title: Spożycie żelaza a ryzyko cukrzycy typu 2 u kobiet: prospektywne badanie kohortowe.

text: CEL: Badania epidemiologiczne sugerują, że wysokie zapasy żelaza w organizmie są związane z insulinoopornością i cukrzycą typu 2. Celem tego badania była ocena związku między spożyciem żelaza w diecie a ryzykiem cukrzycy typu 2. MATERIAŁ I METODY: Przeprowadziliśmy prospektywne badanie kohortowe w ramach Nurses' Health Study. W latach 1980-2000 obserwowaliśmy 85 031 zdrowych kobiet w wieku 34-59 lat. Dane żywieniowe zbierano co 4 lata, a dane dotyczące historii choroby i czynników związanych ze stylem życia aktualizowano co dwa lata. WYNIKI: W ciągu 20 lat obserwacji udokumentowaliśmy 4599 przypadków cukrzycy typu 2. Nie znaleźliśmy związku między żelazem całkowitym, dietetycznym, suplementacyjnym lub niehemowym a ryzykiem cukrzycy typu 2. Jednak spożycie żelaza hemowego (pochodzącego z produktów zwierzęcych) było pozytywnie powiązane z ryzykiem; ryzyko względne (RR) w rosnących kwintylach skumulowanego spożycia wyniosło 1,00, 1,08 (95% CI 0,97-1,19), 1,20 (1,09-1,33), 1,27 (1,14-1,41) i 1,28 (1,14-1,45) (P(trend) < 0,0001) po uwzględnieniu wieku, BMI i innych nieżywieniowych i dietetycznych czynników ryzyka. Ponadto, kiedy modelowaliśmy żelazo hemowe w siedmiu kategoriach, wieloczynnikowy RR porównując kobiety, które spożywały > lub =2,25 mg/dzień i te, które spożywały <0,75 mg/dzień, wynosił 1,52 (1,22-1,88). Związek między żelazem hemowym a ryzykiem cukrzycy był istotny zarówno u kobiet z nadwagą, jak i szczupłych kobiet. WNIOSKI: To duże badanie kohortowe sugeruje, że wyższe spożycie żelaza hemowego wiąże się ze znacznie zwiększonym ryzykiem cukrzycy typu 2.


title: Badanie szpitalne dotyczące częstości występowania cukrzycy ciążowej w populacji miejskiej Indii.

text: CEL: Przekrojowe badanie instytucjonalne zostało przeprowadzone w celu poznania częstości występowania cukrzycy ciążowej (GDM) wśród indyjskich kobiet w ciąży. TEMATYKA I METODY: Przebadano 325 ciężarnych kobiet w kierunku cukrzycy, u których wcześniej nie było wiadomo, że są cukrzykami. Przeszli 75 g, 2 godziny, doustny test tolerancji glukozy (OGTT). Dla statystycznego powiązania zmiennych w GDM wykonano test chi-kwadrat. WYNIKI I WNIOSKI: Wyniki tego badania wskazują, że zły wywiad położniczy, pacjentki otyłe na diecie wysokokalorycznej, zwłaszcza na diecie niewegetariańskiej, z mniejszą aktywnością fizyczną, są bardzo podatne na rozwój GDM.


title: Cukrzyca typu 2 po cukrzycy ciążowej: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: Wstęp: Kobiety z cukrzycą ciążową mają zwiększone ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2, ale ryzyko i czas zachorowania nie zostały w pełni określone ilościowo. Dlatego przeprowadziliśmy kompleksowy przegląd systematyczny i metaanalizę, aby ocenić siłę związku między tymi stanami a wpływem czynników, które mogą modyfikować ryzyko. METODY: Zidentyfikowaliśmy badania kohortowe, w których kobiety, u których rozwinęła się cukrzyca typu 2 po cukrzycy ciążowej, były obserwowane w okresie od 1 stycznia 1960 r. do 31 stycznia 2009 r. przez firmy Embase i Medline. Przeszukano ręcznie 205 odpowiednich raportów. Wybraliśmy 20 badań, które obejmowały 675 455 kobiet i 10 859 przypadków cukrzycy typu 2. Obliczyliśmy i połączyliśmy nieskorygowane ryzyko względne (RR) z 95% CI dla każdego badania przy użyciu modelu efektów losowych. Analizowane podgrupy obejmowały liczbę przypadków cukrzycy typu 2, pochodzenie etniczne, czas trwania obserwacji, wiek matki, wskaźnik masy ciała oraz kryteria diagnostyczne. WYNIKI: Kobiety z cukrzycą ciążową miały zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 w porównaniu z tymi, które miały ciążę normoglikemiczną (RR 7,43, 95% CI 4,79-11,51). Chociaż największe badanie (659 164 kobiet; 9502 przypadki cukrzycy typu 2) charakteryzowało się największym RR (12,6; 95% CI 12,15-13,19), RR były zasadniczo zgodne w ocenianych podgrupach. INTERPRETACJA: Zwiększona świadomość skali i czasu wystąpienia cukrzycy typu 2 po cukrzycy ciążowej wśród pacjentek i klinicystów może stanowić okazję do przetestowania i zastosowania interwencji dietetycznych, stylu życia i farmakologicznych, które mogą zapobiegać lub opóźniać wystąpienie cukrzycy typu 2 u pacjentów dotknięte kobiety. FINANSOWANIE: Brak.


title: Etiologia cukrzycy typu 1: perspektywa epidemiologiczna.

text: Cukrzyca typu 1 gwałtownie rośnie w wielu częściach świata zachodniego, najbardziej wyraźnie w Skandynawii. Niski wskaźnik zgodności cukrzycy insulinozależnej wśród bliźniąt jednojajowych wyraźnie wskazuje, że genetyczne czynniki ryzyka mogą być konieczne, ale niewystarczające do wystąpienia choroby. Najsilniejsze genetyczne markery ryzyka znajdują się w regionie HLA chromosomu 6, ale te swoistości DNA różnią się w różnych populacjach. Geny ryzyka są wskazane w innych chromosomach ludzkiego genomu, co sugeruje złożoną interakcję między genami a środowiskiem jako przyczynę choroby. Uważa się, że patogeneza choroby ma charakter autoimmunologiczny, a środowiskowe czynniki ryzyka mogą albo inicjować autoimmunizację, albo przyspieszać już trwające niszczenie komórek beta. Czynnikami ryzyka ujawnionymi w badaniach epidemiologicznych, które mogą przyspieszyć proces patogenetyczny, są: zimne środowisko, wysokie tempo wzrostu, infekcje i stresujące wydarzenia życiowe. Czynniki ryzyka, które mogą zainicjować proces autoimmunologiczny, obejmują wczesną ekspozycję na białka mleka krowiego, nitrozoaminy lub wczesne zdarzenia płodowe, takie jak niezgodność grup krwi lub infekcje wirusowe płodu. Podsumowując, populacyjne badania epidemiologiczne pomogły potwierdzić proponowane modele etiologiczne, które powstały w wyniku badań eksperymentalnych. Te badania epidemiologiczne przyniosły również ważne nowe odkrycia, które mogą ujawnić złożoną etiologię choroby i przybliżyć wiedzę do ostatecznego celu, jakim jest profilaktyka pierwotna.


title: Ryzyko cukrzycy ciążowej w związku ze spożyciem jaj przez matkę i cholesterolu

text: Wyższe spożycie jajek i cholesterolu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem cukrzycy typu 2. Jednak ich związek z cukrzycą ciążową (GDM) nie został oceniony. Autorzy oceniali takie powiązania zarówno w prospektywnym badaniu kohortowym (1996–2008; 3158 uczestników), jak i badaniu kliniczno-kontrolnym (1998–2002; 185 przypadków, 411 kontroli). Do oceny diety matki użyto kwestionariusza częstotliwości jedzenia. Zastosowano modele wielowymiarowe, aby uzyskać względne ryzyko i 95% przedziały ufności. W porównaniu z brakiem spożycia jaj, skorygowane względne ryzyko GDM wyniosło 0,94, 1,01, 1,12, 1,54 i 2,52 dla spożycia odpowiednio ≤1, 2–3, 4–6, 7–9 i ≥10 jaj/tydzień (P dla trendu = 0,008). Kobiety z wysokim spożyciem jaj (≥7/tydzień) miały 1,77-krotnie większe ryzyko w porównaniu z kobietami o niższym spożyciu (95% przedział ufności (CI): 1,19, 2,63). Względne ryzyko dla najwyższego kwartyla spożycia cholesterolu (≥294 mg/dobę) w porównaniu z najniższym (<151 mg/dobę) wyniosło 2,35 (95% CI: 1,35; 4,09). W badaniu kliniczno-kontrolnym skorygowany iloraz szans na spożycie ≥7 jaj/tydzień w porównaniu z <7 jaj/tydzień wyniósł 2,65 (95% CI: 1,48, 4,72), a szansa na GDM wzrastała wraz ze wzrostem spożycia cholesterolu (P dla trendu = 0,021). Podsumowując, wysokie spożycie jajek i cholesterolu przed i podczas ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem GDM.


title: Prospektywne badanie nad spożyciem tłuszczu w diecie przed ciążą i ryzykiem cukrzycy ciążowej

text: Wstęp: Kwasy tłuszczowe odgrywają istotną rolę w homeostazie glukozy; jednak badania nad nawykowym spożyciem tłuszczów w diecie i ryzykiem cukrzycy ciążowej (GDM) są ograniczone i dostarczają sprzecznych wyników. Cel: Ustaliliśmy, czy całkowita ilość oraz rodzaj i źródło tłuszczów w diecie przed ciążą są związane z ryzykiem GDM. Projekt: Badanie prospektywne przeprowadzono na 13 475 kobietach, które zgłosiły ciążę pojedynczą w latach 1991-2001 w badaniu Nurses’ Health Study II. U tych kobiet zgłoszono 860 przypadków GDM. Skorygowany RR GDM oszacowano dla kwintyli tłuszczu całkowitego, tłuszczu określonego i źródła spożycia tłuszczu za pomocą zbiorczej regresji logistycznej. Wyniki: Wyższe spożycie tłuszczów zwierzęcych i cholesterolu było istotnie związane ze zwiększonym ryzykiem GDM. W rosnących kwintylach tłuszczu zwierzęcego wartości RR (95% CI) dla GDM wyniosły 1,00 (odniesienie), 1,55 (1,20, 1,98), 1,43 (1,09, 1,88), 1,40 (1,04, 1,89) i 1,88 (1,36, 2,60) ( Trend P = 0,05). Odpowiednie RR (95% CI) dla cholesterolu w diecie wynosiły 1,00 (odniesienie), 1,08 (0,84, 1,32), 1,02 (0,78, 1,29), 1,20 (0,93, 1,55) i 1,45 (1,11, 1,89) (trend P = 0,04 ). Zastąpienie 5% energii z tłuszczu zwierzęcego równym procentem energii z węglowodanów wiązało się z istotnie zwiększonym ryzykiem GDM [RR (95% CI): 1,13 (1,08; 1,18); P < 0,0001. Nie zaobserwowano znaczących związków między spożyciem tłuszczów wielonienasyconych, tłuszczów jednonienasyconych lub tłuszczów trans a ryzykiem GDM. Wnioski: Wyższe spożycie tłuszczu zwierzęcego i cholesterolu przed ciążą było związane z podwyższonym ryzykiem GDM.


title: Cukrzyca ciążowa w związku ze spożyciem żelaza hemowego i niehemowego w diecie matki

text: CEL Wyższe spożycie żelaza hemowego wiąże się ze zwiększonym ryzykiem cukrzycy typu 2. Jednak żadne wcześniejsze badanie nie oceniało ryzyka cukrzycy ciążowej (GDM) w odniesieniu do spożycia żelaza hemowego podczas ciąży. Zbadaliśmy związek między przyjmowaniem żelaza hemowego i niehemowego przez matkę przed poczęciem i wczesną ciążą z późniejszym ryzykiem GDM. BUDOWA I METODY Przeprowadziliśmy prospektywne badanie kohortowe 3158 kobiet w ciąży. Do oceny diety matki użyto kwestionariusza częstotliwości jedzenia. Zastosowano wielowymiarowe uogólnione modele regresji liniowej w celu uzyskania oszacowań względnego ryzyka (RR) i 95% CI. WYNIKI Około 5,0% kohorty rozwinęło GDM (n = 158). Spożycie żelaza hemowego było dodatnio i istotnie związane z ryzykiem GDM (Ptrend = 0,04). Po uwzględnieniu czynników zakłócających, kobiety zgłaszające najwyższe poziomy spożycia żelaza hemowego (≥1,52 vs. <0,48 mg na dzień) doświadczyły 3,31-krotnego wzrostu ryzyka GDM (95% CI 1,02–10,72). We w pełni dostosowanych modelach zauważyliśmy, że wzrost żelaza hemowego o 1 mg dziennie był związany z 51% wzrostem ryzyka GDM (RR 1,51 [95% CI 0,99–2,36]). Żelazo niehemowe było odwrotnie, choć statystycznie nieistotnie związane z ryzykiem GDM, a odpowiadające im wartości RR wynosiły 1,00, 0,83, 0,62 i 0,61 w kwartylach spożycia żelaza niehemowego (Ptrend = 0,08). WNIOSKI Wysoki poziom spożycia żelaza hemowego w diecie w okresie przedkoncepcyjnym i wczesnej ciąży może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem GDM. Związki ryzyka GDM ze spożyciem żelaza niehemowego w diecie są mniej jasne. Uzasadnione jest potwierdzenie tych ustaleń w przyszłych badaniach.


title: Prospektywne badanie wzorców żywieniowych, spożycia mięsa i ryzyka cukrzycy ciążowej.

text: CELE/HIPOTEZA: Celem tego badania było prospektywne zbadanie, czy wzorce żywieniowe są związane z ryzykiem wystąpienia cukrzycy ciążowej (GDM). METODY: To prospektywne badanie kohortowe objęło 13110 kobiet, które były wolne od chorób sercowo-naczyniowych, raka, cukrzycy typu 2 i GDM w wywiadzie. Uczestniczki wypełniły zatwierdzony półilościowy kwestionariusz częstotliwości spożywania posiłków w 1991 roku i zgłosiły co najmniej jedną ciążę pojedynczą w latach 1992-1998 w badaniu Nurses' Health Study II. Analiza czynnikowa pozwoliła na zidentyfikowanie dwóch głównych wzorców żywieniowych (tj. „ostrożnego” i „zachodniego”). Wzorzec ostrożny charakteryzował się wysokim spożyciem owoców, zielonych warzyw liściastych, drobiu i ryb, natomiast wzorzec zachodni charakteryzował się wysokim spożyciem czerwonego mięsa, przetworów mięsnych, rafinowanych produktów zbożowych, słodyczy, frytek i pizzy. WYNIKI: Udokumentowaliśmy 758 przypadków GDM. Po uwzględnieniu wieku, liczby porodów, BMI sprzed ciąży i innych współzmiennych, względne ryzyko (RR) GDM, porównując najwyższy z najniższym kwintylem wyników wzorca zachodniego, wyniosło 1,63 (95% CI 1,20-2,21; p (trend )=0,001, podczas gdy RR porównujący najniższy z najwyższym kwintylem wyników wzorca ostrożnego wyniósł 1,39 (95% CI 1,08-1,80; p (trend)=0,018). RR dla każdego przyrostu jednej porcji dziennie wynosiło 1,61 (95% CI 1,25-2,07) dla mięsa czerwonego i 1,64 (95% CI 1,13-2,38) dla mięsa przetworzonego. WNIOSKI / INTERPRETACJA: Wyniki te sugerują, że wzorce żywieniowe sprzed ciąży mogą wpływać na ryzyko rozwoju GDM u kobiet. Dieta bogata w czerwone i przetworzone mięso wiązała się ze znacznie podwyższonym ryzykiem.


