title: Śmiertelność z powodu chorób sercowo-naczyniowych i zachorowalność na raka u wegetarian: metaanaliza i przegląd systematyczny.

text: Wstęp: W prospektywnych badaniach kohortowych zbadano śmiertelność i ogólną zachorowalność na raka wśród wegetarian, ale wyniki były niejednoznaczne. CELE: Celem niniejszej metaanalizy było zbadanie śmiertelności z powodu chorób układu krążenia i zachorowalności na raka wśród wegetarian i niewegetarian. METODY: Bazy danych Medline, EMBASE i Web Of Science były przeszukiwane w poszukiwaniu badań kohortowych opublikowanych od początku do września 2011 r. Badania były uwzględniane, jeśli zawierały ryzyko względne (RR) i odpowiadające 95% CI. Uczestnicy pochodzili z Wielkiej Brytanii, Niemiec, Kalifornii, USA, Holandii i Japonii. WYNIKI: W analizie uwzględniono siedem badań z łącznie 124 706 uczestnikami. Śmiertelność ogólna u wegetarian była o 9% niższa niż u niewegetarian (RR = 0,91; 95% CI, 0,66-1,16). Śmiertelność z powodu choroby niedokrwiennej serca była znacząco niższa u wegetarian niż u niewegetarian (RR = 0,71; 95% CI, 0,56-0,87). Zaobserwowaliśmy o 16% niższą śmiertelność z powodu chorób układu krążenia (RR = 0,84; 95% CI, 0,54-1,14) i o 12% niższą śmiertelność z powodu chorób naczyń mózgowych (RR = 0,88; 95% CI, 0,70-1,06) u wegetarian w porównaniu z niewegetarianami . Wegetarianie mieli istotnie niższą zapadalność na raka niż niewegetarianie (RR = 0,82; 95% CI, 0,67-0,97). WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że wegetarianie mają znacznie niższą śmiertelność z powodu choroby niedokrwiennej serca (29%) i ogólną zapadalność na raka (18%) niż niewegetarianie. Copyright © 2012 S. Karger AG, Bazylea.


title: Wielokrajowe badanie ekologiczne dotyczące zachorowalności na raka w 2008 r. w odniesieniu do różnych czynników modyfikujących ryzyko

text: Badania obserwacyjne i ekologiczne są na ogół wykorzystywane do określenia obecności wpływu czynników modyfikujących ryzyko zachorowania na raka. Naukowcy ogólnie zgadzają się, że czynniki środowiskowe, takie jak palenie, spożywanie alkoholu, zła dieta, brak aktywności fizycznej i niski poziom 25-hydroksywitaminy D w surowicy są ważnymi czynnikami ryzyka raka. W tym ekologicznym badaniu wykorzystano wskaźniki zachorowalności dostosowane do wieku dla 21 nowotworów w 157 krajach (87 z danymi wysokiej jakości) w 2008 r. w odniesieniu do podaży żywności i innych czynników, w tym produktu krajowego brutto na mieszkańca, oczekiwanej długości życia, wskaźnika zachorowalności na raka płuc ( wskaźnik palenia) i szerokość geograficzna (wskaźnik dawek promieniowania słonecznego B). Stwierdzono, że czynniki silnie korelujące z wieloma typami raka to rak płuc (bezpośrednia korelacja z 12 typami raka), energia pochodząca z produktów zwierzęcych (bezpośrednia korelacja z 12 typami raka, odwrotna korelacja z dwoma), szerokość geograficzna (bezpośrednia korelacja z sześcioma typami raka). , odwrotna korelacja z trzema) oraz produkt narodowy brutto na mieszkańca (pięć rodzajów). Oczekiwana długość życia i substancje słodzące bezpośrednio korelowały z trzema nowotworami, tłuszcz zwierzęcy z dwoma, a alkohol z jednym. Spożycie produktów zwierzęcych korelowało z zapadalnością na raka z opóźnieniem 15–25 lat. Rodzaje raka, które silnie korelowały ze spożyciem produktów zwierzęcych, wykazywały tendencję do słabej korelacji z szerokością geograficzną; miało to miejsce w przypadku 11 nowotworów w całym zestawie krajów. Wyniki regresji były nieco inne dla zestawu 87 wysokiej jakości danych krajowych i zestawu 157 krajów. Badania ekologiczne w jednym kraju odwrotnie skorelowały prawie wszystkie te nowotwory z dawkami słonecznego promieniowania ultrafioletowego B. Wyniki te mogą dostarczyć wskazówek dotyczących profilaktyki raka.


title: Trendy umieralności z powodu raka piersi, okrężnicy, prostaty, przełyku i żołądka w Azji Wschodniej: rola transformacji żywieniowej.

text: Chociaż w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat w Azji Wschodniej nastąpiła znaczna zmiana odżywiania, charakteryzująca się zwiększonym spożyciem energii, tłuszczu zwierzęcego i czerwonego mięsa, niewiele badań systematycznie oceniało trendy czasowe w zakresie zachorowalności na raka lub śmiertelności wśród populacji na tym obszarze. Dlatego staraliśmy się zbadać tę kwestię z ogromnymi implikacjami dla zdrowia publicznego. Dane dotyczące śmiertelności z powodu raka piersi, okrężnicy, prostaty, przełyku i żołądka dla Chin (1988-2000), Hongkongu (1960-2006), Japonii (1950-2006), Korei (1985-2006) i Singapuru (1963-2006) uzyskano od WHO. Do zbadania trendów śmiertelności tych nowotworów wykorzystano regresję Jointpoint. Niezwykły wzrost umieralności na raka piersi, okrężnicy i prostaty oraz gwałtowny spadek zachorowalności na raka przełyku i żołądka zaobserwowano w wybranych krajach (z wyjątkiem raka piersi w Hongkongu) podczas okresów badania. Na przykład roczny procentowy wzrost śmiertelności z powodu raka piersi wyniósł 5,5% (95% przedział ufności: 3,8, 7,3%) w Korei w latach 1985-1993, a śmiertelność z powodu raka prostaty znacznie wzrosła o 3,2% (95% przedział ufności : 3,0, 3,3%) rocznie od 1958 do 1993 w Japonii. Te zmiany w śmiertelności z powodu raka były opóźnione 10 lat za początkiem przejścia na dietę zachodnią w wybranych krajach lub regionach. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat w Azji Wschodniej nastąpiły uderzające zmiany w śmiertelności z powodu raka piersi, okrężnicy, prostaty, przełyku i żołądka, co można przynajmniej częściowo przypisać jednoczesnemu przejściu na żywienie.


title: Popołudniowa przekąska z rodzynkami zmniejsza skumulowane spożycie pokarmu u małych dzieci.

text: Przekąski są ważnym elementem diety dzieci, ale rola suszonych owoców na spożycie energii przez dzieci jest nieznana. Dlatego wpływ spożycia ad libitum po szkole przekąski z rodzynek, winogron, chipsów ziemniaczanych i ciastek z kawałkami czekolady na apetyt i spożycie energii u dwudziestu sześciu osób w wieku od 8 do 11 lat o normalnej wadze (od 15. do 85.) percentyla) dzieci. W 4 oddzielne dni powszednie, w odstępie 1 tygodnia, dzieci (11 M, 15 K) otrzymywały standaryzowane śniadanie, poranną przekąskę (jabłko) i standaryzowany obiad. Po szkole dzieci losowo otrzymywały 1 z 4 przekąsek ad libitum i były poinstruowane, aby jeść do „wygodnego sytości”. Apetyt mierzono przed i 15, 30 i 45 minut po spożyciu przekąski. Najmniej kalorii dzieci spożywały z rodzynek i winogron, a najwięcej z ciastek (P < 0,001). Natomiast waga spożywanych rodzynek była zbliżona do chipsów ziemniaczanych (około 75 g) i niższa w porównaniu do winogron i ciastek (P < 0,009). Rodzynki i winogrona prowadziły do zmniejszenia skumulowanego spożycia pokarmu (śniadanie + poranna przekąska + obiad + przekąska po szkole) (P < 0,001), podczas gdy ciastka zwiększyły skumulowane spożycie pokarmu (P < 0,001) w porównaniu z innymi przekąskami. Winogrona obniżały apetyt w porównaniu do wszystkich innych przekąsek (P < 0,001) wyrażonych jako zmiana apetytu na kilokalorię przekąski. Spożywanie bez ograniczeń rodzynek jako przekąska po szkole może doprowadzić do niskiego spożycia przekąsek przed obiadem, podobnie jak w przypadku winogron, w porównaniu z chipsami ziemniaczanymi i ciasteczkami u dzieci w wieku od 8 do 11 lat. © 2013 Instytut Technologii Żywności®


title: Reakcje na glukozę i insulinę na gotowe i pełnowartościowe przekąski.

text: Aby ustalić, czy realistyczne przekąski zawierające dodany cukier wywołują nadmierną reakcję insulinową, 10 zdrowych osób spożywało cztery różne przekąski o podobnej zawartości tłuszczu i całkowitej wartości energetycznej. Dwie przekąski oparte były na słodkich, przetworzonych produktach (batonik w polewie czekoladowej; napój cola z chipsami), a dwie na pełnowartościowych produktach (rodzynki i orzeszki ziemne; banany i orzeszki ziemne). Po przekąskach z przetworzonej żywności, poziomy glukozy w osoczu wykazywały tendencję do wyższego wzrostu i niższego spadku niż po przekąskach pełnowartościowych. Pole pod krzywą insuliny w osoczu było o 70% większe po wytworzonych przekąskach niż po przekąsce z rodzynkami i orzeszkami ziemnymi. Przekąska bananowo-orzechowa wywołała pośrednią odpowiedź insulinową. Jeden badany miał patologiczną insulinemię po obu wytworzonych przekąskach, ale normalne reakcje po obu przekąskach pełnowartościowych. Odkrycia te sugerują, że żywność i napoje zawierające cukry zubożone w błonnik wywierają stres i czasami przytłaczają mechanizmy homeostatyczne, ale sugerują również, że na reakcję insulinową na pokarm wpływa stan fizyczny pokarmu.


title: Rodzynki w porównaniu z innymi przekąskami wpływającymi na glikemię i ciśnienie krwi: randomizowane, kontrolowane badanie.

text: CEL: Porównanie wpływu przekąsek z rodzynkami z tradycyjnymi przekąskami na glikemię i czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. MATERIAŁY I METODY: 12-tygodniowe, randomizowane, kontrolowane badanie porównało spożywanie rodzynek 3 razy dziennie ze spożyciem przetworzonych przekąsek pod kątem glikemii i czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Mężczyźni i kobiety zostali losowo przydzieleni do przekąsek (n = 15) lub rodzynek (n = 31). Pomiary wyników przeprowadzono na początku, 4, 8 i 12 tygodniach. WYNIKI: Spożycie rodzynek lub przekąsek nie miało znaczącego wpływu na poziom glukozy w osoczu na czczo. Średnie poziomy glukozy po posiłku u osobnika były znacznie zmniejszone przez spożycie rodzynek w 12 tygodniu; zmiany po spożyciu rodzynek wyniosły -13,1 mg/dl (p = 0,003 vs wartość wyjściowa; p = 0,03 vs przekąski). Spożywanie rodzynek znacząco obniżyło poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1c) (-0,12%; P = 0,004), znacznie większy spadek poziomu niż obserwowany przy spożyciu przekąski (P = 0,036). Spożycie przekąsek nie wpłynęło znacząco na skurczowe lub rozkurczowe ciśnienie krwi (BP). Spożycie rodzynek wiązało się z obniżeniem skurczowego ciśnienia krwi (SBP) w 4, 8 i 12 tygodniu ze średnimi zmianami od -6,0 do 10,2 mmHg; wszystkie te zmiany były istotne statystycznie (p = 0,015 do 0,001). Rodzynki wiązały się ze znacznie większymi zmianami w rozkurczowym ciśnieniu krwi (DBP) w 4, 8 i 12 tygodniu niż przekąski (P < 0,05). Masa ciała nie zmieniła się znacząco w obrębie grup ani między grupami. WNIOSKI: Regularne spożywanie rodzynek może zmniejszyć glikemię i czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, w tym wskaźnik BP.


title: Przedposiłkowa przekąska z rodzynkami zmniejsza spożycie posiłków podczas posiłków bardziej niż winogrona u małych dzieci.

text: Wpływ przedposiłkowej przekąski z winogron, rodzynek lub mieszanki migdałów i rodzynek, w porównaniu z kontrolą wody, na spożycie pokarmu (FI) został zbadany u dzieci w wieku od 8 do 11 lat o prawidłowej masie ciała (od 15 do 85 percentyla). ) dzieci. Dzieci losowo otrzymywały 1 z 4 terapii ad libitum (Eksperyment 1: 13 chłopców, 13 dziewczynek) lub stałej kaloryczności (150 kcal; Eksperyment 2: 13 chłopców, 13 dziewczynek), a następnie 30 minut później pizzę ad libitum. Apetyt mierzono przez całe badanie, a FI mierzono po 30 minutach. Spożycie ad libitum (Eksperyment 1) rodzynek zmniejszyło spożycie pizzy (p < 0,037), w porównaniu z wodą (26%), winogronami (22%) i mieszaną przekąską (15%). Skumulowany pobór energii (w kcal: przekąska + pizza) był niższy po wodzie i rodzynkach niż po winogronach lub przekąsce mieszanej (p < 0,031). Jako przekąska o stałej kaloryczności (150 kcal) (Eksperyment 2), rodzynki zmniejszały spożycie pizzy w porównaniu z wodą (∼ 11%, p = 0,005) i powodowały skumulowane spożycie podobne do wody; jednak zarówno winogrona, jak i mieszana przekąska skutkowały wyższym skumulowanym spożyciem (p < 0,015). Apetyt był niższy po wszystkich przekąskach kalorycznych ad libitum (p < 0,003) oraz po stałych ilościach winogron i przekąsce mieszanej (p < 0,037) w porównaniu z wodą. Podsumowując, spożycie przedposiłkowej przekąski z rodzynek, ale nie winogron lub mieszanki rodzynek i migdałów, zmniejsza pobór energii w czasie posiłku i nie prowadzi do zwiększenia skumulowanego spożycia energii u dzieci.


title: Diety wegetariańskie: co wiemy o ich wpływie na powszechne choroby przewlekłe?

