title: Suszone na słońcu rodzynki są niedrogą alternatywą dla Sports Jelly Beans podczas długiej jazdy na rowerze.

text: Celem tego badania było zbadanie wpływu naturalnego źródła węglowodanów (CHO) w postaci suszonych na słońcu rodzynek (SDR) w porównaniu z Sport Jelly Beans™ (SJB) na wyniki wytrzymałościowe u wytrenowanych kolarzy i triathlonistów. Dziesięciu zdrowych mężczyzn (18-33 lata) ukończyło 1 próbę wysiłkową z aklimatyzacją w wodzie i 2 próby wysiłkowe z randomizacją prowadzone naprzemiennie. Każda próba składała się z 120-minutowego okresu wyczerpania glikogenu o stałej intensywności, po którym następowała 10-kilometrowa próba czasowa (TT). Podczas każdej próby eksperymentalnej uczestnicy spożywali izokaloryczne ilości SDR lub SJB w odstępach 20-minutowych. Pomiary obejmowały czas do ukończenia 10-kilometrowego TT, moc wyjściową podczas 10-kilometrowego TT, poziom glukozy we krwi i współczynnik wymiany oddechowej w okresie wyczerpania glikogenu, tempo odczuwanego wysiłku (RPE), odpowiedzi kwestionariusza „przepływowego” i hedoniczny (tj. przyjemność) test akceptacji sensorycznej. Nie stwierdzono istotnych różnic w wydolności wytrzymałościowej dla czasu TT (SDR vs SJB, 17,3 ± 0,4 vs 17,3 ± 0,4 sekundy) lub mocy (229,3 ± 13,0 vs 232,0 ± 13,6 W), spoczynkowego poziomu glukozy we krwi (5,8 ± 04 mmol) ·L(-1) dla SDR i 5,4 ± 0,2 mmol·L(-1) dla SJB), RPE lub doświadczenia przepływu między próbami SDR i SJB. Jednak średnie wyniki akceptacji sensorycznej były znacznie wyższe dla SDR w porównaniu z SJB (50,7 ± 1,7 vs. 44,3 ± 2,7). Spożywanie SDR lub SJB podczas 120 minut intensywnej jazdy na rowerze skutkuje podobnymi wynikami kolejnych treningów TT i jest równie skuteczne w utrzymaniu poziomu glukozy we krwi podczas ćwiczeń. Dlatego SDR są naturalną, przyjemną i opłacalną alternatywą CHO dla komercyjnych SJB, którą można stosować podczas ćwiczeń wytrzymałościowych o umiarkowanej lub wysokiej intensywności.


title: Efekty metaboliczne i wydolnościowe rodzynek w porównaniu z żelem sportowym jako karmy przed treningiem u rowerzystów.

text: Badania sugerują, że źródła węglowodanów przed treningiem o różnych indeksach glikemicznych mogą w różny sposób wpływać na metabolizm i wytrzymałość. Badanie to zostało zaprojektowane w celu zbadania potencjalnych różnic w metabolizmie i wydajności rowerowej po spożyciu rodzynek o umiarkowanym indeksie glikemicznym w porównaniu z komercyjnym żelem sportowym o wysokim indeksie glikemicznym. Ośmiu trenujących wytrzymałościowo mężczyzn (n = 4) i kobiet (n = 4) w wieku 30 +/- 5 lat ukończyło 2 próby w losowej kolejności. Osobnicy otrzymywali 1 g węglowodanów na kilogram masy ciała z rodzynek lub żelu sportowego 45 minut przed treningiem na ergometrze rowerowym przy 70% V(.-)O2max. Po 45 minutach ćwiczeń submaksymalnych uczestnicy ukończyli 15-minutową próbę wydolności. Krew pobierano przed treningiem, a także po 45. minucie wysiłku w celu określenia stężenia glukozy, insuliny, mleczanów, wolnych kwasów tłuszczowych (WKT), triglicerydów i beta-hydroksymaślanu w surowicy. Wydajność nie różniła się (p > 0,05) między próbami z rodzynkami (189,5 +/- 69,9 kJ) i żelem (188,0 +/- 64,8 kJ). Przed ćwiczeniami stężenia glukozy i innych substratów paliwowych w surowicy nie różniły się między próbami; jednak insulina była wyższa (p < 0,05) dla żelu (110,0 +/- 70,4 mikroU x ml(-1)) w porównaniu z próbą z rodzynkami (61,4 +/- 37,4 mikroU x ml(-1)). Po 45 minutach ćwiczeń, poziom insuliny spadł do 14,2 +/- 6,2 mikroU x ml(-1) i 13,3 +/- 18,9 mikroU x ml(-1) odpowiednio w próbach z żelem i rodzynkami. Stężenie FFA wzrosło (+0,2 +/- 0,1 mmol x L(-1)) istotnie (p < 0,05) podczas badania z rodzynkami. Ogólnie rzecz biorąc, między próbami wykryto niewielkie różnice w metabolizmie i brak różnicy w wydajności. Rodzynki wydają się być opłacalnym źródłem węglowodanów do karmienia przed treningiem w porównaniu z żelem sportowym do krótkotrwałych ataków.


title: Wpływ dodania codziennych batonów owocowych i orzechowych do diety na wagę i profil ryzyka sercowego u osób dorosłych z nadwagą.

text: TŁO: Częstotliwość niezdrowego podjadania dramatycznie wzrosła w ciągu ostatnich trzech dekad. Wykazano, że owoce i orzechy mają pozytywny wpływ na zdrowie. Żadne badanie nie analizowało łącznego wpływu różnych owoców w połączeniu z orzechami w postaci batonów na czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Celem tego randomizowanego badania było zbadanie wpływu batonów owocowo-orzechowych na wskaźniki antropomorficzne, panel lipidowy i ciśnienie krwi u osób dorosłych z nadwagą. METODY: Dziewięćdziesiąt cztery osoby dorosłe z nadwagą (wskaźnik masy ciała > 25 kg m(-2)) zostały losowo przydzielone do dodania dwóch batonów owocowo-orzechowych o łącznej wartości 1421,9 kJ (340 kcal) do diety ad libitum (grupa interwencyjna) lub kontynuowania diety ich dieta ad libitum (grupa kontrolna). Osobnicy zostali poddani ocenie masy ciała (pierwszorzędowy punkt końcowy), jak również obwodu talii, panelu lipidowego i ciśnienia krwi (drugorzędowe punkty końcowe), przed i pod koniec 8-tygodniowego leczenia. WYNIKI: Waga nie zmieniła się w stosunku do wartości wyjściowej po dodaniu batona w porównaniu do kontroli (P = 0,44). Obwód talii (P = 0,69), ciśnienie krwi (skurczowe, P = 0,83; rozkurczowe, P = 0,79) i panel lipidowy krwi (cholesterol całkowity, P = 0,72; lipoproteina o wysokiej gęstości, P = 0,11; cholesterol całkowity/o wysokiej gęstości lipoproteina, P = 0,37; triglicerydy, P = 0,89; lipoproteina o małej gęstości, P = 0,81) również nie uległa zmianie w stosunku do wartości wyjściowej w porównaniu z grupą kontrolną. WNIOSKI: Dwa batony owocowo-orzechowe dziennie o łącznej wartości 1421,9 kJ (340 kcal) nie spowodowały przyrostu masy ciała. Rola nawykowego podjadania bogatych w składniki odżywcze i sycących pokarmów zarówno pod względem wagi w czasie, jak i jakości diety, uzasadnia dalsze badania. Satysfakcjonujące przekąski bogate w błonnik mogą stanowić środek do stabilizacji wagi. © 2011 Autorzy. Journal of Human Nutrition and Dietetics © 2011 The British Dietetic Association Ltd.


title: Wskaźniki glikemiczne pięciu odmian daktyli u osób zdrowych i chorych na cukrzycę

text: Wstęp Niniejsze badanie miało na celu określenie wskaźników glikemicznych pięciu powszechnie stosowanych odmian dat u zdrowych osób oraz ich wpływu na poposiłkowe wahania stężenia glukozy u osób z cukrzycą typu 2. Metody Analizę składu przeprowadzono dla pięciu typów dat (etap Tamera). Obliczono masy miąższu daktyli odpowiadające 50 g dostępnych węglowodanów. W badaniu wzięło udział trzynastu zdrowych ochotników w średnim wieku (± SD) 40,2 ± 6,7 lat i dziesięciu uczestników z cukrzycą typu 2 (kontrolowaną na podstawie stylu życia i/lub metforminy) ze średnią wartością HbA1c (± SD) 6,6 ± ( 0,7%) i średnim wieku (± SD) 40,8 ± 5,7 lat. Każdy osobnik był testowany przez osiem oddzielnych dni z 50 g glukozy (3 razy) i 50 g ekwiwalentu dostępnych węglowodanów z 5 odmian daktyli (każdy raz). Glukozę włośniczkową mierzono u zdrowych osób po 0, 15, 30, 45, 60, 90 i 120 min, a u chorych na cukrzycę po 0, 30, 60, 90, 120, 150 i 180 min. Indeksy glikemiczne określono jako stosunki przyrostowych powierzchni pod krzywymi odpowiedzi dla dat w porównaniu z glukozą. Analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą testu U Manna-Whitneya i analizy wariancji powtarzanych pomiarów. Wyniki Średnie indeksy glikemiczne ± SEM dat dla osób zdrowych wynosiły 54,0 ± 6,1, 53,5 ± 8,6, 46,3 ± 7,1, 49,1 ± 3,6 i 55,1 ± 7,7 odpowiednio dla Fara'd, Lulu, Bo ma'an, Dabbas i Khalas . Odpowiednie wartości dla osób z cukrzycą typu 2 były bardzo podobne (46,1 ± 6,2, 43,8 ± 7,7, 51,8 ± 6,9, 50,2 ± 3,9 i 53,0 ± 6,0). Nie było statystycznie istotnych różnic w GI między grupą kontrolną a cukrzycą dla pięciu typów dat, ani nie było statystycznie istotnych różnic między GI dat (df = 4, F = 0,365, p = 0,83). Wnioski Wyniki wskazują na niskie indeksy glikemiczne dla pięciu typów dat uwzględnionych w badaniu oraz że ich spożycie przez osoby z cukrzycą nie powoduje znaczących poposiłkowych wahań glikemii. Odkrycia te wskazują na potencjalne korzyści dat dla pacjentów z cukrzycą, gdy są stosowane w zdrowej, zbilansowanej diecie. Numer rejestracyjny badania ClinicalTrials.gov NCT01307904


title: Spożycie suszonych owoców wiąże się z poprawą jakości diety i zmniejszeniem otyłości u dorosłych w USA: National Health and Nutrition Examination Survey...

text: Brakuje badań epidemiologicznych badających potencjalne związki między spożyciem suszonych owoców, jakością diety i wagą. Celem pracy było zbadanie związku spożycia suszonych owoców ze spożyciem składników odżywczych, jakością diety oraz antropometrycznymi wskaźnikami nadwagi/otyłości. Przeprowadzono wtórną analizę danych żywieniowych i antropometrycznych zebranych od dorosłych (19+ lat) uczestników (n = 13 292) Narodowego Badania Egzaminacyjnego Zdrowia i Żywienia 1999-2004. Konsumenci suszonych owoców zostali zdefiniowani jako konsumenci w ilości ⅛ szklanki owoców dziennie lub więcej i zidentyfikowani na podstawie 24-godzinnych wycofań. Jakość diety mierzono za pomocą Indeksu Zdrowego Odżywiania 2005. Średnie skorygowane o kowariancję, SE, współczynniki rozpowszechnienia i ilorazy szans zostały określone w celu przeprowadzenia testów statystycznych dla różnic między konsumentami suszonych owoców a osobami niebędącymi konsumentami. Siedem procent populacji spożywało suszone owoce. Średnie różnice (P < 0,01) pomiędzy konsumentami i osobami niebędącymi konsumentami w niedoborach składników odżywczych u dorosłych obejmowały błonnik pokarmowy (+6,6 g/d); witaminy A (+173 μg ekwiwalentu aktywności retinolu dziennie), E (+1,5 mg α-tokoferolu dziennie), C (+20 mg/d) i K (+20 mg/d); wapń (+103 mg/d); fosfor (+126 mg/d); magnez (+72 mg/d); i potas (+432 mg/d). Konsumenci suszonych owoców poprawili spożycie pokarmu MyPyramid, w tym niższe spożycie tłuszczów stałych/alkoholu/dodanych cukrów oraz wyższy wynik tłuszczów stałych/alkoholu/dodanych cukrów (11,1 ± 0,2 vs 8,2 ± 0,1) niż niekonsumenci. Całkowity wynik Indeksu Zdrowego Odżywiania 2005 był istotnie wyższy (P < 0,01) u konsumentów (59,3 ± 0,5) niż u niekonsumentów (49,4 ± 0,3). Masa ciała skorygowana o kowariancję (78,2 ± 0,6 vs 80,7 ± 0,3 kg), wskaźnik masy ciała (27,1 ± 0,2 vs 28,1 ± 0,2) oraz obwód talii (94,0 ± 0,5 vs 96,5 ± 0,2 cm) były niższe (p < 0,01) w konsumentów niż niekonsumentów. Spożycie suszonych owoców wiązało się z lepszym spożyciem składników odżywczych, wyższym ogólnym wynikiem jakości diety oraz niższymi wskaźnikami masy ciała/otłuszczenia. Copyright © 2011 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Randomizowane badanie kliniczne: suszone śliwki (śliwki) kontra babka płesznik na zaparcia.

text: Wstęp: Leczenie przewlekłych zaparć pozostaje wyzwaniem, ponieważ 50% pacjentów jest niezadowolonych z obecnej terapii. Istnieje niezaspokojona potrzeba naturalnych i bezpiecznych alternatyw. Suszone śliwki (śliwki) były tradycyjnie używane na zaparcia, ale ich skuteczność nie jest znana. Cel Ocena i porównanie działania suszonych śliwek i babki płesznik u pacjentów z przewlekłymi zaparciami. METODY: Badani zostali włączeni do 8-tygodniowego, randomizowanego, krzyżowego badania z pojedynczą ślepą próbą. Badani otrzymywali suszone śliwki (50 g b.d., błonnik=6 gm/dzień) lub psyllium (11 g b.d., błonnik=6 gm/dzień) przez 3 tygodnie każdy, w próbie krzyżowej z 1-tygodniowym okresem wypłukiwania. Badani prowadzili codzienne objawy i dzienniczek stolca. Oceny obejmowały liczbę całkowitych spontanicznych wypróżnień na tydzień, ogólne złagodzenie zaparć, konsystencję stolca, naprężenie, tolerancję i smak. WYNIKI: W badaniu wzięło udział czterdzieści osób z zaparciami (m/k=3/37, średni wiek=38 lat). Liczba całkowitych spontanicznych wypróżnień na tydzień (pierwszorzędowy wynik końcowy) i wyniki konsystencji stolca uległy znacznej poprawie (P<0,05) w przypadku suszonych śliwek w porównaniu z psyllium. Objawy przeciążenia i globalnych zaparć nie różniły się istotnie między terapiami (P=NS). Suszone śliwki i babka płesznik zostały ocenione jako równie smaczne i oba były bezpieczne i dobrze tolerowane. WNIOSEK: Suszone śliwki są bezpieczne, smaczne i skuteczniejsze niż babka płesznik w leczeniu łagodnych do umiarkowanych zaparć i należy je traktować jako terapię pierwszego rzutu. © 2011 Blackwell Publishing Ltd.