title: Cukrzyca ciążowa i wyniki ciąży – przegląd systematyczny kryteriów diagnostycznych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i Międzynarodowego Stowarzyszenia Diabetów w Ciąży (IADPSG)

text: Wstęp W diagnostyce cukrzycy ciążowej (GDM) stosuje się dwa kryteria oparte na OGTT w ciągu 2 godzin i 75 g, zalecane od lat przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) oraz ostatnio zalecane przez International Association for Diabetes in Pregnancy Study Group (IADPSG), ta ostatnia wygenerowana w badaniu HAPO i oparta na wynikach ciąży. Naszym celem jest systematyczny przegląd dowodów na związek między GDM (według tych kryteriów) a niekorzystnymi wynikami. Metody Przeszukaliśmy odpowiednie opracowania w MEDLINE, EMBASE, LILACS, Cochrane Library, CINHAL, WHO-Afro library, IMSEAR, EMCAT, IMEMR i WPRIM. Włączyliśmy badania kohortowe pozwalające na ocenę GDM zdiagnozowanej przez kryteria WHO i/lub IADPSG w porównaniu z niekorzystnymi wynikami matczynymi i okołoporodowymi u nieleczonych kobiet. Uwzględniono jedynie badania z uniwersalnym zastosowaniem 75 g OGTT. Dla każdego badania uzyskano względne ryzyko (RR) i ich 95% przedziały ufności (CI). Połączyliśmy wyniki badań za pomocą modelu efektów losowych. Niespójność między badaniami została zdefiniowana przez wskaźnik niespójności (I2) > 50%. Wyniki Dane pochodzą z ośmiu badań obejmujących 44 829 kobiet. W przypadku obu kryteriów diagnostycznych zaobserwowano większe ryzyko wystąpienia niekorzystnych wyników. Podczas stosowania kryteriów WHO zaobserwowano spójne powiązania dla makrosomii (RR = 1,81; 95% CI 1,47-2,22; p < 0,001); duże dla wieku ciążowego (RR = 1,53; 95%CI 1,39-1,69; p < 0,001); śmiertelność okołoporodowa (RR = 1,55; 95% CI 0,88-2,73; p = 0,13); stan przedrzucawkowy (RR = 1,69; 95%CI 1,31-2,18; p < 0,001); oraz cięciem cesarskim (RR = 1,37;95%CI 1,24-1,51; p < 0,001). Mniej danych było dostępnych dla kryteriów IADPSG, a powiązania między badaniami były niespójne (I2 ≥ 73%). Wielkości RR i ich 95% CI wynosiły 1,73 (1,28-2,35; p = 0,001) dla dużych dla wieku ciążowego; 1,71 (1,38-2,13; p < 0,001) dla stanu przedrzucawkowego; i 1,23 (1,01-1,51; p = 0,04) w przypadku cięcia cesarskiego. Wykluczenie badań HAPO lub EBDG minimalnie zmieniło te powiązania, ale RR obserwowane dla kryteriów IADPSG uległy zmniejszeniu po wykluczeniu HAPO. Wnioski Kryteria WHO i IADPSG dla GDM zidentyfikowały kobiety o niewielkim zwiększonym ryzyku niepomyślnych wyników ciąży. Powiązania były podobnej wielkości dla obu kryteriów. Jednak dużą niespójność zaobserwowano w przypadku osób spełniających kryteria IADPSG. Pełna ocena tych ostatnich w warunkach innych niż HAPO wymaga dodatkowych badań.


title: Antocyjany jagodowe: ochrona przed starzeniem i uszkodzeniami wywołanymi światłem w komórkach nabłonka barwnikowego siatkówki.

text: Komórki nabłonka barwnikowego siatkówki (RPE) są niezbędne dla zdrowia siatkówki. Są jednak podatne na uszkodzenia wraz z wiekiem i ekspozycją na nadmierne światło, w tym promieniowanie UV (100-380 nm) i widzialne (380-760 nm). Aby ocenić ochronny wpływ antocyjanów jagodowych na komórki RPE, w niniejszym badaniu opracowano modele komórkowe in vitro replikacyjnego starzenia się i uszkodzeń wywołanych światłem. Po oczyszczeniu i frakcjonowaniu uzyskano ekstrakty antocyjanów z jagód (BAE) o całkowitej zawartości antocyjanów 31,0 (SD 0,5) % i zastosowano je w niniejszym badaniu. Replikatywne starzenie się komórek RPE indukowano przez wielokrotne pasażowanie komórek od czwartego do dziesiątego pasażu. Od piątego pasażu hodowane komórki RPE zaczęły wchodzić w starzenie replikacyjne, wykazując zmniejszoną proliferację komórek wraz ze wzrostem liczby komórek β-galaktozydazo-dodatnich. Komórki RPE utrzymywały wysoką żywotność komórek (P < 0,01) i niski (P < 0,01) procent komórek dodatnich pod względem β-galaktozydazy, gdy traktowano je 0,1 μg/ml BAE. W przeciwieństwie do tego, po ekspozycji na światło 2500 (SD 500) lx (420-800 nm) przez 12 godzin, komórki RPE w kontroli pozytywnej (ekspozycja na światło, bez traktowania BAE) wykazywały przedwczesne starzenie, niskie (P < 0,01) komórki żywotność i zwiększone (P < 0,01) uwalnianie czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) w porównaniu z komórkami kontroli negatywnej, które nie zostały poddane naświetlaniu światłem i ekspozycji na BAE. Odpowiednio, BAE jest korzystny dla komórek RPE poprzez ochronę tych komórek przed uszkodzeniem wywołanym światłem poprzez zahamowanie starzenia i apoptozy, jak również regulację w dół nadeksprymowanego VEGF do normalnego poziomu. Wyniki te pokazują, że BAE jest skuteczny przeciwko starzeniu się i indukowanym światłem uszkodzeniom komórek RPE.


title: 12-tygodniowa interwencja jajeczna zwiększa gęstość optyczną zeaksantyny w surowicy i pigmentu plamki żółtej u kobiet.

text: Dwa karotenoidy znajdujące się w żółtku jaja, luteina i zeaksantyna, gromadzą się w siatkówce plamki żółtej, gdzie mogą zmniejszać fotostres. Wzrost stężenia luteiny i zeaksantyny w surowicy zaobserwowano we wcześniejszych interwencjach na jaja, ale żadne badanie nie mierzyło karotenoidów plamki żółtej. Celem tego projektu było ustalenie, czy zwiększone spożycie jaj spowoduje zwiększenie ilości luteiny i zeaksantyny w siatkówce lub pigmentu plamki żółtej. Dwadzieścia cztery kobiety w wieku od 24 do 59 lat przydzielono do leczenia pigułkami (PILL) lub 1 z 2 kuracji jajami przez 12 tygodni. Osoby leczone PILL spożywały 1 kapsułkę z cukrem dziennie. Osoby poddane kuracji jajami spożywały 6 jaj/tydzień, zawierających 331 mikrog (EGG 1) lub 964 mikrog (EGG 2) luteiny i zeaksantyny/żółtko. Cholesterol w surowicy, karotenoidy w surowicy i OD barwy plamki żółtej (MPOD) mierzono na początku oraz po 4, 8 i 12 tygodniach interwencji. Stężenia cholesterolu w surowicy nie zmieniły się w żadnej grupie leczonej jajami, ale całkowity cholesterol (P = 0,04) i triglicerydy (P = 0,02) wzrosły w grupie PILL. Zeaksantyna w surowicy, ale nie luteina w surowicy, wzrosła zarówno w grupach EGG 1 (P = 0,04), jak i EGG 2 (P = 0,01). Podobnie MPOD wzrósł zarówno w grupie EGG 1 (p = 0,001), jak i EGG 2 (p = 0,049). Chociaż skumulowane stężenie karotenoidów w 1 żółtku może być niewielkie w porównaniu z innymi źródłami, takimi jak szpinak, ich biodostępność dla siatkówki wydaje się być wysoka. Zwiększenie spożycia jaj do 6 jaj tygodniowo może być skuteczną metodą zwiększenia MPOD.


title: Fototoksyczność ultrafioletowa na siatkówkę.

text: CEL: Ten przegląd fototoksyczności ultrafioletowej (UV) uwzględnia interakcję światła UVA i krótkofalowego światła VIS z siatkówką i nabłonkiem barwnikowym siatkówki. METODY: Mechanizmy uszkadzania leżące u podstaw fototoksyczności UV siatkówki zilustrowano przeglądem literatury i prezentacją wyników eksperymentalnych. WYNIKI: W zależności od długości fali i czasu ekspozycji światło oddziałuje z tkanką za pomocą trzech ogólnych mechanizmów: termicznego, mechanicznego lub fotochemicznego. Chociaż przednie struktury oka pochłaniają większość składowej UV widma promieniowania optycznego, część pasma UVA (315-400 nm) przenika do siatkówki. Źródła naturalne, takie jak słońce, emitują energetyczne fotony UV przez stosunkowo długi czas, co zazwyczaj nie skutkuje zatrzymaniem energii w siatkówce, a zatem nie powodują uszkodzeń termicznych ani mechanicznych, ale są zdolne do wywoływania uszkodzeń fotochemicznych. Uszkodzenie fotochemiczne w siatkówce zachodzi w mechanizmach typu 1 (bezpośrednie reakcje obejmujące transfer protonów lub elektronów) i typu 2 (reakcje z udziałem reaktywnych form tlenu). Powszechnie stosowane leki, takie jak niektóre antybiotyki, niesteroidowe leki przeciwzapalne, środki psychoterapeutyczne, a nawet leki ziołowe, mogą działać jako fotouczulacze, które sprzyjają uszkodzeniom siatkówki przez promieniowanie UV, jeśli są wzbudzane przez promieniowanie UVA lub światło widzialne i mają wystarczającą penetrację siatkówki. WNIOSKI: Chociaż przednia część oka jest najbardziej podatna na uszkodzenia spowodowane promieniowaniem UV, siatkówka jest narażona na dłuższe fale UV, które rozchodzą się przez ośrodek oka. Pewnej fototoksyczności można przeciwdziałać lub zmniejszać poprzez przyjmowanie w diecie przeciwutleniaczy i ochronnych składników odżywczych.


title: Wpływ jagód Goji na cechy plamki żółtej i poziom antyoksydantów w osoczu.

text: CEL: Jagoda Goji (Lycium barbarum L.) ma korzystnie wpływać na wzrok ze względu na wysoką zawartość przeciwutleniaczy (zwłaszcza zeaksantyny), chociaż efekt ten nie został wykazany w wysokiej jakości badaniach na ludziach. Celem tego badania była ocena wpływu codziennej suplementacji zastrzeżonym preparatem jagód goji na bazie mleka, Lacto-Wolfberry (LWB), na cechy plamki żółtej oraz poziom zeaksantyny w osoczu i zdolności antyoksydacyjne u osób starszych. METODY: Było to podwójnie maskowane, randomizowane, kontrolowane placebo badanie u zdrowych osób w podeszłym wieku (zakres od 65 do 70 lat) otrzymujących 13,7 g/d LWB (n = 75) lub placebo (n = 75) przez 90 dni. Uczestniczki poddano bezpośredniemu badaniu okulistycznemu w celu oceny pigmentacji i liczby druz miękkich w plamce żółtej oraz pobraniu krwi w celu zmierzenia poziomu zeaksantyny w osoczu i całkowitej zdolności antyoksydacyjnej. Wyniki: Grupa placebo wykazała hipopigmentację i akumulację druz miękkich w plamce, podczas gdy grupa LWB pozostała stabilna. Zarówno poziom zeaksantyny w osoczu, jak i pojemność antyoksydacyjna znacznie wzrosły w grupie LWB, odpowiednio o 26% i 57%, ale nie zmieniły się w grupie placebo. W żadnej z grup nie zgłoszono żadnych zdarzeń niepożądanych związanych z produktem. WNIOSKI: Ogólnie rzecz biorąc, codzienna suplementacja diety jagodami goji przez 90 dni zwiększa poziom zeaksantyny i przeciwutleniaczy w osoczu, a także chroni przed hipopigmentacją i akumulacją miękkich druz w plamce żółtej u osób starszych. Jednak mechanizm działania jest niejasny, biorąc pod uwagę brak związku między zmianą zeaksantyny w osoczu a zmianą cech plamki.


title: Odpowiedź zeaksantyny osocza na czczo na Fructus barbarum L. (Wilcza jagoda; Kei Tze) w próbie suplementacji opartej na żywności na ludziach.

text: Zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD) jest częstym schorzeniem, które powoduje nieodwracalną utratę centralnego widzenia. Zwiększone spożycie pokarmów zawierających zeaksantynę może być skuteczne w zapobieganiu AMD, ponieważ plamka gromadzi zeaksantynę i luteinę, utlenione karotenoidy o właściwościach przeciwutleniających i pochłaniających światło niebieskie. Lycium barbarum L. to mała czerwona jagoda znana jako Fructus lycii i wolfberry na zachodzie oraz Kei Tze i Gou Qi Zi w Azji. Wilcza jagoda jest bogata w dipalmitynian zeaksantyny i jest ceniona w chińskiej kulturze za dobre dla wzroku. Celem tego badania, które było badaniem z pojedynczą ślepą próbą, kontrolowaną placebo i interwencją na ludziach o równoległym projekcie, było dostarczenie danych o tym, jak zmienia się stężenie zeaksantyny w osoczu na czczo w wyniku suplementacji diety z całych kolcowojów. Krew na czczo została pobrana od zdrowych, wyrażających zgodę osób; czternastu badanych przyjmowało 15 g/d kolcowoju (szacuje się, że zawiera prawie 3 mg zeaksantyny) przez 28 dni. Krew na czczo pobrano w 29. dniu. Kontrole dopasowane pod względem wieku i płci (nr 13) nie pobierały kolcowoju. Odpowiedzi w obu grupach porównano za pomocą testu Manna-Whitneya. Po suplementacji stężenie zeaksantyny w osoczu zwiększyło się 2,5-krotnie: średnie wartości w dniu 1 i 29 wynosiły odpowiednio 0,038 (sem 0,003) i 0,096 (sem 0,009) mikromoli/l (P<0,01) dla grupy suplementacyjnej; i odpowiednio 0,038 (sem 0,003) i 0,043 (sem 0,003) mikromoli/l (P>0,05) dla grupy kontrolnej. Ta próba suplementacji na ludziach wykazała, że zeaksantyna w całych jagodach kolcowoju jest biodostępna i że spożycie niewielkiej ilości dziennej znacznie zwiększa poziom zeaksantyny w osoczu na czczo. Te nowe dane będą wspierać dalsze badania strategii żywieniowych w celu utrzymania gęstości pigmentu plamki żółtej.


