title: Ilościowe oznaczanie komutagennych beta-karbolin, norharmanu i harmanu, w kondensacie dymu papierosowego i gotowanej żywności.

text: Komutagenne beta-karboliny, takie jak norharman i harman, oznaczono ilościowo w głównych i bocznych kondensatach dymu sześciu japońskich marek papierosów, a także w 13 rodzajach gotowanej żywności, stosując kombinację obróbki niebieską bawełną i HPLC. Norharman i harman wykryto we wszystkich próbkach kondensatu dymu papierosowego. Ich poziomy w głównym strumieniu dymu wynosiły 900-4240 ng na papieros w przypadku norharmanu i 360-2240 ng w przypadku harmanu, aw dymie bocznym 4130-8990 ng w przypadku norharmanu i 2100-3000 ng w przypadku harmanu. Stwierdzono również, że te beta-karboliny są obecne we wszystkich próbkach gotowanej żywności na poziomie 2,39-795 ng dla norharmanu i 0,62-377 ng dla harmanu na gram gotowanej żywności. Obserwowane stężenia są znacznie wyższe niż te stwierdzone dla mutagennych i rakotwórczych amin heterocyklicznych (HCA), co sugeruje, że ludzie są narażeni na norharman i harman w życiu codziennym w większym stopniu niż na HCA.


title: MPTP: przemysłowa substancja chemiczna i zanieczyszczenie nielegalnych narkotyków stymuluje nową erę w badaniach nad chorobą Parkinsona.

text: MPTP (1-metylo-4-fenylo-1,2,3,6-tetrahydropirydyna) powoduje selektywne niszczenie neuronów dopaminergicznych szlaku nigrostriatalnego u ludzi i innych naczelnych. Jest mniej specyficzny io wiele słabszy u myszy i ma tylko niewielki wpływ na szczury. Różnice w szybkościach i miejscach metabolizmu MPTP do jego aktywnego, toksycznego, wysoce polarnego metabolitu MPP+ (1-metylo-4-fenylopirydyny) wydają się wpływać na specyficzność gatunkową. U szczurów oksydaza monoaminowa typu B (MAO-B), która pośredniczy w konwersji MPTP do MPP+, może działać jako bariera enzymatyczna w naczyniach mózgowych, podczas gdy u naczelnych enzym, obecny głównie w astrocytach, wydaje się ważny dla bioaktywacji MPTP do toksyczny metabolit. MPP+ jest substratem dla miejsc wychwytu katecholamin i jest skoncentrowany w tych neuronach. Molekularny mechanizm toksyczności MPP+ nie został ostatecznie ustalony, ale sugerowano konwersję do wolnych rodników lub wychwyt przez mitochondria i hamowanie mitochondrialnych enzymów oddechowych, co prowadzi do uwalniania wapnia i śmierci komórek. Odkrycie toksyny, która powoduje zwierzęcy model choroby Parkinsona, pobudziło nowe badania nad czynnikami środowiskowymi, które mogą przyczyniać się do tego postępującego zaburzenia zwyrodnieniowego i zapewniło środki do oceny nowych podejść do terapii.


title: Rak i stężenie komutagenu Harmane we krwi w drżeniu samoistnym

text: Stężenie harmanu we krwi, neurotoksyny wywołującej drżenie, jest podwyższone w przypadku drżenia samoistnego (ET). Harmane jest również komutagenem. Cel Porównanie częstości występowania raka w przypadkach ET z grupą kontrolną i ustalenie, czy stężenia harman we krwi są podwyższone wśród przypadków ET z rakiem. Metody Projektowanie przypadków-kontroli. Wyniki 66/267 (24,7%) przypadków ET vs 55/331 (16,6%) z grupy kontrolnej miało raka (skorygowany OR 1,52, 95% CI 1,01 – 2,30, p = 0,04). Wśród określonych typów raka rak jelita grubego był bardziej rozpowszechniony w przypadkach ET niż w grupie kontrolnej (2,6% vs 0,6%, p = 0,04). Logarytmiczne stężenie harman we krwi było wyższe w przypadkach ET w porównaniu z grupą kontrolną (p = 0,02) oraz u uczestników z w porównaniu z osobami bez raka (p = 0,02). Logarytmiczne stężenie harman we krwi było najwyższe w przypadkach ET z rakiem w porównaniu z innymi grupami (p = 0,009). Dyskusja Te powiązania między rakiem a ET oraz między wysoką harmaną krwi a rakiem w ET zasługują na dalsze badania.


title: Harman krwi jest skorelowany z metabolizmem móżdżku w drżeniu samoistnym: badanie pilotażowe.

text: TŁO: W obrazowaniu spektroskopowym protonowego rezonansu magnetycznego ((1)H MRSI) występuje spadek N-acetyloasparaginianu/całkowitej kreatyny móżdżku (NAA/tCr) w drżeniu samoistnym (ET), co oznacza dysfunkcję lub degenerację neuronów móżdżku. Harmane, który jest obecny w ludzkiej diecie, jest silną neurotoksyną wywołującą drżenie. Stężenia harman we krwi wydają się być podwyższone w ET. CELE: Ocena u pacjentów z ET, czy stężenie harman we krwi jest skorelowane z móżdżkowym NAA/tCR, neuroobrazową miarą dysfunkcji lub zwyrodnienia neuronów. METODY: Dwunastu pacjentów z ET przeszło (1)H MRSI. Główną strukturą neuroanatomiczną będącą przedmiotem zainteresowania była kora móżdżku. Regionami drugorzędowymi były istota biała móżdżku centralnego, robak móżdżku, wzgórze i zwoje podstawy mózgu. Oceniono również stężenie we krwi harmany i innej neurotoksyny, ołowiu. WYNIKI: Średni +/- SD móżdżkowy NAA/tCR wynosił 1,52 +/- 0,41. W modelu regresji liniowej, który dostosowano do wieku i płci, logarytm stężenia harman we krwi był predyktorem móżdżkowego NAA/tCR (beta = -0,41, p = 0,009); każdy wzrost logarytmu stężenia harman we krwi o 1 g(-10)/ml był związany ze spadkiem o 0,41 jednostki móżdżkowego NAA/tCR. Związek między stężeniem harman we krwi a NAA/tCR mózgu występował tylko w korze móżdżku; nie zaobserwowano go we wtórnych obszarach mózgu będących przedmiotem zainteresowania. Co więcej, związek ten był specyficzny dla harmany, a nie innej neurotoksyny, ołowiu. WNIOSEK: To badanie dostarcza dodatkowego wsparcia dla wyłaniającego się związku między harmaną, neurotoksyną i ET. Uzasadnione są dalsze badania w celu ustalenia, czy stężenia harmanu móżdżkowego są związane z patologią móżdżku w badaniach pośmiertnych mózgu ET.


title: Narażenie na beta-karboliny norharman i harman.

text: Aromatyczne beta-karboliny norharman i harman są związane z wieloma chorobami człowieka, w tym chorobą Parkinsona, drżeniem, uzależnieniem i rakiem. Wykazano, że związki te są normalnymi składnikami organizmu powstałymi endogennie, ale zidentyfikowano źródła zewnętrzne. W tym miejscu podsumowujemy dane literaturowe dotyczące poziomów norharmanu i harmanu w smażonym mięsie i rybach, ekstraktach mięsnych, napojach alkoholowych i naparach kawowych. Inne źródła obejmują rośliny jadalne i lecznicze, ale dym tytoniowy został zidentyfikowany jako główne źródło. Poziomy narażenia z tych różnych źródeł żywieniowych szacuje się na maksymalnie 4 mikrog norharmanu na kg masy ciała (mc) dziennie i 1 mikrog harmana na kg mc dziennie. Narażenie przez dym tytoniowy zależy od nawyków palenia i rodzaju papierosów, ale można je oszacować na 1,1 mikrog/kg mc dla norharman i 0,6 mikrog/kg mc dla harmanu na paczkę wypalanych papierosów. Badania toksykokinetyki wskazują, że narażenie wziewne prowadzi do szybkiego wzrostu stężenia w osoczu i wysokiej biodostępności norharmanu i harmanu. Dostępność biologiczna po podaniu doustnym jest niższa, ale istnieją przesłanki, że wchłanianie podjęzykowe może zwiększać wychwyt beta-karbolin z dietą. Tworzenie endogenne można oszacować na 50-100 ng/kg mc dziennie w przypadku norharmanu i około 20 ng/kg mc dziennie w przypadku harmanu, ale wskaźniki te mogą wzrosnąć wraz z wysokim spożyciem prekursorów. Badania biomarkerów dotyczące poziomów beta-karbolin w osoczu wykazały podwyższone poziomy norharmanu, harmanu lub obu tych substancji u pacjentów chorych, alkoholików oraz po paleniu tytoniu lub spożywaniu żywności zawierającej beta-karbolinę. Palenie papierosów zostało zidentyfikowane jako główny wpływ, ale narażenie dietetyczne może przyczynić się do narażenia.


title: Przewlekły parkinsonizm u ludzi spowodowany produktem syntezy analogu meperydyny.

text: Cztery osoby rozwinęły wyraźny parkinsonizm po dożylnym podaniu nielegalnego narkotyku. Analiza substancji wstrzykniętej przez dwóch z tych pacjentów wykazała przede wszystkim 1-metylo-4-fenylo-1,2,5,6-tetrahydropirydynę (MPTP) ze śladowymi ilościami 1-metylo-4-fenylo-4-propionoksy-piperydyny ( MPPP). Na podstawie uderzających cech parkinsonowskich obserwowanych u naszych pacjentów oraz dodatkowych danych patologicznych z jednego opisanego wcześniej przypadku proponuje się, aby ta substancja chemiczna selektywnie uszkadzała komórki istoty czarnej.


title: Harmana krwi, ołów we krwi i nasilenie drżenia rąk: dowody na działanie addytywne

text: Tło Drżenie jest powszechnym zjawiskiem w populacjach ludzkich. Czynniki środowiskowe prawdopodobnie odgrywają rolę etiologiczną. Harmane (1-metylo-9H-pirydo[3,4-β]indol) jest silnym alkaloidem β-karbolinowym powodującym drżenie. Ołów jest kolejnym neurotoksycznym środkiem wywołującym drżenie. Wpływ harmany i ołowiu na drżenie badano oddzielnie. Cele Przetestowaliśmy hipotezę, że drżenie będzie szczególnie dotkliwe u osób z wysokim stężeniem obu tych substancji toksycznych we krwi. Metody Stężenie harmany i ołowiu we krwi oznaczono ilościowo u 257 osób (106 przypadków drżenia samoistnego i 151 kontroli) włączonych do środowiskowego badania epidemiologicznego. Całkowity wynik drżenia (zakres = 0–36) był kliniczną miarą nasilenia drżenia. Wyniki Całkowity wynik drżenia wahał się od 0 do 36, co wskazuje, że w naszej próbce uchwycono pełne spektrum nasilenia drżenia. Stężenie harman we krwi korelowało z całkowitym wynikiem drżenia (p = 0,007), podobnie jak stężenie ołowiu we krwi (p = 0,045). Całkowity wynik drżenia był najniższy u uczestników z niskim stężeniem harman we krwi i ołowiu (8,4 ± 8,2), średni u uczestników z wysokimi stężeniami obu substancji toksycznych (10,5 ± 9,8) i najwyższy u uczestników z wysokimi stężeniami obu substancji toksycznych (13,7 ± 10,4) (p = 0,01). Wnioski Stężenia harman we krwi i stężenia ołowiu oddzielnie korelowały z całkowitymi punktami drżenia. Uczestnicy z wysokimi stężeniami obu toksyn we krwi mieli najwyższe wyniki w zakresie drżenia, co sugeruje addytywny wpływ tych toksyn na nasilenie drżenia. Biorąc pod uwagę bardzo wysoką częstość występowania drżenia w populacji, identyfikacja uwarunkowań środowiskowych jest ważna dla pierwotnej profilaktyki choroby.


title: Częstotliwość gotowania może zwiększyć przeżywalność starszych Tajwańczyków.