text: Szereg badań oceniało stan zdrowia wegetarian. Inni badali skutki zdrowotne żywności preferowanej lub unikanej przez wegetarian. Celem tego przeglądu jest krytyczne przyjrzenie się dowodom na temat skutków zdrowotnych diet wegetariańskich i poszukiwanie możliwych wyjaśnień, w których wyniki wydają się sprzeczne. Istnieją przekonujące dowody na to, że wegetarianie mają niższy wskaźnik zachorowań na chorobę wieńcową serca, co w dużej mierze tłumaczy się niskim poziomem cholesterolu LDL, prawdopodobnym niższym wskaźnikiem nadciśnienia tętniczego i cukrzycy oraz mniejszą częstością występowania otyłości. Ogólnie rzecz biorąc, ich zachorowalność na raka wydaje się być umiarkowanie niższa niż u innych żyjących w tych samych społecznościach, a średnia długość życia wydaje się być dłuższa. Jednak wyniki dla konkretnych nowotworów są znacznie mniej przekonujące i wymagają dalszych badań. Istnieją dowody na to, że ryzyko raka jelita grubego jest mniejsze u wegetarian i osób jedzących mniej mięsa; jednak wyniki badań brytyjskich wegetarian obecnie nie zgadzają się z tym, co wymaga wyjaśnienia. Jest prawdopodobne, że używanie etykiety „wegetarianie” jako kategorii dietetycznej jest zbyt szerokie i że naszemu zrozumieniu przysłuży się podział wegetarian na bardziej opisowe podtypy. Chociaż diety wegetariańskie są zdrowe i wiążą się z niższym ryzykiem kilku chorób przewlekłych, różne typy wegetarian mogą nie odczuwać takiego samego wpływu na zdrowie.


title: Czy dieta wegetariańska zmniejsza występowanie cukrzycy?

text: Proponujemy hipotezę, że dieta wegetariańska zmniejsza ryzyko zachorowania na cukrzycę. Ustalenia, które sformułowały tę hipotezę, pochodzą z populacji 25 698 dorosłych białych adwentystów dnia siódmego zidentyfikowanych w 1960 roku. W ciągu 21 lat obserwacji ryzyko cukrzycy jako podstawowej przyczyny zgonu u adwentystów było około połowę mniejsze wszyscy biali z USA. W męskiej populacji adwentystów, wegetarianie mieli znacznie mniejsze ryzyko niż niewegetarianie, że cukrzyca jest podstawową lub przyczyniającą się przyczyną śmierci. Zarówno w populacji męskiej, jak i żeńskiej adwentystów częstość występowania cukrzycy zgłaszanej przez samych pacjentów była również niższa u wegetarian niż u niewegetarian. Powiązania zaobserwowane między cukrzycą a spożyciem mięsa najwyraźniej nie były spowodowane przez nadwagę lub niedowagę, inne wybrane czynniki dietetyczne lub aktywność fizyczną. Wszystkie związki między spożyciem mięsa a cukrzycą były silniejsze u mężczyzn niż u kobiet.


title: Stan zdrowia układu sercowo-naczyniowego u dorosłych w USA: Szacunki dotyczące częstości występowania z National Health and Nutrition Examination Surveys (NHANES) 2003-2008

text: Tło Strategiczne Cele Oddziaływania Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego na 2020 r. definiują nową koncepcję: „zdrowie układu sercowo-naczyniowego (CV)”; jednak nie opublikowano aktualnych szacunków dotyczących stanu zdrowia układu sercowo-naczyniowego u dorosłych w USA według wieku, płci i rasy/pochodzenia etnicznego. Metody i wyniki W badaniu wzięło udział 14 515 osób dorosłych (≥20 lat) z National Health and Nutrition Examination Surveys 2003-2008. Uczestnicy zostali podzieleni na grupy w wieku młodym (20-39 lat), średnim (40-64 lata) i starszym (65+ lat). Zachowania zdrowotne układu sercowo-naczyniowego (dieta, aktywność fizyczna, wskaźnik masy ciała, palenie) i czynniki zdrowotne układu sercowo-naczyniowego (ciśnienie krwi, cholesterol całkowity, stężenie glukozy we krwi na czczo, palenie) zostały zdefiniowane jako słabe, pośrednie lub idealne. Mniej niż 1% dorosłych wykazywało idealny stan układu sercowo-naczyniowego dla wszystkich 7 wskaźników. W przypadku zachowań zdrowotnych dotyczących układu sercowo-naczyniowego, niepalenie było najbardziej rozpowszechnione (zakres: 60,2-90,4%), podczas gdy idealny wynik zdrowej diety był najmniej rozpowszechniony (zakres: 0,2-2,6%) we wszystkich grupach. Częstość występowania idealnego BMI (zakres: 36,5-45,3%) i idealnego poziomu aktywności fizycznej (zakres: 50,2-58,8%) była wyższa u młodych dorosłych w porównaniu do osób w średnim lub starszym wieku. Idealny poziom cholesterolu całkowitego (zakres: 23,7-36,2%), ciśnienie krwi (zakres: 11,9-16,3%) i glikemia na czczo (zakres: 31,2-42,9%) były niższe u osób starszych w porównaniu z osobami w młodym i średnim wieku. Czynniki zdrowia układu sercowo-naczyniowego były najniższe w młodym wieku, ale wyższe w średnim i starszym wieku. Szacunki rozpowszechnienia według wieku i płci były spójne we wszystkich grupach rasowych/etnicznych. Wnioski Te szacunki dotyczące częstości występowania chorób układu sercowo-naczyniowego stanowią punkt wyjścia, od którego można monitorować i porównywać skuteczność wysiłków na rzecz promowania zdrowia układu sercowo-naczyniowego i zapobiegania chorobom układu sercowo-naczyniowego w dorosłych populacjach USA.


title: Doradztwo w zakresie diety i ćwiczeń związanych z pacjentem: czy własne nawyki związane ze stylem życia świadczeniodawców mają znaczenie?

text: Celem tego badania była ocena osobistych zachowań zdrowotnych lekarzy szkolących się i lekarzy prowadzących w powiązaniu z poradnictwem dotyczącym stylu życia związanego z pacjentem. Przebadano lekarzy w dużym szpitalu klinicznym pod kątem ich osobistego stylu życia, postrzeganej pewności siebie i częstotliwości udzielania porad pacjentom w zakresie zachowań związanych ze stylem życia. Otrzymano sto osiemdziesiąt trzy odpowiedzi. Stażyści częściej spożywali fast foody, a rzadziej owoce i warzywa niż uczestnicy. Lekarze prowadzący byli bardziej skłonni ćwiczyć 4 lub więcej dni w tygodniu i więcej niż 150 minut tygodniowo. Lekarze prowadzący byli bardziej skłonni doradzać swoim pacjentom zdrową dietę (70,7% vs 36,3%, p<0,0001) i regularne ćwiczenia (69,1% vs 38,2%, p<0,0001) w porównaniu z osobami szkolącymi się. Niewielu stażystów lub uczestników było przekonanych o swojej zdolności do zmiany zachowań pacjentów. Predyktory zaufania do poradnictwa w zakresie ćwiczeń obejmowały własny czas ćwiczeń wynoszący > 150 minut tygodniowo, nadwagę oraz informowały o odpowiednim przeszkoleniu w poradnictwie. Jedynie odpowiednie szkolenie w zakresie poradnictwa było predyktorem silnego poczucia własnej skuteczności w poradnictwie dietetycznym. Wielu lekarzy nie ma pewności, czy potrafią doradzić pacjentom co do stylu życia. Zachowania osobiste, w tym regularne ćwiczenia i lepsze szkolenie w zakresie technik doradczych, mogą poprawić poradnictwo dla pacjentów. © 2010 Wiley Periodicals, Inc.


title: Dobór poziomów profilaktyki.

text: Artykuł przedstawia zalety i wady uniwersalnych i ukierunkowanych programów interwencyjnych. Dwie zalety programów uniwersalnych to brak etykietowania i stygmatyzacji oraz włączenie klasy średniej, co zwiększa prawdopodobieństwo, że program będzie dobrze prowadzony. Dwie wady to to, że są nieatrakcyjne dla opinii publicznej i polityków i mogą mieć największy wpływ na tych, którzy są najmniej zagrożeni. Programy celowane mają potencjał wczesnego rozwiązywania problemów i są potencjalnie skuteczne, jeśli ukierunkowanie można przeprowadzić dokładnie. Wady to trudności związane z badaniami przesiewowymi oraz możliwość etykietowania i stygmatyzacji. Wysuwa się argument, że to, co jest potrzebne do zmniejszenia ogromnego ciężaru cierpienia z powodu zaburzeń psychicznych dzieci i młodzieży, to optymalna mieszanka programów uniwersalnych, ukierunkowanych i klinicznych prowadzonych w kontekście społeczności obywatelskiej. Pomiędzy tymi strategiami zawsze będą istniały kompromisy, a elementy kombinacji będą się zmieniać w miarę gromadzenia wiedzy.


title: Status palenia przez lekarza, postawy wobec palenia i porady dla pacjentów w zakresie zaprzestania palenia: badanie międzynarodowe.

text: CEL: Palenie tytoniu przez lekarzy może mieć wpływ na interakcje z pacjentami dotyczące palenia. W ankiecie „Palenie: opinie lekarzy” (STOP) zbadano, czy istnieje związek między stanem palenia i przekonaniami lekarza na temat palenia i zaprzestania palenia a klinicznymi interakcjami lekarza z pacjentami związanymi z zaprzestaniem palenia oraz postrzeganiem barier utrudniających rzucenie palenia. METODY: Lekarze ogólni i rodzinni w 16 krajach zostali przebadani za pomocą wywiadów telefonicznych lub bezpośrednich przy użyciu metodologii próby wygodnej. Status palenia przez lekarza był zgłaszany samodzielnie. WYNIKI: Spośród 4473 zaproszonych lekarzy 2836 (63%) wzięło udział w ankiecie, z czego 1200 (42%) było palaczami. Istotnie mniej palących niż niepalących lekarzy zgłosiło, że palenie jest działaniem szkodliwym (64% vs 77%; P<0,001). Więcej osób niepalących zgodziło się, że zaprzestanie palenia było największym pojedynczym krokiem do poprawy zdrowia (88% vs 82%; p<0,001) i dyskutowało o paleniu na każdej wizycie (45% vs 34%; p<0,001). Chociaż więcej lekarzy niepalących wskazało siłę woli (37% vs 32%; P<0,001) i brak zainteresowania (28% vs 22%; P<0,001) jako bariery w rzuceniu palenia, więcej lekarzy palących postrzegało stres jako barierę (16%). względem 10%; P<0,001). WNIOSEK: Lekarze palący rzadziej inicjują interwencje w zakresie zaprzestania palenia. WPŁYW NA PRAKTYKĘ: Istnieje potrzeba opracowania konkretnych strategii, które zachęcą lekarzy palących do rzucenia palenia oraz zmotywują wszystkich lekarzy do przyjęcia systematycznego podejścia do pomocy w zaprzestaniu palenia.


title: Niska częstość występowania „idealnego zdrowia sercowo-naczyniowego” w populacji społecznościowej: badanie strategii serca koncentrujących się na ocenie ryzyka (Heart SCORE)

text: Wprowadzenie „Zdrowie sercowo-naczyniowe” to nowy konstrukt zdefiniowany przez American Heart Association (AHA) jako część definicji 2020 Impact Goals. Nie opisano możliwości zastosowania tego konstruktu w populacjach społecznościowych i rozkładów jego składników według rasy i płci. Metody i wyniki Konstrukcję AHA „zdrowia sercowo-naczyniowego” oraz „wskaźnik idealnych zachowań zdrowotnych” i „wskaźnik idealnych czynników zdrowotnych” oceniono wśród 1933 uczestników (średni wiek 59 lat; 44% czarnoskórych; 66% kobiet) w społeczności. oparte na badaniu strategii serca koncentrujących się na ocenie ryzyka. Jeden z 1933 uczestników (0,1%) spełnił wszystkie 7 elementów definicji AHA idealnego zdrowia sercowo-naczyniowego. Mniej niż 10% uczestników spełniło ≥5 elementów idealnego zdrowia sercowo-naczyniowego we wszystkich podgrupach (według rasy, płci, wieku i poziomu dochodów). Trzydzieści dziewięć osób (2,0%) miało wszystkie cztery składniki wskaźnika idealnych zachowań zdrowotnych, a 27 (1,4%) miało wszystkie trzy składniki wskaźnika idealnych czynników zdrowotnych. Czarni mieli znacznie mniej idealnych składników zdrowia sercowo-naczyniowego niż biali (2,0±1,2 vs. 2,6±1,4, p<0,001). Po dostosowaniu ze względu na płeć, wiek i poziom dochodów, czarni mieli o 82% mniejsze prawdopodobieństwo posiadania ≥5 składowych idealnego zdrowia układu sercowo-naczyniowego (iloraz szans 0,18, 95% przedział ufności (CI)=0,10-0,34, p<0,001). Nie znaleziono interakcji między rasą a płcią. Wnioski Częstość występowania idealnego zdrowia sercowo-naczyniowego jest niezwykle niska w populacji badanej społeczności w średnim wieku. Należy opracować kompleksowe interwencje indywidualne i populacyjne, aby wesprzeć osiągnięcie celów AHA 2020 dotyczących zdrowia układu sercowo-naczyniowego.


title: Definiowanie i ustalanie krajowych celów w zakresie promocji zdrowia sercowo-naczyniowego i redukcji chorób: strategiczna strategia Impact Go...

text: W tym dokumencie szczegółowo opisano procedury i zalecenia Komitetu ds. Goals and Metrics grupy zadaniowej ds. planowania strategicznego American Heart Association, która opracowała cele Impact 2020 dla organizacji. Zadaniem komisji było zdefiniowanie nowej koncepcji zdrowia sercowo-naczyniowego i określenie wskaźników potrzebnych do monitorowania tego w czasie. Idealne zdrowie sercowo-naczyniowe, koncepcja dobrze poparta w literaturze, jest definiowana przez występowanie zarówno idealnych zachowań zdrowotnych (niepalenie, wskaźnik masy ciała <25 kg/m(2), aktywność fizyczna na poziomie docelowym oraz przestrzeganie diety zgodnej z aktualne zalecenia wytycznych) i idealne czynniki zdrowotne (nieleczony całkowity cholesterol <200 mg/dl, nieleczone ciśnienie krwi <120/<80 mm Hg i glikemia na czczo <100 mg/dl). Zapewnione są również odpowiednie poziomy dla dzieci. Przy użyciu poziomów, które obejmują cały zakres tych samych wskaźników, stan układu sercowo-naczyniowego dla całej populacji definiuje się jako słaby, pośredni lub idealny. Te metryki będą monitorowane w celu określenia zmieniającej się częstości występowania stanu zdrowia układu sercowo-naczyniowego i określenia osiągnięcia celu Impact. Ponadto komisja zaleca cele dotyczące dalszego zmniejszenia liczby zachorowań na choroby sercowo-naczyniowe i udarów mózgu. W związku z tym komisja zaleca następujące Cele Wpływu: „Do 2020 r. Poprawić zdrowie sercowo-naczyniowe wszystkich Amerykanów o 20%, przy jednoczesnym zmniejszeniu liczby zgonów z powodu chorób sercowo-naczyniowych i udaru mózgu o 20%”. Cele te będą wymagały nowych strategicznych kierunków dla American Heart Association w jego programach badawczych, klinicznych, zdrowia publicznego i rzecznictwa na rzecz promocji zdrowia sercowo-naczyniowego i zapobiegania chorobom w następnej dekadzie i później.


