title: Zmiany tolerancji glukozy i wrażliwości na insulinę po 2 tygodniach codziennego spożywania cynamonu u zdrowych ludzi.

text: Cynamon może poprawić poziom glukozy na czczo u ludzi, jednak dane dotyczące wrażliwości na insulinę są ograniczone i kontrowersyjne. Ośmiu ochotników płci męskiej (wiek 25 +/- 1 rok, masa ciała 76,5 +/- 3,0 kg, BMI 24,0 +/- 0,7 kg m(-2); średnia +/- SEM) przeszło dwie 14-dniowe interwencje z użyciem cynamonu lub placebo suplementacja (3 g dzień(-1)). Suplementację placebo kontynuowano przez 5 dni po tym 14-dniowym okresie. Doustne testy tolerancji glukozy (OGTT) przeprowadzono w dniach 0, 1, 14, 16, 18 i 20. Spożycie cynamonu zmniejszyło odpowiedź glukozy na OGTT w dniu 1. (-13,1 +/- 6,3% vs. dzień 0; p < 0,05) i dzień 14 (-5,5 +/- 8,1% vs. dzień 0; p = 0,09). Spożycie cynamonu zmniejszyło również odpowiedź insulinową na OGTT w dniu 14. (-27,1 +/- 6,2% vs. dzień 0; p < 0,05), a także poprawiło wrażliwość na insulinę w dniu 14. (v. dzień 0; p < 0,05). Efekty te zostały utracone po zaprzestaniu karmienia cynamonem. Cynamon może poprawić kontrolę glikemii i wrażliwość na insulinę, ale efekty są szybko odwracane.


title: Dieta wegetariańska poprawia markery insulinooporności i stresu oksydacyjnego bardziej niż dieta konwencjonalna u osób z cukrzycą typu 2

text: Cele Celem tego badania było porównanie wpływu diety wegetariańskiej o ograniczonej kaloryczności i konwencjonalnej diety cukrzycowej, samej oraz w połączeniu z ćwiczeniami fizycznymi, na oporność na insulinę, trzewną tkankę tłuszczową i markery stresu oksydacyjnego u pacjentów z cukrzycą typu 2. Metody Użyto 24-tygodniowego, randomizowanego, otwartego, równoległego projektu. Siedemdziesięciu czterech pacjentów z cukrzycą typu 2 zostało losowo przydzielonych albo do grupy eksperymentalnej (n = 37), która otrzymywała dietę wegetariańską, albo do grupy kontrolnej (n = 37), która otrzymywała konwencjonalną dietę cukrzycową. Obie diety były izokaloryczne, niskokaloryczne (-500 kcal/dzień). Wszystkie posiłki w czasie badania były zapewnione. Drugie 12 tygodni diety połączono z ćwiczeniami aerobowymi. Uczestnicy byli badani na początku, 12 tygodniach i 24 tygodniach. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były: wrażliwość na insulinę mierzona za pomocą hiperinsulinemicznej klamry izoglikemicznej; objętość tłuszczu trzewnego i podskórnego mierzona za pomocą rezonansu magnetycznego; oraz stres oksydacyjny mierzony za pomocą substancji reagujących z kwasem tiobarbiturowym. Analizy były z zamiarem leczenia. Wyniki Czterdzieści trzy procent uczestników w grupie eksperymentalnej i 5% uczestników w grupie kontrolnej zmniejszyło przyjmowanie leków przeciwcukrzycowych (p < 0,001). Masa ciała zmniejszyła się bardziej w grupie eksperymentalnej niż w grupie kontrolnej [–6,2 kg (95% CI –6,6 do –5,3) vs –3,2 kg (95% CI –3,7 do –2,5); grupa interakcji × czas P = 0,001]. Wzrost wrażliwości na insulinę był istotnie większy w grupie eksperymentalnej niż w grupie kontrolnej [30% (95% CI 24,5–39) vs 20% (95% CI 14–25), p = 0,04]. Redukcja tłuszczu trzewnego i podskórnego była większa w grupie eksperymentalnej niż w grupie kontrolnej (odpowiednio p = 0,007 i p = 0,02). Wzrost adiponektyny w osoczu (p = 0,02) i spadek leptyny (p = 0,02) w grupie eksperymentalnej, bez zmian w grupie kontrolnej. Witamina C, dysmutaza ponadtlenkowa i zredukowany glutation wzrosły w grupie eksperymentalnej (odpowiednio P = 0,002, P < 0,001 i P = 0,02). Różnice między grupami były większe po dodaniu treningu wysiłkowego. Zmiany wrażliwości na insulinę i markerów enzymatycznego stresu oksydacyjnego korelowały ze zmianami tłuszczu trzewnego. Wnioski Dieta wegetariańska o ograniczonej kaloryczności miała większą zdolność do poprawy wrażliwości na insulinę w porównaniu z konwencjonalną dietą cukrzycową przez 24 tygodnie. Większa utrata tłuszczu trzewnego oraz poprawa stężeń adipokin w osoczu i markerów stresu oksydacyjnego przy tej diecie może odpowiadać za zmniejszenie insulinooporności. Dodanie treningu wysiłkowego dodatkowo zwiększyło lepsze wyniki dzięki diecie wegetariańskiej.


title: Skuteczność in vitro i in vivo sulfo-karabiozy, składnika kosmetycznego na bazie cukru o właściwościach antycellulitowych.

text: Większość dorosłych kobiet wykazuje cellulit na biodrach, pośladkach i udach. Chociaż zaburzenia macierzy zewnątrzkomórkowej i układu limfatycznego mogą zwiększać jego wygląd, cellulit jest w zasadzie wynikiem nadmiernego odkładania tłuszczu w tkance tłuszczowej, która wywiera znaczny nacisk na otaczającą tkankę skórną i powoduje nieregularny wygląd wgłębień. Kofeina, najszerzej stosowany składnik antycellulitowy, sprzyja rozkładowi tłuszczu poprzez hamowanie enzymu fosfodiesterazy i pobudzanie wysokiego wewnątrzkomórkowego poziomu cAMP. Seria badań wykazała, że spermina i spermidyna, dwie wszechobecne poliaminy, sprzyjają magazynowaniu tłuszczu i spowalniają jego rozkład w tkance tłuszczowej. Poza tym wykazano, że glikozaminoglikany siarczanu heparanu mają silne powinowactwo do poliamin. Aby zaprojektować nowy składnik kosmetyczny o właściwościach antycellulitowych, wykorzystaliśmy modelowanie molekularne do przesiewu kilku składników o strukturze podobnej do glikozaminoglikanów siarczanu heparanu. W ten sposób zidentyfikowaliśmy sulfo-karabiozę jako silną cząsteczkę do wychwytywania sperminy i spermidyny. Te wirtualne wyniki zostały po raz pierwszy potwierdzone w tubo, gdzie wykazano, że sulfo-karabioza dezaktywuje w zależności od dawki sperminę i spermidynę. In vitro adipocyty hodowane z sulfo-karabiozą wykazywały znaczne zmniejszenie lipogenezy i znaczny wzrost lipolizy. Gdy sulfo-karabioza została włączona do formuły kosmetycznej, zaobserwowano znaczną poprawę w obwodzie ud, z lepszymi wynikami niż te uzyskane z kofeiną po 28 dniach stosowania. Co więcej, połączenie kofeiny i sulfo-karabiozy dało wyniki znacznie lepsze niż te uzyskane z samą kofeiną. Jak zmierzono za pomocą projekcji prążków, objętość uda również uległa znacznemu zmniejszeniu po leczeniu sulfo-karabiozą. Ostatecznie wygląd cellulitu oceniany w ocenie klinicznej również uległ znacznemu zmniejszeniu w ciągu 28 dni. © 2010 BASF Beauty Care Solutions. ICS © 2010 Stowarzyszenie Naukowców Kosmetyków i Société Française de Cosmétologie.


title: Spożycie poliamin w diecie i ryzyko wystąpienia gruczolakowatych polipów jelita grubego

text: Wstęp: Putrescyna, spermidyna i spermina to poliaminy niezbędne do wzrostu komórek ludzkich. Hamowanie dekarboksylazy ornityny (ODC), która jest enzymem limitującym szybkość biosyntezy poliamin, zmniejsza wzrost guza i rozwój gruczolaków jelita grubego. Opracowano bazę danych w celu oszacowania narażenia na poliaminy w diecie i powiązania narażenia z wynikami zdrowotnymi. Cel: Postawiliśmy hipotezę, że wysokie spożycie poliamin zwiększy ryzyko gruczolaka jelita grubego i że zmienność alleliczna przy ODC G>A +316 zmodyfikuje związek. Projekt: Ekspozycja na poliaminy została oszacowana w grupie uczestników (n = 1164) z grup kontrolnych 2 randomizowanych badań profilaktyki gruczolaka jelita grubego [grupa diety ubogiej w błonnik z otrębów pszennych (n = 585) i grupa placebo kwasu ursodeoksycholowego (n = 579) ], wykorzystując dane z kwestionariusza dotyczące podstawowej częstotliwości spożywania posiłków. Wszyscy badani musieli mieć rozpoznanie gruczolaka jelita grubego, aby kwalifikować się do badania. Wyniki: Spożycie w diecie poliamin powyżej mediany w badanej populacji wiązało się z 39% wzrostem ryzyka gruczolaka jelita grubego w okresie obserwacji (skorygowany OR: 1,39; 95% CI: 1,06; 1,83) w próbie zbiorczej. Ponadto młodsi uczestnicy (OR: 1,94; 95% CI: 1,23, 3,08), kobiety (OR: 2,43; 95% CI: 1,48, 4,00) oraz nosiciele genotypu ODC GG (OR: 1,59; 95% CI: 1,00, 2,53) mieli znacznie zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia gruczolaka jelita grubego, jeśli spożywali powyżej mediany ilości poliamin. Wnioski: Badanie wykazało rolę poliamin w diecie w ryzyku wystąpienia gruczolaka jelita grubego. Potwierdzenie tych wyników potwierdziłoby wcześniej nierozpoznany, modyfikowalny dietetyczny czynnik ryzyka gruczolaka jelita grubego.


title: Ekspresja adiponektyny w podskórnej tkance tłuszczowej jest zmniejszona u kobiet z cellulitem.

text: TŁO: Cellulit, który objawia się w postaci skórki pomarańczowej lub twarogowego wgłębienia skóry na udach i pośladkach, jest złożonym, wieloczynnikowym zaburzeniem kosmetycznym podskórnej warstwy tłuszczu i pokrywającej ją powierzchniowej skóry. Adiponektyna jest hormonem pochodzącym z adipocytów, wytwarzanym głównie przez tłuszcz podskórny, który wykazuje ważne ochronne działanie przeciwzapalne i rozszerzające naczynia krwionośne. Postawiliśmy hipotezę, że adiponektyna eksprymowana w podskórnej tkance tłuszczowej (SAT) może odgrywać rolę w patogenezie cellulitu. Doszliśmy do wniosku, że zmniejszenie ekspresji adiponektyny - humoralnego środka rozszerzającego naczynia krwionośne - w SAT obszarów cellulitu może przyczynić się do zmienionego mikrokrążenia często spotykanego w tych obszarach. METODY: W badaniu wzięło udział 15 szczupłych (wskaźnik masy ciała [BMI] <25 kg/m(2) ) kobiet z cellulitem i 15 kobiet bez cellulitu w tym samym wieku i BMI. Do oceny ekspresji genu adiponektyny zastosowano reakcję łańcuchową polimerazy z odwrotną transkrypcją w czasie rzeczywistym (RT-PCR). Poziomy adiponektyny w osoczu mierzono za pomocą komercyjnego zestawu do immunoenzymatycznego testu. WYNIKI: Ekspresja mRNA adiponektyny w SAT regionu pośladkowego była znacząco niższa w obszarach z cellulitem w porównaniu z obszarami bez cellulitu (12,6 ± 3,1 AU w porównaniu z 16,6 ± 4,1 AU; P=0,006). Stężenie adiponektyny w osoczu nie różniło się jednak u kobiet z cellulitem (20,3 ± 7,3 μg/ml) i bez (19,3 ± 6,1 μg/ml) (p=0,69). WNIOSKI: Ekspresja adiponektyny jest znacznie zmniejszona w SAT w obszarach dotkniętych cellulitem. Nasze odkrycia dostarczają nowych informacji na temat natury cellulitu i mogą dostarczyć wskazówek dotyczących leczenia tego problemu kosmetycznego. © 2011 Międzynarodowe Towarzystwo Dermatologiczne.


title: Adiponektyna w osoczu po posiłku zmniejsza się po spożyciu glukozy i posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i jest niezależnie związana z triacyloglicerolami po posiłku, ale nie...

text: Adiponektyna jest omawiana w celu regulacji bilansu energetycznego i wrażliwości na insulinę. Kilka badań wskazało na związek adiponektyny na czczo z parametrami zespołu metabolicznego. Zbadaliśmy poposiłkowe uwalnianie adiponektyny i jego związek z cechami zespołu metabolicznego. Oceniono stężenie adiponektyny w surowicy po doustnym teście tolerancji glukozy i po spożyciu wystandaryzowanego, mieszanego posiłku zawierającego tłuszcze u 110 mężczyzn bez cukrzycy. Adiponektyna na czczo i po posiłku oraz spadek adiponektyny były skorelowane z parametrami antropometrycznymi i metabolicznymi. U badanych przeprowadzono genotypowanie pod kątem adiponektyny - polimorfizm pojedynczego nukleotydu promotora 11 388 G/A. Adiponektyna nieznacznie spadła po obu posiłkach testowych. Istotny spadek osiągnięto po 5 i 6 h po obciążeniu lipidami i 2 h po obciążeniu glukozą. W szczególności adiponektyna mieszana poposiłkowa wykazywała silniejszą korelację z większością cech zespołu metabolicznego niż adiponektyna na czczo: adiponektyna poposiłkowa z HDL (r 0,30) v. adiponektyna na czczo z HDL (r 0,23); z insuliną poposiłkową (pole pod krzywą): r - 0,20 v. r - 0,16; z insuliną na czczo: r 0,10 v. r 0,14; z BMI: r - 0,23 v. r - 0,20; z talią: r - 0,18 v. - 0,16; ze skurczowym ciśnieniem krwi: r - 0,14 v r - 0,12; z rozkurczowym ciśnieniem krwi: r - 0,18 v. r - 0,15. W analizie wieloczynnikowej poposiłkowe TAG były jedynym niezależnym predyktorem adiponektyny. Nie stwierdzono istotnego związku adiponektyny, NEFA i TAG z polimorfizmem promotora adiponektyny 11 388 G/A. Nasze odkrycia przemawiają za interpretacją, że adiponektyna poposiłkowa ma najsilniejszy i niezależny związek z poposiłkowym metabolizmem TAG.


