title: Otłuszczenie i insulinooporność u ludzi: rola różnych tkankowych i komórkowych magazynów lipidowych.

text: Otłuszczenie człowieka od dawna wiąże się z opornością na insulinę i zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym, a otyłość brzuszna jest uważana za szczególnie niekorzystną. Tłuszcz wewnątrzbrzuszny jest związany z opornością na insulinę, prawdopodobnie za pośrednictwem większej aktywności lipolitycznej, niższych poziomów adiponektyny, oporności na leptynę i zwiększonych cytokin zapalnych, chociaż ten ostatni wkład jest mniej wyraźny. Lipid wątrobowy jest również ściśle związany z insulinoopornością i prawdopodobnie jest ważnym czynnikiem przyczyniającym się do insulinooporności, ale może również być częściowo konsekwencją lipogenicznego szlaku działania insuliny, który jest regulowany w górę przez hiperinsulinemię i nieuszkodzoną sygnalizację. Ponownie, trójglicerydy wewnątrzmięśniowe są związane z opornością mięśni na insulinę, ale anomalie obejmują wyższy poziom trójglicerydów wewnątrzkomórkowych u sportowców wrażliwych na insulinę i kobiet (w porównaniu z mężczyznami). Takie kwestie można by wyjaśnić, gdyby „winowajcami” były aktywne ugrupowania lipidowe, takie jak diacyloglicerol i ceramidy, zależne bardziej od metabolizmu i podziału lipidów niż od ilości triglicerydów. Tłuszcz podskórny, zwłaszcza pośladkowo-udowy, wykazuje właściwości ochronne metabolicznie, czego przykładem jest insulinooporność i dyslipidemia u pacjentów z lipodystrofią. Jednak niektóre badania sugerują, że głęboki podskórny tłuszcz brzuszny może mieć niekorzystne właściwości. Tłuszcz osierdziowy i okołonaczyniowy odnoszą się do choroby miażdżycowej, ale nie są wyraźnie związane z insulinoopornością. Ostatnio pojawiło się zainteresowanie rozpoznawalną brązową tkanką tłuszczową u dorosłych ludzi i jej możliwym powiększeniem przez hormon, iryzynę, z ćwiczeń mięśniowych. Brązowa tkanka tłuszczowa jest metabolicznie aktywna, utlenia kwasy tłuszczowe i wytwarza ciepło, ale ze względu na jej małe i zmienne ilości, jej metaboliczne znaczenie u ludzi w normalnych warunkach życia jest nadal niejasne. Dalsze zrozumienie konkretnych ról różnych magazynów lipidów może pomóc w nowym podejściu do kontrolowania otyłości i jej metabolicznych następstw.


title: Dynamika obrotu komórek tłuszczowych u człowieka.

text: Otyłość wzrasta w sposób epidemiczny w większości krajów i stanowi problem zdrowia publicznego, zwiększając ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i zaburzeń metabolicznych, takich jak cukrzyca typu 2. Ze względu na wzrost otyłości po raz pierwszy w najnowszej historii średnia długość życia w krajach rozwiniętych może zacząć się zmniejszać. Czynniki determinujące masę tłuszczu u dorosłych ludzi nie są w pełni poznane, ale uważa się, że najistotniejsze jest zwiększone magazynowanie lipidów w już rozwiniętych komórkach tłuszczowych (adipocytach). Tutaj pokazujemy, że liczba adipocytów jest głównym wyznacznikiem masy tłuszczu u dorosłych. Jednak liczba komórek tłuszczowych pozostaje stała w wieku dorosłym u osób szczupłych i otyłych, nawet po znacznej utracie wagi, co wskazuje, że liczba adipocytów jest ustalana w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Aby ustalić dynamikę w stabilnej populacji adipocytów u dorosłych, zmierzyliśmy obrót adipocytów, analizując integrację 14C pochodzącego z testów bomby jądrowej w genomowym DNA. Około 10% komórek tłuszczowych odnawia się rocznie w każdym dorosłym wieku i poziomie wskaźnika masy ciała. Ani śmierć adipocytów, ani tempo generacji nie ulegają zmianie we wczesnej otyłości, co sugeruje ścisłą regulację liczby komórek tłuszczowych w tym stanie w okresie dorosłości. Wysoki obrót adipocytów wyznacza nowy cel terapeutyczny dla interwencji farmakologicznej w otyłości.


title: Stężenia lipidów wewnątrzkomórkowych są skorelowane z wrażliwością na insulinę u ludzi: badanie spektroskopowe 1H NMR.

text: Ostatnie badania biopsji mięśni wykazały związek między zawartością lipidów w mięśniach a insulinoopornością. Celem pracy było sprawdzenie tej zależności u ludzi przy użyciu nowej techniki spektroskopii protonowego jądrowego rezonansu magnetycznego (1H NMR), która umożliwia nieinwazyjne i szybkie (około 45 min) oznaczanie zawartości lipidów wewnątrzmiokomórkowych (IMCL). Dorośli bez cukrzycy o prawidłowej masie ciała (n=23, wiek 29+/-2 lata. BMI=24,1+/-0,5 kg/m2) zostali przebadani przy użyciu analizy przekrojowej. Wrażliwość na insulinę oceniano za pomocą 2-godzinnego testu klamrowego hiperinsulinemii (około 450 pmol/l)-euglikemii (około 5 mmol/l). Stężenia lipidów wewnątrzkomórkowych określono za pomocą zlokalizowanej spektroskopii 1H NMR mięśnia płaszczkowatego. Analiza prostej regresji liniowej wykazała odwrotną korelację (r = -0,579, p = 0,0037) [skorygowana] między zawartością lipidów wewnątrzkomórkowych a wartością M (100-120 min klamry), a także między stężeniem niezestryfikowanych kwasów tłuszczowych w osoczu na czczo i Wartość-M (r = -0,54, p = 0,0267). Zawartość lipidów wewnątrzkomórkowych nie była związana z BMI, wiekiem i stężeniem triglicerydów, nieestryfikowanych kwasów tłuszczowych, glukozy czy insuliny w osoczu na czczo. Wyniki te pokazują, że wewnątrzmięśniowe stężenie lipidów, oceniane nieinwazyjnie za pomocą zlokalizowanej spektroskopii 1H NMR, jest dobrym wskaźnikiem wrażliwości całego organizmu na insulinę u ludzi bez cukrzycy i otyłości.


title: Nocne obniżenie wolnych kwasów tłuszczowych za pomocą Acipimoxu poprawia insulinooporność i tolerancję glukozy u otyłych pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy.

text: Otyłość jest często związana z podwyższonym poziomem wolnych kwasów tłuszczowych (FFA) w osoczu, a także z insulinoopornością i hiperinsulinemią, dwoma ważnymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego. Co powoduje insulinooporność i hiperinsulinemię w otyłości pozostaje niejasne. Tutaj przetestowaliśmy hipotezę, że WKT są łącznikiem między otyłością a opornością na insulinę/hiperinsulinemią i że w związku z tym obniżenie przewlekle podwyższonych poziomów wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu poprawiłoby oporność na insulinę/hiperinsulinemię i tolerancję glukozy u otyłych osób bez cukrzycy i cukrzycy. Acipimox (250 mg), długo działający lek antylipolityczny lub placebo podawano przez noc (o 19:00, 1:00, 7:00) 9 chudym osobom kontrolnym, 13 otyłym osobom bez cukrzycy, 10 otyłym osobom z upośledzona tolerancja glukozy oraz 11 pacjentów z cukrzycą typu 2. Klamry euglikemiczno-hiperinsulinowe i doustne testy tolerancji glukozy (75 g) przeprowadzono w oddzielne poranki po całonocnym leczeniu Acipimoksem lub placebo. W trzech otyłych grupach badawczych Acipimox obniżał na czczo stężenie wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu (o 60-70%) i insuliny w osoczu (o około 50%). Stymulowany insuliną wychwyt glukozy podczas klamrowania euglikemiczno-hiperinsulinemicznego był ponad dwukrotnie wyższy po podaniu preparatu Acipimox niż po placebo. Pola pod krzywymi glukozy i insuliny podczas doustnego badania tolerancji glukozy były o około 30% mniejsze po podaniu produktu Acipimox niż po placebo. Wnioskujemy, że obniżenie podwyższonych poziomów FFA w osoczu może zmniejszyć insulinooporność/hiperinsulinemię i poprawić doustną tolerancję glukozy u szczupłych i otyłych osób bez cukrzycy oraz otyłych pacjentów z cukrzycą typu 2.


title: Gwałtowne upośledzenie transportu/fosforylacji glukozy w mięśniach szkieletowych przez wolne kwasy tłuszczowe u ludzi.

text: Początkowy wpływ wolnych kwasów tłuszczowych (WKT) na transport/fosforylację glukozy zbadano u siedmiu zdrowych mężczyzn w obecności podwyższonego (1,44 +/- 0,16 mmol/l), podstawowego (0,35 +/- 0,06 mmol/l) i niskie (<0,01 mmol/l; kontrola) stężenia FFA w osoczu (p < 0,05 między wszystkimi grupami) podczas klamr euglikemiczno-hiperinsulinowych. Stężenia glukozo-6-fosforanu (G-6-P), nieorganicznego fosforanu (Pi), fosfokreatyny, ADP i pH w mięśniu łydki mierzono co 3,2 min przez 180 min przy użyciu spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego 31P. Wskaźniki wychwytu glukozy w całym organizmie rosły podobnie do 140 min, ale później spadły o około 20% w obecności podstawowych i wysokich WKT (42,8 +/- 3,6 i 41,6 +/- 3,3 w porównaniu z kontrolą: 52,7 +/- 3,3 mikromol x kg(-1) x min(-1), P < 0,05. Wzrost domięśniowych stężeń G-6-P był już osłabiony po 45 minutach wysokiej ekspozycji na FFA (184 +/- 17 vs. kontrola: 238 +/- 17 mikromol/l, P = 0,008). Po 180 min, G-6-P był niższy w obecności zarówno wysokich, jak i podstawowych WKT (197 +/- 21 i 213 +/- 18 vs. kontrola: 286 +/- 19 mikromoli/l, P < 0,05). pH śródmięśniowe spadło o -0,013 +/- 0,001 (P < 0,005) podczas kontroli, ale wzrosło o +0,008 +/- 0,002 (P < 0,05) podczas wysokiej ekspozycji na FFA, podczas gdy Pi wzrosło o około 0,39 mmol/l (P < 0,005) w ciągu 70 minut, a następnie powoli zmniejszała się we wszystkich badaniach. Podsumowując, brak początkowego szczytu i wczesny spadek stężenia G-6-P w mięśniach sugeruje, że nawet w stężeniach fizjologicznych FFAs hamują przede wszystkim transport/fosforylację glukozy, poprzedzając zmniejszenie zużycia glukozy w całym organizmie nawet o 120 min. w ludziach.


title: Mechanizm insulinooporności indukowanej wolnymi kwasami tłuszczowymi u ludzi.

text: W celu zbadania mechanizmu, za pomocą którego lipidy powodują insulinooporność u ludzi, co 15 minut mierzono stężenia glikogenu w mięśniach szkieletowych i glukozo-6-fosforanu za pomocą jednoczesnej spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego 13C i 31P u dziewięciu zdrowych osób w obecności niskiego (0,18 +/ - 0,02 mM [średnia +/- SEM]; kontrola) lub wysokie (1,93 +/- 0,04 mM; infuzja lipidów) poziomy wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu w warunkach klamry euglikemicznej (około 5,2 mM) hiperinsulinowej (około 400 pM) przez 6 godzin. Podczas początkowych 3,5 godziny klamry tempo wychwytu glukozy w całym organizmie nie było zmienione przez infuzję lipidów, ale następnie spadało w sposób ciągły do około 46% wartości kontrolnych po 6 godzinach (P < 0,00001). Nasilonej oksydacji lipidów towarzyszyło około 40% zmniejszenie oksydacyjnego metabolizmu glukozy począwszy od trzeciej godziny infuzji lipidów (p < 0,05). Szybkość syntezy glikogenu mięśniowego była podobna podczas pierwszych 3 godzin wlewu lipidów i kontrolnego, ale później spadła do około 50% wartości kontrolnych (4,0 +/- 1,0 vs. 9,3 +/- 1,6 mumol/[kg.min], P < 0,05). Zmniejszenie syntezy glikogenu mięśniowego przez podwyższone stężenie wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu było poprzedzone spadkiem stężenia glukozo-6-fosforanu w mięśniach począwszy od około 1,5 godziny (195 +/- 25 vs. kontrola: 237 +/- 26 mM; P < 0,01) . Dlatego w przeciwieństwie do pierwotnie postulowanego mechanizmu, w którym uważano, że wolne kwasy tłuszczowe hamują stymulowany insuliną wychwyt glukozy w mięśniach poprzez początkowe hamowanie dehydrogenazy pirogronianowej, wyniki te pokazują, że wolne kwasy tłuszczowe indukują insulinooporność u ludzi poprzez początkowe hamowanie transportu/fosforylacji glukozy po czym następuje około 50% zmniejszenie zarówno tempa syntezy glikogenu mięśniowego, jak i utleniania glukozy.


title: Wolne kwasy tłuszczowe i insulinooporność mięśni szkieletowych.

text: CEL PRZEGLĄDU: Ostra ekspozycja na kwasy tłuszczowe powoduje insulinooporność mięśni, a nadmiar lipidów w diecie i otyłość są również silnie związane z insulinoopornością mięśni. Jednak istotne mechanizmy nadal nie są w pełni wyjaśnione. Tutaj badamy najnowsze dowody na to, dlaczego lipidy mogą gromadzić się w mięśniach i jakie są możliwe mechanizmy indukowanej przez lipidy insulinooporności. OSTATNIE WYNIKI: Metabolity lipidów mięśniowych, takie jak koenzym As długołańcuchowego kwasu tłuszczowego, diacyloglicerol i ceramidy mogą bezpośrednio zaburzać sygnalizację insulinową. Przenikanie między zapalnymi szlakami sygnalizacyjnymi i insulinowymi szlakami sygnalizacyjnymi, dysfunkcja mitochondriów i stres oksydacyjny również zostały przedstawione jako główne czynniki przyczyniające się do rozwoju lub utrzymania indukowanej lipidami insulinooporności w mięśniach. Kilka modeli zwierzęcych z delecjami genów w szlakach syntezy i przechowywania kwasów tłuszczowych wykazuje również zwiększone tempo metabolizmu, zmniejszone wewnątrzmięśniowe magazynowanie lipidów i lepsze działanie insuliny w przypadku prowokacji wysokim ładunkiem lipidów. PODSUMOWANIE: Badania na genetycznie i dietetycznie otyłych modelach zwierzęcych, genetycznie zmodyfikowanych zwierzętach i ludziach z otyłością lub cukrzycą typu 2 sugerują prawdopodobne mechanizmy wpływu kwasów tłuszczowych, metabolitów lipidów, szlaków zapalnych i dysfunkcji mitochondriów na działanie insuliny w mięśniach. Wiele z tych mechanizmów wykazano jednak w sytuacjach, w których akumulacja lipidów (otyłość) już istnieje. Pozostaje do wyjaśnienia, czy początkowe zdarzenia prowadzące do insulinooporności mięśni są bezpośrednimi efektami kwasów tłuszczowych w mięśniach, czy też są wtórne do akumulacji lipidów w tkance tłuszczowej lub wątrobie.