title: Nawyki zdrowotne lekarzy są związane z poradnictwem dotyczącym stylu życia dla pacjentów z nadciśnieniem.

text: TŁO: Siódmy raport Wspólnego Narodowego Komitetu ds. Zapobiegania, Wykrywania, Oceny i Leczenia Wysokiego Ciśnienia Krwi (JNC VII) zalecał interwencje związane ze stylem życia, z leczeniem farmakologicznym lub bez, dla wszystkich pacjentów z wysokim ciśnieniem krwi. Celem tego badania jest określenie związku osobistych nawyków lekarzy z ich postawami i zachowaniami w odniesieniu do wytycznych modyfikacji stylu życia JNC VII. METODY: Tysiąc lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej ukończyło DocStyles 2010, dobrowolną internetową ankietę mającą na celu zapewnienie wglądu w postawy i zachowania lekarzy dotyczące różnych problemów zdrowotnych. WYNIKI: Średnia wieku respondentów wyniosła 45,3 lat, a 68% stanowili mężczyźni. Jeśli chodzi o zachowanie lekarzy, 4,0% paliło co najmniej raz w tygodniu, 38,6% jadło ≥5 filiżanek owoców i/lub warzyw ≥5 dni w tygodniu, a 27,4% ćwiczyło ≥5 dni w tygodniu. Zapytani o konkretne porady oferowane pacjentom z nadciśnieniem, lekarze stwierdzili, że zalecają swoim pacjentom zdrową dietę (92,2%), ograniczenie spożycia soli (96,1%) lub osiągnięcie lub utrzymanie prawidłowej wagi (94,8%) lub ograniczyć spożywanie alkoholu (75,4%), bądź być aktywnym fizycznie (94,4%). Łącznie 66,5% podało wszystkie 5 zaleceń dotyczących modyfikacji stylu życia. Lekarze niepalący częściej zalecali pacjentom z nadciśnieniem każdą zmianę stylu życia. Ci, którzy ćwiczyli co najmniej 1 dzień w tygodniu, częściej zalecali ograniczenie spożycia alkoholu. WNIOSKI: Prawdopodobieństwo zalecenia wszystkich 5 interwencji JNC VII było większe w przypadku lekarzy, którzy nie palili i ćwiczyli przynajmniej 1 dzień w tygodniu.


title: Wpływ spożycia mięsa na poziom cholesterolu w osoczu wegetarian.

text: W kontrolowanym badaniu, 21 ścisłych wegetarian badano prospektywnie przez osiem tygodni: po dwutygodniowym okresie kontrolnym zwykłej diety wegetariańskiej następowały cztery tygodnie, podczas których do codziennej diety wegetariańskiej dodano izokalorycznie 250 g wołowiny, a następnie przez dwa tygodnie. tygodni diety kontrolnej. Cholesterol lipoprotein o wysokiej gęstości w osoczu nie zmienił się podczas badania, podczas gdy całkowity cholesterol w osoczu wzrósł znacząco o 19% pod koniec okresu jedzenia mięsa. Skurczowe ciśnienie krwi (BP) wzrosło znacznie podczas jedzenia mięsa o 3% w stosunku do wartości kontrolnych, podczas gdy ciśnienie rozkurczowe nie wykazywało większych zmian. Aktywność reninowa osocza, poziomy prostaglandyn A i E oraz wydalanie kalikreiny, norepinefryny i adrenaliny w moczu mieściły się w granicach normy i nie zmieniały się znacząco w trakcie badania. Badanie sugeruje niekorzystny wpływ spożycia wołowiny na poziom lipidów i BP w osoczu.


title: Lipidy dietetyczne i cholesterol we krwi: ilościowa metaanaliza badań na oddziale metabolicznym.

text: CEL: Określenie ilościowego znaczenia kwasów tłuszczowych i cholesterolu w diecie dla stężenia cholesterolu całkowitego, lipoprotein o niskiej gęstości i lipoprotein o wysokiej gęstości we krwi. PROJEKT: Metaanaliza badań oddziału metabolicznego nad dietami stałymi u zdrowych ochotników. TEMATY: 395 eksperymentów żywieniowych (mediana czasu trwania 1 miesiąc) na 129 grupach osób. WYNIKI: Izokaloryczne zastąpienie tłuszczów nasyconych węglowodanami złożonymi dla 10% kalorii w diecie spowodowało spadek całkowitego cholesterolu we krwi o 0,52 (SE 0,03) mmol/l oraz cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości o 0,36 (0,05) mmol/l. Izokaloryczne zastąpienie węglowodanów złożonych tłuszczami wielonienasyconymi w ilości 5% kalorii w diecie spowodowało spadek całkowitego cholesterolu o dalsze 0,13 (0,02) mmol/l, a cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości o 0,11 (0,02) mmol/l. Podobne zastąpienie węglowodanów tłuszczami jednonienasyconymi nie miało znaczącego wpływu na cholesterol całkowity lub lipoproteinowy o niskiej gęstości. Unikanie 200 mg/dzień cholesterolu w diecie dodatkowo obniżyło całkowity cholesterol we krwi o 0,13 (0,02) mmol/l, a cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości o 0,10 (0,02) mmol/l. WNIOSKI: W typowej brytyjskiej diecie zastąpienie 60% tłuszczów nasyconych innymi tłuszczami i unikanie 60% cholesterolu w diecie zmniejszyłoby poziom cholesterolu całkowitego we krwi o około 0,8 mmol/l (czyli o 10-15%), przy czterech piątych tej redukcji będąc w cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości.


title: Opracowywanie praktycznych wskazówek dietetycznych: tłuszcz w diecie jako studium przypadku.

text: Chociaż konsumenci deklarują, że są zaniepokojeni odżywianiem i mają świadomość, że zdrowa dieta jest ważna dla dobrego zdrowia, nie zawsze ta wiedza przekłada się na zdrowe zachowania żywieniowe lub motywuje do zmiany zachowań. W celu lepszego zrozumienia postaw konsumentów dotyczących żywienia i zbadania alternatyw dla przekazywania porad żywieniowych językiem, który ma znaczenie i motywuje do zmiany zachowania, Międzynarodowa Rada Informacji o Żywności (IFIC) przeprowadziła badania jakościowe z konsumentami (z wykorzystaniem grup fokusowych) i zarejestrowanymi dietetykami ( za pomocą wywiadów telefonicznych) w 1998 i 1999 r. Przedstawiono wyniki badań na przykładzie tłuszczów w diecie. Wyniki badań IFIC zostały zgłoszone Komitetowi Doradczemu ds. Wytycznych Dietetycznych, aby pomóc Komitetowi w opracowaniu znaczących i zorientowanych na działanie porad dietetycznych związanych z tłuszczem w diecie, które zostaną włączone do Wytycznych dietetycznych dla Amerykanów z 2000 r., które byłyby motywujące i łatwe do wdrożenia przez konsumentów. Zalecenie ograniczenia spożycia tłuszczów w nowej wytycznej żywieniowej „Wybierz dietę o niskiej zawartości tłuszczów nasyconych i cholesterolu oraz umiarkowanej zawartości tłuszczu ogółem” jest zgodne z zaleceniami dotyczącymi komunikacji w badaniach IFIC. Co więcej, komunikat o umiarkowanej zawartości tłuszczu jest wzmacniający, ponieważ sugeruje możliwy do osiągnięcia reżim żywieniowy oraz zmniejsza poczucie winy i obawy związane z jedzeniem. Pozwala na elastyczność w delektowaniu się pożądanym jedzeniem i promuje zdrowy rozsądek, jeśli chodzi o dietę. Z badań IFIC wyłoniło się kilka kwestii, które mają zastosowanie do ogólnej komunikacji z konsumentami na temat żywienia, czy to poprzez krajowe zalecenia żywieniowe, czy też w indywidualnych sytuacjach doradczych: aby być skutecznym, komunikaty do konsumentów dotyczące żywienia, a w szczególności tłuszczów w diecie, muszą uwzględniać źródła dyskomfortu związanego z wyborami żywieniowymi; muszą wywoływać poczucie inicjacji; i powinni motywować zarówno poprzez dostarczanie jasnych informacji, które skłaniają do podejmowania działań, jak i odwoływanie się do konieczności dokonywania osobistych wyborów.


title: Zredukowany lub zmodyfikowany tłuszcz w diecie w celu zapobiegania chorobom układu krążenia.

text: TŁO: Redukcja lub modyfikacja tłuszczu w diecie może poprawić poziom cholesterolu całkowitego, ale może również mieć różnorodny wpływ, zarówno pozytywny, jak i negatywny, na inne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. CELE: Celem tego przeglądu systematycznego była ocena wpływu redukcji lub modyfikacji tłuszczów w diecie na śmiertelność całkowitą i sercowo-naczyniową oraz chorobowość sercowo-naczyniową w okresie co najmniej 6 miesięcy, z wykorzystaniem wszystkich dostępnych randomizowanych badań klinicznych. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Biblioteka Cochrane, MEDLINE, EMBASE, CABs, rejestr CVRCT i powiązane rejestry badań grup Cochrane były przeszukiwane do wiosny 1998 r., SIGLE do stycznia 1999 r. Badania znane ekspertom w tej dziedzinie i biografie zostały uwzględnione do maja 1999 r. WYBÓR KRYTERIA: Badania spełniały następujące kryteria: 1) randomizowane z odpowiednią grupą kontrolną, 2) zamiar zmniejszenia lub modyfikacji spożycia tłuszczów lub cholesterolu (z wyłączeniem interwencji wyłącznie tłuszczów omega-3), 3) nie wieloczynnikowe, 4) zdrowe osoby dorosłe, 5 ) interwencja trwająca co najmniej sześć miesięcy, 6) dostępne dane dotyczące śmiertelności lub chorobowości sercowo-naczyniowej. Decyzje o włączeniu były powielane, spór rozwiązywany przez dyskusję lub stronę trzecią. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dane dotyczące szybkości zostały wyodrębnione przez dwóch niezależnych recenzentów i metaanaliza przeprowadzona przy użyciu metodologii efektów losowych. Wykorzystano metaregresję i wykresy lejkowe. GŁÓWNE WYNIKI: Uwzględniono dwadzieścia siedem badań (40 ramion interwencyjnych, 30 901 osobolat). Nie stwierdzono istotnego wpływu na śmiertelność całkowitą (współczynnik 0,98, 95% CI 0,86 do 1,12), tendencję do ochrony przed śmiertelnością sercowo-naczyniową (współczynnik 0,91, 95% CI 0,77 do 1,07) i istotną ochronę przed zdarzeniami sercowo-naczyniowymi (współczynnik 0,84, 95% CI 0,72 do 0,99). Ten ostatni stał się nieistotny w analizie wrażliwości. Badania, w których uczestnicy byli zaangażowani przez ponad 2 lata, wykazały znaczne zmniejszenie częstości zdarzeń sercowo-naczyniowych i sugestię ochrony przed całkowitą śmiertelnością. Stopień ochrony przed zdarzeniami sercowo-naczyniowymi wydawał się podobny w grupach wysokiego i niskiego ryzyka, ale był istotny statystycznie tylko w tej pierwszej. WNIOSKI RECENZENTA: Odkrycia sugerują niewielkie, ale potencjalnie istotne zmniejszenie ryzyka sercowo-naczyniowego w badaniach trwających dłużej niż dwa lata. Porady dotyczące stylu życia dla wszystkich osób z wysokim ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych (zwłaszcza tam, gdzie statyny są niedostępne lub racjonowane) oraz dla grup populacji o niższym ryzyku, powinny nadal obejmować stałą redukcję tłuszczów nasyconych w diecie i częściowe zastąpienie ich tłuszczami nienasyconymi.


title: Cholesterol w diecie i surowicy: czy zero korelacji neguje związek?

text: Zakłopotanie wynikające z niekontrolowanych warunków, w jakich dokonuje się większości obserwacji epidemiologicznych, jest wystarczające, aby podważyć ich zasadność w odniesieniu do badania związku między dietą a poziomem cholesterolu w surowicy. W niniejszej pracy autorzy wykazują, posługując się zarówno modelem matematycznym, jak i odwołując się do danych empirycznych, że jeśli pewne wariancje są wystarczająco duże, nawet przy zaistnieniu przyczyny i skutku, od rzeczywistych danych krzyżowych należałoby oczekiwać współczynników korelacji bliskich zeru. - badanie przekrojowe. Projekty przekrojowe nie nadają się zatem do badania tej zależności.


title: Metaanaliza prospektywnych badań kohortowych oceniających związek tłuszczów nasyconych z chorobami układu krążenia

text: Wstęp: Uważa się, że redukcja tłuszczów nasyconych w diecie poprawia zdrowie układu krążenia. Cel: Celem tej metaanalizy było podsumowanie danych dotyczących związku tłuszczów nasyconych w diecie z ryzykiem choroby wieńcowej serca (CHD), udaru mózgu i choroby sercowo-naczyniowej (CVD; CHD włącznie z udarem) w prospektywnych badaniach epidemiologicznych. Projekt: Dwadzieścia jeden badań zidentyfikowanych przez przeszukanie baz danych MEDLINE i EMBASE oraz drugorzędnych odnośników zakwalifikowano do włączenia do tego badania. Do uzyskania złożonych szacunków względnego ryzyka dla CHD, udaru i CVD zastosowano model efektów losowych. Wyniki: W ciągu 5–23 lat obserwacji 347 747 osób u 11 006 rozwinęła się CHD lub udar mózgu. Spożycie tłuszczów nasyconych nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem CHD, udaru mózgu lub CVD. Zsumowane szacunki ryzyka względnego, w których porównano skrajne kwantyle spożycia tłuszczów nasyconych, wyniosły 1,07 (95% CI: 0,96, 1,19; P = 0,22) dla CHD, 0,81 (95% CI: 0,62, 1,05; P = 0,11) dla udaru mózgu i 1,00 (95% CI: 0,89; 1,11; P = 0,95) dla CVD. Uwzględnienie wieku, płci i jakości badania nie zmieniło wyników. Wnioski: Metaanaliza prospektywnych badań epidemiologicznych wykazała, że nie ma istotnych dowodów na to, że tłuszcze nasycone w diecie wiążą się ze zwiększonym ryzykiem CHD lub CVD. Potrzeba więcej danych, aby wyjaśnić, czy na ryzyko CVD mogą mieć wpływ określone składniki odżywcze stosowane w celu zastąpienia tłuszczów nasyconych.