title: Zaćma to reakcja samoobronna mająca na celu ochronę siatkówki przed uszkodzeniem oksydacyjnym.

text: Zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem (AMD) jest główną przyczyną ślepoty w krajach rozwiniętych. Ekstrakcja zaćmy jest najczęstszą procedurą chirurgiczną w krajach rozwiniętych. Luteina (L) i zeaksantyna (Z), karotenoidy siatkówki, są najsilniejszymi przeciwutleniaczami siatkówki i pochłaniają szkodliwe niebieskie światło. Ubytek L+Z indukuje rozwój zaćmy zmętnienia soczewki. Zaćma zmniejsza siatkówkowy stres oksydacyjny (OS), który powoduje zmniejszenie prawdopodobieństwa rozwoju AMD. Stres oksydacyjny na poziomie siatkówki jest powszechną ścieżką rozwoju AMD i zaćmy. AMD i zaćma to nie dwa niezależne procesy. Zaćma jest reakcją samoobrony siatkówki w celu zmniejszenia OS i uszkodzenia siatkówki. Przywrócenie zdolności antyoksydacyjnych siatkówki poprzez zwiększenie spożycia L+Z zmniejsza prawdopodobieństwo AMD i zaćmy. Usunięcie nieprzezroczystej soczewki podnosi OS siatkówki i zwiększa częstość AMD. Copyright © 2011 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Przejściowa krótkowzroczność indukowana w pobliżu pracy (NITM) i trwała krótkowzroczność — czy istnieje związek?

text: Krótkowzroczność to ogólnoświatowy problem zdrowia publicznego. Jednak jego zrozumienie jest niepełne, a wiele jego aspektów profilaktycznych i terapeutycznych pozostaje kontrowersyjnych. Nearwork to podstawowy, środowiskowy czynnik w etiologii permanentnej krótkowzroczności (PM), z przejściową krótkowzrocznością indukowaną przez nearwork (NITM) będącą możliwym elementem składowym. Zasugerowano związek między PM a NITM, ale związek ten pozostał nieco pośredni i nieuchwytny. Jednak w oparciu o ostatnie zbieżne dowody z badań klinicznych, laboratoryjnych i modelowych, zostanie przedstawiony pięciokrotny argument za możliwym powiązaniem między PM a NITM.


title: Różnice w wyborze produktów często kupowanych ziół: caveat emptor.

text: TŁO: Pacjenci, którzy zgłaszają stosowanie ziół swoim lekarzom, mogą nie być w stanie dokładnie opisać składników lub zalecanej dawki, ponieważ produkty dla tego samego zioła mogą się różnić. Celem tego badania było opisanie różnic w informacjach na etykiecie produktów dla każdego z 10 najczęściej kupowanych ziół. METODY: Produkty dla każdego z 10 ziół zostały przebadane w próbie 20 sklepów detalicznych w dużym obszarze metropolitalnym. Zioła to te, które w 1998 roku miały najwięcej dolarów sprzedaży: echinacea, ziele dziurawca, miłorząb dwuklapowy, czosnek, palma sabałowa, żeń-szeń, gorzknik kanadyjski, aloes, żeń-szeń syberyjski i waleriana. WYNIKI: Każde zioło miało szeroki zakres składników na etykiecie i zalecanej dziennej dawki (RDD) w dostępnych produktach. Mocne strony nie były bezpośrednio porównywalne ze względu na zmienność składników. Spośród 880 produktów 43% było zgodnych z wartością odniesienia w zakresie składników i RDD, 20% tylko w odniesieniu do składników, a 37% było albo niespójnych, albo informacje na etykiecie były niewystarczające. Cena za RDD była istotnym predyktorem zgodności z benchmarkiem, ale typ sklepu nie. WNIOSKI: Osoby samoleczące się ziołami mogą spożywać składniki znacznie różniące się od zalecanych przez benchmark, zarówno pod względem ilości, jak i zawartości. Wyższa cena za etykietę RDD była najlepszym wyznacznikiem spójności z benchmarkiem. Badanie to pokazuje, że dostawcy usług zdrowotnych i konsumenci muszą dokładnie zbadać składniki etykiet prawdopodobnie tych samych lub podobnych produktów ziołowych.


title: Wpływ suplementacji borówki czarnej na ostrość widzenia w nocy i wrażliwość na kontrast.

text: CEL: Celem tego badania było zbadanie wpływu borówki czarnej na nocną ostrość wzroku (VA) i nocną wrażliwość na kontrast (CS). METODY: W tym badaniu wykorzystano podwójnie ślepą, kontrolowaną placebo, krzyżową konstrukcję. Badani byli młodzi mężczyźni z dobrym wzrokiem; ośmiu otrzymywało placebo, a siedem otrzymywało aktywne kapsułki przez trzy tygodnie. Kapsułki aktywne zawierały 160 mg ekstraktu z borówki czarnej (25% antocyjanozydów), a kapsułki placebo zawierały tylko składniki nieaktywne. Osobnicy przyjmowali jedną kapsułkę aktywną lub placebo trzy razy dziennie przez 21 dni. Po trzytygodniowym okresie leczenia zastosowano miesięczny okres wypłukiwania, aby zniwelować jakikolwiek wpływ borówki czarnej na widzenie w nocy. W drugim trzytygodniowym okresie leczenia ośmiu pacjentów, którzy jako pierwsi otrzymali placebo, otrzymało aktywne kapsułki, a siedmiu, którzy jako pierwsi otrzymali aktywne kapsułki, otrzymało placebo. Nocne VA i nocne CS były testowane przez trzymiesięczny eksperyment. WYNIKI: Nie było różnicy w nocnej VA podczas żadnego z okresów pomiarowych podczas badania średniej nocnej VA lub ostatniego nocnego pomiaru VA podczas leczenia aktywnego i placebo. Ponadto, nie było różnicy w nocnej CS podczas żadnego z okresów pomiarowych podczas badania średniego nocnego CS lub ostatniego nocnego pomiaru CS podczas leczenia aktywnego i placebo. WNIOSEK: Obecne badanie nie wykazało wpływu borówki czarnej na nocne VA lub nocne CS w przypadku dużej dawki borówki przyjmowanej przez dłuższy czas. W związku z tym obecne badanie poddaje w wątpliwość tezę, że suplementacja borówki w obecnie dostępnych formach i zalecanych dawkach jest skuteczną metodą leczenia poprawy widzenia w nocy w tej populacji.


title: Spożycie luteiny i zeaksantyny a ryzyko zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem: przegląd systematyczny i metaanaliza.

text: Uważa się, że luteina i zeaksantyna zmniejszają częstość występowania zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem (AMD); jednak ustalenia były niespójne. Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd literatury i metaanalizę, aby ocenić związek między spożyciem luteiny i zeaksantyny w diecie a ryzykiem AMD. Odpowiednie badania zidentyfikowano, przeszukując pięć baz danych do kwietnia 2010 r. Pobrano listy referencyjne artykułów i skontaktowano się z ekspertami. Przeszukiwanie literatury, ekstrakcja danych i ocena jakości badań zostały przeprowadzone niezależnie przez dwóch recenzentów, a wyniki zostały zebrane ilościowo przy użyciu metod metaanalizy. Oszacowano również potencjalne źródła niejednorodności i stronniczości publikacji. Poszukiwania przyniosły sześć podłużnych badań kohortowych. Łączne ryzyko względne (RR) dla wczesnego AMD, porównując najwyższą i najniższą kategorię spożycia luteiny i zeaksantyny, wyniosło 0,96 (95% CI 0,78, 1,17). Spożycie tych karotenoidów w diecie było istotnie związane ze zmniejszeniem ryzyka późnego AMD (RR 0,74; 95% CI 0,57, 0,97); zaobserwowano statystycznie istotną odwrotną zależność między przyjmowaniem luteiny i zeaksantyny a ryzykiem wystąpienia wysiękowej postaci AMD (RR 0,68; 95% CI 0,51, 0,92). Wyniki były zasadniczo zgodne w podgrupach stratyfikowanych według cech uczestników. Wyniki niniejszej metaanalizy wskazują, że luteina i zeaksantyna w diecie nie są istotnie związane ze zmniejszonym ryzykiem wczesnego AMD, podczas gdy zwiększenie spożycia tych karotenoidów może chronić przed późnym AMD. Potrzebne są jednak dodatkowe badania, aby potwierdzić te zależności.


title: Dwuletnie randomizowane, kontrolowane placebo badanie antocyjanów czarnej porzeczki w polu widzenia w jaskrze.

text: Cel: Aby zbadać wpływ antocyjanów czarnej porzeczki (BCAC) na progresję jaskry otwartego kąta (OAG), przeprowadzono randomizowane, kontrolowane placebo, podwójnie maskowane badanie u 38 pacjentów z OAG leczonych kroplami przeciwjaskrowymi. METODY: BCAC (50 mg/dzień, n = 19) lub ich placebo (n = 19) podawano doustnie raz dziennie przez okres 24 miesięcy. W okresie 24 miesięcy mierzono układowe ciśnienie krwi, częstość tętna, ciśnienie wewnątrzgałkowe (IOP), krążenie krwi w oku za pomocą laserowej analizy przepływu plamkowego i średnie odchylenie pola widzenia Humphreya (MD). WYNIKI: Jako główny pomiar wyników, oceniliśmy różnicę między grupami w pogorszeniu MD w oku z lepszym MD od wartości wyjściowej badania przez 24 miesiące. Zaobserwowano statystycznie istotną różnicę między leczonymi grupami w średniej zmianie od wartości wyjściowej w MD 24 miesiące po terapii (p = 0,039, niesparowany test t). Po podaniu BCAC przepływ krwi w oku podczas 24-miesięcznego okresu obserwacji zwiększył się w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Jednak w okresie 24 miesięcy nie zaobserwowano żadnych istotnych zmian w warunkach ogólnoustrojowych i ocznych, w tym IOP. WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że doustne podawanie BCAC może być bezpiecznym i obiecującym uzupełnieniem dla pacjentów z OAG oprócz leków przeciwjaskrowych. Copyright © 2012 S. Karger AG, Bazylea.


title: Dietetyczna modyfikacja gęstości pigmentu plamki żółtej u człowieka.

text: CEL: Karotenoidy siatkówki, luteina (L) i zeaksantyna (Z), które tworzą pigment plamki (MP), mogą pomóc w zapobieganiu neowaskularnego zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem. Celem tego badania było ustalenie, czy gęstość MP w siatkówce można zwiększyć poprzez zwiększenie spożycia L i Z z pokarmów. METODY: Pigment plamki został zmierzony psychofizycznie u 13 osób. Stężenia L, Z i beta-karotenu w surowicy zmierzono za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej. Jedenastu badanych zmodyfikowało swoje codzienne diety dodając 60 g szpinaku (10,8 mg L, 0,3 mg Z, 5 mg beta-karotenu), a dziesięciu dodało również 150 g kukurydzy (0,3 mg Z, 0,4 mg L); dwóm innym badanym podano tylko kukurydzę. Modyfikacja diety trwała do 15 tygodni. WYNIKI: W przypadku osób karmionych szpinakiem lub szpinakiem i kukurydzą zidentyfikowano trzy rodzaje odpowiedzi na modyfikację diety: Osiem „odpowiedzi siatkówki” miało wzrost L w surowicy (średnia 33%; SD 22%) i gęstość MP (średnia, 19%; SD, 11%); u dwóch „nieodpowiadających na siatkówkę” stwierdzono znaczny wzrost stężenia L w surowicy (średnio 31%), ale nie w gęstości MP (średnio -11%); jeden "nieodpowiadający na surowicę i siatkówkę" nie wykazywał żadnych zmian w surowicy L, Z lub beta-karotenu i żadnych zmian w gęstości MP. U dwóch osobników, którym podano tylko kukurydzę, L w surowicy zmieniło się nieznacznie (+11%, -6%), ale u jednego osobnika Z w surowicy wzrosło (70%) i gęstość MP wzrosła (25%). WNIOSKI: Wzrost gęstości MP uzyskano w ciągu 4 tygodni od modyfikacji diety dla większości, ale nie wszystkich badanych. Kiedy gęstość MP wzrosła wraz z modyfikacją diety, pozostawała podwyższona przez co najmniej kilka miesięcy po wznowieniu diety niezmodyfikowanej. Zwiększenie MP zarówno dla badań eksperymentalnych, jak i klinicznych wydaje się być wykonalne dla wielu osób.


title: Spożycie przeciwutleniaczy i jaskra pierwotna otwartego kąta: badanie prospektywne.

text: Związek między spożyciem antyoksydantów w diecie a ryzykiem wystąpienia jaskry pierwotnej otwartego kąta zbadano u uczestników w wieku powyżej 40 lat w badaniu Nurses' Health Study (n = 76 200) i Health Professionals Follow-up Study (n = 40 284). Były śledzone co dwa lata, odpowiednio od 1980 i 1986 do 1996 roku, w okresach, w których wykonywano badanie wzroku. Spożycie dietetyczne mierzono wielokrotnie od 1980 roku w badaniu Nurses' Health Study i od 1986 roku w Health Professionals Follow-up Study przy użyciu zatwierdzonych kwestionariuszy częstotliwości spożywania posiłków. Autorzy przeanalizowali 474 zgłoszone przez pacjentów przypadki jaskry, potwierdzone w przeglądzie kart medycznych, jako pierwotna jaskry otwartego kąta z utratą pola widzenia. Autorzy wykorzystali modele proporcjonalnego hazardu Coxa do analiz wielowymiarowych specyficznych dla kohorty, a wyniki zebrano przy użyciu modeli efektów losowych. Łączne wielowymiarowe wskaźniki częstości występowania jaskry pierwotnej otwartego kąta porównujące najwyższy i najniższy kwintyl skumulowanego zaktualizowanego spożycia wynosiły 1,17 (95% przedział ufności (CI): 0,87; 1,58) dla alfa-karotenu, 1,10 (95% CI: 0,82, 1,48 ) dla beta-karotenu 0,95 (95% CI: 0,70; 1,29) dla beta-kryptoksantyny, 0,82 (95% CI: 0,60; 1,12) dla likopenu, 0,92 (95% CI: 0,69; 1,24) dla luteiny/zeaksantyny, 1,05 (95% CI: 0,59; 1,89) dla witaminy C, 0,97 (95% CI: 0,62, 1,52) dla witaminy E i 1,11 (95% CI: 0,82, 1,51) dla witaminy A. Podsumowując, autorzy nie zaobserwowali wszelkie silne powiązania między spożyciem przeciwutleniaczy a ryzykiem wystąpienia jaskry pierwotnej otwartego kąta.