title: Wpływ całonocnego dożylnego wlewu lipidów na zawartość lipidów w komórkach mięśniowych i wrażliwość na insulinę u młodzieży afroamerykańskiej w porównaniu z młodzieżą rasy kaukaskiej

text: Cel Aby wyjaśnić predyspozycje do insulinooporności wśród młodzieży afroamerykańskiej (AA), niniejsze badanie miało na celu: 1) zbadanie zmian w zawartości lipidów wewnątrzmiokomórkowych (IMCL) i wrażliwości na insulinę podczas wlewu lipidowego (IL); oraz 2) określić, czy wzrost IMCL jest porównywalny między nastolatkami AA i rasy kaukaskiej. Materiały i metody Trzynastu nastolatków rasy AA i 15 osób rasy kaukaskiej o normalnej masie ciała (BMI <85.) przeszło 3-godzinną klamrę hiperinsulinowo-euglikemiczną, dwukrotnie w losowej kolejności, po całonocnym 12-godzinnym wlewie: 1) 20% IL i 2 ) sól fizjologiczna (NS). IMCL oznaczono ilościowo metodą spektroskopii rezonansu magnetycznego 1H w mięśniu piszczelowym przednim przed i po wlewie IL. Wyniki Podczas wlewu IL, TG w osoczu, glicerol, FFA i utlenianie tłuszczu znacząco wzrosły, bez różnic rasowych. Wrażliwość wątroby na insulinę zmniejszyła się po wlewie IL, bez różnicy między grupami. Wlew IL wiązał się ze znaczącym wzrostem IMCL, który był porównywalny między AA (Δ 105%; NS: 1,9 ± 0,8 vs. IL: 3,9 ± 1,6 mmol/kg mokrej masy) i rasy kaukaskiej (Δ 86%; NS: 2,8 ± 2,1 vs. IL: 5,2 ± 2,4 mmol/kg mokrej masy ciała), z podobnym zmniejszeniem (P<0,01) wrażliwości na insulinę między grupami (Δ -44%: NS: 9,1 ± 3,3 vs. IL: 5,1 ± 1,8 mg/kg /min na µU/ml w AA) i (Δ-39%: NS: 12,9 ± 6,0 vs. IL: 7,9 ± 3,8 mg/kg/min na µU/ml u rasy kaukaskiej). Wnioski U zdrowych nastolatków ostremu wzrostowi FFA w osoczu po wlewie IL towarzyszy znaczny wzrost IMCL i zmniejszenie wrażliwości na insulinę bez różnic rasowych. Nasze odkrycia sugerują, że młodzież AA o normalnej masie ciała nie jest bardziej podatna niż osoby rasy kaukaskiej na akumulację IMCL indukowaną przez FFA i insulinooporność.


title: Kanibalizm neandertalczyków w Moula-Guercy, Ardèche, Francja.

text: Jaskinia Moula-Guercy, 80 metrów nad dzisiejszą rzeką Rodan, została zajęta przez neandertalczyków około 100 000 lat temu. Wykopaliska prowadzone od 1991 roku dostarczyły bogatych zespołów paleontologicznych, paleobotanicznych i archeologicznych, w tym części sześciu neandertalczyków. Neandertalczycy są współcześni z narzędziami kamiennymi i szczątkami fauny w tych samych ściśle kontrolowanych kontekstach stratygraficznych i przestrzennych. Wnioskowanie o kanibalizmie neandertalczyka w Moula-Guercy opiera się na analizie porównawczej rozmieszczenia przestrzennego kości hominidów i kopytnych, modyfikacji za pomocą narzędzi kamiennych oraz reprezentacji części szkieletowych.


title: Odżywianie paleolityczne: dwadzieścia pięć lat później.

text: Minęło ćwierć wieku od pierwszej publikacji hipotezy niezgodności ewolucyjnej, zgodnie z którą odejście od wzorców odżywiania i aktywności naszych przodków łowców-zbieraczy w znacznym stopniu i w specyficznie zdefiniowany sposób przyczyniło się do endemicznych chorób przewlekłych współczesnej cywilizacji. Udoskonalenia modelu zmieniły go pod pewnymi względami, ale dowody antropologiczne nadal wskazują, że dieta przodków człowieka dominująca podczas naszej ewolucji charakteryzowała się znacznie niższym poziomem rafinowanych węglowodanów i sodu, znacznie wyższym poziomem błonnika i białka oraz porównywalnym poziomem tłuszczu (głównie tłuszcze nienasycone) i cholesterol. Poziomy aktywności fizycznej były również znacznie wyższe niż obecne poziomy, co skutkowało wyższą przepustowością energii. Na początku powiedzieliśmy, że takie dowody mogą jedynie sugerować sprawdzalne hipotezy i że zalecenia muszą ostatecznie opierać się na bardziej konwencjonalnych badaniach epidemiologicznych, klinicznych i laboratoryjnych. Takie badania mnożyły się i wspierały wiele aspektów naszego modelu, do tego stopnia, że pod pewnymi względami dzisiejsze oficjalne zalecenia mają cele bliższe tym, które przeważają wśród łowców-zbieraczy niż porównywalne zalecenia 25 lat temu. Co więcej, pojawiły się wątpliwości co do konieczności bardzo niskiego poziomu spożycia białka, tłuszczu i cholesterolu, powszechnego w oficjalnych zaleceniach. Co najbardziej imponujące, randomizowane kontrolowane badania zaczęły potwierdzać wartość diet łowców-zbieraczy w niektórych grupach wysokiego ryzyka, nawet w porównaniu z dietami rutynowo zalecanymi. Należy przeprowadzić znacznie więcej badań, ale ostatnie ćwierć wieku dowiodło zainteresowania i wartości heurystycznej, jeśli nie ostatecznej słuszności modelu.


title: POZA PALEOLITYCZNĄ RECEPCJĄ: WŁĄCZENIE RÓŻNORODNOŚCI I ELASTYCZNOŚCI W BADANIACH EWOLUCJI DIETY CZŁOWIEKA

text: Ewolucyjne paradygmaty ludzkiego zdrowia i odżywiania koncentrują się na ewolucyjnym modelu niezgodności lub „niedopasowania”, zgodnie z którym ludzkie ciała, odzwierciedlające adaptacje ustanowione w erze paleolitu, są źle dostosowane do nowoczesnych, uprzemysłowionych diet, co skutkuje szybkim wzrostem wskaźników przewlekłych chorób metabolicznych. Chociaż model ten pozostaje użyteczny, twierdzimy, że jego użyteczność w wyjaśnianiu ewolucji ludzkich tendencji żywieniowych jest ograniczona. Założenie, że ludzkie diety są niedopasowane do naszej wyewoluowanej biologii, sugeruje, że są one instynktowne lub genetycznie zdeterminowane i zakorzenione w paleolicie. Dokonujemy przeglądu aktualnych badań wskazujących, że nawyków żywieniowych człowieka uczy się przede wszystkim poprzez mechanizmy behawioralne, społeczne i fizjologiczne, które zaczynają się w macicy i trwają przez całe życie. Te adaptacje, które wydają się być silnie genetyczne, prawdopodobnie odzwierciedlają adaptacje neolitu, a nie paleolitu i są pod znaczącym wpływem ludzkich zachowań konstruujących niszę. Włączenie szerszego zrozumienia wyewoluowanych mechanizmów, dzięki którym ludzie uczą się i odciskają nawyki żywieniowe oraz wzajemnego wpływu tych nawyków na fizjologię, dostarczyłoby użytecznych narzędzi do tworzenia bardziej trwałych interwencji żywieniowych.


title: Czy przestrzeganie zasad higieny rąk wśród pracowników służby zdrowia zmienia się, gdy pacjenci znajdują się w salach kontaktowych na OIT?

text: TŁO: Wskaźniki przestrzegania higieny rąk wśród pracowników służby zdrowia (HCW) rzadko przekraczają 50%. Uważa się, że środki ostrożności dotyczące kontaktu zwiększają świadomość pracowników personelu medycznego w zakresie higieny rąk. Staraliśmy się ustalić wszelkie różnice we wskaźnikach przestrzegania higieny rąk dla POZ między pacjentami stosującymi środki ostrożności w kontakcie i tymi, którzy nie są w izolacji. METODY: W szpitalnych oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIOM) i chirurgicznych (SICU) przeszkolony obserwator bezpośrednio obserwował higienę rąk według rodzaju pomieszczenia (środki ostrożności kontaktowe lub bezkontaktowe) oraz typu POZ (pielęgniarka lub lekarz). WYNIKI: OIOM miał podobne wskaźniki zgodności (36/75 [50,7%] w salach prewencji kontaktowej w porównaniu z 223/431 [51,7%] zgodności w pomieszczeniach prewencji bezkontaktowej, P > 0,5); OIOM miał również podobne wskaźniki przestrzegania higieny rąk (67/132 [45,1%] w pokojach ochrony kontaktowej vs 96/213 [50,8%] w pokojach ochrony bezkontaktowej, P > 0,10). Wskaźniki przestrzegania higieny rąk stratyfikowane według POZ były podobne, z jednym wyjątkiem. Pielęgniarki OIOM miały wyższy wskaźnik przestrzegania zasad higieny rąk w pokojach kontaktowych niż w pokojach z bezkontaktowymi środkami ostrożności (odpowiednio 66,7% vs 51,6%). WNIOSEK: Przestrzeganie higieny rąk wśród pracowników służby zdrowia nie różniło się między pomieszczeniami środków ostrożności kontaktowych a pomieszczeniami, w których zastosowano środki ostrożności bezkontaktowe, z wyjątkiem pielęgniarek na OIOM-ie. Opublikowane przez Mosby, Inc.


title: Empiryczna ocena bardzo dużych efektów leczniczych interwencji medycznych.

text: KONTEKST: Większość interwencji medycznych ma skromne efekty, ale czasami niektóre badania kliniczne mogą wykazać bardzo duże efekty w zakresie korzyści lub szkód. CEL: Ocena częstości i cech bardzo dużych efektów w medycynie. ŹRÓDŁA DANYCH: Cochrane Database of Systematic Reviews (CDSR, 2010, wydanie 7). WYBÓR BADANIA: Oddzieliliśmy wszystkie powierzchnie leśne CDSR o binarnym wyniku z porównaniami interwencji w zależności od tego, czy pierwsze opublikowane badanie, kolejne badanie (nie pierwsze) lub żadne badanie nie miało nominalnie istotnego statystycznie (P < 0,05) bardzo dużego efektu (iloraz szans [OR], ≥5). Wybraliśmy również losowo 250 tematów z każdej grupy do dalszej dogłębnej oceny. EKSTRAKCJA DANYCH: Oceniliśmy rodzaje leczenia i wyniki w badaniach z bardzo dużymi efektami, zbadaliśmy, jak często badania z dużymi efektami następowały po innych badaniach na ten sam temat i jak te efekty porównywano z efektami odpowiednich metaanaliz . WYNIKI: Spośród 85 002 powierzchni leśnych (z 3082 przeglądów) 8239 (9,7%) miało istotny bardzo duży wpływ w pierwszym opublikowanym badaniu, 5158 (6,1%) tylko po pierwszym opublikowanym badaniu, a 71 605 (84,2%) nie miało żadnych badań ze znaczącymi bardzo dużymi efektami. Nominalnie znaczące bardzo duże efekty zwykle pojawiały się w małych próbach z medianą liczby zdarzeń: 18 w pierwszych próbach i 15 w kolejnych próbach. Tematy z bardzo dużymi skutkami rzadziej niż inne tematy odnosiły się do śmiertelności (3,6% w pierwszych badaniach, 3,2% w kolejnych badaniach i 11,6% w żadnych badaniach z bardzo dużymi skutkami) i częściej dotyczyły skuteczności zdefiniowanej laboratoryjnie ( 10% w pierwszych próbach, 10,8% w kolejnych i 3,2% w żadnych próbach z bardzo dużymi efektami). Pierwsze badania z bardzo dużymi efektami były tak samo prawdopodobne, jak badania bez bardzo dużych efektów, aby mieć kolejne opublikowane badania. Dziewięćdziesiąt procent i 98% bardzo dużych efektów obserwowanych odpowiednio w pierwszych i później opublikowanych badaniach zmniejszyło się w metaanalizach obejmujących inne badania; mediana ilorazu szans spadła z 11,88 do 4,20 dla pierwszych prób i z 10,02 do 2,60 dla kolejnych prób. W przypadku 46 z 500 wybranych tematów (9,2%; pierwsze i kolejne badania) z badaniem z bardzo dużymi efektami metaanaliza utrzymała bardzo duże efekty z P < 0,001, gdy uwzględniono dodatkowe badania, ale żadna nie dotyczyła śmiertelności wyniki. W całym CDSR wystąpiła tylko jedna interwencja o dużym korzystnym wpływie na śmiertelność, P <0,001, i nie było większych obaw co do jakości dowodów (w badaniu dotyczącym pozaustrojowego natleniania w ciężkiej niewydolności oddechowej u noworodków). WNIOSKI: Większość dużych efektów leczenia wynika z małych badań, a gdy przeprowadza się dodatkowe próby, rozmiary efektów zwykle stają się znacznie mniejsze. Dobrze potwierdzone duże efekty są rzadkie i dotyczą wyników niezakończonych zgonem.


title: Szacowanie zakażeń i zgonów związanych z opieką zdrowotną w szpitalach w USA, 2002 r.

