Winnipeg, Winnipeg, MB. ZALECENIA: 1. Edukacja i reasekuracja są integralną częścią leczenia mastalgii i powinny stanowić leczenie pierwszego rzutu. (II-1 A) 2. W celu złagodzenia cyklicznej i niecyklicznej mastalgii należy rozważyć zastosowanie dobrze dopasowanego stanika, który zapewnia dobre podparcie. (II-3 B) 3. U kobiet stosujących HTZ należy rozważyć zmianę dawki, preparatu lub harmonogramu leczenia. W razie potrzeby można przerwać HTZ. (III C) 4. Kobietom z bólem piersi nie zaleca się ograniczania spożycia kofeiny. (1 E) 5. Witamina E nie powinna być brana pod uwagę w leczeniu mastalgii. (1 E) 6. Obecnie nie ma wystarczających dowodów, aby zalecać stosowanie olejku z wiesiołka (EPO) w leczeniu bólu piersi. (II-2 C) 7. Nasiona lnu należy traktować jako lek pierwszego rzutu w cyklicznej mastalgii. (I A) 8. Miejscowy niesteroidowy żel przeciwzapalny, taki jak diklofenak 2% w organożelu Pluronic z letycyną, należy rozważyć w celu opanowania bólu w miejscowym leczeniu mastalgii. (I A) 9. Tamoksyfen 10 mg dziennie lub danazol 200 mg dziennie należy rozważyć, gdy leczenie pierwszego rzutu jest nieskuteczne. (I A) 10. Mastektomia lub częściowa mastektomia nie powinny być uważane za skuteczne leczenie mastalgii. (IIIE).


title: Wpływ diety niskotłuszczowej i wysokowęglowodanowej na objawy mastopatii cyklicznej.

text: 21 pacjentów z ciężką uporczywą mastopatią cykliczną trwającą co najmniej 5 lat zostało losowo przydzielonych do grupy kontrolnej, która otrzymała ogólne porady dietetyczne lub do grupy interwencyjnej, której nauczono, jak zmniejszyć zawartość tłuszczu w diecie do 15% kalorii przy jednoczesnym wzroście złożoności spożycie węglowodanów w celu utrzymania spożycia kalorii. Obydwie grupy były obserwowane przez 6 miesięcy z zapisami żywieniowymi i pomiarami poziomu hormonów i lipidów w osoczu. Nasilenie objawów odnotowywano w codziennych dzienniczkach, a pacjenci byli oceniani na początku i na końcu badania przez lekarza, który nie był świadomy ich schematu żywieniowego. Po 6 miesiącach w grupie interwencyjnej nastąpiło znaczne zmniejszenie nasilenia tkliwości i obrzęku piersi przed miesiączką. Badanie fizykalne wykazało zmniejszenie obrzęku, tkliwości i guzowatości piersi u 6 z 10 pacjentów w grupie interwencyjnej i 2 z 9 pacjentów w grupie kontrolnej.


title: Świeże zioła aromatyczne zawierające metylochawikol nie wykazywały działania prooksydacyjnego czystego metylochawikolu na linię komórek ludzkiego wątrobiaka HepG2.

text: Wykazano, że metylochawikol (CH(3)-CV), ważny aromatyczny składnik różnych roślin, takich jak estragon i bazylia, jest rakotwórczy w mechanizmie, który jest jeszcze niejasny, chociaż doniesiono, że rakotwórczość CH(3)-CV u gryzoni może być powiązana z jego przemianą metaboliczną w genotoksyczny metabolit elektrofilowy wytwarzany w dwuetapowym szlaku bioaktywacji katalizowanym przez enzymy cytochromu P450 i sulfotransferazy. Indukcja kancerogenezy przez niektóre czynniki została powiązana z powstawaniem stresu oksydacyjnego. Celem niniejszego badania było ustalenie, czy czysty metylochawikol zastosowany na ludzką linię komórek wątrobiaka, HepG2, może sprzyjać stresowi oksydacyjnemu i zmieniać ekspresję prokarcynogennych biomarkerów, takich jak enzym metabolizujący lek (CYP2E1), indukowana forma azotu syntaza tlenkowa (iNOS) i może indukować ekspresję dysmutazy nadtlenkowej Cu/Zn (Cu/Zn-SOD) i Mn-SOD, które kontrolują równowagę redoks komórek. Wykazano, że CH(3)-CV powoduje znaczącą indukcję stresu oksydacyjnego, co ujawniła zależną od luminolu chemiluminescencję (LDCL) i dramatycznie zmienia ekspresję CYP2E1, iNOS i Mn-SOD, co wskazuje, że toksyczne działanie CH( 3)-CV może być za pośrednictwem mechanizmu zależnego od tlenku azotu. W podobnych warunkach eksperymentalnych ekstrakty z estragonu, trybuli i bazylii nie wywołały takich zmian biologicznych. Wyniki te dostarczają dowodów na to, że wywoływanie stresu oksydacyjnego może być znaczącym zdarzeniem występującym podczas toksyczności wywołanej CH(3)-CV. Sugeruje to również, że naturalne ekstrakty zawierające różne ilości CH(3)-CV (estragon, trybula i bazylia) nie wywoływały takiej toksyczności i mogą zawierać związki zdolne do przeciwdziałania tej szkodliwej właściwości. Copyright © 2012. Wydane przez Elsevier Masson SAS.