title: Owoce daktyla (Phoenix dactylifera Linn): wschodząca żywność lecznicza.

text: Palma daktylowa jest jednym z najstarszych drzew uprawianych przez człowieka. W folklorze przypisuje się owocom daktylowym wiele właściwości leczniczych, gdy są spożywane samodzielnie lub w połączeniu z innymi ziołami. Chociaż owoce palmy daktylowej przez kilka stuleci służyły milionom ludzi na całym świecie jako podstawowe pożywienie, badania nad korzyściami zdrowotnymi są niewystarczające i trudno je uznać za zdrową żywność przez pracowników służby zdrowia i opinię publiczną. W ostatnich latach eksplozja zainteresowania licznymi korzyściami zdrowotnymi daktyli doprowadziła do wielu badań in vitro i na zwierzętach, a także do identyfikacji i kwantyfikacji różnych klas fitochemikaliów. Na podstawie dostępnej w literaturze dokumentacji dotyczącej składu odżywczego i fitochemicznego widać, że owoce tej daktyli są bardzo pożywne i mogą mieć kilka potencjalnych korzyści zdrowotnych. Chociaż daktyle są napakowane cukrem, wiele odmian daktyli ma dietę o niskim IG i obala dogmat, że daktyle są podobne do cukierków, a regularne spożywanie mogłoby rozwinąć choroby przewlekłe. Dalsze badania w tych obszarach potwierdziłyby jego korzystne efekty, mechanizmy działania iw pełni doceniłyby jako potencjalną żywność leczniczą dla ludzi na całym świecie. Dlatego w tym przeglądzie podsumowujemy skład fitochemiczny, znaczenie odżywcze i potencjalne korzyści zdrowotne wynikające ze spożywania owoców daktyli oraz omawiamy ich ogromny potencjał jako żywności leczniczej w przypadku wielu chorób wywołujących u ludzi.


title: Codzienne jabłko a suszona śliwka: wpływ na czynniki ryzyka chorób układu krążenia u kobiet po menopauzie.

text: TŁO: Dowody sugerują, że spożywanie jabłka lub jego bioaktywnych składników moduluje metabolizm lipidów i zmniejsza wytwarzanie cząsteczek prozapalnych. Jednak brakuje takich badań na ludziach. CEL: Kobiety rzadziej chorują na choroby układu krążenia przed menopauzą w porównaniu z mężczyznami. Jednak po rozpoczęciu menopauzy ryzyko chorób układu krążenia drastycznie wzrasta z powodu niedoboru hormonów jajnikowych. Dlatego przeprowadziliśmy roczne badanie kliniczne, aby ocenić wpływ spożycia suszonych jabłek i suszonych śliwek na zmniejszenie czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych u kobiet po menopauzie. PROJEKT: Sto sześćdziesiąt zakwalifikowanych kobiet po menopauzie zostało zrekrutowanych z większego obszaru Tallahassee w stanie Floryda w latach 2007-2009 i przydzielono losowo do jednej z dwóch grup: suszone jabłko (75 g/dzień) lub suszona śliwka (kontrola porównawcza). Próbki krwi na czczo pobrano na początku, 3, 6 i 12 miesięcy w celu zmierzenia różnych parametrów. Uzyskano również pamięć o aktywności fizycznej i 7-dniową dietę. WYNIKI: Żaden z reżimów suszonych owoców nie wpłynął znacząco na zgłaszane przez uczestników całkowite spożycie energii przez cały okres badania. Wręcz przeciwnie, kobiety, które spożywały suszone jabłka, schudły pod koniec badania o 1,5 kg, choć nie różniły się one istotnie od grupy suszonych śliwek. Pod względem cholesterolu, poziomy cholesterolu całkowitego w surowicy były znacznie niższe w grupie suszonych jabłek w porównaniu z grupą suszonych śliwek dopiero po 6 miesiącach. Chociaż spożycie suszonych śliwek nie obniżyło znacząco poziomu cholesterolu całkowitego w surowicy i cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości, obniżyło ich poziom odpowiednio o 3,5% i 8% po 12 miesiącach w porównaniu ze stanem wyjściowym. Może to tłumaczyć brak istotności zaobserwowany między grupami. Jednak w tej grupie kobiety, które spożywały suszone jabłka, miały znacznie niższe poziomy cholesterolu całkowitego i cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości odpowiednio o 9% i 16% po 3 miesiącach w porównaniu ze stanem wyjściowym. Te wartości w surowicy uległy dalszemu obniżeniu do odpowiednio 13% i 24% po 6 miesiącach, ale później pozostały stałe. Analiza wewnątrzgrupowa wykazała również, że codzienne spożywanie jabłek znacznie poprawiło wskaźniki ryzyka aterogennego, podczas gdy nie było znaczących zmian w profilu lipidowym ani wskaźników ryzyka aterogennego w wyniku spożycia suszonych śliwek. Oba suszone owoce były w stanie obniżyć poziom wodoronadtlenku lipidów i białka C-reaktywnego w surowicy. Jednak poziomy białka C-reaktywnego w surowicy były znacząco niższe w grupie suszonych śliwek w porównaniu z grupą suszonych jabłek po 3 miesiącach. WNIOSKI: Nie było znaczących różnic między grupami suszonych jabłek i suszonych śliwek w zmianie poziomu cholesterolu aterogennego w surowicy, z wyjątkiem cholesterolu całkowitego po 6 miesiącach. Jednakże, gdy dokonuje się porównań w grupach terapeutycznych, spożycie 75 g suszonych jabłek (około dwóch jabłek średniej wielkości) może znacznie obniżyć poziom aterogennego cholesterolu już po 3 miesiącach. Ponadto spożywanie suszonych jabłek i suszonych śliwek korzystnie wpływa na zdrowie człowieka pod względem właściwości przeciwzapalnych i antyoksydacyjnych. Copyright © 2012 Akademia Żywienia i Dietetyki. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wpływ spożycia suszonych fig z misji kalifornijskiej na stężenie lipidów

text: Tło Figi są bogatym źródłem rozpuszczalnego błonnika. Oceniliśmy wpływ spożywania suszonych fig California Mission na lipidy w surowicy u dorosłych z hiperlipidemią. Metody W badaniu krzyżowym mężczyźni i kobiety w wieku 30-75 lat z podwyższonym poziomem cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (100-189 mg/dl) zostali losowo przydzieleni do dodania suszonych fig California Mission (120 g/dzień) do ich zwykłej diety przez 5 tygodni lub jeść ich zwykłą dietę przez 5 tygodni, a następnie przejść do innego stanu na kolejne 5 tygodni. Uzyskano sześć 24-godzinnych przypomnień żywieniowych. Wyniki Stężenia cholesterolu lipoprotein i triglicerydów o niskiej i wysokiej gęstości nie różniły się między dietą zwykłą a dietą z dodatkiem fig (skorygowane według Bonferroniego p > 0,017), podczas gdy całkowity cholesterol miał tendencję do wzrostu wraz ze spożyciem fig (p = 0,02). Całkowity cholesterol wzrósł u uczestników (n = 41) przydzielonych losowo do zwykłej diety, a następnie diety z dodatkiem fig (p = 0,01), ale pozostał niezmieniony u pacjentów (n = 42), którzy rozpoczęli dietę z dodatkiem fig, a następnie zwykłą dietą (p = 0,4) . Podczas diety z dodatkiem fig, spożycie błonnika rozpuszczalnego wynosiło 12,6 ± 3,7 w porównaniu z 8,2 ± 4,1 g/dzień w zwykłej diecie (p < 0,0001). Spożycie cukru wzrosło z 23,4 ± 6,5 do 32,2 ± 6,3% kcal w diecie z dodatkiem fig (p < 0,0001). Masa ciała nie uległa zmianie (p = 0,08). Wnioski Codzienne spożywanie fig nie obniżyło poziomu cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości. Stężenia triglicerydów nie uległy istotnej zmianie pomimo wzrostu spożycia cukru.


title: Napary ziołowe jako źródło wapnia, magnezu, żelaza, cynku i miedzi w żywieniu człowieka.

text: Materiał badawczy stanowiło pięć ziół: rumianek (kwiaty), mięta (liście), dziurawiec (kwiaty i liście), szałwia (liście) i pokrzywa (liście), pochodzące od trzech producentów. W próbkach suszu i przygotowanych naparów oznaczono zawartość wapnia, magnezu, żelaza, cynku i miedzi oraz obliczono szybkości ekstrakcji. Składniki mineralne oznaczono metodą spektrometrii absorpcji atomowej. Analiza wykazała, że zawartość poszczególnych pierwiastków w ziołach i naparach zależała od rodzaju surowca, a także jego pochodzenia. Ponadto stwierdzono, że żelazo w najmniejszym stopniu przenika do naparów ziołowych (4,4-12,4%), a w największym miedzi (26,7-50,7%). Uważa się, że w przeciętnym spożyciu napary ziołowe nie mają znaczenia jako źródła wapnia, magnezu, żelaza, cynku i miedzi w żywieniu człowieka.


title: Wpływ Aspalathus linearis (Rooibos) i dihydrochalkonów na steroidogenezę nadnerczy: oznaczanie ilościowe półproduktów steroidowych i końcowe pro...

text: Wyrzut hormonów steroidowych nadnerczy ma kluczowe znaczenie dla utrzymania homeostazy hormonalnej, przy czym zaburzenia równowagi hormonalnej są związane z licznymi stanami klinicznymi, do których należą m.in. nadciśnienie, zespół metaboliczny, choroby sercowo-naczyniowe, insulinooporność i cukrzyca typu 2. Aspalathus linearis (Rooibos), o którym doniesiono, że wspomaga objawy związane ze stresem związane z chorobami metabolicznymi, zawiera szerokie spektrum bioaktywnych związków fenolowych, z których aspalatyna jest unikalna. W tym badaniu badano hamujące działanie Rooibos i dihydrochalkonów, aspalatyny i nothofaginy, na steroidogenezę nadnerczy. Aktywność zarówno 17α-hydroksylazy cytochromu P450/17,20 liazy, jak i 21-hydroksylazy cytochromu P450 była znacząco hamowana w komórkach COS-1. W celu zbadania wpływu tych związków na komórki H295R, linię komórek ludzkiego raka nadnerczy, opracowano nową metodę UPLC-MS/MS do wykrywania i ilościowego oznaczania dwudziestu jeden metabolitów steroidowych przy użyciu pojedynczego rozdziału chromatograficznego. Zarówno w warunkach podstawowych, jak i stymulowanych forskoliną, całkowita ilość steroidów wytwarzanych w komórkach H295R znacznie spadła w obecności Rooibos, aspalatyny i nothofaginy. W stymulowanych warunkach Rooibos zmniejszył 4-krotnie całkowitą produkcję sterydów i spowodował znaczną redukcję prekursorów aldosteronu i kortyzolu. Stężenia siarczanu dehydroepiandrosteronu pozostały niezmienione, natomiast poziomy androstendionu (A4) i 11β-hydroksyandrostendionu (11βOH-A4) zostały zahamowane odpowiednio 5,5 i 2,3 razy. Oznaczenie ilościowe 11βOH-A4 wykazało, że ten metabolit jest głównym produktem steroidogenezy w komórkach H295R i po raz pierwszy potwierdzamy, że ten metabolit steroidowy jest produktem hydroksylacji A4 przez 11β-hydroksylazę ludzkiego cytochromu P450. Zebrane razem nasze wyniki pokazują, że Rooibos, aspalatyna i nothofagin wpływają na biosyntezę hormonów steroidowych i przepływ przez szlaki mineralokortykoidów, glukokortykoidów i androgenów, przyczyniając się w ten sposób do łagodzenia negatywnych skutków wynikających z podwyższonego poziomu glikokortykoidów. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ostre neuropoznawcze działanie galusanu epigallokatechiny (EGCG).

text: Według doniesień zielona herbata ma szeroki zakres korzystnych skutków zdrowotnych w badaniach epidemiologicznych, które przypisuje się zawartości flawonoidów. Zbadaliśmy, czy galusan epigallokatechiny flawonoidów (EGCG) moduluje aktywność mózgu i samooceny nastroju w badaniu krzyżowym z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo. Uczestnicy ukończyli wyjściową ocenę funkcjonowania poznawczego i sercowo-naczyniowego, nastroju i elektroencefalogramu stanu spoczynkowego (EEG) przed, a następnie 120 minut po podaniu 300 mg EGCG lub dopasowanego placebo. Podawanie EGCG wiązało się ze znaczącym ogólnym wzrostem aktywności alfa, beta i theta, co znajduje również odzwierciedlenie w ogólnej aktywności EEG, bardziej dominującej w środkowej części czołowej i środkowej, szczególnie w zakręcie czołowym i przyśrodkowym zakręcie czołowym. W porównaniu z placebo leczenie EGCG zwiększyło również samoocenę spokoju i zmniejszyło samooceny stresu. Ten wzorzec wyników sugeruje, że uczestnicy stanu EGCG mogli być bardziej zrelaksowani i uważni po spożyciu EGCG. Jest to zgodne z powszechnym spożyciem zielonej herbaty ze względu na jej rzekome właściwości relaksujące/odświeżające. Modulacja funkcji mózgu z powodu EGCG zasługuje na dalsze kontrolowane badania na ludziach. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie wodnego ekstraktu Hibiscus sabdariffa L. i jego wpływ na ogólnoustrojowy potencjał antyoksydacyjny u osób zdrowych.