title: Modulacja posiłkowa stężenia krążącej interleukiny 18 i adiponektyny u osób zdrowych i chorych na cukrzycę typu 2.

text: Wstęp: Pojedynczy wysokotłuszczowy posiłek indukuje aktywację śródbłonka, co jest związane ze zwiększonym stężeniem cytokin zapalnych w surowicy. CEL: Porównano wpływ 3 różnych posiłków na stężenie we krwi krążącej interleukiny 8 (IL-8), interleukiny 18 (IL-18) i adiponektyny u osób zdrowych i chorych na cukrzycę typu 2. PROJEKT: Trzydziestu pacjentów z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 2 i 30 dopasowanych pacjentów bez cukrzycy otrzymało następujące 3 posiłki izoenergetyczne (780 kcal) w odstępach jednotygodniowych: posiłek wysokotłuszczowy; posiłek o wysokiej zawartości węglowodanów i niskiej zawartości błonnika (4,5 g); oraz wysokowęglowodanową mączkę o wysokiej zawartości błonnika, w której rafinowaną mąkę pszenną zastąpiono mąką pełnoziarnistą (16,8 g). Analizie poddano zmienne stężenia glukozy i lipidów w surowicy oraz stężenia IL-8, IL-18 i adiponektyny w surowicy na początku badania oraz 2 i 4 godziny po spożyciu posiłków. WYNIKI: W porównaniu z osobami bez cukrzycy, pacjenci z cukrzycą mieli wyższe stężenie IL-8 (p < 0,05) i IL-18 (p < 0,01) na czczo oraz niższe stężenie adiponektyny (p < 0,01) w punkcie początkowym. Zarówno u osób bez cukrzycy, jak i u chorych na cukrzycę stężenie IL-18 zwiększyło się, a stężenie adiponektyny zmniejszyło się (p < 0,05) w stosunku do wartości wyjściowych po spożyciu posiłku wysokotłuszczowego. Po spożyciu posiłku bogatego w węglowodany i błonnik, stężenie IL-18 w surowicy zmniejszyło się w stosunku do stężeń wyjściowych (p < 0,05) zarówno u osób bez cukrzycy, jak i u chorych na cukrzycę; Stężenie adiponektyny zmniejszyło się po posiłku o wysokiej zawartości węglowodanów i niskiej zawartości błonnika u pacjentów z cukrzycą. Stężenia IL-8 nie zmieniły się istotnie po spożyciu żadnego z 3 posiłków. WNIOSKI: Badanie to dostarcza dowodów na to, że stężenia krążącej IL-18 i adiponektyny są modulowane przez znane środki spożywcze u ludzi. Modulacja cytokin biorących udział w miażdżycy przez posiłki może stanowić bezpieczną strategię łagodzenia aktywności zapalnej miażdżycy u pacjentów z cukrzycą.


title: Opracowanie bazy poliamin do oceny spożycia w diecie

text: Zmniejszenie stężenia poliamin (sperminy, spermidyny i putrescyny) w puli organizmu może spowolnić proces nowotworowy. Ponieważ spermina, spermidyna i putrescyna w diecie przyczyniają się do tworzenia puli poliamin w organizmie, ważne jest ich ilościowe określenie w diecie. Dostępne są ograniczone informacje na temat zawartości poliamin w żywności, szczególnie w przypadku diet w Stanach Zjednoczonych. Ten krótki raport opisuje rozwój bazy danych poliamin powiązanej z kwestionariuszem częstotliwości żywności Fred Hutchinson Cancer Center (FFQ). Wartości dla sperminy, spermidyny i putrescyny obliczono i podano dla wielkości porcji (nmol/porcję). Spośród ocenianych produktów spożywczych z bazy danych, świeża i mrożona kukurydza zawiera najwyższe poziomy putrescyny (560 000 nmol/porcję i 902,880 nmol/porcję) i spermidyny (137 682 nmol/porcję i 221111 nmol/porcję), a zupa z zielonego groszku zawiera najwyższe stężenie sperminy (36 988 nmol/porcję). Bazę danych poliamin i FFQ przetestowano na próbce wygodnej (n=165). Średnie dzienne spożycie poliamin z próbki wynosiło: 159 133 nmol/dzień putrescyny, 54 697 nmol/dzień spermidyny i 35 698 nmol/dzień sperminy. Soki pomarańczowy i grejpfrutowy wniosły do diety najwięcej putrescyny (44 441 nmol/dzień). Groszek dostarczał najwięcej spermidyny (3,283 nmol/dzień), a mięso mielone – największą ilość sperminy (2186 nmol/dzień). Opracowanie tej bazy danych powiązanej z FFQ zapewnia środki do szacowania spożycia poliamin i przyczynia się do badań dotyczących poliamin w raku.


title: Cellulit: natura i etiopatogeneza.

text: W literaturze międzynarodowej opublikowano jedynie ograniczoną liczbę badań dotyczących cellulitu, a wiele z nich dochodzi do nieco sprzecznych wniosków. W konsekwencji nie jest jeszcze możliwe pogodzenie utrzymujących się od lat skrajnych różnic poglądów dotyczących natury tego zaburzenia, jego pochodzenia, a nawet najbardziej podstawowych aspektów jego klasyfikacji histopatologicznej. Nie ma nawet rozpoznawalnej nazwy: w rzeczywistości termin „cellulitis” jest używany w naukowym języku angielskim, aby wskazać na rozprzestrzeniającą się zgorzelinową infekcję podskórnej tkanki komórkowej. Inne terminy używane od czasu do czasu [zapalenie tkanki podskórnej, lipodystrofia, obrzęk tkanki włóknisto-włóknistej (EFP), liposkleroza, obrzęk lipidowy itp.] mają ogólnie zupełnie inne konotacje morfologiczne i patogenetyczne. W ciągu ostatnich kilku dekad pojawiły się trzy główne sprzeczne teorie dotyczące etiopatogenezy cellulitu. Wskazują one odpowiednio na następujące przyczyny: 1. Obrzęk spowodowany nadmierną hydrofilią macierzy międzykomórkowej. 2. Zmiana homeostatyczna na regionalnym poziomie mikrokrążenia; ta patogenetyczna teoria jest podsumowana syntetycznym i oczywistym określeniem: EFP. 3. Osobliwa budowa anatomiczna tkanki podskórnej kobiet, odmienna od męskiej morfologii. Wszystkie te teorie muszą teraz zostać zaktualizowane w świetle ostatnich postępów w zaawansowanej i złożonej fizjopatologii narządu tłuszczowego - który działa nie tylko jako urządzenie kontrolne, które reguluje systematyczną równowagę energii i moduluje przyjmowanie pokarmu i metabolizm innych tkanek substrat poprzez wielorakie gruczołowe wydzielanie hormonów i parahormonów.


title: Spożycie lignanów w diecie a przeżywalność kobiet z rakiem piersi: badanie Western New York Exposures and Breast Cancer (WEB)

text: Spożycie lignanów w diecie wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem raka piersi; jednak żadne wcześniejsze badania nie sprawdzały, czy spożycie lignanów może być związane z przeżyciem raka piersi. Zbadaliśmy związek spożycia lignanów w diecie z przeżyciem u 1122 kobiet z pierwotnym, incydentalnym, potwierdzonym histologicznie rakiem piersi zidentyfikowanym w latach 1996-2001 i ze stanem życiowym określonym do 31 grudnia 2006 r. Oceniono dietę w ciągu 12-24 miesięcy przed rozpoznaniem z obszernym kwestionariuszem częstotliwości spożywania posiłków i potencjalnymi czynnikami zakłócającymi ocenianymi na podstawie obszernego wywiadu epidemiologicznego i abstrakcyjnych danych klinicznych. Spożycie lignanu obliczono na podstawie opublikowanych danych dotyczących składu żywności. Współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) dla spożycia lignanów w diecie ze wszystkich przyczyn i śmiertelności z powodu raka piersi oszacowano przy użyciu proporcjonalnych hazardów Coxa z uwzględnieniem wieku, wykształcenia, rasy, całkowitego spożycia energii, stadium guza i masy ciała indeks. Spośród 1122 kobiet z pełnymi danymi żywieniowymi, 160 zmarło do końca okresu obserwacji. Tylko wśród kobiet po menopauzie te z najwyższego i najniższego kwartyla spożycia lignanów miały statystycznie znamienne zmniejszenie ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (HR 0,49, 95% CI 0,26–0,91) oraz istotnie zmniejszone ryzyko zgonu z powodu raka piersi (HR 0,29). , 95% CI 0,11–0,76). Wyższe spożycie suszonej fasoli (HR 0,61, 95% CI 0,36–1,03), ale nie owoców, warzyw czy zbóż, było również słabo związane z ogólną śmiertelnością. Podsumowując, nasze wyniki sugerują, że wyższe spożycie lignanów może wiązać się z poprawą przeżycia wśród kobiet po menopauzie z rakiem piersi.


title: Czy fitoestrogeny zmniejszają ryzyko zachorowania na raka piersi i nawrót raka piersi? Co klinicyści powinni wiedzieć.

text: Estrogen jest ważnym wyznacznikiem ryzyka raka piersi. Związki roślinne naśladujące estrogeny zwane fitoestrogenami mogą wiązać się z receptorami estrogenowymi i wywierać słabe działanie estrogenowe. Pomimo tej aktywności badania epidemiologiczne sugerują, że częstość występowania raka piersi jest niższa w krajach, w których spożycie fitoestrogenów jest wysokie, co sugeruje, że związki te mogą zmniejszać ryzyko raka piersi i prawdopodobnie mieć wpływ na przeżycie. Najczęstszymi fitoestrogenami w diecie są izoflawony i lignany. W tym artykule przedstawiamy wyniki badań obserwacyjnych i interwencyjnych na ludziach dotyczące zarówno ekspozycji na izoflawony, jak i lignany oraz ryzyka i przeżycia raka piersi. Ponadto kliniczne implikacje tych odkryć są badane w świetle rosnącego rynku suplementów diety. Coraz większa liczba pacjentek z rakiem piersi stara się przyjmować suplementy wraz ze standardowym leczeniem w nadziei, że zapobiegną one nawrotom lub wyleczą objawy menopauzy. Badania obserwacyjne sugerują ochronny wpływ izoflawonów na ryzyko raka piersi, a przypadek może być podobny w przypadku zwiększonego spożycia lignanów, chociaż dotychczasowe dowody są niespójne. W przeciwieństwie do tego, krótkoterminowe badania interwencyjne sugerują możliwy wpływ stymulujący na tkankę piersi, budząc obawy dotyczące możliwych działań niepożądanych u pacjentek z rakiem piersi. Jednak ze względu na niedostatek badań na ludziach dotyczących wpływu na nawroty i przeżycie raka piersi rola fitoestrogenów pozostaje niejasna. Jak dotąd nie ma wystarczająco jasnych dowodów, na których można by oprzeć wytyczne dotyczące stosowania klinicznego, chociaż zaleca się podnoszenie świadomości pacjentów na temat niepewnego wpływu fitoestrogenów.


title: Zmniejszenie stężenia Ki-67 w łagodnych tkankach piersi kobiet wysokiego ryzyka za pomocą diglikozydu lignan-sekoizolarycyrezinolu (SDG)

text: Badania przedkliniczne i korelacyjne sugerują zmniejszenie raka piersi przy wyższym spożyciu lignanów lub wyższym poziomie we krwi. Przeprowadziliśmy pilotażowe badanie modulacji biomarkerów ryzyka raka piersi u kobiet przed menopauzą po podaniu roślinnego lignanu sekoizolarycyrezynolu podawanego jako diglikozyd (SDG). Kryteria kwalifikacji obejmowały regularne cykle miesiączkowe, brak doustnych środków antykoncepcyjnych, ponad 3-krotny wzrost ryzyka w ciągu 5 lat oraz wartość wyjściową Ki-67 ≥2% w obszarach hiperplazji w tkance sutka, pobranej losowo w ramach faza pęcherzykowa cyklu miesiączkowego. SDG 50 mg dziennie podawano przez 12 miesięcy, a następnie powtarzano RPFNA. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana w Ki-67. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmianę cytomorfologii, mammograficzną gęstość piersi, biodostępny estradiol w surowicy oraz testosteron IGF-I i IGFBP-3 oraz poziomy lignanów w osoczu. Czterdzieści pięć z 49 kwalifikujących się kobiet ukończyło badanie z doskonałą podatnością (mediana = 96%) i kilkoma poważnymi skutkami ubocznymi (4% stopień 3). Mediana enterolaktonu w osoczu wzrosła około 9-krotnie, a całkowita ilość lignanów 16-krotnie. Trzydzieści sześć (80%) z 45 ocenianych pacjentów wykazało spadek Ki-67, od mediany 4% (zakres 2-16,8%) do 2% (zakres 0-15,2%) (p<0,001 według Wilcoxona test rangowy). Zaobserwowano również zmniejszenie w stosunku do wartości wyjściowej odsetka kobiet z nietypową cytologią (p=0,035). W oparciu o korzystną modulację biomarkerów ryzyka i brak zdarzeń niepożądanych, rozpoczynamy randomizowane badanie SDG vs. placebo u kobiet przed menopauzą.


title: Siemię lniane w diecie zmienia markery biologiczne guza w pomenopauzalnym raku piersi.

text: CEL: Wykazano, że nasiona lnu, najbogatsze źródło prekursorów lignanów ssaków, zmniejszają wzrost guzów u szczurów. W badaniu tym zbadano, w randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym, wpływ siemienia lnianego w diecie na markery biologiczne guza i wydalanie lignanów z moczem u pacjentek po menopauzie z nowo zdiagnozowanym rakiem piersi. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Pacjenci zostali losowo przydzieleni do dziennego spożycia albo 25 g muffinki zawierającej siemię lniane (n = 19) lub muffinki kontrolnej (placebo) (n = 13). W czasie diagnozy i ponownie po ostatecznej operacji, tkankę guza analizowano pod kątem tempa proliferacji komórek guza (wskaźnik znakowania Ki-67, pierwszorzędowy punkt końcowy), apoptozy, ekspresji c-erbB2 oraz poziomów receptorów estrogenowych i progesteronowych. Próbki moczu z dwudziestu czterech godzin analizowano pod kątem lignanów i oceniano zapisy 3-dniowej diety pod kątem spożycia makroskładników i kalorii. Średni czas leczenia wynosił odpowiednio 39 i 32 dni w grupach placebo i nasion lnu. WYNIKI: W nasionach lnu zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika znakowania Ki-67 (34,2%; P = 0,001) i ekspresji c-erbB2 (71,0%; P = 0,003) oraz wzrost apoptozy (30,7%; P = 0,007), ale nie w grupie placebo. Nie zaobserwowano istotnych różnic w spożyciu kalorii i makroskładników odżywczych między grupami oraz między okresami przed i po leczeniu. Istotny wzrost średniego wydalania lignanów z moczem zaobserwowano w grupie nasion lnu (1300%; P < 0,01) w porównaniu z grupą kontrolną placebo. Całkowite spożycie nasion lnu było skorelowane ze zmianami w punktacji c-erbB2 (r = -0,373; p = 0,036) i indeksie apoptozy (r = 0,495; p < 0,004). WNIOSEK: Dietetyczne siemię lniane ma potencjał, aby zmniejszyć wzrost guza u pacjentów z rakiem piersi.