title: Pigment plamki i ryzyko zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem u osób z populacji północnoeuropejskiej.

text: CEL: Wiek i zaawansowana choroba drugiego oka to dwa najważniejsze czynniki ryzyka związanego z wiekiem zwyrodnienia plamki żółtej (AMD). W tym badaniu autorzy zbadali związek między tymi zmiennymi a gęstością optyczną pigmentu plamki żółtej (MP) w grupie osób z populacji północnej Europy. METODY: Gęstość optyczną MP zmierzono psychofizycznie u 46 osób w wieku od 21 do 81 lat ze zdrowymi plamkami iw 9 zdrowych oczach, o których wiadomo, że są obarczone wysokim ryzykiem AMD z powodu zaawansowanej choroby drugiego oka. Każde oko w drugiej grupie zostało dopasowane do oka kontrolnego na podstawie zmiennych, które uważa się za związane z gęstością optyczną MP (kolor tęczówki, płeć, nawyki palenia, wiek i gęstość soczewki). WYNIKI: Wystąpił związany z wiekiem spadek gęstości optycznej pigmentu plamki żółtej wśród ochotników bez chorób oczu (prawe oko: r(2) = 0,29, p = 0,0006; lewe oko: r(2) = 0,29, p < 0,0001 ). Zdrowe oczy predysponowane do AMD miały znacznie mniej MP niż zdrowe oczy bez takiego ryzyka (test znaków rang Wilcoxona: P = 0,015). WNIOSKI: Dwa najważniejsze czynniki ryzyka AMD są związane ze względnym brakiem MP. Odkrycia te są zgodne z hipotezą, że suplementacja luteiny i zeaksantyny może opóźniać, odwracać lub modyfikować przebieg tej choroby.


title: Kolor tęczówki i gęstość optyczna pigmentu plamki żółtej.

text: Niniejsze badanie miało na celu ocenę związku między kolorem tęczówki a gęstością optyczną pigmentu plamki żółtej. Wydaje się, że zarówno melanina, jak i karotenoidy (odpowiadające odpowiednio za kolor tęczówki i skład pigmentu plamki żółtej) chronią siatkówkę poprzez podobne mechanizmy, a wyższe stężenia mogą zmniejszać częstość występowania zwyrodnień siatkówki. Aby ocenić tę zależność, przebadano 95 osób i zmierzono następujące zmienne: kolor tęczówki; gęstość optyczna pigmentu plamki żółtej (MP); stężenia w osoczu luteiny i zeaksantyny oraz beta-karotenu; spożycie w diecie luteiny i zeaksantyny oraz beta-karotenu; i całkowite spożycie tłuszczu. Kolor tęczówki został określony na podstawie samooceny i sklasyfikowany jako niebieski lub szary (grupa I), zielony lub orzechowy (grupa II) lub brązowy lub czarny (grupa III). Gęstość MP mierzono psychofizycznie, mierząc czułość dołkową i okołodołkową na światło o długości fali 460 i 550 nm, metodą heterochromatycznej fotometrii migotania. Stężenia karotenoidów w osoczu mierzono za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej z odwróconymi fazami. Spożycie dietetyczne określono za pomocą szczegółowego kwestionariusza częstotliwości spożywania posiłków. Pomimo podobieństw w diecie i stężeniach karotenoidów we krwi, stwierdzono istotne różnice w gęstości pigmentu plamki żółtej (P < 0,02) dla tęczówek o różnym zabarwieniu (grupa I, n = 38, MP = 0,25; grupa II, n = 26, MP = 0,32 ; grupa III, n = 31, MP = 0,38). Współzmienność koloru tęczówki i MP wskazuje, że wcześniejsze badania epidemiologiczne nie określiły w odpowiedni sposób niezależnego wpływu żadnego z czynników. Związek barwy MP i tęczówki może być wynikiem jednego lub dwóch czynników: ewolucji wspólnej tendencji do akumulacji melaniny i karotenoidów w wyniku podobnych presji środowiskowych (np. światło i tlen); i/lub MP może być zubożone ze względu na tendencję oczu z jasnymi tęczówkami do przepuszczania większej ilości światła niż oczy z ciemnymi tęczówkami, powodując w ten sposób zwiększony stres oksydacyjny.


title: Związek spożywania owoców/warzyw ze zmniejszonym ryzykiem jaskry wśród starszych Afroamerykanek w badaniu złamań osteoporotycznych

text: Cel Zbadanie związku między spożywaniem owoców i warzyw a występowaniem jaskry u starszych Afroamerykanek. Projekt studium przekrojowego. Metody Fotografie dysków i ponadprogowe pola widzenia uzyskano od 662 Afroamerykanów uczestników badania złamań osteoporotycznych. Zamaskowani, przeszkoleni czytelnicy oceniali wszystkie krążki, a dwóch specjalistów od jaskry przeglądało zdjęcia i pola widzenia. Kwestionariusz Block Food Frequency oceniał spożycie żywności. Zależności między spożyciem wybranych owoców/warzyw/składników odżywczych a jaskrą oceniono za pomocą modeli regresji logistycznej po dostosowaniu do potencjalnych czynników zakłócających. Wyniki Po wykluczeniu kobiet, którym brakowało Kwestionariusza Częstości Pokarmów i danych z dysków, uwzględniono 584 Afroamerykanki (88,2% całej kohorty Afroamerykanów). Jaskra została zdiagnozowana w co najmniej jednym oku u 77 osób (13%). Kobiety, które spożywały 3 lub więcej porcji owoców/soku owocowego dziennie, były o 79% (iloraz szans [OR]=0,21; 95% przedział ufności [CI]: 0,08–0,60) rzadziej miały jaskrę niż kobiety, które jadły mniej niż jedną porcja/dzień. Kobiety, które spożywały więcej niż 2 porcje tygodniowo świeżych pomarańczy (OR=0,18; 95% CI: 0,06–0,51) i brzoskwiń (OR=0,30; 95% CI: 0,13–0,67) miały mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia jaskry w porównaniu do kobiet spożywających mniej niż jedna porcja tygodniowo. W przypadku warzyw, >1 porcja tygodniowo w porównaniu z ≤1 porcją/miesiąc kapucynów zielonych/jarmuż zmniejszyła prawdopodobieństwo wystąpienia jaskry o 57% (OR=0,43; 95% CI: 0,21–0,85). U osób spożywających więcej owoców/soków owocowych (p=0,023), świeżych pomarańczy (p=0,002), świeżych brzoskwiń (p=0,002) i kapusty włoskiej/jarmuż (p=0,014) wystąpił trend ochronny przeciwko jaskrze. Większe spożycie marchwi (p=0,061) i szpinaku (p=0,094) również wykazało pewne skojarzenia. Indywidualne spożycie składników odżywczych ze źródeł pokarmowych wykazywało tendencje ochronne przy wyższym spożyciu witaminy A (p=0,011), witaminy C (p=0,018) i α-karotenu (p=0,021) oraz zbliżone do statystycznie istotnych trendów w przypadku β-karotenu ( p=0,052), folian (p=0,056) i luteina/zeaksantyna (p=0,077). Wnioski Wyższe spożycie niektórych owoców i warzyw bogatych w witaminy A i C oraz karotenoidy może wiązać się ze zmniejszonym prawdopodobieństwem jaskry u starszych Afroamerykanek. Potrzebne są randomizowane, kontrolowane badania, aby ustalić, czy przyjmowanie określonych składników odżywczych zmienia ryzyko jaskry.


title: Związek między występowaniem jaskry a suplementacją utleniaczami, wapniem i żelazem

text: Zamiar. Zbadanie związku między dodatkowym spożyciem utleniaczy, wapnia i żelaza, a występowaniem jaskry. Metody. To badanie przekrojowe objęło 3833 uczestników National Health and Nutrition Examination Survey (NHANES) z 2007 i 2008 r., w wieku ≥ 40 lat, którzy zgłosili obecność lub brak jaskry. Z uczestnikami przeprowadzono wywiady dotyczące stosowania suplementów diety i leków zobojętniających kwas w ciągu poprzedzającego okresu 30 dni. Dane dotyczące suplementacji spożycia wapnia i żelaza zostały zagregowane i podzielone na kwintyle. Informacje dotyczące obecności lub braku jaskry oraz danych demograficznych, chorób współistniejących i zachowań zdrowotnych uzyskano podczas wywiadu. Wyniki. Uczestnicy, którzy spożywali ≥800 mg/d suplementacji wapnia lub ≥18 mg/d suplementu żelaza, mieli znacznie wyższe prawdopodobieństwo zdiagnozowania jaskry niż ci, którzy nie spożywali suplementów wapnia lub żelaza, po uwzględnieniu potencjalnych czynników zakłócających (iloraz szans). [OR] 2,44, 95% przedział ufności [CI] 1,25–4,76 dla wapnia; OR 3,80, 95% CI 1,79–8,06 dla żelaza). Jednoczesne spożywanie zarówno wapnia, jak i żelaza powyżej tych poziomów wiązało się z jeszcze większym prawdopodobieństwem rozpoznania jaskry (OR 7,24, 95% CI 2,42–21,62). Nie stwierdzono wyraźnej zależności dawka-odpowiedź między kwintylami suplementacji wapnia lub żelaza a częstością występowania jaskry. Wnioski. Wyniki te sugerują, że może istnieć próg spożycia żelaza i wapnia, powyżej którego istnieje zwiększone ryzyko rozwoju jaskry. Potrzebne są prospektywne badania podłużne, aby ocenić, czy spożycie utleniaczy jest czynnikiem ryzyka rozwoju i progresji jaskry.


title: Relacja dawka-odpowiedź w prenatalnej ekspozycji na rtęć i IQ: integracyjna analiza danych epidemiologicznych

text: Wstęp W badaniach epidemiologicznych prenatalna ekspozycja na rtęć wiązała się z niekorzystnymi skutkami neurologicznymi u dzieci. Informacja dawka-odpowiedź dla tego związku jest przydatna do oszacowania korzyści wynikających ze zmniejszonej ekspozycji na rtęć. Cele Oszacowaliśmy zależność dawka-odpowiedź między obciążeniem ciała matki rtęcią a późniejszym spadkiem ilorazu inteligencji (IQ) w dzieciństwie, stosując hierarchiczny model bayesowski w celu zintegrowania danych z trzech badań epidemiologicznych. Metody Dane wejściowe do modelu obejmują współczynniki odpowiedzi na dawkę z badań przeprowadzonych na Wyspach Owczych, Nowej Zelandii i Seszelach. Współczynniki IQ były dostępne z poprzednich prac dla dwóch ostatnich badań, a współczynnik dla badania Wysp Owczych oszacowano na podstawie trzech podtestów IQ. Inne testy poznania/osiągnięć zostały włączone do modelu hierarchicznego w celu uzyskania dokładniejszych szacunków zmienności między badaniem a badaniem i od punktu końcowego do punktu końcowego. Wyniki Odnajdujemy centralne oszacowanie -0,18 punktów IQ (95% przedział ufności, od -0,378 do -0,009) dla każdej części na milion wzrostu rtęci we włosach matczynych, podobne do szacunków zarówno dla Wysp Owczych, jak i Seszeli, i niższe w wielkość niż szacunki dla badania Nowej Zelandii. Analizy wrażliwości dają podobne wyniki, z centralnym oszacowaniem współczynnika IQ w zakresie od -0,13 do -0,25. Wnioski IQ jest użytecznym punktem końcowym do szacowania efektów neurorozwojowych, ale może nie odzwierciedlać w pełni deficytów poznawczych związanych z ekspozycją na rtęć i nie reprezentuje deficytów związanych z uwagą i zdolnościami motorycznymi. Niemniej jednak, zintegrowany współczynnik IQ dostarcza dokładniejszego opisu zależności dawka-odpowiedź dla prenatalnej ekspozycji na rtęć i funkcjonowania poznawczego niż wyniki jakiegokolwiek pojedynczego badania.


title: Związki matczynych długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, metylortęci i rozwoju niemowląt w badaniu Seychelles Child Development Nutrition

text: Spożywanie ryb podczas ciąży może dostarczyć płodowi długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych (LCPUFA) i innych składników odżywczych niezbędnych do wzrostu i rozwoju mózgu. Jednak spożywanie ryb naraża również płód na działanie neurotoksycznego metylortęci (MeHg). Zbadaliśmy związek między tymi ekspozycjami płodu a wczesnym rozwojem dziecka w Seychelles Child Development Nutrition Study (SCDNS). W szczególności zbadaliśmy modele a priori pomiarów LCPUFA Ω-3 i Ω-6 w surowicy matki, aby przetestować hipotezę, że te rodziny LCPUFA przed lub po dostosowaniu do prenatalnej ekspozycji MeHg ujawnią powiązania z rozwojem dziecka ocenianym przez BSID-II w wieku 9 i 30 miesięcy. Było 229 dzieci z pełnym wynikiem i danymi współzmiennymi dostępnymi do analizy. Po 9 miesiącach PDI było dodatnio związane z całkowitym Ω-3 LCPUFA i ujemnie związane ze stosunkiem Ω-6/Ω-3 LCPUFA. Związki te były silniejsze w modelach dostosowanych do prenatalnej ekspozycji na MeHg. Modele wtórne sugerowały, że efekt MeHg po 9 miesiącach zmieniał się w zależności od stosunku Ω-6/Ω-3 LCPUFA. Nie było istotnych związków między pomiarami LCPUFA a PDI po 30 miesiącach. Istniały jednak istotne niekorzystne związki między prenatalnym MeHg a 30-miesięcznym PDI, gdy pomiary LCPUFA zostały włączone do analizy regresji. Wskaźnik rozwoju psychicznego BSID-II (MDI) nie był powiązany z żadną zmienną ekspozycji. Dane te potwierdzają potencjalne znaczenie dla rozwoju dziecka prenatalnej dostępności Ω-3 LCPUFA obecnych w rybach oraz LCPUFA w ogólnej diecie. Ponadto wskazują, że korzystny wpływ LCPUFA może przesłonić określenie niekorzystnych skutków prenatalnej ekspozycji na MeHg w długoterminowych badaniach obserwacyjnych.


title: Specjacja metylo- i etylortęci we włosach niemowląt karmionych piersią narażonych na ostre działanie szczepionek zawierających timerosal.