text: CEL: Zbadanie związku między zachowaniem kulinarnym a długoterminowym przeżyciem wśród starszych Tajwańczyków. PROJEKT: Badanie kohortowe. Czas trwania obserwacji był odstępem między datą wywiadu a datą zgonu lub 31 grudnia 2008 r., kiedy cenzurowano dla osób, które przeżyły. Wykorzystane informacje obejmowały dane demograficzne, status społeczno-ekonomiczny, zachowania zdrowotne, częstotliwość gotowania, funkcje fizyczne, funkcje poznawcze, świadomość wiedzy żywieniowej, nawyki żywieniowe oraz spożycie żywności i składników odżywczych. Dane te były powiązane z aktami zgonów. Modele proporcjonalnego ryzyka Coxa zostały użyte do oceny częstości gotowania po śmierci w latach 1999-2008 z powiązanymi korektami współzmiennych. USTAWIENIE: Ankieta dotycząca żywienia i zdrowia osób starszych na Tajwanie, 1999-2000. PRZEDMIOTÓW: Reprezentatywne w kraju osoby starsze żyjące na wolności w wieku ≥65 lat (n 1888). WYNIKI: Podczas 10-letniej obserwacji zmarło 695 uczestników. Najczęściej gotowali młodsi, kobiety, niezamężne, mniej wykształcone, niepijące alkoholu, niepalące, bez trudności z żuciem, współmałżonka jako towarzysza obiadu, normalne funkcje poznawcze, którzy chodzili lub robili zakupy więcej niż dwa razy w tygodniu, którzy jedli mniej mięso i więcej warzyw. Bardzo częste gotowanie (>5 razy/tydzień, w porównaniu z nigdy) przewidywane przeżycie (współczynnik ryzyka (HR) = 0,47; 95% CI, 0,36, 0,61); z dostosowaniem do funkcji fizycznych, funkcji poznawczych, świadomości wiedzy na temat odżywiania i innych współzmiennych, HR wyniósł 0,59 (95% CI, 0,41, 0,86). Kobiety czerpały więcej korzyści z gotowania częściej niż mężczyźni, z obniżonym HR (51% w porównaniu do 24%), podczas gdy większość porównywano z najmniejszym. Dwuletnie opóźnienie w ocenie przeżycia doprowadziło do podobnych ustaleń. WNIOSKI: Zachowanie podczas gotowania korzystnie przewiduje przeżycie. Bardzo częste gotowanie może faworyzować kobiety bardziej niż mężczyzn.


title: Boże Narodzenie 2012: Badania: Wartość odżywcza gotowych posiłków sprzedawanych w supermarketach i przepisy kucharzy telewizyjnych w Wielkiej Brytanii: badanie przekrojowe

text: Cele Porównanie zawartości energii i makroskładników w głównych posiłkach przygotowywanych przez telewizyjnych szefów kuchni z gotowymi posiłkami sprzedawanymi przez supermarkety oraz porównanie obu z wytycznymi żywieniowymi opublikowanymi przez Światową Organizację Zdrowia i brytyjską Agencję Standardów Żywności. Projekt Badanie przekrojowe. Ustawienie Trzy supermarkety z największym udziałem w rynku spożywczym w Wielkiej Brytanii, 2010. Próbki 100 głównych przepisów na posiłki z pięciu najlepiej sprzedających się książek kucharskich autorstwa brytyjskich szefów kuchni telewizyjnych i 100 dań gotowych marek własnych z trzech wiodących brytyjskich supermarketów. Główne mierniki wyników Liczba posiłków, których zawartość odżywcza była zgodna z zaleceniami WHO oraz proporcja składników odżywczych sklasyfikowanych jako czerwone, bursztynowe lub zielone przy użyciu systemu „sygnalizacji świetlnej” brytyjskiej FSA do znakowania żywności. Wyniki Żaden przepis ani gotowy posiłek nie były w pełni zgodne z zaleceniami WHO. Gotowe posiłki częściej odpowiadały zalecanym proporcjom energii pochodzącej z węglowodanów (18% vs 6%, P=0,01) i cukrów (83% vs 81%, P=0,05) oraz gęstości błonnika (56% vs 14% P<0,01). Receptury były bardziej zgodne z zalecaną gęstością sodu (36% vs 4%, P<0,01), chociaż sól użyta do przyprawiania nie była oceniana. Rozkłady kolorów sygnalizacji świetlnej zgodnie z zaleceniami FSA dotyczącymi etykietowania żywności różniły się: sygnalizacja modalna była czerwona w przypadku przepisów (47%) i zielona w przypadku dań gotowych (42%). Ogólnie rzecz biorąc, przepisy zawierały znacznie więcej energii (2530 kJ wobec 2067 kJ), białka (37,5 g wobec 27,9 g), tłuszczu (27,1 g wobec 17,2 g) i tłuszczów nasyconych (9,2 g wobec 6,8 g; P<0,01 dla wszystkich) i znacznie mniej błonnik (3,3 g v 6,5 g, P<0,01) w porcji niż dania gotowe. Wnioski Ani przepisy kulinarne tworzone przez telewizyjnych szefów kuchni, ani dania gotowe sprzedawane przez trzy wiodące brytyjskie supermarkety nie były zgodne z zaleceniami WHO. Przepisy były mniej zdrowe niż dania gotowe, zawierały znacznie więcej energii, białka, tłuszczu i tłuszczów nasyconych oraz mniej błonnika w porcji niż dania gotowe.


title: Trendy w spożyciu energii wśród dzieci w USA według miejsca spożywania posiłków i źródła pożywienia, 1977-2006

text: Wprowadzenie Niewiele wiadomo na temat wpływu miejsca spożywania i przygotowywania posiłków na dobowe spożycie energii przez dzieci. Cel Zbadanie trendów w dziennym spożyciu energii przez dzieci w odniesieniu do żywności spożywanej w domu lub poza domem, według źródła przygotowania oraz dla połączonych kategorii miejsca spożywania posiłków i źródła pożywienia. Przedmioty W analizie wykorzystano dane od 29 217 dzieci w wieku 2-18 lat, pochodzące z 1977-1978 Nationwide Food Consumption Survey, 1989-1991 i 1994-1998 Continuing Survey of Food Intake by Individuals oraz 2003-2006 National Health and Nutrition Examination Survey. Metody Przeanalizowano reprezentatywne w skali kraju wartości procentowe i średnie dobowego spożycia energii według miejsca spożywania posiłków dla trendów w latach 1977-2006. Porównania według źródła pożywienia przeprowadzono w latach 1994-2006. Analizy powtórzono dla 3 grup wiekowych: 2–6, 7–12 lat, i 13-18 lat. Testowanie różnic przeprowadzono za pomocą testu t. Wyniki Zwiększone spożycie energii (+179 kcal/d) przez dzieci w latach 1977–2006 wiązało się ze znacznym wzrostem kalorii spożywanych poza domem (+255 kcal/d). Odsetek kcal/dzień spożywanych poza domem wzrósł z 23,4% do 33,9% w latach 1977–2006. W latach 1994–2006 nie zaobserwowano dalszego wzrostu, ale zmieniły się źródła kalorii. Odsetek kalorii z fast foodów wzrósł, aby przewyższyć spożycie w szkołach i stał się największym źródłem żywności przygotowywanej poza domem dla wszystkich grup wiekowych. W przypadku żywności spożywanej poza domem odsetek kcal/d ze sklepów wzrósł, stając się największym źródłem kalorii spożywanych poza domem. Fast food spożywany w domu i kupowany w sklepie spożywany poza domem znacznie się zwiększył. Wniosek Miejsce spożywania posiłków i źródło pożywienia znacząco wpływają na dzienne spożycie energii przez dzieci. Żywność przygotowywana poza domem, w tym fast food spożywany w domu i przygotowywana w sklepie żywność spożywana poza domem, napędzają wzrost całkowitego spożycia kalorii. Konieczne są jednak dalsze badania z wykorzystaniem alternatywnych źródeł danych, aby sprawdzić, czy żywność kupowana w sklepie spożywana poza domem jest coraz częściej przygotowywana w sklepie.


title: Jedzenie, umiejętności gotowania i zdrowie: przegląd literatury.

text: W ciągu ostatniego stulecia nastąpiła poważna zmiana w praktykach żywieniowych w Ameryce Północnej. Literatury na ten temat brakuje jednak w kilku obszarach. Przedstawiono niektóre dostępne badania dotyczące praktyk żywieniowych i kulinarnych w obecnym kontekście, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na zdrowie i tego, jak mogą przyczyniać się do nierówności zdrowotnych w populacji. Najpierw badane są umiejętności gotowania i gotowania, a także niejasności związane z terminami związanymi z gotowaniem w literaturze naukowej. Opisano wybór żywności, gotowanie i zdrowie, szczególnie w odniesieniu do czynników ekonomicznych, które mogą prowadzić do nierówności zdrowotnych w populacji. Przedstawiono znaczenie rozwijania zrozumienia czynników w szerszym systemie żywnościowym jako części wyboru żywności i umiejętności kulinarnych, a także zbadano luki w literaturze naukowej i przedstawiono obszary przyszłych badań. Praktyki gotowania nie są dobrze zbadane, ale są ważne dla zrozumienia zdrowia żywieniowego człowieka, ponieważ odnosi się do czynników kulturowych, środowiskowych i ekonomicznych.


title: Wpływ interwencji związanych z gotowaniem i przygotowywaniem posiłków w domu wśród dorosłych: wyniki i implikacje dla przyszłych programów

text: Programy Objective Cooking zyskują na popularności; jednak w obszernym przeglądzie nie zbadano ogólnego wpływu. Dlatego w niniejszym badaniu dokonano przeglądu wcześniejszych badań dotyczących interwencji związanych z gotowaniem/przygotowaniem żywności w domu oraz wyników związanych z dietą i zdrowiem wśród dorosłych, a także zidentyfikowano implikacje dla praktyki i badań. Przegląd literatury projektowej i opisowa metoda sumatywna. Główne mierniki wyników Spożycie, wiedza/umiejętności, postawy kulinarne i poczucie własnej skuteczności/pewność siebie, wyniki zdrowotne. Analiza Artykuły oceniające skuteczność interwencji, których głównym celem było gotowanie/przygotowywanie posiłków w domu (od stycznia 1980 r. do grudnia 2011 r.) zostały zidentyfikowane za pośrednictwem baz danych OVID MEDLINE, Agricola i Web of Science. Badania pogrupowane według projektu i wyników zostały zweryfikowane pod kątem trafności przy użyciu ustalonego systemu kodowania. Wyniki podsumowano dla kilku kategorii wyników. Wyniki Spośród 28 zidentyfikowanych badań, 12 obejmowało grupę kontrolną z sześcioma nierandomizowanymi i sześcioma randomizowanymi badaniami kontrolowanymi. Ocenę przeprowadzono po interwencji w pięciu badaniach, przed i po interwencji w 23, a po interwencji w 15. Pomiary jakościowe i ilościowe sugerowały pozytywny wpływ na główne wyniki. Jednak nierygorystyczne projekty badań, różne populacje badawcze i stosowanie niewalidowanych narzędzi oceny ograniczyły silniejsze wnioski. Wnioski i implikacje Potrzebne są dobrze zaprojektowane badania, które rygorystycznie oceniają długoterminowy wpływ na zachowania kulinarne, spożycie diety, otyłość i inne skutki zdrowotne.


title: Odporny na recesję: osoby dorosłe o niskich dochodach dbają o gotowanie i jedzenie poza domem w czasach zawirowań gospodarczych

text: Cele. Zbadaliśmy wpływ stóp bezrobocia na poziomie stanowym podczas recesji w 2008 r. na wzorce domowego przygotowywania posiłków i jedzenia poza domem (AFH) wśród populacji o niskich dochodach i mniejszości. Metody. Przeanalizowaliśmy połączone dane przekrojowe dotyczące 118–635 osób dorosłych w wieku 18 lat lub starszych, które wzięły udział w amerykańskim badaniu wykorzystania czasu. Do oceny powiązań między bezrobociem, ubóstwem, rasą/pochodzeniem etnicznym i czasem spędzonym na gotowaniu zastosowano wielomianowe modele regresji logistycznej ze stratyfikacją według płci, a do oceny wzorców konsumpcji AFH respondentów zastosowano regresję logarytmiczną dwumianową. Wyniki. Wysokie bezrobocie na poziomie stanu wiązało się tylko z nieznacznym wzrostem wzorców gotowania respondentów i praktycznie brakiem zmian we wzorcach żywieniowych AFH. Grupy o niskich dochodach i mniejszości rasowe/etniczne nie zostały w nieproporcjonalny sposób dotknięte recesją. Wnioski. Nawet podczas poważnego spowolnienia gospodarczego dorośli Amerykanie są odporni na zmiany zachowań związane z jedzeniem. Potrzeba więcej pracy, aby zrozumieć, czy ta niechęć do zmian wynika z ograniczeń czasowych, braku wiedzy lub umiejętności związanych z przygotowywaniem żywności lub braku dostępu do świeżych produktów i surowców.