title: Toksykologia nadużywania gałki muszkatołowej.

text: TŁO: Nieprzyjemne i przerażające skutki uboczne związane z nadużywaniem gałki muszkatołowej czasami generują skierowania na oddział ratunkowy. Opisujemy pierwsze doświadczenia młodego pacjenta z gałką muszkatołową i dokonujemy przeglądu mechanizmów jej toksyczności. OPIS PRZYPADKU: 13-letnia kobieta połknęła 15-24 g gałki muszkatołowej w ciągu 3 godzin i paliła i dzieliła się 2 jointami marihuany. Aby ułatwić spożycie, gałkę muszkatołową umieszczono w 00-000 kapsułek żelatynowych. Rozwinęły się dziwne zachowania i halucynacje wzrokowe, słuchowe i dotykowe. Doświadczyła również mdłości, kneblowania, odczucia gorąca/zimna i niewyraźnego widzenia, po których następowało drętwienie, podwójne i „potrójne” widzenie, ból głowy i senność. Obecny był oczopląs, osłabienie mięśni i ataksja. Jej parametry życiowe i testy laboratoryjne były w normie. Otrzymała 50 g węgla aktywowanego i z wyjątkiem skarg na zawroty głowy i zmiany wzrokowe, jej 2-dniowe przyjęcie przebiegło bez powikłań. Często postuluje się, że działanie gałki muszkatołowej na ośrodkowy układ nerwowy wynika z biotransformacji jej składników chemicznych do związków podobnych do amfetaminy, ale nie zostało to udowodnione. Gałka muszkatołowa zawiera kilka związków o podobieństwie strukturalnym do substancji o znanej aktywności neuromodulacyjnej ośrodkowego układu nerwowego.


title: Artemisia dracunculus L. (estragon): krytyczny przegląd jego tradycyjnego zastosowania, składu chemicznego, farmakologii i bezpieczeństwa.

text: Artemisia dracunculus L. (estragon) ma długą historię stosowania jako przyprawa i środek leczniczy. Dwie dobrze opisane „odmiany” (rosyjska i francuska) są szeroko stosowane i różnią się poziomem ploidalności, morfologią i chemią. Kluczowymi biologicznie czynnymi metabolitami wtórnymi są olejki eteryczne (0,15-3,1%), kumaryny (>1%), flawonoidy i kwasy fenolowęglanowe. Badania in vivo głównie na gryzoniach, szczególnie ze źródeł rosyjskich, wskazują na potencjalne działanie przeciwzapalne, hepatoprotekcyjne i przeciwhiperglikemiczne. Pomimo obaw dotyczących skutków toksycznych dwóch jego głównych składników, estragolu (do 82%) i metyloeugenolu (do 39%), nie zgłoszono żadnej ostrej toksyczności ani działania mutagennego w dawkach odpowiednich do spożycia przez ludzi. Wyciągi wodne z A. dracunculus zawierają bardzo małe ilości estragolu i metyloeugenolu, dlatego uważa się, że stanowią bardzo ograniczone ryzyko. Ogólnie rzecz biorąc, większy nacisk na badania kliniczne oraz precyzyjna definicja taksonomiczna i fitochemiczna materiału źródłowego będą miały zasadnicze znaczenie dla przyszłych wysiłków badawczych.


title: Ocena ryzyka spożycia metylochawikolu i estragonu: potencjał genotoksyczny in vivo i in vitro.