title: Tamoksyfen i siemię lniane zmieniają regulatory angiogenezy w prawidłowej ludzkiej tkance piersi in vivo

text: Częstość występowania raka piersi w świecie zachodnim wzrasta i istnieje pilna potrzeba badań nad mechanizmami sterydów płciowych w celu opracowania nowych strategii profilaktycznych. Modyfikacje diety mogą być jednym ze sposobów zapobiegania rakowi piersi. Angiogeneza, kluczowa w progresji nowotworu, jest regulowana przez równowagę między czynnikami pro- i antyangiogennymi, które są kontrolowane w przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Dlatego potrzebne jest pobieranie próbek z tych cząsteczek w ich bioaktywnym przedziale. Celem tego badania było zbadanie, czy tamoksyfen, jeden z najczęściej stosowanych antyestrogenowych sposobów leczenia raka piersi, wpływa na niektóre z najważniejszych endogennych regulatorów angiogenezy, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), angiogeninę i endostatynę w prawidłowej tkance piersi w in vivo i czy suplementacja diety siemieniem lnianym miała podobne działanie jak tamoksyfen na piersi. Mikrodializę stosowano do pobierania próbek białek zewnątrzkomórkowych in situ w normalnej tkance piersi kobiet przed i po sześciu tygodniach leczenia tamoksyfenem lub przed i po dodaniu 25 g/dzień mielonego siemienia lnianego do diety lub u kobiet kontrolnych. Przedstawiamy istotne korelacje między estradiolem a poziomami VEGF, angiogeniny i endostatyny in vivo, co zostało zweryfikowane w hodowli tkanek sutka ex vivo. Ponadto tamoksyfen obniżył poziom VEGF i angiogeniny w piersi, podczas gdy endostatyna znacznie wzrosła. Siemię lniane nie zmieniało poziomów VEGF ani angiogeniny, ale podobnie jak tamoksyfen poziom endostatyny znacznie wzrósł. Doszliśmy do wniosku, że jednym z mechanizmów działania tamoksyfenu w prawidłowej tkance sutka jest przechylenie równowagi angiogennej do stanu antyangiogennego i że nasiona lnu mają ograniczony wpływ na czynniki proangiogenne, podczas gdy endostatyna antyangiogenna może być modyfikowana przez dietę. Uzasadnione są dalsze badania nad modyfikacjami diety w profilaktyce raka piersi.


title: Całe nasiona sezamu są równie bogatym źródłem prekursorów lignanów ssaków jak całe siemię lniane.

text: Sugeruje się, że ssacze lignany, enterolakton i enterodiol, wytwarzane przez mikroflorę okrężnicy ludzi i zwierząt z prekursorów w żywności, mają potencjalne działanie przeciwnowotworowe. Badanie to określiło wytwarzanie lignanów ssaków z prekursorów w batonach spożywczych zawierających 25 g niemielonych całych nasion lnu (FB), nasiona sezamu (SB) lub ich kombinację (FSB; 12,5 g każdy). W randomizowanym badaniu krzyżowym zdrowe kobiety po menopauzie uzupełniały dietę o słupki na 4 tygodnie, każdy oddzielony 4-tygodniowymi okresami wypłukiwania, a wydalanie lignanów ssaków z moczem mierzono na początku i po 4 tygodniach jako marker produkcji lignanów ssaków. Wyniki wykazały wzrost we wszystkich terapiach (65,1-81,0 mumol/dzień; P <0,0001), co nie różniło się między terapiami. Wydalanie lignanu z całym siemieniem lnianym było zbliżone do wyników innych badań z użyciem siemienia lnianego zmielonego. Niezidentyfikowany metabolit lignanowy wykryto po spożyciu SB i FSB, ale nie FB. W ten sposób wykazaliśmy po raz pierwszy, że 1) prekursory z niemielonych całych nasion lnu i nasion sezamu są przekształcane przez florę bakteryjną w okrężnicy w lignany ssaków oraz 2) nasiona sezamu, same i w połączeniu z nasionami lnu, wytwarzają lignany ssaków równoważne tym otrzymane z samego siemienia lnianego.


title: Aktywność antyproliferacyjna lignanów wobec linii komórkowych raka sutka MCF 7 i BT 20.

text: CEL: Fitoestrogeny to niesteroidowe fitochemikalia pochodzenia roślinnego o potencjale przeciwnowotworowym. Główne klasy strukturalne to izoflawony i lignany. Celem pracy było porównanie wpływu lignanów pochodzenia roślinnego sekoizolarycyrezynolu i matairezinolu z ludzkimi lignanami enterodiolem i enterolaktonem oraz 17β estradiolem i tamoksyfenem na proliferację komórek linii komórkowych raka piersi. METODY: Wpływ lignanów, 17β-estradiolu i tamoksyfenu na proliferację komórek określono testem BrdU w liniach komórkowych MCF 7 i BT 20. WYNIKI: Enterodiol i enterolakton indukowały silniejsze hamowanie wzrostu komórek w komórkach MCF 7 i BT 20 niż sekoizolarycyrezinol i matairezinol. Efekty hamowania były słabiej wyrażone w BT 20 niż w komórkach MCF 7. WNIOSKI: Ludzkie lignany enterodiol i enterolakton są bardziej aktywne biologicznie niż ich prekursory sekoizolarycyrezynol i matairezinol i można je określić jako prawdziwe leki w profilaktyce nowotworów.


title: Czy leczenie przeciwbakteryjne infekcji dróg moczowych przyczynia się do ryzyka raka piersi?

text: Stwierdzono, że niski poziom lignanów wiąże się z podwyższonym ryzykiem raka piersi. Ponieważ stan lignanów jest obniżany przez leki przeciwbakteryjne, można postawić hipotezę, że wielokrotne stosowanie antybiotyków może być również czynnikiem ryzyka raka piersi. Historia leczenia infekcji dróg moczowych została zbadana pod kątem przewidywania raka piersi wśród 9461 fińskich kobiet w wieku 19-89 lat i początkowo wolnych od raka. Podczas obserwacji w latach 1973–1991 zdiagnozowano łącznie 157 przypadków raka piersi. Kobiety zgłaszające wcześniej lub przyjmujące leki na infekcje dróg moczowych na początku badania wykazywały podwyższone ryzyko raka piersi w porównaniu z innymi kobietami. Ryzyko względne skorygowane względem wieku wynosiło 1,34 (95% przedział ufności (CI) = 0,98–1,83). Stowarzyszenie koncentrowało się na kobietach poniżej 50 roku życia. Względne ryzyko dla tych kobiet wynosiło 1,74 (95% CI 1,13–2,68), podczas gdy dla starszych kobiet 0,97 (95% CI 0,59–1,58). Ryzyko względne w młodszej grupie wiekowej wynosiło 1,47 (95% CI 0,73–2,97) w ciągu pierwszych 10 lat obserwacji i 1,93 (95% CI 1,11–3,37) w okresie obserwacji dłuższym niż 10 lat. Dane te sugerują, że kobiety przed menopauzą stosujące długoterminowe leki na infekcje dróg moczowych wykazują potencjalnie podwyższone ryzyko zachorowania na raka piersi w przyszłości. Wyniki są jednak nadal niejednoznaczne, a hipoteza wymaga sprawdzenia w innych badaniach. © 2000 Kampania Badań nad Rakiem


title: Poziom enterolaktonu w surowicy i śmiertelność u kobiet z wczesnym rakiem piersi: retrospektywne badanie kohortowe.

text: Wcześniej wykazaliśmy, że wysokie poziomy enterolaktonu w surowicy są związane ze zmniejszoną częstością występowania raka piersi u zdrowych kobiet. Niniejsze badanie miało na celu zbadanie, czy można znaleźć podobny związek między poziomem enterolaktonu w surowicy a śmiertelnością kobiet z wczesnym rakiem piersi. Poziomy enterolaktonu w próbkach surowicy poddanych kriokonserwacji, uzyskanych od 300 pacjentów operowanych z powodu raka piersi, mierzono za pomocą testu fluoroimmunologicznego z rozdzielczością czasową. Poziomy analizowano pod kątem ryzyka śmiertelności po operacji. Modele regresji proporcjonalnego hazardu Coxa zostały wykorzystane do sprawdzenia cech prognostycznych, do oszacowania współczynników hazardu dla porównań grupowych oraz do przetestowania interakcji ryzyka śmiertelności między zmiennymi a stężeniami enterolaktonu. Do przewidywania prawdopodobieństwa śmiertelności związanej z rakiem piersi i niezwiązanej z rakiem piersi zastosowano model regresji współzawodniczącego ryzyka proporcjonalnego ryzyka Fine i Gray. W medianie czasu obserwacji wynoszącej 23 lata (zakres 0,6-26,1) zmarło 180 pacjentów, z których 112 zmarło z powodu zdarzeń związanych z rakiem piersi. Stwierdzono związek między zmniejszonym ryzykiem śmiertelności a poziomem enterolaktonu ≥ 10 nmol/l w odniesieniu do śmiertelności ogólnej i związanej z rakiem piersi. Różnica w ryzyku zgonu była statystycznie istotna, ale wydawała się zmniejszać i tracić na znaczeniu po pierwszych 10 latach, chociaż konkurująca analiza ryzyka wykazała, że ryzyko zgonu z powodu raka piersi pozostaje stale niższe u pacjentek z wyższym poziomem enterolaktonu. Nasze odkrycia są zgodne z wynikami najnowszej literatury i dostarczają dalszych dowodów na to, że lignany ssaków mogą odgrywać ważną rolę w zmniejszaniu śmiertelności ogólnej i związanej z nowotworem pacjentów operowanych z powodu raka piersi.


title: Wysokosprawna analiza metodą chromatografii cieczowej diglukozydu sekoizolarycyrezinolu i glukozydów kwasu hydroksycynamonowego w nasionach lnu metodą alkaliczną...

text: Opracowano metodę HPLC do analizy diglukozydu sekoizolarycyrezinolu (SDG) i glukozydów kwasu hydroksycynamonowego w zmielonej, odtłuszczonej mące z siemienia lnianego. Ekstrakcja bezpośrednia 1 M NaOH przez 1 hw temperaturze 20 stopni C skutkowała wyższą wydajnością niż uzyskana przez hydrolizę ekstraktów alkoholowych. Zastosowano wzorzec wewnętrzny, kwas o-kumarowy, a metoda została uznana za łatwą, szybką i charakteryzującą się dobrą powtarzalnością. W przeliczeniu na suchą masę różne próbki nasion lnu różniły się znacznie pod względem zawartości (+)-SDG (11,9-25,9 mg/g), (-)-SDG (2,2-5,0 mg/g), glukozydu kwasu p-kumarowego (1,2 -8,5 mg/g) i glukozyd kwasu ferulowego (1,6-5,0 mg/g).


title: Lignany u człowieka iw gatunkach zwierząt.

text: W naszych laboratoriach od kilku lat wykrywane są dwa związki fenolowe podczas analizy metodą chromatografii gazowo-spektrometrycznej mas ekstraktów steroidowych moczu z gatunków ludzi i zwierząt. Chociaż cechy widm mas ich pochodnych eterowych trimetylosililu (TMS) przypominały właściwości estrogenów, były one nietypowe dla steroidów. Możliwość, że były one artefaktami procedur izolacji, została odrzucona po dokładnych badaniach z użyciem ślepej próby, poprzez zmianę metody ekstrakcji i ponieważ występowały one prawie wyłącznie jako koniugaty kwasu glukuronowego. Kilka ogólnych cech charakterystycznych nieznanych związków zostało przedstawionych po tym, jak jeden (określany jako związek 180/442) okazał się mieć cykliczny wzór wydalania podczas cyklu menstruacyjnego dorosłej koczkodana (ryc. 1). Badanie natury i dystrybucji związków wykazało, że są one składnikami moczu u ludzi, pawianów, koczkodanów i szczurów, a inne pokrewne związki zostały wykryte, jak dotąd tylko w moczu koczkodanów. Przedstawiamy teraz badania spektroskopowe i chemiczne, które pokazują, że dwa oryginalne związki są lignanami, których podstawową strukturą jest szkielet 2,3-dibenzylobutanu. W przeciwieństwie do wszystkich dotychczas znanych naturalnych lignanów, niezmiennie pochodzenia roślinnego, dwa związki ssaków mają fenolowe grupy hydroksylowe tylko w pozycji meta pierścieni aromatycznych.


title: Metaanalizy lignanów i enterolignanów w odniesieniu do ryzyka raka piersi.

text: TŁO: Badania epidemiologiczne, które sprawdzały, czy lignany, najważniejsza klasa fitoestrogenów w zachodniej diecie, chronią przed rakiem piersi, przyniosły niespójne wyniki. CEL: W tym badaniu przeprowadziliśmy metaanalizy dotyczące związku między lignanami a ryzykiem raka piersi. PROJEKT: Przeprowadziliśmy systematyczne przeszukiwanie bazy MEDLINE w celu zidentyfikowania badań epidemiologicznych opublikowanych między 1997 a sierpniem 2009 r. Obliczyliśmy zbiorcze szacunki ryzyka (RE) dla całkowitej ekspozycji na lignany, spożycia lignanów w diecie, ekspozycji na enterolignany oraz stężeń enterolaktonu we krwi lub w moczu oraz w zależności od okresu menopauzy oraz status receptora estrogenowego (ER) nowotworów. WYNIKI: Do metaanaliz włączono 21 badań (11 prospektywnych badań kohortowych i 10 badań kliniczno-kontrolnych). Ekspozycja na lignany nie była związana z ogólnym ryzykiem raka piersi (RE: 0,92; 95% CI: 0,81, 1,02; P dla heterogeniczności = 0,004). Jednak u kobiet po menopauzie wysokie spożycie lignanów wiązało się z istotnym zmniejszeniem ryzyka raka piersi (13 badań; RE: 0,86; 95% CI: 0,78; 0,94; P dla heterogeniczności = 0,32). Ryzyko raka piersi było również odwrotnie proporcjonalne do ekspozycji na enterolignan (4 badania; RE: 0,84; 95% CI: 0,71, 0,97), ale nie ze stężeniem enterolaktonu we krwi lub moczu. Związki nie różniły się istotnie między podgrupami ze statusem ER (6 badań). WNIOSKI: Wysoka ekspozycja na lignany może wiązać się ze zmniejszonym ryzykiem raka piersi u kobiet po menopauzie. Dodatkowe prace są niezbędne w celu wyjaśnienia związku między ekspozycją na lignany a ryzykiem raka piersi.