text: TŁO: Różne formy chemiczne rtęci występują naturalnie w ludzkim mleku. Najbardziej kontrowersyjnym aspektem wczesnego poporodowego narażenia na rtęć organiczną jest etylortęć (EtHg) w szczepionkach zawierających thimerosal (TCV) wciąż stosowanych w wielu krajach. Zatem niemowlęta karmione wyłącznie piersią mogą być narażone zarówno na metylortęć pochodzącą z ryb (MeHg) w diecie matki, jak i na EtHg z TCV. Celem pracy jest ocena nowej metody analitycznej dla etylo i metylortęci w próbkach włosów niemowląt karmionych piersią, które otrzymały zalecany schemat TCV. METODY: Analizowano sierść niemowląt (<12 miesięcy), które były narażone na TCV (WZW typu B i DTaP). Metodę łączącą izotermiczną chromatografię gazową ze spektrometrią fluorescencji atomowej w zimnych parach zastosowano dla MeHg, który może również specjować EtHg w matrycach biologicznych. WYNIKI: W 20 próbkach włosów niemowląt wszystkie z wyjątkiem dwóch próbek wykazały zmienne ilości MeHg (10,3 do 668 ng/g), podczas gdy dokładne i wiarygodne stężenia EtHg (3,7 do 65,0 ng/g) stwierdzono w 15 z 20 próbki. Stwierdzono statystycznie istotną odwrotną zależność (r=-05572; p=0,0384) między stężeniami EtHg we włosach a czasem, jaki upłynął od ostatniego zastrzyku TCV. WNIOSKI: Metoda analityczna okazała się wystarczająco czuła, aby określić ilościowo EtHg we włosach niemowląt po ostrym narażeniu na tiomersal w zastrzykach szczepionek. Zakładając, że masa włosów przekraczała 10 mg, ekspozycję na rtęć organiczną we wczesnym okresie życia można określić i określić ilościowo w pierwszych włosach niemowląt, co otwiera możliwości badań klinicznych i kryminalistycznych. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Którą rybę powinienem jeść? Perspektywy wpływające na wybory spożycia ryb

text: Tło: Różne perspektywy wpłynęły na wybory dotyczące spożycia ryb. Cele: Podsumowaliśmy kwestię wyboru spożycia ryb z punktu widzenia toksykologicznego, żywieniowego, ekologicznego i ekonomicznego; zidentyfikowane obszary nakładania się i niezgodności między tymi punktami widzenia; oraz zweryfikowane skutki poprzednich zaleceń dotyczących spożycia ryb. Metody: Przeanalizowaliśmy opublikowaną literaturę naukową, wytyczne dotyczące zdrowia publicznego i porady dotyczące spożycia ryb, koncentrując się na zaleceniach skierowanych do populacji USA. Jednak nasze wnioski dotyczą grup o podobnych wzorcach spożycia ryb. Dyskusja: Istnieje wiele możliwych kombinacji kwestii związanych ze spożyciem ryb, ale niewiele, jeśli w ogóle, wzorców spożycia ryb optymalizuje wszystkie dziedziny. Ryby stanowią bogate źródło białka i innych składników odżywczych, ale z powodu zanieczyszczenia metylortęcią i innymi substancjami toksycznymi większe spożycie ryb często prowadzi do większego narażenia na toksyny. Co więcej, zasoby dzikich ryb nie są wystarczające, aby zaspokoić zapotrzebowanie na składniki odżywcze rosnącej światowej populacji, a wybory dotyczące spożycia ryb mają również szeroki wpływ ekonomiczny na przemysł rybny. Większość wytycznych nie uwzględnia ekologicznych i ekonomicznych skutków różnych wyborów dotyczących spożycia ryb. Wniosek: Pomimo względnego braku informacji integrujących wpływ zdrowotny, ekologiczny i ekonomiczny różnych wyborów ryb, jasne i proste wytyczne są niezbędne do wprowadzenia pożądanych zmian. W ten sposób można opracować bardziej kompleksowe porady opisujące wielorakie skutki spożycia ryb. Ponadto konieczne będą interwencje w zakresie polityki i zarządzania rybołówstwem, aby zapewnić długoterminową dostępność ryb jako ważnego źródła żywienia człowieka.


title: Czułość testu ciągłej wydajności (CPT) w wieku 14 lat na rozwojową ekspozycję na metylortęć

text: Opóźnienia czasu reakcji na trafienie (HRT) w ciągłym teście wydajności (CPT) mierzą szybkość przetwarzania informacji wizualnych. Opóźnienia mogą obejmować różne funkcje neuropsychologiczne w zależności od czasu od rozpoczęcia testu, tj. najpierw orientacja, uczenie się i habituacja, następnie przetwarzanie poznawcze i skupienie uwagi, a na końcu podtrzymanie uwagi jako dominującego żądania. Prenatalna ekspozycja na metylortęć jest związana ze zwiększonym opóźnieniem czasu reakcji (RT). Dlatego zbadaliśmy związek ekspozycji na metylortęć ze średnią HTZ w wieku 14 lat w trzech różnych odstępach czasu po rozpoczęciu testu. Łącznie 878 nastolatków (87% członków kohorty urodzeniowej) ukończyło CPT. Opóźnienia RT rejestrowano przez 10 minut, z celami wizualnymi prezentowanymi w odstępach 1000 ms. Po skorygowaniu współczynnika regresji, współczynniki regresji wykazały, że wyniki CPT-RT różniły się w związku z biomarkerami ekspozycji prenatalnej ekspozycji na metylortęć: W ciągu pierwszych dwóch minut średnia HTZ była słabo związana z metylortęcią (beta (SE) dla dziesięciokrotnego wzrostu ekspozycja (3,41 (2,06)), była silna dla interwału 3-6 minut (6,10 (2,18)), a najsilniejsza w ciągu 7-10 minut po rozpoczęciu testu (7,64 (2,39)). prosty czas reakcji i szybkość stukania palcami zostały uwzględnione w modelach jako współzmienne.Poporodowa ekspozycja na metylortęć nie miała wpływu na wyniki.Tak więc odkrycia te sugerują, że ciągła uwaga jako domena neuropsychologiczna jest szczególnie podatna na ekspozycję na metylortęć w okresie rozwoju, co wskazuje na prawdopodobną podstawową dysfunkcję płaty czołowe.W przypadku korzystania z danych CPT jako możliwej miary neurotoksyczności, wyniki badań należy zatem analizować pod kątem czasu od rozpoczęcia badania a nie jako ogólne średnie czasy reakcji.


title: Eliminacja okresów półtrwania kongenerów polichlorowanych bifenyli u dzieci

text: Kinetyka eliminacji polichlorowanych bifenyli (PCB) u ludzi jest trudna do oceny w badaniach obserwacyjnych, ponieważ ekspozycja na PCB nigdy nie jest całkowicie zniesiona. W społeczności o wysokim narażeniu na PCB w diecie z tranu wielorybiego przebadaliśmy dwie grupy dzieci ze zwiększonym obciążeniem organizmu w wyniku karmienia piersią. Okres obserwacji wynosił od 4,5 roku do 7,5 roku (99 osób) i od 7 do 14 lat (101 osób). Obliczenia przeprowadzono przy użyciu modeli równań strukturalnych, z uwzględnieniem wagi ciała i spożycia tłuszczu w diecie jako głównego źródła narażenia pourodzeniowego. Jako prawdopodobny wynik ekspozycji tła, pozorne okresy półtrwania eliminacji były nieoczekiwanie długie w oparciu o wyniki wszystkich członków kohorty. Osoby z ekspozycją powyżej mediany iw najwyższym kwartylu wykazały okresy półtrwania około 3-4 lat dla CB-138 i 4,5-5,5 roku dla CB-105 i CB-118; 6,5-7,5 roku dla CB-156, CB-170 i CB-187; i 7-9 lat dla CB-153 i CB-180. Najdłuższe okresy półtrwania odpowiadają eliminacji macierzystej PCB wyłącznie przy dziennym wydalaniu tłuszczu 1-2 g, natomiast krótsze okresy półtrwania zakładają rozkład metaboliczny.


title: Substancje odżywcze i zanieczyszczenia w mleku kobiecym od matek na diecie makrobiotycznej i wszystkożernej.

text: Zbadano wpływ alternatywnych nawyków żywieniowych i przedłużonej laktacji na stężenia składników odżywczych i zanieczyszczeń w mleku ludzkim. Próba badana składała się z matek na diecie makrobiotycznej, zawierającej niewiele produktów mlecznych i mięsa, w 2-3 miesiącu po porodzie (n = 9) i 9-13 miesięcy po porodzie (n = 12), oraz matki na dietach wszystkożernych w wieku 2 3 miesiące po porodzie (n = 10). Stężenia białka i cynku w mleku matki makrobiotycznej zmniejszały się wraz z etapem laktacji. Po dostosowaniu do etapu laktacji mleko matek makrobiotycznych zawierało mniej wapnia, magnezu i nasyconych kwasów tłuszczowych C15:0-C20:0, a więcej wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Obserwowane tendencje do niższych stężeń białka i tłuszczu oraz wyższych stężeń laktozy w grupie makrobiotyków nie były istotne statystycznie. Stężenia witaminy B12, HCB i polichlorowanych bifenyli (PCB 118, PCB 138, PCB 153 i PCB 180) były niższe w grupie makrobiotycznej. Po uwzględnieniu zmiennych zakłócających spożycie mięsa i ryb, ale nie produktów mlecznych, miało wpływ na stężenie witaminy B12. Produkty mięsne i mleczne miały duży wpływ na stężenie dieldryny i PCB w mleku matki, ryby na PCB 118, a wędzenie na DDT i dieldrynę. Nasze odkrycia sugerują, że zanieczyszczenie mleka matki można zmniejszyć poprzez abstynencję od palenia i umiarkowane spożycie produktów zwierzęcych. Jednak ryzyko niedoborów żywieniowych wyklucza całkowite unikanie mięsa, ryb czy produktów mlecznych. Uzasadnione są badania ilościowe dotyczące wpływu zmniejszonego spożycia produktów zwierzęcych oraz palenia tytoniu na zanieczyszczenie mleka matki.


title: Dowody na wpływ na zdrowie ludzi niskiego poziomu narażenia na metylortęć

text: Wstęp: Metylortęć (MeHg) jest znaną neurotoksyczną substancją. Pojawiające się dowody wskazują, że może mieć niekorzystny wpływ na układ nerwowy i inne układy organizmu przy typowych niskich poziomach narażenia. Skutki narażenia na MeHg mogą się różnić w zależności od indywidualnej podatności lub mogą być mylone z korzystnymi składnikami odżywczymi ryb zawierających MeHg. Pomimo globalnego znaczenia, synteza dostępnej literatury na temat narażenia na niski poziom MeHg jest ograniczona. Cele: Podjęliśmy syntezę aktualnej wiedzy na temat wpływu na zdrowie ludzi narażenia na niski poziom MeHg, aby zapewnić podstawę dla przyszłych wysiłków badawczych, oceny ryzyka i polityki naprawy narażenia na całym świecie. Źródła danych i ekstrakcja: Dokonaliśmy przeglądu opublikowanej literatury pod kątem oryginalnych artykułów dotyczących badań epidemiologicznych na ludziach, które donosiły o bezpośrednim biomarkerze ekspozycji na rtęć. Aby skoncentrować się na badaniach wysokiej jakości, a szczególnie tych dotyczących niskiego narażenia na rtęć, wyłączyliśmy serie przypadków, a także badania populacji o niezwykle wysokim spożyciu ryb (np. Seszele), ssaków morskich (np. Wyspy Owcze, okolice polarne, i innych rdzennych populacji) lub spożywanie silnie skażonych ryb (np. regiony wydobycia złota w Amazonii). Synteza danych: Najnowsze dowody wskazują na możliwość wpływu ekspozycji na niski poziom MeHg na wzrost płodu w podgrupach wrażliwych i na wzrost niemowląt w pierwszych 2 latach życia. Wpływ MeHg na niski poziom na wyniki neurologiczne może różnić się w zależności od wieku, płci i czasu ekspozycji. Nie zaobserwowano wyraźnego wzorca ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (CVD) w populacjach ani dla określonych punktów końcowych CVD. W nielicznych badaniach oceniających efekty immunologiczne związane z MeHg wyniki były niespójne. Wnioski: Badania ukierunkowane na identyfikację potencjalnych mechanizmów efektów niskiego poziomu MeHg i scharakteryzowanie indywidualnej podatności, dymorfizmu płciowego i nieliniowości reakcji na dawkę pomogłyby ukierunkować przyszłe działania profilaktyczne, polityczne i regulacyjne dotyczące ekspozycji na MeHg.


title: Owoce jagodowe w profilaktyce raka: stan obecny i perspektywy na przyszłość.

text: Przytłaczające dowody sugerują, że jadalne małe owoce jagodowe o miękkim miąższu mogą mieć korzystny wpływ na kilka rodzajów ludzkich nowotworów. Potencjał przeciwnowotworowy jagód jest związany, przynajmniej częściowo, z wieloma bioaktywnymi fitochemikaliami, które zawierają te kolorowe owoce, w tym z polifenolami (flawonoidami, proantocyjanidynami, elagitaninami, galotaninami, kwasami fenolowymi), stilbenoidami, lignanami i triterpenoidami. Badania pokazują, że przeciwnowotworowe działanie bioaktywnych jagód jest częściowo mediowane przez ich zdolność do przeciwdziałania, zmniejszania, a także naprawiania uszkodzeń wynikających ze stresu oksydacyjnego i stanu zapalnego. Ponadto bioaktywne substancje jagodowe regulują również enzymy metabolizujące kancerogeny i ksenobiotyki, różne czynniki transkrypcyjne i wzrostowe, cytokiny zapalne i subkomórkowe szlaki sygnałowe proliferacji komórek rakowych, apoptozy i angiogenezy nowotworowej. Fitochemikalia jagodowe mogą również potencjalnie uwrażliwiać komórki nowotworowe na środki chemioterapeutyczne poprzez hamowanie szlaków prowadzących do oporności na leczenie, a spożywanie owoców jagodowych może zapewnić ochronę przed toksycznością związaną z terapią. Chociaż na całym świecie spożywa się szeroką gamę owoców jagodowych, niniejszy artykuł koncentruje się na tych powszechnie spożywanych w Ameryce Północnej, a mianowicie na jeżynach, czarnych malinach, jagodach, żurawinie, czerwonych malinach i truskawkach. Ponadto dostępna jest duża liczba badań dotyczących jednorazowo oczyszczonych bioaktywnych jagód, ale ta praca skupia się na badaniach „całych jagód” per se, to znaczy ekstraktów z jagód i oczyszczonych frakcji, soków i liofilizowanych proszków. Pokrótce omówiono również potencjalne mechanizmy działania przeciwnowotworowego i biodostępności fenoli z jagód, a także luki w wiedzy i zalecenia dotyczące przyszłych badań nad jagodami.


title: Ligandy receptora śmierci w nowotworach.