text: Wstęp: Aby ocenić korzyści zdrowotne przypisywane Hibiscus sabdariffa L., przeprowadzono randomizowane, otwarte, dwukierunkowe badanie krzyżowe w celu porównania wpływu wodnego ekstraktu H. sabdariffa L. (HSE) na ogólnoustrojowy potencjał antyoksydacyjny (AOP; testowane przez żelazo redukujące moc antyoksydacyjną (FRAP) z leczeniem referencyjnym (woda) u ośmiu zdrowych ochotników. Zmiennymi biokinetycznymi były pola pod krzywą (AUC) FRAP w osoczu, kwasu askorbinowego i moczanów, które są powyżej stężenia przed podaniem dawki, oraz ilości wydalane z moczem w ciągu 24 godzin (Ae(0-24)) przeciwutleniaczy zgodnie z testem przez FRAP, kwas askorbinowy, kwas moczowy, dialdehyd malonowy (biomarker stresu oksydacyjnego) i kwas hipurowy (metabolit i potencjalny biomarker całkowitego spożycia polifenoli). WYNIKI: HSE powodowało znacznie wyższe AUC FRAP w osoczu, wzrost Ae (0-24) FRAP, kwasu askorbinowego i kwasu hipurowego, podczas gdy wydalanie dialdehydu malonowego było zmniejszone. Ponadto główne antocyjany hibiskusa, jak również jeden koniugat glukuronidowy, można było oznaczać ilościowo w moczu ochotników (0,02% podanej dawki). WNIOSEK: Wodny HSE badany w tym badaniu wzmocnił ogólnoustrojowy AOP i zmniejszył stres oksydacyjny u ludzi. Co więcej, zwiększone wydalanie kwasu hipurowego z moczem po spożyciu HSE wskazuje na wysoką biotransformację spożywanych polifenoli HSE, najprawdopodobniej wywołaną przez mikroflorę okrężnicy. Copyright © 2012 Towarzystwo Przemysłu Chemicznego.


title: Badanie biodostępności ekstraktu wzbogaconego w polifenole z Hibiscus sabdariffa u szczurów i związanego z nim statusu antyoksydacyjnego.

text: Wodne ekstrakty z Hibiscus sabdariffa są powszechnie stosowane w medycynie ludowej. Niemniej jednak związki lub metabolity odpowiedzialne za jego działanie prozdrowotne nie zostały jeszcze zidentyfikowane. Główne metabolity obecne w osoczu szczurów po ostrym spożyciu ekstraktu Hibiscus sabdariffa wzbogaconego w polifenole zostały scharakteryzowane i oznaczone ilościowo w celu zbadania ich biodostępności. Stan antyoksydacyjny próbek osocza był również mierzony kilkoma uzupełniającymi technikami antyoksydacyjnymi. Do badania biodostępności zastosowano wysokosprawną chromatografię cieczową sprzężoną ze spektrometrią mas czasu przelotu (HPLC-ESI-TOF-MS). Stan przeciwutleniający mierzono metodą osoczową zdolności redukującej żelazo, testem substancji reagujących z kwasem tiobarbiturowym oraz testem aktywności dysmutazy ponadtlenkowej. Wykryto i oznaczono siedemnaście polifenoli i metabolitów. Jedenaście z tych związków było metabolitami. Chociaż kwasy fenolowe znaleziono w osoczu bez jakiejkolwiek modyfikacji w ich strukturze, większość flawonoli znaleziono w postaci koniugatów kwercetyny lub glukuronidu kaempferolu. Sugeruje się, że koniugaty flawonolu-glukuronidu, które wykazują dłuższy okres półtrwania eliminacji, przyczyniają się do obserwowanej aktywności hamującej peroksydację lipidów w błonach komórkowych. W przeciwieństwie do tego, kwasy fenolowe wydają się wywierać swoją aktywność przeciwutleniającą poprzez redukcję jonów żelaza i usuwanie ponadtlenków w krótszym czasie. Proponujemy, że formy sprzężone z flawonolem (kwercetyna i kaempferol) mogą być związkami odpowiedzialnymi za obserwowane działanie antyoksydacyjne i przyczyniać się do prozdrowotnego działania ekstraktu polifenolowego H. sabdariffa. © 2012 WILEY-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, Weinheim.


title: Mechanizm działania pokrzywy.

text: CEL: Nieumyślna ekspozycja na wszechobecny chwast Urtica dioica, zwany „pokrzywą”, powoduje natychmiastowe pieczenie i pieczenie skóry. Badanie to ocenia strukturalny wpływ, jaki mogą mieć kolce pokrzywy na kliniczne objawy tych objawów. Hipotezę tę zbadano przez wystawienie mysiej skóry na działanie pokrzywy, a następnie ocenę skóry za pomocą mikroskopii elektronowej. Postawiono hipotezę, że mechanizm działania pokrzywy jest zarówno biochemiczny, jak i mechaniczny, co może mieć znaczenie kliniczne w leczeniu ostrej ekspozycji. METODY: Świeże pośmiertne próbki skóry właściwej z tusz genetycznie zmodyfikowanych bezwłosych myszy szczotkowano pod łodygą i liściem pokrzywy, naśladując kliniczną metodę narażenia, której może doświadczyć pacjent. Pobrano inny zestaw próbek skóry myszy, ale nie wystawiono ich na działanie pokrzywy. Oba zestawy próbek skóry zobrazowano za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej. WYNIKI: Próbki skóry, które nie były wystawione na działanie liści pokrzywy były jednolite, ze sporadycznymi włoskami prążkowanymi na powierzchni skóry i bez kolców pokrzywy. Próbki skóry wystawione na działanie liści pokrzywy wykazały liczne gładkie kolce pokrzywy przebijające powierzchnię skóry. Kilka spikuli zachowało swoje podstawy, które wydają się pozbawione jakiejkolwiek płynnej zawartości. WNIOSKI: Mechanizm działania pokrzywowego zapalenia skóry wydaje się być zarówno biochemiczny, jak i mechaniczny. Wbijanie spikuli w skórę prawdopodobnie odpowiada za mechaniczne podrażnienie, oprócz znanych szkodliwych skutków chemicznych pokrzywy. Uzasadnione jest dalsze badanie sposobów leczenia. Copyright © 2011 Towarzystwo Medyczne Wilderness. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Urtica dioica w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego: prospektywne, randomizowane, naprzemienne badanie z podwójnie ślepą próbą, kontrolowane placebo.

text: CEL: Określenie efektów leczenia Urtica dioica w celu łagodzenia objawów objawów dolnych dróg moczowych (LUTS) wtórnych do łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). MATERIAŁ I METODY: Przeprowadzono 6-miesięczne, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo, randomizowane, częściowo naprzemienne, porównawcze badanie Urtica dioica z placebo u 620 pacjentów. Pacjenci byli oceniani przy użyciu International Prostate Symptom Score (IPSS), maksymalnego natężenia przepływu moczu (Qmax), objętości resztkowego moczu po usunięciu pęcherza moczowego (PVR), surowicy swoistego antygenu prostaty (PSA), poziomu testosteronu i wielkości prostaty. Pod koniec 6-miesięcznego badania odślepienie ujawniło, że pacjenci, którzy początkowo otrzymywali placebo, zostali przeniesieni na Urtica dioica. Obie grupy kontynuowały leczenie do 18 miesięcy. WYNIKI: 558 pacjentów (90%) ukończyło badanie (287/305, 91% w grupie Urtica dioica i 271/315, 86% w grupie placebo). Według analizy zgodnej z zamiarem leczenia, pod koniec 6-miesięcznego badania, 232 (81%) z 287 pacjentów w grupie Urtica dioica zgłosiło poprawę LUTS w porównaniu z 43 (16%) z 271 pacjentów w grupie placebo (p < 0,001). Zarówno IPSS, jak i Qmax wykazały większą poprawę po podaniu leku niż po placebo. IPSS spadł z 19,8 do 11,8 dla Urtica dioica i z 19,2 do 17,7 dla placebo (p = 0,002). Maksymalne szybkości przepływu poprawiły się o 3,4 ml/s dla otrzymujących placebo i o 8,2 ml/s dla leczonych pacjentów (p < 0,05). W grupie Urtica dioica PVR zmniejszył się z początkowej wartości 73 do 36 ml (p < 0,05). W grupie placebo nie zaobserwowano żadnej znaczącej zmiany. Poziomy PSA i testosteronu w surowicy pozostały niezmienione w obu grupach. Niewielkie zmniejszenie wielkości prostaty mierzone za pomocą ultrasonografii transrektalnej (TRUS) zaobserwowano w grupie Urtica dioica (z 40,1 cm3 początkowo do 36,3 cm3; p < 0,001). Nie było zmian w objętości prostaty pod koniec badania z placebo. W 18-miesięcznej obserwacji tylko pacjenci, którzy kontynuowali terapię, mieli korzystną wartość zmiennych leczenia. W żadnej z grup nie zidentyfikowano żadnych skutków ubocznych. WNIOSEK: W obecnym badaniu Urtica dioica ma korzystny wpływ na leczenie objawowego BPH. Należy przeprowadzić dalsze badania kliniczne w celu potwierdzenia tych wyników przed stwierdzeniem, że Urtica dioica jest skuteczna.


title: Dieta uboga w tłuszcze zwierzęce i bogata w N-heksakozanol i fisetynę skutecznie zmniejsza objawy choroby Parkinsona.

text: W tym badaniu opisano, w jaki sposób żywność bogata w fisetynę i heksakozanol dodana do ścisłej diety odwróciła większość objawów choroby Parkinsona (PD) u jednego pacjenta. Jest to opis przypadku z zakresu opieki ambulatoryjnej. Badany był dietetykiem, u którego w 2000 roku zdiagnozowano idiopatyczną chorobę Parkinsona, w wieku 53 lat, z historią ekspozycji na neurotoksyny i bez rodzinnej historii choroby Parkinsona. Podstawowa dieta zapoczątkowana w 2000 roku składała się głównie z owoców, warzyw, 100% pełnych ziaren, oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, orzechów, nasion, beztłuszczowych produktów mlecznych, herbaty, kawy, przypraw, niewielkich ilości gorzkiej czekolady i mniej niż 25 g produktów pochodzenia zwierzęcego tłuszcz codziennie. Sama podstawowa dieta nie zapobiegła spadkowi z powodu choroby Parkinsona. W 2009 roku podstawowa dieta została wzbogacona o dobre źródło pokarmowe zarówno fisetyny, jak i heksakozanolu. Sześć miesięcy po rozpoczęciu przez pacjentkę diety wzbogaconej, bogatej w fisetynę i heksakozanol, zaobserwowano klinicznie istotną poprawę objawów; Neurolog opiekujący się pacjentem poinformował, że objawy kliniczne sztywności koła zębatego, mikrografii, spowolnienia ruchowego, dystonii, zwężonych ruchów ramion z chodem, hipomimii i retropulsji wydają się być rozwiązane. Jedyne pogorszenie objawów nastąpiło, gdy dieta nie była dokładnie przestrzegana. Zaobserwowano niewielką poprawę w zakresie drżenia lub łojotoku. Poprawa kliniczna utrzymuje się do dnia dzisiejszego. Według naszej najlepszej wiedzy jest to pierwszy przypadek, w którym wspomagająca terapia dietetyczna spowodowała znaczne zmniejszenie objawów PD bez zmiany rodzaju lub zwiększenia ilości przyjmowanych leków.


title: Dieta redystrybucyjna białka i odpowiedź przeciwparkinsonowska na lewodopę.

text: Szesnastu pacjentów z parkinsonizmem z dziennymi wahaniami odpowiedzi klinicznej na lewodopę zostało objętych dietą redystrybucyjną białkową. Dieta była praktycznie bezbiałkowa aż do wieczornego posiłku, a następnie nieograniczona aż do pory snu. Podczas stosowania diety redystrybucyjnej białkowa grupa pacjentów (5 z 16) odniosła wyraźną i znaczącą korzyść z terapii dietetycznej, wykazując zdecydowane zmniejszenie dobowych wahań sprawności motorycznej. Ponadto wszyscy pacjenci wykazywali poprawę i bardziej stałą odpowiedź na leczenie lewodopą. Próba redystrybucji diety białkowej wydaje się prostym, rozsądnym i wartościowym podejściem do pacjentów z chorobą Parkinsona, którzy zaczynają doświadczać oscylującej odpowiedzi klinicznej na leczenie lewodopą.


title: Kofeina w leczeniu choroby Parkinsona

text: Cel: Badania epidemiologiczne konsekwentnie łączą kofeinę, nieselektywnego antagonistę adenozyny, z niższym ryzykiem choroby Parkinsona (PD). Jednak objawy objawowe kofeiny w chP nie zostały odpowiednio ocenione. Metody: Przeprowadziliśmy 6-tygodniowe randomizowane, kontrolowane badanie kofeiny w PD, aby ocenić wpływ na senność w ciągu dnia, nasilenie motoryczne i inne cechy niemotoryczne. Pacjenci z PD z sennością w ciągu dnia (Epworth >10) otrzymywali kofeinę 100 mg dwa razy dziennie przez 3 tygodnie, następnie 200 mg dwa razy dziennie przez 3 tygodnie lub odpowiadające placebo. Pierwszorzędowym wynikiem była skala senności Epworth. Drugorzędne wyniki obejmowały nasilenie motoryczne, markery snu, zmęczenie, depresję i jakość życia. Wpływ kofeiny analizowano za pomocą modeli hierarchicznych bayesowskich, z uwzględnieniem miejsca badania, wyników wyjściowych, wieku i płci. Wyniki: Spośród 61 pacjentów 31 zostało losowo przydzielonych do grupy placebo, a 30 do kofeiny. W pierwotnej analizie zamiaru leczenia kofeina spowodowała nieistotne zmniejszenie wyniku w skali Epworth Sleepiness Scale (-1,71 punktu; 95% przedział ufności [CI] -3,57, 0,13). Jednak senność poprawiła się w skali Clinical Global Impression of Change (+0,64; 0,16, 1,13, zgodnie z zamiarem leczenia), ze znacznym zmniejszeniem wyniku w skali senności Epworth w analizie per-protocol (-1,97; -3,87, -0,05). Kofeina zmniejszyła całkowity wynik w skali Unified Parkinson's Rating Scale (-4,69 punktu; -7,7, -1,6) oraz obiektywny komponent motoryczny (-3,15 punktu; -5,50, -0,83). Poza skromną poprawą w globalnych miernikach zdrowia, nie nastąpiły żadne zmiany w jakości życia, depresji czy jakości snu. Zdarzenia niepożądane były porównywalne w grupach kofeiny i placebo. Wnioski: Kofeina zapewniła jedynie niejednoznaczną poprawę w zakresie nadmiernej senności w chP, ale poprawiła obiektywne pomiary motoryczne. Te potencjalne korzyści motoryczne sugerują, że uzasadnione jest dłuższe, długoterminowe badanie kofeiny. Klasyfikacja dowodów: To badanie dostarcza dowodów klasy I, że kofeina, do 200 mg dwa razy na dobę przez 6 tygodni, nie przyniosła znaczącej korzyści w przypadku nadmiernej senności w ciągu dnia u pacjentów z PD.


title: Poziomy aminokwasów w osoczu korelują z fluktuacjami motorycznymi w parkinsonizmie.