title: Mikrostruktura i biodostępność beta-karotenu in vitro poddanego obróbce cieplnej batata pomarańczowego z miąższem.

text: Słodki ziemniak o miąższu pomarańczowym (OFSP) został zidentyfikowany jako dobre źródło beta-karotenu, ale przetwarzanie ma wpływ na biodostępność beta-karotenu. W pracy zbadano wpływ tradycyjnych metod obróbki cieplnej na mikrostrukturę i biodostępność in vitro beta-karotenu z OFSP. Biodostępność określono stosując symulowany model trawienia in vitro, a następnie filtrację membranową w celu oddzielenia frakcji micelarnej zawierającej biodostępny beta-karoten. Przetwarzanie doprowadziło do zmniejszenia ilości all-trans-beta-karotenu i wzrostu 13-cis-beta-karotenu. Przetworzony OFSP miał znacznie wyższy (P < 0,05) biodostępny beta-karoten w porównaniu z formami surowymi. Biodostępność zmieniała się w zależności od zabiegów przetwarzania w zamówieniu; surowe < pieczone < parzone/gotowane < smażone w głębokim tłuszczu. Mikroskopia świetlna wykazała, że mikrostruktura OFSP została zakłócona przez zastosowane metody przetwarzania. Ściany komórkowe OFSP zostały złuszczone tradycyjnymi metodami obróbki cieplnej. Odkrycia pokazują, że obróbka cieplna poprawia biodostępność beta-karotenu w OFSP i jest to prawdopodobnie spowodowane zaburzeniem mikrostruktury tkanki.


title: Stabilność karotenoidów, całkowite fenole i zdolność antyoksydacyjna in vitro w termicznej obróbce słodkich ziemniaków o miąższu pomarańczowym (Ipomoea batat...

text: W Brazylii opracowywane są strategie interwencyjne dotyczące biofortyfikacji słodkich ziemniaków o miąższu pomarańczy, które są bogatym źródłem karotenoidów do zwalczania niedoboru witaminy A. Niniejsze badanie przeprowadzono w celu oceny stężeń poszczególnych karotenoidów, całkowitych związków fenolowych i zdolności przeciwutleniającej w korzeniach czterech odmian biofortyfikowanych słodkich ziemniaków, które były surowe lub przetworzone w czterech typowych obróbkach cieplnych. Zastosowano testy HPLC, Folin-Ciocalteu, DPPH i ABTS. Wszystkie odmiany wykazały wysoki poziom karotenoidów w surowych korzeniach, głównie trans-β-karotenu (79,1-128,5 mg.100 g(-1) DW), co sugeruje wysoką szacowaną aktywność witaminy A. Odmiana CNPH 1194 wykazała wyższe wartości karotenoidów niż inne odmiany (p < 0,05). Całkowite związki fenolowe różniły się w zależności od odmian i obróbki cieplnej (0,96-2,05 mg.g (-1) DW). W większości przypadków obróbka cieplna skutkowała znacznym zmniejszeniem zawartości karotenoidów i związków fenolowych oraz zdolności antyoksydacyjnej. Przeróbka mąki wykazała największe straty głównych karotenoidów i fenoli. Po obróbce związki fenolowe wykazywały większą stabilność niż karotenoidy. Stwierdzono istotne korelacje między karotenoidami i związkami fenolowymi a zdolnością antyoksydacyjną.


title: Przeciwnowotworowe działanie białka słodkich ziemniaków na ludzkie komórki raka jelita grubego

text: CEL: Zbadanie wpływu białek oczyszczonych z korzeni spichrzowych słodkich ziemniaków na ludzkie linie komórkowe raka jelita grubego. METODY: do określenia, czy oczyszczone białko słodkich ziemniaków (SPP) ze świeżego Korzenie słodkich ziemniaków wpływały odpowiednio na proliferację, migrację i inwazję komórek ludzkiego raka jelita grubego SW480 in vitro. Hamujący wpływ SPP na wzrost ludzkich komórek raka jelita grubego HCT-8 dootrzewnowo przeszczepionych ksenogenicznie myszom nagim oraz spontaniczne przerzuty do płuc mysich komórek raka płuc Lewisa 3LL przeszczepionych podskórnie myszom C57 BL/6 były również badane in vivo. WYNIKI: SPP hamował proliferację komórek SW480 w sposób zależny od dawki, z wartością IC50 38,732 μmol/L (r2 = 0,980, P = 0,003) w teście MTT. Barwienie jądra Hoechst 33258 dodatkowo ujawniło hamowanie żywotności komórek i indukcję apoptozy przez SPP. Test transwell ujawnił znaczące zmniejszenie liczby komórek migrujących/pole o 8 μmol/l SPP (8,4 ± 2,6 vs 23,3 ± 5,4, P = 0,031) i zaatakowanych komórek/pole przez ECMatrix o 0,8 μmol/l SPP w porównaniu z kontrolą ( 25,2 ± 5,2 vs 34,8 ± 6,1, p = 0,038). Zarówno dootrzewnowe (ip) jak i dożołądkowe (ig) podawanie SPP doprowadziło do znacznego zahamowania wzrostu dootrzewnowo zaszczepionych komórek HCT-8 u nagich myszy do 58,0% ± 5,9% (P = 0,037) i 43,5% ± 7,1% (P = 0,004 ) kontroli, odpowiednio, po 9 dniach leczenia. Krwawe wodobrzusze dodatkowo zniknęło po wstrzyknięciu dootrzewnowym inhibitora trypsyny. Warto zauważyć, że podawanie ig i ip SPP wywołało znaczący spadek spontanicznego tworzenia się guzków przerzutowych w płucach u myszy C57 BL/6 (odpowiednio 21,0 ± 12,3 i 27,3 ± 12,7 guzków/płuco w porównaniu z 42,5 ± 4,5 guzków/płuco w grupie kontrolnej, odpowiednio, P < 0,05 ) po 25 dniach leczenia. Ponadto średnia masa guzków guza pierwotnego w tylnej łapie myszy zmniejszyła się z 8,2 ± 1,3 g/mysz w grupie kontrolnej do 6,1 ± 1,4 g/mysz w grupie ip (P = 0,035). WNIOSEK: SPP wywiera znaczące działanie antyproliferacyjne i przeciwprzerzutowe na ludzkie linie komórkowe raka jelita grubego, zarówno in vitro, jak i in vivo.


title: Wpływ pieczenia i gotowania na właściwości odżywcze i przeciwutleniające odmian batata [Ipomoea batatas (L.) Lam.].

text: Zbadano wpływ pieczenia i gotowania na właściwości odżywcze i antyoksydacyjne trzech odmian batatów (Beniazuma, Koganesengan, Kotobuki) uprawianych w Turcji. Próbki analizowano pod kątem składu bliskiego, całkowitej zawartości fenoli, kwasu askorbinowego, β-karotenu, aktywności przeciwrodnikowej i wolnych cukrów. Zawartość suchej masy, białka i skrobi w batatach uległa istotnej zmianie pod wpływem zabiegów, natomiast zawartość popiołu i włókna surowego nie różniła się tak istotnie. Zawartość β-karotenu w batatach pieczonych i gotowanych była niższa niż w batatach świeżych; jednak całkowita zawartość fenoli i kwasu askorbinowego w pieczonych i gotowanych batatach była wyższa niż w próbkach świeżych. Generalnie działanie przeciwrodnikowe słodkich ziemniaków wzrastało wraz z zabiegami. Sacharozę, glukozę i fruktozę oznaczono ilościowo jako wolne cukry we wszystkich świeżych słodkich ziemniakach; jednak maltozę oznaczono w traktowanych próbkach. Pod względem analizowanych parametrów nie stwierdzono wyraźnych różnic pomiędzy odmianami batatów.


title: Rola słodkiego ziemniaka P40 wzbogaconego w antocyjany o fioletowym miąższu w profilaktyce raka jelita grubego

text: Antocyjany, naturalne barwniki w produktach roślinnych, są kojarzone z zapobieganiem nowotworom. Jednak zawartość antocyjanów w podstawowych produktach spożywczych jest zazwyczaj niska, a mechanizmy, dzięki którym wywierają działanie przeciwnowotworowe, nie są jeszcze w pełni określone. Metody i wyniki Wyselekcjonowaliśmy wzbogacony w antocyjany klon słodkiego ziemniaka o fioletowym miąższu, P40, i zbadaliśmy jego potencjalny efekt przeciwnowotworowy zarówno w hodowli komórkowej in vitro, jak iw modelu zwierzęcym in vivo. Oprócz wysokiego poziomu całkowitej zawartości fenoli i zdolności antyoksydacyjnych, P40 posiada wysoką zawartość antocyjanów na poziomie 7,5 mg/g suchej masy. Traktowanie ludzkich komórek raka okrężnicy SW480 ekstraktami antocyjanów P40 w stężeniu 0-40 μM ekwiwalentu 3-glukozydu peonidyny skutkowało zależnym od dawki zmniejszeniem liczby komórek z powodu cytostatycznego zatrzymania cyklu komórkowego w fazie G1, ale nie cytotoksyczności. Co więcej, dietetyczne P40 w stężeniu 10-30% istotnie tłumiło indukowane azoksymetanem tworzenie się nieprawidłowych ognisk krypt w okrężnicy myszy CF-1 w połączeniu, przynajmniej częściowo, z słabszą proliferacją PCNA i większą ekspresją apoptotycznej kaspazy-3 w komórki nabłonka błony śluzowej okrężnicy. Wnioski Te obserwacje, w połączeniu z przedstawionymi tutaj badaniami zarówno in vitro, jak i in vivo, sugerują, że słodki ziemniak P40 wzbogacony w antocyjany może chronić przed rakiem jelita grubego poprzez wywoływanie zatrzymania cyklu komórkowego, mechanizmów antyproliferacyjnych i apoptotycznych.


title: Wpływ smażenia w głębokim tłuszczu z użyciem różnych olejów roślinnych na powstawanie akryloamidu w chipsach z batata (Ipomoea batatas L. Lam).

text: Celem pracy była ocena prekursorów tworzenia akryloamidu w chipsach ze słodkich ziemniaków (SP) (Ipomoea batatas L. Lam) oraz określenie wpływu różnych rodzajów olejów roślinnych (VO) tj. oleina palmowa, olej kokosowy , olej rzepakowy i olej sojowy, przy tworzeniu akryloamidu. Analizowano cukry redukujące i aminokwasy w plastrach SP i mierzono stężenia akryloamidu w chipsach SP. Chipsy SP smażone w mniejszym stopniu olejów nienasyconych zawierały niższe stężenie akryloamidu (1443 μg/kg), natomiast smażone z większym stopniem olejów nienasyconych zawierały wyższe stężenie akryloamidu (2019 μg/kg). Stwierdzono, że korzenie SP zawierają prekursory akryloamidu, tj. 4,17 mg/g glukozy i 5,05 mg/g fruktozy oraz 1,63 mg/g wolnej asparaginy. Rodzaj VO i warunki stosowane do smażenia miały istotny wpływ na powstawanie akryloamidu. Badanie to wyraźnie wskazuje, że nie należy lekceważyć udziału lipidów w tworzeniu akryloamidu. © 2013 Instytut Technologii Żywności®


title: Dieta i rak pęcherzyka żółciowego: badanie kliniczno-kontrolne.