title: Spożycie kwasów tłuszczowych w populacjach ogólnych na całym świecie nie spełnia zaleceń żywieniowych w celu zapobiegania chorobie wieńcowej serca: przegląd systematyczny...

text: CEL: Systematyczne przeglądanie danych z różnych krajów dotyczących spożycia przez populację tłuszczów ogółem, nasyconych kwasów tłuszczowych (SFA) i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (PUFA) oraz porównanie ich z zaleceniami Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa/Światowego Zdrowia Organizacja (FAO/WHO). METODY: Dane z krajowych badań żywieniowych lub badań populacyjnych opublikowanych od 1995 roku zostały przeszukane za pośrednictwem MEDLINE, Web of Science i stron internetowych krajowych instytutów zdrowia publicznego. WYNIKI: Uwzględniono dane dotyczące spożycia kwasów tłuszczowych z 40 krajów. Całkowite spożycie tłuszczów wahało się od 11,1 do 46,2% pobranej energii (% E), SFA od 2,9 do 20,9% E, a WKT od 2,8 do 11,3% E. Średnie spożycie spełniało zalecenie dla tłuszczu ogółem (20-35% E), SFA (<10% E) i PUFA (6-11% E) odpowiednio w 25, 11 i 20 krajach. Spożycie SFA korelowało z całkowitym spożyciem tłuszczów (r = 0,76, p < 0,01), ale nie z spożyciem WKT (r = 0,03, p = 0,84). Dwadzieścia siedem krajów dostarczyło dane dotyczące rozkładu spożycia kwasów tłuszczowych. W 18 z 27 krajów ponad 50% populacji miało spożycie SFA >10% E, a w 13 z 27 krajów większość populacji miała spożycie WNKT <6% E. WNIOSKI: W wielu krajach spożycie kwasów tłuszczowych dorosłych nie spełnia poziomów zalecanych w celu zapobiegania chorobom przewlekłym. Związek spożycia SFA i WKT wskazuje, że mniejszemu spożyciu SFA w populacjach nie towarzyszy wyższe spożycie WNKT, co jest zalecane w zapobieganiu chorobie wieńcowej serca.


title: Zalecane referencyjne wartości spożycia, cele żywieniowe i wytyczne żywieniowe dotyczące tłuszczów i kwasów tłuszczowych: przegląd systematyczny.

text: Tłuszcz pokarmowy i jego wpływ na zdrowie i choroby wzbudziły zainteresowanie w badaniach naukowych i zdrowiu publicznym. Od lat 80. wiele organów i organizacji opublikowało zalecenia dotyczące spożycia tłuszczu. W niniejszym artykule przeanalizowano różne zestawy zaleceń po przeprowadzeniu systematycznego przeglądu w celu zbadania referencyjnego spożycia, celów żywieniowych i wytycznych żywieniowych dotyczących tłuszczów i kwasów tłuszczowych. Przeszukano literaturę w odpowiednich bazach danych literaturowych wraz z poszukiwaniem odpowiednich raportów dotyczących szarej literatury. Dołączono dokumenty, jeśli podawały informacje na temat zalecanych poziomów spożycia lub referencyjnych wartości żywieniowych lub celów żywieniowych lub wytycznych żywieniowych dotyczących spożycia tłuszczów i/lub kwasów tłuszczowych i/lub cholesterolu, lub jeśli podano podstawowe informacje na temat procesu zastosowanego w celu wydania zaleceń. Nie ma standardowego podejścia do wyprowadzania zaleceń żywieniowych. Zalecenia różnią się w zależności od kraju w odniesieniu do zalecanego poziomu spożycia, a proces określania zaleceń jest następujący. Zalecenia dotyczące spożycia tłuszczów mają podobne wartości dotyczące całkowitego spożycia tłuszczów, tłuszczów nasyconych i tłuszczów trans. Wiele zestawów nie zawiera zaleceń dotyczących spożycia cholesterolu. Najnowsze dokumenty zawierają porady dotyczące określonych kwasów tłuszczowych n-3. Pomimo wysiłków zmierzających do opracowania opartych na dowodach zaleceń żywieniowych i wytycznych żywieniowych, które mogą przyczynić się do poprawy zdrowia, nadal istnieje wiele luk w badaniach. Byłoby pożądane, aby wszystkie zainteresowane organy zachowały przejrzystość w zakresie opracowywania zaleceń żywieniowych. W tym celu należy określić i uszeregować rodzaj materiału dowodowego, który ma stanowić podstawę zaleceń. Należy zaplanować regularne aktualizacje takich zaleceń.


title: Przestrzeganie wytycznych WCRF/AICR dotyczących profilaktyki raka wiąże się z niższą śmiertelnością wśród starszych kobiet, które przeżyły raka

text: Tło Wytyczne Światowego Funduszu Badań nad Rakiem/Amerykańskiego Instytutu Badań nad Rakiem (WCRF/AICR) z 2007 roku zachęcają osoby, które przeżyły raka, do przestrzegania jego zaleceń dotyczących zapobiegania rakowi. Oceniliśmy, czy przestrzeganie wytycznych WCRF/AICR dotyczących profilaktyki raka wiązało się z niższą śmiertelnością wśród starszych kobiet, które przeżyły raka. Metody W latach 2004–2009 obserwowano 2017 uczestniczek Iowa Women’s Health Study, które miały potwierdzoną diagnozę raka (1986–2002) i wypełniły kwestionariusz kontrolny z 2004 roku. Wyniki przestrzegania wytycznych WCRF/AICR dotyczące masy ciała, aktywności fizycznej i diety obliczono, przypisując jeden, 0,5 lub 0 punktów każdemu z ośmiu zaleceń, w zależności od stopnia przestrzegania. Porównano śmiertelność z wszystkich przyczyn (n=461), raka (n=184) i chorób sercowo-naczyniowych (CVD) (n=145) na podstawie całkowitego wskaźnika przylegania i oceny przylegania dla każdego z trzech elementów zalecenia. Wyniki Kobiety z najwyższym (6–8) vs najniższym (0–4) wskaźnikiem przestrzegania zaleceń miały niższą śmiertelność całkowitą (HR=0,67, 95%CI=0,50–0,94). Spełnienie zaleceń dotyczących aktywności fizycznej wiązało się z niższą śmiertelnością z wszystkich przyczyn (ptrend<0,0001), z powodu raka (ptrend=0,04) i CVD (ptrend=0,03). Przestrzeganie zaleceń żywieniowych wiązało się z niższą śmiertelnością całkowitą (ptrend<0,05), natomiast przestrzeganie zaleceń dotyczących masy ciała wiązało się z wyższą śmiertelnością ogólną (ptrend=0,009). Wnioski Przestrzeganie wytycznych WCRF/AICR wiązało się z niższą śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny wśród starszych kobiet, które przeżyły raka. Przestrzeganie zaleceń dotyczących aktywności fizycznej najsilniej wiązało się z niższą śmiertelnością ogólną i związaną z chorobą. Wpływ Osoby w podeszłym wieku, które przeżyły raka, mogą zmniejszyć ryzyko śmierci, prowadząc zdrowy tryb życia po zdiagnozowaniu raka.


title: Idealne zdrowie układu sercowo-naczyniowego jest odwrotnie powiązane z przypadkami raka: badanie ryzyka miażdżycy w społecznościach

text: Kontekst Amerykańskie Stowarzyszenie Kardiologiczne (AHA) zdefiniowało koncepcję idealnego zdrowia układu sercowo-naczyniowego, promując swoje cele strategicznego wpływu na 2020 rok. Zbadaliśmy, czy przestrzeganie idealnych poziomów siedmiu wskaźników zdrowia sercowo-naczyniowego AHA było związane z występowaniem nowotworów w badaniu Atherosclerosis Risk In Communities (ARIC) w ciągu 17-19 lat obserwacji. Metody i wyniki Po wykluczeniu brakujących danych i występowania raka, 13 253 uczestników ARIC zostało włączonych do analizy. Pomiary wyjściowe zostały wykorzystane do klasyfikacji uczestników zgodnie z siedmioma wskaźnikami zdrowia sercowo-naczyniowego AHA. Łączna zachorowalność na raka (z wyłączeniem raków skóry innych niż czerniak) w latach 1987-2006 była rejestrowana za pomocą rejestrów nowotworów i nadzoru szpitalnego; W okresie obserwacji wystąpiło 2880 zachorowań na raka. Regresja Coxa została wykorzystana do obliczenia współczynników ryzyka wystąpienia raka. Istniała istotna (trend p<0,0001), stopniowana, odwrotna zależność między liczbą idealnych wskaźników zdrowia sercowo-naczyniowego na początku badania a zachorowalnością na raka. Uczestnicy osiągający cele dla 6-7 idealnych wskaźników zdrowia (2,7% populacji) mieli o 51% niższe ryzyko zachorowania na raka niż ci, którzy osiągnęli cele dla 0 idealnych wskaźników zdrowia. Kiedy palenie zostało usunięte z sumy idealnych wskaźników zdrowia, powiązanie zostało osłabione, gdy uczestnicy osiągali cele dla 5-6 wskaźników zdrowia, którzy mieli o 25% niższe ryzyko zachorowania na raka niż ci, którzy osiągnęli cele dla 0 idealnych wskaźników zdrowia (trend p = 0,03). Wnioski Przestrzeganie siedmiu idealnych wskaźników zdrowotnych zdefiniowanych w celach AHA 2020 wiąże się z mniejszą zachorowalnością na raka. AHA powinno kontynuować współpracę z grupami zajmującymi się rakiem, aby osiągnąć zmniejszenie częstości występowania chorób przewlekłych.


title: Połączony wpływ zachowań związanych ze zdrowym stylem życia na śmiertelność wszystkich przyczyn: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: CEL: Czynniki związane ze stylem życia są związane ze śmiertelnością. Chociaż wiele wiadomo na temat wpływu pojedynczych czynników, obecne dowody na temat łącznego wpływu zachowań związanych ze stylem życia na śmiertelność nie zostały jeszcze systematycznie zebrane. METODA: Przeszukaliśmy Medline, Embase, Global Health i Somed do lutego 2012 r. Wybrano badania prospektywne, które wykazały łączny wpływ co najmniej trzech z pięciu czynników stylu życia (otyłość, spożywanie alkoholu, palenie, dieta i aktywność fizyczna) . Średnie wielkości efektów, jakie pewna liczba połączonych czynników stylu życia ma na śmiertelność, porównano z grupą z najmniejszą liczbą czynników zdrowego stylu życia za pomocą metaanalizy. Przeprowadzono analizy wrażliwości w celu zbadania wiarygodności wyników. WYNIKI: 21 badań (18 kohort) spełniło kryteria włączenia, z których 15 zostało włączonych do metaanalizy obejmującej 531 804 osób ze średnim okresem obserwacji 13,24 lat. Względne ryzyko zmniejszyło się proporcjonalnie do większej liczby czynników zdrowego stylu życia dla śmiertelności ze wszystkich przyczyn. Połączenie co najmniej czterech czynników zdrowego stylu życia wiąże się z redukcją ryzyka zgonu z wszystkich przyczyn o 66% (95% przedział ufności 58%-73%). WNIOSEK: Przestrzeganie zdrowego stylu życia wiąże się z niższym ryzykiem zgonu. Copyright © 2012. Wydane przez Elsevier Inc.


title: Przestrzeganie zaleceń WCRF/AICR dotyczących profilaktyki raka a ryzyko wystąpienia raka piersi po menopauzie

text: Tło W 2007 roku Światowy Fundusz Badań nad Rakiem (WCRF) i Amerykański Instytut Badań nad Rakiem (AICR) wydały osiem zaleceń dotyczących otłuszczenia ciała, aktywności fizycznej i diety, mających na celu zapobieganie najczęstszym nowotworom na świecie. Jednak istnieją ograniczone informacje na temat związku między spełnieniem tych zaleceń a ryzykiem wystąpienia określonych nowotworów, w tym raka piersi. Metody Zoperacjonalizowaliśmy sześć zaleceń (związanych z otłuszczeniem ciała, aktywnością fizyczną, pokarmami sprzyjającymi przybieraniu na wadze, pokarmami roślinnymi, czerwonym i przetworzonym mięsem oraz alkoholem) i zbadaliśmy ich związek z występowaniem inwazyjnego raka piersi w ciągu 6,7 lat obserwacji w WITAMINACH Kohorta badawcza i styl życia (VITAL). W badaniu wzięło udział 30 797 kobiet po menopauzie w wieku 50-76 lat na początku badania w latach 2000-2002 bez historii raka piersi. Nowotwory piersi (n=899) były śledzone przez bazę danych Western Washington Surveillance, Epidemiology and End Results (SEER). Wyniki Ryzyko raka piersi zmniejszyło się o 60% u kobiet, które spełniły co najmniej pięć zaleceń w porównaniu z tymi, które nie spełniły żadnego (HR: 0,40; 95% CI: 0,25–0,65; Ptrend<0,001). Dalsze analizy, które kolejno usuwały poszczególne zalecenia najmniej związane ze zmniejszeniem ryzyka, sugerowały, że zmniejszenie to wynika z przestrzegania zaleceń dotyczących otłuszczenia ciała, pokarmów roślinnych i alkoholu (HR dla spełnienia vs. niespełnienie tych trzech zaleceń: 0,38; 95% CI: 0,25– 0,58; Ptrend <0,001). Wnioski Spełnienie zaleceń WCRF/AICR dotyczących profilaktyki raka, szczególnie tych dotyczących alkoholu, otłuszczenia ciała i pokarmów roślinnych, wiąże się ze zmniejszoną zachorowalnością na raka piersi po menopauzie. Wpływ Zwiększone przestrzeganie zaleceń WCRF/AICR dotyczących profilaktyki raka może znacznie zmniejszyć ryzyko raka piersi po menopauzie u kobiet w USA.