text: Siedmiu pacjentów z chorobą Parkinsona, u których wystąpiły poważne fluktuacje motoryczne w odpowiedzi na lewodopę, zostało szczegółowo zbadanych pod kątem wpływu białka pokarmowego na ich funkcje motoryczne. Dawka lewodopy dla każdego pacjenta nie była zmieniana w okresie badania i nie stosowano innych leków przeciw parkinsonizmowi. Regularne i wysokobiałkowe diety spowodowały znaczny wzrost stężenia w osoczu dużych obojętnych aminokwasów (LNAA), o których wiadomo, że konkurują z lewodopą o transport przez barierę krew-mózg. Pomimo podwyższonych poziomów lewodopy w osoczu wszyscy pacjenci z podwyższonym poziomem LNAA doświadczali objawów parkinsonizmu. Kiedy poziom aminokwasów spadł, podczas gdy poziomy lewodopy w osoczu były podwyższone, pacjenci odczuwali złagodzenie tych objawów. Na diecie niskobiałkowej poziomy LNAA pozostawały niskie, a wszyscy pacjenci byli konsekwentnie dyskinetyczni przez cały dzień, mimo że średnie poziomy lewodopy w osoczu były nieco niższe niż w przypadku pacjentów spożywających dietę wysokobiałkową. Dieta redystrybucyjna, która jest praktycznie pozbawiona białka aż do kolacji, a następnie nieograniczona do pory snu, jest tolerowana przez pacjentów, ponieważ ta prosta manipulacja pozwala na prawie normalne funkcje motoryczne w ciągu dnia.


title: Nawykowe przyjmowanie flawonoidów w diecie a ryzyko choroby Parkinsona

text: Cel: Prospektywne zbadanie, czy wyższe spożycie całkowitych flawonoidów i ich podklas (flawanony, antocyjany, flawan-3-ole, flawonole, flawony i polimery) wiązało się z niższym ryzykiem rozwoju choroby Parkinsona (PD). Metody: W aktualnej analizie uwzględniliśmy 49 281 mężczyzn w Health Professional Follow-up Study oraz 80 336 kobiet w Nurses' Health Study. Zbadano również pięć głównych źródeł pokarmów bogatych we flawonoidy (herbata, owoce jagodowe, jabłka, czerwone wino i sok pomarańczowy/pomarańczowy). Spożycie flawonoidów zostało ocenione przy użyciu zaktualizowanej bazy danych składu żywności i zatwierdzonego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Wyniki: Zidentyfikowaliśmy 805 uczestników (438 mężczyzn i 367 kobiet), u których rozwinęła się PD w ciągu 20–22 lat obserwacji. U mężczyzn, po uwzględnieniu wielu czynników zakłócających, uczestnicy z najwyższego kwintyla całkowitych flawonoidów mieli o 40% niższe ryzyko PD niż uczestnicy z najniższego kwintyla (współczynnik ryzyka [HR] = 0,60; 95% przedział ufności 0,43, 0,83; trend p = 0,001). Nie zaobserwowano istotnej zależności u kobiet (trend p = 0,62) ani w analizach zbiorczych (trend p = 0,23). W zbiorczych analizach dla podklas spożycie antocyjanów i bogatego źródła pokarmowego, jagód, było istotnie związane z niższym ryzykiem PD (HR porównując 2 skrajne kwintyle spożycia wynosiły odpowiednio 0,76 dla antocyjanów i 0,77 dla jagód; trend p < 0,02 dla Zarówno). Wnioski: Nasze odkrycia sugerują, że przyjmowanie niektórych flawonoidów może zmniejszać ryzyko PD, szczególnie u mężczyzn, ale nie można wykluczyć ochronnego działania innych składników pokarmów roślinnych.


title: Spożywanie herbat japońskich i chińskich zmniejsza ryzyko choroby Parkinsona.

text: Badania, które dotyczyły związku między spożyciem kawy lub kofeiny a chorobą Parkinsona (PD), przeprowadzono głównie w krajach zachodnich. Niewiele wiadomo na temat tego związku w populacji azjatyckiej. Dlatego dokonaliśmy oceny związku spożycia kawy, innych napojów zawierających kofeinę oraz kofeiny z ryzykiem PD w Japonii. W badaniu wzięło udział 249 przypadków PD i 368 osób z grupy kontrolnej. Informacje o czynnikach żywieniowych uzyskano za pomocą samodzielnego kwestionariusza historii diety. Dokonano korekty ze względu na płeć, wiek, region zamieszkania, poziom wykształcenia, paczkolat palenia, wskaźnik masy ciała, dietetyczny indeks glikemiczny oraz spożycie cholesterolu, witaminy E, β-karotenu, witaminy B(6,) alkoholu, i żelazo. Spożycie kawy, czarnej herbaty oraz herbat japońskich i chińskich było istotnie odwrotnie proporcjonalne do ryzyka PD: skorygowane ilorazy szans w porównaniu najwyższego z najniższym kwartylem wyniosły odpowiednio 0,52, 0,58 i 0,59 (95% przedziały ufności = 0,30-0,90, 0,35-0,97 i 0,35-0,995). Zaobserwowano wyraźną odwrotną zależność dawka-odpowiedź między całkowitym spożyciem kofeiny a ryzykiem chP. Potwierdziliśmy, że spożywanie kawy i kofeiny zmniejsza ryzyko PD. Co więcej, jest to pierwsze badanie, które wykazało istotną odwrotną zależność między spożyciem herbat japońskich i chińskich a ryzykiem PD. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Pilotażowe badanie dietetyczne z normoproteiczną dietą roślinną z redystrybucją białek i sprawności ruchowej u pacjentów z chorobą Parkinsona.

text: Chociaż dieta roślinna może przynieść pewne korzyści w chorobie Parkinsona (PD), żadne dotychczasowe badanie nie oceniało skuteczności diety opartej na pokarmach roślinnych w leczeniu choroby. W tym badaniu pilotażowym porównaliśmy wpływ menu żywności roślinnej (PFD) i menu wszystkożernego na sprawność motoryczną 25 pacjentów z PD, 12 w grupie interwencyjnej (PDi) i 13 w grupie kontrolnej (PDc). Po 4 tygodniach grupa z PDi wykazała znaczącą redukcję (test Manna-Whitneya) w Zunifikowanej Skali Oceny Choroby Parkinsona, całkowity wynik (47,67 vs. 74,46, p = 0,008) i podwynik III sprawności motorycznej (25,42 vs. 46,46, P = 0,001) oraz zmodyfikowaną Skalę Stagingu Hoehna i Yahra (1,96 vs 3,15, P = 0,005). Dane te sugerują, że PFD może być przydatna w leczeniu pacjentów z chorobą Parkinsona poprzez poprawę ich sprawności ruchowej. Potrzebne są dodatkowe badania w celu potwierdzenia tych wstępnych wyników.


title: Kofeina a ryzyko choroby Parkinsona w dużej grupie mężczyzn i kobiet

text: Kontekst Spożycie kofeiny wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem choroby Parkinsona. Związek ten jest silny i spójny u mężczyzn, ale niepewny u kobiet, prawdopodobnie z powodu interakcji z hormonalną terapią zastępczą. Staraliśmy się potwierdzić te odkrycia za pomocą danych dotyczących częstości występowania choroby Parkinsona w CPS II Nutrition Cohort, dużym prospektywnym badaniu mężczyzn i kobiet. Metody Przeprowadziliśmy prospektywne badanie spożycia kofeiny i ryzyka choroby Parkinsona w ramach Kohorty Żywienia Badania Zapobiegania Rakowi II. Spożycie kawy i innych źródeł kofeiny oceniano na początku badania. Przypadki incydentów PD (n = 317; 197 mężczyzn i 120 kobiet) zostały potwierdzone przez lekarzy prowadzących i przegląd dokumentacji medycznej. Ryzyko względne (RR) oszacowano za pomocą modeli proporcjonalnych hazardów, z uwzględnieniem wieku, palenia i spożycia alkoholu. Wyniki Po dostosowaniu do wieku, palenia i spożycia alkoholu, wysokie spożycie kofeiny wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem PD. Względne ryzyko porównujące 5-ty i 1-szy kwintyl spożycia kofeiny wynosiło 0,43 (CI: 0,26, 0,71, p-trend = <0,002) u mężczyzn i 0,61 (95% CI: 0,34, 1,09; p dla trendu = 0,05) u mężczyzn kobiety. Wśród kobiet związek ten był silniejszy wśród kobiet, które nigdy nie stosowały hormonalnej terapii zastępczej (RR=0,32) niż wśród kobiet, które kiedykolwiek stosowały (RR=0,81, p-interakcja=0,15). Spożywanie kawy bezkofeinowej nie było związane z ryzykiem PD. Wnioski Wyniki tego dużego prospektywnego badania mężczyzn i kobiet są zgodne z ochronnym wpływem spożycia kofeiny na występowanie PD, z łagodzącym wpływem hormonalnej terapii zastępczej u kobiet.


title: Kliniczny i farmakokinetyczny wpływ diety bogatej w nierozpuszczalny błonnik na chorobę Parkinsona.

text: W tym badaniu analizowano wpływ diety bogatej w błonnik nierozpuszczalny (DRIF) na niepełnosprawność ruchową i obwodową farmakokinetykę doustnie podawanej L-dopa u pacjentów z chorobą Parkinsona z wyraźnymi zaparciami. Znaleźliśmy użyteczny wpływ DRIF na stężenie L-dopa w osoczu i funkcję motoryczną. Największy wpływ na poziomy L-dopa w osoczu stwierdzono wcześnie (po 30 i 60 minutach) po podaniu doustnym. Istniał związek między poprawą zaparć a wyższą biodostępnością L-dopa. DRIF może być leczeniem wspomagającym u pacjentów z chorobą Parkinsona.


title: Sprawozdanie ze spotkania: Oświadczenie konsensusu — Choroba Parkinsona i Środowisko: Współpraca w zakresie Zdrowia i Środowiska oraz Konferencja Sieci Działań Parkinsona (CHE PAN) 26–28 czerwca 2007 r.

text: Tło Choroba Parkinsona (PD) jest drugim najczęstszym zaburzeniem neurodegeneracyjnym. Osoby z chorobą Parkinsona, ich rodziny, naukowcy, pracownicy służby zdrowia i ogół społeczeństwa są coraz bardziej zainteresowani identyfikacją środowiskowych czynników przyczyniających się do ryzyka PD. Metody W czerwcu 2007 r. multidyscyplinarna grupa ekspertów zebrała się w Sunnyvale w Kalifornii w USA, aby ocenić, co wiadomo o wpływie czynników środowiskowych na PD. Wyniki Opisujemy wnioski, wokół których doszli do konsensusu w odniesieniu do środowiskowych czynników przyczyniających się do ryzyka PD. Kończymy krótkim podsumowaniem potrzeb badawczych. Wnioski PD jest złożonym zaburzeniem, a wiele różnych szlaków i mechanizmów patogennych może ostatecznie prowadzić do PD. W obrębie danej osoby istnieje wiele czynników determinujących ryzyko chP, aw populacjach przyczyny chP są niejednorodne. Chociaż rzadkie rozpoznane mutacje genetyczne są wystarczające do wywołania PD, stanowią one < 10% PD w populacji USA, a niepełna penetracja sugeruje, że mogą być zaangażowane czynniki środowiskowe. Rzeczywiście, wzajemne oddziaływanie między czynnikami środowiskowymi i składem genetycznym prawdopodobnie wpływa na ryzyko rozwoju PD. Istnieje potrzeba dalszego zrozumienia interakcji czynników ryzyka, a badanie PD prawdopodobnie pogłębi zrozumienie innych zaburzeń neurodegeneracyjnych.


title: Podwyższony poziom pestycydów w surowicy i ryzyko choroby Parkinsona

text: Kontekst Doniesiono, że narażenie na pestycydy zwiększa ryzyko choroby Parkinsona (PD), ale brakuje identyfikacji konkretnych pestycydów. Trzy badania wykazały podwyższony poziom pestycydów chloroorganicznych w mózgach pośmiertnych z chorobą Parkinsona. Cel Ustalenie, czy podwyższone poziomy pestycydów chloroorganicznych są obecne w surowicy pacjentów z chorobą Parkinsona. Projekt Studium przypadku-kontrolne. Ustawienie Akademickie centrum medyczne. Uczestnicy Pięćdziesięciu pacjentów z chorobą Parkinsona, 43 grupy kontrolne i 20 pacjentów z chorobą Alzheimera. Główne wyniki pomiaru Poziomy 16 pestycydów chloroorganicznych w próbkach surowicy. Wyniki β-Heksachlorocykloheksan (β-HCH) był częściej wykrywany u pacjentów z PD (76%) w porównaniu z grupą kontrolną (40%) i chorobą Alzheimera (30%). Mediana poziomu β-HCH była wyższa u pacjentów z PD w porównaniu z grupą kontrolną i pacjentami z chorobą Alzheimera. Nie było znaczących różnic w wykrywaniu pomiędzy grupą kontrolną a pacjentami z chP w odniesieniu do któregokolwiek z pozostałych 15 pestycydów chloroorganicznych. Wreszcie zaobserwowaliśmy istotny iloraz szans dla obecności β-HCH w surowicy w celu przewidzenia rozpoznania chP w porównaniu z grupą kontrolną (iloraz szans 4,39; 95% przedział ufności 1,67–11,6) oraz chP w porównaniu z chorobą Alzheimera (iloraz szans 5,20 ), co dostarcza dalszych dowodów na widoczny związek między β-HCH w surowicy i PD. Wnioski Dane te sugerują, że β-HCH jest związany z rozpoznaniem PD. Uzasadnione są dalsze badania dotyczące potencjalnej roli β-HCH jako czynnika etiologicznego w niektórych przypadkach PD.


title: Urazowe urazy mózgu w literaturze ilustrowanej: doświadczenia z serii ponad 700 urazów głowy w komiksach Asterix.

text: TŁO: Celem niniejszego badania była analiza epidemiologii i specyficznych czynników ryzyka urazowego uszkodzenia mózgu (TBI) w ilustrowanych komiksach Asterix. W ilustrowanej literaturze dominującym wzorcem urazów jest TBI. METODY: Przeprowadzono retrospektywną analizę TBI we wszystkich 34 komiksach Asterix, badając początkowy stan neurologiczny i oznaki TBI. Dane kliniczne skorelowano z informacjami dotyczącymi mechanizmu traumy, społeczno-kulturowym pochodzeniem ofiar i sprawców oraz okolicznościami traumy w celu zidentyfikowania określonych czynników ryzyka. WYNIKI: Zidentyfikowano siedemset cztery TBI. Większość zaangażowanych osób to dorośli i mężczyźni. Główną przyczyną urazu była napaść (98,8%). U ponad 50% urazy zostały sklasyfikowane jako ciężkie (GCS 3-8). Zidentyfikowano różne deficyty neurologiczne i oznaki złamań podstawy czaszki. Chociaż ponad połowa ofiar urazów głowy miała początkowo poważne zaburzenia świadomości, nie znaleziono żadnego przypadku zgonu ani trwałego deficytu neurologicznego. Największą grupę postaci z obrażeniami głowy stanowili Rzymianie (63,9%), podczas gdy Galowie spowodowali prawie 90% TBI. Hełm nosiło 70,5% ofiar, ale w zdecydowanej większości przypadków zaginął (87,7%). W 83% przypadków TBI były spowodowane wpływem środka dopingującego zwanego „magiczną miksturą”. WNIOSKI: Chociaż ponad połowa pacjentów miała początkowo poważne upośledzenie świadomości po TBI, nie stwierdzono trwałego deficytu. Narodowość rzymska, niedowład podjęzykowy, zgubiony hełm i spożycie magicznej mikstury były istotnie skorelowane z poważnym początkowym upośledzeniem świadomości (p ≤ 0,05).