text: Aktywacja apoptozy przez receptory śmierci jest ściśle regulowanym zdarzeniem, a sam szlak śmierci jest otwarty na zakłócenia ze strony rozpuszczalnych lub związanych z błoną receptorów wabików. Stan agregacji ligandu indukującego śmierć jest kluczowym czynnikiem, zwłaszcza gdy cząsteczki te są stosowane jako leki rekombinowane przeciwko nowotworom. To, czy nowotwory są wrażliwe na takie ligandy, określa zarówno liczebność netto receptorów śmierci w porównaniu z receptorami wabików, jak i równowaga między wewnątrzkomórkowymi mechanizmami apoptozy i antyapoptozy. Oznacza to, że eliminacja in vivo komórek nowotworowych przez ramiona efektorowe, takie jak limfocyty T, komórki NK, makrofagi i komórki dendrytyczne, zależy zarówno od funkcji aktywowanych komórek limfoidalnych, jak i właściwości genetycznych komórek nowotworowych. Jednak ligandy receptorów śmierci mogą być mieczem obosiecznym. Gdy ulegają ekspresji na cytotoksycznych limfocytach T, komórkach NK, monocytach i komórkach dendrytycznych, indukują apoptozę wielu komórek nowotworowych, podczas gdy ich ekspresja na komórkach nowotworowych indukuje apoptozę komórek NK. Na wynik in vivo wpływa liczba naciekających komórek, ich stan aktywacji, repertuar cytokin w mikrośrodowisku guza oraz zdolność guza do wytwarzania rozpuszczalnych czynników hamujących ich funkcje cytolityczne.


title: Najnowsze trendy i postępy w badaniach nad korzyściami zdrowotnymi jagód.

text: Ostatnie postępy poczyniono w naszym naukowym zrozumieniu, w jaki sposób jagody promują zdrowie człowieka i zapobiegają przewlekłym chorobom, takim jak niektóre nowotwory, choroby serca i choroby neurodegeneracyjne. Rak szybko wyprzedza choroby serca jako najczęstsza zabójcza choroba w krajach rozwiniętych, a zjawisko to łączy się ze starzeniem się populacji i współistniejącymi chorobami związanymi z wiekiem. Dlatego nie dziwi fakt, że konsumenci zwracają się w stronę żywności o właściwościach leczniczych jako obiecujących interwencji dietetycznych w zapobieganiu chorobom i utrzymaniu zdrowia. Wśród owoców, jagody wszystkich kolorów okazały się mistrzami, z istotnymi danymi badawczymi potwierdzającymi ich zdolność do pozytywnego wpływania na wiele stanów chorobowych. Oprócz kilku podstawowych składników diety występujących w jagodach, takich jak witaminy, minerały i błonnik, jagody zawierają również liczne bioaktywne składniki, które zapewniają korzyści zdrowotne wykraczające poza podstawowe odżywianie. Bioaktywne składniki jagodowe obejmują szeroką gamę fitochemikaliów (fitoskładników odżywczych), od związków rozpuszczalnych w tłuszczach/lipofilowych do rozpuszczalnych w wodzie/hydrofilowych. Niedawne badania z laboratoriów na całym świecie dostarczyły przydatnych informacji na temat skutków biologicznych i mechanizmów leżących u podstaw działań wynikających ze spożywania jagód. Zestaw artykułów przedstawionych w tym miejscu przedstawia przekrój tematów omawianych na Międzynarodowym Sympozjum Korzyści Zdrowotnych Jagód w 2009 roku. Łącznie artykuły te dostarczają cennego wglądu w najnowsze trendy badawcze i postępy w ocenie różnych korzyści zdrowotnych, które mogą wynikać ze spożywania jagód i ich produktów pochodnych.


title: Immunomodulacyjne efekty standaryzowanego soku owocowego Lycium barbarum u chińskich starszych zdrowych ludzi.

text: Lycium barbarum był tradycyjnie stosowany w połączeniu z kilkoma ziołami ze względu na właściwości lecznicze, ale nie doniesiono o systematycznej nowoczesnej ocenie klinicznej pojedynczego zioła. Aby zbadać systematyczny wpływ L. barbarum na funkcje odpornościowe, ogólne samopoczucie i bezpieczeństwo, przetestowaliśmy działanie standaryzowanego soku owocowego L. barbarum (GoChi, FreeLife International, Phoenix, AZ, USA) przy 120 ml dziennie , co odpowiada co najmniej 150 g świeżych owoców, ilość tradycyjnie stosowana lub placebo przez 30 dni w randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym z udziałem 60 starszych zdrowych osób dorosłych (w wieku 55-72 lat). Grupa GoChi wykazała statystycznie istotny wzrost liczby limfocytów i poziomów interleukiny-2 i immunoglobuliny G w porównaniu z grupą przed interwencją i placebo, natomiast liczba CD4, CD8 i komórek NK lub poziom interleukiny-4 a immunoglobulina A nie uległa znaczącym zmianom. Grupa placebo nie wykazała żadnych znaczących zmian w żadnych miarach odpornościowych. Podczas gdy grupa GoChi wykazała znaczny wzrost ogólnego samopoczucia, takiego jak zmęczenie i sen, oraz wykazywała tendencję do zwiększonej pamięci krótkotrwałej i koncentracji pomiędzy przed i po interwencji, grupa placebo nie wykazała znaczących pozytywnych zmian w tych środkach. W żadnej z grup nie zaobserwowano działań niepożądanych, nieprawidłowych objawów lub zmian masy ciała, ciśnienia krwi, tętna, ostrości wzroku, moczu, stolca lub biochemii krwi. Podsumowując, codzienne spożywanie GoChi znacząco zwiększyło kilka odpowiedzi immunologicznych i subiektywne odczucie ogólnego samopoczucia bez żadnych działań niepożądanych.


title: Badanie in vitro potencjalnego działania immunomodulującego i przeciwnowotworowego czarnego pieprzu (Piper nigrum) i kardamonu (Elettaria kardamon...

text: Chociaż działanie immunomodulujące wielu ziół zostało szeroko zbadane, badania związane z możliwym działaniem immunomodulującym różnych przypraw są stosunkowo rzadkie. Tutaj badane są potencjalne immunomodulujące efekty czarnego pieprzu i kardamonu. Nasze dane pokazują, że wodne ekstrakty z czarnego pieprzu i kardamonu znacząco zwiększają proliferację splenocytów w sposób zależny od dawki, synergiczny. Eksperymenty z testami immunoabsorpcji enzymatycznej wykazały, że pieprz czarny i kardamon znacząco wzmacniają i tłumią, odpowiednio, uwalnianie cytokiny pomocniczej T (Th)1 przez splenocyty. Odwrotnie, uwalnianie cytokin Th2 przez splenocyty jest znacznie tłumione i wzmacniane odpowiednio przez czarny pieprz i kardamon. Dowody eksperymentalne sugerują, że ekstrakty z czarnego pieprzu i kardamonu pełnią odpowiednio rolę prozapalną i przeciwzapalną. Konsekwentnie, produkcja tlenku azotu przez makrofagi jest znacznie zwiększona i zmniejszona odpowiednio przez czarny pieprz i kardamon. Co ciekawe, oczywiste jest, że ekstrakty z czarnego pieprzu i kardamonu znacząco wzmacniają cytotoksyczną aktywność komórek NK, wskazując na ich potencjalne działanie przeciwnowotworowe. Nasze odkrycia silnie sugerują, że pieprz czarny i kardamon pełnią rolę immunomodulacyjną i przeciwnowotworową, a zatem manifestują się jako naturalne środki, które mogą promować utrzymanie zdrowego układu odpornościowego. Przewidujemy, że składniki pieprzu czarnego i kardamonu mogą być stosowane jako potencjalne narzędzia terapeutyczne do regulowania odpowiedzi zapalnych i zapobiegania/łagodzenia karcynogenezy.


title: Recenzja ASH 50th Anniversary: Ludzkie komórki NK

text: Komórki naturalnych zabójców (NK) odkryto ponad 30 lat temu. Komórki NK są dużymi ziarnistymi limfocytami, które należą do wrodzonego układu odpornościowego, ponieważ w przeciwieństwie do limfocytów T lub B układu odpornościowego adaptacyjnego lub specyficznego dla antygenu, komórki NK nie przestawiają receptorów komórek T ani genów immunoglobulin z ich konfiguracji zarodkowej. W ciągu ostatnich dwóch dekad nastąpił znaczny postęp w zrozumieniu tego, co i jak komórki NK „widzą”, dostarczając ważnych informacji na temat ich funkcji i celu w normalnym nadzorze immunologicznym. Najnowsze odkrycia w biologii receptorów komórek NK podsyciły badania translacyjne, które doprowadziły do niezwykłych wyników w leczeniu nowotworów u ludzi.


title: Homocysteina, cząsteczka adhezji krążących komórek naczyń krwionośnych i miażdżyca tętnic szyjnych u wegetarianek po menopauzie i wszystkożerców.

text: Ponieważ przyjęcie diety wegetariańskiej jako zdrowego stylu życia stało się popularne, należy zbadać skutki sercowo-naczyniowe długotrwałego wegetarianizmu. Niniejsze badanie miało na celu porównanie obecności i nasilenia miażdżycy tętnic szyjnych (CA) oraz poziomów we krwi witaminy B12, homocysteiny (Hcy) i rozpuszczalnej cząsteczki adhezyjnej komórek naczyń-1 (sVCAM-1) u 57 zdrowych wegetarian po menopauzie i w wieku 61 lat -dopasowane wszystkożerne. Stwierdzono, że miażdżyca tętnic szyjnych, mierzona za pomocą ultradźwięków, nie ma istotnej różnicy między tymi dwiema grupami. Jednak poziom glukozy we krwi na czczo, cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości i witamina B12 były znacznie niższe, podczas gdy poziom Hcy i sVCAM-1 był wyższy u wegetarian w porównaniu z osobami wszystkożernymi. Analiza regresji wieloczynnikowej wykazała, że poziom witaminy B12 był ujemnie powiązany z poziomem Hcy. Sam wegetarianizm i poziom Hcy były istotnie związane z poziomem sVCAM-1 w analizie jednowymiarowej; jednakże po dostosowaniu do zmiennych towarzyszących zidentyfikowaliśmy wiek, ale nie wegetarianizm jako wyznacznik poziomu sVCAM-1. Analiza wielokrotnej regresji liniowej wykazała wiek i skurczowe ciśnienie krwi, ale nie wegetarianizm, jako wyznaczniki IMT tętnicy szyjnej wspólnej. Podsumowując, nie było znaczącej różnicy w CA między pozornie zdrowymi wegetarianami po menopauzie a wszystkożercami. Odkrycia podwyższonego Hcy u wegetarian wskazują na znaczenie zapobiegania niedoborowi witaminy B12.


title: Czynność tętnic szyjnych i ramiennych u wegetarian po menopauzie

text: Wstęp: Wegetarianizm wiąże się z mniejszym ryzykiem chorób układu krążenia. Jednak badania funkcji tętnic u wegetarian są ograniczone. Metody: W badaniu tym zbadano czynność tętnic u wegetarianizmu, porównując 49 zdrowych wegetarian po menopauzie z 41 osobami wszystkożernymi w podobnym wieku. Czynność tętnic szyjnych wspólnych oceniano za pomocą duplexu tętnic szyjnych, natomiast metodę dynamiki tętna stosowano do pomiaru rozciągliwości tętnicy ramiennej (BAD), podatności (BAC) i oporu (BAR). Zmierzono również poziom glukozy we krwi na czczo, lipidów, lipoproteiny (a), białka C-reaktywnego o wysokiej wrażliwości, homocysteiny i witaminy B12. Wyniki: Wegetarianie mieli znacznie niższy poziom cholesterolu w surowicy, lipoprotein o wysokiej i niskiej gęstości oraz glukozy w porównaniu z osobami wszystkożernymi. Mieli również niższy poziom witaminy B12, ale wyższy poziom homocysteiny. Poziomy lipoproteiny (a) i białka C-reaktywnego o wysokiej wrażliwości nie różniły się między obiema grupami. Nie było istotnych różnic we wskaźniku sztywności beta tętnic szyjnych, BAC i BAD między obiema grupami, nawet po dostosowaniu do powiązanych zmiennych towarzyszących. Jednak BAR był znacznie niższy u wegetarian niż u wszystkożerców. Analiza wielokrotnej regresji liniowej wykazała, że wiek i ciśnienie tętna były dwoma ważnymi wyznacznikami wskaźnika sztywności beta tętnic szyjnych i BAD. Wegetarianizm nie wiąże się z lepszą elastycznością tętnic. Wnioski: Widocznie zdrowi wegetarianie po menopauzie nie są znacząco lepsi pod względem wskaźnika sztywności beta tętnic szyjnych, BAC i BAD, ale mają znacznie niższe BAR niż osoby wszystkożerne. Zapobieganie niedoborom witaminy B12 może być korzystne dla zdrowia układu krążenia u wegetarian.


title: Badania radiologiczne i tomografia komputerowa klatki piersiowej: co wiemy?

text: W ciągu ostatnich 3 dekad całkowita liczba wykonanych skanów CT wzrosła wykładniczo. W 2007 roku w Stanach Zjednoczonych wykonano ponad 70 milionów skanów CT. Badania tomografii komputerowej klatki piersiowej obejmują dużą część skanów tomograficznych wykonywanych obecnie, ponieważ technologia ta zmieniła leczenie powszechnych chorób klatki piersiowej, w tym zatorowości płucnej i choroby wieńcowej. Wraz ze wzrostem liczby badań przeprowadzanych co roku coraz większa część populacji jest narażona na promieniowanie jonizujące o niskiej dawce pochodzące z tomografii komputerowej. Dane ekstrapolowane z osób, które przeżyły bombę atomową i innych populacji narażonych na promieniowanie jonizujące o niskiej dawce sugerują, że promieniowanie związane z tomografią komputerową może zwiększać ryzyko zachorowania na raka u danej osoby. To odkrycie nie jest jednak bezsporne. Ponieważ temat ten przyciągnął ostatnio uwagę zarówno społeczności naukowej, jak i opinii publicznej, coraz ważniejsze dla lekarzy staje się zrozumienie ryzyka raka związanego z tomografią komputerową i umiejętność nawiązania owocnego dialogu z pacjentami. W tym artykule dokonano przeglądu aktualnej literatury na temat debaty na temat zdrowia publicznego wokół tomografii komputerowej i ryzyka raka, określono ilościowo dawki promieniowania związane z określonymi badaniami oraz opisano wysiłki mające na celu zmniejszenie narażenia na promieniowanie w całej populacji związanej z tomografią komputerową. W szczególności brane są pod uwagę badania TK klatki piersiowej, w tym tomografia komputerowa płuc i angiografia wieńcowa, tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości, przesiewowe badanie raka płuc z małą dawką oraz tomografia komputerowa z potrójnym wykluczeniem.