text: STRESZCZENIE Cel Celem tego badania było dostarczenie krajowych szacunków liczby zakażeń związanych z opieką zdrowotną (HAI) i zgonów w szpitalach w Stanach Zjednoczonych. Metody Obecnie nie jest dostępne żadne jedno źródło reprezentatywnych w skali kraju danych dotyczących zakażeń HAI. Autorzy zastosowali podejście wieloetapowe i trzy źródła danych. Głównym źródłem danych był system National Nosocomial Infections Surveillance (NNIS), dane z lat 1990–2002, prowadzony przez Centers for Disease Control and Prevention. Do uzupełnienia danych NNIS wykorzystano dane z National Hospital Discharge Survey (do 2002 r.) i American Hospital Association Survey (do 2000 r.). Do oszacowania liczby zgonów wykorzystano odsetek pacjentów z HAI, których śmierć została określona jako spowodowana lub związana z HAI na podstawie danych NNIS. Wyniki W 2002 r. szacunkowa liczba zakażeń szpitalnych w Stanach Zjednoczonych, skorygowana o placówki federalne, wyniosła około 1,7 miliona: 33 269 zakażeń HAI wśród noworodków w żłobkach wysokiego ryzyka, 19 059 wśród noworodków w żłobkach w dobrym stanie, 417 946 wśród dorosłych i dzieci na oddziałach intensywnej opieki medycznej oraz 1.266.851 wśród dorosłych i dzieci poza oddziałami intensywnej terapii. Szacunkowe zgony związane z HAI w amerykańskich szpitalach wyniosły 98 987: 35 967 z nich z powodu zapalenia płuc, 30 665 z powodu infekcji krwi, 13 088 z powodu infekcji dróg moczowych, 8 205 z powodu infekcji miejsca operowanego i 11062 z powodu infekcji innych miejsc. Wnioski HAI w szpitalach są istotną przyczyną zachorowalności i śmiertelności w Stanach Zjednoczonych. Opisana metoda szacowania liczby HAI najlepiej wykorzystuje istniejące dane na poziomie krajowym.


title: Oczekiwania pacjentów dotyczące leków hipolipemizujących.

text: CEL: Celem tego badania była ocena oczekiwanego efektu stosowania statyn w leczonej populacji. Ponadto celem było zbadanie czynników, w tym historii i współistniejącego ryzyka choroby wieńcowej, związanych z wyższym i niższym przekonaniem o leczeniu. METODY: Osiemset dwadzieścia dziewięć (829) szwedzkich pacjentów stosujących statyny wypełniło kwestionariusze pocztowe dotyczące ich stanu zdrowia, stylu życia, czynników ryzyka sercowo-naczyniowego i przewidywanego leczenia. Oczekiwana korzyść z leczenia została wykorzystana jako pomiar wyników. WYNIKI: Historia choroby wieńcowej serca nie wpłynęła na oczekiwania dotyczące leczenia. Pacjenci z wysokim ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych zgłaszali nieco mniejsze oczekiwanie na efekt leczenia w perspektywie 10-letniej (p<0,01), ale nie w krótszych perspektywach czasowych. Niska satysfakcja z wyjaśnienia celu leczenia i słaba postrzegana kontrola własnego zdrowia wiązała się z bardziej negatywnym postrzeganiem korzyści z leczenia. WNIOSEK: Uzasadnienie stosowane przez lekarzy przepisujących statyny wydaje się nie mieć związku z oczekiwaniami pacjentów, natomiast na przekonania pacjentów zdają się wpływać czynniki dotyczące relacji pacjent-lekarz, sytuacji społecznej i postrzeganej kontroli stanu zdrowia. IMPLIKACJE Z PRAKTYKI: Związek między słabą satysfakcją pacjentów z wyjaśnienia leczenia a niską wiarą w korzyści z leczenia podkreśla wagę komunikacji pacjent-lekarz. Sugeruje się, że opracowano narzędzia kliniczne w celu identyfikacji pacjentów o słabym przekonaniu o korzyściach z leczenia, ponieważ edukacja dostosowana do tej grupy może zmniejszyć ryzyko niezgodności, a następnie zmniejszyć ryzyko choroby wieńcowej.


title: Oczekiwania pacjentów dotyczące badań przesiewowych i zabiegów profilaktycznych

text: CEL Świadoma decyzja o zaakceptowaniu interwencji medycznej wymaga zrozumienia jej prawdopodobnych korzyści. W badaniu tym oceniano szacunki uczestników dotyczące korzyści, a także minimalnych akceptowalnych korzyści z badań przesiewowych w kierunku raka piersi i jelita oraz leków zapobiegających złamaniom szyjki kości udowej i chorobom sercowo-naczyniowym. METODY Trzech lekarzy rodzinnych rozesłało kwestionariusze do wszystkich zarejestrowanych pacjentów w wieku od 50 do 70 lat. Pacjentów wyrażających zgodę na udział w badaniu poproszono o oszacowanie liczby zdarzeń (złamań lub zgonów), którym udało się zapobiec w grupie 5000 pacjentów poddanych każdej interwencji w okresie 10 lat oraz o wskazanie minimalnej liczby zdarzeń, których interwencja uniknęła, uznali za uzasadnione jego użycie. Obliczono proporcje uczestników, którzy przeszacowali korzyści z każdej interwencji, oraz przeprowadzono jednowymiarową i wielowymiarową analizę predyktorów odpowiedzi. WYNIKI Odsetek uczestnictwa wyniósł 36%: do udziału w badaniu zaproszono 977 pacjentów, a 354 zwróciło wypełniony kwestionariusz. Uczestnicy przeszacowali stopień korzyści wynikających ze wszystkich interwencji: 90% uczestników przeszacowało wpływ badań przesiewowych w kierunku raka piersi, 94% przeszacowało wpływ badań przesiewowych w kierunku raka jelita, 82% przeszacowało wpływ leków zapobiegających złamaniom szyjki kości udowej, a 69% przeszacowało efekt leków zapobiegawczych w chorobach układu krążenia. Szacunki minimalnej akceptowalnej korzyści były bardziej konserwatywne, ale poza profilaktyką zgonów z powodu chorób układu krążenia większość respondentów wskazała minimalną korzyść większą niż te interwencje. Niższy poziom wykształcenia wiązał się z wyższymi szacunkami minimalnej akceptowalnej korzyści dla wszystkich interwencji. WNIOSEK Pacjenci przecenili redukcję ryzyka osiągniętą dzięki 4 przykładom leków przesiewowych i profilaktycznych. Niższy poziom wykształcenia wiązał się z wyższą minimalną korzyścią uzasadniającą zastosowanie interwencji. Ta tendencja do przeceniania korzyści może wpływać na decyzje pacjentów o stosowaniu takich interwencji, a praktycy powinni być świadomi tej tendencji, omawiając te interwencje z pacjentami.


title: Jakich korzyści pacjenci oczekują z dodania drugiego i trzeciego leku przeciwnadciśnieniowego?

text: Cele Odkrycie, czy pacjenci mają takie same oczekiwania co do korzyści z przyjmowania pierwszego i jakichkolwiek dodatkowych leków w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz zbadanie wszelkich cech pacjenta, które przewidują chęć podjęcia leczenia. Metody Była to anonimowa ankieta przeprowadzona w jednej grupie podstawowej opieki zdrowotnej. Przebadano losową próbę pacjentów z listy praktyk, podzielonych według wieku i płci, aby określić, jakich korzyści wymagali przed podjęciem decyzji o otrzymaniu pierwszego i kolejnych leków w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Poproszono ich o wskazanie największej liczby osób wymagających leczenia przez 5 lat (NNT5) w celu zapobiegania zawałowi mięśnia sercowego w 1 (najmniejsza korzyść), która przekonałaby ich o potrzebie leczenia. Zebrano również informacje demograficzne, które mogą wyjaśniać zmienność entuzjazmu do leczenia. Wyniki Uczestnicy wymagali znacznie większej korzyści z rozważenia leczenia farmakologicznego niż oczekiwano ze średnią wartością NNT5 dla pierwszego leczenia wynoszącą 15,0 (95% CI 12,3, 17,8). Marginalna korzyść wymagana po dodaniu drugiego i trzeciego leczenia była co najmniej równie duża przy NNT5 13,2 (95% CI 10,8, 15,7) i NNT5 11,0 (95% CI 8,6, 13,4). Dodatkowymi czynnikami wpływającymi na chęć podjęcia leczenia były płeć z różnicą NNT5 między mężczyznami i kobietami wynoszącą 7,1 (95% CI 1,7, 12,5), trudność w podjęciu decyzji (bardzo łatwa vs bardzo trudna) 14,9 (95% CI 6,0, 23,8 ) oraz lata nauki w pełnym wymiarze 2,0 (95% CI 0,9, 3,0) za każdy dodatkowy rok nauki. Każde nachylenie NNT5 wraz ze wzrostem liczby tabliczek znikało, gdy jednocześnie brano pod uwagę płeć, lata nauki i trudność w podjęciu decyzji. Wnioski Ludzie mogą oczekiwać większych korzyści z leczenia przeciwnadciśnieniowego niż z leczenia hipotensyjnego. Z pewnością nie postrzegają dodawania kolejnych leków jako mniejszego kroku niż rozpoczęcie pierwszego pod względem oczekiwanych korzyści. Pełne zrozumienie zarówno zagrożeń, jak i korzyści może mieć kluczowe znaczenie w przypadku osób spędzających więcej czasu na kształceniu w pełnym wymiarze godzin oraz tych, którzy wkładają więcej wysiłku w podjęcie decyzji o zaakceptowaniu dalszego leczenia. Rozbieżność między korzyściami oczekiwanymi a dostępnymi wymaga dalszych badań nad metodami określania oczekiwań pacjentów i informowania o indywidualnych decyzjach pacjentów.


title: Sposób na odwrócenie CAD?

text: CEL: Odżywianie roślinne doprowadziło do zatrzymania i odwrócenia choroby wieńcowej (CAD) w małym badaniu. Pojawił się jednak sceptycyzm, że takie podejście może odnieść sukces w większej grupie pacjentów. Celem naszego badania uzupełniającego było określenie stopnia przestrzegania zaleceń i wyników 198 kolejnych pacjentów ochotników, którzy otrzymali poradę dotyczącą przejścia ze zwykłej diety na żywienie roślinne. METODY: Prześledziliśmy 198 kolejnych pacjentów, którym doradzano żywienie roślinne. Ci pacjenci z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową (CVD) byli zainteresowani przejściem na żywienie roślinne jako uzupełnienie zwykłej opieki sercowo-naczyniowej. Uznaliśmy uczestników za przestrzegających, jeśli wyeliminowali nabiał, ryby i mięso oraz dodali olej. WYNIKI: Spośród 198 pacjentów z CVD 177 (89%) przestrzegało zaleceń. Poważne zdarzenia sercowe, które uznano za nawracające, skutkowały łącznie jednym udarem u pacjentów stosujących się do układu sercowo-naczyniowego — częstość nawrotów wynosiła 0,6%, znacznie mniej niż w innych badaniach dotyczących terapii żywieniowej opartej na roślinach. Trzynastu z 21 (62%) nieprzystępujących uczestników doświadczyło działań niepożądanych. WNIOSEK: Większość ochotników z CVD odpowiedziała na intensywne poradnictwo, a ci, którzy utrzymywali odżywianie roślinne przez średnio 3,7 roku, doświadczyli niskiego wskaźnika kolejnych incydentów sercowych. To dietetyczne podejście do leczenia zasługuje na szerszy test, aby sprawdzić, czy przestrzeganie zaleceń może zostać utrzymane w szerszych populacjach. Żywienie roślinne może mieć duży wpływ na epidemię CVD.


title: Czy leki prewencyjne są wystarczająco profilaktyczne? Badanie oczekiwanych przez pacjentów korzyści z leków profilaktycznych.

text: CELE: Badanie miało na celu znalezienie progu korzyści dla hipotetycznego leku obniżającego poziom cholesterolu, poniżej którego osoba nie byłaby przygotowana do przyjmowania leku. Przyjrzeliśmy się również, czy bliskość zdarzenia docelowego (zawału mięśnia sercowego) i poglądy badanych na temat przyjmowania narkotyków wpływają na ten próg. PROJEKT: Przebadaliśmy 307 osób za pomocą pisemnego kwestionariusza i wywiadu. Grupa 1 (102 osoby) została właśnie wypisana z oddziału wieńcowego. Grupa 2 (105 osób) przyjmowała leki kardioprotekcyjne, ale nie miała ostatnio przebytego zawału mięśnia sercowego. Grupa 3 (100 osób) nie miała w wywiadzie zawału mięśnia sercowego i nie przyjmowała leków kardioprotekcyjnych. WYNIKI: Wartości mediany dla progu korzyści, poniżej których pacjent nie zażywałby leku zapobiegawczego, wynosiły 20%, 20% i 30% bezwzględnego zmniejszenia ryzyka odpowiednio dla grup 1, 2 i 3. Mediany oczekiwanej średniej długości życia wyniosły odpowiednio 12, 12 i 18 miesięcy. Tylko 27% badanych przyjęłoby lek oferujący 5% lub mniej bezwzględną redukcję ryzyka w ciągu pięciu lat. Poglądy badanych na ogólne przyjmowanie leków i bliskość zdarzenia docelowego były predyktorami akceptacji leków zapobiegawczych. Osiemdziesiąt procent badanych życzyło sobie, aby przed rozpoczęciem stosowania leku powiedziano mu liczbowe korzyści płynące z prewencyjnego leku. WNIOSEK: Dla większości oczekiwana korzyść z leku zapobiegawczego jest wyższa niż rzeczywista korzyść zapewniana przez obecne strategie antynarkotykowe. Istnieje napięcie między prawem pacjenta do wiedzy o szansie skorzystania z leku zapobiegawczego a prawdopodobnym zmniejszeniem jego przyjmowania, jeśli zostanie o tym poinformowany.


title: Wieprzowina karmiona siemieniem lnianym: wzbogacenie w kwasy tłuszczowe n-3 i wkład w zalecenia żywieniowe.

text: Potencjał zwiększenia spożycia kwasów tłuszczowych n-3 (FA) przez wieprzowinę karmioną siemieniem lnianym jest niedoceniany, gdy ogranicza się do czystego mięśnia najdłuższego, podczas gdy zwykle spożywana jest kombinacja mięśni i tkanki tłuszczowej. Obecnie mierzono zawartość FA świń karmionych siemieniem lnianym w diecie 0%, 5% i 10% przez 11 tygodni w polędwicy, mięsie podstawowym z najądrza (L), L plus tłuszcz szwowy (LS) i LS plus 5 mm słoniny (LSS)). Zawartość kwasów tłuszczowych n-3 niezbędną do twierdzenia o wzbogaceniu w Kanadzie (porcja 300 mg/100 g) została przekroczona w L od wszystkich zwierząt pierwotnych przy karmieniu 5% siemieniem lnianym, co stanowi 4-krotność w porównaniu z kontrolami (P<0,001), przy dalszym wzbogaceniu od włączenie powiązanych tkanek tłuszczowych (P<0,001). Zwiększenie poziomów karmienia siemieniem lnianym w połączeniu z inkluzją tkanki tłuszczowej wzmocniło całkowity długołańcuchowy FA n-3 (P<0,05), szczególnie 20:5n-3 i 22:5n-3. Wieprzowina wzbogacona w n-3 FA karmiona siemieniem lnianym może znacząco przyczynić się do dziennego spożycia kwasów n-3 NN w długim łańcuchu, szczególnie w społeczeństwach o typowo niskim spożyciu owoców morza. © 2013.