text: Metylochawikol (lub estragol), naturalna substancja smakowa obecna w estragonie, została potwierdzona jako genotoksyczny związek chemiczny w teście UDS in vitro w hodowlach hepatocytów szczura oraz w teście UDS in vivo w hepatocytach narażonych szczurów. Estragon głęboko mrożony był wyraźnie mniej genotoksyczny niż metylochawikol w równoważnych dawkach, a wysuszony estragon był negatywny. Obie formy estragonu przebadane in vitro mają zdolność do znacznego obniżenia genotoksyczności metylochawikolu dodawanego do pożywki hodowlanej w stężeniach </=10 uM dla głęboko zamrożonego i </=55 uM dla estragonu suszonego. Spadek ten można przypisać antymutagenicznym właściwościom liści estragonu i/lub adsorpcji metylochawikolu, co obniżyłoby jego biodostępność. Osuszony estragon w proszku nie wykazywał genotoksycznego działania w teście UDS in vivo przy podawaniu do maksymalnej dawki 6,25 g/kg mc (18,75 mg/kg mc metylochawikolu). In vivo wysuszony estragon nie wykazywał właściwości antymutagennych, ponieważ nie zmniejszał genotoksyczności dodawanego w wysokich stężeniach metylochawikolu. Biorąc pod uwagę niski poziom narażenia przy maksymalnym dziennym spożyciu estragonu, szybką detoksykację i wydalanie u ludzi oraz brak działania genotoksycznego metylochawikolu podawanego doustnie szczurom w postaci liści estragonu, istnieje wysoki margines narażenia. Możemy stwierdzić, że spożywanie estragonu nie stanowi zagrożenia genotoksycznego dla ludzi. Copyright © 2009 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Analiza toksykologiczna i mutagenna ekstraktu z Artemisia dracunculus (estragon).

text: Mutagenność i toksyczność wątrobową ziela estragonu (Artemisia dracunculus) oceniano za pomocą elektroforezy w żelu jednokomórkowym (kometa). Dziesięciomikrolitrowe porcje ludzkiej krwi z żył obwodowych inkubowano z ekstraktem z estragonu, solą fizjologiczną lub mutagenem dwuchromianu sodu. Zawiesiny komórkowe zdyspergowane w agarozie o niskiej temperaturze topnienia poddano elektroforezie w bromku etydyny. Otrzymane ślady migracji DNA uzyskano przy użyciu mikroskopii fluorescencyjnej przy powiększeniu 400x i sklasyfikowano zgodnie ze wskaźnikiem mutagenności (MI) dla każdego warunku inkubacji komórek. Toksyczność wątrobową Artemisia dracunculus in vivo oceniano we krwi myszy leczonych doustnie ekstraktem z ziela, stosując jako wskaźniki czynności wątroby aminotransferazę alaninową (ALT) i aminotransferazę asparaginianową (AST). Morfologia wątroby została oceniona za pomocą barwienia tkanki wątroby hematoksyliną i eozyną (HE). Niniejsze badanie wykazało bezpośrednią korelację między dawką ekstraktu z estragonu a trzema głównymi zmiennymi wyniku: MI; aktywność enzymów wątrobowych w surowicy; i histopatologia wątroby. Te wyniki są prawdopodobnie spowodowane obecnością w estragonie metylochawikolu i innych związków genotoksycznych. Odkrycia te stanowią wstępny przewodnik do oceny ryzyka estragonu w diecie i możliwych zastosowaniach terapeutycznych. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Świąteczne pierniki (Lebkuchen) i świąteczna radość – przegląd potencjalnej roli poprawiających nastrój związków podobnych do amfetaminy, powstających in vivo i...

text: Typowe przyprawy używane zimą to gałka muszkatołowa, cynamon, goździk i anyż. Te przyprawy zawierają dwie grupy związków chemicznych, allilobenzeny i ich izomery, propenylobenzeny. 40 lat temu zasugerował Alexander Shulgin, że substancje te działają jako metaboliczne prekursory amfetamin. Omówiono biotransformację tych prekursorów do metabolitów zawierających azot. Reakcje te nie były zgłaszane u ludzi. To, czy farmakologię i toksykologię przypraw, takich jak gałka muszkatołowa, można wyjaśnić na podstawie zawartości allilobenzenu lub propenylobenzenu, jest spekulacją. Ludzie mogą być narażeni na amfetaminy pochodzące z tych prekursorów in forno, powstające podczas pieczenia i gotowania, na przykład podczas przygotowywania Lebkuchen, czyli pierników świątecznych. Możliwe, że może to być częściowo odpowiedzialne za poprawę naszego nastroju zimą. Nie można jednak pominąć roli tych substancji aromatycznych, działających po prostu jako zapachy, przywołujące dawne wspomnienia minionych zim. To, czy przyprawy mają prawdziwy efekt farmakologiczny, czy działają jako aromaterapia, pozostaje do wyjaśnienia w badaniach klinicznych i laboratoryjnych.