title: Rola lignanów dietetycznych w ograniczaniu ryzyka raka piersi.

text: Lignany to duża grupa błonnikowych związków fenolowych szeroko rozpowszechnionych w roślinach jadalnych. Niektóre ze spożytych lignanów roślinnych są przekształcane przez mikrobiotę jelitową w enterolignany, enterodiol (END) i enterolakton (ENL), z których ten ostatni uważany jest za główny aktywny biologicznie lignan i sugeruje się, że wiąże się z niskim ryzykiem raka piersi . Zgodnie z tym, wykazano, że podawanie lignanów roślinnych, które są dalej metabolizowane do ENL lub ENL jako takie, hamuje lub opóźnia wzrost doświadczalnego raka sutka. Mechanizm przeciwrakowego działania ENL nie jest jeszcze w pełni poznany, ale istnieją intrygujące dowody na to, że ENL jest modulatorem sygnalizacji estrogenowej. Odkrycia te wywołały zainteresowanie wykorzystaniem lignanów jako składników zmniejszających ryzyko raka piersi w żywności funkcjonalnej. Kluczowe znaczenie ma identyfikacja grup docelowych, które odniosłyby największe korzyści. Dlatego istotna jest dalsza identyfikacja i walidacja odpowiednich biomarkerów, które mogą być wykorzystane jako wskaźniki działania lignanów lub ENL oraz zmniejszenia ryzyka raka piersi na różnych etapach choroby.


title: Wydalanie, izolacja i budowa nowego składnika fenolowego kobiecego moczu.

text: Odnotowano regularne występowanie piku spowodowanego niezidentyfikowaną substancją (X) w śladach chromatografii gazowej uzyskanych z fenolowych ekstraktów moczu kobiet ciężarnych i nieciężarnych. Na uwagę zasługuje dwufazowe wydalanie X z maksimami w fazie lutealnej cyklu owulacyjnego i stosunkowo wysokie poziomy w pierwszym trymestrze ciąży, co sugerowało, że substancja może mieć znaczenie biologiczne. Bliskie podobieństwa między wzorem wydalania, właściwościami chemicznymi i chromatograficznymi X oraz znanych steroidów fenolowych sugerowały początkowo, że związek ten ma charakter steroidowy. Wydaje się, że ta sama lub podobna substancja jest wydalana u koczkodanów (Cercopithecus aethiops pygerythrus). Opisujemy teraz bardziej szczegółowo wzorzec wydalania X, izolację czystego związku z puli moczu ciążowego i strukturę chemiczną. Struktura określona za pomocą spektrometrii masowej, spektroskopii IR i spektrometrii NMR to: trans-(+/-)-3,4-bis[(3-hydroksyfenylo)metylo]dihydro-2-(3H)-furanon (HPMF) i została potwierdzona przez syntezę.


title: Oznaczanie lignanów w moczu i metabolitów fitoestrogenów, potencjalnych antyestrogenów i przeciwrakowych, w moczu kobiet o różnych nawykowych ...

text: Ostatnio w ludzkim moczu i innych płynach biologicznych wykryto i zidentyfikowano dwie grupy związków o strukturze difenolowej, lignany i izoflawonowe fitoestrogeny. Związki te mają duże znaczenie biologiczne, ponieważ wykazują one zarówno in vitro, jak i in vivo słabe działanie estrogenowe, a czasami także antyestrogenne, a wiele lignanów roślinnych wykazuje działanie przeciwrakowe, przeciwwirusowe, przeciwgrzybicze i inne interesujące efekty biologiczne. Związki występujące w stosunkowo dużych ilościach (10-1000 razy więcej niż estrogeny) w moczu są modyfikowane przez bakterie jelitowe z lignanów roślinnych i fitoestrogenów, które są obecne w żywności bogatej w błonnik, takiej jak zboże i fasola. Wiążą się one z małym powinowactwem do receptorów estrogenowych, a wstępne wyniki sugerują, że mogą indukować produkcję globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG) w wątrobie i w ten sposób wpływać na metabolizm hormonów płciowych i efekty biologiczne. Pięć związków, lignany enterolakton (Enl), enterodiol (End) oraz izoflawonowe metabolity fitoestrogenów daidzeina (Da), ekwol (Eq) i O-desmetyloangolensyna (O-Dma) zostały zmierzone w moczu metodą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas (wybrany jon). monitoring) z zastosowaniem deuterowanych standardów wewnętrznych w 5 grupach kobiet (łącznie 53). Członkowie trzech grup żywieniowych (wszystkożercy, laktowegetarianie i makrobiotycy) mieszkali w Bostonie, a dwóch grup w Helsinkach (wszystkożercy i laktowegetarianie). Do tej pory pomiary przeprowadzono w 94 72-godzinnych próbkach. Najwyższe średnie wydalanie najliczniej występującego związku, jakim jest enterolakton, stwierdzono w grupie makrobiotycznej, a najniższe w grupie wszystkożernej. Całkowite średnie 24-godzinne wydalanie enterolaktonu wynosiło 17680 nmol u makrobiotyków, 4170 nmol u laktowegetarian z Bostonu, 3650 nmol u laktowegetarian z Helsinek, 2460 nmol u wszystkożernych z Helsinek i 2050 nmol u wszystkożerców z Bostonu. Pozostałe difenole miały w przybliżeniu ten sam wzór. We wcześniejszym badaniu najniższe wydalanie enterolaktonu (1040 nmol/24 h) stwierdzono w grupie pomenopauzalnych pozornie zdrowych pacjentek z rakiem piersi mieszkających w Bostonie. Stwierdzono, że dalsze badania są konieczne, aby wyjaśnić możliwą rolę tych związków w nowotworach i innych chorobach. Jednak dotychczas uzyskane dowody wydają się uzasadniać wniosek, że związki te mogą być jednym z czynników dietetycznych zapewniających ochronę przed nowotworami hormonozależnymi u wegetarian i semiwegetarian.


title: Enterolakton w surowicy a rokowanie po menopauzie raka piersi.

text: CEL: Lignany – związki pochodzenia roślinnego o zależnych i niezależnych od estrogenów właściwościach antyrakotwórczych – zostały powiązane z ryzykiem pomenopauzalnego raka piersi, ale dane dotyczące ich wpływu na przeżycie są ograniczone. Lignany zawarte w diecie są metabolizowane do enterolignanów, które są następnie wchłaniane i stają się biodostępne. PACJENCI I METODY: Oceniliśmy rokowanie 1140 pacjentek po menopauzie z rakiem piersi w wieku od 50 do 74 lat, u których rozpoznano je w latach 2002-2005. Stan zdrowia do końca 2009 roku stwierdzano na podstawie lokalnych rejestrów ludności, a zgony weryfikowano kartami zgonu. Informacje o nawrotach i nowotworach wtórnych zostały zweryfikowane przez dokumentację kliniczną i lekarzy prowadzących. Powiązania postdiagnostycznego enterolaktonu w surowicy (biomarkera lignanów w diecie) z całkowitym przeżyciem i przeżyciem bez choroby odległej oceniono przy użyciu modeli proporcjonalnego ryzyka Coxa, stratyfikowanych według wieku w momencie rozpoznania i dostosowanych do czynników prognostycznych. WYNIKI: Mediana poziomów enterolaktonu dla pacjentów zmarłych i żyjących wyniosła odpowiednio 17,0 i 21,4 nmol/l. Podczas mediany 6,1 roku obserwacji po rozpoznaniu potwierdzono 162 zgony. Wyższe poziomy enterolaktonu w surowicy wiązały się ze znacznie zmniejszonymi współczynnikami ryzyka (HR) zgonu (HR na przyrost o 10 nmol/l, 0,94; P = 0,04; HR dla najwyższego kwartyla, 0,58; 95% CI, 0,34 do 0,99). W przypadku choroby odległej HR wynosił 0,94 na przyrost o 10 nmol/l (P = 0,08) i 0,62 (95% CI, 0,35 do 1,09) dla najwyższego kwartyla. Najwyższy kwartyl enterolaktonu w surowicy wiązał się ze znacznie zmniejszonym ryzykiem zgonu tylko w przypadku guzów z ujemnym receptorem estrogenowym (HR, 0,27; 95% CI, 0,08 do 0,87), ale nie w przypadku guzów z dodatnim receptorem estrogenowym (HR, 0,91; 95% CI, 0,45 do 1,84: P dla niejednorodności = 0,09). WNIOSEK: Pacjenci po menopauzie z rakiem piersi, którzy mają wysoki poziom enterolaktonu w surowicy, mogą mieć lepsze przeżycie.


title: Spożycie fitoestrogenów i związek z rakiem piersi, prostaty i jelita grubego w badaniu EPIC Norfolk.

text: Fitoestrogeny są polifenolowymi drugorzędowymi metabolitami roślinnymi, które wykazują podobieństwo strukturalne i funkcjonalne do 17beta-estradiolu i są powiązane z działaniem ochronnym przeciwko nowotworom związanym z hormonami. Większość żywności w Wielkiej Brytanii zawiera tylko niewielkie ilości fitoestrogenów (mediana zawartości 21 mikrog/100 g), a najwyższą zawartość można znaleźć w soi i produktach zawierających soję. Największą zawartość fitoestrogenów w powszechnie spożywanych produktach spożywczych ma pieczywo (średnia zawartość 450 mikrog/100 g), główne źródło izoflawonów w diecie Wielkiej Brytanii. Spożycie fitoestrogenów w przypadkach i kontrolach było znacznie niższe niż w krajach azjatyckich. W zagnieżdżonym badaniu kliniczno-kontrolnym w EPIC Norfolk nie znaleziono znaczących związków między spożyciem fitoestrogenów a ryzykiem raka piersi. Odwrotnie, ryzyko raka jelita grubego było odwrotnie proporcjonalne do przyjmowania enterolignanu u kobiet, ale nie u mężczyzn. Ryzyko raka prostaty było dodatnio związane ze spożyciem enterolignanów, jednak związek ten stał się nieistotny po dostosowaniu do spożycia nabiału, co sugeruje, że enterolignany mogą działać jako marker zastępczy dla spożycia nabiału lub wapnia. 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Szacowane enterolignany, pokarmy bogate w lignany i błonnik w odniesieniu do przeżycia po raku piersi po menopauzie

text: Wstęp: Lignany – substancje estrogenne obecne w różnych produktach spożywczych – są związane z ryzykiem raka piersi po menopauzie, ale niewiele wiadomo na temat ich wpływu na przeżycie. Metody: W badaniu obserwacyjnym 2653 pacjentek po menopauzie z rakiem piersi zdiagnozowanym w latach 2001-2005, stan życiowy i przyczyny zgonu zostały zweryfikowane do końca 2009 roku. Współczynniki ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI) dla szacowanych enterolignanów, Pokarmy bogate w lignany i błonnik pokarmowy w odniesieniu do całkowitego czasu przeżycia (OS) i przeżycia specyficznego dla raka piersi (BCSS) oceniano przy użyciu modeli proporcjonalnego ryzyka Coxa, stratyfikowanych według wieku w momencie rozpoznania i dostosowanych do czynników prognostycznych/mylących. Wyniki: Mediana czasu obserwacji wyniosła 6,4 roku, zmarło 321 kobiet, 235 z powodu raka piersi. Wysokie oszacowane poziomy enterolaktonu i enterodiolu wiązały się ze znacznie niższą całkowitą śmiertelnością (odpowiednio najwyższy kwintyl, HR=0,60, 95% CI=0,40–0,89, PTrend=0,02 i HR=0,63, 95% CI=0,42–0,95, PTrend=0,02 ). Spożycie błonnika wiązało się również ze znacznie niższą ogólną śmiertelnością. Zróżnicowane według mediany spożycia błonnika, powiązania z szacowanymi enterolignanami były nadal widoczne przy niskim, ale nie wysokim spożyciu błonnika. Nie stwierdzono modyfikacji efektu przez status receptora estrogenowego i hormonalną terapię menopauzalną. Wnioski: Pacjentki po menopauzie z rakiem piersi z wysokim wskaźnikiem enterolignanów mogą mieć lepsze przeżycie.


title: Hipoteza: czy stosowanie antybiotyków wiąże się z rakiem piersi?

text: Hipoteza, że stosowanie antybiotyków może zwiększać ryzyko zachorowania na raka, została po raz pierwszy wysunięta kilkadziesiąt lat temu, a niektóre badania sugerują zwiększone ryzyko raka piersi u kobiet ze schorzeniami, które mogą wymagać długotrwałego stosowania antybiotyków (np. trądzik, nawracające infekcje dróg moczowych, ZUM). . Jednak ta hipoteza nie została zweryfikowana, a możliwe mechanizmy biologiczne nie są do końca jasne. Niedawne badanie kohortowe w Finlandii wykazało zwiększone ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem antybiotyków w ZUM. Jako potencjalny mechanizm zaproponowano wpływ antybiotyków na zdolność mikroflory jelitowej do metabolizowania fitochemikaliów z roślin jadalnych do związków, które mogą chronić przed nowotworami. Rozszerzamy tę hipotezę, proponując, że stosowanie antybiotyków może być związane z ryzykiem raka piersi poprzez wpływ na czynniki odpornościowe i zapalne, takie jak cytokiny, limfocyty T, prostaglandyny i metaloproteinazy macierzy, a także zakłócenie metabolizmu fitochemicznego i estrogenowego przez mikroflorę jelitową . Sugerujemy, że niektóre mechanizmy mogą zwiększać ryzyko raka piersi, podczas gdy inne mogą zmniejszać ryzyko, w zależności od klasyfikacji antybiotyków.


title: Enterolakton a rak piersi: kwestie metodologiczne mogą przyczyniać się do sprzecznych wyników badań obserwacyjnych.

text: Lignany znajdujące się w pokarmach roślinnych są przekształcane przez mikroflorę jelitową w enterolignany. Struktura enterolignanów jest podobna do struktury estrogenów, co zainspirowało naukowców do zbadania potencjalnego związku ochronnego w odniesieniu do wyników zdrowotnych. Liczne badania epidemiologiczne mierzyły stężenie enterolignanów, głównie enterolaktonu, we krwi lub moczu jako biomarkera ekspozycji na lignany i badały jego związek z ryzykiem raka piersi. Badania kliniczno-kontrolne wykazały zmniejszone ryzyko raka piersi związane z wysokimi stężeniami krążącego enterolaktonu, ale wyniki uzyskane w prospektywnych badaniach kohortowych są mniej jasne. Celem niniejszego przeglądu jest omówienie czynników, które mogą przyczyniać się do tych sprzecznych wyników uzyskanych w badaniach epidemiologicznych, w tym rozkładu wieku, błędu pomiaru enterolaktonu, heterogeniczności podtypów raka piersi oraz czynników genetycznych. Różne źródła prekursorów enterolaktonu mogą również przyczyniać się do niejednoznacznych wyników. Podsumowując, aby uzyskać solidne dowody na skutki zdrowotne lignanów i enterolaktonu, należy włożyć więcej wysiłku w problemy metodologiczne, w tym zmniejszenie błędów pomiarowych w szacowaniu enterolaktonu oraz w zidentyfikowanie czynników, które modyfikują ten efekt. Copyright © 2010 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Spożycie błonnika pokarmowego a ryzyko raka piersi: metaanaliza prospektywnych badań kohortowych.