title: Wpływ obniżenia ciśnienia krwi i różnych schematów obniżania ciśnienia krwi na główne zdarzenia sercowo-naczyniowe zgodnie z wartością wyjściową krwi...

text: TŁO: Korzyści z obniżenia ciśnienia krwi są dobrze znane, ale pozostaje niepewność co do tego, czy wielkość efektu różni się w zależności od początkowego poziomu ciśnienia krwi. Celem było porównanie zmniejszenia ryzyka osiągniętego przez różne schematy obniżania ciśnienia krwi wśród osób z różnymi wyjściowymi wartościami ciśnienia krwi. METODY: Włączono trzydzieści dwa badania z randomizacją i siedem porównań między różnymi rodzajami leczenia. W przypadku każdego porównania, główna wstępnie określona analiza obejmowała obliczenie sumarycznych oszacowań efektu przy użyciu metaanalizy efektów losowych dla poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w czterech grupach zdefiniowanych na podstawie wyjściowego SBP (<140, 140-159, 160-179 i ≥180 mmHg) . WYNIKI: Było 201 566 uczestników, wśród których zaobserwowano 20 079 zdarzeń pierwszorzędowych. Nie było dowodów na różnice w proporcjonalnym zmniejszeniu ryzyka uzyskanym przy różnych schematach leczenia obniżającego ciśnienie krwi w grupach zdefiniowanych na podstawie wyższego lub niższego poziomu wyjściowego SBP (wszystkie P dla trendu > 0,17). Odkrycie to było zasadniczo zgodne w przypadku porównań różnych schematów, kategorii DBP i powszechnie stosowanych punktów odcięcia ciśnienia krwi. WNIOSEK: Wydaje się mało prawdopodobne, że skuteczność leczenia obniżającego ciśnienie krwi zależy zasadniczo od początkowego poziomu ciśnienia krwi. Ponieważ większość pacjentów biorących udział w badaniach stanowiących wkład w te przeglądy miała nadciśnienie w wywiadzie lub otrzymywała podstawową terapię obniżającą ciśnienie krwi, odkrycia sugerują, że dodatkowe obniżenie ciśnienia krwi u pacjentów z nadciśnieniem spełniających początkowe docelowe wartości ciśnienia krwi przyniesie dalsze korzyści. Mówiąc szerzej, dane potwierdzają zastosowanie schematów obniżania ciśnienia krwi u pacjentów wysokiego ryzyka z nadciśnieniem i bez nadciśnienia.


title: Siemię lniane - cudowna obrona przed niektórymi krytycznymi chorobami.

text: Obecność w siemieniu lnianym oleju bogatego w kwasy omega-3, omega-6, kwas alfa-linolowy, błonnik pokarmowy, diglukozyd sekoizolarycyrezynolu, białko i minerały stanowią bardzo mocną podstawę do wykorzystania nasion lnu w różnych preparatach spożywczych jako środka leczniczego. Obszerna literatura pokazuje, że siemię lniane zyskało znaczącą pozycję w dziedzinie nauk żywieniowych dzięki swojej kluczowej roli jako środka przeciwutleniającego. W przeglądzie szczegółowo omówiono liczne korzyści zdrowotne wynikające ze stosowania nasion lnu, koncentrując się zazwyczaj na zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym, nowotworom, cukrzycy i poprawie pamięci przestrzennej. Ogromny wzrost liczby ludności ze szczególnym uwzględnieniem krajów rozwijających się, istnieje potrzeba poszukiwania alternatywnych zasobów żywieniowych, które mogą zaspokoić potrzeby żywieniowe i żywieniowe przyszłych pokoleń. Ze względu na jego niezwykłe znaczenie żywieniowe, omawiany przegląd umożliwia naukowcom zajmującym się naukami o żywieniu dalsze badanie wartości terapeutycznej składników funkcjonalnych nasion lnu i ich zastosowania dietetycznego w różnych produktach spożywczych oraz dostępności w przetworzonej żywności, a także w ludzkiej linii komórkowej.


title: Silne działanie przeciwnadciśnieniowe nasion lnu w diecie u pacjentów z nadciśnieniem.

text: Siemię lniane zawiera kwasy tłuszczowe ω-3, lignany i błonnik, które razem mogą przynieść korzyści pacjentom z chorobami układu krążenia. Badania na zwierzętach wykazały, że pacjenci z chorobą tętnic obwodowych mogą szczególnie skorzystać z suplementacji diety nasionami lnu. Nadciśnienie jest często związane z chorobą tętnic obwodowych. Celem pracy było zbadanie wpływu codziennego spożycia nasion lnu na skurczowe (SBP) i rozkurczowe ciśnienie krwi (DBP) u pacjentów z chorobą tętnic obwodowych. W tym prospektywnym, podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo, pacjenci (w sumie 110) spożywali codziennie przez 6 miesięcy różne pokarmy zawierające 30 g zmielonego siemienia lnianego lub placebo. Poziomy kwasu α-linolenowego i enterolignanów kwasu tłuszczowego ω-3 w osoczu wzrosły od 2 do 50 razy w grupie karmionej siemieniem lnianym, ale nie wzrosły znacząco w grupie placebo. Masy ciała pacjentów nie różniły się istotnie między dwiema grupami w żadnym momencie. SBP było 10 mm Hg niższe, a DBP 7 mm Hg niższe w grupie nasion lnu w porównaniu z placebo po 6 miesiącach. Pacjenci, którzy przystąpili do badania z SBP ≥ 140 mm Hg na początku badania, uzyskali znamienne obniżenie SBP o 15 mm Hg i DBP o 7 mm Hg po spożyciu nasion lnu. Efekt przeciwnadciśnieniowy uzyskano selektywnie u pacjentów z nadciśnieniem. Poziomy krążącego kwasu α-linolenowego korelowały z SBP i DBP, a poziomy lignanów korelowały ze zmianami w DBP. Podsumowując, siemię lniane wywoływało jeden z najsilniejszych efektów przeciwnadciśnieniowych uzyskiwanych dzięki interwencji dietetycznej.


title: Metodologia powierzchni odpowiedzi do przewidywania cech jakościowych kotletów wołowych z dodatkiem siemienia lnianego i pasty pomidorowej.

text: Metodologia powierzchni odpowiedzi została wykorzystana do zbadania wpływu dodatku mąki lnianej (FS) i pasty pomidorowej (TP), odpowiednio od 0 do 10% i od 0 do 20%, na cechy jakościowe kotletów wołowych. Ocenianymi cechami jakości były barwa (L, a i b), pH oraz analiza profilu tekstury (TPA). Przeprowadzono również analizę sensoryczną w celu oceny barwy, soczystości, jędrności i ogólnej akceptacji. Dodatek FS obniżył wartości L i a oraz zmniejszył utratę masy gotowanych produktów (P<0,05). Odwrotny efekt zaobserwowano po dodaniu TP (P<0,05). Wszystkie parametry TPA zmniejszały się, gdy procenty FS i TP wzrastały w recepturze kotletów wołowych. Ponadto dodanie FS i TP niekorzystnie wpłynęło na właściwości sensoryczne gotowanego produktu (P<0,05); niemniej jednak wszystkie oceniane cechy sensoryczne miały akceptowalny wynik (>5,6). Tak więc FS i TP są składnikami, które można wykorzystać do przygotowania kotletów wołowych. Copyright © 2014 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Rdza mózgu: ostatnie odkrycia dotyczące roli stresu oksydacyjnego w chorobach neurodegeneracyjnych.

text: Stres oksydacyjny (OS) i uszkodzenia spowodowane nadmiernymi reaktywnymi formami tlenu (ROS) są częstymi przyczynami uszkodzeń komórek i organizmów. Częstość występowania chorób neurodegeneracyjnych (ND) wzrasta wraz z wiekiem, a wiele badań dotyczących ROS i OS wyłoniło się z prac w tej dziedzinie. Ten tekst zawiera przegląd niektórych ostatnio opublikowanych artykułów na temat roli systemu operacyjnego w ND. Ponieważ istnieje wiele recenzji z tej dziedziny, skupiono się na artykułach opublikowanych w ostatnim czasie. Do wyszukiwania, pobierania i recenzowania artykułów wykorzystano Katalog Czasopism Naukowych wspierany przez Biuro Ministerstwa Edukacji Brazylii ds. Koordynacji Doskonalenia Personelu Szkolnictwa Wyższego (CAPES). Wyszukiwarka szukała terminów "stres oksydacyjny ORAZ choroby neurodegeneracyjne ORAZ odżywianie" w 10 różnych kolekcjach naukowych. Obecnie markerom biochemicznym ND brakuje czułości lub swoistości w diagnostyce lub śledzeniu odpowiedzi na terapię. OS ma ścisły związek z ND, chociaż niski poziom ROS wydaje się chronić mózg. W ND występują szkodliwe zmiany w mitochondriach, OS, wapniu, glikokortykosteroidach, zapaleniu, metalach śladowych, insulinie, cyklu komórkowym, agregacji białek i setkach, a nawet tysiącach genów. Interakcja genów z ich środowiskiem może wyjaśniać ND. Chociaż OS poświęcono przez lata wiele uwagi, co zwiększyło liczbę prac naukowych dotyczących interwencji antyoksydacyjnych, obecnie nikt nie wie, jak zatrzymać lub opóźnić ND. Interwencje in vitro, in vivo i u ludzi będą nadal przyczyniać się do lepszego zrozumienia tych patologii.


title: Urazowe uszkodzenie mózgu: czynnik ryzyka choroby Alzheimera.

text: Urazowe uszkodzenie mózgu (TBI) stanowi poważny globalny problem zdrowotny i społeczno-ekonomiczny, którego następstwa neurobehawioralne przyczyniają się do długotrwałej niepełnosprawności. Powoduje obrzęk mózgu, uszkodzenie aksonów i niedotlenienie, zaburza funkcję bariery krew-mózg i zwiększa reakcje zapalne, stres oksydacyjny, neurodegenerację i prowadzi do upośledzenia funkcji poznawczych. Badania epidemiologiczne pokazują, że 30% pacjentów, którzy umierają z powodu TBI, ma blaszki Aβ, które są patologicznymi cechami choroby Alzheimera (AD). Tak więc TBI działa jako ważny epigenetyczny czynnik ryzyka AD. Niniejszy przegląd skupia się na genach związanych z AD, które ulegają ekspresji podczas TBI i ich znaczeniu dla progresji choroby. Takie zrozumienie pomoże zdiagnozować ryzyko pacjentów z TBI w celu opracowania AD i zaprojektowania interwencji terapeutycznych. Copyright © 2012 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Skromna propozycja podłużnego badania profilaktyki demencji (z przeprosinami Jonathana Swifta, 1729).

text: Wiele badań udokumentowało rolę czynników ryzyka i czynników ochronnych w chorobach otępiennych w późnym wieku, zwłaszcza w chorobie Alzheimera. W „Przeglądzie Systematycznym” amerykańskiej Agencji ds. Badań i Jakości Opieki Zdrowotnej oraz National Institute on Aging stwierdzono, że ponieważ ogólna jakość danych naukowych była niska, nie można sformułować zaleceń dotyczących zdrowia publicznego. Aby uzyskać dowody na skuteczność interwencji związanych ze stylem życia, proponujemy „skromną propozycję”, aby zbadać 10 000 osób w ciągu 40 lat losowo przydzielonych do grup o niskiej lub wysokiej zawartości tłuszczów nasyconych w diecie, urazach głowy oraz wysokim lub niskim poziomie umysłowym. aktywność fizyczna, aktywność fizyczna lub brak aktywności, a także palenie lub niepalenie. Proponowane badanie nie może zostać zrealizowane. „Skromna propozycja” pokazuje, że brak ostatecznych dowodów nie powinien ograniczać lekarzy do formułowania rozsądnych zaleceń opartych na dostępnych dowodach.


title: Neuroprotekcyjne działanie naturalnych produktów przeciwko chorobie Alzheimera.

text: Natura obdarowała ludzkość mnóstwem owoców, warzyw i orzechów zawierających florę. Różnorodny zestaw bioaktywnych składników odżywczych obecnych w tych naturalnych produktach odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu i leczeniu różnych chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera (AD), choroba Parkinsona i inne dysfunkcje neuronalne. Zgromadzone dowody sugerują, że naturalnie występujące fitozwiązki, takie jak polifenolowe przeciwutleniacze występujące w owocach, warzywach, ziołach i orzechach, mogą potencjalnie utrudniać neurodegenerację oraz poprawiać pamięć i funkcje poznawcze. Orzechy, takie jak orzech włoski, również wykazały działanie neuroprotekcyjne przeciwko AD. Mechanizmy molekularne kryjące się za efektami leczniczymi opierają się głównie na działaniu składników odżywczych na różne szlaki sygnałowe związane z fałdowaniem białek i zapaleniem nerwów. W tym przeglądzie ocenia się działanie neuroprotekcyjne różnych naturalnie występujących związków w AD.


title: Owoce, warzywa i zapobieganie spadkowi funkcji poznawczych lub demencji: przegląd systematyczny badań kohortowych.

text: Wstęp: Uważa się, że regularne spożywanie owoców i warzyw wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem demencji i związanego z wiekiem upośledzenia funkcji poznawczych, chociaż związek ten nie jest obecnie poparty systematycznym przeglądem literatury. METODY: Przeszukaliśmy Medline, Embase, Biosis, ALOIS, bibliotekę Cochrane, bazy danych różnych wydawców oraz bibliografie wyszukanych artykułów. Uwzględniono wszystkie badania kohortowe z obserwacją trwającą 6 miesięcy lub dłużej, jeśli wykazały związek choroby Alzheimera lub pogorszenia funkcji poznawczych w odniesieniu do częstotliwości spożywania owoców i warzyw. WNIOSKI: Dziewięć badań z łącznie 44 004 uczestnikami spełniło kryteria włączenia. W sześciu badaniach analizowano oddzielnie owoce i warzywa, a pięć z nich wykazało, że większe spożycie warzyw, ale nie owoców, wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem demencji lub pogorszenia funkcji poznawczych. Ten sam związek stwierdzono w trzech dalszych badaniach połączonych analitycznie spożycia owoców i warzyw. WNIOSEK: Zwiększone spożycie warzyw wiąże się z niższym ryzykiem demencji i wolniejszym tempem pogorszenia funkcji poznawczych w starszym wieku. Jednak brakuje dowodów na to, że związek ten jest ważny również w przypadku wysokiego spożycia owoców.