title: Grubość warstwy wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej jest czynnikiem prognostycznym dla śmiertelności ogólnej i sercowo-naczyniowej u starszych osób mieszkających w społeczności: badanie Longitudinal Investigation for the Longevity and Aging in Hokkaido County (LILAC)

text: W kilku badaniach kohortowych zbadano związek grubości błony wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej (IMT) z ryzykiem udaru mózgu lub zawału mięśnia sercowego u pozornie zdrowych osób. Zbadaliśmy wartość predykcyjną IMT śmiertelności sercowo-naczyniowej u starszych osób mieszkających w społeczności, poza przewidywaniami wynikającymi z wieku i MMSE. oceniane za pomocą wielowymiarowego modelu Coxa. IMT tętnicy szyjnej i płytkę nazębną oceniano obustronnie za pomocą ultrasonografii u 298 osób w wieku powyżej 75 lat (120 mężczyzn i 178 kobiet, średnia wieku 79,6 lat). Badanie LILAC rozpoczęło się 25 lipca 2000 r. Konsultacje powtarzano co roku. Obserwacja zakończyła się 30 listopada 2004 r. Podczas średniego okresu obserwacji 1152 dni zmarło 30 pacjentów (21 mężczyzn i 9 kobiet). Dziewięć zgonów można przypisać przyczynom sercowo-naczyniowym Zawał mięśnia sercowego: dwóch mężczyzn i trzy kobiety; udar: dwóch mężczyzn i dwie kobiety). Oceniono względne ryzyko (RR) skorygowane względem wieku i MMSE oraz 95% przedział ufności (95% CI) rozwijającej się śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Wzrost o 0,3 mm w lewej IMT był związany z przewidywanym RR 1,647 (1,075-2,524), a podobny wzrost w prawej IMT z RR wynoszącym 3,327 (1,429-7,746). W przypadku śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych odpowiednie wartości RR wynosiły odpowiednio 2,351 (1,029-5,372) i 2,890 (1,059-7,891). IMT tętnicy szyjnej oceniana za pomocą ultrasonografii jest dodatnio związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu z jakiejkolwiek przyczyny i zgonu sercowo-naczyniowego u osób w podeszłym wieku mieszkających w społeczności.


title: Wpływ diety wegańskiej na poziom witaminy B12 u zdrowych zwierząt wszystkożernych: pięcioletnie badanie prospektywne.

text: Wstęp: Nie ma długoterminowych prospektywnych badań oceniających wpływ diety wegańskiej na poziom witaminy B12 (B-12). Wielu wegan przyjmuje suplementy B-12 nieregularnie lub w ogóle odmawia ich przyjmowania, uważając je za produkty „nienaturalne”. Alternatywą może być stosowanie żywności wzbogaconej w B-12. Dlatego też naszym celem było oszacowanie długoterminowego wpływu diety wegańskiej na stężenie witaminy B12 w surowicy u zdrowych dorosłych osób wszystkożernych, porównując wpływ spożycia produktów naturalnych i wzbogaconej w B-12 żywności. MATERIAŁ I METODY: Przeprowadzono pięcioletnie badanie prospektywne z udziałem 20 zdrowych dorosłych osób wszystkożernych, które przeszły na ścisłą dietę wegańską na 5 lat. Dziesięciu ochotników stosowało dietę wegańską opartą wyłącznie na produktach naturalnych, podczas gdy pozostałych dziesięciu badanych spożywało żywność wzbogaconą w B-12. U wszystkich badanych oznaczono stężenie witaminy B12 w surowicy przed i 6, 12, 24 i 60 miesięcy po wprowadzeniu diety. WYNIKI: Istotny spadek (p < 0,0002) stężenia witaminy B12 w surowicy w całej badanej grupie odnotowano po 60 miesiącach stosowania diety wegańskiej. Obserwowane zmiany ograniczyły się jednak w rzeczywistości do podgrupy spożywającej wyłącznie produkty naturalne (p < 0,0001). WNIOSKI: Przejście z diety wszystkożernej na wegańską wiąże się z ryzykiem niedoboru witaminy B12. Produkty wzbogacone witaminą B-12 mogą stanowić cenną alternatywę dla wegan, którzy odmawiają przyjmowania suplementów witaminowych.


title: Długotrwała niskokaloryczna i niskobiałkowa dieta wegańska oraz ćwiczenia wytrzymałościowe wiążą się z niskim ryzykiem kardiometabolicznym.

text: TŁO: Zachodnie diety, które zazwyczaj zawierają duże ilości wysokoenergetycznej przetworzonej żywności, wraz z siedzącym trybem życia wiążą się ze zwiększonym ryzykiem kardiometabolicznym. Oceniliśmy długoterminowe skutki spożywania niskokalorycznej, niskobiałkowej diety wegańskiej lub wykonywania regularnych ćwiczeń wytrzymałościowych na kardiometaboliczne czynniki ryzyka. Metody: W tym badaniu przekrojowym oceniano kardiometaboliczne czynniki ryzyka u 21 osób prowadzących siedzący tryb życia, którzy byli na niskokalorycznej, niskobiałkowej diecie wegańskiej przez 4,4 ± 2,8 lat (średni wiek 53,1 ± 11 lat). lat), 21 biegaczy wytrzymałościowych dopasowanych pod względem wskaźnika masy ciała (BMI) stosujących diety zachodnie oraz 21 osób prowadzących siedzący tryb życia dobranych pod względem wieku i płci, stosujących diety zachodnie. WYNIKI: BMI był niższy w niskokalorycznej, niskobiałkowej diecie wegańskiej (21,3 +/- 3,1 kg/m(2)) i w grupie biegaczy wytrzymałościowych (21,1 +/- 1,6 kg/m(2)) niż w siedzących grupa dietetyczna (26,5 +/- 2,7 kg/m2) (p < 0,005). Stężenie lipidów, lipoprotein, glukozy, insuliny, białka C-reaktywnego, ciśnienia krwi (BP) i grubości warstwy wewnętrznej i środkowej w tętnicy szyjnej było niższe w grupie osób stosujących dietę niskokaloryczną i ubogą w białko (wszystkie p < 0,05). Zarówno skurczowe, jak i rozkurczowe BP były niższe w grupie niskokalorycznej i niskobiałkowej diety wegańskiej (104 +/- 15 i 62 +/- 11 mm Hg) niż u biegaczy wytrzymałościowych o dopasowanym BMI (122 +/- 13 i 72 +/- - 9 mmHg) i grupa z dietą zachodnią (132 +/- 14 i 79 +/- 8 mm Hg) (p < 0,001); Wartości BP były bezpośrednio związane ze spożyciem sodu i odwrotnie proporcjonalne do spożycia potasu i błonnika. WNIOSKI: Długotrwałe spożywanie niskokalorycznej, niskobiałkowej diety wegańskiej lub regularne ćwiczenia wytrzymałościowe wiążą się z niskim ryzykiem kardiometabolicznym. Co więcej, nasze dane sugerują, że określone składniki niskokalorycznej, niskobiałkowej diety wegańskiej zapewniają dodatkowy korzystny wpływ na ciśnienie krwi.


title: Systematyczny przegląd przypadków nagłej śmierci sercowej w Stanach Zjednoczonych

text: Potrzeba spójnych i aktualnych danych opisujących rzeczywistą częstość występowania NZK i/lub NZK została podkreślona podczas ostatniego spotkania think tanków Sudden Cardiac Arrest Thought Leadership Alliance (SCATLA) z udziałem krajowych ekspertów z szeroką reprezentacją kluczowych interesariuszy, w tym liderów myśli i przedstawicieli American College of Cardiology, American Heart Association i Heart Rhythm Society. W związku z tym, aby ocenić prawdziwą skalę tego problemu zdrowia publicznego, przeprowadziliśmy systematyczne przeszukiwanie literatury w MEDLINE, używając nagłówków MeSH „śmierć, nagła” LUB terminów „nagła śmierć sercowa” LUB „nagłe zatrzymanie krążenia” LUB „zatrzymanie krążenia” ” LUB „śmierć sercowa” LUB „nagła śmierć” LUB „śmierć arytmiczna”. Kryteria wyboru badania obejmowały recenzowane publikacje danych pierwotnych wykorzystywanych do oszacowania częstości występowania SCD w Stanach Zjednoczonych. Wykorzystaliśmy wyszukiwarkę cytowanych materiałów referencyjnych Web of Science®, aby ocenić wpływ każdego pierwotnego oszacowania na literaturę medyczną poprzez określenie, ile razy każdy „ źródło pierwotne”. Szacowana roczna zapadalność na SCD w USA wahała się znacznie od 180 000 do > 450 000 w 6 włączonych badaniach. Te różne szacunki częściowo wynikały z różnych źródeł danych (z wiekiem danych od 1980 do 2007 r.), definicji SCD, kryteriów ustalania przypadku, metod szacowania/ekstrapolacji oraz źródeł ustalania przypadków. Rzeczywista częstość występowania NZK i/lub NZK w USA pozostaje niejasna, a dostępne dane szacunkowe o szerokim zakresie, które są źle datowane. Ponieważ wiarygodne szacunki częstości występowania SCA są ważne dla poprawy stratyfikacji ryzyka i profilaktyki, przyszłe wysiłki są wyraźnie potrzebne do ustalenia jednolitych definicji SCA i SCD, a następnie do prospektywnego i precyzyjnego uchwycenia przypadków SCA i SCD w całej populacji USA.


title: Chińska dieta laktowegetariańska wywiera korzystny wpływ na parametry metaboliczne, grubość warstwy wewnętrznej i środkowej oraz ryzyko sercowo-naczyniowe u zdrowych mężczyzn.

text: TŁO: Zbadanie, czy chińska dieta laktowegetariańska ma ochronny wpływ na choroby metaboliczne i sercowo-naczyniowe (CVD). METODY: Do badania włączono stu sześćdziesięciu dziewięciu zdrowych chińskich laktowegetarian i 126 zdrowych wszystkożernych mężczyzn w wieku 21-76 lat. Oceniono i porównano wskaźniki antropometryczne, profil lipidowy, insulinowrażliwość, funkcję komórek β trzustki oraz grubość błony wewnętrznej i środkowej (IMT) tętnic szyjnych. Obliczono punkty ryzyka sercowo-naczyniowego i prawdopodobieństwo wystąpienia CVD w ciągu 5-10 lat u uczestników w wieku 24-55 lat. WYNIKI: W porównaniu z wszystkożercami laktowegetarianie mieli znacznie niższy wskaźnik masy ciała, skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi oraz poziomy triglicerydów, cholesterolu całkowitego, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości, apolipoproteiny B, transferazy γ-glutamylowej, kreatyniny w surowicy, kwasu moczowego , poziom glukozy we krwi na czczo, a także niższy stosunek cholesterolu całkowitego do cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości. Wegetarianie mieli również wyższy model oceny homeostazy funkcji komórek β i wskaźnik wydzielania insuliny oraz cieńszy IMT tętnic szyjnych niż osoby wszystkożerne. Wyniki te korespondowały z niższymi punktami ryzyka sercowo-naczyniowego i prawdopodobieństwem rozwoju CVD w ciągu 5-10 lat u wegetarian w wieku 24-55 lat. WNIOSKI: U zdrowych Chińczyków dieta laktowegetariańska wydaje się wywierać ochronny wpływ na ciśnienie krwi, profile lipidowe i parametry metaboliczne oraz skutkuje znacznie niższym IMT tętnicy szyjnej. Niższe ryzyko CVD stwierdzone u wegetarian również odzwierciedla korzystny wpływ chińskiej diety laktowegetariańskiej.


title: Suplementacja witaminą B12 poprawia czynność tętnic u wegetarian z niedoborem witaminy B12.

text: CEL: Wegetarianie są bardziej zdrowi naczyniowo, ale osoby z niedoborem witaminy B12 mają upośledzoną funkcję śródbłonka tętniczego i zwiększoną grubość warstwy wewnętrznej i środkowej. Naszym celem było zbadanie wpływu suplementacji witaminą B-12 na te markery u wegetarian. PROJEKT: Podwójnie ślepe, kontrolowane placebo, randomizowane badanie krzyżowe. USTAWIENIE: Wegetarianie mieszkający w społeczności. UCZESTNICY: Zrekrutowano 50 zdrowych wegetarian (dieta wegetariańska od co najmniej 6 lat). INTERWENCJA: Witaminę B-12 (500 µg/dzień) lub identyczne placebo podawano przez 12 tygodni z 10 tygodniami wypłukiwania placebo przed przejściem (n=43), a następnie witaminą B-12 metodą otwartej próby przez dodatkowe 24 tygodnie (n= 41). POMIAR: Przepływowe rozszerzenie tętnicy ramiennej (FMD) i grubość błony wewnętrznej i środkowej (IMT) tętnicy szyjnej mierzono za pomocą ultradźwięków. WYNIKI: Średnia wieku badanych wynosiła 45±9 lat i 22 (44%) to mężczyźni. Trzydzieści pięć osób (70%) miało poziom B-12 w surowicy <150 pmol/l. Suplementacja witaminą B12 znacząco zwiększyła poziom witaminy B12 w surowicy (p<0,0001) i obniżyła poziom homocysteiny w osoczu (p<0,05). Po suplementacji witaminą B-12, ale nie placebo, uzyskano istotną poprawę FMD na ramieniu (6,3±1,8% do 6,9±1,9%; p<0,0001) oraz IMT tętnic szyjnych (0,69±0,09 mm do 0,67±0,09 mm, p<0,05). stwierdzono, z dalszą poprawą FMD (do 7,4±1,7%; p<0,0001) i IMT (do 0,65±0,09 mm; p<0,001) po 24 tygodniach otwartej próby witaminy B-12. Nie było znaczących zmian w ciśnieniu krwi ani w profilach lipidowych. W analizie wielowymiarowej zmiany w B-12 (β=0,25; p=0,02), ale nie homocysteiny, były związane ze zmianami w FMD (R=0,32; wartość F=3,19; p=0,028). WNIOSKI: Suplementacja witaminą B12 poprawiła funkcję tętnic u wegetarian z niskimi poziomami witaminy B12, proponując nową strategię zapobiegania miażdżycy.


title: Dawka promieniowania na podstawie współczesnych protokołów TK z użyciem wielu detektorów serca i klatki piersiowej z antropomorficznym fantomem żeńskim: implikacje dla indukcji raka.