text: Rak pęcherzyka żółciowego jest rzadki, ale śmiertelny i ma nietypowy rozkład geograficzny i demograficzny. Sugerowano, że kamienie żółciowe i otyłość są możliwymi czynnikami ryzyka. Ponieważ wiadomo, że dieta wpływa na oba te czynniki, przeprowadziliśmy niniejsze badanie, aby ocenić możliwą rolę diety w karcynogenezie pęcherzyka żółciowego. Przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne obejmujące 64 nowo zdiagnozowane przypadki raka pęcherzyka żółciowego i 101 przypadków kamieni żółciowych. Ocenę żywieniową przeprowadzono metodą przypominania żywienia na podstawie wstępnie przygotowanego kwestionariusza opracowanego specjalnie na potrzeby niniejszego badania, z uwzględnieniem powszechnych nawyków żywieniowych panujących w tej części świata. Iloraz szans (OR) i 95% przedział ufności (CI) obliczono dla różnych elementów diety. Istotną redukcję ilorazu szans zaobserwowano w przypadku spożycia rzodkiewki (OR 0,4; 95% CI 0,17-0,94), zielonego chili (OR 0,45; 95% CI 0,21-0,94) i batata (OR 0,33; 95% CI 0,13- 0,83) wśród warzyw oraz mango (OR 0,4; 95% CI 0,16-0,99), pomarańczy (OR; 0,45; 95% CI 0,22-0,93), melona (OR 0,3; 95% CI 0,14-0,64) i papai (OR 0,44 ; 95% 0,2-0,64 wśród owoców. Zmniejszenie szans zaobserwowano również w przypadku spożycia warzyw kapustnych, fasoli, cebuli i rzepy, jednak różnica nie była istotna statystycznie. Z drugiej strony, wzrost szans zaobserwowano przy spożyciu papryki (OR 2,2), wołowiny (OR 2,58), herbaty (OR 1,98), czerwonego chili (OR 1,29) i baraniny (OR 1,2), jednak różnica była statystycznie nieistotne. Podsumowując, wyniki niniejszego badania wskazują na ochronny wpływ warzyw i owoców na karcynogenezę pęcherzyka żółciowego, ale stwierdzono, że czerwone mięso (wołowina i baranina) jest związane ze zwiększonym ryzykiem raka pęcherzyka żółciowego.


title: Nowe wskaźniki niedrogiego odżywiania: które warzywa dostarczają najwięcej składników odżywczych przy najniższych kosztach?

text: Mierzenie cen żywności na gram, a nie na kalorie, jest jednym ze sposobów, aby zdrowe warzywa wydawały się tańsze. Jednak lepsza miara przystępności cenowej uwzględniałaby zawartość składników odżywczych w warzywach. To badanie, oparte na analizach zbiorów danych Departamentu Rolnictwa USA, miało na celu określenie, które warzywa, w tym soki i zupy, dostarczały najwięcej składników odżywczych w przeliczeniu na koszt jednostkowy. Gęstość składników odżywczych mierzono za pomocą indeksu Nutrient Rich Foods (NRF), opartego na dziewięciu składnikach odżywczych zachęcających do: białka; błonnik; witaminy A, C i E; wapń; żelazo; magnez; i potas; i na trzech składnikach odżywczych, które należy ograniczyć: tłuszcze nasycone, dodany cukier i sód. Koszt żywności w dolarach obliczono na 100 g, na 100 kcal, na porcję i na zawartość składników odżywczych. Do określenia istotności statystycznej zastosowano jednokierunkową analizę wariancji z testami post hoc. Wyniki pokazały, że soki pomidorowe i zupy pomidorowe, ciemnozielone warzywa liściaste i nie liściaste oraz ciemnożółte warzywa, w tym słodkie ziemniaki, uzyskały ogólnie najwyższe wyniki NRF. Najwyższe wyniki NRF w przeliczeniu na dolara uzyskano dla słodkich ziemniaków, białych ziemniaków, soków pomidorowych i zup pomidorowych, marchwi i brokułów. Sosy pomidorowe, surowe pomidory i chipsy ziemniaczane były spożywane częściej niż wiele innych warzyw, które były zarówno tańsze, jak i bogatsze w składniki odżywcze. Te nowe mierniki niedrogiego odżywiania mogą pomóc specjalistom z branży gastronomicznej i służby zdrowia zidentyfikować te warzywa, które zapewniają najwyższą gęstość składników odżywczych w przeliczeniu na koszt jednostkowy. Przetworzone warzywa, w tym zupy i soki, mogą przyczynić się do poprawy jakości i przystępności diety. Copyright © 2013 Akademia Żywienia i Dietetyki. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Słodki ziemniak: przegląd jego przeszłej, obecnej i przyszłej roli w żywieniu człowieka.

text: Ogólnym celem tego rozdziału jest przegląd przeszłej, obecnej i przyszłej roli słodkiego ziemniaka (Ipomoea batatas [L.] Lam) w żywieniu człowieka. W szczególności rozdział opisuje rolę słodkich ziemniaków w diecie człowieka; przedstawia skład biochemiczny i odżywczy batata z naciskiem na zawartość beta-karotenu i antocyjanów; zwraca uwagę na wykorzystanie słodkich ziemniaków i ich potencjał jako produktów o wartości dodanej w systemach żywnościowych człowieka; i pokazuje potencjał słodkich ziemniaków w kontekście afrykańskim. Wczesne dane wskazują, że słodki ziemniak jest podstawowym źródłem pożywienia dla wielu rdzennych mieszkańców Ameryki Środkowej i Południowej, wyspy Ryukyu, Afryki, Karaibów, Maorysów, Hawajczyków i Papui Nowej Gwinei. Zawartość białka w liściach i korzeniach słodkich ziemniaków waha się odpowiednio od 4,0% do 27,0% i od 1,0% do 9,0%. Słodkie ziemniaki można uznać za doskonałe nowe źródło naturalnych związków prozdrowotnych, takich jak beta-karoten i antocyjany, na rynku żywności funkcjonalnej. Ponadto wysokie stężenie antocyjanów i beta-karotenu w słodkich ziemniakach w połączeniu z wysoką stabilnością ekstraktu barwiącego sprawiają, że jest to obiecująca i zdrowsza alternatywa dla syntetycznych barwników w systemach spożywczych. Przetwarzanie skrobi i mąki ze słodkich ziemniaków może stworzyć nowe rodzaje działalności gospodarczej i zatrudnienia dla rolników i wiejskich gospodarstw domowych, a także może zwiększyć wartość odżywczą systemów żywnościowych. Repozycjonowanie produkcji słodkich ziemniaków i jej potencjału w zakresie produktów o wartości dodanej znacznie przyczyni się do wykorzystania jej zalet i wielu zastosowań w systemach żywnościowych dla ludzi. Multidyscyplinarne, zintegrowane działania badawczo-rozwojowe mające na celu poprawę technologii produkcji, przechowywania, pozbioru i przetwarzania oraz jakości słodkich ziemniaków i ich produktów o potencjalnej wartości dodanej to kwestie krytyczne, którymi należy zająć się globalnie.


title: Wpływ słodkich ziemniaków, kąpieli stóp i interwencji akupresury w zapobieganiu zaparciom u hospitalizowanych pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym...

text: Zaparcie jest częstym problemem zdrowotnym, który niekorzystnie wpływa na jakość życia i rokowanie hospitalizowanych pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi (OZW). Celem tego badania było opracowanie i przetestowanie interwencji masażu słodkich ziemniaków/kąpieli stóp/akupresury (SFA) jako bezpiecznej metody zapobiegania zaparciom i zwiększenia zadowolenia z opróżniania jelit u hospitalizowanych pacjentów z OZW. Badanie było prospektywnym, randomizowanym badaniem kontrolowanym na próbie 93 pacjentów (grupa SFA, n = 44; grupa zwykłej opieki, n = 49). Pacjenci z grupy SFA otrzymywali interwencję SFA połączoną ze zwykłą opieką. Wyniki pokazały, że między dwiema grupami istniały różnice statystyczne pod względem (1) częstości występowania zaparć; (2) stosowanie środków przeczyszczających i lewatyw; (3) subiektywne zadowolenie pacjentów z opróżniania jelit podczas hospitalizacji; oraz (4) uczucie niepełnej ewakuacji i niedrożności/blokady odbytu. Interwencja SFA była bardziej skuteczna, ekonomiczna i praktyczna niż zwykła opieka w leczeniu zaparć i satysfakcji z wypróżniania u pacjentów hospitalizowanych z OZW.


title: Liczne biologiczne funkcje sporaminy związane z tolerancją na stres słodkich ziemniaków (Ipomoea batatas Lam).

text: Wstępne badanie natury białek w bulwach słodkiego ziemniaka (Ipomoea batatas Lam.) ujawniło, że „ipomoeina” oznaczona globuliną została zgłoszona przez Jonesa i Gersdorffa (1931). Później „ipomoeina” została przemianowana na „sporaminę” i okazało się, że jest głównym białkiem magazynującym, które stanowi ponad 80% całkowitego białka w korzeniu bulwiastym. Do tej pory sporamina była badana za pomocą szeregu podejść biochemicznych i molekularnych. Pierwsze oczyszczanie sporaminy na dwie główne frakcje, A i B, zostało pomyślnie zakończone w 1985 roku. Kilka cech białka, takich jak zróżnicowanie sekwencji nukleotydowych w rodzinie genów, struktura białka, biologiczne funkcje przechowywania, obrony , aktywność hamująca i zmiatanie ROS. W ostatniej dekadzie sporamina została sklasyfikowana jako inhibitor trypsyny typu Kunitza, a jej zdolność do odporności na owady została zbadana w transgenicznych roślinach tytoniu i kalafiorów, co wskazuje na ewolucję wielu funkcji tego białka w celu ułatwienia wzrostu i rozwoju słodkich ziemniaków . Sporamina jest konstytutywnie wyrażana w korzeniu bulwiastym i normalnie nie jest wyrażana w łodydze lub liściach. Jednak białko to ulega ogólnoustrojowej ekspresji w odpowiedzi na zranienie i inne stresy abiotyczne. Te wzorce podwójnej ekspresji na poziomie transkrypcyjnym ujawniły, że złożony mechanizm regulacyjny sporaminy był modulowany przez stresy środowiskowe. Wszechstronne funkcje sporaminy czynią to białko magazynujące dobrym modelem badawczym do badania ewolucji molekularnej, mechanizmów regulacyjnych i funkcji fizjologicznych roślin. Niniejszy przegląd podsumowuje i omawia najnowsze podejścia i przyszłe perspektywy w biotechnologii rolniczej. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Akceptacja konsumentów wegetariańskich produktów ze słodkich ziemniaków przeznaczonych do misji kosmicznych.

text: Słodki ziemniak jest jedną z roślin wybranych do Programu Zaawansowanego Podtrzymywania Życia NASA dla potencjalnych długotrwałych misji księżycowych/marsjańskich. W artykule przedstawiono receptury produktów wytwarzanych ze słodkich ziemniaków oraz określono akceptowalność konsumencką produktów zawierających od 6% do 20% słodkich ziemniaków w przeliczeniu na suchą masę. Produkty te zostały opracowane do stosowania w pożywnych i smacznych posiłkach dla przyszłych odkrywców kosmosu. Przeprowadzono badania oceny sensorycznej (wygląd/kolor, aromat, tekstura, smak/smak i ogólna akceptowalność) w celu określenia akceptowalności przez konsumenta produktów wegetariańskich wytworzonych ze słodkich ziemniaków przy użyciu panelistów w NASA/Johnson Space Center w Houston, TX. Żaden z tych produktów, w tym produkty kontrolne, nie zawierał żadnych składników pochodzenia zwierzęcego, z wyjątkiem ciasta ze słodkich ziemniaków. Do oceny 10 produktów i porównania ich z podobnymi dostępnymi na rynku produktami stosowanymi jako kontrola została użyta 9-punktowa skala hedoniczna (9 oznacza bardzo lubię, a 1 bardzo nie lubię). Testowanymi produktami były naleśniki, gofry, tortille, chleb, ciasto, babka, makarony, paszteciki warzywne, pączki i precle. Wszystkie produkty były lubiane umiarkowanie lub w niewielkim stopniu, z wyjątkiem pasztecików warzywnych ze słodkich ziemniaków, które nie były ani lubiane, ani nielubiane. Średnie porównania wyników sensorycznych receptur słodkich ziemniaków i ich kontroli przeprowadzono za pomocą testu t-Studenta. Ze względu na ich adekwatność odżywczą i akceptowalność przez konsumentów, produkty te są polecane do Programu Zaawansowanego Podtrzymywania Życia NASA w celu włączenia ich do wegetariańskiego planu menu przeznaczonego na misje kosmiczne na Księżycu/Marsjanie.