title: Związek między polichlorowanymi bifenylami a neuropatologią choroby Parkinsona

text: Polichlorowane bifenyle (PCB) to syntetyczne chemikalia stosowane głównie jako chłodziwa i izolatory w sprzęcie elektrycznym. Chociaż zakazane przez kilka dziesięcioleci, PCB nadal występują w środowisku ze względu na ich długi okres półtrwania, ciągłą obecność w produktach wyprodukowanych przed zakazem oraz złe praktyki utylizacji. Badania epidemiologiczne i eksperymentalne zidentyfikowały narażenie na PCB jako potencjalny czynnik ryzyka choroby Parkinsona, być może bardziej u kobiet. Celem pracy było zbadanie związku między poziomami PCB w pośmiertnej tkance mózgu człowieka a diagnozą choroby Parkinsona, a także stopniem depigmentacji nigra. Staraliśmy się również ustalić, czy związek ten był bardziej znaczący, gdy pacjenci byli stratyfikowani według płci. Pośmiertne próbki mózgu od pacjentów z grupy kontrolnej i tych, u których zdiagnozowano chorobę Parkinsona, uzyskano z Emory University Brain Bank oraz z badania Nun Study. Stężenia ośmiu rozpowszechnionych kongenerów PCB wyekstrahowano z pośmiertnej tkanki mózgowej i przeanalizowano za pomocą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas. Kongenery PCB 153 i 180 były znacząco podwyższone w mózgach pacjentów z chorobą Parkinsona. W przypadku stratyfikowania według płci, żeńska grupa z chorobą Parkinsona wykazywała znacząco podwyższone stężenia całkowitych PCB, a konkretnie kongenerów 138, 153 i 180 w porównaniu z grupą kontrolną, podczas gdy stężenia PCB u mężczyzn nie różniły się istotnie między grupą kontrolną a grupą z chorobą Parkinsona. W oddzielnej populacji kobiet (badanie zakonnic), które nie miały klinicznych oznak lub objawów PD, podwyższone stężenia całkowitych PCB i kongenerów 138, 153 i 180 obserwowano również w pośmiertnej tkance mózgowej wykazującej umiarkowaną depigmentację ciała czarnego w porównaniu z osobami z łagodną lub brak depigmentacji. Te dane ilościowe wykazują związek między poziomami PCB w mózgu a patologią związaną z chorobą Parkinsona. Co więcej, dane te wspierają badania epidemiologiczne i laboratoryjne donoszące o związku między narażeniem na PCB a zwiększonym ryzykiem choroby Parkinsona, w tym większą podatnością kobiet.


title: Przyjęcia do szpitala z powodu urazowych urazów mózgu, 2004: Statystyka nr 27

text: Fragment Niniejsze zestawienie statystyczne przedstawia dane z projektu Healthcare Cost and Utilization Project (HCUP) dotyczące leczenia TBI w szpitalach w USA w 2004 r. Wykorzystanie szpitali i koszty przyjęć TBI są porównywane z pobytami w szpitalach w przypadku wszystkich innych urazów. Dodatkowo badane są trendy dotyczące pobytów szpitalnych z powodu TBI oraz różnice w rozkładzie przyjęć z TBI według różnych cech pacjentów. Na koniec opisano najczęstsze przyczyny TBI skutkujące przyjęciem do szpitala, a także współistniejące schorzenia często związane z tymi urazami. Wszystkie różnice między szacunkami odnotowanymi w tekście są statystycznie istotne na poziomie 0,05 lub wyższym.


title: Patologia Lewy'ego nie jest pierwszą oznaką degeneracji wrażliwych neuronów w chorobie Parkinsona

text: Cel: Ustalenie, czy dowody dysfunkcji lub zgonu neuronów poprzedzały odkładanie się patologii Lewy'ego we wrażliwych neuronach w chorobie Parkinsona (PD). Metody: Zbadaliśmy zakres dysfunkcji i zwyrodnienia ciała czarnego wśród 63 normalnych, przypadkowych przypadków choroby ciał Lewy'ego (ILBD) i PD na podstawie odpowiednio immunoreaktywności hydroksylazy tyrozynowej (TH) i gęstości neuronów. Oceniono związek między tymi markerami a obciążeniem patologią Lewy'ego (LP) w stadium istoty czarnej (SN) i PD Braaka. Wyniki: W porównaniu z osobami zdrowymi, przypadki ILBD wykazywały znacznie wyższy odsetek komórek TH-ujemnych i niższe gęstości neuronów w SN już w stadiach 1 i 2 Braaka PD, przed odkładaniem się LP w układzie nigrostriatalnym. Gęstość neuronów ILBD nigral była pośrednia między osobami zdrowymi a przypadkami chP, a odsetek TH-ujemnych był wyższy w ILBD niż w przypadku osób zdrowych lub chP. Ponadto gęstość neuronów i poziomy dysfunkcji neuronów pozostały względnie stałe we wszystkich stadiach Braak PD w ILBD. Wnioski: Wyniki te sugerują, że znaczna neurodegeneracja i dysfunkcja komórkowa poprzedzają LP w SN, podważając patogenną rolę LP w PD i założenie, że ILBD zawsze reprezentuje przedkliniczną PD.


title: Polifenole Açai (Euterpe oleracea Mart.) w postaci glikozydu i aglikonu indukują apoptozę komórek białaczki HL-60.

text: Zbadano wpływ polifenoli açai na antyproliferację i indukcję apoptozy w komórkach ludzkiej białaczki HL-60. W celu określenia addytywnych lub nieaddytywnych reakcji zbadano również interakcje między antocyjaniną i nieantocyjaninopolifenolowymi zarówno w postaci glikozydowej, jak i aglikonowej. Stwierdzono, że frakcje polifenolowe w stężeniu 0,17-10,7 mikroM zmniejszają proliferację komórek z 56 do 86%, prawdopodobnie z powodu aktywacji kaspazy-3 (apoptozy). Frakcje antocyjanów i polifenoli nie były addytywne pod względem ich wkładu w aktywność antyproliferacyjną komórek. W stężeniach równomolowych formy glikozydowe kwasów fenolowych i flawonoidów wywoływały większą zmianę parametrów komórek (proliferację i apoptozę) niż ich odpowiednie formy aglikonowe, podczas gdy w przypadku aglikonów antocyjanów zaobserwowano odwrotną tendencję. Badanie to wykazało, że açai stanowi bogate źródło bioaktywnych polifenoli i potwierdziło znaczenie badania całych systemów żywnościowych przy ocenie potencjalnych korzyści zdrowotnych poszczególnych związków fitochemicznych.


title: Wpływ preparatu z jagód Açai (Euterpe oleracea Mart.) na parametry metaboliczne w zdrowej populacji z nadwagą: badanie pilotażowe

text: Wstęp Celem tego badania była ocena wpływu miąższu owoców açai na czynniki ryzyka zaburzeń metabolicznych u osób z nadwagą. Palma açaí (Euterpe oleracea Mart.), pochodząca z Ameryki Południowej, wytwarza mały, jadalny owoc, czarno-fioletowy. Owoce stały się ostatnio popularne jako żywność funkcjonalna ze względu na swój potencjał antyoksydacyjny. Chociaż przeprowadzono kilka badań in vitro i na zwierzętach, niewiele wiadomo na temat potencjalnych korzyści zdrowotnych u ludzi poza zwiększeniem zdolności antyoksydacyjnych osocza. Zespół metaboliczny jest stanem, który jest definiowany przez zespół czynników ryzyka choroby sercowo-naczyniowej i/lub cukrzycy typu 2. Wstępne badania wskazują, że redukcja reaktywnych form tlenu może pomóc w normalizacji szlaków metabolicznych związanych z tym zespołem. Metody Było to otwarte badanie pilotażowe przeprowadzone z udziałem 10 osób dorosłych z nadwagą (BMI ≥ 25 kg/m2 i ≤ 30 kg/m2), które przyjmowały 100 g miąższu açai dwa razy dziennie przez 1 miesiąc. Punkty końcowe badania obejmowały poziomy glukozy w osoczu na czczo, insuliny, cholesterolu, triglicerydów, metabolitów tlenku azotu (eNO) w wydychanym powietrzu (eNO) oraz poziomy białka C-reaktywnego o wysokiej wrażliwości (hs-CRP) w osoczu. Odpowiedź glukozy we krwi, ciśnienia krwi i eNO na standaryzowany posiłek została określona na początku i po 30-dniowym leczeniu. Wyniki W porównaniu z wartościami wyjściowymi, po 30 dniach leczenia nastąpił spadek stężenia glukozy i insuliny na czczo (oba p < 0,02). Wystąpiło również zmniejszenie całkowitego cholesterolu (p = 0,03), jak również graniczne znaczące zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL i stosunku cholesterolu całkowitego do cholesterolu HDL (oba p = 0,051). W porównaniu ze stanem wyjściowym, leczenie açai złagodziło poposiłkowy wzrost stężenia glukozy w osoczu po standaryzowanym posiłku, mierzony jako pole pod krzywą (p = 0,047). Nie stwierdzono wpływu na ciśnienie krwi, hs-CRP ani eNO. Wnioski W tym niekontrolowanym badaniu pilotażowym spożycie miąższu owoców açai obniżyło poziomy wybranych markerów ryzyka choroby metabolicznej u osób dorosłych z nadwagą, co wskazuje, że dalsze badania są uzasadnione.


title: Brak elagotaniny z granatu w większości komercyjnych ekstraktów z granatu: implikacje dla standaryzacji i kontroli jakości.

text: Korzyści zdrowotne związane z sokiem z granatów doprowadziły do opracowania ekstraktów z granatów jako botanicznych suplementów diety. Granaty zawierają hydrolizowalne garbniki w postaci punikalagin i punicyliny, a także złożone oligomery na bazie garbników, które odpowiadają za znaczną część aktywności przeciwutleniającej w soku. Zawartość kwasu elagowego została wykorzystana do standaryzacji większości sprzedawanych suplementów diety z ekstraktem z granatu. Jednak suplementy mogą być zafałszowane kwasem elagowym z tańszych źródeł roślinnych i osłabić tę metodę standaryzacji. W celu porównania zawartości fitochemicznej i aktywności przeciwutleniającej dostępnych w handlu suplementów diety z ekstraktem z granatu poza ich zawartością kwasu elagowego, przebadano łącznie 27 różnych suplementów w postaci kapsułek, tabletek i miękkich żeli. Całkowitą zawartość fenoli zmierzono stosując zarówno równoważnik kwasu galusowego (GAE) jak i równoważnik kwasu elagowego (EAE). Zawartość punikalagin, punikaliny i kwasu elagowego oznaczono metodą HPLC, natomiast pojemność antyoksydacyjną mierzono za pomocą testu równoważnej zdolności antyoksydacyjnej Trolox (TEAC). Spośród 27 przebadanych suplementów tylko 5 miało typowy profil tanin granatu według HPLC, 17 miało kwas elagowy jako dominujący związek chemiczny z niewielkimi lub niewykrywalnymi taninami granatu, a 5 nie miało wykrywalnych tanin ani kwasu elagowego. Dlatego standaryzacja suplementów ekstraktu z granatu na podstawie zawartości kwasu elagowego nie gwarantuje autentyczności suplementu z granatu. Potrzebne są dalsze badania, aby ocenić wpływ na zdrowie zastąpienia kwasu elagowego złożonej mieszanki fitochemikaliów w suplemencie diety z ekstraktem z granatu.


title: Zmniejszenie bólu i poprawa zakresu ruchu po codziennym spożywaniu mieszanki Açai (Euterpe oleracea Mart.) wzbogaconej w miąższ, bogatej w polifenole, mieszanki owoców i soków jagodowych

text: Interwencje dietetyczne z udziałem przeciwutleniaczy są interesujące dla zmniejszenia stanu zapalnego, poprawy ruchu stawów i zmiany percepcji bólu. Oceniliśmy wpływ doustnego spożycia mieszanki owoców i jagód na ból i zakres ruchu (ROM). W tym otwartym pilotażowym badaniu klinicznym wzięło udział 14 uczestników z ograniczeniami w ROM, które były związane z bólem i wpływały na codzienne życie. Do uczestników włączono, ale nie tylko, osoby z chorobą zwyrodnieniową stawów związaną z wiekiem. Uczestnicy badania spożywali 120 mL soku owocowego MonaVie Active®, zawierającego głównie miąższ açai (Euterpe oleracea Mart.) i inne koncentraty owocowe, codziennie przez 12 tygodni. Uczestnicy badania byli oceniani na początku oraz w 2, 4, 8 i 12 tygodniach za pomocą ustrukturyzowanych wywiadów z pielęgniarkami, kwestionariuszy dotyczących bólu i czynności życia codziennego (ADL), próbek krwi i oceny ROM. Ból oceniano za pomocą wizualnej skali analogowej. ROM oceniano za pomocą podwójnej inklinometrii cyfrowej zgodnie z wytycznymi Amerykańskiego Towarzystwa Medycznego. Spożywanie soku spowodowało znaczną redukcję bólu, poprawę wskaźników ROM i poprawę ADL. Stan antyoksydacyjny surowicy, monitorowany przez komórkową ochronę antyoksydacyjną w erytrocytach (CAP-e), poprawił się w ciągu 2 tygodni i nadal poprawiał się przez 12 tygodni udziału w badaniu (P<0,01). Wskaźnik zapalny białka C-reaktywnego został obniżony po 12 tygodniach, ale zmiana ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Peroksydacja lipidów zmniejszyła się nieznacznie po 12 tygodniach. Stan antyoksydacyjny, mierzony za pomocą testu biologicznego CAP-e, wykazał najlepszą korelację z poprawą samopoczucia fizycznego (ból, ROM i ADL). Istotny związek między zwiększonym stanem antyoksydacyjnym, poprawą ROM i zmniejszeniem bólu gwarantuje dalsze badania.


title: Międzynarodowy algorytm wielowymiarowej specyfikacji autentyczności (IMAS) do wykrywania komercyjnego zafałszowania soku z granatów.