title: Przestrzeganie wytycznych World Cancer Research Fund/American Institute for Cancer Research a ryzyko zgonu w Europie: wyniki Europejskiego ...

text: TŁO: W 2007 roku Światowy Fundusz Badań nad Rakiem (WCRF) i Amerykański Instytut Badań nad Rakiem (AICR) wydały zalecenia dotyczące diety, aktywności fizycznej i kontroli masy ciała w profilaktyce raka na podstawie najbardziej wszechstronnego zbioru dostępnych dowodów. CEL: Zbadaliśmy, czy zgodność z zaleceniami WCRF/AICR jest związana z ryzykiem zgonu. PROJEKT: Obecne badanie objęło 378 864 uczestników z 9 krajów europejskich uczestniczących w badaniu European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition. Podczas rekrutacji (1992-1998) zebrano informacje dotyczące diety, antropometrii i stylu życia. Wynik WCRF/AICR, który zawiera 6 zaleceń WCRF/AICR dla mężczyzn [dotyczących otłuszczenia ciała, aktywności fizycznej, żywności i napojów sprzyjających przybieraniu na wadze, pokarmów roślinnych, pokarmów pochodzenia zwierzęcego i napojów alkoholowych (zakres: 0-6) ] oraz 7 zaleceń WCRF/AICR dla kobiet [plus karmienie piersią (zakres: 0-7)]. Wyższe wyniki wskazywały na większą zgodność z zaleceniami WCRF/AICR. Powiązania między wynikiem WCRF/AICR a ryzykiem zgonu całkowitego i przyczynowego oszacowano za pomocą analizy regresji Coxa. WYNIKI: Po medianie czasu obserwacji 12,8 roku zidentyfikowano 23 828 zgonów. Uczestnicy w najwyższej kategorii wyniku WCRF/AICR (5-6 punktów u mężczyzn; 6-7 punktów u kobiet) mieli o 34% niższe ryzyko zgonu (95% CI: 0,59; 0,75) w porównaniu z uczestnikami w najniższej kategorii wyniku WCRF/AICR (0-2 punkty u mężczyzn; 0-3 punkty u kobiet). We wszystkich krajach zaobserwowano istotne odwrotne asocjacje. Wynik WCRF/AICR był również istotnie związany z niższym ryzykiem zgonu z powodu raka, chorób układu krążenia i chorób układu oddechowego. WNIOSEK: Wyniki tego badania sugerują, że przestrzeganie zaleceń WCRF/AICR może znacząco wydłużyć długość życia.


title: Zachorowalność na raka wśród duńskich adwentystów dnia siódmego i baptystów.

text: WPROWADZENIE: Doniesiono, że amerykańscy adwentyści dnia siódmego mają niższą śmiertelność i zachorowalność na raka niż w populacji ogólnej. Adwentyści nie spożywają tytoniu, alkoholu ani wieprzowiny, a wielu z nich prowadzi laktoowowegetariański styl życia. Baptyści odradzają nadmierne spożywanie alkoholu i tytoniu. W tym badaniu sprawdziliśmy, czy częstość występowania raka w dużej grupie duńskich adwentystów i baptystów była inna w porównaniu z ogólną populacją duńską. MATERIAŁ I METODY: Prześledziliśmy 11 580 duńskich adwentystów i baptystów w ogólnokrajowym Duńskim Rejestrze Raka, który zawiera informacje o przypadkach raka w latach 1943-2008. Zachorowalność na nowotwory w kohorcie porównano z ogólną populacją duńską jako standaryzowane współczynniki zachorowalności (SIR) z 95% przedziałami ufności (CI), a porównania w obrębie kohorty wykonano za pomocą modelu Coxa. WYNIKI: Niższą zapadalność na raka zaobserwowano zarówno u mężczyzn Adwentystów Dnia Siódmego (SIR, 66; 95% CI, 60-72), jak i kobiet (85; 80-91). Ten sam wynik zaobserwowano w przypadku baptystów, choć nie tak niski. Różnice były najbardziej wyraźne w przypadku nowotworów związanych z paleniem, takich jak rak jamy policzkowej i płuc (SIR, 20; 13-30 dla adwentystów dnia siódmego mężczyzn i 33; 22-49 dla adwentystek dnia siódmego). Zmniejszyła się również częstość występowania innych nowotworów związanych ze stylem życia, takich jak rak żołądka, odbytnicy, wątroby i szyjki macicy. Ogólnie rzecz biorąc, SIR były niższe dla mężczyzn niż dla kobiet, a adwentyści mieli niższe współczynniki hazardu niż baptyści. DYSKUSJA: Nasze odkrycia wskazują na korzyści płynące z przestrzegania zaleceń dotyczących zdrowia publicznego i wskazują, że zmiany stylu życia w populacji mogą zmienić ryzyko zachorowania na raka u poszczególnych osób. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Kanał TRP obwiniany za przeziębienie po posiłku z tropikalnej ryby

text: EMBO J (2012) 31 19, 3795–3808 doi:10.1038/emboj.2012.207; opublikowano online 31 lipca2012 Ciguatera to jedna z najczęstszych form zatruć pokarmowych, występująca po spożyciu ryb skażonych ciguatoksynami. Nowa praca Vettera i in. (2012) ujawnia kluczowe czynniki molekularne, które leżą u podstaw zmienionego odczucia temperatury związanego z ciguatera. W szczególności pokazują, że ciguatoksyny działają na neurony czuciowe, które wyrażają TRPA1, kanał jonowy zaangażowany w wykrywanie dokuczliwego przeziębienia.


title: Zapalenie wielomięśniowe po ekspozycji na toksynę ciguatera.

text: Zapalenie wielomięśniowe potwierdzone biopsją rozwinęło się następnie u dwóch pacjentów, którzy zostali poważnie zatruci toksyną rybią ciguatera. Toksyna Ciguatera może mieć kilka mechanizmów działania i może reprezentować więcej niż jedną toksynę. Przebieg kliniczny pacjentów i prawdopodobieństwo koincydencji zachorowania na obie choroby sugerowały nam związek przyczynowy. Chociaż nie możemy udowodnić tego związku, sugerujemy mechanizm, dzięki któremu toksyna predysponuje mięsień do stanu zapalnego.


title: Ciguatera: ostatnie postępy, ale ryzyko pozostaje.

text: Ciguatera jest ważną formą zatrucia człowieka spowodowanego spożyciem owoców morza. Choroba charakteryzuje się zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, neurologicznymi i sercowo-naczyniowymi. W przypadku silnej toksyczności może wystąpić paraliż, śpiączka i śmierć. Nie ma odporności, a toksyny kumulują się. Objawy mogą utrzymywać się przez miesiące lub lata lub okresowo nawracać. Epidemiologia ciguatera jest złożona i ma kluczowe znaczenie dla zarządzania i przyszłego wykorzystania zasobów morskich. Ciguatera jest ważną jednostką medyczną w tropikalnych i subtropikalnych regionach Pacyfiku i Oceanu Indyjskiego oraz na tropikalnych Karaibach. Ponieważ ryby rafowe są coraz częściej eksportowane do innych obszarów, stało się to światowym problemem zdrowotnym. Choroba jest niedostatecznie zgłaszana i często błędnie diagnozowana. Rozpuszczalne w tłuszczach, polieterowe toksyny znane jako ciguatoksyny gromadzące się w mięśniach niektórych subtropikalnych i tropikalnych ryb morskich powodują ciguatera. Ciguatoksyny powstają w wyniku biotransformacji w rybach mniej polarnych ciguatoksyn (gambiertoksyn) wytwarzanych przez Gambierdiscus toxicus, bruzdnicę morską, która żyje na makroglonach, zwykle przyczepionych do martwych koralowców. Toksyny i ich metabolity są skoncentrowane w łańcuchu pokarmowym, gdy mięsożerne ryby polują na mniejsze ryby roślinożerne. Ludzie są narażeni na końcu łańcucha pokarmowego. Ponad 400 gatunków ryb może być nosicielami ciguatoksyn, ale ogólnie tylko stosunkowo niewielka liczba gatunków jest regularnie inkryminowana w ciguatera. Ryby cyguaterskie wyglądają, smakują i pachną normalnie, a wykrywanie toksyn w rybach pozostaje problemem. Ponad 20 prekursorów gambiertoksyn i ciguatoksyn zostało zidentyfikowanych w G. toxicus oraz u ryb roślinożernych i mięsożernych. Toksyny stają się bardziej polarne, ponieważ ulegają metabolizmowi oksydacyjnemu i przechodzą w górę łańcucha pokarmowego. Główna ciguatoksyna Pacyfiku (P-CTX-1) powoduje powstawanie ciguatera na poziomie 0,1 mikrog/kg w mięsie ryb mięsożernych. Główna karaibska ciguatoksyna (C-CTX-1) jest mniej polarna i 10-krotnie mniej toksyczna niż P-CTX-1. Cyguatoksyny aktywują kanały jonów sodu (Na ), powodując pobudliwość i niestabilność błony komórkowej. Blaknięcie koralowców na całym świecie jest obecnie dobrze udokumentowane i istnieje silny związek między globalnym ociepleniem a blaknięciem i śmiercią koralowców. To, w połączeniu z naturalnymi czynnikami środowiskowymi, takimi jak trzęsienia ziemi i huragany, oraz czynnikami wywoływanymi przez człowieka, takimi jak turystyka, budowa doków, ścieki i eutrofizacja, może stworzyć bardziej sprzyjające środowisko dla G. toxicus. Chociaż niski poziom G. toxicus można znaleźć w wodach tropikalnych i subtropikalnych, liczba zakwitów jest nieprzewidywalna i niejednolita. Tylko niektóre szczepy genetyczne wytwarzają ciguatoksyny, a czynniki środowiskowe zwiększające produkcję toksyn są nieznane.


title: Ciguatera na wyspie Réunion (SW Ocean Indyjski): epidemiologia i wzorce kliniczne.

text: Sto pięćdziesiąt dziewięć ognisk ichtiosarkotoksycznych, w tym 477 osób, odnotowano na wyspie Réunion (południowy Ocean Indyjski) w latach 1986-1994. Epidemie Ciguatera stanowiły 78,6% wszystkich przypadków, a roczny wskaźnik zachorowalności oszacowano na 0,78. 10 000 mieszkańców. Objawy wywołane zatruciem ciguatera nie różnią się od tych zgłaszanych na wyspach Pacyfiku i Karaibów, z wyjątkiem dodatkowych objawów zatrucia omamowego u 16% pacjentów. Ryby Serranidae, w tym gatunki o dużej wartości handlowej, były najczęściej zagrożone, odpowiadając za 50% ognisk.


title: Zatrucie ryb Ciguatera. Epidemia w południowej Kalifornii.

text: Zatrucie ryb Ciguatera wynika z biokoncentracji różnych toksyn wytwarzanych przez bruzdnice morskie. Objawy i objawy są bardzo zróżnicowane, ale zwykle objawiają się jako dolegliwości żołądkowo-jelitowe i neurologiczne pojawiające się wkrótce po spożyciu ryb zawierających toksyny. Objawy mogą utrzymywać się miesiącami, a czasem nawet latami. Chociaż przypadki odnotowano w całych Stanach Zjednoczonych, epidemie najczęściej występują wzdłuż wybrzeży tropikalnych i subtropikalnych i zwykle wiążą się z połknięciem dużych ryb mięsożernych. Dokonujemy przeglądu literatury i informujemy o pierwszej epidemii 25 przypadków zatrucia rybami ciguatera, które pojawiły się w lokalnych szpitalach w południowej Kalifornii, które zostały z powodzeniem wyśledzone przez Departament Służby Zdrowia i wyizolowane z ryb złowionych u wybrzeży Baja California w Meksyku.


title: Zatrucie ciguaterą i rybami scombroid w Stanach Zjednoczonych.

text: TŁO: Zatrucia rybami ciguatera i scombroid są częstymi przyczynami chorób przenoszonych przez ryby w Stanach Zjednoczonych; jednak istniejące systemy nadzoru nie doceniają ogólnego wpływu na zdrowie ludzkie. CELE: Niniejsze badanie miało na celu opisanie istniejących danych na temat zatruć ryb ciguatera i drani z raportów ośrodków kontroli zatruć i epidemii oraz oszacowanie ogólnej liczby przypadków zatruć ryb ciguatera i drani, hospitalizacji i zgonów w Stanach Zjednoczonych. METODY: Przeanalizowaliśmy dane dotyczące epidemii z Foodborne Disease Outbreak Surveillance Systems (FDOSS) od 2000 do 2007 roku i dane telefoniczne centrum kontroli zatruć z National Poison Data System (NPDS) od 2005 do 2009 do raportów o zatruciach ciguatera i scombroidami. Korzystając z modelu statystycznego z wieloma danymi wejściowymi, dostosowaliśmy dane o epidemii pod kątem niedoszacowania z powodu niedoszacowania i niedodiagnozowania, aby wygenerować szacunki. Mnożniki niedoinformowania i niedodiagnozowania zostały wyprowadzone z danych wezwania do kontroli zatruć i opublikowanej literatury. WYNIKI: Rocznie do FDOSS zgłaszano średnio 15 ognisk zatruć ryb ciguatera i 28 skombroidów, obejmujących łącznie odpowiednio 60 i 108 osób chorych. NPDS zgłosiło rocznie średnio 173 wezwań dotyczących narażenia na ciguatoksynę i 200 wezwań narażenia na zatrucie ryb skombroidów (2005-2009). Po skorygowaniu o niedoszacowanie oszacowaliśmy 15 910 (90% przedział wiarygodny [CrI] 4140-37 408) przypadków zatruć rybami ciguatera rocznie, co skutkowało 343 (90% CrI 69-851) hospitalizacjami i trzema zgonami (90% CrI 1-7) . Oszacowaliśmy 35 142 (90% CrI: 10496-78 128) zachorowań na zatrucia ryb skombroidami, które doprowadziły do 162 (90% CrI 0-558) hospitalizacji i 0 zgonów. WNIOSKI: Zatrucia ciguaterami i rybami drelichowaty dotykają więcej Amerykanów niż zgłaszane w systemach nadzoru. Chociaż dodatkowe dane mogą poprawić te oceny, szacowana liczba chorób spowodowanych zatruciem owocami morza rzuca światło na ten problem zdrowia publicznego. Wysiłki, w tym edukacja, mogą zmniejszyć zatrucia ryb ciguatera i scombroid.