text: TŁO: Badania obserwacyjne i przedkliniczne sugerują, że spożycie błonnika pokarmowego może zmniejszyć ryzyko raka piersi, ale wyniki nie są jednoznaczne. CEL: Naszym celem było zbadanie związku między spożyciem błonnika pokarmowego a ryzykiem raka piersi poprzez przeprowadzenie metaanalizy prospektywnych badań kohortowych. PROJEKT: Odpowiednie badania zostały zidentyfikowane przez przeszukanie bazy danych PubMed do stycznia 2011 r. Przejrzano również listy referencyjne z wyszukanych artykułów. Włączyliśmy prospektywne badania kohortowe, które zgłosiły RR z 95% CI dla związku między spożyciem błonnika pokarmowego a ryzykiem raka piersi. Do obliczenia sumarycznych szacunków ryzyka wykorzystano zarówno modele efektów stałych, jak i losowych. WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy 10 prospektywnych badań kohortowych dotyczących spożycia błonnika pokarmowego i ryzyka raka piersi z udziałem 16 848 przypadków i 712 195 uczestników. Łączny RR raka piersi dla najwyższego w porównaniu z najniższym spożyciem błonnika wyniósł 0,89 (95% CI: 0,83; 0,96) i zaobserwowano niewielkie dowody na niejednorodność. Związek między spożyciem błonnika pokarmowego a ryzykiem raka piersi nie różnił się istotnie w zależności od regionu geograficznego, długości okresu obserwacji lub stanu menopauzy uczestników. Pominięcie jakiegokolwiek pojedynczego badania miało niewielki wpływ na łączne oszacowanie ryzyka. Analiza odpowiedzi na dawkę wykazała, że każdy wzrost spożycia błonnika o 10 g/dzień wiązał się ze znaczącym, 7% zmniejszeniem ryzyka raka piersi. Znaleziono niewiele dowodów na stronniczość publikacji. WNIOSEK: Ta metaanaliza dostarcza dowodów na istnienie istotnej odwrotnej zależności dawka-odpowiedź między spożyciem błonnika pokarmowego a ryzykiem raka piersi.


title: Spożycie błonnika pokarmowego i ryzyko raka piersi w zależności od statusu receptorów menopauzalnych i estrogenowych

text: Cel Oceń hipotezę, że związek raka piersi związany ze spożyciem błonnika w diecie różni się w zależności od rodzaju błonnika, menopauzy i statusu receptorów hormonalnych guza. Metody Badanie kliniczno-kontrolne raka piersi u kobiet zostało przeprowadzone w Connecticut. W analizie uwzględniono łącznie 557 przypadków raka piersi i 536 grup kontrolnych dopasowanych pod względem wieku. Informacje na temat spożycia żywności zostały zebrane poprzez osobiste wywiady z półilościowym kwestionariuszem częstotliwości spożywania posiłków i zostały przekształcone w spożycie składników odżywczych. Iloraz szans i 95% przedziały ufności oszacowano za pomocą bezwarunkowej regresji logistycznej. Wyniki Wśród kobiet przed menopauzą wyższe spożycie błonnika rozpuszczalnego (najwyższy kwartyl spożycia w porównaniu z najniższym) wiązało się z istotnie zmniejszonym ryzykiem raka piersi (OR = 0,38, 95% CI, 0,15–0,97, Ptrend = 0,08). Po dalszym ograniczeniu do kobiet przed menopauzą z guzami ER− skorygowany OR dla najwyższego kwartyla spożycia wynosił 0,15 (95% CI, 0,03–0,69, Ptrend = 0,02) dla spożycia błonnika rozpuszczalnego. Wśród kobiet po menopauzie nie zaobserwowano zmniejszenia ryzyka raka piersi zarówno w przypadku spożycia rozpuszczalnego, jak i nierozpuszczalnego błonnika, ani w grupach guzów ER+ lub ER−. Wnioski Wyniki tego badania wskazują, że spożycie błonnika rozpuszczalnego w diecie wiąże się ze znacznie zmniejszonym ryzykiem raka piersi ER− u kobiet przed menopauzą. Aby potwierdzić te wyniki, potrzebne są dodatkowe badania z większą próbą.


title: Czynniki dietetyczne i ryzyko raka piersi: połączona analiza 12 badań kliniczno-kontrolnych.

text: Przeprowadziliśmy połączoną analizę oryginalnych danych, aby ocenić spójność 12 badań kliniczno-kontrolnych dotyczących diety i raka piersi. Nasza analiza pokazuje spójny, statystycznie istotny, pozytywny związek między ryzykiem raka piersi a spożyciem tłuszczów nasyconych u kobiet po menopauzie (ryzyko względne dla najwyższego i najniższego kwintyla, 1,46; p poniżej 0,0001). Wykazano spójny efekt ochronny dla wielu markerów spożycia owoców i warzyw; spożycie witaminy C miało najbardziej spójny i statystycznie istotny odwrotny związek z ryzykiem raka piersi (ryzyko względne dla najwyższego i najniższego kwintyla, 0,69; p poniżej 0,0001). Jeśli te powiązania dietetyczne reprezentują przyczynowość, to przypisywane ryzyko (tj. odsetek nowotworów piersi, którym można zapobiec poprzez modyfikację diety) w populacji Ameryki Północnej szacuje się na 24% dla kobiet po menopauzie i 16% dla kobiet przed menopauzą.


title: Skóra wrażliwa: zamyka się na przyczynę fizjologiczną.

text: Zjawisko „wrażliwej skóry” jest stosunkowo niedawną skargą, w której niektóre osoby zgłaszają bardziej intensywne i częste niepożądane skutki sensoryczne niż normalna populacja po użyciu produktów kosmetycznych (do higieny osobistej). Pierwotnie definiowana jako skarga mniejszości, wrażliwa skóra jest obecnie zgłaszana przez większość kobiet w krajach uprzemysłowionych i prawie połowę mężczyzn. Skóra wrażliwa jest samodiagnozowana i zazwyczaj nie towarzyszą jej żadne oczywiste fizyczne oznaki podrażnienia, a liczba osób, które twierdzą, że są wrażliwe, stale rośnie wraz z liczbą produktów konsumenckich skierowanych do tej rzekomo rzadkiej grupy. W związku z tym, uważany przez wielu dermatologów za zjawisko „księżniczki i grochu”, problem wrażliwej skóry w dużej mierze uniknął skoncentrowanych badań. Jednak w ciągu ostatnich kilku lat nagromadziły się dowody na udokumentowane biofizyczne zmiany związane z w dużej mierze sensorycznymi objawami tego zaburzenia, w tym niektóre uzyskane dzięki ulepszonym metodom identyfikacji subklinicznych objawów podrażnienia skóry. Chociaż zrozumienie etiologii tego zjawiska jest jeszcze niepełne, istniejące badania potwierdzają biofizyczne pochodzenie tego zaburzenia. Niezbędne są skuteczne metody diagnozowania, wewnętrzne i zewnętrzne czynniki przyczyniające się do nadmiernej wrażliwości nerwowej oraz specyficzne mechanizmy dyskomfortu związanego z podatnością, a także odpowiednie środki zapobiegania i leczenia.


title: Suplementacja olejem lnianym zmniejsza wrażliwość skóry oraz poprawia funkcjonowanie i kondycję bariery skórnej.

text: TŁO: Wrażliwość skóry jest częstym problemem w zachodniej populacji, skorelowanym ze zmianami właściwości skóry, takimi jak funkcja bariery skórnej, nawilżenie i fizjologia skóry. Właściwości skóry mogą być modulowane przez dietetyczne kwasy tłuszczowe (FA), zwłaszcza wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Niniejsze badanie przeprowadzono w celu oceny wpływu codziennej suplementacji olejem lnianym i olejem szafranowym na zdrowych ochotników o wrażliwej skórze. METODY: Badanie zostało zaprojektowane jako randomizowana, podwójnie ślepa 12-tygodniowa interwencja z 2 grupami żeńskimi (n = 13). Profil FA w osoczu, wrażliwość skóry, nawilżenie skóry, przeznaskórkowa utrata wody (TEWL) i powierzchnia skóry zostały ocenione w dniu 0, tygodniu 6 i tygodniu 12. WYNIKI: Suplementacja olejem lnianym doprowadziła do znacznego zmniejszenia wrażliwości (po podrażnieniu nikotynianem), TEWL , szorstkość i łuszczenie się skóry oraz zwiększona gładkość i nawilżenie. Jednocześnie zmniejszył się stosunek n-6/n-3 FA w osoczu. Po suplementacji olejem z krokosza barwierskiego zaobserwowano jedynie znaczną poprawę szorstkości i nawilżenia skóry; jednak efekty były mniej wyraźne i określone w późniejszym czasie niż w przypadku oleju lnianego. Wzrósł stosunek n-6/n-3 FA w osoczu. WNIOSEK: Dane dostarczają dowodów na to, że dzienne spożycie oleju lnianego moduluje stan skóry. Copyright © 2010 S. Karger AG, Bazylea.


title: Skóra wrażliwa w populacji amerykańskiej: częstość występowania, dane kliniczne i rola dermatologa.

text: WSTĘP: Skóra wrażliwa to złożony stan dermatologiczny, charakteryzujący się nieprawidłowymi objawami sensorycznymi. Celem tego badania epidemiologicznego była ocena częstości występowania wrażliwej skóry i zebranie danych na temat wrażliwej skóry w populacji USA. METODY: Badanie telefoniczne zostało przeprowadzone w USA przez instytut ankietowy w 2007 roku. Próba została pobrana z reprezentatywnej krajowej kohorty populacji amerykańskiej w wieku co najmniej 18 lat metodą kwotową. Zebrano dane dotyczące cech demograficznych, czynników środowiskowych i klimatycznych, cech skóry, zaburzeń dermatologicznych, stosowania kosmetyków oraz wizyt u dermatologa. WYNIKI: Spośród 994 badanych (495 mężczyzn i 499 kobiet), 44,6% zadeklarowało posiadanie „wrażliwej” lub „bardzo wrażliwej” skóry. Kobiety były bardziej zaniepokojone niż mężczyźni (50,9% vs 38,2%, P<0,0001). Nie było znaczących różnic związanych z lokalizacją geograficzną, wiekiem lub rozmieszczeniem etnicznym. Osoby ze skórą wrażliwą miały głównie skórę suchą (34,5%) lub mieszaną (35,7%), jasne fototypy, zaburzenia dermatologiczne, wyższą reaktywność skóry na kosmetyki i różne czynniki środowiskowe w porównaniu z osobami, które stwierdziły, że mają tylko „nieznacznie” wrażliwą lub niewrażliwą skórę. skóra. Dermatolog wywarł silny wpływ na osoby z „wrażliwą” lub „bardzo wrażliwą” skórą poprzez przepisywanie produktów do pielęgnacji skóry. WNIOSEK: To badanie, oparte na reprezentatywnej próbie populacji amerykańskiej, ujawnia wysoką częstość występowania wrażliwej skóry w USA. Skóra wrażliwa kojarzy się głównie z suchą skórą, jasnym fototypem, reaktywnością na czynniki klimatyczne i środowiskowe oraz kosmetyką. Amerykańscy dermatolodzy wydają się w dużej mierze zaangażowani w opiekę nad tym schorzeniem. © 2011 Międzynarodowe Towarzystwo Dermatologiczne.


title: Suplementacja siemieniem lnianym poprawiła insulinooporność u otyłych osób z nietolerancją glukozy: randomizowany projekt krzyżowy

text: Tło Otyłość prowadzi do wzrostu stanu zapalnego i insulinooporności. Badanie to określiło aktywność przeciwutleniającą nasion lnu i jego rolę w zapaleniu i insulinooporności u otyłych osób z nietolerancją glukozy. Metody Stosując randomizowany schemat krzyżowy, dziewięć otyłych osób z nietolerancją glukozy spożywało 40 g mielonego siemienia lnianego lub 40 g otrębów pszennych dziennie przez 12 tygodni z 4-tygodniowym okresem wypłukiwania. Biomarkery zapalenia osocza (CRP, TNF-α i IL-6), glukoza, insulina i substancja reagująca z kwasem tiobarybiturowym (TBARS) mierzono przed i po każdej suplementacji. Wyniki Suplementacja siemieniem lnianym zmniejszyła TBARS (p = 0,0215) i HOMA-IR (p = 0,0382). Suplementacja siemieniem lnianym lub otrębami pszennymi nie zmieniła biomarkerów zapalnych osocza. Stwierdzono dodatnią zależność między TBARS a HOMA-IR (r = 0,62, p = 0,0003). Wnioski Wyniki badań słabo potwierdzają, że obniżona insulinooporność mogła być wtórna do antyoksydacyjnej aktywności nasion lnu. Jednak mechanizm(y) zmniejszonej insulinooporności przez siemię lniane powinny być dalej określane przy użyciu lignanu z siemienia lnianego.


title: Nasiona lnu o wysokiej zawartości kwasu alfa-linolenowego (Linum usitatissimum): niektóre właściwości odżywcze u ludzi.

text: Chociaż nasiona lnu o wysokiej zawartości kwasu alfa-linolenowego (Linum usitatissimum) są jednym z najbogatszych źródeł kwasu alfa-linolenowego w diecie, a także dobrym źródłem śluzu rozpuszczalnego błonnika, są stosunkowo mało zbadane w żywieniu ludzi. Zdrowe ochotniczki spożywały 50 g mielonego, surowego siemienia lnianego dziennie przez 4 tygodnie, co zapewniało 12-13% spożycia energii (24-25 g/100 g tłuszczu całkowitego). Siemię lniane zwiększyło stężenie kwasu alfa-linolenowego i długołańcuchowych kwasów tłuszczowych n-3 zarówno w osoczu jak i erytrocytach, a także 2,2-krotnie zwiększyło wydalanie rodanku z moczem. Siemię lniane obniżyło również całkowity cholesterol w surowicy o 9% i cholesterol o niskiej gęstości lipoprotein o 18%. Zmiany w kwasie alfa-linolenowym w osoczu były równoważne, gdy 12 g kwasu alfa-linolenowego dziennie podawano w postaci surowej mąki lnianej (50 g/d) lub oleju lnianego (20 g/d), co sugeruje wysoką biodostępność kwasu alfa-linolenowego z mielonego siemienia lnianego . Posiłek testowy zawierający 50 g węglowodanów z siemienia lnianego lub 25 g śluzu z siemienia lnianego znacząco zmniejszał poposiłkową odpowiedź glukozy we krwi o 27%. Poziom dialdehydu malonowego w babeczkach zawierających 15 g oleju lnianego lub mąki/kg był podobny do poziomu w babeczkach z mąki pszennej. Glikozydy cyjanogenne (linamarin, linustatyna, neolinustatyna) były najwyższe w ekstrahowanym śluzie z siemienia lnianego, ale nie zostały wykryte w pieczonych babeczkach zawierających 150 g siemienia lnianego/kg. Doszliśmy do wniosku, że do 50 g nasion lnu o wysokiej zawartości kwasu alfa-linolenowego dziennie jest smaczny, bezpieczny i może być korzystny pod względem odżywczym u ludzi poprzez podwyższenie kwasów tłuszczowych n-3 w osoczu i erytrocytach oraz zmniejszenie poposiłkowych odpowiedzi glukozy.