title: Hamowanie wzrostu i indukcja apoptozy w komórkach białaczki promielocytowej NB4 przez inhibitor trypsyny z korzeni spichrzowych słodkich ziemniaków.

text: Celem tego badania było zbadanie działania antyproliferacyjnego i mechanizmu działania inhibitora trypsyny (TI) ze słodkich ziemniaków [Ipomoea batatas (L.) Lam. 'Tainong 57'] korzenie spichrzowe na komórkach białaczki promielocytowej NB4. Wyniki wykazały, że TI hamował wzrost komórek białaczki promielocytowej NB4 w sposób zależny od czasu i dawki, a leczenie przez 72 godziny indukowało wyraźne zahamowanie wzrostu komórek, wykazując IC50 57,1 +/- 8,26 µg/ml. TI powodował zatrzymanie cyklu komórkowego w fazie G1, co określono za pomocą analizy cytometrii przepływowej i apoptozy, co wykazano na podstawie drabinek DNA. Apoptoza komórek indukowana przez TI obejmowała p53, Bcl-2, Bax i białko cytochromu c w komórkach NB4. Białka P53 i Bax były akumulowane, a antyapoptotyczna cząsteczka Bcl-2 ulegała zmniejszeniu w badanych komórkach w sposób zależny od czasu podczas leczenia TI. TI indukował również znaczne uwalnianie cytochromu c z mitochondriów do cytozolu. Stąd TI indukował apoptozę w komórkach NB4 poprzez szlak zależny od mitochondriów, który był związany z aktywacją kaspazy-3 i -8. Wyniki te wykazały, że TI indukuje apoptozę komórek NB4 poprzez hamowanie wzrostu komórek i aktywację szlaku kaskad kaspazy-3 i -8.


title: Skuteczność terapeutyczna raz dziennie doustnego podawania inhibitora proteazy typu Kunitza, bikuniny, w modelu mysim iw ludzkim raku.

text: TŁO: Bikunin, inhibitor proteazy typu Kunitza, specyficznie hamuje inwazję nowotworu i przerzuty. METODY: Autorzy wstępnie ocenili skuteczność terapeutyczną doustnego podawania raz dziennie różnych dawek bikuniny przeciwko komórkom ludzkiego raka jajnika HRA rosnącym w otrzewnej nagich myszy. W badaniach in vivo samice 7-tygodniowych nagich myszy przydzielono losowo do 1 z 4 grup: grupy leczone bikuniną (n = 9 w każdej grupie) otrzymywały 3, 10 lub 30 mikrog/g masy ciała dziennie przez 7 dni przez zgłębnik żołądkowo-jelitowy, a grupa kontrolna (n = 9) otrzymywała roztwór nośnika (sól fizjologiczna buforowana fosforanem) przez zgłębnik żołądkowo-jelitowy. W dniu 9 jama brzuszna została zbadana przez dwóch obserwatorów, którzy nie byli poddani leczeniu. WYNIKI: Po podaniu doustnym nienaruszona bikunina była wykrywalna w próbkach surowicy myszy po 3 i 6 godzinach. Po 12 godzinach nastąpił spadek. Myszy, którym podawano bikuninę w najwyższym poziomie dawki, miały 40% spadek obciążenia guzem. Najwyższy wychwyt w guzie uzyskano przy [125I]bikuninie 12 godzin po podaniu. Nie zaobserwowano wpływu ani na przyjmowanie pokarmu, ani na masę ciała w grupach leczonych i pozorowanych. Obecne badanie było pierwszym, które wykazało silną aktywność bikuniny podawanej raz dziennie doustnie przeciwko rakowi jajnika. Następnie autorzy przeprowadzili badanie fazy I, aby określić maksymalną tolerowaną dawkę (MTD) i bezpieczeństwo schematu podawania doustnego raz dziennie. Wskazaniem był miejscowo zaawansowany rak szyjki macicy po ostatecznym leczeniu. Rosnącą dawkę (3, 10 i 30 mg/kg dziennie) bikuniny podawano doustnie dziewięciu pacjentom przez 7 dni. Nie stwierdzono toksyczności ograniczającej dawkę i nie określono MTD schematu bikuniny. Autorzy uzyskali również wstępne dane na temat jego wpływu na ekspresję aktywatora plazminogenu typu urokinazy przy najwyższym poziomie dawki. WNIOSKI: Stwierdzono, że doustne podawanie bikuniny raz dziennie jest bezpieczne u ludzi i wykazywało oznaki aktywności biologicznej. Copyright 2004 Amerykańskie Towarzystwo Onkologiczne.


title: Związek między metodą przetwarzania a indeksami glikemicznymi dziesięciu odmian słodkiego ziemniaka (Ipomoea batatas) powszechnie spożywanych na Jamajce

text: W badaniu tym zbadano wpływ różnych tradycyjnych metod gotowania na indeks glikemiczny (GI) i odpowiedź glikemiczną dziesięciu odmian batata (Ipomoea batatas) powszechnie spożywanych na Jamajce. Dojrzałe bulwy były gotowane przez pieczenie, pieczenie, smażenie lub gotowanie, a następnie natychmiast spożywane przez dziesięciu pacjentów bez cukrzycy (5 samców i 5 samic; średni wiek 27 ± 2 lata). GI wahał się w zakresie 41 ± 5–93 ± 5 dla badanych bulw. Najniższe wartości IG (41 ± 5–50 ± 3) miały próbki przygotowane przez gotowanie, natomiast najwyższe wartości IG miały próbki przygotowane przez pieczenie (82 ± 3–94 ± 3) i pieczenie (79 ± 4–93 ± 2). Z przeprowadzonych badań wynika, że indeks glikemiczny jamajskich słodkich ziemniaków różni się istotnie w zależności od sposobu przygotowania oraz w mniejszym stopniu na różnice międzyodmianowe. Spożywanie gotowanych słodkich ziemniaków może zminimalizować poposiłkowe skoki glukozy we krwi, a zatem może okazać się bardziej skuteczne w leczeniu cukrzycy typu 2.


title: Sporamina indukuje apoptozę w ludzkich komórkach raka języka poprzez regulację w dół sygnalizacji Akt/GSK-3.

text: Zbadaliśmy wpływ sporaminy, głównego rozpuszczalnego białka o działaniu hamującym trypsynę typu kunitza w bulwach korzeni słodkich ziemniaków, na proliferację komórek, apoptozę, sygnalizację Akt/GSK-3 i powiązane geny, aby zapewnić więcej wglądu w mechanizm stojący za hamującym działaniem sporaminy w ludzkiej linii raka języka Tca8113. W tym badaniu sporamina hamowała proliferację komórek i indukowała apoptozę w komórkach Tca8113 w sposób zależny od stężenia i czasu. Konsekwentnie, Bax był regulowany w górę, a Bcl-2 był regulowany w dół w komórkach traktowanych sporaminą. Ponadto sygnalizacja Akt/GSK-3 była obniżona w komórkach traktowanych sporaminą. Konsekwentnie, fosforylowany Bad był znacznie obniżony w komórkach Tca8113 traktowanych sporaminą. Wyniki te sugerują, że działanie antyproliferacyjne sporaminy w komórkach Tca8113 może częściowo wynikać z indukcji apoptozy przez zmniejszenie szlaku Akt/GSK-3. © 2010 Autorzy Farmakologia podstawowa i kliniczna © 2010 Société Française de Pharmacologie et de Thérapeutique.


title: Epidemiologia choroby Alzheimera i innych form demencji w Chinach, 1990-2010: przegląd systematyczny i analiza.

text: TŁO: Chiny coraz częściej stają przed wyzwaniem kontroli rosnącego obciążenia chorobami niezakaźnymi. Oceniliśmy epidemiologię choroby Alzheimera i innych form demencji w Chinach w latach 1990–2010, aby poprawić szacunki obciążenia chorobą, przeanalizować trendy czasowe i podjąć decyzje dotyczące polityki zdrowotnej dotyczące szybko starzejącej się populacji Chin. METODY: W naszym przeglądzie systematycznym szukaliśmy raportów o chorobie Alzheimera lub demencji w Chinach, opublikowanych w języku chińskim i angielskim w latach 1990-2010. Przeszukaliśmy bazy danych China National Knowledge Infrastructure, Wanfang i PubMed. Dwóch badaczy niezależnie oceniło definicje przypadków choroby Alzheimera i demencji: wykluczyliśmy badania, w których nie zastosowano międzynarodowych definicji przypadków. Wykluczyliśmy również przeglądy i punkty widzenia, badania bez szacunków liczbowych oraz badania, których nie przeprowadzono w Chinach kontynentalnych. Wykorzystaliśmy regresję Poissona i dane demograficzne ONZ, aby oszacować częstość występowania (w dziewięciu grupach wiekowych), zachorowalność i standaryzowany wskaźnik śmiertelności demencji i jej podtypów w Chinach w latach 1990, 2000 i 2010. WNIOSKI: Nasze wyszukiwanie zwróciło 12 642 raporty, z których 89 spełniło kryteria włączenia (75 oceniona chorobowość, 13 zapadalność i 9 śmiertelność). Łącznie w badaniach włączonych było 340 247 uczestników, w których zarejestrowano 6357 przypadków choroby Alzheimera. Zbadano 254.367 osób pod kątem innych form otępienia, z których 3543 miało otępienie naczyniowe, otępienie czołowo-skroniowe lub otępienie z ciałami Lewy'ego. W 1990 r. częstość występowania wszystkich form otępienia wynosiła 1,8% (95% CI 0,0-44,4) w wieku 65-69 lat i 42,1% (0,0-88,9) w wieku 95- 99 lat. W 2010 roku chorobowość wynosiła 2,6% (0,0-28,2) w wieku 65-69 lat i 60,5% (39,7-81,3) w wieku 95-99 lat. Liczba osób z demencją w Chinach wynosiła 3,68 miliona (95% CI 2,22-5,14) w 1990 roku, 5,62 miliona (4,42-6,82) w 2000 roku i 9,19 miliona ( 5,92-12,48) w 2010 roku. W tym samym okresie liczba osób z chorobą Alzheimera wynosiła 1,93 miliona (1,15-2,71) w 1990 roku, 3,71 miliona (2,84-4 ·58) osób w 2000 r. i 5,69 mln (3,85-7,53) w 2010 r. Częstość występowania demencji wynosiła 9,87 przypadków na 1000 osobolat, a choroby Alzheimera 6,25 przypadków na 1000 osobolat, demencja naczyniowa wynosiła 2,42 przypadków na 1000 osobolat, a innych rzadkich form demencji 0,46 przypadków na 1000 osobolat. Pobraliśmy dane dotyczące śmiertelności 1032 osób z demencją i 20157 zdrowych osób z grupy kontrolnej, które były obserwowane przez 3-7 lat. Mediana standaryzowanego wskaźnika śmiertelności wyniosła 1,94:1 (IQR 1,74-2,45). INTERPRETACJA: Nasza analiza sugeruje, że wcześniejsze szacunki obciążenia demencją, oparte na mniejszych zbiorach danych, mogły nie doszacować obciążenia demencją w Chinach. Wydaje się, że obciążenie demencją wzrasta szybciej, niż to ogólnie zakłada międzynarodowa społeczność zajmująca się zdrowiem. Aby zwalczyć demencję w krajach o niskich i średnich dochodach, potrzebne są szybkie i skuteczne reakcje rządu. FINANSOWANIE: Nossal Institute of Global Health (University of Melbourne, Australia), krajowy 12. pięcioletni główny projekt w Chinach, National Health and Medical Research Council Australia-China Exchange Fellowship, import i rozwój talentów wysokiego kalibru Projekt Beijing Municipal Instytucje i Fundacja Billa i Melindy Gatesów. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Powiązania dietetyczne z chorobą Alzheimera: aktualizacja z 1999 roku.