text: Owoc granatu (Punica granatum) stał się międzynarodową uprawą o wysokiej wartości do produkcji komercyjnego soku z granatów (PJ). Postrzegana wartość PJ dla konsumentów wynika w dużej mierze z jej potencjalnych korzyści zdrowotnych, które wynikają z wielu badań medycznych przeprowadzonych z autentyczną piżamą. Aby ustalić kryteria uwierzytelniania PJ, opracowano nowy algorytm Międzynarodowych Wielowymiarowych Specyfikacji Autentyczności (IMAS), uwzględniając istniejące bazy danych i kompleksową charakterystykę chemiczną 45 komercyjnych próbek soków od 23 różnych producentów w Stanach Zjednoczonych. Oprócz analizy komercyjnych próbek soków uzyskanych w Stanach Zjednoczonych, przy opracowywaniu tego protokołu uwzględniono dane z innych analiz soku z granatów i owoców, w tym próbek z Iranu, Turcji, Azerbejdżanu, Syrii, Indii i Chin. Panuje powszechna zgoda, że obecność wysoce stałej grupy sześciu antocyjanów wraz z punikalaginami charakteryzuje polifenole w PJ. Przy całkowitym stężeniu cukru 16 stopni Brixa, PJ zawiera charakterystyczne cukry, w tym mannitol >0,3 g/100 ml. Charakterystyczne dla PJ są również stosunki glukozy do mannitolu 4-15 i glukozy do fruktozy 0,8-1,0. Ponadto nie powinna być obecna sacharoza ze względu na aktywność izomerazy podczas przetwarzania handlowego. Spektrometria mas ze stabilnym stosunkiem izotopów na poziomie > -25 na tysiąc zapewnia, że do PJ nie dodaje się kukurydzy ani cukru trzcinowego. Sorbitol był obecny w stężeniu <0,025 g/100 ml; nie wykryto maltozy i kwasu winowego. Obecność aminokwasu proliny w stężeniu >25 mg/L wskazuje na dodanie produktów z winogron. Kwas jabłkowy w stężeniu >0,1 g/100 ml wskazuje na zafałszowanie sokiem jabłkowym, gruszkowym, winogronowym, wiśniowym, śliwkowym lub aroniowym. Inne metody fałszowania to dodawanie do soków o niskiej jakości mocno stężonych soków z aronii, jagód, jeżyn lub naturalnych pigmentów winogronowych, aby imitować kolor soku z granatów, co skutkuje nieprawidłowymi profilami antocyjanów. Aby skorygować cierpki smak słabej jakości soku lub ekstraktu ze skórki, powszechnie wykrywaną metodą zafałszowania jest dodanie cukrów innych niż granaty. Profil wygenerowany na podstawie tych analiz w połączeniu z informacjami z istniejących baz danych i opublikowanej literatury został zintegrowany z zatwierdzonym systemem IMAS dla PJ, który można wykorzystać do wykrywania zafałszowań PJ. W tym badaniu komercyjnych soków z granatów tylko 6 z 23 ściśle spełniło wszystkie kryteria IMAS.


title: Zdolność antyoksydacyjna i inne bioaktywności liofilizowanej jagody palmy amazońskiej, Euterpe oleraceae mart. (acai).

text: Wykazano, że owoc Euterpe oleraceae, powszechnie znany jako acai, wykazuje znacznie wysoką zdolność antyoksydacyjną in vitro, szczególnie w przypadku zmiatania ponadtlenków i nadtlenków, a zatem może mieć potencjalne korzyści zdrowotne. W tym badaniu zdolności antyoksydacyjne liofilizowanego miąższu / proszku skórnego z owoców acai (OptiAcai) zostały ocenione za pomocą różnych testów z różnymi źródłami wolnych rodników. Stwierdzono, że ma wyjątkową aktywność przeciwko ponadtlenkom w teście zmiatania ponadtlenków (SOD), najwyższą ze wszystkich zgłoszonych do tej pory żywności przeciwko rodnikowi nadtlenowemu, mierzonej w teście zdolności absorpcji rodników tlenowych z fluoresceiną jako sondą fluorescencyjną (ORACFL), oraz łagodna aktywność wobec zarówno peroksyazotynowego, jak i hydroksylowego, odpowiednio w testach zdolności odwracania nadtlenoazotynów (NORAC) i zdolności odstraszania rodników hydroksylowych (HORAC). SOD acai wynosiło 1614 jednostek/g, niezwykle wysoka zdolność wychwytywania O2*-, zdecydowanie najwyższa spośród wszystkich testowanych owoców lub warzyw. Całkowite związki fenolowe były również testowane jako porównanie. W teście całkowitego przeciwutleniacza (TAO), przeciwutleniacze w acai zostały podzielone na składniki „wolno działające” i „szybko działające”. Test mierzący hamowanie tworzenia reaktywnych form tlenu (ROS) w świeżo oczyszczonych ludzkich neutrofilach wykazał, że przeciwutleniacze w acai są zdolne do wnikania do ludzkich komórek w pełni funkcjonalnej postaci i pełnienia funkcji gaszenia tlenu w bardzo niskich dawkach. Ponadto zbadano również inne bioaktywności związane z funkcjami przeciwzapalnymi i odpornościowymi. Stwierdzono, że Acai jest potencjalnym inhibitorem cyklooksygenazy (COX)-1 i COX-2. Wykazał również słaby wpływ na tlenek azotu indukowany lipopolisacharydem (LPS), ale nie miał wpływu ani na proliferację limfocytów, ani na zdolność fagocytarną.


title: Bogaty w wyciąg z antocyjanów hibiskusa indukował apoptotyczną śmierć komórek w ludzkich komórkach białaczki promielocytowej.

text: Hibiscus sabdariffa Linne (Malvaceae), atrakcyjna roślina, która prawdopodobnie pochodzi z Afryki, jest uprawiana w Sudanie i na wschodnim Tajwanie. Antocyjany występują powszechnie w wielu warzywach i owocach. Niektóre doniesienia wykazały, że antocyjany wyekstrahowane z H. sabdariffa L., antocyjany z hibiskusa (HA) (będące grupą naturalnych pigmentów występujących w wysuszonym kielichu H. sabdariffa L.) wykazują działanie przeciwutleniające i ochronę wątroby. Dlatego w tym badaniu zbadaliśmy wpływ HA na ludzkie komórki rakowe. Wynik pokazał, że HA mogą powodować apoptozę komórek rakowych, szczególnie w komórkach HL-60. Stosując cytometrię przepływową stwierdziliśmy, że traktowanie HA (0-4 mg/ml) znacząco indukowało apoptozę w komórkach HL-60 w sposób zależny od dawki i czasu. Wynik ujawnił również zwiększoną fosforylację w p38 i c-Jun, uwalnianie cytochromu c oraz ekspresję tBid, Fas i FasL w komórkach HL-60 traktowanych HAs. Następnie użyliśmy SB203580 (inhibitor p38), PD98059 (inhibitor MEK), SP600125 (inhibitor JNK) i wortmaninę (kinaza 3-fosfatydyloinozytolu; inhibitor PI-3K), aby ocenić ich wpływ na indukowaną przez HA śmierć HL-60. Dane wykazały, że tylko SB203580 miał silny potencjał w hamowaniu apoptozy komórek HL-60 i związanej z tym ekspresji i fosforylacji białek. Dlatego zasugerowaliśmy, że HA pośredniczą w apoptozie HL-60 poprzez szlak p38-FasL i Bid. Zgodnie z tymi wynikami, HA można opracować jako środki chemoprewencyjne. Potrzebne są jednak dalsze badania nad specyfiką i mechanizmami HA.


title: Charakterystyka ciągłej, różnicującej linii komórek szpiku (HL-60) od pacjenta z ostrą białaczką promielocytową.

text: We wstępnym komunikacie opisaliśmy ustanowienie ciągłej ludzkiej linii komórek szpikowych (HL-60). Tutaj przedstawiamy szczegółowe właściwości tej linii komórkowej i dokumentujemy jej pochodzenie z leukocytów krwi obwodowej pacjenta z ostrą białaczką promielocytową. Jak scharakteryzowano za pomocą mikroskopii świetlnej i elektronowej, dominującym typem komórek zarówno w źródłach świeżych, jak i hodowanych jest promielocyt neutrofilowy z wyraźną asynchronią jądrową/cytoplazmatyczną. Do 10% hodowanych komórek samoistnie różnicuje się poza stadium promielocytu, a proporcja ostatecznie zróżnicowanych komórek jest znacznie zwiększona przez związki, o których wiadomo, że stymulują różnicowanie mysich (Friend) komórek erytroleukemii. Komórki HL-60 nie posiadają specyficznych markerów dla komórek limfoidalnych, ale wyrażają receptory powierzchniowe dla fragmentu Fc i dopełniacza (C3), które zostały powiązane ze zróżnicowanymi granulocytami. Wykazują aktywność fagocytarną i reakcję na bodziec chemotaktyczny proporcjonalną do proporcji dojrzałych komórek. Jako charakterystyczne dla transformowanych komórek, komórki HL-60 tworzą kolonie w pożywce półstałej i wytwarzają podskórne guzy szpiku (chloromy) u nagich myszy. Źródło aktywności stymulującej kolonie stymulowało wydajność klonowania w miękkim agarze 5-30-krotnie. Pomimo adaptacji do hodowli, morfologiczny fenotyp i reakcja na chemiczną indukcję różnicowania pozostają zasadniczo niezmienione przez co najmniej 85 pasaży. Badania cytogenetyczne ujawniają aneuploidię. Metafazy z 44 chromosomami dominowały in vivo i we wczesnych pasażach kulturowych; jednak klony z 45 lub 46 chromosomami stały się dominujące z ciągłym pasażowaniem. Najbardziej spójnymi nieprawidłowościami kariotypowymi były delecja chromosomów 5, 8 i X oraz dodanie markera przypominającego akrocentryczną grupę D i markera submetacentrycznego, najprawdopodobniej nieprawidłowego chromosomu grupy E. Nie wyizolowano wirusa opryszczki DNA ani retrowirusa RNA ze świeżych lub hodowanych komórek. Hodowana linia komórkowa HL-60 zapewnia ciągłe źródło komórek ludzkich do badania molekularnych zdarzeń różnicowania szpiku i wpływu elementów fizjologicznych, farmakologicznych i wirusologicznych na ten proces.


title: Polisacharydy wyizolowane z owoców Açaí wywołują wrodzoną odpowiedź immunologiczną

text: Owoc Açaí (Acai) to popularny suplement diety, który rzekomo wzmacnia działanie układu odpornościowego. Te anegdotyczne twierdzenia są poparte ograniczonymi badaniami opisującymi odpowiedź immunologiczną na frakcję polifenoli Acai. Wcześniej scharakteryzowaliśmy odpowiedzi limfocytów T γδ zarówno na frakcje polifenolowe, jak i polisacharydowe z kilku roślinnych suplementów diety. Podobne frakcje polifenoli i polisacharydów znajdują się w owocach Acai. Postawiliśmy więc hipotezę, że jedna lub obie te frakcje mogą aktywować limfocyty T γδ. W przeciwieństwie do poprzednich doniesień, nie zidentyfikowaliśmy aktywności agonistycznej we frakcji polifenolowej; jednakże frakcja polisacharydowa Acai indukowała silną aktywność stymulującą limfocyty T γδ w hodowlach ludzkich, mysich i bydlęcych PBMC. Aby scharakteryzować odpowiedź immunologiczną na polisacharydy Acai, frakcjonowaliśmy surowy preparat polisacharydowy i testowaliśmy te frakcje pod kątem aktywności w hodowlach ludzkich PBMC. Największe polisacharydy Acai były najaktywniejsze in vitro, na co wskazuje aktywacja limfocytów T szpiku i γδ. Po podaniu in vivo polisacharyd Acai indukował rekrutację komórek szpiku i wytwarzanie IL-12. Wyniki te definiują wrodzone odpowiedzi immunologiczne indukowane przez polisacharydowy składnik Acai i mają wpływ na leczenie astmy i chorób zakaźnych.


title: Rabdomioliza związana ze stosowaniem błędnie oznakowanego suplementu diety „jagody acai”.

text: WPROWADZENIE: Ten opis przypadku opisuje pacjenta, u którego rozwinęła się rabdomioliza czasowo związana ze stosowaniem błędnie oznakowanego suplementu diety z jagodami acai. METODY I WYNIKI: Autorzy opisują 22-letniego mężczyznę z rabdomiolizą po około 2 tygodniach od rozpoczęcia stosowania suplementu diety na odchudzanie. Jego historia choroby była istotna tylko w przypadku nadciśnienia leczonego amlodypiną. Potwierdzono rozpoznanie rabdomiolizy (kinaza kreatynowa 84 000 IU/L, dodatni wynik mioglobiny w moczu) z wykluczeniem innych potencjalnych przyczyn. Objawy podmiotowe i przedmiotowe pacjenta stopniowo ustąpiły i został wypisany w 5. dniu hospitalizacji. Ocena za pomocą Skali prawdopodobieństwa reakcji niepożądanych leku Naranjo dała wynik 3, co wskazuje na możliwy związek między suplementem a rabdomiolizą. Chociaż produkt był oznaczony i promowany jako zawierający jagodę acai i dodatkowe składniki, podczas analizy nie znaleziono jagód acai. WNIOSEK: Klinicyści powinni być świadomi, że wszystkie suplementy diety mogą różnić się jednolitością i zawierać nieznane zanieczyszczenia.


title: Polifenole z açaí (Euterpe oleracea Mart.) i czerwone winogrona muskadyny (Vitis rotundifolia) chronią komórki śródbłonka naczyń pępowinowych człowieka...

text: Śródbłonkowe działanie przeciwzapalne polifenoli z açaí (Ac) i czerwonych winogron muskadynowych (Gp) nie było szeroko badane. Postawiono hipotezę, że polifenole z Ac i Gp wywierają porównywalne działanie ochronne w ludzkich komórkach śródbłonka naczyniowego (HUVEC) w przypadku stresu zapalnego. Ponadto w badaniu tym zbadano, czy mikroRNA istotne dla funkcji śródbłonka mogą być regulowane przez Ac i Gp. Wyniki wykazały, że Ac i Gp (5-20 mg równoważnika kwasu galusowego/l) chroniły komórki HUVEC przed stresem oksydacyjnym i stanem zapalnym wywołanym glukozą. Indukowana glukozą ekspresja interleukiny-6 i -8 była regulowana w dół przez Ac i Gp na poziomach mRNA i białka. Po zapaleniu indukowanym lipopolisacharydem (LPS; 1 μg/L), Ac i Gp hamowały ekspresję genów cząsteczek adhezyjnych i aktywację NF-κB w podobnym stopniu, chociaż Gp był bardziej skuteczny w zmniejszaniu białka PECAM-1 i ICAM-1. Spośród przeszukiwanych mikroRNA tylko ekspresja mikroRNA-126 była modulowana przez Ac i Gp jako podstawowy mechanizm hamowania ekspresji genu i białka VCAM-1.