title: Przegląd systematyczny: czynniki związane z ryzykiem i możliwym zapobieganiem pogorszeniu funkcji poznawczych w późniejszym życiu.

text: TŁO: Wiele czynników biologicznych, behawioralnych, społecznych i środowiskowych może przyczyniać się do opóźnienia lub zapobiegania spadkowi funkcji poznawczych. CEL: Podsumowanie dowodów na temat przypuszczalnego ryzyka i czynników ochronnych dla pogorszenia funkcji poznawczych u osób starszych oraz skutków interwencji mających na celu zachowanie zdolności poznawczych. ŹRÓDŁA DANYCH: Anglojęzyczne publikacje w MEDLINE, HuGEpedia, AlzGene i Cochrane Database of Systematic Reviews od 1984 do 27 października 2009. WYBÓR BADANIA: Badania obserwacyjne z udziałem co najmniej 300 uczestników i randomizowane, kontrolowane badania (RCT) z co najmniej 50 Uwzględniono dorosłych uczestników w wieku 50 lat lub starszych, pochodzących z populacji ogólnej i obserwowanych przez co najmniej 1 rok. Zakwalifikowano również odpowiednie przeglądy systematyczne dobrej jakości. WYDOBYWANIE DANYCH: Informacje dotyczące projektu badania, wyników i jakości zostały pobrane przez jednego badacza i zweryfikowane przez innego. Ogólna ocena jakości dowodów została przypisana za pomocą kryteriów GRADE (Grading of Recommendations Assessment, Development, and Evaluation). SYNTEZA DANYCH: 127 badań obserwacyjnych, 22 RCT i 16 przeglądów systematycznych poddano przeglądowi w zakresie czynników żywieniowych; czynniki medyczne i leki; czynniki społeczne, ekonomiczne lub behawioralne; toksyczne narażenia środowiskowe; i genetyka. Niewiele czynników miało wystarczające dowody na poparcie związku ze spadkiem funkcji poznawczych. Na podstawie badań obserwacyjnych dowody potwierdzające korzyści płynące z wybranych czynników żywieniowych lub aktywności poznawczych, fizycznych lub innych zajęć rekreacyjnych były ograniczone. Obecne używanie tytoniu, genotyp apolipoproteiny E epsilon4 oraz niektóre schorzenia wiązały się ze zwiększonym ryzykiem. Jedno badanie RCT wykazało niewielką, trwałą korzyść z treningu poznawczego (wysoka jakość danych naukowych), a małe badanie RCT wykazało, że ćwiczenia fizyczne pomagają w utrzymaniu funkcji poznawczych. OGRANICZENIA: Kategoryzacja i definicja ekspozycji były niejednorodne. Niewiele badań zostało zaprojektowanych a priori, aby ocenić powiązania między określonymi ekspozycjami a pogorszeniem funkcji poznawczych. Przegląd obejmował tylko badania anglojęzyczne, priorytetowe wyniki kategoryczne i wykluczał małe badania. WNIOSEK: Niewiele potencjalnie korzystnych czynników zostało zidentyfikowanych na podstawie dowodów dotyczących czynników ryzyka lub czynników ochronnych związanych z pogorszeniem funkcji poznawczych, ale ogólna jakość danych naukowych była niska. GŁÓWNE ŹRÓDŁO FINANSOWANIA: Agencja Badań i Jakości Opieki Zdrowotnej oraz Narodowy Instytut ds. Starzenia się, za pośrednictwem Biura Medycznych Zastosowań Badań, Narodowe Instytuty Zdrowia.


title: Długoterminowy wpływ zachodniej diety na ludzkie zdolności poznawcze i mózg.

text: Praca na zwierzętach w ciągu ostatnich trzech dekad dostarczyła przekonujących dowodów na to, że dieta zachodnia – bogata w tłuszcze nasycone i rafinowane węglowodany (dieta HFS) – może uszkadzać różne układy mózgowe. W tym przeglądzie badamy, czy istnieją na to dowody u ludzi, wykorzystując zbieżne linie dowodów z danych neuropsychologicznych, epidemiologicznych i neuroobrazowych. Wykorzystując badania na zwierzętach jako zasadę organizującą, przeanalizowaliśmy dowody na zaburzenia wywołane dietą w układach czołowych, limbicznych i hipokampa oraz związane z nimi funkcje w uczeniu się, pamięci, poznaniu i hedonice. Zbadano również dowody na rolę diety HFS w zaburzeniu deficytu uwagi oraz w stanach neurodegeneracyjnych. Chociaż dane z badań na ludziach są wciąż na wczesnym etapie, istnieją dowody na związek między dietą HFS a zaburzeniami funkcji poznawczych. W oparciu o dane na zwierzętach i coraz większą wiedzę na temat tego, w jaki sposób diety HFS mogą zakłócać funkcjonowanie mózgu, sugerujemy ponadto, że istnieje związek przyczynowy między dietą HFS a upośledzeniem funkcji mózgu u ludzi oraz że diety HFS również przyczyniają się do rozwoju chorób neurodegeneracyjnych. warunki. Crown Copyright © 2013. Wydane przez Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Możliwa rola luteiny i zeaksantyny w funkcjach poznawczych u osób starszych.

text: Badania epidemiologiczne sugerują, że dieta zawierająca luteinę i zeaksantynę może być korzystna w utrzymaniu zdrowia poznawczego. Wśród karotenoidów luteina i zeaksantyna są jedynymi dwoma, które przekraczają barierę krew-siatkówka, tworząc pigment plamkowy (MP) w oku. Preferencyjnie gromadzą się również w ludzkim mózgu. Stwierdzono, że luteina i zeaksantyna w plamce żółtej naczelnych innych niż człowiek były istotnie skorelowane z ich stężeniami w dopasowanej tkance mózgowej. Dlatego MP może być stosowany jako biomarker luteiny i zeaksantyny w tkance mózgu naczelnych. Jest to interesujące, biorąc pod uwagę, że stwierdzono istotną korelację między gęstością MP a globalną funkcją poznawczą u zdrowych osób starszych. Badanie związku między funkcjami poznawczymi a stężeniami luteiny i zeaksantyny w tkance mózgowej zmarłych z populacyjnych badań stulatków wykazało, że stężenia zeaksantyny w tkance mózgowej były istotnie powiązane z pomiarami przedśmiertnymi globalnej funkcji poznawczej, zatrzymywaniem pamięci, płynnością werbalną, oraz nasilenie demencji po dostosowaniu do wieku, płci, wykształcenia, nadciśnienia tętniczego i cukrzycy. W analizach jednowymiarowych luteina była powiązana z pamięcią i fluencją słowną, ale siła skojarzeń została osłabiona przez korektę na współzmienne. Jednak stężenia luteiny w mózgu były znacznie niższe u osób z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi niż u osób z prawidłową funkcją poznawczą. Wreszcie, w 4-miesięcznym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu u starszych kobiet, które stosowały suplementację luteiną (12 mg/d), samą lub w połączeniu z DHA (800 mg/d), wyniki fluencji słownej uległy znacznej poprawie w DHA, luteina i grupy leczenia skojarzonego. Wyniki pamięci i tempo uczenia się uległy znacznej poprawie w grupie leczenia skojarzonego, która również wykazała tendencję do wydajniejszego uczenia się. Kiedy wszystkie te obserwacje zostaną wzięte pod uwagę, pomysł, że luteina i zeaksantyna mogą wpływać na funkcje poznawcze u osób starszych, wymaga dalszych badań.


title: Czynniki ryzyka i interwencje zapobiegawcze w chorobie Alzheimera: stan wiedzy.

text: TŁO: Liczne badania dotyczyły czynników ryzyka choroby Alzheimera (AD). Jednak na niedawnej konferencji National Institutes of Health State-of-the-Science, niezależny panel znalazł niewystarczające dowody na poparcie związku jakiegokolwiek modyfikowalnego czynnika z ryzykiem pogorszenia funkcji poznawczych lub AD. CEL: Przedstawienie kluczowych ustaleń dotyczących wybranych czynników i ryzyka AD, które doprowadziły panel do ich wniosków. ŹRÓDŁA DANYCH: Raport dowodowy został zlecony przez Agencję Badań i Jakości Opieki Zdrowotnej. Obejmowały one anglojęzyczne publikacje w MEDLINE i Cochrane Database of Systematic Reviews od 1984 do 27 października 2009. Uwzględniono prezentacje ekspertów i dyskusje publiczne. WYBÓR BADANIA: Kryteriami włączenia badania do raportu dowodowego byli uczestnicy w wieku 50 lat i starsi z populacji ogólnej w krajach rozwiniętych; minimalna wielkość próby 300 dla badań kohortowych i 50 dla randomizowanych badań kontrolowanych; co najmniej 2 lata między narażeniem a oceną wyniku; oraz stosowanie dobrze akceptowanych kryteriów diagnostycznych AD. EKSTRAKCJA DANYCH: Włączone badania zostały ocenione pod kątem kwalifikowalności, a dane zostały abstraktowane. Jakość ogólnych danych naukowych dla każdego czynnika została podsumowana jako niska, umiarkowana lub wysoka. SYNTEZA DANYCH Cukrzyca, hiperlipidemia w wieku średnim i obecne używanie tytoniu wiązały się ze zwiększonym ryzykiem AD, a dieta typu śródziemnomorskiego, spożycie kwasu foliowego, niskie lub umiarkowane spożycie alkoholu, czynności poznawcze i aktywność fizyczna wiązały się ze zmniejszonym ryzykiem. Jakość danych naukowych dla wszystkich tych skojarzeń była niska. WNIOSEK: Obecnie nie ma wystarczających dowodów, aby wyciągnąć jednoznaczne wnioski na temat związku modyfikowalnych czynników z ryzykiem AD.


title: Modulacja żywieniowa funkcji poznawczych i zdrowia psychicznego.

text: Powszechnie dobrze znana jest rola diety w zdrowiu kardiometabolicznym; dla zdrowia psychicznego nie jest tak dobrze rozumiany. Jednak czynniki ryzyka związane ze stylem życia dla złego stanu zdrowia fizycznego są tymi samymi czynnikami ryzyka chorób psychicznych, w tym złą dietą. Znajduje to odzwierciedlenie w wysokim poziomie złego stanu zdrowia fizycznego osób z chorobami psychicznymi. Dieta śródziemnomorska składająca się z pełnowartościowej żywności wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem chorób przewlekłych, ale bardzo niewiele badań dotyczyło ich korzyści dla zdrowia psychicznego. Zapewniamy model ścieżek, dzięki którym składniki żywności dostarczane przez dietę śródziemnomorską mogą wspomagać zdrowe funkcjonowanie mózgu. Następnie dokonujemy przeglądu dowodów na rolę wybranych składników odżywczych/składników żywności – przeciwutleniaczy, kwasów tłuszczowych omega-3 i witamin z grupy B – w mózgu, a tym samym modulacji funkcji poznawczych i zdrowia psychicznego. Zbieżne dowody wskazują na wiele ścieżek, za pomocą których te składniki odżywcze mogą wspomagać funkcjonowanie mózgu, czerpiąc z badań analizujących je oddzielnie. Wykonano bardzo niewiele pracy nad synergicznym działaniem składników odżywczych i całych diet, co wskazuje na potrzebę badań interwencyjnych na ludziach badających korzyści, jakie dieta śródziemnomorska wpływa na zdrowie psychiczne i kardiometaboliczne. Copyright © 2013 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożywanie zachodniej diety i zaburzenia poznawcze: powiązania z dysfunkcją hipokampa i otyłością

text: Spożycie tłuszczów nasyconych i prostych węglowodanów, dwóch podstawowych składników współczesnej zachodniej diety, wiąże się z rozwojem otyłości i choroby Alzheimera. Niniejszy artykuł podsumowuje badania wykazujące, że spożywanie zachodniej diety wiąże się z upośledzeniem funkcji poznawczych, ze szczególnym naciskiem na funkcje uczenia się i pamięci, które są zależne od integralności hipokampu. W artykule rozważono następnie dowody na to, że spożycie tłuszczów nasyconych i prostych węglowodanów jest skorelowane ze zmianami neurobiologicznymi w hipokampie, które mogą być związane ze zdolnością tych składników diety do upośledzania funkcji poznawczych. Na koniec opisano model sugerujący, że spożywanie zachodniej diety przyczynia się do rozwoju nadmiernego spożycia pokarmu i otyłości, częściowo poprzez ingerencję w rodzaj hamowania pamięci zależnego od hipokampa, które ma kluczowe znaczenie dla zdolności zwierząt do powstrzymywania się od reagowania na czynniki środowiskowe. sygnały związane z jedzeniem, a ostatecznie ze spożywania większej ilości energii niż wynikająca wyłącznie z zapotrzebowania kalorycznego.


title: Przyjmowanie kurkuminy i trening fizyczny poprawiają funkcję śródbłonka naczyniowego u kobiet po menopauzie.