text: Wraz z ponowną publikacją Granta (18), pierwszego artykułu dostarczającego dowodów epidemiologicznych łączących dietę z rozwojem choroby Alzheimera (AD), nadszedł właściwy czas na przegląd zawartych w nim ustaleń i hipotez w świetle późniejszej literatury. Główne ustalenia, że tłuszcz i energia w diecie są czynnikami wysokiego ryzyka, podczas gdy ryby i zboża są czynnikami zmniejszającymi ryzyko, zostały poparte w różnych ostatnich badaniach epidemiologicznych. Dieta przyczynia się do rozwoju AD poprzez modulowanie stresu oksydacyjnego i stanów zapalnych, które są również powiązane ze stresem oksydacyjnym, ale mogą również wynikać z prostaglandyn serii 2. Tak więc, wraz z wiekiem, modyfikacje diety i dodatkowe suplementy zaprojektowane w celu zmniejszenia wytwarzania wolnych rodników i stanów zapalnych zapewniają znaczącą miarę zmniejszenia ryzyka rozwoju AD.


title: Występowanie demencji i choroby Alzheimera w 2 społecznościach: Yoruba mieszkająca w Ibadanie w Nigerii i Afroamerykanie mieszkający w Indianapolis, I ...

text: KONTEKST: Choroba Alzheimera (AD) stanowi poważny i narastający problem zdrowia publicznego. Gdyby zidentyfikowano populacje ze znacznie niższymi lub wyższymi wskaźnikami zachorowalności na AD, poszukiwanie czynników ryzyka w genezie AD mogłoby być znacznie wzmożone. CEL: Porównanie wskaźników zachorowalności na demencję i AD w 2 różnych populacjach mieszkających w społeczności osób starszych. PROJEKT: Projekt Indianapolis-Ibadan Dementia Project, podłużne, prospektywne badanie populacyjne składające się z ankiety wyjściowej (1992-1993) i 2 kolejnych fal obserwacji po 2 latach (1994-1995) i 5 latach (1997-1998) . Każda fala przebiegała zgodnie z dwuetapowym projektem, z wywiadem przesiewowym w domu, po którym następowała pełna diagnostyka podpróbki uczestników na podstawie wyników badań przesiewowych. OTOCZENIE I UCZESTNICY: Łącznie 2459 mieszkańców społeczności Joruba z Ibadanu w Nigerii bez demencji i 2147 mieszkających w społeczności Afroamerykanów mieszkańców Indianapolis w stanie Indiana, bez demencji (wszyscy w wieku 65 lat lub starsi). Kohorty były obserwowane przez odpowiednio 5,1 roku i 4,7 roku. GŁÓWNE MIARY REZULTATOWE: Przypadki przypadków demencji i AD w każdej z 2 populacji. WYNIKI: Standaryzowane względem wieku roczne wskaźniki zapadalności były znacznie niższe wśród Joruba niż wśród Afroamerykanów na demencję (Joruba, 1,35% [95% przedział ufności [CI], 1,13%-1,56%]; Afroamerykanie, 3,24% [95% CI , 2,11%-4,38%]) i AD (Yoruba, 1,15% [95% CI, 0,96%-1,35%]; Afroamerykanie, 2,52% [95% CI, 1,40%-3,64%]). WNIOSEK: Jest to pierwszy raport na temat różnic w częstości występowania demencji i AD w badaniach 2 populacji z krajów nieuprzemysłowionych i uprzemysłowionych przy użyciu identycznych metod i tej samej grupy badaczy w obu ośrodkach. Dalsze badania tych różnic w populacji mogą zidentyfikować potencjalnie modyfikowalne czynniki środowiskowe lub genetyczne, aby wyjaśnić różnice w miejscu występowania demencji i AD.


title: Globalna częstość występowania demencji: badanie konsensusu Delphi

text: Podsumowanie Tło 100 lat po pierwszym opisie choroba Alzheimera jest jedną z najbardziej upośledzających i uciążliwych schorzeń na świecie. Wykorzystaliśmy metodę konsensusu Delphi, aby określić częstość występowania demencji w każdym regionie świata. Metody 12 międzynarodowych ekspertów otrzymało systematyczny przegląd opublikowanych badań dotyczących demencji i poproszono o przedstawienie szacunków chorobowości dla każdego regionu świata WHO, łącznie dla mężczyzn i kobiet, w 5-letnich przedziałach wiekowych od 60 do 84 lat oraz dla osób w wieku 85 lat i więcej. Do oszacowania liczby osób z demencją w latach 2001, 2020 i 2040 wykorzystano szacunki i prognozy populacji ONZ. Oszacowaliśmy wskaźniki zachorowalności na podstawie chorobowości, remisji i śmiertelności. Ustalenia Dowody z dobrze zaplanowanych, reprezentatywnych badań epidemiologicznych są w wielu regionach nieliczne. Szacujemy, że obecnie 24,3 miliona ludzi cierpi na demencję, przy czym co roku pojawia się 4,6 miliona nowych przypadków demencji (jeden nowy przypadek co 7 sekund). Liczba osób dotkniętych demencją podwaja się co 20 lat do 81,1 miliona do 2040 r. Większość osób z demencją mieszka w krajach rozwijających się (60% w 2001 r., wzrost do 71% w 2040 r.). Stopy wzrostu nie są jednolite; Przewiduje się, że liczby w krajach rozwiniętych wzrosną o 100% w latach 2001-2040, ale o ponad 300% w Indiach, Chinach i ich sąsiadach z Azji Południowej i zachodniego Pacyfiku. Interpretacja Wierzymy, że szczegółowe szacunki przedstawione w tym artykule stanowią najlepszą dostępną obecnie podstawę do tworzenia polityki, planowania i alokacji zasobów zdrowotnych i socjalnych.


title: Częstość występowania demencji i spożycie produktów zwierzęcych: wstępne ustalenia z Adventist Health Study.

text: Zbadaliśmy związek między spożyciem produktów zwierzęcych a dowodami na demencję w dwóch podbadaniach kohortowych. Pierwszych zapisanych 272 mieszkańców Kalifornii pasowało pod względem wieku, płci i kodu pocztowego (1 weganin, 1 laktoowowegetarianin i 2 „nałogowych” mięsożerców w każdym z 68 kwartetów). Taka konstrukcja zapewniała szeroki zakres ekspozycji dietetycznej. Druga obejmowała 2984 niedopasowanych osób, które mieszkały w rejonie Loma Linda w Kalifornii. Wszyscy badani zostali włączeni do Studium Zdrowia Adwentystów. Dopasowani pacjenci, którzy jedli mięso (w tym drób i ryby) byli ponad dwukrotnie bardziej narażeni na demencję niż ich odpowiednicy wegetarianie (ryzyko względne 2,18, p = 0,065), a rozbieżność była jeszcze większa (ryzyko względne 2,99, p = 0,048), gdy uwzględniono spożycie mięsa w przeszłości. Nie było znaczącej różnicy w częstości występowania otępienia u niedopasowanych wegetarian w porównaniu z jedzącymi mięso. Nie było oczywistego wyjaśnienia różnicy między tymi dwoma badaniami cząstkowymi, chociaż siła niedopasowanego badania cząstkowego do wykrywania skutków spożycia „ciężkiego” mięsa była nieoczekiwanie ograniczona. W obu podbadaniach zaobserwowano tendencję do opóźnionego wystąpienia demencji u wegetarian.


title: Trendy w diecie i chorobie Alzheimera w okresie transformacji żywieniowej w Japonii i krajach rozwijających się.

text: TŁO: Wskaźniki choroby Alzheimera (AD) w Japonii i krajach rozwijających się gwałtownie wzrosły w ostatnich latach. Naukowcy powiązali czynniki, takie jak zachodnia dieta, otyłość, spożywanie alkoholu i palenie z ryzykiem AD. CEL: Niniejszy artykuł ocenia, czy zmiana diety może wyjaśnić rosnący trend występowania AD w Japonii i krajach rozwijających się, oceniając inne czynniki, jeśli to możliwe. METODY: W badaniu wykorzystano dwa podejścia, aby sprawdzić, czy zmiany dietetyczne lub inne mogą wyjaśnić trendy AD w Japonii i krajach rozwijających się. Jedno podejście obejmowało porównanie trendów AD w Japonii ze zmianami w krajowych czynnikach podaży diety, spożycia alkoholu i śmiertelności z powodu raka płuc od zera do 25 lat przed danymi chorobowymi. W drugim porównywano wartości rozpowszechnienia AD w ośmiu krajach rozwijających się ze współczynnikami podaży w diecie od zera do 25 lat przed danymi dotyczącymi rozpowszechnienia. WYNIKI: W Japonii spożycie alkoholu, produktów zwierzęcych, podaży mięsa i ryżu oraz zachorowalność na raka płuc były silnie skorelowane z danymi dotyczącymi występowania AD, z najsilniejszą korelacją dla opóźnienia 15-25 lat. W badaniu obejmującym osiem krajów całkowita energia i tłuszcz zwierzęcy silnie korelowały z danymi dotyczącymi częstości występowania AD, z opóźnieniem 15-20 lat. Mechanizmy wyjaśniające odkrycia obejmują zwiększoną otyłość w ośmiu krajach oraz wzrost poziomu cholesterolu, tłuszczów nasyconych i żelaza w wyniku wzrostu ilości produktów zwierzęcych i podaży mięsa w Japonii. WNIOSEK: Najwyraźniej wskaźniki AD będą przez jakiś czas rosnąć w krajach niezachodnich, chyba że zajmiemy się głównymi czynnikami ryzyka, takimi jak dieta, otyłość i palenie.


title: Częstość występowania choroby Alzheimera i innych demencji w wiejskich Indiach: badanie indyjsko-amerykańskie.

text: CEL: Ustalenie częstości występowania AD i innych demencji w wiejskiej, starszej populacji mówiącej w języku hindi w Ballabgarh w północnych Indiach. DESIGN: Autorzy przeprowadzili badanie społeczne na grupie 5126 osób w wieku 55 lat i starszych, z których 73,3% było analfabetami. Do badania przesiewowego kohorty użyto hinduskich kognitywnych i funkcjonalnych instrumentów przesiewowych, opracowanych i zweryfikowanych w tej populacji. Łącznie 536 pacjentów (10,5%), którzy spełnili kryteria operacyjne dla upośledzenia funkcji poznawczych i funkcjonalnych, oraz losowa próba 270 zdrowych pacjentów z grupy kontrolnej (5,3%) poddano standaryzowanej ocenie klinicznej pod kątem otępienia przy użyciu Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders – czwarta edycja diagnostyki kryteria, Kliniczna Skala Oceny Demencji (CDR) oraz kryteria Narodowego Instytutu Zaburzeń Neurologicznych i Komunikacyjnych oraz Stowarzyszenia Choroby Udarowej-Alzheimera i Zaburzeń Pokrewnych (NINCDS-ADRDA) dla prawdopodobnej i możliwej AD. WYNIKI: Stwierdziliśmy ogólny wskaźnik chorobowości wynoszący 0,84% (95% CI, 0,61 do 1,13) dla wszystkich demencji z wynikiem CDR wynoszącym co najmniej 0,5 w populacji w wieku 55 lat i starszych oraz ogólny wskaźnik chorobowości wynoszący 1,36% (95 % CI, 0,96 do 1,88) w populacji w wieku 65 lat i starszych. Ogólny wskaźnik chorobowości AD wyniósł 0,62% (95% CI, 0,43 do 0,88) w populacji w wieku 55+ i 1,07% (95% CI, 0,72 do 1,53) w populacji w wieku 65+. Wyższy wiek wiązał się istotnie z większą częstością występowania zarówno AD, jak i wszystkich demencji, ale ani płeć, ani umiejętność czytania i pisania nie były związane z występowaniem. WNIOSKI: W tej populacji częstość występowania AD i innych demencji była niska, wzrastała wraz z wiekiem i nie była związana z płcią ani umiejętnością czytania i pisania. Możliwe wyjaśnienia obejmują niską ogólną długość życia, krótkie przeżycie z chorobą i niską zapadalność specyficzną dla wieku, potencjalnie z powodu różnic w rozkładzie ryzyka i czynników ochronnych w porównaniu z populacjami o większej częstości występowania.


title: Częstość występowania demencji u starszych mężczyzn pochodzenia japońsko-amerykańskiego na Hawajach: The Honolulu-Asia Aging Study.