title: Oparty na dowodach systematyczny przegląd acai (Euterpe oleracea) przez Natural Standard Research Collaboration.

text: Oparty na dowodach systematyczny przegląd acai (Euterpe oleracea) przez Natural Standard Research Collaboration konsoliduje dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności dostępne w literaturze naukowej przy użyciu zwalidowanego, powtarzalnego uzasadnienia klasyfikacji. Ten artykuł zawiera pisemną i statystyczną analizę badań klinicznych oraz kompilację opinii ekspertów, precedensu folklorystycznego, historii, farmakologii, kinetyki/dynamiki, interakcji, działań niepożądanych, toksykologii i dawkowania.


title: Czy jedzenie mięsa w dzieciństwie przyczynia się do różnic między płciami w czynnikach ryzyka choroby niedokrwiennej serca w rozwijającej się populacji?

text: TŁO: Wraz z rozwojem gospodarczym pojawia się epidemia choroby niedokrwiennej serca u mężczyzn (IHD). Wcześniej postawiono hipotezę, że epidemia ta jest spowodowana poziomem sterydów płciowych w okresie dojrzewania, które są zależne od składników odżywczych, co prowadzi do bardziej aterogennego kształtu ciała i profilu lipidowego u chłopców, ale nie dziewcząt, bez żadnego wpływu na metabolizm glukozy zależnego od płci. To badanie sprawdza tę hipotezę, badając związek jedzenia mięsa w dzieciństwie z ryzykiem IHD w rozwijającej się populacji chińskiej. METODY: Wielozmienna regresja liniowa i cenzurowana została wykorzystana w przekrojowym badaniu 19 418 starszych Chińczyków (≥ 50 lat) mężczyzn i kobiet z Guangzhou Biobank Cohort Study (fazy 2 i 3) w celu oceny skorygowanych związków jedzenia mięsa w dzieciństwie z talią stosunek do bioder (WHR), cholesterol lipoprotein o dużej gęstości i poziom glukozy w osoczu na czczo. Wyniki: Skorygowane ze względu na wiek, głód w dzieciństwie, sytuację społeczno-ekonomiczną w ciągu życia i obecny styl życia w dzieciństwie Prawie codzienne jedzenie mięsa w porównaniu z jedzeniem mięsa rzadziej niż raz w tygodniu wiązało się z wyższym WHR (0,007, 95% CI 0,0003 do 0,01) u mężczyzn, ale nie u kobiet. Nie zaobserwowano związku z glukozą na czczo. WNIOSKI: Biorąc pod uwagę potencjalne ograniczenia tego badania, zwłaszcza surowy charakter narażenia i skromne wyniki, wyniki należy traktować jako wstępne. Potwierdzają jednak hipotezę, że epidemia przedwczesnej IHD u mężczyzn i rozbieżności płciowe w częstości IHD, które pojawiają się wraz z rozwojem ekonomicznym, mogą mieć podłoże żywieniowe w dzieciństwie. W wyjaśnianiu przyczyn rozwojowych niezakaźnych chorób przewlekłych należy zwrócić większą uwagę na kontekst społeczno-historyczny i rolę dojrzewania.


title: PBDE w surowicy a wiek menarche u adolescentów: analiza National Health and Nutrition Examination Survey 2003–2004

text: Tło wynalazku Polibromowane etery difenylowe (PBDE), szeroko stosowane jako środki zmniejszające palność od lat 70. XX wieku, wykazywały zaburzenia endokrynologiczne w badaniach eksperymentalnych. Kongenery tetra- do heksa-BDE są estrogenne, podczas gdy hepta-BDE i 6-OH-BDE-47 są antyestrogenne. Większość PBDE ma również działanie antyandrogenne. Nie jest jednak jasne, czy PBDE wpływają na reprodukcję człowieka. CELE Analiza została zaprojektowana w celu zbadania potencjalnego zaburzenia endokrynnego PBDE w wieku pierwszej miesiączki u dorastających dziewcząt. METODY Przeanalizowaliśmy dane z próby 271 nastoletnich dziewcząt (w wieku 12–19 lat) w National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES), 2003–2004. Oszacowaliśmy związki między indywidualnymi i całkowitymi BDE w surowicy (BDE-28, -47, -99, -100, -153 i -154, skorygowane o lipidy) a średnim wiekiem w momencie pierwszej pierwszej miesiączki. Obliczyliśmy również współczynniki ryzyka (RR) i 95% przedziały ufności (CI) dla menarche przed 12 rokiem życia w odniesieniu do ekspozycji na PBDE. WYNIKI Mediana całkowitego stężenia BDE w surowicy wyniosła 44,7 ng/g lipidów. Wyższe stężenia PBDE w surowicy były związane z nieco wcześniejszym wiekiem w momencie pierwszej miesiączki. Każda naturalna jednostka logarytmiczna całkowitych BDE była związana ze zmianą wieku o -0,10 (95% CI: -0,33, 0,13) roku w momencie pierwszej miesiączki i RR o 1,60 (95% CI: 1,12, 2,28) w przypadku wystąpienia pierwszej miesiączki przed 12 rokiem życia wieku, po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających. WNIOSEK Dane te sugerują, że wysokie stężenia PBDE w surowicy w okresie dojrzewania są związane z młodszym wiekiem pierwszej miesiączki.


title: Poza nadwagą: odżywianie jako ważny czynnik stylu życia wpływający na czas dojrzewania.

text: Wczesny początek dojrzewania może mieć niekorzystne konsekwencje zdrowotne. Zatem modyfikowalne czynniki wpływające na czas dojrzewania leżą w interesie zdrowia publicznego. Nadwaga u dzieci jako czynnik wcześniejszego wystąpienia pierwszej miesiączki została poparta dowodami prospektywnymi; niemniej jednak jego ogólny wkład mógł być przeceniany, ponieważ sekularne tendencje zmierzające do młodszego wieku w momencie pierwszej miesiączki nie były powszechnym odkryciem podczas niedawnej epidemii otyłości. Aktualne badania obserwacyjne sugerują zauważalny związek między spożyciem diety a okresem dojrzewania, wykraczający poza wpływ na nierównowagę energetyczną: dzieci z najwyższym spożyciem białka roślinnego lub zwierzęcego zaczynają dojrzewać odpowiednio do 7 miesięcy później lub 7 miesięcy wcześniej. Co więcej, dziewczęta z wysokim spożyciem izoflawonu mogą doświadczyć początku rozwoju piersi i szczytowej prędkości wzrostu około 7-8 miesięcy później. Te rozmiary efektów są rzędu tych obserwowanych dla potencjalnie neuroaktywnych hormonów steroidowych. Zatem wzorce żywieniowe charakteryzujące się wyższym spożyciem białka roślinnego i izoflawonów oraz niższym spożyciem białka zwierzęcego mogą przyczyniać się do mniejszego ryzyka raka piersi lub niższej śmiertelności całkowitej. © 2012 Międzynarodowy Instytut Nauk Przyrodniczych.


title: Narażenie wewnętrzne na zanieczyszczenia i dojrzewanie płciowe młodzieży flamandzkiej.

text: Flandria jest gęsto zaludniona z dużym przemysłem i intensywnym rolnictwem. Dojrzewanie płciowe młodzieży (w wieku 14-15 lat) badano pod kątem wewnętrznego narażenia na zanieczyszczenia. Poziomy zanieczyszczeń i hormonów płciowych w surowicy zostały zmierzone u 1679 uczestników wybranych jako losowa próba młodzieży zamieszkałej na terenach objętych badaniem. Dane dotyczące rozwoju płciowego uzyskano z akt egzaminacyjnych szkół medycznych. Kwestionariusze samooceny dostarczyły informacji na temat stanu zdrowia, stosowania leków i czynników związanych ze stylem życia. U chłopców, poziomy heksachlorobenzenu (HCB), p,p'-DDE i polichlorowanych bifenyli (suma markerów PCB138, 153 i 180) były istotnie i dodatnio związane z etapem dojrzewania (włosy łonowe i rozwój narządów płciowych). Wyższe poziomy HCB w surowicy i ołowiu we krwi wiązały się odpowiednio z niższym i wyższym ryzykiem ginekomastii. U dziewcząt wykryto istotne i negatywne powiązania między obecnością ołowiu we krwi a rozwojem włosów łonowych; wyższa ekspozycja na PCB była istotnie związana z opóźnieniem w momencie wystąpienia pierwszej miesiączki. Narażenie środowiska na zanieczyszczenia na poziomach faktycznie obecnych w populacji flamandzkiej wiąże się z wymiernymi skutkami dla rozwoju dojrzewania. Potrzebne jest jednak dalsze zrozumienie toksycznego sposobu działania i wrażliwych okien narażenia, aby wyjaśnić obecne odkrycia.


title: Wyższe poziomy IGF-I i androgenów nadnerczy w wieku 8 lat są związane z wcześniejszym wiekiem w okresie menarche u dziewcząt

text: Kontekst: Wcześniejszy wiek pierwszej miesiączki wiąże się z szybkim przyrostem masy ciała w okresie niemowlęcym i otyłością w dzieciństwie. Rola poziomów hormonów w pośredniczeniu w tych skojarzeniach jest niejasna. Cel: Celem tego badania była identyfikacja poziomów hormonów w dzieciństwie w wieku 8 lat, które są związane z wczesną pierwszą miesiączką, niezależnie od wielkości ciała. Projekt, ustawienia i badani: Łącznie 329 dziewcząt z prospektywnego badania kohortowego w Wielkiej Brytanii dostarczyło próbki krwi w średnim wieku 8,1 roku (zakres 8,0–8,5) do pomiarów hormonów i było obserwowanych długotrwale w celu ustalenia wieku w momencie pierwszej pierwszej miesiączki. Główne wyniki pomiaru: Zmierzono na czczo stężenie IGF-I, androstendionu, siarczanu dehydroepiandrosteronu (DHEAS), leptyny, insuliny, białka wiążącego IGF-1 i SHBG na czczo. Wiek w momencie pierwszej miesiączki podawano za pomocą kwestionariusza i kategoryzowano jako przed 12,0, 12,0–13,0 lub później niż 13 lat. Wyniki: Wcześniejsza miesiączka wiązała się z większą masą ciała, wzrostem i wskaźnikiem masy ciała w wieku 8 lat (wszystkie tendencje P <0,001). Przed dostosowaniem do wielkości ciała wcześniejsza miesiączka wiązała się z wyższymi poziomami IGF-I, androstendionu, DHEAS, leptyny i insuliny na czczo oraz z niższymi poziomami białka wiążącego IGF-1 i SHBG w wieku 8 lat (wszystkie P < 0,01) . Po korekcie wskaźnika masy ciała i wzrostu w wieku 8 lat tylko IGF-I (p = 0,004), androstendion (p = 0,01) i DHEAS (p = 0,01) pozostały związane z wcześniejszą pierwszą miesiączką. Wnioski: Związek między wyższym poziomem IGF-I a androgenami nadnerczymi w wieku 8 lat z wcześniejszą pierwszą miesiączką, niezależnie od wielkości ciała, wspiera czynnościową rolę tych hormonów w regulowaniu czasu dojrzewania u dziewcząt. Wyższe poziomy tych hormonów zgłaszane u dzieci, które wykazywały szybki przyrost masy ciała w okresie niemowlęcym, mogą wskazywać na ich rolę w szlakach rozwojowych prowadzących do wcześniejszego dojrzewania płciowego.


title: Mikrocząsteczki pokarmowe i ich wpływ na tolerancję i odpowiedź immunologiczną przewodu pokarmowego

text: Mikrocząsteczki pokarmowe to niebiologiczne cząsteczki wielkości bakterii ze światła przewodu pokarmowego, które powstają w wyniku tworzenia się endogennego (fosforan wapnia) lub po ekspozycji doustnej (mikrocząsteczka egzogenna). W Wielkiej Brytanii około 40 mg (1012) egzogennych mikrocząstek jest spożywanych na osobę dziennie poprzez narażenie na dodatki do żywności, zaróbki farmaceutyczne/suplementy lub składniki pasty do zębów. Po spożyciu egzogenne mikrocząsteczki prawdopodobnie nie przejdą przez przewód pokarmowy bez adsorbowania na ich powierzchni niektórych jonów i cząsteczek światła jelita. Takie interakcje napędzają zarówno entropia, jak i przyciąganie jonowe. Jony wapnia są szczególnie dobrze adsorbowane przez mikrocząstki dietetyczne, które następnie zapewniają dodatnio naładowaną powierzchnię do przyciągania (adsorpcji) innych cząsteczek organicznych, takich jak lipopolisacharydy, peptydoglikany lub antygen białkowy z diety lub flory komensalnej. Głównymi (ale nie tylko) miejscami wnikania mikrocząstek do tkanki jelitowej są skupiska limfoidalne bogate w komórki M (nazywane plamami Peyera w jelicie cienkim). Rzeczywiście, dobrze wiadomo, że jest to wydajna droga transportu mikrocząstek niebiologicznych, chociaż nie jest jasne, dlaczego. Przypuszczamy, że ten szlak istnieje dla „endogennych mikrocząstek” fosforanu wapnia, z korzyścią immunologiczną i fizjologiczną, oraz że „egzogenne mikrocząstki dietetyczne”, takie jak dwutlenek tytanu i krzemiany, przejmują tę drogę. Ten przegląd skupia się na tym, co wiadomo na temat tych mikrocząstek i przedstawia ich potencjalną rolę w tolerancji immunologicznej jelit (mikrocząstki endogenne) lub aktywacji immunologicznej (mikrocząstki egzogenne) i zapaleniu jelit.


title: Brak skuteczności diety o zmniejszonej zawartości mikrocząstek w wieloośrodkowym badaniu pacjentów z aktywną chorobą Leśniowskiego-Crohna.