title: Siemię lniane mielone i olej lniany w diecie poprawiają stan kwasów tłuszczowych N-3 i nie wpływają na kontrolę glikemii u osób z dobrze kontrolowanym typem ...

text: CEL: Określenie wpływu spożywania zmielonego siemienia lnianego lub oleju lnianego w diecie na kontrolę glikemii, stan kwasów tłuszczowych omega-3, antropometrię i adipokiny u osób z cukrzycą typu 2. PROJEKT: 34 uczestników zostało losowo przydzielonych do równoległego, kontrolowanego badania. TEMATY: Uczestnikami byli dorośli z cukrzycą typu 2 (wiek 52,4 +/- 1,5 roku, wskaźnik masy ciała 32,4 +/- 1,0 kg/m(2), n = 17 mężczyzn i 17 kobiet). INTERWENCJE: Uczestnicy spożywali wybrane produkty piekarnicze niezawierające lnu (grupa kontrolna [CTL], n = 9), mielone siemię lniane (FXS, n = 13; 32 g/d) lub olej lniany (FXO, n = 12; 13 g/d) codziennie przez 12 tygodni. Grupy FXS i FXO otrzymały równoważne ilości kwasu alfa-linolenowego (ALA; 7,4 g/dzień). MIARY WYNIKU: Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były stężenie hemoglobiny A(1c) w osoczu na czczo, skład glukozy, insuliny i fosfolipidów. Drugorzędowymi punktami końcowymi były krążąca leptyna i adiponektyna na czczo, a także masa ciała, wskaźnik masy ciała i obwód talii. Zakończono również ocenę spożycia pokarmu i obliczenia do oceny modelu homeostazy dla insulinooporności oraz ilościowego sprawdzenia wrażliwości na insulinę. WYNIKI: Grupy FXS i FXO miały wzrost fosfolipidowych kwasów tłuszczowych n-3 w osoczu (ALA, kwas eikozapentaenowy [EPA] lub kwas dekozapentaenowy [DPA], ale nie kwas dokozaheksaenowy), a grupa FXO miała więcej EPA i DPA w osoczu fosfolipidy w porównaniu z grupą FXS. Wszystkie grupy miały podobne spożycie kalorii; jednak grupa CTL doświadczyła 4% przyrostu masy ciała w porównaniu do wartości wyjściowej (p < 0,05), podczas gdy obie grupy lnu miały stałe masy ciała w okresie badania. Wszystkie inne parametry, w tym kontrola glikemii, nie uległy zmianie po leczeniu dietą. WNIOSKI: Zbilansowane spożycie FXS i FXO nie wpływa na kontrolę glikemii u dorosłych z dobrze kontrolowaną cukrzycą typu 2. Ewentualne zapobieganie przybieraniu na wadze poprzez spożywanie lnu wymaga dalszych badań.


title: Otwarte badanie dotyczące wpływu suplementacji sproszkowanym nasionami lnu (Linum usitatissimum) w leczeniu cukrzycy.

text: Cukrzyca charakteryzuje się hiperglikemią i nieprawidłowościami w metabolizmie węglowodanów, białek i lipidów, które prowadzą do rozwoju powikłań wtórnych. Obszerne badania wykazały, że terapia żywieniowa odgrywa kluczową rolę w kontrolowaniu lub opóźnianiu rozwoju tych wtórnych powikłań. Wykazano, że kilka żywności funkcjonalnej ma właściwości hipoglikemiczne i hipolipidemiczne. Nasiona lnu (FS) to żywność funkcjonalna, bogata w kwasy tłuszczowe omega 3 i przeciwutleniacze oraz uboga w węglowodany. W badaniach eksploracyjnych FS został włączony do receptur, co skutkowało obniżeniem indeksu glikemicznego artykułów spożywczych. Obserwacje te skłoniły nas do zbadania skuteczności suplementacji FS u chorych na cukrzycę typu 2 (n = 29). Badani zostali przypisani do grupy eksperymentalnej (n = 18) lub kontrolnej (n = 11) na podstawie chęci uczestniczenia w badaniu. Dietę grupy eksperymentalnej uzupełniano codziennie 10 g proszku FS przez okres 1 miesiąca. Grupa kontrolna nie otrzymywała suplementacji ani placebo. Podczas badania dieta i przyjmowanie leków przez badanych pozostawały niezmienione. Skuteczność suplementacji FS oceniano za pomocą zestawu parametrów kliniczno-biochemicznych. Suplementacja FS zmniejszyła poziom glukozy we krwi na czczo o 19,7%, a hemoglobinę glikowaną o 15,6%. Zaobserwowano również korzystne obniżenie cholesterolu całkowitego (14,3%), triglicerydów (17,5%), cholesterolu lipoprotein o małej gęstości (21,8%) i apolipoproteiny B oraz wzrost cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości (11,9%). Obserwacje te sugerują potencjał terapeutyczny FS w leczeniu cukrzycy.


title: Suplementacja siemieniem lnianym (nie ograniczanie tłuszczu w diecie) zmniejsza wskaźnik proliferacji raka prostaty u mężczyzn

text: Kontekst Rak prostaty dotyka jednego na sześciu mężczyzn w ciągu ich życia. Postuluje się, że czynniki dietetyczne wpływają na rozwój i progresję raka prostaty. Diety niskotłuszczowe i suplementacja siemieniem lnianym mogą oferować potencjalnie ochronne strategie. Metody Przeprowadziliśmy wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane badanie w celu zbadania wpływu diety niskotłuszczowej i/lub suplementowanej siemieniem lnianym na biologię prostaty i innych biomarkerów. Pacjenci z rakiem prostaty (n=161) zakwalifikowani co najmniej 21 dni przed prostatektomią zostali losowo przypisani do jednego z następujących ramion: 1) kontrola (zwykła dieta); 2) dieta z dodatkiem siemienia lnianego (30 g/dzień); 2) dieta niskotłuszczowa (<20% całkowitej energii); lub 4) dieta niskotłuszczowa z dodatkiem siemienia lnianego. Krew została pobrana na początku badania i przed zabiegiem chirurgicznym i przeanalizowana pod kątem antygenu specyficznego dla prostaty (PSA), globuliny wiążącej hormony płciowe, testosteronu, insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 i białka wiążącego-3, białka c-reaktywnego oraz lipoprotein o całkowitej i niskiej gęstości cholesterol. Guzy oceniano pod kątem proliferacji (Ki-67, pierwszorzędowy punkt końcowy) i apoptozy. Wyniki Mężczyźni byli na protokole średnio przez 30 dni. Wskaźniki proliferacji były istotnie niższe (p < 0,002) wśród mężczyzn przypisanych do ramion nasion lnu. Mediana stosunku komórek dodatnich Ki-67/całkowita liczba jąder (x100) wyniosła 1,66 (dieta z dodatkiem siemienia lnianego) i 1,50 (dieta z dodatkiem siemienia lnianego, niskotłuszczowa) w porównaniu z 3,23 (kontrola) i 2,56 (dieta niskotłuszczowa). Nie zaobserwowano różnic między grupami pod względem działań niepożądanych, apoptozy i większości serologicznych punktów końcowych; jednak mężczyźni na diecie niskotłuszczowej doświadczyli znacznego spadku poziomu cholesterolu w surowicy (P=0,048). Wnioski Wyniki sugerują, że nasiona lnu są bezpieczne i wiążą się z biologicznymi zmianami, które mogą chronić przed rakiem prostaty. Dane dodatkowo wspierają diety niskotłuszczowe w zarządzaniu poziomem cholesterolu w surowicy.


title: Wpływ lignanów ssaków na wzrost linii komórkowych raka prostaty.

text: TŁO: Wykazano, że ssacze lignany, enterolakton (EL) i enterodiol (ED), hamują raka piersi i okrężnicy. Do tej pory nie było doniesień o wpływie lignanów na raka gruczołu krokowego. Zbadaliśmy wpływ ED i EL na trzy ludzkie linie komórkowe raka prostaty (PC-3, DU-145 i LNCaP). MATERIAŁY I METODY: Komórki traktowano 0,1% (obj./obj.) DMSO (nośnik) lub 10-100 mikroM EL, ED lub genisteiny (kontrola pozytywna) przez 72 godziny. Żywotność komórek mierzono w teście fluorometrycznym z barwieniem jąder jodkiem propidyny, przy czym każdy test wykonywano w trzech powtórzeniach. WYNIKI: Przy 10-100 mikroM, EL znacząco hamował wzrost wszystkich linii komórkowych, podczas gdy ED hamował tylko komórki PC-3 i LNCaP. Chociaż EL był silniejszym inhibitorem wzrostu niż ED, oba były słabsze niż genisteina. Dawka dla 50% zahamowania wzrostu komórek LNCaP (IC50) przez EL wynosiła 57 mikroM, podczas gdy IC50 wynosiło 100 mikroM dla ED (obserwowane IC50 dla genisteiny wynosiło 25 mikroM). WNIOSEK: ED i EL hamują wzrost komórek raka prostaty i mogą to robić poprzez mechanizmy zależne i niezależne od hormonów.


title: Lignany i izoflawonoidy w osoczu i płynie prostaty u mężczyzn: próbki z Portugalii, Hongkongu i Wielkiej Brytanii.

text: TŁO: Chińscy mężczyźni mają mniejszą częstość występowania raka prostaty w porównaniu z mężczyznami z Europy i Ameryki Północnej. Azjaci spożywają duże ilości soi, bogatego źródła izoflawanoidów i fitoestrogenów, i mają wysoki poziom tych związków w osoczu iw moczu. Lignany ssaków, enterolakton i enterodiol, to kolejna grupa słabych estrogenów roślinnych, pozyskiwana z nasion, zbóż i zbóż. Wegetarianie mają wysokie stężenie lignanów w osoczu i moczu. METODY: Stężenia lignanów i izoflawonowych fitoestrogenów oznaczono metodą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas (GC-MS) w osoczu i płynie gruczołu krokowym od Portugalczyków, Chińczyków i Brytyjczyków stosujących tradycyjną dietę. Wyniki: W płynie sterczowym średnie stężenia enterolaktonu wynosiły odpowiednio 31, 162 i 20,3 ng/ml dla Hongkongu, Portugalii i Wielkiej Brytanii. Bardzo wysoki poziom enterolaktonu (>600 ng/ml) zaobserwowano w płynie sterczowym niektórych mężczyzn z Portugalii. Wysokie stężenia ekwolu (3270 ng/ml) i daidzeiny (532 ng/ml) stwierdzono w próbce płynu prostaty z Hongkongu. Wyższe średnie poziomy daidzeiny zaobserwowano w płynie prostaty z Hongkongu przy 70 ng/ml, w porównaniu z 4,6 i 11,3 ng/ml w próbkach odpowiednio z Portugalii i Wielkiej Brytanii. Średnie poziomy daidzeiny były wyższe w próbkach osocza z Hongkongu (31,3 ng/ml) w porównaniu z próbkami z Portugalii (1,3 ng/ml) i Wielkiej Brytanii (8,2 ng/ml). Ogólnie rzecz biorąc, średnie stężenia enterolaktonu w osoczu z trzech ośrodków były podobne i wynosiły odpowiednio 6,2, 3,9 i 3,9 ng/ml w próbkach z Hongkongu, Portugalii i Wielkiej Brytanii. WNIOSKI: Wyższe stężenia izoflawanoidowych fitoestrogenów, daidzeiny i ekolu, stwierdzono w osoczu i płynie sterczowym mężczyzn z Hongkongu w porównaniu z tymi z Wielkiej Brytanii i Portugalii. Jednak poziom lignanu, enterolaktonu, był znacznie wyższy w płynie sterczowym portugalskich mężczyzn. Izoflawanoidy i lignany mają wiele interesujących właściwości i mogą częściowo odpowiadać za mniejszą zachorowalność na raka prostaty u mężczyzn z Azji, a także niektórych krajów śródziemnomorskich. Izoflawonoidy z soi, które są obecne w wysokim stężeniu w płynie prostaty u mężczyzn pochodzenia azjatyckiego, mogą chronić przed chorobami prostaty.


title: Badanie pilotażowe mające na celu zbadanie wpływu niskotłuszczowej diety z dodatkiem siemienia lnianego na proliferację łagodnego nabłonka prostaty i antygenu specyficznego dla prostaty.

text: CELE: Czynniki dietetyczne mogą wpływać na prostatę i mieć wpływ na wzrost prostaty i chorobę. Niewielka liczba badań sugeruje, że diety z dodatkiem nasion lnu i ubogich w tłuszcze mogą hamować wzrost raka prostaty zarówno u zwierząt, jak iu ludzi. Nieznany jest jednak potencjalny wpływ takiej diety na łagodny nabłonek gruczołu krokowego. METODY: Przeprowadziliśmy badanie pilotażowe, aby sprawdzić, czy dieta z dodatkiem nasion lnu i ubogą w tłuszcze wpływa na tempo proliferacji w łagodnym nabłonku. Zbadaliśmy również wpływ na poziomy krążącego antygenu specyficznego dla prostaty (PSA), całkowitego testosteronu i cholesterolu. Piętnastu mężczyzn, u których zaplanowano powtórną biopsję prostaty, poinstruowano, aby stosowali dietę niskotłuszczową (poniżej 20% kcal) z dodatkiem siemienia lnianego (30 g/dobę) i zapewniono zapas nasion lnu na cały okres 6 miesięcy. miesięczny okres interwencji. Poziom PSA, całkowitego testosteronu i cholesterolu określono na początku badania i po 6 miesiącach obserwacji. Porównano raporty z pierwotnej i powtórnej biopsji i oznaczono ilościowo wskaźniki proliferacji (MIB-1) w łagodnym nabłonku gruczołu krokowego. WYNIKI: Statystycznie istotne spadki PSA (8,47 +/- 3,82 do 5,72 +/- 3,16 ng/mL; P = 0,0002) i cholesterolu (241,1 +/- 30,8 do 213,3 +/- 51,2 mg/dL; P = 0,012) zauważony. Nie zaobserwowano statystycznie istotnej zmiany w całkowitym testosteronie (434,5 +/- 143,6 do 428,3 +/- 92,5 ng/dl). Chociaż 6-miesięczne powtórne biopsje nie zostały wykonane w 2 przypadkach z powodu normalizacji PSA, spośród 13 mężczyzn, którzy przeszli powtórną biopsję, wskaźniki proliferacji łagodnego nabłonka zmniejszyły się znacząco z 0,022 +/- 0,027 na początku do 0,007 +/- 0,014 na początku 6 miesięcy obserwacji (p = 0,0168). WNIOSKI: Te dane pilotażowe sugerują, że dieta z dodatkiem siemienia lnianego o ograniczonej zawartości tłuszczu może wpływać na biologię prostaty i związanych z nią biomarkerów. Potrzebne jest randomizowane, kontrolowane badanie, aby ustalić, czy suplementacja siemieniem lnianym, dieta niskotłuszczowa lub połączenie tych dwóch schematów mogą być przydatne w kontrolowaniu ogólnego wzrostu prostaty.