title: Spożycie cynamonu obniża poziom glukozy we krwi na czczo: metaanaliza.

text: Cynamon, sucha kora i gałązka Cinnamomum spp., jest bogatym botanicznym źródłem polifenoli, które od wieków stosowane jest w medycynie chińskiej i wykazano, że wpływa na sygnalizację glukozy i insuliny we krwi. Wpływ cynamonu na poziom glukozy we krwi był przedmiotem wielu badań klinicznych i na zwierzętach; jednak kwestia wpływu spożycia cynamonu na poziom glukozy we krwi na czczo (FBG) u osób z cukrzycą typu 2 i/lub stanem przedcukrzycowym nadal pozostaje niejasna. W celu oceny skuteczności cynamonu w obniżaniu FBG przeprowadzono metaanalizę badań klinicznych dotyczących wpływu spożycia cynamonu na osoby z cukrzycą typu 2 i/lub stanem przedcukrzycowym, która obejmowała trzy nowe badania kliniczne wraz z pięcioma badaniami stosowanymi w poprzednich metaanalizach. Osiem badań klinicznych zidentyfikowano, przeszukując literaturę (Pub Med i Biosis do maja 2010 r.) randomizowanych, kontrolowanych placebo badań, w których przedstawiono dane dotyczące cynamonu i/lub ekstraktu z cynamonu i FBG. Przeprowadzono kompleksową metaanalizę (Biostat Inc., Englewood, NJ, USA) na zidentyfikowanych danych dotyczących spożycia zarówno cynamonu, jak i ekstraktu z cynamonu przy użyciu modelu efektów losowych, który określił standaryzowaną średnią różnicę (tj. Zmiana 1 (kontrola) - Zmień 2 (cynamon)] podzielone przez zsumowane SD wyników post). Spożycie cynamonu, zarówno w postaci pełnego cynamonu, jak i ekstraktu z cynamonu, powoduje statystycznie istotne obniżenie FBG (-0,49±0,2 mmol/L; n=8, P=0,025), a spożycie samego ekstraktu cynamonu również obniżyło FBG (-0,48). mmol/L±0,17; n=5, P=0,008). Tak więc ekstrakt cynamonowy i/lub cynamon poprawiają FBG u osób z cukrzycą typu 2 lub stanem przedcukrzycowym.


title: Wpływ krótkotrwałego spożycia cynamonu na tolerancję glukozy in vivo.

text: CELE: Różne przyprawy wykazują działanie zwiększające poziom insuliny in vitro, w szczególności wykazano, że przyprawa cynamonowa i jej ekstrakty fenolowe wykazują te właściwości. Badania in vivo pokazują, że cynamon może mieć korzystny wpływ na homeostazę glukozy; dlatego celem tego badania było dalsze zbadanie tego zjawiska u ludzi. METODY: Siedmiu szczupłych zdrowych ochotników płci męskiej w wieku 26 +/- 1 rok, wskaźnik masy ciała 24,5 +/- 0,3 kg/m(2) (średnia +/- s.e.m.), przeszło trzy doustne testy tolerancji glukozy (OGTT) uzupełnione albo 5 g placebo (OGTT(kontrola)), 5 g cynamonu (OGTT(cin)) lub 5 g cynamonu przyjęte 12 godzin wcześniej (OGTT(cin12hpre)) w randomizowanym układzie krzyżowym. WYNIKI: Spożycie cynamonu zmniejszyło całkowite odpowiedzi glikemii (AUC) na spożycie doustnej glukozy [-13% i -10% odpowiednio dla OGTT(cin) (p < 0,05) i OGTT(cin12hpre) (p < 0,05)] jako poprawę wrażliwości na insulinę ocenianą za pomocą wskaźników wrażliwości na insulinę na podstawie modelu Matsudy w obu badaniach OGTT(cin) (p < 0,05) i OGTT(cin12hpre) (p < 0,05) w porównaniu z OGTT(kontrolą). WNIOSKI: Dane te ilustrują, że suplementacja przyprawą cynamonową może być ważna dla kontroli glikemii in vivo i wrażliwości na insulinę u ludzi, a jej efekty są nie tylko natychmiastowe, ale także utrzymują się przez 12 godzin.