text: Funkcja śródbłonka naczyniowego pogarsza się wraz z wiekiem i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. Modyfikacja stylu życia, zwłaszcza ćwiczenia aerobowe i dostosowanie diety, mają korzystny wpływ na starzenie się naczyń. Kurkumina jest głównym składnikiem kurkumy o znanym działaniu przeciwzapalnym i przeciwutleniającym. Zbadaliśmy wpływ przyjmowania kurkuminy i treningu aerobowego na rozszerzenie zależne od przepływu jako wskaźnik funkcji śródbłonka u kobiet po menopauzie. Łącznie 32 kobiety po menopauzie przydzielono do 3 grup: kontrolnej, ćwiczeniowej i kurkuminy. Grupa kurkuminowa przyjmowała kurkuminę doustnie przez 8 tygodni. Grupa ćwicząca przeszła umiarkowany trening aerobowy przez 8 tygodni. Przed i po każdej interwencji mierzono poszerzenie zależne od przepływu. Pomiędzy grupami nie wykryto różnic w bazowym dylatacji zależnej od przepływu lub innych kluczowych zmiennych zależnych. Rozszerzenie zależne od przepływu zwiększyło się znacząco i równomiernie w grupach kurkuminy i ćwiczeń, podczas gdy w grupie kontrolnej nie zaobserwowano żadnych zmian. Nasze wyniki wskazują, że spożywanie kurkuminy i ćwiczenia aerobowe mogą zwiększać zależne od przepływu rozszerzenie u kobiet po menopauzie, co sugeruje, że obie mogą potencjalnie poprawić związany z wiekiem spadek funkcji śródbłonka. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Czas wolny spędzony na siedzeniu w odniesieniu do całkowitej śmiertelności w przyszłej kohorcie dorosłych w USA

text: Epidemia otyłości przypisywana jest częściowo zmniejszonej aktywności fizycznej. Dowody potwierdzają, że skrócenie czasu spędzanego w pozycji siedzącej, niezależnie od aktywności, może poprawić metaboliczne konsekwencje otyłości. Analizy przeprowadzono w dużym prospektywnym badaniu dorosłych Amerykanów zarejestrowanych przez American Cancer Society w celu zbadania czasu wolnego spędzanego w pozycji siedzącej i aktywności fizycznej w odniesieniu do śmiertelności. Czas spędzony na siedzeniu i aktywności fizycznej został zbadany za pomocą kwestionariusza na 53 440 mężczyznach i 69 776 kobietach, którzy byli wolni od choroby w momencie rejestracji. Autorzy zidentyfikowali 11 307 zgonów mężczyzn i 7923 zgonów kobiet podczas 14-letniej obserwacji. Po uwzględnieniu palenia, wskaźnika masy ciała i innych czynników, czas spędzony w pozycji siedzącej (≥6 vs. <3 godziny/dzień) wiązał się ze śmiertelnością u obu kobiet (ryzyko względne = 1,34, 95% przedział ufności (CI): 1,25, 1,44) i mężczyzn (ryzyko względne = 1,17, 95% CI: 1,11, 1,24). Względne ryzyko związane z siedzeniem (≥6 godzin/dobę) i aktywnością fizyczną (<24,5 ekwiwalentu metabolicznego (MET)-godzin/tydzień) łącznie wyniosło 1,94 (95% CI: 1,70; 2,20) dla kobiet i 1,48 (95% CI: 1,33, 1.65) dla mężczyzn, w porównaniu z tymi, którzy mają najmniej czasu na siedzenie i najwięcej aktywności. Związki były najsilniejsze dla śmiertelności z powodu chorób układu krążenia. Czas spędzony w pozycji siedzącej był niezależnie związany z całkowitą śmiertelnością, niezależnie od poziomu aktywności fizycznej. Komunikaty dotyczące zdrowia publicznego powinny obejmować zarówno aktywność fizyczną, jak i skrócenie czasu spędzanego na siedzeniu.


title: Siedzący tryb życia u dorosłych i związek z cukrzycą, chorobami sercowo-naczyniowymi i śmiercią: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: CELE/HIPOTEZA: Siedzące (siedzące) zachowania są wszechobecne we współczesnym społeczeństwie. Przeprowadziliśmy przegląd systematyczny i metaanalizę, aby zbadać związek czasu siedzącego z cukrzycą, chorobami sercowo-naczyniowymi oraz śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych i wszystkich przyczyn. METODY: Przeszukano bazy danych Medline, Embase i Cochrane Library pod kątem terminów związanych z czasem siedzącym i wynikami zdrowotnymi. Uwzględniono badania przekrojowe i prospektywne. RR/HR i 95% CI zostały wyodrębnione przez dwóch niezależnych recenzentów. Dane dostosowano do wyjściowej częstości zdarzeń i połączono przy użyciu modelu efektów losowych. Bayesowskie efekty prognostyczne i przedziały zostały obliczone, aby wskazać wariancję wyników, której można by się spodziewać, gdyby w przyszłości przeprowadzono nowe badania. WYNIKI: Włączono osiemnaście badań (16 prospektywnych, dwa przekrojowe) z 794 577 uczestnikami. Piętnaście z tych badań miało jakość od umiarkowanej do wysokiej. Najdłuższy czas siedzący w porównaniu z najniższym był związany ze wzrostem RR cukrzycy o 112% (RR 2,12; 95% przedziału wiarygodności [CrI] 1,61, 2,78), 147% wzrostem RR zdarzeń sercowo-naczyniowych (RR 2,47; 95% CI 1,44, 4,24), 90% wzrost ryzyka śmiertelności sercowo-naczyniowej (HR 1,90; 95% CrI 1,36, 2,66) i 49% wzrost ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (HR 1,49; 95% CrI 1,14 , 2,03). Efekty prognostyczne i odstępy czasu były istotne tylko w przypadku cukrzycy. WNIOSKI / INTERPRETACJA: Siedzący tryb życia wiąże się ze zwiększonym ryzykiem cukrzycy, chorób sercowo-naczyniowych oraz śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych i wszystkich przyczyn; siła związku jest najbardziej spójna w przypadku cukrzycy.


title: Reakcje hemodynamiczne podczas długiego siedzenia.

text: Ośmiu młodych mężczyzn (grupa A) przeszło 5 godzin spokojnego siedzenia, poprzedzone 30 minutami leżenia, 20 minutami stania i 20 s chodzenia, a pięciu innych młodych mężczyzn (grupa B) przeszło 70 minut siedzenia poprzedzonego leżeniem tylko w celu określenia wpływu przedłużonego siedzenia i wcześniejszej postawy na odpowiedzi hemodynamiczne (mierzone za pomocą pletyzmografii impedancyjnej). Grupa A wykazała większe gromadzenie się krwi łydki i zmniejszenie przepływu krwi w udach podczas siedzenia w porównaniu z grupą kontrolną, ale po 1 godzinie siedzenia odpowiedzi hemodynamiczne w obu grupach były podobne. Siedzenie przez 5 godzin (1 godzina vs 5 godzina) spowodowało zwiększenie gromadzenia się naczyń żylnych łydki (17%) i zmniejszenie BF łydki (13%), zmniejszenie gromadzenia się grawitacji w udzie (odpowiadające zwiększeniu gromadzenia się w łydce ), wzrost rozkurczowego i średniego ciśnienia tętniczego (odpowiednio 6 i 7,3 mmHg) oraz niewielkie zmiany częstości akcji serca, objętości wyrzutowej i rzutu serca. Wyniki wskazują, że przed oceną odpowiedzi hemodynamicznych w tej pozycji należy siedzieć przez 1 godzinę, niezależnie od utrzymywanej wcześniej postawy. Głównym efektem długotrwałego siedzenia jest gromadzenie się w łydce, kompensowane przez wzrost oporu obwodowego.


title: Siedzący tryb życia i biomarkery sercowo-metaboliczne u dorosłych w USA: NHANES 2003–2006

text: Cele Przedłużony czas siedzący jest wszechobecny w rozwiniętych gospodarkach i wiąże się z niekorzystnym profilem ryzyka sercowo-metabolicznego i przedwczesną śmiertelnością. W badaniu tym zbadano związki obiektywnie ocenianego czasu siedzącego i przerw (przerw) w czasie siedzącym z ciągłymi biomarkerami ryzyka sercowo-metabolicznego i zapalnego oraz czy te związki różniły się w zależności od płci, wieku i/lub rasy/pochodzenia etnicznego. Metody i wyniki Analizy przekrojowe z udziałem 4757 uczestników (≥20 lat) z amerykańskiego National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) 2003/04 i 2005/06. Akcelerometr Actigraph został użyty do wyznaczenia czasu siedzącego [<100 zliczeń na minutę (cpm)] i przerw w czasie siedzącym. Niezależnie od potencjalnych czynników zakłócających, w tym umiarkowanych do intensywnych ćwiczeń, szkodliwych związków liniowych (P dla trendów <0,05) siedzącego trybu życia z obwodem talii, cholesterolu HDL, białka C-reaktywnego, trójglicerydów, insuliny, HOMA-%B i HOMA -%S zaobserwowano. Niezależnie od potencjalnych czynników zakłócających i czasu siedzącego, przerwy były korzystnie związane z obwodem talii i białkiem C-reaktywnym (P dla trendów <0,05). Istnieją ograniczone dowody na znaczące różnice w powiązaniach z biomarkerami według wieku, płci lub rasy/pochodzenia etnicznego. Godnymi uwagi wyjątkami były różnice między płciami w powiązaniu czasu siedzącego i przerw z cholesterolem HDL oraz różnice rasy/pochodzenia etnicznego w powiązaniu czasu siedzącego z obwodem talii z powiązaniami szkodliwymi u osób niebędących Latynosami, zerowymi u meksykańskich Amerykanów i korzystnymi w nie-latynoscy czarni. Wnioski Są to pierwsze reprezentatywne dla populacji odkrycia dotyczące szkodliwego związku przedłużonego czasu siedzącego z biomarkerami kardiologicznymi i zapalnymi. Odkrycia sugerują, że komunikacja kliniczna i profilaktyczne komunikaty zdrowotne dotyczące skrócenia i przerwania czasu siedzącego mogą być korzystne dla ryzyka chorób sercowo-naczyniowych.


title: Wpływ treningu wytrzymałościowego i spożycia kurkuminy na hemodynamikę tętnic ośrodkowych u kobiet po menopauzie: badanie pilotażowe.

text: Wstęp: Modyfikacja stylu życia (tj. regularna aktywność fizyczna i dieta) skutecznie zapobiega związanemu z wiekiem wzrostowi ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Potencjalne działanie terapeutyczne kurkuminy (diferuloilometan) zostało potwierdzone w przypadku różnych chorób, w tym raka i choroby Alzheimera, ale działanie kurkuminy nie zostało przetestowane na hemodynamikę tętnic ośrodkowych. Celem tego badania pilotażowego było sprawdzenie hipotezy, że regularne ćwiczenia wytrzymałościowe w połączeniu z codziennym przyjmowaniem kurkuminy zmniejszają związany z wiekiem wzrost obciążenia następczego lewej komory (LV) w większym stopniu niż monoterapia z pojedynczą interwencją u kobiet po menopauzie z randomizacją , podwójnie ślepa, kontrolowana placebo, równoległa. METODY: Czterdzieści pięć kobiet zostało losowo przydzielonych do czterech interwencji: „spożywanie placebo” (n = 11), „spożywanie kurkuminy” (n = 11), „trening ćwiczeń z przyjmowaniem placebo” (n = 11) lub „trening ćwiczeń ze spożyciem kurkuminy” (n = 12). Kurkuminę lub pigułki placebo (150 mg/dzień) podawano przez 8 tygodni. Ciśnienie krwi w aorcie (BP) i wskaźnik wzmocnienia (AIx), wskaźnik obciążenia następczego LV, oceniano za pomocą analizy fali tętna z mierzonych tonometrycznie krzywych ciśnienia tętniczego w tętnicy promieniowej. WYNIKI: Nie było istotnych różnic w wyjściowych zmiennych hemodynamicznych pomiędzy czterema grupami. Po interwencjach skurczowe BP na ramieniu (SBP) istotnie obniżyło się w obu grupach ćwiczących (P < 0,05 dla obu), podczas gdy SBP aorty istotnie obniżyło się tylko w grupie leczonej skojarzoną (np. ćwiczenia i kurkumina) (P < 0,05) . AIx aorty z korekcją częstości akcji serca (HR) istotnie zmniejsza się tylko w grupie leczenia skojarzonego. Wnioski: Wyniki te sugerują, że regularne ćwiczenia wytrzymałościowe w połączeniu z codziennym przyjmowaniem kurkuminy mogą zmniejszać obciążenie następcze LV w większym stopniu niż monoterapia z pojedynczą interwencją u kobiet po menopauzie.


title: Za dużo siedzenia: nauka o zdrowiu populacji o siedzącym trybie życia

text: Nawet jeśli dorośli przestrzegają wytycznych dotyczących aktywności fizycznej, siedzenie przez dłuższy czas może zagrozić zdrowiu metabolicznemu. Badania nad czasem telewizyjnym i obiektywnymi pomiarami pokazują szkodliwe skojarzenia, a przerwanie siedzącego trybu życia jest korzystne. Siedzenie, oglądanie telewizji i siedzenie w samochodzie zwiększają ryzyko przedwczesnej śmierci. Wymagane są dalsze dowody z badań prospektywnych, badań interwencyjnych i populacyjnych badań behawioralnych.


title: Przerwy w trybie siedzącym: korzystny związek z ryzykiem metabolicznym.

text: CEL: Całkowity siedzący tryb życia (brak ruchu całego ciała) jest związany z otyłością, nieprawidłowym metabolizmem glukozy i zespołem metabolicznym. Oprócz skutków całkowitego czasu siedzącego, ważny może być również sposób, w jaki jest on gromadzony. Zbadaliśmy związek przerw w obiektywnie mierzonym czasie siedzącym z biologicznymi markerami ryzyka metabolicznego. MATERIAŁ I METODY: Uczestnicy (n = 168, średni wiek 53,4 lat) do tego badania przekrojowego byli rekrutowani z badania Australian Diabetes, Obesity and Lifestyle 2004-2005. Siedzący czas mierzono akcelerometrem (liczba/minutę (-1) < 100) noszonym w czasie czuwania przez siedem kolejnych dni. Każda przerwa w czasie siedzącym (liczba/min > lub = 100) była uważana za przerwę. Mierzono stężenie glukozy w osoczu na czczo, stężenie glukozy w osoczu po 2 godzinach, triglicerydy w surowicy, cholesterol HDL, wagę, wzrost, obwód talii i spoczynkowe ciśnienie krwi. MatLab został użyty do wyprowadzenia zmiennej breaks; Do analizy statystycznej wykorzystano SPSS. WYNIKI: Niezależnie od całkowitego czasu siedzącego i czasu aktywności umiarkowanej do intensywnej, zwiększone przerwy w tym czasie były korzystnie związane z obwodem talii (standaryzowane beta = -0,16, 95% CI -0,31 do -0,02, P = 0,026), BMI (beta = -0,19, -0,35 do -0,02, P = 0,026), triglicerydy (beta = -0,18, -0,34 do -0,02, P = 0,029) i 2-godzinny poziom glukozy w osoczu (beta = -0,18, -0,34 do -0,02, P = 0,025). WNIOSKI: To badanie dostarcza dowodów na to, jak ważne jest unikanie przedłużających się, nieprzerwanych okresów siedzenia (głównie siedzenia). Odkrycia te sugerują nowe zalecenia dotyczące zdrowia publicznego dotyczące przerywania siedzącego trybu życia, które uzupełniają te związane z aktywnością fizyczną.


title: Lipemia poposiłkowa: skutki siedzenia, stania i chodzenia u zdrowych ludzi z normolipidemią.