title: Związana z chorobą Leśniowskiego-Crohna adhezja przylegających i inwazyjnych Escherichia coli jest zwiększona przez ekspozycję na wszechobecny dietetyczny polisacharyd maltodekstrynę

text: Choroba Leśniowskiego-Crohna (CD) jest związana z dysbiozą jelit, czego dowodem jest zmieniony mikrobiom tworzący grube biofilmy na nabłonku. Dodatkowo przylegające inwazyjne szczepy E. coli (AIEC) są często izolowane ze zmian jelitowych pacjentów z CD, co wskazuje na potencjalną rolę tych szczepów w patogenezie choroby. Na skład i właściwości mikrobiomu żywiciela mają wpływ czynniki środowiskowe, w szczególności dieta. Polisacharydy dodawane do żywności jako emulgatory, stabilizatory lub środki wypełniające zostały powiązane z zaburzeniami jelitowymi związanymi z bakteriami. Rosnące spożycie polisacharydów w dietach zachodnich odpowiada zwiększonej zachorowalności na CD w drugiej połowie XX wieku. W tym badaniu przeanalizowano wpływ panelu polisacharydowego na adhezję szczepu LF82 AIEC związanego z CD, aby określić, czy te dodatki do żywności promują fenotypy bakteryjne związane z chorobą. Maltodekstryna (MDX), polisacharyd pochodzący z hydrolizy skrobi, znacznie zwiększył tworzenie biofilmu specyficznego dla LF82. Tworzenie biofilmu wielu innych szczepów E. coli było również promowane przez MDX. Tworzenie biofilmu E. coli indukowane przez MDX było niezależne od długości łańcucha polisacharydowego, co wskazuje na konieczność metabolizmu MDX. Ekspozycja na MDX indukowała ekspresję pilusów typu I, co było wymagane do tworzenia biofilmu wzmocnionego przez MDX. MDX zwiększył również adhezję bakterii do pojedynczych warstw ludzkich komórek nabłonka jelitowego w mechanizmie zależnym od pilusów typu 1 i niezależnym od receptora komórkowego CEACAM6, co sugeruje nowy mechanizm adhezji komórek nabłonkowych. Analiza bakterii związanych z błoną śluzową od osób z CD i bez wykazała zwiększoną częstość występowania malX, genu niezbędnego dla metabolizmu MDX, wyłącznie w jelicie krętym pacjentów z CD. Odkrycia te pokazują, że wszechobecny składnik diety MDX zwiększa adhezję E. coli i sugeruje mechanizm, dzięki któremu zachodnia dieta bogata w określone polisacharydy może sprzyjać dysbiozie drobnoustrojów jelitowych i przyczyniać się do podatności na choroby.


title: Zmiany w ekspresji i dystrybucji klaudyny 2, 5 i 8 prowadzą do nieciągłych połączeń ścisłych i dysfunkcji bariery w aktywnej chorobie Leśniowskiego-Crohna

text: Tło Funkcja bariery nabłonkowej jest upośledzona w chorobie Leśniowskiego-Crohna. Cel Zdefiniowanie podstawowych mechanizmów komórkowych ze szczególnym uwzględnieniem połączeń ścisłych. Metody Próbki biopsyjne z esicy pacjentów z łagodną do umiarkowanie aktywną lub nieaktywną chorobą Leśniowskiego-Crohna badano w komorach Ussinga, a funkcję bariery określano za pomocą analizy impedancji i skanowania przewodnictwa. Strukturę ścisłego połączenia analizowano za pomocą mikroskopii elektronowej z zamrożeniem pęknięć, a białka ścisłego połączenia badano immunohistochemicznie za pomocą konfokalnej laserowej mikroskopii skaningowej i określano ilościowo w immunoblotach. Apoptozę nabłonka analizowano za pomocą końcowego znakowania na końcach dezoksyurydynotrifosforanu za pośrednictwem transferazy dezoksyurydyny i barwienia 4',6-diamidyno-2-fenyloindolem. Wyniki Pacjenci z aktywną chorobą Leśniowskiego-Crohna wykazywali upośledzenie funkcji bariery jelitowej, na co wskazuje wyraźne zmniejszenie odporności nabłonka. Ponieważ rozkład przewodnictwa był równomierny, ogniskowe zmiany nabłonkowe (np. mikronadżerki) nie przyczyniały się do dysfunkcji bariery. Zamiast tego, analiza mikroskopii elektronowej zamrożonych pęknięć wykazała zredukowane i nieciągłe pasma ścisłego połączenia. Okludyna i białka uszczelniające połączenia ścisłe, klaudyna 5 i klaudyna 8, uległy obniżeniu i redystrybucji poza połączenie ścisłe, podczas gdy tworzące pory białko połączeń ścisłych klaudyna 2 uległo silnej regulacji w górę, co stanowi molekularną podstawę zmian połączeń ścisłych. Inne klaudyny były niezmienione (klaudyny 1, 4 i 7) lub niewykrywalne w esicy (klaudyny 11, 12, 14, 15 i 16). Regulacja w górę klaudyny 2 była mniej wyraźna w aktywnej chorobie Leśniowskiego-Crohna w porównaniu z aktywnym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i była indukowana przez czynnik martwicy nowotworu α. Jako drugie źródło upośledzenia funkcji bariery, apoptoza nabłonka była wyraźnie zwiększona w aktywnej chorobie Leśniowskiego-Crohna (średnia (SD) 5,2 (0,5)% wobec 1,9 (0,2)% w grupie kontrolnej). Natomiast funkcja bariery, białka ścisłego połączenia i apoptoza nie uległy zmianie w chorobie Leśniowskiego-Crohna w okresie remisji. Wnioski Zwiększenie aktywności tworzącej pory klaudyny 2 oraz zmniejszenie i redystrybucja klaudyn uszczelniających 5 i 8 prowadzi do zmiany struktury ścisłych połączeń i wyraźnej dysfunkcji bariery już w łagodnej lub umiarkowanie aktywnej chorobie Leśniowskiego-Crohna.


title: Spożycie w diecie i ryzyko rozwoju nieswoistego zapalenia jelit: systematyczny przegląd literatury.

text: CELE: Częstość występowania nieswoistego zapalenia jelit (IBD) wzrasta. Czynniki dietetyczne, takie jak rozpowszechnienie się „zachodniej” diety, bogatej w tłuszcz i białko, ale ubogiej w owoce i warzywa, mogą być związane ze wzrostem. Chociaż wiele badań oceniało związek między dietą a ryzykiem IBD, nie przeprowadzono systematycznego przeglądu. METODY: Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny przy użyciu metodologii zalecanej przez wytyczne, aby ocenić związek między spożyciem składników odżywczych przed chorobą (tłuszcze, węglowodany, białko) a grupami żywności (owoce, warzywa, mięso) a ryzykiem późniejszej diagnozy IBD. Kwalifikujące się badania zostały zidentyfikowane za pomocą ustrukturyzowanych wyszukiwań słów kluczowych w PubMed i Google Scholar oraz ręcznych wyszukiwań. WYNIKI: Uwzględniono dziewiętnaście badań, obejmujących 2609 pacjentów z IBD (1269 pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CD) i 1340 pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (UC) oraz ponad 4000 kontroli. Badania wykazały pozytywny związek między wysokim spożyciem tłuszczów nasyconych, jednonienasyconych kwasów tłuszczowych, całkowitych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (PUFA), całkowitych kwasów tłuszczowych omega-3, kwasów tłuszczowych omega-6, mono- i disacharydów oraz mięsa a zwiększonym ryzykiem CD. Badania wykazały negatywny związek między błonnikiem pokarmowym a owocami i późniejszym ryzykiem CD. Wysokie spożycie tłuszczów ogółem, wszystkich WNKT, kwasów tłuszczowych omega-6 i mięsa wiązało się ze zwiększonym ryzykiem WZJG. Wysokie spożycie warzyw wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem WZJG. WNIOSKI: Wysokie spożycie w diecie tłuszczów ogółem, PUFA, kwasów tłuszczowych omega-6 i mięsa wiązało się ze zwiększonym ryzykiem CD i UC. Wysokie spożycie błonnika i owoców wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem CD, a wysokie spożycie warzyw wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem WZJG.


title: Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia związana z leczeniem: obecne zrozumienie i przyszłe kroki

text: Postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML) jest rzadką chorobą demielinizacyjną mózgu wywoływaną przez wszechobecnego poliomawirusa, wirusa JC. PML prawie zawsze wiąże się z pewną podstawową immunosupresją, a zespół nabytego niedoboru odporności jest najczęstszym zaburzeniem predysponującym. Ostatnio wykazano, że różne środki farmakologiczne zwiększają ryzyko PML. Terapie predysponujące do PML można podzielić na trzy kategorie: terapie, które w wyjątkowy sposób zwiększają ryzyko wystąpienia choroby, takie jak przeciwciała monoklonalne natalizumab i efalizumab; terapie, które wydają się zwiększać ryzyko u osób już narażonych na PML z powodu wcześniej istniejących schorzeń, takie jak rytuksymab i mykofenolan mofetylu; oraz terapie o mechanizmie działania, który może sugerować możliwość zwiększonego ryzyka PWL i/lub w przypadku których zaobserwowano rzadkie przypadki PWL. W przeciwieństwie do dwóch ostatnich klas, środki terapeutyczne unikalnie zwiększające ryzyko PWL są związane ze znacznie większą częstością występowania choroby i utajonym okresem od momentu rozpoczęcia leku do rozwoju PWL. Rozwój PML z użyciem środków farmakologicznych dostarczył nowych informacji na temat patogenezy tego wyniszczającego zaburzenia. Niniejszy przegląd skupia się na ryzyku PML z wieloma środkami farmakologicznymi, proponowanej patogenezie z tymi środkami oraz potencjalnych strategiach ograniczania ryzyka.


title: Dietetyczne wskazówki dotyczące patogenezy choroby Leśniowskiego-Crohna.

text: Choroba Leśniowskiego-Crohna jest złożonym zaburzeniem dziedzicznym o nieznanej patogenezie z czynnikami środowiskowymi, genetycznymi i mikrobiologicznymi zaangażowanymi w rozwój choroby. Niezwykłą cechą tej choroby w dzieciństwie jest skuteczna odpowiedź na terapię ekskluzywnego żywienia dojelitowego (EEN) oraz konieczność całkowitego wykluczenia normalnej diety niezbędnej do odniesienia sukcesu (zasada wyłączności). EEN lub interwencje dietetyczne mogą działać poprzez usuwanie składników diety, które wpływają na skład drobnoustrojów, zmniejszają odpowiedź prozapalną i promują odbudowę bariery nabłonkowej, umożliwiając również zakończenie tego błędnego cyklu tworzenia choroby przed osiągnięciem krytycznego progu. Wiele tradycyjnych i nietradycyjnych składników diety może wpływać na mikrobiom, warstwę śluzową, przepuszczalność jelit lub przyleganie i przemieszczanie się patobionów. Dokonujemy przeglądu danych epidemiologicznych, a także danych z modeli zwierzęcych i linii komórkowych oraz proponujemy model patogenezy, który nazwaliśmy „cyklem przenikania bakterii”, w którym składniki diety, takie jak tłuszcz zwierzęcy, wysokie spożycie cukru i gliadyna oraz spożycie emulgatory, maltodekstryna, a także diety ubogie w błonnik mogą powodować miejscowy nabyty defekt usuwania bakterii, prowadzący do adhezji i penetracji bakterii, a następnie zapalenia w jelitach. © 2014 S. Karger AG, Bazylea.


title: Choroba Leśniowskiego-Crohna: przegląd możliwości leczenia i aktualne badania.

text: Choroba Leśniowskiego-Crohna to choroba autoimmunologiczna, która dotyka prawie 1,4 miliona Amerykanów. Etiologia choroby Leśniowskiego-Crohna nie jest do końca poznana, jednak badania sugerują związek genetyczny. Obecnie nie ma znanego lekarstwa na chorobę Leśniowskiego-Crohna, w wyniku czego większość finansowanych przez rząd badań jest prowadzonych w celu poprawy jakości życia chorych pacjentów (tj. zmniejszenia przewlekłego stanu zapalnego i złagodzenia zaburzeń wzrostu u pacjentów pediatrycznych). Dostępnych jest wiele opcji leczenia, w tym inhibitor integryny alfa-4 i kilka inhibitorów TNF-alfa. Ponadto prowadzone są badania nad kilkoma alternatywnymi opcjami leczenia, aby pomóc dokładnie zrozumieć, które mechanizmy komórkowe (tj. indukowanie apoptozy w leukocytach) są wymagane do skuteczności klinicznej. Niniejszy przegląd ma na celu opisanie obecnie dostępnych opcji leczenia pacjentów dotkniętych chorobą Leśniowskiego-Crohna, aby pomóc w zrozumieniu potencjalnych wymagań mechanistycznych komórek dla skutecznego leku i rzucić światło na potencjalne opcje przyszłego leczenia. Crown Copyright © 2013. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Translokacja choroby Leśniowskiego-Crohna Escherichia coli przez komórki M: kontrastujące działanie rozpuszczalnych włókien roślinnych i emulgatorów

text: Tło Choroba Leśniowskiego-Crohna jest powszechna w krajach rozwiniętych, gdzie typowa dieta jest uboga w błonnik i bogata w przetworzoną żywność. Pierwotne zmiany pokrywają plamy Peyera i grudki limfatyczne okrężnicy, w których dochodzi do inwazji bakterii przez komórki M. Oceniliśmy wpływ rozpuszczalnego polisacharydu nieskrobiowego (NSP) i emulgatorów żywności na translokację Escherichia coli przez komórki M. Metody Aby ocenić wpływ rozpuszczalnych włókien roślinnych i emulgatorów żywności na translokację izolatów E. coli związanych z błoną śluzową od pacjentów z chorobą Crohna i z kontroli innych niż Crohna, użyliśmy monowarstw komórek M, wytworzonych przez wspólną hodowlę Caco2-cl1 i Raji B komórki i ludzkie łaty Peyera zamontowane w komorach Ussinga. Wyniki Translokacja E. coli wzrosła pomiędzy komórkami M w porównaniu z macierzystymi monokulturami Caco2-cl1; 15,8-krotny (IQR 6,2–32,0) dla E. coli choroby Leśniowskiego-Crohna (N=8) i 6,7-krotny (IQR 3,7–21,0) dla izolatów kontrolnych (N=5). Mikroskopia elektronowa potwierdziła obecność E. coli w komórkach M. NSP babki i brokułów znacznie zmniejszał translokację E. coli przez komórki M przy 5 mg/ml (zakres hamowania 45,3–82,6%, p<0,01); NSP z jabłek i porów nie miał znaczącego wpływu. Polysorbate-80, 0,01% obj./obj., 59-krotnie zwiększył translokację E. coli przez monowarstwy Caco2-cl1 (p<0,05), a przy wyższych stężeniach zwiększył translokację między komórkami M. Podobnie, translokacja E. coli przez ludzkie kępy Peyera została zmniejszona o 45±7% przez rozpuszczalny NSP babki (5 mg/ml) i wzrosła dwukrotnie przez polisorbat 80 (0,1% obj./obj.). Wnioski Przenoszenie E. coli przez komórki M jest ograniczane przez rozpuszczalne włókna roślinne, szczególnie babki i brokuły, ale zwiększane przez emulgator Polysorbate-80. Efekty te występują w odpowiednich stężeniach i mogą przyczyniać się do wpływu czynników żywieniowych na patogenezę choroby Leśniowskiego-Crohna.