title: Wpływ diet niskotłuszczowych na poziom cytokin zapalnych regulowanych przez NFκB w osoczu i czynniki angiogeniczne u mężczyzn z rakiem prostaty

text: Uważa się, że dieta, stan odżywienia i niektóre suplementy diety wpływają na rozwój i progresję raka prostaty. Angiogeneza i stan zapalny mają kluczowe znaczenie dla wzrostu i progresji nowotworu, ale wpływ diety na te procesy pozostaje niepewny. Zbadaliśmy zmiany w 50 cytokinach osocza i czynnikach angiogennych (CAF) u 145 mężczyzn z rakiem prostaty włączonych do przedoperacyjnego, randomizowanego, kontrolowanego badania fazy II z czterema ramionami: kontrola (zwykła dieta); dieta niskotłuszczowa (LF); dieta z dodatkiem siemienia lnianego (FS); oraz dieta niskotłuszczowa z dodatkiem siemienia lnianego. Średni czas trwania interwencji dietetycznej wynosił 30–31 dni. Wśród poszczególnych ramion największą liczbę istotnych zmian (wyjściowe vs. obserwacja przedoperacyjna) zaobserwowano w ramieniu LF, przy czym 19 CAF zmniejszyło się, a jeden wzrósł (p<0,05). W porównaniu z ramieniem kontrolnym, liczba 6 CAF, w tym czynniki proangiogenne (czynniki 1α pochodzące z komórek zrębu i czynniki szpikowe (czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik stymulujący tworzenie kolonii makrofagów) uległa zmniejszeniu w ramieniu LF w porównaniu z grupą kontrolną; 4 CAF zmieniły się odpowiednio w ramionach FS i FS+LF. Utrata masy ciała wystąpiła w ramionach LF i była istotnie skorelowana ze spadkiem VEGF (P <0,001). Wiadomo, że wszystkie CAF, które zmieniły się w ramieniu LF, są regulowane przez czynnik jądrowy -kappa B (NF-κB), a analiza szlaku zidentyfikowała NF-κB jako najbardziej prawdopodobną sieć regulacyjną związaną z tymi zmianami w ramieniu LF, ale nie w ramionach zawierających FS. Wyniki te sugerują, że dieta niskotłuszczowa bez siemienia lnianego może zmniejszać poziomy swoistych cytokin zapalnych i czynników angiogennych i sugeruje, że szlak NF-κB może być mediatorem tych zmian.


title: Szacowanie zmian w zdrowiu publicznym po wdrożeniu analizy zagrożeń i krytycznego punktu kontroli w uboju brojlerów w Stanach Zjednoczonych...

text: Powszechnym podejściem do zmniejszania skażenia mikrobiologicznego jest wdrożenie programu analizy zagrożeń i krytycznych punktów kontroli (HACCP) w celu zapobiegania lub ograniczania skażenia podczas produkcji. Jednym z przykładów jest program redukcji patogenów HACCP realizowany przez Służbę Bezpieczeństwa Żywności i Kontroli Żywności Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (FSIS). Program ten składał się z etapowej realizacji w latach 1996-2000 w celu zmniejszenia skażenia mikrobiologicznego produktów mięsnych i drobiowych. Spośród towarów regulowanych przez FSIS jedną z największych obserwowanych redukcji było zanieczyszczenie salmonellą tusz kurcząt brojlerów. Niemniej jednak, jak to zmniejszenie mogło wpłynąć na całkowitą liczbę przypadków salmonellozy w Stanach Zjednoczonych, nie zostało ocenione. W badaniu tym uwzględniono informacje z nadzoru zdrowia publicznego oraz ankiety dotyczące branży uboju drobiu w modelu, który szacuje liczbę przypadków salmonellozy związanej z brojlerami w czasie. Model szacuje, że po 56% zmniejszeniu odsetka skażonych tusz brojlerów zaobserwowanym w latach 1995–2000, w 2000 r. wystąpiło około 190 000 mniej rocznych przypadków salmonellozy (przypisywanej brojlerom) w porównaniu z 1995 r. Granice niepewności dla tego oszacowania wahają się od około 37 000 do 500 000 chorób. Szacowane zachorowania, którym udało się zapobiec, ze względu na skromniejszy spadek skażenia o 13% w latach 2000-2007, nie były statystycznie istotne. Przedstawiono również analizę dotyczącą niezbędnej wielkości zmiany zanieczyszczenia wymaganej do wykrycia przez nadzór człowieka.


title: Charakterystyka opornej na cefalosporyny cefalosporyny o rozszerzonym spektrum działania serologicznego Salmonella enterica Heidelberg wyizolowanego ze zwierząt spożywczych, mięsa sprzedawanego w handlu...

text: Salmonella enterica jest jedną z najczęstszych przyczyn chorób przenoszonych drogą pokarmową w Stanach Zjednoczonych. Chociaż salmonelloza zwykle ustępuje samoistnie, ciężkie zakażenia zwykle wymagają leczenia przeciwbakteryjnego, a ceftriakson, cefalosporyna o rozszerzonym spektrum (ESC), jest powszechnie stosowany zarówno u dorosłych, jak iu dzieci. Nadzór prowadzony przez Krajowy System Monitorowania Oporności Przeciwdrobnoustrojowej (NARMS) wykazał niedawny wzrost oporności na ESC wśród Salmonelli Heidelberg izolowanych od zwierząt jadalnych podczas uboju, mięsa w handlu detalicznym i ludzi. W oporności na ESC wśród Salmonella w Stanach Zjednoczonych zazwyczaj pośredniczy kodowana przez plazmid bla(CMY) β-laktamaza. W 2009 roku zidentyfikowaliśmy 47 izolatów Heidelberga bla(CMY)-dodatnich do ESC opornych na ESC od ludzi (n=18), zwierząt jadalnych przy uboju (n=16) i mięsa w handlu detalicznym (n=13) związanych ze wzrostem częstości występowania tego serowaru. Prawie 90% (26/29) izolatów zwierzęcych i mięsnych wyizolowano z tuszek kurcząt lub detalicznego mięsa kurcząt. Przebadaliśmy izolaty NARMS pod kątem obecności bla (CMY), ustaliliśmy, czy gen był zakodowany na plazmidzie, zbadaliśmy wzory elektroforezy żelowej w polu pulsacyjnym w celu oceny różnorodności genetycznej izolatów i skategoryzowaliśmy plazmidy bla (CMY) według grup niezgodności plazmidów i typowanie sekwencji plazmidowych w wielu miejscach (pMLST). Stwierdzono, że wszystkie 47 genów bla(CMY) są kodowane przez plazmid. Niezgodność/typowanie replikonów wykazało, że 41 to plazmidy IncI1, z których 40 wykazywało jedynie oporność związaną z bla(CMY). Sześć było plazmidami IncA/C, które zawierały dodatkowe geny odporności. pMLST plazmidów IncI1-bla(CMY) wykazał, że 27 (65,8%) było sekwencjami typu (ST) 12, najczęstszymi ST wśród plazmidów bla(CMY)-IncI1 z Heidelberga izolowanych od ludzi. Dziesięć plazmidów miało nowy profil ST, ST66, typ bardzo podobny do ST12. Praca ta wykazała, że wzrost oporności na ESC wśród Salmonelli Heidelberg w 2009 roku był spowodowany głównie rozpowszechnianiem bla(CMY) na plazmidach IncI1 i IncA/C na różnych podłożach genetycznych i prawdopodobnie nie jest wynikiem ekspansji klonalnej.


title: Wykład Garroda z 2009 r.: ewolucja oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe: perspektywa Darwina.

text: Mikroby ewoluowały przez 3,5 miliarda lat i są prawdopodobnie najbardziej przystosowalnymi organizmami na ziemi. Ograniczone genetycznie przez niezdolność do rozmnażania płciowego, bakterie nabyły kilka dodatkowych mechanizmów umożliwiających poziomą wymianę materiału genetycznego. Takie mechanizmy pozwoliły bakteriom zamieszkiwać niektóre z najbardziej niegościnnych środowisk na ziemi. Nic więc dziwnego, że w obliczu zalewu wrogich chemikaliów (antybiotyków) zareagowali z równą i przeciwną siłą. W tym artykule porównano ewolucję oporności przeciwdrobnoustrojowej na antybiotyki beta-laktamowe w ciągu ostatnich 70 lat u dwóch gatunków bakterii, a mianowicie Staphylococcus aureus, wysoce rozwiniętego patogenu ludzkiego i Pseudomonas aeruginosa, oportunistycznego patogenu szpitalnego.


title: Mechanizmy oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe u bakterii.

text: Leczenie infekcji bakteryjnych jest coraz bardziej skomplikowane ze względu na zdolność bakterii do rozwijania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe. Środki przeciwdrobnoustrojowe są często klasyfikowane zgodnie z ich głównym mechanizmem działania. Mechanizmy obejmują zakłócenia syntezy ściany komórkowej (np. beta-laktamy i środki glikopeptydowe), hamowanie syntezy białek (makrolidy i tetracykliny), zakłócenia syntezy kwasów nukleinowych (fluorochinolony i ryfampicyna), hamowanie szlaku metabolicznego (trimetoprym-sulfametoksazol), oraz rozerwanie struktury błony bakteryjnej (polimyksyny i daptomycyna). Bakterie mogą być wewnętrznie oporne na > lub =1 klasę środków przeciwdrobnoustrojowych lub mogą nabyć oporność przez mutację de novo lub poprzez nabycie genów oporności od innych organizmów. Nabyte geny oporności mogą umożliwiać bakteriom wytwarzanie enzymów niszczących lek przeciwbakteryjny, ekspresję systemów wypływowych, które uniemożliwiają dotarcie leku do jego wewnątrzkomórkowego celu, modyfikowanie miejsca docelowego leku lub wytwarzanie alternatywnego szlaku metabolicznego, który omija działanie lek. Pozyskiwanie nowego materiału genetycznego przez bakterie podatne na środki przeciwdrobnoustrojowe z opornych szczepów bakterii może następować poprzez koniugację, transformację lub transdukcję, przy czym transpozony często ułatwiają wbudowanie wielu genów oporności do genomu lub plazmidów gospodarza. Stosowanie środków przeciwbakteryjnych stwarza presję selekcyjną na powstawanie szczepów opornych. Poniżej przedstawiono 3 historie przypadków – jeden dotyczący oporności Escherichia coli na cefalosporyny trzeciej generacji, inny skupiający się na pojawieniu się opornego na wankomycynę Staphylococcus aureus, a trzeci szczegółowo opisujący oporność wielolekową u Pseudomonas aeruginosa – w celu zilustrowania różnych sposobów rozwoju opornych bakterii .


text: Leczenie infekcji bakteryjnych jest coraz bardziej skomplikowane ze względu na zdolność bakterii do rozwijania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe. Środki przeciwdrobnoustrojowe są często klasyfikowane zgodnie z ich głównym mechanizmem działania. Mechanizmy obejmują zakłócenia syntezy ściany komórkowej (np. beta-laktamy i glikopeptydy), hamowanie syntezy białek (makrolidy i tetracykliny), zakłócenia syntezy kwasów nukleinowych (fluorochinolony i ryfampicyna), hamowanie szlaku metabolicznego (trimetoprym-sulfametoksazol), oraz rozerwanie struktury błony bakteryjnej (polimyksyny i daptomycyna). Bakterie mogą być wewnętrznie oporne na > lub =1 klasę środków przeciwdrobnoustrojowych lub mogą nabyć oporność przez mutację de novo lub poprzez nabycie genów oporności od innych organizmów. Nabyte geny oporności mogą umożliwiać bakteriom wytwarzanie enzymów niszczących lek przeciwbakteryjny, ekspresję systemów wypływowych, które uniemożliwiają dotarcie leku do jego wewnątrzkomórkowego celu, modyfikowanie miejsca docelowego leku lub wytwarzanie alternatywnego szlaku metabolicznego, który omija działanie lek. Pozyskiwanie nowego materiału genetycznego przez bakterie podatne na środki przeciwdrobnoustrojowe z opornych szczepów bakterii może następować poprzez koniugację, transformację lub transdukcję, przy czym transpozony często ułatwiają wbudowanie wielu genów oporności do genomu lub plazmidów gospodarza. Stosowanie środków przeciwbakteryjnych stwarza presję selekcyjną na powstawanie szczepów opornych. W niniejszym artykule dokonano przeglądu trzech historii przypadków – jeden dotyczący oporności Escherichia coli na cefalosporyny trzeciej generacji, inny skupiający się na pojawieniu się opornego na wankomycynę Staphylococcus aureus, a trzeci szczegółowo opisujący oporność wielolekową u Pseudomonas aeruginosa – w celu zilustrowania różnych sposobów, w jakie oporne bakterie rozwijać.


title: Zwierzęta spożywcze i środki przeciwdrobnoustrojowe: wpływ na zdrowie człowieka

text: Streszczenie: Środki przeciwdrobnoustrojowe to cenne środki lecznicze, których skuteczność jest poważnie zagrożona przez pojawianie się i rozprzestrzenianie oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe. Dostarczanie antybiotyków zwierzętom spożywczym obejmuje wiele różnych celów nieterapeutycznych, które obejmują stymulację wzrostu. Zaniepokojenie pojawianiem się oporności i rozprzestrzenianiem się na ludzi przez nieterapeutyczne stosowanie środków przeciwdrobnoustrojowych doprowadziło do sprzecznych praktyk i opinii. Wiele dowodów przemawiało za usunięciem nieterapeutycznych środków przeciwdrobnoustrojowych (NTA) w Europie, w oparciu o „zasadę ostrożności”. Jednak konkretne dowody naukowe na pozytywne i niekorzystne konsekwencje NTA nie są jasne dla wszystkich zainteresowanych stron. Istotne dane wskazują na podwyższoną oporność na antybiotyki u bakterii związanych ze zwierzętami karmionymi NTA i ich produktami spożywczymi. Ta odporność rozprzestrzenia się na inne zwierzęta i ludzi – bezpośrednio przez kontakt i pośrednio przez łańcuch pokarmowy, wodę, powietrze oraz gleby nawożone obornikiem i szlamem. Nowoczesne techniki genetyczne czynią postępy w rozszyfrowywaniu wpływu ekologicznego NTA, ale wysiłki w zakresie modelowania są udaremniane przez braki w kluczowej wiedzy na temat obciążenia drobnoustrojami i antybiotykami na każdym etapie łańcucha przenoszenia. Mimo to znaczna i rosnąca liczba dowodów dotyczących rozprzestrzeniania się bakterii opornych ze zwierzęcia na człowieka, w tym wynikającego ze stosowania NTA, wspiera eliminację stosowania NTA w celu zmniejszenia rosnącego obciążenia środowiska genami oporności.