text: TŁO I CELE: Mikrocząsteczki dietetyczne, które są wielkości bakterii i nie są biologiczne, znajdujące się we współczesnej diecie zachodniej, są zaangażowane zarówno w etiologię, jak i patogenezę choroby Leśniowskiego-Crohna. Opierając się na wynikach poprzedniego badania pilotażowego, chcieliśmy potwierdzić, czy zmniejszenie ilości mikrocząstek w diecie ułatwia indukcję remisji u pacjentów z aktywną chorobą Leśniowskiego-Crohna, w randomizowanym, wieloośrodkowym, kontrolowanym placebo badaniu z pojedynczą ślepą próbą . Metody: Osiemdziesięciu trzech pacjentów z aktywną chorobą Leśniowskiego-Crohna zostało losowo przydzielonych w układzie czynnikowym 2 x 2 do diety o niskiej lub normalnej zawartości mikrocząstek i/lub wapnia przez 16 tygodni. Wszyscy pacjenci otrzymywali zmniejszającą dawkę prednizolonu przez 6 tygodni. Miarami wyników były wskaźnik aktywności choroby Leśniowskiego-Crohna, wskaźnik Van Heesa, jakość życia i szereg obiektywnych pomiarów stanu zapalnego, w tym szybkość sedymentacji erytrocytów, białko C-reaktywne, przepuszczalność jelit i kalprotektyna w kale. Po 16 tygodniach pacjenci powrócili do normalnej diety i byli obserwowani przez kolejne 36 tygodni. WYNIKI: Manipulacja dietą nie zapewniła dodatkowego wpływu leczenia kortykosteroidami na którykolwiek ze wskaźników wyników podczas badania dietetycznego (16 tygodni) lub obserwacji (do 1 roku); np. dla logistycznej regresji wskaźnika aktywności choroby Leśniowskiego-Crohna opartego na wskaźnikach remisji (P=0,1) i odpowiedzi klinicznej (P=0,8) w grupach normalnych w porównaniu z grupami o niskiej zawartości mikrocząstek. WNIOSKI: Nasze odpowiednio zasilane i dokładnie kontrolowane badanie dietetyczne nie znalazło dowodów na to, że zmniejszenie spożycia mikrocząstek wspomaga remisję w aktywnej chorobie Leśniowskiego-Crohna.


title: Biokompatybilność mikro- i nanocząstek w okrężnicy. Część druga.

text: Patologiczne tkanki okrężnicy zbadano techniką Środowiskowego Skaningowego Mikroskopu Elektronowego w celu sprawdzenia obecności nieorganicznych, niebiodegradowalnych zanieczyszczeń, tj. mikro- i nanoodpadów pochodzenia egzogennego, po odkryciu szczątków w wątrobie i nerkach. Oceniono łącznie 18 próbek tkanek okrężnicy dotkniętych rakiem i chorobą Leśniowskiego-Crohna i we wszystkich przypadkach stwierdzono, że zawiera mikro- i nanocząsteczki. Ich chemia, wykryta za pomocą mikrosondy rentgenowskiej, wskazywała na niejednorodny charakter, podczas gdy wielkość cząstek była jednorodna. Przeanalizowano trzy próbki kontrolne zdrowych, młodych zwłok i wykazały brak resztek w normalnej, zdrowej błonie śluzowej okrężnicy. Badanie ujawnia obecność cząstek stałych, ogólnie uważanych za biokompatybilne, w patologicznych próbkach ludzkiej okrężnicy. Odkrycia sugerują możliwy związek między obecnością takich cząstek a patologią leżącą u ich podłoża w analizowanych przypadkach.


title: Źródła pokarmowe mikrocząstek nieorganicznych i ich spożycie przez osoby zdrowe i chore na chorobę Leśniowskiego-Crohna.

text: Mikrocząsteczki pokarmowe to niebiologiczne cząsteczki wielkości bakterii. Źródła endogenne pochodzą z jelitowego wydzielania Ca i fosforanów. Źródła egzogeniczne to głównie dwutlenek tytanu (TiO2) i mieszane krzemiany (Psil); są odporne na degradację i gromadzą się w ludzkich makrofagach kępki Peyera i istnieją pewne dowody na to, że zaostrzają stan zapalny w chorobie Leśniowskiego-Crohna (CD). Jednak nie badano, czy ich spożycie różni się między osobami z CD i bez. Naszym celem było zidentyfikowanie źródeł i spożycia mikrocząstek w diecie u osób z CD i bez CD. Pacjenci z nieaktywną CD i dopasowaną grupą kontrolną opartą na ogólnej praktyce (dziewięćdziesiąt jeden na grupę) wypełnili 7-dniowy dzienniczek żywieniowy. Dane dotyczące spożycia błonnika pokarmowego i sacharozy porównano jako kontrole pozytywne. Wszystkie produkty spożywcze, farmaceutyki i pasty do zębów zostały zbadane pod kątem zawartości mikrocząstek i porównano spożycie Ca i egzogennych mikrocząstek między obiema grupami. Spożycie w diecie różniło się istotnie między przypadkami i grupą kontrolną dla błonnika (12 (SD 5) v. 14 (SD 5) g/d; P=0,001) i sacharozy (52 (SD 27) v. 45 (SD 18) g/ d; P=0,04), ale nie dla Ca. Szacowane mediany spożycia TiO2 i Psil (odpowiednio 2,5 i 35 mg/osobę na dzień, łącznie 10(12)-10(13) mikrocząstek/osobę na dzień) były zasadniczo podobne do szacunków na mieszkańca i chociaż istniały duże zróżnicowanie w spożyciu między osobnikami nie było znaczącej różnicy między osobnikami z CD a grupą kontrolną. Dlatego też, jeśli ekspozycja na mikrocząsteczki jest związana z zapaleniem CD, to niniejsze badanie wyklucza nadmierne spożycie jako problem. Niemniej jednak zidentyfikowano żywność zawierającą mikrocząsteczki, co pozwala na dalszą ocenę diety o niskiej zawartości mikrocząsteczek w CD.


title: Dieta a ryzyko nieswoistego zapalenia jelit.

text: TŁO: Lepsze zrozumienie czynników środowiskowych prowadzących do nieswoistego zapalenia jelit powinno pomóc w zapobieganiu występowaniu choroby i jej nawrotom. CEL: Przegląd aktualnej wiedzy na temat dietetycznych czynników ryzyka nieswoistego zapalenia jelit. METODY: Przeszukano PubMed, Medline i Cochrane Library w poszukiwaniu badań dotyczących diety i ryzyka nieswoistego zapalenia jelit. WYNIKI: Ustalone niezwiązane z dietą czynniki ryzyka obejmują predyspozycje rodzinne, palenie tytoniu, wycięcie wyrostka robaczkowego i antybiotyki. Retrospektywne badania kliniczno-kontrolne są obarczone problemami metodologicznymi. Prospektywne badania na europejskich kohortach, głównie dorosłych w średnim wieku, sugerują, że dieta bogata w białko z mięsa i ryb wiąże się z wyższym ryzykiem zapalenia jelit. Przyjmowanie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych n-6 Kwas linolowy może zwiększać ryzyko wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, podczas gdy wielonienasycone kwasy tłuszczowe n-3 mogą działać ochronnie. Nie stwierdzono wpływu spożycia błonnika pokarmowego, cukru, makroskładników, całkowitej energii, witaminy C, D, E, karotenu lub retinolu (witaminy A) na ryzyko wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Nie znaleziono danych prospektywnych dotyczących ryzyka związanego ze spożyciem owoców, warzyw czy mikrocząstek żywności (dwutlenek tytanu i krzemian glinu). WNIOSKI: Dieta bogata w białko, zwłaszcza białko zwierzęce, może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zapalenia jelit i nawrotów. Wielonienasycone kwasy tłuszczowe n-6 mogą predysponować do wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, podczas gdy wielonienasycone kwasy tłuszczowe n-3 mogą działać ochronnie. Wyniki te powinny zostać potwierdzone w innych krajach i u młodszych osób, zanim poradnictwo dietetyczne zostanie zalecone u osób z grupy wysokiego ryzyka. Copyright © 2011 Editrice Gastroenterologica Italiana S.r.l. Wydane przez Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Skuteczność i tolerancja diety o niskiej zawartości mikrocząstek w podwójnie ślepym, randomizowanym badaniu pilotażowym w chorobie Leśniowskiego-Crohna.

text: TŁO: Najdrobniejsze i drobne cząstki są silnymi adiuwantami w odpowiedziach immunologicznych, w których pośredniczy antygen, i powodują stan zapalny u osób podatnych. Po niedawnych odkryciach, że mikrocząsteczki gromadzą się w fagocytach agregatów limfoidalnych jelit, niniejsze badanie jest pierwszym badaniem, czy ich zmniejszenie w diecie poprawia objawy choroby Leśniowskiego-Crohna. METODY: W badaniu z podwójnie ślepą próbą 20 pacjentów z leczoną aktywnym kortykosteroidem chorobą Crohna w jelicie krętym lub krętniczo-okrężniczym otrzymywało losowo albo dietę ubogą w mikrocząsteczki (grupa próbna; n = 10) albo dietę kontrolną (n = 10) przez 4 miesiące. Porównano wskaźnik aktywności choroby Leśniowskiego-Crohna (CDAI) i zapotrzebowanie na kortykosteroidy. WYNIKI: Jeden pacjent z każdej grupy został wycofany. W grupie badanej obserwowano postępujący spadek wskaźnika CDAI od rozpoczęcia badania (392 +/- 25) do miesiąca 4 (145 +/- 47) (p = 0,002 vs grupa kontrolna) i siedmiu pacjentów było w remisji (CDAI < 150). W przeciwieństwie do tego, grupa kontrolna powróciła do poziomu wyjściowego (302 +/- 28 na wejściu i 295 +/- 25 w 4. miesiącu, bez remisji). Spożycie kortykosteroidów było bardziej zmniejszone w grupie badanej, chociaż nie osiągnęło to znaczenia. WNIOSKI: Dieta o niskiej zawartości mikrocząstek może być skuteczna w leczeniu choroby Crohna w jelicie krętym i może wyjaśniać skuteczność diet elementarnych, które podobnie zawierają mikrocząstki.


title: Drobne i ultradrobne cząstki diety: wpływ na odpowiedź immunologiczną błony śluzowej i związek z chorobą Leśniowskiego-Crohna.

text: Choroba Leśniowskiego-Crohna jest współczesną chorobą zachodnią charakteryzującą się przezściennym zapaleniem przewodu pokarmowego. Ma nieznaną etiologię, ale dowody sugerują, że jest wynikiem połączenia predyspozycji genetycznych i czynników środowiskowych. Mikrocząstki wielkości bakterii (0,1-1,0 mikrom) są silnymi adiuwantami w modelowych odpowiedziach immunologicznych, w których pośredniczy antygen i są coraz bardziej związane z chorobą. Mikrocząsteczki TiO2 i glinokrzemianu gromadzą się w makrofagach ludzkiej tkanki limfatycznej związanej z jelitami, gdzie obserwuje się najwcześniejsze oznaki zmian chorobowych w chorobie Leśniowskiego-Crohna. Mikrocząsteczki pokarmowe są pochodzenia endogennego lub egzogennego. Dominują mikrocząstki endogenne, którymi są fosforan wapnia (najprawdopodobniej hydroksyapatyt), który wytrąca się w świetle środkowo-dystalnego przewodu pokarmowego w wyniku wydzielania Ca i fosforanów w sukcus entericus. Egzogenne mikrocząstki pokarmowe to zanieczyszczenia (gleba i/lub kurz) oraz dodatki do żywności. Na przykład TiO2 jest barwnikiem spożywczym, a glinokrzemiany są środkami przeciwzbrylającymi, chociaż niektóre glinokrzemiany występują jako naturalne zanieczyszczenia. Same dodatki do żywności odpowiadają za spożycie około 10(12) cząstek na osobę dziennie. Omówiono możliwe mechanizmy roli egzogennych i endogennych mikrocząstek pokarmowych w promowaniu odpowiedzi tolerogennych lub immunologicznych fagocytozy śluzówki przewodu pokarmowego. W randomizowanym badaniu pilotażowym z podwójnie ślepą próbą wykazaliśmy, że dieta uboga w Ca i egzogenne mikrocząsteczki wydaje się łagodzić objawy choroby Leśniowskiego-Crohna w jelicie krętym, ze znaczną (P=0,002) poprawą wskaźnika aktywności choroby Leśniowskiego-Crohna. Trwa wieloośrodkowa próba i dalsze badania mechanistyczne na poziomie komórkowym.


title: Mikrocząsteczki pokarmowe związane z chorobą Leśniowskiego-Crohna mogą zaburzać aktywność fagocytarną makrofagów i działać jako adiuwanty w obecn...

text: CEL I PROJEKT: Zachodnie diety regularnie narażają przewód pokarmowy (GI) na duże ilości (>10(12)/dzień) sztucznych cząstek o wielkości submikronowej pochodzących z dodatków do żywności i zaróbek. Są one pobierane przez komórki M, gromadzą się w makrofagach jelitowych i mogą wpływać na etiologię nieswoistych zapaleń jelit (IBD). MATERIAŁY: Zbadaliśmy wpływ powszechnych mikrocząsteczek w diecie na funkcję makrofagów od zdrowych dawców lub aktywnych pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CD). METODY: Makrofagi inkubowano przez 24 godziny z mikrocząstkami przed oznaczeniem produkcji cytokin i aktywności fagocytarnej. WYNIKI: Same mikrocząstki nie były stymulujące, ale w obecności antygenów bakteryjnych, takich jak LPS, mogły działać jako adiuwanty indukujące silne odpowiedzi cytokinowe. Wchłanianie wysokich stężeń mikrocząstek osłabiało również zdolność fagocytarną makrofagów – ale nie ich zdolność – do wychwytywania 2 mikroM kuleczek fluorescencyjnych. WNIOSKI: Podczas gdy same mikrocząstki w diecie mają ograniczony wpływ na podstawowe funkcje makrofagów, ich zdolność do działania jako adiuwanty może nasilać trwające reakcje zapalne na antygeny bakteryjne w przewodzie pokarmowym.


title: Pochodzenie i losy nanocząstek i mikrocząstek pokarmowych w przewodzie pokarmowym.

text: Ludzie ewoluowali, a narażenie doustne na mikrocząstki i nanocząstki pokarmowe jest normalnym zjawiskiem, ale coraz większe wykorzystanie nanotechnologii prawdopodobnie jeszcze bardziej zwiększy narażenie, zarówno jakościowo, jak i ilościowo. Ponadto, w przeciwieństwie do sytuacji z cząstkami respirabilnymi, stosunkowo niewiele wiadomo na temat przyjmowania przez przewód pokarmowy i obchodzenia się z nanocząstkami. Z długoterminowym zainteresowaniem ekspozycją jelit i reakcjami na mikrocząsteczki pokarmowe, nasza grupa wykorzystuje teraz swoją wiedzę ekspercką do nanocząsteczek w przewodzie pokarmowym. W tym miejscu zamierzamy zająć się (i) obecnymi wyzwaniami związanymi z charakterystyką interakcji cząstka-gospodarz lub cząstka-komórka, (ii) pochodzeniem i mechanizmami wchłaniania cząstek w przewodzie pokarmowym, zwłaszcza przez plaster Peyera oraz (iii) potencjalny wpływ komórkowy nanocząstek na wytwarzanie reaktywnych form tlenu i aktywację inflamasomu lub mikrocząstek na ich aktywność adiuwantową w sygnalizacji prozapalnej i odpowiedzi immunologicznej. Copyright 2010 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.