text: CEL: Określenie częstości występowania demencji i jej podtypów u mężczyzn pochodzenia japońsko-amerykańskiego i porównanie tych wyników ze wskaźnikami odnotowanymi dla populacji w Japonii i innych krajach. PROJEKT I USTAWIENIE: Program Honolulu Heart jest prospektywnym populacyjnym badaniem chorób sercowo-naczyniowych ustanowionym w 1965 roku. Oszacowania częstości występowania obliczono na podstawie przypadków zidentyfikowanych podczas badania w latach 1991-1993. Sprawność poznawczą oceniano za pomocą wystandaryzowanych metod, narzędzi i kryteriów diagnostycznych. UCZESTNICY: Badanymi byli 3734 japońsko-amerykańscy mężczyźni (80% kohorty, która przeżyła) w wieku od 71 do 93 lat, mieszkający w społeczności lub w instytucjach. GŁÓWNE MIARY REZULTATU: Oszacowania chorobowości zależne od wieku, standaryzowane wiekowo i kohortowe obliczono dla demencji (wszystkie przyczyny) zdefiniowanej przez 2 zestawy kryteriów diagnostycznych i 4 poziomy ciężkości. Oszacowano również częstość występowania choroby Alzheimera i otępienia naczyniowego. WYNIKI: Częstość występowania otępienia według Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Third Edition, Revised wahała się od 2,1% u mężczyzn w wieku od 71 do 74 lat do 33,4% u mężczyzn w wieku od 85 do 93 lat. Częstość występowania standaryzowana względem wieku wynosiła 7,6%. Szacunkowa częstość występowania w kohorcie wyniosła 9,3% dla demencji (wszystkie przyczyny), 5,4% dla choroby Alzheimera (pierwotnej lub przyczynowej) i 4,2% dla otępienia naczyniowego (pierwotnego lub przyczynowego). W 26% przypadków stwierdzono więcej niż jedną możliwą przyczynę. Stosunek choroby Alzheimera do demencji naczyniowej wynosił 1,5 dla przypadków przypisywanych głównie chorobie Alzheimera lub demencji naczyniowej. WNIOSKI: Częstość występowania choroby Alzheimera u starszych mężczyzn pochodzenia japońsko-amerykańskiego na Hawajach wydaje się być wyższa niż w Japonii, ale podobna do populacji pochodzenia europejskiego. Częstość występowania otępienia naczyniowego wydaje się być nieco niższa niż w Japonii, ale wyższa niż w populacjach pochodzenia europejskiego. Potrzebne są dalsze międzynarodowe badania z naciskiem na znormalizowane metody diagnostyczne.


title: Brak szkodliwego wpływu różnych napojów Coca-Cola po 6 miesiącach przyjmowania na jądra szczurów.

text: Nasze laboratorium niedawno doniosło, że 3-miesięczna ekspozycja szczurów na napoje przypominające colę indukowała zmiany hormonów płciowych. Celem pracy było zbadanie wpływu różnych rodzajów spożycia Coca-Coli o różnym składzie przez 6 miesięcy na stan oksydacyjny jąder oraz testosteronu u dorosłych samców szczurów. Pięćdziesiąt dorosłych samców szczurów Wistar podzielono na grupy kontrolne z wodą pitną i grupy pijące różne napoje Coca-cola (zwykła Coca-cola, Coca-cola bez kofeiny, Coca-cola Light i Coca-cola Zero). Markery stresu oksydacyjnego i karbonylowego mierzono w tkance jąder w celu oceny stanu oksydacyjnego wraz z testosteronem jąder i osocza. Określono ilościowo ekspresję StAR w jądrach jako markera steroidogenezy. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami w żadnym z mierzonych parametrów. Podsumowując, na stres oksydacyjny i karbonylowy w tkance jąder nie miało wpływu picie jakiejkolwiek Coca-coli. Dodatkowo testosteron w jądrach i osoczu oraz ekspresja StAR w jądrach były porównywalne między grupami. Copyright © 2013 Elsevier Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Stanowisko akademii żywienia i dietetyki: całościowe podejście dietetyczne do zdrowego żywienia.

text: Akademia Żywienia i Dietetyki stoi na stanowisku, że najważniejsza dla zdrowego żywienia jest ogólna dieta, czyli ogólny wzór spożywanych pokarmów. Wszystkie produkty spożywcze mogą pasować do tego wzorca, jeśli są spożywane z umiarem, w odpowiedniej wielkości porcji i połączone z aktywnością fizyczną. Akademia stara się przekazywać wiadomości dotyczące zdrowego odżywiania, które podkreślają równowagę pomiędzy jedzeniem i napojami a zapotrzebowaniem na energię, a nie jednym jedzeniem lub posiłkiem. Polityki publiczne i wzorce żywieniowe, które wspierają podejście do całkowitej diety, obejmują wytyczne dietetyczne dla Amerykanów z 2010 r., dietę DASH (Dietary Approaches to Stop Hypertension), MyPlate, Let's Move, etykiety faktów żywieniowych, Healthy People 2020 oraz Dietary Reference Intakes. W przeciwieństwie do podejścia opartego na całkowitej diecie, klasyfikacja określonych produktów spożywczych jako dobrych lub złych jest zbyt uproszczona i może sprzyjać niezdrowym zachowaniom żywieniowym. W niektórych sytuacjach konieczne są alternatywne podejścia. Praktyki żywieniowe są dynamiczne i mają wpływ na wiele czynników, w tym smak i preferencje żywieniowe, obawy o wagę, fizjologię, czas i wygodę, środowisko, obfitość żywności, ekonomię, media/marketing, postrzegane bezpieczeństwo produktów, kulturę i postawy/przekonania. Aby zwiększyć skuteczność edukacji żywieniowej w promowaniu rozsądnych wyborów żywieniowych, wykwalifikowani praktycy żywności i żywienia wykorzystują odpowiednią teorię behawioralną i strategie oparte na dowodach. Skupienie się na różnorodności, umiarze i proporcjonalności w kontekście zdrowego stylu życia, zamiast na konkretnych składnikach odżywczych lub żywności, może pomóc zmniejszyć dezorientację konsumentów i zapobiec niepotrzebnemu poleganiu na suplementach. Proaktywne, wzmacniające i praktyczne wiadomości, które podkreślają całościowe podejście do diety, promują pozytywne zmiany stylu życia. Copyright © 2013 Akademia Żywienia i Dietetyki. Wydane przez Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Niebezpieczeństwa ignorowania historii: Wielki Tytoń pobrudził się i zginęły miliony. Jak podobne jest duże jedzenie?

text: Kontekst: W 1954 r. przemysł tytoniowy zapłacił za opublikowanie „Oświadczenia szczerego dla palaczy papierosów” w setkach amerykańskich gazet. Stwierdził, że zdrowie publiczne jest przedmiotem troski branży ponad wszystkie inne i obiecał szereg zmian w dobrej wierze. Potem nastąpiły dziesięciolecia oszustw i działań, które kosztowały miliony istnień. Mając nadzieję, że historia żywności zostanie napisana inaczej, niniejszy artykuł zarówno podkreśla ważne wnioski, jakie można wyciągnąć z doświadczeń tytoniowych, jak i zaleca działania dla przemysłu spożywczego. Metody: Przegląd i analiza dowodów empirycznych i historycznych odnoszących się do praktyk, komunikatów i strategii przemysłu tytoniowego i spożywczego w celu wpływania na opinię publiczną, ustawodawstwo i regulacje, spory sądowe oraz prowadzenie nauki. Wnioski: Przemysł tytoniowy miał podręcznik, scenariusz, który podkreślał osobistą odpowiedzialność, płacąc naukowcom, którzy przeprowadzili badania, które budziły wątpliwości, krytykując „śmieciową” naukę, która wykryła szkody związane z paleniem, składając obietnice samoregulacji, lobbując ogromnymi zasobami tłumią działania rządu, wprowadzając „bezpieczniejsze” produkty, a jednocześnie manipulując i zaprzeczając zarówno uzależniającemu charakterowi ich produktów, jak i ich marketingu dzieciom. Scenariusz przemysłu spożywczego jest zarówno podobny, jak i inny od scenariusza przemysłu tytoniowego. Wnioski: Żywność oczywiście różni się od tytoniu, a przemysł spożywczy różni się w istotny sposób od firm tytoniowych, ale istnieją również znaczące podobieństwa w działaniach, które te branże podjęły w odpowiedzi na obawy, że ich produkty wyrządzają szkody. Ponieważ otyłość jest obecnie poważnym problemem globalnym, świat nie może sobie pozwolić na powtórzenie historii tytoniu, w której przemysł mówi o wyższości moralnej, ale jej nie zajmuje.


title: Wpływ spożycia kakao/czekolady na przepływowe rozszerzenie tętnicy ramiennej i jego znaczenie dla zdrowia i chorób układu krążenia u ludzi.

text: Badania prospektywne wskazują, że wysokie spożycie dietetycznych flawanoli, takich jak te zawarte w kakao/czekoladzie, wiąże się ze zmniejszonymi wskaźnikami zachorowalności i śmiertelności związanej z układem sercowo-naczyniowym u ludzi. U podstaw tych związków może leżeć wiele mechanizmów, takich jak korzystny wpływ flawanoli na ciśnienie krwi, agregację płytek krwi, zakrzepicę, stan zapalny i śródbłonek naczyniowy. Technika dylatacji za pośrednictwem przepływu tętnicy ramiennej (FMD) okazała się skuteczną metodą ilościowej oceny funkcji śródbłonka u ludzi. Podsumowując, większość dowodów wskazuje, że FMD jest potężnym zastępczym miernikiem dla twardych sercowo-naczyniowych punktów końcowych, takich jak śmiertelność związana z chorobami sercowo-naczyniowymi, u ludzi. Tak więc dosłownie tysiące badań wykorzystało tę technikę do udokumentowania różnic grupowych w FMD, a także do oceny wpływu różnych interwencji na FMD. W odniesieniu do tego ostatniego liczne badania wskazują, że zarówno ostre, jak i przewlekłe spożywanie kakao/czekolady zwiększa FMD u ludzi. Wydaje się, że wzrost FMD po spożyciu kakao/czekolady jest zależny od dawki, tak że większy wzrost FMD obserwuje się po spożyciu większych ilości. Mechanizmy leżące u podstaw tych odpowiedzi są prawdopodobnie różne, jednak większość danych sugeruje wpływ zwiększonej biodostępności tlenku azotu. Zatem pozytywne naczyniowe wpływy kakao/czekolady na śródbłonek mogą leżeć u podstaw (tj. być powiązane mechanistycznie) z redukcją ryzyka sercowo-naczyniowego u ludzi. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Ocena działania przeciwrodnikowego różnych produktów kakaowych i czekoladowych: związek ze składem lipidów i białek

text: Często twierdzi się, że czekoladowe właściwości przeciwutleniające; jednak często różnią się od macierzystych źródeł naturalnych ze względu na przekształcenia przemysłowe lub rzemieślnicze. W szczególności, właściwości przeciwutleniające czekolady i kakao nie są odpowiednio brane pod uwagę przez konsumentów, którzy normalnie wykorzystują tę żywność tylko ze względu na jej właściwości smakowe i smakowe. W tym badaniu zbadaliśmy zdolność antyoksydacyjną i całkowitą zawartość fenoli w śrutach kakaowych, masach kakaowych i odpowiadających im tabliczkach czekolady z różnymi procentami kakao z różnych źródeł. Zdolność antyoksydacyjną różnych próbek zmierzono za pomocą dwóch różnych testów [1,1-difenylo-2-pikrylohydrazyl (DPPH) i test przeciwutleniacza redukującego żelazo (FRAP)]. Do oceny całkowitej zawartości fenoli użyto odczynnika Folina–Ciocalteu. Masy wykazywały większą moc antyoksydacyjną niż stalówki, co przypisuje się temu, że w stalówce nadal znajduje się część lipidowa, z której powstanie masło kakaowe. Zbadano również wpływ białek mleka, serwatki i soi. Nasze wyniki wykazały, że ekstra ciemny baton kakaowy, 100% czekolada kakaowa, jest najlepszy pod względem całkowitej zawartości polifenoli i pod względem zdolności antyoksydacyjnej zgodnie z testami DPPH i FRAP. Ponadto batony ekologicznej ciemnej czekolady 80%, gorzkiej Tanzanii 80% i Trinidad 80% mają dobre wyniki pod każdym względem. Jak podkreślamy, właściwości przeciwrodnikowe produktów kakaowych są wyższe niż wielu suplementów antyoksydacyjnych w tabletkach.