text: Długie okresy siedzącego trybu życia mogą niekorzystnie wpływać na zdrowie niezależnie od ogólnego poziomu aktywności fizycznej. W badaniu tym porównano wpływ siedzenia, stania i chodzenia na lipemię poposiłkową u zdrowych japońskich mężczyzn z normolipidemią. 15 uczestników w wieku 26,8±2,0 lat (średnia±SD) ukończyło 3, 2-dniowe badania w losowej kolejności: 1) siedząca (kontrolna), 2) stojąca, 3) chodząca. W pierwszym dniu rozprawy uczestnicy odpoczywali. W pierwszym dniu próby stojącej uczestnicy stanęli przez sześć 45-minutowych okresów. W pierwszym dniu próby chodzenia uczestnicy szli energicznie przez 30 minut przy około 60% tętna maksymalnego. W drugim dniu każdej próby uczestnicy odpoczywali i spożywali posiłki testowe na śniadanie i lunch. Próbki krwi żylnej pobrano rano i po południu w 1. dobie oraz na czczo (0 h) oraz 2, 4 i 6 h po posiłku w 2. dobie. W 2. dobie pole pod krzywą stężenia triacyloglicerolu w surowicy w funkcji czasu 18% niższy w próbie chodzenia niż w próbie siedzącej i stojącej (1-czynnikowa ANOVA, P=0,015). W związku z tym lipemia poposiłkowa nie zmniejszyła się po wstaniu, ale zmniejszyła się po chodzeniu z małą objętością w porównaniu z siedzeniem u zdrowych japońskich mężczyzn z normolipidemią. © Georg Thieme Verlag KG Stuttgart · Nowy Jork.


title: Dysfunkcja siedzenia i śródbłonka: rola naprężeń ścinających

text: Podsumowanie Aktywność siedząca jest modyfikowalnym stylem życia i kluczowym elementem etiologii miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej (ACVD). Dorośli i dzieci w Stanach Zjednoczonych spędzają ponad połowę czasu na jawie na siedzący tryb życia. Wykazano, że aktywność siedząca prowadzi do upośledzenia wrażliwości na insulinę, upośledzenia funkcji metabolicznej i osłabienia funkcji śródbłonka, które są klasycznymi markerami ACVD. Siedzący tryb życia jest definiowany jako „siedzenie bez innej aktywności". To zachowanie promuje zmniejszoną aktywność mięśni kończyn dolnych, co zmniejsza przepływ krwi w nogach, zwiększa gromadzenie się krwi w łydce, zwiększa średnie ciśnienie tętnicze i deformuje segmenty tętnic, co skutkuje niskim średnim ścinaniem stres (SS). SS aktywuje różne mechanizmy fizjologiczne, które proponowano jako chroniące przed ACVD; w szczególności poprzez mechanizm tlenku azotu pochodzącego z śródbłonka indukowanego przez SS. Zmniejszona biodostępność tlenku azotu tworzy środowisko prooksydacyjne skutkujące zwiększonym stresem oksydacyjnym. Istnieją wystarczające dowody, które pokazują, że funkcja śródbłonka jest osłabiona w obecności stresu oksydacyjnego. Aktywność siedząca skutkuje niskim SS w kończynach dolnych, co może skutkować zwiększonym stresem oksydacyjnym i upośledzeniem funkcji śródbłonka. Niniejszy przegląd kontynuuje wykorzystanie siedzenia jako modelu do badania skutków braku aktywności, omawia możliwe mechanizmy fizjologiczne i sugeruje przyszłe kierunki.


title: Przerwanie długotrwałego siedzenia zmniejsza glikemię poposiłkową u zdrowych dorosłych o prawidłowej masie ciała: randomizowane badanie krzyżowe.

text: Wstęp: Siedzący tryb życia jest czynnikiem ryzyka choroby kardiometabolicznej. Regularne przerywanie siedzącego trybu życia przerwami na aktywność może zmniejszyć to ryzyko. CEL: Porównaliśmy wpływ przedłużonego siedzenia, ciągłej aktywności fizycznej połączonej z długotrwałym siedzeniem oraz regularnych przerw w aktywności na metabolizm poposiłkowy. PROJEKT: Siedemdziesiąt osób dorosłych wzięło udział w randomizowanym badaniu krzyżowym. Długotrwała interwencja polegająca na siedzeniu obejmowała siedzenie przez 9 godzin, interwencja aktywności fizycznej obejmowała chodzenie przez 30 minut, a następnie siedzenie, a interwencja polegająca na regularnej przerwie na aktywność polegała na chodzeniu przez 1 minutę 40 s co 30 minut. Uczestnicy spożywali napój zastępujący posiłek o 60, 240 i 420 min. WYNIKI: Pole powierzchni przyrostu w osoczu pod krzywą (iAUC) dla insuliny różniło się między interwencjami (ogólne p < 0,001). Regularna aktywność przełamuje obniżone wartości o 866,7 IU · L(-1) · 9 h(-1) (95% CI: 506,0, 1227,5 IU · L(-1) · 9 h(-1); P < 0,001) w porównaniu z wydłużonym siedzeniem i o 542,0 j.m. · L(-1) · 9 h(-1) (95% CI: 179,9; 904,2 j.m. · L(-1) · 9 h(-1); P = 0,003) w porównaniu z aktywność fizyczna. Wartość iAUC glukozy w osoczu różniła się również między interwencjami (ogółem p < 0,001). Regularna aktywność przełamuje obniżone wartości o 18,9 mmol · L(-1) · 9 h(-1) (95% CI: 10,0, 28,0 mmol · L(-1) · 9 h(-1); P < 0,001) w porównaniu z przedłużonym siedzeniem i o 17,4 mmol · L(-1) · 9 h(-1) (95% CI: 8,4, 26,3 mmol · L(-1) · 9 h(-1); P < 0,001) w porównaniu z aktywność fizyczna. IAUC triglicerydów w osoczu różniły się między interwencjami (ogólne p = 0,023). Aktywność fizyczna obniżyła wartości o 6,3 mmol · L(-1) · 9 h(-1) (95% CI: 1,8; 10,7 mmol · L(-1) · 9 h(-1); P = 0,006) w porównaniu z regularne przerwy w aktywności. WNIOSEK: Regularne przerwy w aktywności fizycznej były skuteczniejsze niż ciągła aktywność fizyczna w zmniejszaniu glikemii poposiłkowej i insulinemii u zdrowych osób dorosłych o normalnej wadze. To badanie zostało zarejestrowane w australijskim nowozelandzkim rejestrze badań klinicznych jako ACTRN126100953033.


title: Biurka do bieżni: roczny okres próbny.

text: CEL: Siedzący tryb życia wiąże się z przybieraniem na wadze i otyłością. Biurko do bieżni to połączenie biurka stojącego i bieżni, które umożliwia pracownikom pracę podczas chodzenia z małą prędkością. BUDOWA I METODY: Postawiono hipotezę, że roczna interwencja przy użyciu biurek na bieżni wiąże się ze wzrostem dziennej aktywności fizycznej pracownika (suma wszystkich aktywności na minutę) i skróceniem dziennego czasu siedzącego (aktywność zerowa). Pracownicy (n = 36; 25 kobiet, 11 mężczyzn) wykonujący pracę siedzącą (87 ± 27 kg, BMI 29 ± 7 kg/m(2) , n = 10 Lean BMI < 25 kg/m(2) , n = 15 Nadwaga 25 < BMI < 30 kg/m (2) , n = 11 Otyłość BMI > 30 kg/m (2) ) zgłosiło się na ochotnika do zastąpienia ich tradycyjnego biurka biurkiem z bieżnią w celu promowania aktywności fizycznej przez 1 rok. WYNIKI: Codzienna aktywność fizyczna (przy użyciu akcelerometrów), wydajność pracy, skład ciała i zmienne krwi były mierzone na poziomie podstawowym oraz 6 i 12 miesięcy po interwencji na biurku na bieżni. Osoby, które korzystały z bieżni, zwiększyły dzienną aktywność fizyczną od wartości wyjściowych 3353 ± 1802 jednostek aktywności (AU)/dzień do po 6 miesiącach 4460 ± 2376 AU/dzień (p < 0,001), a po 12 miesiącach 4205 ± 2238 AU/ dzień (P < 0,001). Dostęp do biurek na bieżni wiązał się ze znacznym skróceniem dobowego czasu siedzącego (brak aktywności) od wartości początkowej 1020 ± 75 min/dobę do po 6 miesiącach 929 ± 84 min/dobę (P < 0,001) i po 12 miesiącach. 978 ± 95 min/dzień (P < 0,001). W całej grupie ubytek masy ciała wyniósł średnio 1,4 ± 3,3 kg (p < 0,05). Utrata masy ciała u osób otyłych wyniosła 2,3 ± 3,5 kg (p < 0,03). Dostęp do biurek na bieżni wiązał się ze zwiększoną codzienną aktywnością fizyczną w porównaniu z tradycyjnymi biurkami opartymi na krzesłach; ich wdrożenie nie było związane ze zmienioną wydajnością. Dla 36 uczestników masa tłuszczu nie zmieniła się znacząco, jednak ci, którzy stracili na wadze (n = 22) stracili 3,4 ± 5,4 kg (P < 0,001) masy tłuszczu. Utrata masy ciała była największa u osób z otyłością. WNIOSKI: Dostęp do biurek na bieżni może poprawić stan zdrowia pracowników biurowych bez wpływu na wydajność pracy. Copyright © 2012 Towarzystwo Otyłości.


title: Poprawiona wydajność w zadaniach biurowych związanych z podawaniem zapachu mięty pieprzowej.

text: Dotychczasowe badania wskazują, że obecność pewnych zapachów wiąże się z lepszą wydajnością zadań. W niniejszym badaniu zbadano wykorzystanie zapachu mięty pieprzowej podczas pisania, zapamiętywania i alfabetyzacji. Uczestnicy wypełniali protokół dwukrotnie – raz z zapachem mięty pieprzowej i raz bez. Analiza wykazała znaczące różnice w prędkości brutto, prędkości netto i dokładności w zadaniu pisania, przy czym zapach związany był z poprawą wydajności. Alfabetyzacja również uległa znacznej poprawie w warunkach zapachu, ale nie trwała pisanie ani zapamiętywanie. Wyniki te sugerują, że zapach mięty pieprzowej może promować ogólne pobudzenie uwagi, dzięki czemu uczestnicy pozostają skupieni na swoim zadaniu i zwiększają wydajność.


title: Wpływ mięty pieprzowej na wydajność ćwiczeń

text: Kontekst Poprawa wyników sportowych jest wielkim pragnieniem sportowców, trenerów i badaczy. Mięta jest jednym z najbardziej znanych naturalnych ziół stosowanych ze względu na działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne, przeciwskurczowe, przeciwutleniające i zwężające naczynia krwionośne. Chociaż badano wdychanie zapachu mięty u sportowców, nie zaobserwowano znaczącego wpływu na wydajność ćwiczeń. Metody Dwunastu zdrowych studentów każdego dnia spożywało przez dziesięć dni jedną butelkę wody mineralnej o pojemności 500 ml, zawierającą 0,05 ml olejku eterycznego z mięty pieprzowej. Ciśnienie krwi, częstość akcji serca i parametry spirometryczne, w tym natężona pojemność życiowa (FVC), szczytowe natężenie przepływu wydechowego (PEF) i szczytowy przepływ wdechowy (PIF) zostały określone jeden dzień przed i po okresie suplementacji. Uczestnicy przeszli test wysiłkowy na bieżni z analizą gazów metabolicznych i pomiarem wentylacji przy użyciu protokołu Bruce'a. Wyniki FVC (4,57 ± 0,90 vs 4,79 ± 0,84; p < 0,001), PEF (8,50 ± 0,94 vs 8,87 ± 0,92; p < 0,01) oraz PIF (5,71 ± 1,16 vs 6,58 ±1,08; p <0,005) znacząco zmienił się po dziesięciu dniach suplementacji. Wydolność wysiłkowa oceniana na podstawie czasu do wyczerpania (664,5 ± 114,2 vs. 830,2 ± 129,8 s), praca (78,34 ±32,84 vs. 118,7 ± 47,38 KJ) i moc (114,3 ± 24,24 vs. 139,4 ± 27,80 KW) istotnie wzrosły (p < 0,001). Ponadto wyniki analizy gazów oddechowych wykazały istotne różnice w VO2 (2,74 ± 0,40 vs 3,03 ± 0,351 L/min; p < 0,001) i VCO2 (3,08 ± 0,47 vs 3,73 ± 0,518 L/min; p < 0,001 ). Wnioski Wyniki eksperymentu potwierdzają skuteczność olejku eterycznego z mięty pieprzowej na wyniki wysiłkowe, analizę gazów, parametry spirometryczne, ciśnienie krwi i częstość oddechów u młodych studentów płci męskiej. Najbardziej prawdopodobnymi wyjaśnieniami są rozluźnienie mięśni gładkich oskrzeli, zwiększenie wentylacji i stężenia tlenu w mózgu oraz obniżenie poziomu mleczanu we krwi.


title: Wpływ herbat miętowych na poziom testosteronu w osoczu, hormon folikulotropowy i poziom hormonu luteinizującego oraz tkankę jąder u szczurów.

text: CELE: Uzasadnić wpływ herbat ziołowych Mentha piperita labiatae i Mentha spicata labiatae na poziom całkowitego testosteronu, hormonu luteinizującego i folikulotropowego oraz cechy histologiczne jąder. Przeprowadziliśmy to badanie z powodu poważnych skarg w naszej okolicy ze strony mężczyzn na temat niekorzystnego wpływu tych ziół na funkcje rozrodcze mężczyzn. METODY: Badanie eksperymentalne objęło 48 samców szczurów rasy Wistar albinos (masa ciała 200 do 250 g). Szczury podzielono losowo na cztery grupy po 12 szczurów każda. Grupie kontrolnej podawano komercyjną wodę pitną, a grupom doświadczalnym podawano 20 g/l herbaty M. piperita, 20 g/l herbaty M. spicata lub 40 g/l herbaty M. spicata. WYNIKI: Poziomy hormonu folikulotropowego i luteinizującego wzrosły, a całkowity poziom testosteronu spadł w grupach eksperymentalnych w porównaniu z grupą kontrolną; różnice były istotne statystycznie. Również wyniki biopsji jąder Johnsena różniły się istotnie statystycznie między grupami eksperymentalnymi a grupą kontrolną. Chociaż średnia średnica kanalików nasiennych w grupach eksperymentalnych była stosunkowo większa niż w grupie kontrolnej, różnica nie była istotna statystycznie. Jedynym wpływem M. piperita na tkankę jąder było odcinkowe zatrzymanie dojrzewania w kanalikach nasiennych; jednakże wpływ M. spicata rozciągał się od zatrzymania dojrzewania do rozlanej aplazji komórek zarodkowych w zależności od dawki. WNIOSKI: Pomimo dobroczynnego wpływu M. piperita i M. spicata na trawienie, należy również zdawać sobie sprawę z działania toksycznego, gdy zioła nie są stosowane w zalecany sposób lub w zalecanych dawkach.


title: Herbata ziołowa z mięty zielonej ma znaczące działanie antyandrogenowe w zespole policystycznych jajników. Randomizowana kontrolowana próba.