title: Kiedy możemy wyleczyć chorobę Crohna?

text: Choroba Leśniowskiego-Crohna jest trwającą całe życie idiopatyczną chorobą zapalną, która atakuje cały przewód pokarmowy i czasami narządy pozajelitowe. Uważa się, że CD jest wynikiem złożonych interakcji między czynnikami środowiskowymi, drobnoustrojami jelitowymi oraz genetycznym tłem i układem odpornościowym gospodarza. W ostatnich dziesięcioleciach badania nad tymi patogenetycznymi składnikami, a zwłaszcza nad odpornością błon śluzowych, doprowadziły do opracowania środków biologicznych i strategii terapeutycznych, które radykalnie poprawiły leczenie CD, ale wciąż jesteśmy dalecy od wyleczenia tej choroby. Jeśli istnieje sposób leczenia CD, który prawdopodobnie będzie ewoluował poprzez metodyczne kroki w kierunku integracji badań nad wszystkimi składnikami zaangażowanymi w patogenezę CD. To holistyczne i globalne podejście może pomóc w rozwikłaniu tajemnic CD i opracowaniu nowych środków i strategii terapeutycznych, które poprzez ukierunkowanie na wiele szlaków patogenetycznych i na różnych etapach choroby mogą, miejmy nadzieję, doprowadzić do wyleczenia. Copyright © 2014 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Prospektywne badanie długoterminowego spożycia błonnika pokarmowego i ryzyka choroby Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

text: Tło i cele Zaproponowano zwiększenie spożycia błonnika pokarmowego w celu zmniejszenia ryzyka chorób zapalnych jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna [CD], wrzodziejące zapalenie jelita grubego [UC]). Jednak niewiele badań prospektywnych analizowało związek między długotrwałym przyjmowaniem błonnika pokarmowego a ryzykiem wystąpienia CD lub UC. Metody Zebraliśmy i przeanalizowaliśmy dane od 170 776 kobiet, obserwowanych w wieku powyżej 26 lat, które wzięły udział w badaniu Nurses’ Health Study, obserwowanych przez 3 317 425 osób. Informacje żywieniowe były ustalane prospektywnie poprzez podawanie zatwierdzonego półilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków co 4 lata. Zgłoszenia CD i UC zostały potwierdzone przez przegląd dokumentacji medycznej. Do obliczenia współczynników ryzyka (HR) wykorzystano modele proporcjonalnego hazardu Coxa, z uwzględnieniem potencjalnych czynników zakłócających. Wyniki Potwierdziliśmy 269 przypadków zachorowań na CD (zapadalność 8/100 000 osobo-rok) i 338 przypadków UC (zapadalność 10/100 000 osobo-rok). W porównaniu z najniższym kwintylem skumulowanego średniego spożycia błonnika pokarmowego z uwzględnieniem wartości energetycznej, spożycie najwyższego kwintyla (mediana 24,3 g/dzień) wiązało się z 40% zmniejszeniem ryzyka CD (wieloczynnikowy HR dla CD, 0,59; 95%). przedział ufności [CI], 0,39–0,90). Ta pozorna redukcja okazała się największa w przypadku błonnika pochodzącego z owoców; błonnik ze zbóż, pełnych ziaren lub roślin strączkowych nie modyfikuje ryzyka. W przeciwieństwie do tego, ani całkowite spożycie błonnika pokarmowego (wieloczynnikowy HR 0,82; 95% CI 0,58–1,17), ani spożycie błonnika z określonych źródeł nie wydaje się być istotnie związane z ryzykiem WZJG. Wnioski Na podstawie danych z badania Nurses’ Health Study, długotrwałe przyjmowanie błonnika pokarmowego, szczególnie z owoców, wiąże się z niższym ryzykiem CD, ale nie WZJG. Potrzebne są dalsze badania, aby określić mechanizmy pośredniczące w tym związku.


title: Powikłania położnicze ciąż bliźniaczych.

text: Postępy w technologii wspomaganego rozrodu i wzrost odsetka macierzyństwa u starszych kobiet przyczyniły się do gwałtownego wzrostu częstości występowania ciąż bliźniaczych od lat 80. XX wieku. Powikłania matczyne i okołoporodowe są większe u bliźniąt niż w ciążach pojedynczych. Istotny odsetek śmiertelności i zachorowalności okołoporodowej wśród bliźniąt wynika z wysokiej częstości porodów przedwczesnych i dodatkowego powikłania zespołu transfuzji typu twin-to-twin (TTTS) u bliźniąt jednokosmówkowych. Bliźnięta jednokosmówkowe mają również znacznie wyższy wskaźnik śmiertelności okołoporodowej niż bliźnięta dwukosmówkowe, przy czym największe ryzyko występuje przed żywotnością płodu (<24 tygodnia ciąży). W celu zmniejszenia śmiertelności okołoporodowej konieczne jest wczesne rozpoznanie bliźniąt i ich kosmówki, ścisła obserwacja płodu, zwłaszcza bliźniąt jednokosmówkowych, oraz szybka interwencja terapeutyczna w TTS. Postępowanie śródporodowe w warunkach szpitalnych z zapleczem anestezjologicznym i noworodkowym, a także krytyczna ocena sposobu porodu, doprowadziły do lepszych wyników. Ultrasonografia jest cennym narzędziem postępowania w ciąży bliźniaczej. W niniejszym rozdziale pokrótce podsumowano te tematy, ze szczególnym uwzględnieniem najnowszej literatury.


title: Wpływ ciąży bliźniaczej na zachorowalność matek.

text: W miarę wzrostu częstości występowania ciąży bliźniaczej ważne jest, aby wziąć pod uwagę ryzyko dla matki związane z rodzeniem mnogich. W porównaniu z ciążą pojedynczą istnieje zwiększone ryzyko dla matki w okresie przedporodowym, śródporodowym i poporodowym. Pewne powikłania ciążowe są bardziej prawdopodobne podczas ciąży bliźniaczej, w tym stan przedrzucawkowy i inne zaburzenia nadciśnieniowe, hospitalizacja przedporodowa z powodu porodu przedwczesnego lub nieprawidłowego krwawienia, niedobory żywieniowe, poród cesarski i krwotok poporodowy. Kobiety noszące bliźnięta mogą odnieść korzyści z wczesnej edukacji w zakresie tych problemów, ścisłego monitorowania matki, a także sesji fizjoterapeutycznych i porad żywieniowych podczas ciąży. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Oparta na dowodach opieka nad kobietami z ciążą mnogą.

text: Kobiety w ciąży mnogiej są narażone na większe ryzyko dla siebie i swoich niemowląt niż kobiety w ciąży z jednym dzieckiem. Opieka przed ciążą powinna koncentrować się na unikaniu ciąży mnogiej. Wczesna opieka prenatalna skupia się na określaniu kosmówki i badaniach przesiewowych pod kątem anomalii płodu, a późniejsza opieka koncentruje się na prezentacji, przewidywaniu i postępowaniu w przypadku porodu przedwczesnego oraz wewnątrzmacicznego ograniczenia wzrostu. W obecnych wieloośrodkowych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach skupia się na optymalnym czasie i sposobie porodu. Jednak dane z takich badań dotyczących opieki nad kobietami w ciąży mnogiej są ograniczone. Wiele obszarów opieki wymaga informacji lepszej jakości, w tym w przypadku stosowania technik wspomaganego rozrodu, optymalnej liczby zarodków do przeniesienia, opieki po zdiagnozowaniu kosmówki oraz korzyści płynących z wyspecjalizowanych klinik ciąży mnogiej. Potrzebne są informacje lepszej jakości, aby informować praktykę kliniczną u kobiet z powikłaniami ciąży mnogiej, w tym ciąży bliźniaczej jednoowodniowej, leczenia zespołu transfuzji między bliźniaczkami oraz opieki po śmierci jednego płodu wewnątrzmacicznego.


title: Mechanizmy twinningu: VII. Wpływ diety i dziedziczności na wskaźnik bliźniaczych ludzi.

text: CEL: Ocena możliwego biochemicznego wpływu diety i dziedziczności na wskaźniki bliźniąt jednojajowych i dwuzygotycznych. PROJEKT BADANIA: W związku z tym, że stwierdzono podwyższony poziom insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF) u krów wyselekcjonowanych ze względu na wykazaną zwiększoną częstość bliźniąt, zbadano wpływ czynników wpływających na poziom IGF u kobiet. Było to skorelowane z ich wcześniejszą historią porodów pojedynczych i bliźniaczych. W szczególności wzięto pod uwagę wpływ diet składających się z lub wykluczających produkty zwierzęce, które mają podwyższoną zawartość IGF (np. mleko). WYNIKI: Kobiety weganki, które wykluczają produkty mleczne ze swojej diety, mają wskaźnik bliźniaczy wynoszący jedną piątą niż wegetarianki i wszystkożerne. WNIOSEK: Przedstawione tutaj wyniki potwierdzają proponowany model IGF bliźniąt dwuzygotycznych. Genotypy faworyzujące podwyższony IGF i diety zawierające produkty mleczne, szczególnie w obszarach, w których bydło podaje się hormon wzrostu, wydają się zwiększać szanse na ciąże mnogie z powodu stymulacji jajników.


title: Zmniejszenie częstości występowania bliźniąt i trojaczków.

text: Wskaźniki ciąż mnogich pozostają wysokie po zapłodnieniu wspomaganym z powodu błędnego założenia, że przeniesienie trzech lub więcej zarodków zmaksymalizuje wskaźniki ciąż. Zachorowalność matek jest siedmiokrotnie większa w ciążach mnogich niż w ciążach pojedynczych, śmiertelność okołoporodowa jest czterokrotnie wyższa dla bliźniąt i sześciokrotnie wyższa dla trojaczków, natomiast porażenie mózgowe wynosi 1-1,5% w ciążach bliźniaczych i 7-8% w ciążach trojaczych. Dlatego też ciąże mnogie należy traktować jako poważne niekorzystne skutki technik wspomaganego rozrodu. Rozwiązaniem jest profilaktyka pierwotna ciąż mnogich. Przytłaczające dowody przedstawione w tym rozdziale pokazują, że ograniczenie transferu embrionów w zapłodnieniu in vitro do dwóch zarodków znacznie zmniejszyłoby niekorzystne wyniki u matki i okołoporodu poprzez zmniejszenie częstości występowania ciąż mnogich wysokiego rzędu bez zmniejszania liczby dzieci odbieranych do domu. Prewencja wtórna polegająca na redukcji ciąży wielopłodowej jest skuteczna, ale nie do przyjęcia dla wszystkich pacjentek. Nowe osiągnięcia w hodowli blastocyst, transferze pojedynczego zarodka, krioprezerwacji zarodków i wykluczeniu aneuploidii przed implantacją powinny umożliwić poprawę wskaźników ciąż bez zwiększania liczby ciąż mnogich.


title: Występowanie hormonów estrogenowych w ściekach stałych, oborniku i kompoście grzybowym.

text: Obecność naturalnych hormonów estrogenowych w śladowych stężeniach w środowisku była zgłaszana przez wielu badaczy i budzi coraz większe zaniepokojenie ze względu na ich możliwy niekorzystny wpływ na ekosystem. W tym badaniu odpady komunalne, obornik drobiowy (PM) i obornik krowi (CM) oraz kompost z wypalonego grzyba (SMC) zostały przeanalizowane pod kątem obecności siedmiu hormonów estrogenowych. 17α-estradiol, 17β-estradiol, 17α-dihydroekwilina i estron wykryto w pobranych próbkach osadów i obornika w stężeniach w zakresie od 6 do 462 ng/g suchej masy. 17α-estradiol, 17β-estradiol i estron również wykryto w SMC w stężeniach w zakresie od 4 do 28 ng/g suchej masy. Eksperymenty desorpcji symulowano w laboratorium przy użyciu wody dejonizowanej (milli-Q), a fazę wodną badano pod kątem obecności hormonów estrogenowych w celu określenia ich potencjału desorpcyjnego. Zaobserwowano bardzo niską desorpcję 0,4% i 0,2% hormonów estrogenowych odpowiednio z odpadów komunalnych i SMC. Przedstawiono szacunkowy całkowity udział estrogenów z różnych źródeł odpadów stałych. Nawozy zwierzęce (PM i CM) przyczyniają się do znacznego obciążenia hormonami estrogenowymi w środowisku naturalnym.


title: Poziom estrogenu w surowicy i moczu kobiet przed menopauzą jedzących małe i duże ilości mięsa.