title: Serotyp Salmonella enterica Enteritidis: rosnąca częstość zakażeń nabytych w warunkach domowych.

text: TŁO: Salmonella enterica powoduje rocznie około 1 miliona przypadków chorób przenoszonych drogą pokarmową u ludzi w Stanach Zjednoczonych; Enteritidis (SE) jest najczęstszym serotypem. Organy zdrowia publicznego, agencje regulacyjne, producenci żywności i przetwórcy żywności potrzebują dokładnych informacji o wskaźnikach i zmianach w zakażeniu SE, aby wdrożyć i ocenić oparte na dowodach polityki i praktyki kontroli. METODY: Przeanalizowaliśmy częstość występowania zakażeń SE u ludzi w latach 1996-2009 w Foodborne Diseases Active Surveillance Network (FoodNet), aktywnym, populacyjnym systemie nadzoru nad zakażeniami potwierdzonymi laboratoryjnie. Porównaliśmy częstość występowania FoodNet z pasywnie zebranymi danymi z uzupełniających systemów nadzoru oraz ze wskaźnikami izolacji SE z przetworzonych kurcząt i produktów jajecznych; jaja w skorupkach nie są rutynowo testowane. Porównaliśmy również wzorce podtypów molekularnych SE izolowanego od ludzi i kur. WYNIKI: Od lat 1996-1999 częstość występowania ludzkich infekcji SE w FoodNet wzrosła o 44%. Zmiana ta znajduje odzwierciedlenie w pasywnych danych nadzoru krajowego. Największy względny wzrost odnotowano w przypadku małych dzieci, osób starszych i witryn FoodNet w południowych Stanach Zjednoczonych. W ostatnich latach zmniejszył się odsetek pacjentów z zakażeniem SE, którzy zgłaszali niedawne podróże zagraniczne, natomiast wzrósł odsetek kurcząt, od których wyizolowano SE. Podobne podtypy molekularne SE są powszechnie izolowane od ludzi i kur. WNIOSKI: Większość zakażeń SE w Stanach Zjednoczonych pochodzi ze źródeł krajowych, a problem narasta. Kurczak i jajka są prawdopodobnie głównymi źródłami SE. Niezbędna jest ciągła baczna uwaga na dane z nadzoru w celu monitorowania wpływu ostatnich regulacyjnych środków kontrolnych.


title: Porównanie zanieczyszczenia ESBL w ekologicznym i konwencjonalnym mięsie drobiowym w handlu detalicznym.

text: Skażenie detalicznego mięsa drobiowego przez bakterie wytwarzające beta-laktamazę o rozszerzonym spektrum (ESBL) prawdopodobnie przyczynia się do wzrostu częstości występowania zakażeń tymi bakteriami u ludzi. Badanie to miało na celu porównanie częstości występowania i ilości izolatów ESBL-pozytywnych między ekologicznymi i konwencjonalnymi próbkami mięsa drobiowego pochodzących z handlu detalicznego oraz porównanie rozmieszczenia genów ESBL, genotypów szczepów i współodporności. W 2010 r. w 12 lokalnych sklepach w Holandii zebrano 98 surowych piersi z kurczaka (n=60 konwencjonalnych; n=38 ekologicznych). Częstość występowania mikroorganizmów wytwarzających ESBL wynosiła 100% w próbkach konwencjonalnych i 84% w próbkach organicznych (p<0,001). Mediana ilości drobnoustrojów wytwarzających ESBL wynosiła 80 (zakres <20-1360) w próbkach konwencjonalnych i <20 (zakres 0-260) CFU/25 g w próbkach organicznych (p=0,001). Dystrybucja genów ESBL w próbkach konwencjonalnych i próbkach organicznych wyniosła odpowiednio 42% w porównaniu z 56% (N.S.), dla CTX-M-1, 20% w porównaniu z 42% (NS) dla TEM-52 i 23% w porównaniu z 3% ( p<0,001 dla SHV-12. CTX-M-2 (7%), SHV-2 (5%) i TEM-20 (3%) stwierdzono wyłącznie w próbkach konwencjonalnych. Wskaźniki kooporności izolatów ESBL-dodatnich nie różniły się między próbkami konwencjonalnymi i organicznymi (ko-trimoksazol 56%, ciprofloksacyna 14% i tobramycyna 2%), z wyjątkiem tetracykliny, odpowiednio 73% i 46%, p<0,001). Sześć z 14 konwencjonalnych próbek mięsa zawierało 4 typy MLST zgłoszone również u ludzi, a 5 z 10 próbek organicznych zawierało 3 typy MLST zgłoszone również u ludzi (2 ST10, 2 ST23, ST354). Podsumowując, większość próbek ekologicznego mięsa kurcząt była również skażona bakteriami E. coli wytwarzającymi ESBL, a geny i typy szczepów ESBL były w dużej mierze takie same jak w konwencjonalnych próbkach mięsa. Copyright © 2011 Elsevier B.V. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Wykrywanie powszechnego i trwałego plazmidu przenoszącego tet(L) w glebie rolniczej dotkniętej odpadkami kurcząt

text: Związek między odpadami zwierzęcymi wytwarzanymi w gospodarstwach a rozprzestrzenianiem się oporności na antybiotyki w społecznościach drobnoustrojów glebowych za pośrednictwem ruchomych elementów genetycznych pozostaje niejasny. W tym badaniu indukcja elektromagnetyczna (EMI) na fermie kurcząt brojlerów wspomagała pobieranie próbek gleby z miejsca, w którym wystąpiły odchody kurcząt oraz z miejsca marginalnie dotkniętego. Zgodnie z badaniem EMI istniała rozbieżność między tymi dwoma miejscami w odniesieniu do pH gleby, poziomów oporności na tetracyklinę (Tcr) wśród bakterii glebowych uprawnych oraz występowania i występowania kilku genów tet i erm w glebie. Nie zaobserwowano znaczących różnic w tych aspektach między obszarem marginalnie dotkniętym a kilkoma obszarami w stosunkowo nieskazitelnym lesie regionalnym. Kiedy gospodarstwo funkcjonowało, w glebie dotkniętej odpadami wykryto geny tet(L), tet(M), tet(O), erm(A), erm(B) i erm(C). Dwa lata po usunięciu wszystkich odpadów z farmy nadal wykryto geny tet(L), tet(M), tet(O) i erm(C). Obfitość tet(L), tet(O) i erm(B) zmierzono za pomocą ilościowej PCR, a liczbę kopii każdego z nich znormalizowano do liczby kopii genu 16S rRNA eubakterii. tet(L) był najbardziej rozpowszechnionym genem, podczas gdy tet(O) był najtrwalszym genem, chociaż wszystkie zmalały w ciągu 2 lat. Mobilizowalny plazmid niosący tet(L) zidentyfikowano w siedmiu z 14 izolatów gleby Tcr. Gospodarzami plazmidu były gatunki Bhargavaea, Sporosarcina i Bacillus. Gen mobilizacji plazmidu (mob) został określony ilościowo w celu oszacowania jego występowania w glebie i wykazano, że stosunek tet(L) do mob zmienił się z 34:1 do 1:1 w ciągu 2 lat pobierania próbek.


title: Porównanie częstości występowania i oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe izolatów Escherichia coli z różnych mięs sprzedawanych w handlu detalicznym w Stanach Zjednoczonych, 2002-2008

text: Izolaty Escherichia coli uzyskano z programu handlu detalicznego mięsem Krajowego Systemu Monitorowania Oporności Przeciwdrobnoustrojowej i zbadano pod kątem wrażliwości na środki przeciwdrobnoustrojowe. Przeanalizowano próbki detaliczne mięsa (n = 11921) z czterech stanów USA zebrane w latach 2002–2008, składające się z 2988 piersi z kurczaka, 2942 mielonego indyka, 2991 mielonej wołowiny i 3000 próbek kotletów wieprzowych. W sumie odzyskano 8286 izolatów E. coli. Najwięcej próbek zanieczyszczonych organizmem stanowiły drób (83,5%) i indyk (82,0%), a następnie wołowina (68,9%) i wieprzowina (44,0%). Najczęściej oporność była na tetracyklinę (50,3%), a następnie na streptomycynę (34,6%), sulfametoksazol-sulfizoksazol (31,6%), ampicylinę (22,5%), gentamycynę (18,6%), kanamycynę (8,4%), amoksycylinę-kwas klawulanowy ( 6,4% i cefoksytyna (5,2%). Mniej niż 5% izolatów wykazywało oporność na trimetoprim, ceftriakson, ceftiofur, kwas nalidyksowy, chloramfenikol i cyprofloksacynę. Wszystkie izolaty były wrażliwe na amikacynę. W porównaniu do izolatów wołowych i wieprzowych, izolaty mięsa drobiowego wykazywały większy procent oporności na wszystkie badane leki, z wyjątkiem chloramfenikolu, na który izolaty wieprzowe miały największą oporność. Ponad połowa izolatów z indyków (56%) była oporna na wiele leków (≥3 klasy) w porównaniu z 38,9% izolatów z kurczaka, 17,3% wieprzowiny i 9,3% izolatów wołowych. Gen blaCMY był obecny we wszystkich izolatach opornych na ceftriakson i ceftiofur. Geny cmlA, flo i catI były obecne odpowiednio w 45%, 43% i 40% izolatów opornych na chloramfenikol. Większość izolatów opornych na kwas nalidyksowy (98,5%) miała mutację gyrA w S83 lub D87 lub w obu, podczas gdy tylko 6,7% miało mutację parC w S80 lub E84. Wyniki wykazały, że E. coli była powszechnie obecna w mięsie sprzedawanym w handlu detalicznym, a profile oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe różniły się w zależności od pochodzenia zwierzęcego izolatów.


title: Zastosowanie technik bayesowskich do modelowania obciążenia salmonellozą u ludzi przypisywaną amerykańskim towarom żywnościowym w miejscu przetwarzania: adaptacja modelu duńskiego

text: Modele matematyczne, które szacują odsetek chorób przenoszonych przez żywność, które można przypisać towarom żywnościowym w określonych punktach łańcucha żywnościowego, mogą być przydatne dla zarządzających ryzykiem i decydentów politycznych w formułowaniu celów zdrowia publicznego, ustalaniu priorytetów interwencji i dokumentowaniu skuteczności działań łagodzących mających na celu zmniejszenie liczby zachorowań. Wykorzystując dane z nadzoru ludzi na temat potwierdzonych laboratoryjnie zakażeń Salmonellą z Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom oraz dane z badań na salmonellę z programów regulacyjnych Departamentu Rolnictwa USA ds. Bezpieczeństwa Żywności i Kontroli, opracowaliśmy model atrybucji chorób przenoszonych przez żywność w miejscu przetwarzania, dostosowując Hald Salmonella Bayesowski model atrybucji źródła. Kluczowe dane wyjściowe modelu obejmują szacunki względnego odsetka sporadycznie nabytych w kraju zakażeń salmonellą ludzką, wynikających z zanieczyszczenia surowego mięsa, drobiu i produktów jajecznych przetworzonych w Stanach Zjednoczonych w latach 1998-2003. Obecny model szacuje względny udział kurczaków (48% ), mielona wołowina (28%), indyk (17%), produkty jajeczne (6%), nienaruszona wołowina (1%) i wieprzowina (<1%) w 109 serotypach Salmonelli występujących w produktach spożywczych w momencie przetwarzania. Chociaż interpretacja szacunków atrybucji jest ograniczona przez wprowadzane dane, dostosowany model jest obiecujący i może służyć jako podstawa wspólnego podejścia do atrybucji salmonellozy u ludzi i podejmowania decyzji dotyczących bezpieczeństwa żywności w więcej niż jednym kraju.


title: Odwrócenie zmęczenia podczas długotrwałego wysiłku poprzez wlew lub spożycie węglowodanów.

text: Siedmiu rowerzystów ćwiczyło na poziomie 70% maksymalnego poboru O2 (VO2max) aż do zmęczenia (170 +/- 9 min) trzykrotnie, w odstępie 1 tygodnia. Podczas tych prób stężenie glukozy w osoczu spadło z 5,0 +/- 0,1 do 3,1 +/- 0,1 mM (P mniejsze niż 0,001), a współczynnik wymiany oddechowej (R) spadł z 0,87 +/- 0,01 do 0,81 +/- 0,01 (P mniejsze niż 0,001). Po 20 minutach odpoczynku badani próbowali kontynuować ćwiczenia albo 1) po przyjęciu placebo, 2) po przyjęciu polimerów glukozy (3 g/kg) lub 3) po dożylnym wlewie glukozy („klamra euglikemiczna”). Spożycie placebo nie przywróciło euglikemii ani R. Poziom glukozy w osoczu wzrósł (P < 0,001) początkowo do około 5 mM, a R wzrósł (P < 0,001) do około 0,83 po wlewie glukozy lub spożyciu węglowodanów. Stężenie glukozy i R w osoczu spadały stopniowo do odpowiednio 3,9 +/- 0,3 mM i 0,81 +/- 0,01 po spożyciu węglowodanów, ale utrzymywały się odpowiednio na poziomie 5,1 +/- 0,1 mM i 0,83 +/- 0,01 po wlewie glukozy. Czas do zmęczenia podczas tej drugiej serii ćwiczeń był znacznie dłuższy podczas przyjmowania węglowodanów (26 +/- 4 min; p poniżej 0,05) lub wlewu glukozy (43 ± 5 min; p poniżej 0,01) w porównaniu z próbą placebo (10 +/- 1 min). Insulina osocza (około 10 mikroj./ml) i glikogen mięśni obszernych bocznych (około 40 mmol glukozy j./kg) nie uległy zmianie podczas infuzji glukozy, przy czym trzy czwarte całkowitego utleniania węglowodanów podczas drugiej serii ćwiczeń było spowodowane infuzją glukozy euglikemicznej szybkość (1,13 +/- 0,08 g/min). (STREFA OBCIĄGNIĘTA DO 250 SŁÓW)