text: Hirsutyzm w zespole policystycznych jajników (PCOS), będący następstwem podwyższonego poziomu androgenów, prowadzi do poważnych problemów kosmetycznych i psychologicznych. Ostatnie badania w Turcji wykazały, że herbata z mięty zielonej ma właściwości antyandrogenne u kobiet z hirsutyzmem. Nie podjęto jeszcze żadnych badań, aby ocenić, czy obniżenie poziomu androgenów spowodowane przez herbatę z mięty zielonej przekłada się na kliniczną poprawę stopnia hirsutyzmu. To badanie było dwuośrodkowym, 30-dniowym, randomizowanym, kontrolowanym badaniem. Czterdziestu dwóch ochotników przydzielono losowo do przyjmowania herbaty miętowej dwa razy dziennie przez okres 1 miesiąca i porównano z herbatą ziołową placebo. W 0, 15 i 30 dniu badania sprawdzono poziomy hormonów androgenów i gonadotropin w surowicy, stopień hirsutyzmu oceniono klinicznie za pomocą skali Ferrimana-Galweya, a do oceny wykorzystano kwestionariusz (zmodyfikowany wskaźnik DQLI = Dermatology Quality of Life Index). poprawa poziomu zgłaszanego hirsutyzmu. Badanie ukończyło czterdziestu jeden z 42 pacjentów. Poziom wolnego i całkowitego testosteronu był znacząco obniżony w ciągu 30 dni w grupie herbatek z mięty zielonej (p < 0,05). Wzrosły również LH i FSH (p < 0,05). Subiektywne oceny stopnia hirsutyzmu przez pacjentki oceniane według zmodyfikowanego DQLI były istotnie zmniejszone w grupie stosującej herbatę z mięty zielonej (p < 0,05). Nie było jednak istotnego zmniejszenia obiektywnych ocen Ferrimana-Galweya dotyczących hirsutyzmu między dwiema grupami próbnymi w czasie trwania próby (p = 0,12). Wystąpiła wyraźna i znacząca zmiana w odpowiednich poziomach hormonów. Wiąże się to klinicznie ze zmniejszeniem zgłaszanego przez siebie stopnia hirsutyzmu, ale niestety nie z obiektywnie ocenianą punktacją. Wykazano i potwierdzono, że mięta zielona ma właściwości antyandrogenowe, prosty fakt, że nie przekłada się to jednoznacznie na praktykę kliniczną, wynika z zależności między hormonami androgenowymi a wzrostem włosa mieszkowego i czasem obrotu komórkowego. Mówiąc najprościej, czas trwania badania nie był wystarczająco długi. Oryginalne badania z Turcji trwały w rzeczywistości tylko 5 dni. Czas potrzebny do ustąpienia hirsutyzmu jest znaczny i proponuje się znacznie dłuższe przyszłe badania, ponieważ wstępne wyniki są zachęcające, że mięta zielona może być pomocna i naturalna w leczeniu hirsutyzmu w PCOS. (c) 2009 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Prawie śmiertelny przypadek spożycia dużej dawki olejku miętowego – wyciągnięte wnioski

text: Olejek miętowy jest łatwo dostępny jako składnik leków. Odnotowano niemal śmiertelny przypadek spowodowany spożyciem toksycznej dawki olejku miętowego doustnie. Pacjent znalazł się w stanie śpiączki i był w szoku. Była leczona wentylacją mechaniczną i jonotropami. Jej parametry życiowe wróciły do normy w ciągu 8 godzin i odzyskały przytomność po 24 godzinach. Skutki uboczne olejku z mięty pieprzowej są uważane za łagodne, ale ten opis przypadku ostrzega, że przyjmowanie doustnych toksycznych dawek olejku miętowego może być niebezpieczne.


title: Czy zapach otoczenia może poprawić nocne życie?

text: Odkąd palenie było zabronione w restauracjach, barach i klubach, zauważalne stały się niepożądane zapachy, które wcześniej maskował dym papierosowy. Otwiera to możliwości poprawy środowiska klubu tanecznego poprzez wprowadzanie przyjemnych zapachów otoczenia, które maskują niechciane zapachy i pozwalają konkurencyjnym klubom na wyróżnienie się. Badanie terenowe przeprowadzono w trzech klubach tanecznych przy użyciu układu łacińskiego kwadratu 3 × 3 z pomiarami wstępnymi i końcowymi warunków kontroli bez zapachu. Trzy testowane zapachy to pomarańcza, woda morska i mięta pieprzowa. Wykazano, że zapachy te zwiększają aktywność taneczną i poprawiają ocenę wieczoru, ocenę muzyki i nastrój zwiedzających bez dodatkowego zapachu. Nie znaleziono jednak znaczących różnic między tymi trzema zapachami.


title: Wpływ herbat z mięty zielonej (Mentha spicata Labiatae) na poziom androgenów u kobiet z hirsutyzmem.

text: Mentha spicata Labiatae, znana jako mięta zielona i Mentha piperita Labiatae, znana jako mięta pieprzowa, mogą być stosowane w różnego rodzaju chorobach w ziołolecznictwie i aromatyzowaniu w przemyśle. M. spicata Labiatae rośnie na płaskowyżu Anamas w Yenithornarbademli, miejscowości Isparta, położonej w południowo-zachodniej części Turcji. W tym mieście lekarze uważali, że spożywanie herbaty nasączonej M. spicata lub M. piperita powoduje zmniejszenie libido. Ponieważ antyandrogenne działanie mięty zielonej i mięty pieprzowej stwierdzono wcześniej u szczurów, postanowiono obserwować wpływ tej herbaty ziołowej na poziom androgenów u kobiet owłosionych. Dwadzieścia jeden kobiet owłosionych, 12 z zespołem policystycznych jajników i 9 z hirsutyzmem włączone do badania. W fazie folikularnej cykli menstruacyjnych przyjmowały filiżankę herbaty ziołowej nasączonej M. spicata przez 5 dni dwa razy dziennie. Po leczeniu herbatkami z mięty zielonej nastąpił znaczny spadek wolnego testosteronu i wzrost hormonu luteinizującego, folikulotropowego i estradiolu. Nie zaobserwowano znaczącego spadku poziomu testosteronu całkowitego ani siarczanu dehydroepiandrostenedionu. Mięta zielona może być alternatywą dla antyandrogennego leczenia łagodnego hirsutyzmu. Potrzebne są dalsze badania, aby sprawdzić wiarygodność tych wyników i dostępność mięty zielonej jako leku na hirsutyzm. Prawa autorskie 2007 John Wiley & Sons, Ltd.


title: Wpływ wdychania zapachu mięty pieprzowej i etanolu u sportowców.

text: Celem tego badania było określenie, czy wdychanie zapachu mięty pieprzowej ma wpływ na czas biegu, tętno maksymalne (MHR), maksymalne zużycie tlenu (VO2max), zużycie tlenu (VO2), wentylację minutową (VE) i współczynnik wymiany oddechowej (RER). ) podczas ostrego intensywnego wysiłku lub nie. Do badań wybrano 36 kobiet w piłkę nożną. Zostały one losowo podzielone na 3 grupy (kontrola, wdychanie mięty pieprzowej, wdychanie mieszanki mięty pieprzowej i etanolu). Aby mieć świadomość podobieństwa grup, określono BMI badanych, a ANOVA nie wykazała istotnych różnic (p < 0,05). Badani z trzech grup biegali na bieżni według testu Bruce'a. Tętno, czas biegu, VO2max, VO2, VE i RER były mierzone za pomocą analizatora gazów. Po zebraniu danych wykonano ANOVA (p < 0,05) i wyniki wykazały, że w tym badaniu wdychanie zapachów nie miało istotnego wpływu na czas biegu, MHR, VO2max, VO2, VE i RER, co myśl wynika z intensywności i czasu trwania treningu. Odnosząc się do naszych wyników niniejszego badania; sugerujemy, że wdychanie zapachu mięty pieprzowej podczas ostrego intensywnego wysiłku nie ma istotnego wpływu na wskaźniki płucne i wydolność fizyczną (tab. 4, ryc. 1, odn. 21).


title: Wegetariańskie wzorce żywieniowe a śmiertelność w badaniu zdrowia adwentystów 2

text: Znaczenie Niektóre dowody sugerują, że wegetariańskie wzorce żywieniowe mogą wiązać się ze zmniejszoną śmiertelnością, ale związek ten nie jest dobrze ustalony. Cel Ocena związku między wegetariańskimi wzorcami żywieniowymi a śmiertelnością. Projekt Prospektywne badanie kohortowe; analiza śmiertelności za pomocą regresji proporcjonalnych zagrożeń Coxa, kontrolując istotne czynniki zakłócające demograficzne i styl życia. Ustawienie Adventist Health Study 2 (AHS-2), duża kohorta w Ameryce Północnej. Uczestnicy W latach 2002-2007 zrekrutowano łącznie 96 469 mężczyzn i kobiet Adwentystów Dnia Siódmego, z czego po wykluczeniu pozostała próba analityczna 73 308 uczestników. Ekspozycje Dieta została oceniona na początku za pomocą ilościowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków i podzielona na 5 wzorców żywieniowych: niewegetariańskie, pół-wegetariańskie, pesowegetariańskie, laktoowowegetariańskie i wegańskie. Główny wynik i miara Związek między wegetariańskimi wzorcami żywieniowymi a śmiertelnością z wszystkich przyczyn i przyczyn; zgony w 2009 roku zostały zidentyfikowane na podstawie National Death Index. Wyniki Było 2570 zgonów wśród 73 308 uczestników w średnim okresie obserwacji wynoszącym 5,79 lat. Śmiertelność wyniosła 6,05 (95% CI, 5,82–6,29) zgonów na 1000 osobolat. Skorygowany współczynnik ryzyka (HR) dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny u wszystkich wegetarian łącznie i niewegetarian wyniósł 0,88 (95% CI, 0,80-0,97). Skorygowany HR dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny u wegan wyniósł 0,85 (95% CI, 0,73–1,01); u laktoowowegetarian 0,91 (95% CI 0,82-1,00); u pescowegetarian 0,81 (95% CI, 0,69–0,94); u semiwegetarian 0,92 (95% CI, 0,75–1,13) w porównaniu z niewegetarianami. Wykryto istotne powiązania z dietami wegetariańskimi dla śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych, śmiertelności z przyczyn innych niż sercowo-naczyniowe, śmiertelności z przyczyn nerkowych i śmiertelności endokrynologicznej. Skojarzenia u mężczyzn były większe i częściej znaczące niż u kobiet. Wnioski i znaczenie Diety wegetariańskie wiążą się z niższą śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i pewnym zmniejszeniem śmiertelności z przyczyn przyczynowo-skutkowych. Wyniki okazały się bardziej solidne u mężczyzn. Te korzystne skojarzenia powinny być uważnie brane pod uwagę przez osoby oferujące wskazówki żywieniowe.


title: Wpływ diety wegetariańskiej na choroby niezakaźne.

text: Dieta wegetariańska zazwyczaj zawiera dużo warzyw i owoców, które są bogate w fitochemikalia, przeciwutleniacze, błonnik, magnez, witaminy C i E, Fe³⁺, kwas foliowy i wielonienasycone kwasy tłuszczowe n-6 (PUFA) i mają niską zawartość cholesterolu, tłuszcze ogółem i nasycone kwasy tłuszczowe, sód, Fe2⁺, cynk, witaminy A, B₁₂ i D, a zwłaszcza n-3 PUFA. Śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, choroby niedokrwiennej serca oraz chorób układu krążenia i naczyń mózgowych była znacznie niższa u wegetarian niż w populacjach wszystkożernych. W porównaniu z zwierzętami wszystkożernymi częstość występowania raka i cukrzycy typu 2 była również znacznie niższa u wegetarian. Jednak wegetarianie mają szereg czynników zwiększonego ryzyka chorób niezakaźnych, takich jak zwiększona homocysteina w osoczu, średnia objętość płytek krwi i agregacja płytek krwi w porównaniu z osobami wszystkożernymi, które są związane z niskim spożyciem witaminy B₁₂ i kwasów tłuszczowych omega-3. Na podstawie obecnych danych wydaje się, że wegetarianie powinni starannie planować swoją dietę, skupiając się w szczególności na zwiększeniu spożycia witaminy B₁₂ i kwasów tłuszczowych omega-3, aby jeszcze bardziej zmniejszyć i tak już niską śmiertelność i zachorowalność z powodu chorób niezakaźnych. © 2013 Towarzystwo Przemysłu Chemicznego.


title: Ryzyko hospitalizacji lub śmierci z powodu choroby niedokrwiennej serca wśród brytyjskich wegetarian i niewegetarian: wyniki badania kohortowego EPIC-Oxford.

text: Wstęp: Niewiele wcześniejszych badań prospektywnych analizowało różnice w ryzyku wystąpienia choroby niedokrwiennej serca (IHD) między wegetarianami a niewegetarianami. CEL: Celem było zbadanie związku diety wegetariańskiej z ryzykiem wystąpienia IHD (niezakończonej zgonem i zgonem). Projekt: Łącznie 44 561 mężczyzn i kobiet mieszkających w Anglii i Szkocji, którzy zostali zakwalifikowani do badania European Prospective Investigation into Cancer and Nutrition (EPIC)-Oxford, z których 34% na początku badania stosowało dietę wegetariańską. Przypadki incydentów IHD zostały zidentyfikowane poprzez powiązanie z rejestrami szpitalnymi i aktami zgonu. Pomiary stężenia lipidów w surowicy i ciśnienia krwi były dostępne dla 1519 nieprzypadków, które zostały dopasowane do przypadków IHD według płci i wieku. Ryzyko IHD według statusu wegetariana oszacowano przy użyciu wieloczynnikowych modeli proporcjonalnego hazardu Coxa. WYNIKI: Po średnim okresie obserwacji 11,6 roku odnotowano 1235 przypadków IHD (1066 przyjęć do szpitala i 169 zgonów). W porównaniu z niewegetarianami wegetarianie mieli niższy średni BMI [w kg/m(2); -1,2 (95% CI: -1,3, -1,1)], stężenie cholesterolu nie-HDL [-0,45 (95% CI: -0,60, -0,30) mmol/l] i skurczowe ciśnienie krwi [-3,3 (95% CI: -5,9, -0,7) mm Hg]. Wegetarianie mieli o 32% niższe ryzyko (HR: 0,68; 95% CI: 0,58, 0,81) IHD niż niewegetarianie, które po korekcie BMI było tylko nieznacznie osłabione i nie różniło się istotnie ze względu na płeć, wiek, BMI, palenie lub obecność czynników ryzyka IHD. WNIOSEK: Spożywanie diety wegetariańskiej wiązało się z niższym ryzykiem IHD, co jest prawdopodobnie spowodowane różnicami w cholesterolu nie-HDL i skurczowym ciśnieniu krwi.