text: CEL: Prospektywny i bezpośredni pomiar zarówno dawki narządowej, jak i dawki skutecznej (ED) w angiografii tomografii komputerowej (TK) serca i płuc u dorosłych przy użyciu aktualnych protokołów klinicznych dla tomografii komputerowej z 64 detektorami w antropomorficznym fantomie żeńskim oraz oszacowanie ryzyka wystąpienia piersi w ciągu życia oraz zachorowalność na raka płuc na podstawie zmierzonej dawki ED i narządu. MATERIAŁ I METODY: 64-detektorową angiografię TK serca i płuc wykonano przy użyciu aktualnych protokołów klinicznych do oceny żył płucnych (bramkowane elektrokardiograficznie [EKG], 64 sekcje przy kolimacji 0,625 mm, 120 kVp, 300 mA, obrót probówki 0,35 sekundy ), natywne tętnice wieńcowe (bramkowane EKG; 64 sekcje przy 0,625 mm; 120 kVp; maksymalny prąd, 500-750 mA; minimalny, 100-350 mA; obrót rurki o 0,35 sekundy) oraz zator tętnicy płucnej (64 sekcje przy 1,25 mm, 140 kVp, 645 mA, obrót lampy 0,5 sekundy). Dawki pochłoniętych narządów mierzono za pomocą antropomorficznych detektorów żeńskich fantomów i półprzewodnikowych detektorów tranzystora polowego z tlenkiem metali. ED obliczono ze zmierzonych dawek narządowych i iloczynu dawki. WYNIKI: ED dla aktualnych protokołów angiografii TK serca i płuc u dorosłych wynosił 12,4-31,8 mSv. Ogólnie rzecz biorąc, skóra, pierś, przełyk i serce miały najwyższe zarejestrowane dawki wchłoniętego narządu. Względne ryzyko zachorowalności na raka piersi u dziewcząt i kobiet wynosiło 1,004-1,042 dla pojedynczego badania. Względne ryzyko zachorowania na raka płuca u mężczyzn i kobiet wynosiło 1,005-1,076 na podstawie pojedynczego badania. WNIOSEK: ED i dawki narządowe z 64-detektorowej CT są wyższe niż te wcześniej zgłoszone w protokołach angiografii TK serca i płuc. Ryzyko wywołania raka piersi i płuc w tych badaniach jest największe w młodszej populacji pacjentów. (c) RSNA, 2007.


title: Całkowita zawartość przeciwutleniaczy w ponad 3100 produktach spożywczych, napojach, przyprawach, ziołach i suplementach stosowanych na całym świecie

text: Wprowadzenie Dieta roślinna chroni przed przewlekłymi chorobami związanymi ze stresem oksydacyjnym. Rośliny dietetyczne zawierają zmienne rodziny chemiczne i ilości przeciwutleniaczy. Postawiono hipotezę, że przeciwutleniacze roślinne mogą przyczyniać się do korzystnych skutków zdrowotnych roślin dietetycznych. Naszym celem było opracowanie kompleksowej bazy danych żywności zawierającej całkowitą zawartość przeciwutleniaczy w typowych produktach spożywczych, a także innych elementach diety, takich jak tradycyjne rośliny lecznicze, zioła i przyprawy oraz suplementy diety. Ta baza danych jest przeznaczona do wykorzystania w szerokim zakresie badań żywieniowych, od badań in vitro i badań na komórkach i zwierzętach po badania kliniczne i epidemiologiczne badania żywieniowe. Metody Pozyskaliśmy próbki z krajów na całym świecie i zbadaliśmy próbki pod kątem całkowitej zawartości przeciwutleniaczy przy użyciu zmodyfikowanej wersji testu FRAP. Wyniki i informacje o próbce (takie jak kraj pochodzenia, nazwa produktu i/lub marka) zostały zarejestrowane dla każdej indywidualnej próbki żywności i stanowią Tabelę Żywności Przeciwutleniaczy. Wyniki Wyniki pokazują, że istnieje kilka tysięcy różnic w zawartości przeciwutleniaczy w żywności. W naszym badaniu przyprawy, zioła i suplementy zawierają najbardziej bogate w przeciwutleniacze produkty, niektóre wyjątkowo wysokie. Jagody, owoce, orzechy, czekolada, warzywa i produkty z nich to popularne produkty spożywcze i napoje o wysokich wartościach antyoksydacyjnych. Wnioski Ta baza danych jest według naszej najlepszej wiedzy najbardziej obszerną opublikowaną Bazą Danych Antyoksydacyjnych Żywności i pokazuje, że żywność pochodzenia roślinnego wprowadza znacznie więcej przeciwutleniaczy do ludzkiej diety niż żywność nieroślinna. Ze względu na duże różnice obserwowane pomiędzy skądinąd porównywalnymi próbkami żywności, badanie podkreśla wagę korzystania z kompleksowej bazy danych połączonej ze szczegółowym systemem rejestracji żywności w badaniach klinicznych i epidemiologicznych. Obecna baza danych przeciwutleniaczy jest zatem niezbędnym narzędziem badawczym do dalszego wyjaśnienia potencjalnych skutków zdrowotnych fitochemicznych przeciwutleniaczy w diecie.


title: Zdolność antyoksydacyjna osocza zmienia się po posiłku jako miara zdolności żywności do zmiany statusu antyoksydacyjnego in vivo.

text: CEL: Określić 1) czy spożycie posiłku złożonego z różnych owoców lub jagód zwiększa hydrofilową (H-) lub lipofilową (L-) pojemność antyoksydacyjną (AOC) mierzoną jako zdolność absorpcji rodników tlenu (ORAC(FL)); 2) jeśli włączenie makroskładników do posiłku zmienia poposiłkowe zmiany AOC; oraz 3) czy można opracować wstępne zalecenia dotyczące przyjmowania przeciwutleniaczy. METODY: Zmiany AOC w osoczu po spożyciu pojedynczego posiłku z jagód/owoców (borówki, suszonej śliwki, suszonego soku śliwkowego, winogron, wiśni, kiwi i truskawek) badano w 5 badaniach klinicznych z udziałem 6-10 osób w eksperymencie. W dwóch badaniach z jagodami lub winogronami do posiłków kontrolnych i leczniczych włączono dodatkowe makroskładniki (węglowodany, tłuszcz, białko). Próbki krwi pobrane przed i po posiłku analizowano pod kątem AOC. WYNIKI: Spożycie suszonych śliwek lub suszonego soku śliwkowego nie zmieniło ani pola pod krzywą H-, ani L-AOC (AUC). Spożywanie borówki w 2 badaniach oraz mieszanki sproszkowanej winogron [12,5 (Badanie #1), 39,9 (Badanie #4) i 8,6 (Badanie #5) AOC ekwiwalentów mmola troloksu (TE) odpowiednio] zwiększało hydrofilowe AUC AOC. L-AOC wzrósł po posiłku z jagodami zawierającym 12,5 mmol TE AOC (Badanie nr 1). Spożycie 280 g wiśni (4,5 mmol TE AOC) zwiększyło L-AOC w osoczu, ale nie H-AOC. AOC w grupach kontrolnych, w których dodano dodatkowe makroskładniki odżywcze (Badania #4 i #5) obniżyło się w porównaniu z poposiłkowym wyjściowym pomiarem AOC. WNIOSEK: Wykazaliśmy, że spożywanie niektórych jagód i owoców, takich jak jagody, winogrona mieszane i kiwi, wiązało się ze zwiększonym AOC w osoczu w stanie poposiłkowym, a spożycie źródła energii z makroskładników nie zawierających przeciwutleniaczy wiązało się ze spadkiem AOC w osoczu . Jednak bez dalszych długoterminowych badań klinicznych nie można koniecznie przełożyć zwiększonego AOC w osoczu na potencjalne zmniejszenie ryzyka przewlekłej choroby zwyrodnieniowej. Opracowano wstępne szacunki zapotrzebowania na antyoksydanty na podstawie spożycia energii. Zaleca się spożywanie pokarmów o wysokiej zawartości przeciwutleniaczy do każdego posiłku, aby zapobiec okresom poposiłkowego stresu oksydacyjnego.


title: Aterogeneza: zjawisko poposiłkowe.

text: Oceniana jest hipoteza, że chylomikrony w osoczu u osób spożywających dietę bogatą w cholesterol są aterogenne. Przedstawiono dowody na to, że u ludzi i zwierząt doświadczalnych pozostałości chylomikronów oraz lipoproteiny o małej gęstości są wychwytywane przez komórki tętnicze. U osób bez rodzinnej hiperlipoproteinemii w okresie poposiłkowym może wystąpić miażdżyca. Omówiono kierunki badań, które mogą przyczynić się do oceny pozostałości chylomikronów jako czynnika ryzyka miażdżycy. Pilnie potrzebne są badania lipoprotein po podaniu posiłku testowego zawierającego tłuszcz i cholesterol.


title: Poposiłkowe wodoronadtlenki lipidów w osoczu: możliwy związek między dietą a miażdżycą.

text: Istnieje coraz więcej dowodów wskazujących na źródło dietetyczne nadtlenków lipidów w osoczu, których podwyższenie następuje w stanie poposiłkowym. Zjawisko to może być czynnikiem przyczyniającym się do stwierdzonej korelacji między hiperlipidemią poposiłkową a zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych. Stosując nowo opracowaną metodę pomiaru wodoronadtlenków lipidów bezpośrednio w osoczu, przeprowadzono badanie pilotażowe, które wykazało, że poziom wodoronadtlenków lipidów jest rzeczywiście podwyższony po spożyciu tłustego posiłku. Hydronadtlenki lipidowe wzrosły w ciągu 2-4 godzin po posiłku i powróciły do poziomu podstawowego, odpowiadającego typowej hiperlipidemii poposiłkowej. Podczas spożywania posiłku z winem stwierdzono wyraźne zahamowanie poposiłkowych wodoronadtlenków, co sugeruje, że te wodoronadtlenki mogą powstawać, a następnie wchłaniać się podczas procesu trawienia.


title: Spożycie soku pomarańczowego lub fruktozy nie wywołuje reakcji oksydacyjnej i zapalnej.

text: CEL: Wcześniej wykazaliśmy, że 300 kcal z spożycia glukozy indukuje znaczny wzrost wytwarzania reaktywnych form tlenu (ROS) i wiązania czynnika jądrowego kappaB (NF-kappaB) w krążących komórkach jednojądrzastych u zdrowych osób zdrowych. Postawiliśmy hipotezę, że spożycie 300 kalorii w postaci soku pomarańczowego lub fruktozy, innego głównego węglowodanu zawartego w soku pomarańczowym, wywoła znacznie mniejszą odpowiedź niż glukoza. MATERIAŁ I METODY: Czterem grupom (po osiem osób każda) osób o normalnej masie ciała podano 300-calowy napój glukozy (75 g), fruktozę (75 g) lub sok pomarańczowy lub wodę słodzoną sacharyną (grupa kontrolna) do pić, a następnie pobrano próbki krwi. WYNIKI: Nastąpił znaczny wzrost wytwarzania ROS przez komórki jednojądrzaste (o 130 +/- 18%, P < 0,001), komórki polimorficzne (o 95 +/- 22%, P < 0,01) oraz wiązanie NF-kappaB w komórkach jednojądrzastych o 82 +/- 16% (P < 0,01) w stosunku do wartości wyjściowej po 2 godzinach przyjmowania glukozy. Zmiany te nie występowały po spożyciu fruktozy, soku pomarańczowego lub wody. Wystąpiło znacznie niższe wytwarzanie ROS i wiązanie NF-kappaB po soku pomarańczowym, fruktozie i wodzie w porównaniu z glukozą (P < 0,001 dla wszystkich). Co więcej, inkubacja komórek jednojądrzastych in vitro z 50 mmol/l flawonoidów, hesperetyny lub naringeniny, zmniejszyła wytwarzanie ROS odpowiednio o 52 +/- 7% i 77 +/- 8% (P < 0,01), podczas gdy fruktoza lub kwas askorbinowy nie powodują żadnych zmian. WNIOSKI: Spożywanie kalorii w postaci soku pomarańczowego lub fruktozy nie wywołuje stresu oksydacyjnego ani zapalnego, prawdopodobnie ze względu na zawartość flawonoidów, a zatem może stanowić potencjalnie bezpieczne źródło energii.


title: Metabolizm poposiłkowy i fenole pochodzenia owocowego: przegląd nauki.

text: Istnieje coraz więcej dowodów na to, że stan poposiłkowy jest ważnym czynnikiem przyczyniającym się do chorób przewlekłych. Przedmiotem zainteresowania i tematem niniejszej pracy jest rola związków fenolowych zawartych w owocach w ochronie zdrowia i zmniejszeniu ryzyka chorób poprzez ich działanie w łagodzeniu stresorów metabolicznych i oksydacyjnych w stanie po posiłku. Stawiane są dwa główne pytania: po pierwsze, jaka jest rola pokarmów roślinnych, a konkretnie owoców bogatych w złożone i proste związki fenolowe, w poposiłkowej gospodarce metabolicznej; a po drugie, czy dowody potwierdzają, że spożywanie tych owoców z posiłkami jest praktyczną strategią zachowania zdrowia i zmniejszenia ryzyka chorób? Niniejsza praca przeglądowa zawiera przegląd literatury poposiłkowej, w szczególności dotyczącej wpływu owoców i ich nieodłącznych związków fenolowych u ludzi na lipemię poposiłkową, glikemię/insulinemię i powiązane zdarzenia, takie jak stres oksydacyjny i stan zapalny. Wśród zidentyfikowanych, dobrze kontrolowanych prób na ludziach z wykorzystaniem paradygmatu poposiłkowego, w ponad 50% prób wykorzystano wino lub składniki wina, a w pozostałych użyto różnych jagód. Pomimo potrzeby przeprowadzenia dalszych badań, zebrane dane sugerują, że spożywanie owoców bogatych w fenole zwiększa zdolność antyoksydacyjną krwi, a spożywanie ich z posiłkami „prooksydacyjnymi i prozapalnymi” o wysokiej zawartości tłuszczu i węglowodanów może zrównoważyć ich działanie. negatywne efekty. Biorąc pod uwagę zawartość i dostępność tłuszczów i węglowodanów w diecie zachodniej, regularne spożywanie pokarmów bogatych w fenole, szczególnie w połączeniu z posiłkami, wydaje się rozsądną strategią utrzymania równowagi oksydacyjnej i zdrowia.


title: Prowokacja glukozowa stymuluje wytwarzanie reaktywnych form tlenu (ROS) przez leukocyty.

text: Cukrzyca wiąże się ze zwiększonym wytwarzaniem ROS, uszkodzeniami oksydacyjnymi i otyłością. Aby wyjaśnić związek między odżywianiem a wytwarzaniem ROS, zbadaliśmy wpływ prowokacji glukozą na wytwarzanie ROS przez leukocyty, białko p47phox, kluczowe białko w enzymie oksydazy NADPH i alfa-tokoferolu. Próbki krwi pobrano od 14 zdrowych osób przed, 1, 2 i 3 godz. po spożyciu 75 g glukozy. Generowanie ROS przez leukocyty polimorfojądrowe (PMNL) i komórki jednojądrzaste (MNC) wzrosło do szczytu odpowiednio 244 +/- 42% i 233 +/- 34% wartości podstawowej po 2 godzinach. Poziomy p47phox w homogenatach MNC wzrosły znacząco w 2 godziny i 3 godziny po przyjęciu glukozy. Poziomy alfa-tokoferolu znacznie spadły po 1 godzinie, 2 godzinach i 3 godzinach. Wnioskujemy, że spożycie glukozy stymuluje wytwarzanie ROS i p417phox oksydazy NADPH; zwiększa obciążenie oksydacyjne i powoduje spadek stężenia alfa-tokoferolu.