text: CEL: W oparciu o hipotezę, że dieta bogata w mięso może zwiększać ryzyko raka piersi poprzez szlaki hormonalne, w niniejszej analizie porównano estrogeny w surowicy i moczu w zależności od statusu spożywania mięsa. PROJEKT: Interwencja z powtarzającymi się pomiarami. USTAWIENIE: Dwa randomizowane badania soi (BEAN1 i BEAN2) wśród zdrowych kobiet przed menopauzą. TEMATY: Uczestnicy BEAN1 przeprowadzili siedem niezapowiedzianych 24-godzinnych przywołań żywieniowych i oddali pięć próbek krwi i moczu w ciągu 2 lat. Kobiety z grupy BEAN2 dostarczyły siedem wycofań i trzy próbki w ciągu 13 miesięcy. Próbki surowicy analizowano pod kątem estronu (E₁) i estradiolu (E₂) za pomocą RIA. Dziewięć metabolitów estrogenu zmierzono w moczu metodą LC-MS. Wśród semiwegetarian znalazły się kobiety, które zgłosiły codzienne spożywanie <30 g czerwonego mięsa, drobiu i ryb, oraz peskatarianie, które zgłosiły spożycie <20 g mięsa/drobiu, ale >10 g ryb dziennie. Wszystkie pozostałe kobiety zostały sklasyfikowane jako niewegetarianki. Zastosowaliśmy modele mieszane, aby obliczyć średnie najmniejszych kwadratów według statusu wegetarianina z uwzględnieniem potencjalnych czynników zakłócających. WYNIKI: Średni wiek 272 uczestników wynosił 41,9 (SD 4,5) lat. Poziomy E₁ (85 v. 100 pg/ml, P = 0,04) i E₂ (140 v. 154 pg/ml, P = 0,04) były niższe u 37 semiwegetarian niż u 235 nie -wegetarian. Suma dziewięciu metabolitów estrogenu w moczu (183 v. 200 pmol/mg kreatyniny, P = 0,27) oraz proporcje poszczególnych estrogenów i szlaków nie różniły się w zależności od statusu spożycia mięsa. Ograniczenie modeli do próbek pobranych podczas fazy lutealnej wzmocniło powiązania. WNIOSKI: Biorąc pod uwagę ograniczenia badania, niższe poziomy estrogenów w surowicy u semiwegetarian niż u niewegetarian wymagają potwierdzenia w większych populacjach.


title: Występowanie, los i biodegradacja estrogenów w ściekach i oborniku.

text: Estrogeny estron (E1), 17alfa-estradiol (E2alfa), 17beta-estradiol (E2beta) i estriol (E3) to naturalne hormony płciowe wytwarzane przez ludzi i zwierzęta. Ponadto istnieją pewne syntetyczne estrogeny, takie jak 17alfa-etynyloestradiol (EE2), stosowane do celów antykoncepcji. Związki te są w stanie wywołać zaburzenia endokrynologiczne w żywych organizmach na poziomie nanogramów na litr. Zarówno u ludzi, jak iu zwierząt estrogeny są wydalane z moczem i kałem, docierając do środowiska naturalnego poprzez zrzut z oczyszczalni ścieków (STP) i punktów utylizacji obornika. W oczyszczalniach STP usuwanie hormonów zależy od rodzaju procesu oczyszczania i różnych parametrów, takich jak czasy retencji hydraulicznej i osadu. W związku z tym wskaźniki eliminacji hormonów wahają się od 0% do 90% w różnych STP. Zwierzęta są również ważnym źródłem estrogenów w środowisku. Rzeczywiście, zwierzęta wytwarzają wysokie stężenia hormonów, które trafiają do obornika, który jest zwykle rozsiewany na lądzie. W związku z tym hormony zwierzęce pochodzące z odpadów mogą przenosić te zanieczyszczenia do gleby. Celem niniejszego przeglądu jest podkreślenie znaczenia dla zdrowia i środowiska zanieczyszczeń estrogenami oraz krytyczny przegląd istniejącej wiedzy na temat ich losu i usuwania w różnych procesach leczenia. Uwzględniono również istotne informacje na temat mikrobiologicznej degradacji hormonów i szlaków metabolicznych.


title: Opracowanie metody LC-MS/MS do ilościowego oznaczania hormonów płciowych w mleku krowim oraz wpływu ciąży na ich poziomy.

text: Hormony działają w organizmie harmonijnie i ten stan musi być utrzymany, aby uniknąć zaburzeń metabolicznych i późniejszej choroby. Ponadto doniesiono, że steroidy egzogenne (obecność w środowisku i produktach spożywczych) wpływają na rozwój kilku ważnych chorób u ludzi. Endogenne hormony steroidowe w żywności pochodzenia zwierzęcego są nieuniknione, ponieważ występują naturalnie w tych produktach. Obecność hormonów w żywności wiąże się z kilkoma problemami zdrowotnymi człowieka. Mleko krowie zawiera znaczne ilości hormonów i jest szczególnie niepokojące. Opracowano i zwalidowano metodę chromatografii cieczowej z tandemową spektrometrią mas (LC-MS/MS) opartą na derywatyzacji hydroksyloaminy do oznaczania ilościowego sześciu hormonów płciowych w mleku [pregnenolon (P₅), progesteron (P₄), estron (E₁) , testosteron (T), androstendion (A) i dehydroepiandrosteron (DHEA)]. Metoda ta została zastosowana do prawdziwych próbek mleka surowego, a istnienie różnic pomiędzy mlekiem od krów ciężarnych i nieciężarnych zostało potwierdzone statystycznie. Na podstawie przeglądu istniejących opublikowanych danych można wywnioskować, że maksymalne dzienne spożycie hormonów nie jest osiągane poprzez spożycie mleka. Chociaż produkty mleczne są ważnym źródłem hormonów, inne produkty pochodzenia zwierzęcego muszą być również brane pod uwagę przy obliczaniu spożycia.


title: Czy doustne środki antykoncepcyjne mają znaczący wpływ na estrogenność wody pitnej?

text: Ostatnio zaobserwowana feminizacja zwierząt wodnych wzbudziła obawy dotyczące związków estrogenowych w wodzie i możliwości przedostania się tych substancji chemicznych do wody pitnej. Percepcja społeczna często przypisuje tę feminizację doustnym środkom antykoncepcyjnym (OC) znajdującym się w ściekach i budzi obawy, że narażenie na OC w wodzie pitnej może przyczynić się do niedawnego wzrostu problemów z reprodukcją u ludzi. W pracy dokonano przeglądu literatury dotyczącej różnych źródeł estrogenów w wodzie powierzchniowej, źródłowej i pitnej, z naciskiem na aktywną cząsteczkę pochodzącą z OC. Zawiera dyskusję na temat różnych źródeł rolniczych, przemysłowych i komunalnych oraz przedstawia wkład związków estrogenowych w estrogenność dróg wodnych i szacuje, że ryzyko ekspozycji na syntetyczne estrogeny w wodzie pitnej na zdrowie człowieka jest znikome. W artykule przedstawiono również zalecenia dotyczące strategii lepszego zrozumienia wszystkich potencjalnych źródeł związków estrogenowych w środowisku oraz możliwości obniżenia poziomu substancji estrogennych w wodzie.


title: Ocena potencjalnego narażenia i ryzyka związanego z estrogenami w wodzie pitnej

text: Kontekst Wykrywanie estrogenów w środowisku wzbudziło w ostatnich latach obawy ze względu na ich potencjalne oddziaływanie zarówno na dziką przyrodę, jak i na ludzi. Cele Porównaliśmy ekspozycję na przepisane i naturalnie występujące estrogeny w wodzie pitnej z ekspozycją na naturalnie występujące podstawowe poziomy estrogenów w diecie dzieci i dorosłych oraz z czterema niezależnie uzyskanymi dopuszczalnymi dziennymi dawkami (ADI) w celu ustalenia, czy spożycie wody pitnej jest większe czy mniejsze niż spożycie lub ADI. Metody Wykorzystaliśmy model oceny farmaceutycznej i oceny transportu (PhATE) do przewidywania stężeń estrogenów potencjalnie obecnych w wodzie pitnej. Przewidywane stężenia w wodzie pitnej połączono z domyślnymi wskaźnikami poboru wody w celu oszacowania narażenia na wodę pitną. Przewidywane spożycie wody pitnej porównano z spożyciem w diecie, a także z ADI. Przedstawiamy porównania dla poszczególnych estrogenów oraz estrogenów złożonych. Wyniki W analizie oszacowaliśmy, że ekspozycja dziecka na poszczególne przepisywane estrogeny w wodzie pitnej jest 730–480 000 razy niższa (w zależności od typu estrogenu) niż ekspozycja na poziomy tła naturalnie występujących estrogenów w mleku. Narażenie dziecka na całkowite estrogeny w wodzie pitnej (przepisane i występujące naturalnie) jest około 150 razy mniejsze niż narażenie z mleka. Marginesy ekspozycji osób dorosłych (MOE) w oparciu o całkowitą ekspozycję żywieniową są około 2 razy mniejsze niż te dla dzieci. Marginesy bezpieczeństwa (MOS) dla narażenia osoby dorosłej na całkowite przepisane estrogeny w wodzie pitnej wahają się od około 135 do > 17 000, w zależności od ADI. MOS dla ekspozycji na całkowite estrogeny w wodzie pitnej są około 2 razy niższe niż MOS dla przepisanych estrogenów. W zależności od stosowanego ADI, MOS dla małych dzieci wahają się od 28 do 5120 dla całkowitych estrogenów (w tym zarówno przepisanych, jak i naturalnie występujących źródeł) w wodzie pitnej. Wnioski Niezmiennie duże MOE i MOS silnie sugerują, że przepisane i całkowite estrogeny, które potencjalnie mogą być obecne w wodzie pitnej w Stanach Zjednoczonych, nie powodują działań niepożądanych u mieszkańców USA, w tym w subpopulacjach wrażliwych.


title: Toksyny dymu papierosowego osadzające się na powierzchniach: konsekwencje dla zdrowia człowieka

text: Palenie papierosów pozostaje poważnym zagrożeniem dla zdrowia zarówno palaczy, jak i osób niepalących. Dym bierny (SHS) jest z natury bardziej toksyczny niż dym wdychany bezpośrednio. Niedawno odkryto nowe zagrożenie – dym z trzeciej ręki (THS) – nagromadzenie SHS na powierzchniach, które z czasem starzeją się i stają się coraz bardziej toksyczne. THS stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia dzieci, małżonków palaczy i pracowników w środowiskach, w których palenie jest lub było dozwolone. Celem tego badania jest zbadanie wpływu THS na wątrobę, płuca, gojenie się skóry i zachowanie przy użyciu modelu zwierzęcego wystawionego na THS w warunkach naśladujących narażenie ludzi. Myszy narażone na THS wykazują zmiany w wielu układach narządów i wydalaniu poziomów NNAL (biomarkera rakotwórczego specyficznego dla tytoniu) podobnego do tych występujących u dzieci narażonych na SHS (i w konsekwencji na THS). W wątrobie THS prowadzi do zwiększonego poziomu lipidów i niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby, prekursora marskości i raka oraz potencjalnego czynnika przyczyniającego się do chorób sercowo-naczyniowych. W płucach THS stymuluje nadmierną produkcję kolagenu i wysoki poziom cytokin zapalnych, co sugeruje skłonność do zwłóknienia z implikacjami dla chorób wywołanych stanem zapalnym, takich jak przewlekła obturacyjna choroba płuc i astma. W zranionej skórze gojenie się u myszy wystawionych na działanie THS ma wiele cech charakterystycznych dla słabego gojenia się ran chirurgicznych obserwowanych u ludzi palących. Wreszcie, testy behawioralne pokazują, że myszy narażone na THS stają się nadpobudliwe. Te ostatnie dane, w połączeniu z pojawiającymi się powiązanymi problemami behawioralnymi u dzieci narażonych na SHS/THS, sugerują, że przy dłuższej ekspozycji mogą one być narażone na znaczne ryzyko rozwoju poważniejszych zaburzeń neurologicznych. Wyniki te stanowią podstawę do badań nad toksycznym wpływem THS na ludzi i informują o potencjalnych politykach regulacyjnych mających na celu zapobieganie mimowolnemu narażeniu na THS.


title: Narażenie na nitrozoaminy w dymie tytoniowym z trzeciej ręki zwiększa ryzyko raka u osób niepalących.

text: Oprócz biernej inhalacji osoby niepalące, a zwłaszcza dzieci, są narażone na resztkowe gazy i cząsteczki dymu tytoniowego, które osadzają się na powierzchniach i kurzu, znane jako dym z trzeciej ręki (THS). Jednak do tej pory potencjalne ryzyko raka związane z tą drogą narażenia było wysoce niepewne i nie było uwzględniane w polityce zdrowia publicznego. W tym badaniu po raz pierwszy szacujemy potencjalne ryzyko zachorowania na raka w podziale na grupy wiekowe poprzez przyjmowanie pokarmów niezwiązanych z dietą i ekspozycję skóry na rakotwórcze N-nitrozoaminy i nitrozoaminy specyficzne dla tytoniu (TSNA) mierzone w próbkach kurzu domowego. Stosując wysoce czułe i selektywne podejście analityczne, określiliśmy obecność nikotyny, ośmiu N-nitrozoamin i pięciu nitrozoamin specyficznych dla tytoniu w czterdziestu sześciu osiadłych próbkach kurzu z domów zajmowanych zarówno przez palaczy, jak i niepalących. Korzystając z obserwacji składu kurzu domowego, oszacowaliśmy ryzyko raka na podstawie najnowszych oficjalnych informacji toksykologicznych. Obliczone ryzyko raka poprzez ekspozycję na obserwowane poziomy TSNA na wczesnym etapie życia (1 do 6 lat) przekroczyło górną granicę ryzyka zalecaną przez USEPA w 77% domów palaczy i 64% domów niepalących. Maksymalne ryzyko wynikające z narażenia na wszystkie nitrozoaminy mierzone w domu zajmowanym przez palaczy to jeden przypadek nadmiaru raka na tysiąc narażonej populacji. Przedstawione tutaj wyniki podkreślają potencjalnie poważne długoterminowe konsekwencje narażenia na THS, szczególnie u dzieci, i dają mocne dowody na potencjalne zagrożenie dla zdrowia, dlatego należy je uwzględnić przy opracowywaniu przyszłych polityk środowiskowych i zdrowotnych. Copyright © 2014 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Oprócz selera i kultury starterowej: postępy w naturalnych/organicznych procesach peklowania w Stanach Zjednoczonych.

text: W ciągu ostatnich 10 lat nastąpił ciągły rozwój procesów peklowania z wykorzystaniem naturalnych składników, zaprojektowanych w celu zaspokojenia zapotrzebowania konsumentów i wymagań regulacyjnych dotyczących naturalnych i ekologicznych przetworów mięsnych. Początkowo w procesach tych wykorzystywano koncentraty selera o wysokiej zawartości azotanów w połączeniu z kulturą starterową redukującą azotany. Kolejne postępy obejmowały koncentraty selera z azotanem przekształconym przez dostawców w azotyn. Ponadto, w miarę pojawiania się pytań dotyczących zmniejszonego stężenia konserwantów i bezpieczeństwa mikrobiologicznego tych przetworzonych mięs, dodatkowe postępy zaowocowały szeroką gamą składników i procesów zaprojektowanych w celu zapewnienia dodatkowych efektów przeciwdrobnoustrojowych w celu poprawy bezpieczeństwa produktu. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.