title: Ciemna czekolada poprawia wazomotion wieńcową i zmniejsza reaktywność płytek krwi.

text: TŁO: Ciemna czekolada ma silne właściwości przeciwutleniające. Miażdżyca naczyń wieńcowych jest promowana przez upośledzoną funkcję śródbłonka i zwiększoną aktywację płytek krwi. Tradycyjne czynniki ryzyka, wysoki stres oksydacyjny i zmniejszona obrona antyoksydacyjna odgrywają kluczową rolę w patogenezie miażdżycy, szczególnie w przeszczepionych sercach. Tak więc ciemna czekolada bogata we flawonoidy może mieć korzystny wpływ na miażdżycę przeszczepów. METODY I WYNIKI: Oceniliśmy wpływ ciemnej czekolady bogatej we flawonoidy w porównaniu z niezawierającą kakao czekoladą kontrolną na czynność naczyń wieńcowych i płytek krwi u 22 biorców przeszczepu serca w randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą. Wazoruchy wieńcowe oceniano za pomocą ilościowej koronarografii i testu z użyciem prasy na zimno przed i 2 godziny po spożyciu, odpowiednio, 40 g gorzkiej (70% kakao) czekolady lub czekolady kontrolnej. Dwie godziny po spożyciu gorzkiej czekolady bogatej we flawonoidy średnica tętnicy wieńcowej uległa znacznemu zwiększeniu (z 2,36 +/-0,51 do 2,51 +/- 0,59 mm, P<0,01), podczas gdy po kontrolnej czekoladzie pozostała niezmieniona. Zależne od śródbłonka naczynia wieńcowe uległy znacznej poprawie po ciemnej czekoladzie (4,5 ± 11,4% w porównaniu z -4,3 ± 11,7% w grupie placebo, p = 0,01). Adhezja płytek zmniejszyła się z 4,9 +/-1,1% do 3,8 +/- 0,8% (P=0,04) w grupie z gorzkimi czekoladami, ale pozostała niezmieniona w grupie kontrolnej. WNIOSKI: Ciemna czekolada powoduje rozszerzenie naczyń wieńcowych, poprawia funkcję naczyń wieńcowych i zmniejsza adhezję płytek krwi 2 godziny po spożyciu. Tym natychmiastowym korzystnym skutkom towarzyszyła znaczna redukcja stresu oksydacyjnego w surowicy i były dodatnio skorelowane ze zmianami stężenia epikatechiny w surowicy.


title: Wpływ gorzkiej czekolady na utlenowanie tkanki nerek mierzone metodą BOLD-MRI u zdrowych ochotników.

text: PODSTAWA: Kakao jest bogate we flawonoidy, ma właściwości antyoksydacyjne i zwiększa biodostępność tlenku azotu (NO). Odpowiednie natlenienie tkanki nerek ma kluczowe znaczenie dla utrzymania funkcji nerek. Celem tego badania było zbadanie wpływu ciemnej czekolady bogatej w kakao (DC) na utlenowanie tkanki nerek u ludzi w porównaniu z ubogą we flawonoidy białą czekoladą (WC). METODY: Dziesięciu zdrowych ochotników z zachowaną czynnością nerek (średni wiek ± SD 35 ± 12 lat, 70% kobiet, BMI 21 ± 3 kg/m2) zostało poddanych rezonansowi magnetycznemu zależnemu od poziomu utlenowania krwi (BOLD-MRI) przed i 2 godziny po spożycie 1 g/kg DC (70% kakao). Utlenienie tkanki nerkowej określono poprzez pomiar map R2* na 4 skrawkach koronowych obejmujących obie nerki. Obliczono średnie wartości R2* (= 1/T2*) w rdzeniu i korze, niski R2* wskazuje na wysokie natlenienie tkanek. Ośmiu uczestników przeszło również BOLD-MRI co najmniej tydzień później, przed i 2 godziny po spożyciu 1 g/kg WC. WYNIKI: Średnie rdzeniowe R2* było niższe po przyjęciu DC w porównaniu z wartościami wyjściowymi (28,2 ± 1,3 s-1 vs 29,6 ± 1,3 s-1, p = 0,04), natomiast korowe i rdzeniowe wartości R2* nie zmieniły się po przyjęciu WC. Zmiana rdzeniowego R2* korelowała z poziomem krążących (epi)katechin, metabolitów flawonoidów (r = 0,74, p = 0,037) i była niezależna od aktywności reninowej osocza. WNIOSEK: Badanie to po raz pierwszy sugeruje wzrost utlenowania rdzenia nerkowego po spożyciu gorzkiej czekolady. Czy jest to związane z wywołanymi przez flawonoidy zmianami perfuzji nerek lub zużyciem tlenu oraz czy kakao ma potencjalnie właściwości renoprotekcyjne, zasługuje na dalsze badania.


title: Wpływ kakao słodzonego cukrem i bez cukru na funkcję śródbłonka u dorosłych z nadwagą.

text: TŁO: Badania nad kakao sugerują szereg korzyści sercowo-naczyniowych; jednak wpływ codziennego spożycia napojów kakaowych bez cukru i słodzonych cukrem na funkcję śródbłonka (EF) nie został jeszcze ustalony. METODY: 44 dorosłych (BMI 25-35 kg/m2) wzięło udział w randomizowanym, kontrolowanym, krzyżowym badaniu. Uczestnicy zostali losowo przypisani do sekwencji leczenia: napój kakaowy bez cukru, napój kakaowy słodzony cukrem i placebo bez kakao słodzone cukrem. Terapie podawano codziennie przez 6 tygodni, z 4-tygodniowym okresem wypłukiwania. WYNIKI: Spożycie kakao poprawiło EF mierzone jako rozszerzenie zależne od przepływu (FMD) w porównaniu z placebo (kakao bez cukru: zmiana, 2,4% [95% CI, 1,5 do 3,2] vs. -0,8% [95% CI, -1,9 do 0,3]; różnica 3,2% [95% CI, 1,8 do 4,6]; p<0,001 i kakao słodzone cukrem: zmiana, 1,5% [95% CI, 0,6 do 2,4] vs -0,8% [95% CI, - 1,9 do 0,3]; różnica 2,3% [95% CI, 0,9 do 3,7]; p=0,002). Stopień poprawy FMD po spożyciu kakao bez cukru w porównaniu ze słodzonym kakao był większy, ale nie znaczący. Inne biomarkery ryzyka sercowego nie zmieniły się znacząco w stosunku do wartości wyjściowych. BMI pozostawał stabilny przez cały czas trwania badania. WNIOSKI: Codzienne spożywanie kakao poprawia EF niezależnie od innych biomarkerów ryzyka sercowego i nie powoduje przyrostu masy ciała. Preparaty bezcukrowe mogą dodatkowo wzmocnić funkcję śródbłonka. Copyright © 2009 Elsevier Ireland Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Czekolada — winna przyjemność czy zdrowy dodatek?

text: Gorzka czekolada i inne produkty kakaowe są popularne w całej populacji, ale ich ogólne korzyści zdrowotne pozostają kontrowersyjne. Obserwacje populacji Indian Kuna wykazały imponujące korzyści zdrowotne związane z kakao. Z różnych powodów korzyść ta nie była tak duża, jak w innych populacjach. Dodatkowo, zaproponowano kilka mechanizmów, które mogą przynosić potencjalne korzyści zdrowotne kakao, ale nie osiągnięto konsensusu co do fizjologicznej roli kakao w promowaniu zdrowia sercowo-naczyniowego. Flawanole, jak również teobromina, mogą przyczyniać się do poprawy funkcji śródbłonka, a następnie poprawy różnych czynników przyczyniających się do chorób sercowo-naczyniowych (CVD), w tym nadciśnienia, agregacji i adhezji płytek krwi, insulinooporności i hipercholesterolemii. Chociaż korzyści płynące z kakao mogą się zmieniać na różnych etapach wzrostu, rozwoju i produkcji, wydaje się, że dla wielu osób „zdrowa” ciemna czekolada może rzeczywiście odgrywać przyjemną rolę w zmniejszaniu ryzyka CVD. Celem tego przeglądu jest omówienie związku kakao z obniżonym ciśnieniem krwi i zwiększonym ryzykiem CVD, opisanie możliwych mechanizmów tych potencjalnych korzyści oraz podkreślenie rozważań dotyczących stosowania kakao jako suplementu diety.


title: Wpływ czekolady, kakao i flawan-3-oli na zdrowie układu krążenia: przegląd systematyczny i metaanaliza badań z randomizacją.

text: TŁO: Istnieje znaczne zainteresowanie czekoladą i flawan-3-olami w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym (CVD). CEL: Celem było systematyczne przeglądanie wpływu czekolady, kakao i flawan-3-oli na główne czynniki ryzyka CVD. PROJEKT: Przeszukaliśmy bazy danych Medline, EMBASE i Cochrane w poszukiwaniu randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) dotyczących czekolady, kakao lub flawan-3-oli. Skontaktowaliśmy się z autorami w celu uzyskania dodatkowych danych i przeprowadziliśmy podwójną ocenę włączenia do badania, ekstrakcji danych, trafności i metaanaliz efektów losowych. WYNIKI: Włączyliśmy 42 ostre lub krótkotrwałe przewlekłe (≤18 tyg.) RCT, które obejmowały 1297 uczestników. Insulinooporność (HOMA-IR: -0,67; 95% CI: -0,98, -0,36) została poprawiona przez czekoladę lub kakao z powodu znacznego obniżenia poziomu insuliny w surowicy. Rozszerzenie za pośrednictwem przepływu (FMD) poprawiło się po podaniu przewlekłym (1,34%; 95% CI: 1,00%, 1,68%) i ostrym (3,19%; 95% CI: 2,04%, 4,33%). Wpływ na HOMA-IR i FMD pozostał stabilny do analiz wrażliwości. Zaobserwowaliśmy zmniejszenie rozkurczowego ciśnienia krwi (BP; -1,60 mm Hg; 95% CI: -2,77, -0,43 mm Hg) i średniego ciśnienia tętniczego (-1,64 mm Hg; 95% CI: -3,27, -0,01 mm Hg) oraz marginalnie istotny wpływ na stężenie cholesterolu LDL (-0,07 mmol/l; 95% CI: -0,13, 0,00 mmol/l) i HDL (0,03 mmol/l; 95% CI: 0,00, 0,06 mmol/l). Czekolada lub kakao poprawiały FMD niezależnie od spożytej dawki, podczas gdy dawki >50 mg epikatechiny/d miały większy wpływ na skurczowe i rozkurczowe BP. GRADE (Grading of Recommendations, Assessment, Development and Evaluation, narzędzie do oceny jakości dowodów naukowych i siły zaleceń) sugerowało dowody o niskiej lub umiarkowanej jakości korzystnych skutków, bez sugestii skutków negatywnych. Siła dowodów została obniżona z powodu niejasnych raportów dotyczących ukrywania przydziału, rezygnacji, brakujących danych dotyczących wyników i niejednorodności wyników biomarkerów w niektórych badaniach. WNIOSKI: Odkryliśmy stałe, ostre i przewlekłe korzyści z czekolady lub kakao na FMD oraz nieopisywane wcześniej obiecujące działanie na insulinę i HOMA-IR. Potrzebne są większe, trwające dłużej i niezależnie finansowane badania, aby potwierdzić potencjalne korzyści sercowo-naczyniowe flawan-3-oli kakaowych.


title: Kiełki brokułów zmniejszają stres oksydacyjny w cukrzycy typu 2: randomizowane badanie kliniczne z podwójnie ślepą próbą.

text: TŁO/CELE: Badania in vitro i na zwierzętach wykazały, że młode kiełki brokułów poprawiają stan stresu oksydacyjnego w stanie cukrzycy. Celem tego podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo, randomizowanego badania klinicznego było zbadanie wpływu proszku z kiełków brokułów (BSP) na niektóre parametry stresu oksydacyjnego u pacjentów z cukrzycą typu 2. TEMATY/METODY: Łącznie 81 pacjentów z cukrzycą typu 2 zostało losowo przydzielonych do jednej z trzech grup leczenia na 4 tygodnie. Grupy otrzymywały albo 10 g/d BSP (n=27), 5 g/d BSP (n=29) lub placebo (n=25). Całkowitą pojemność antyoksydacyjną surowicy (TAC), całkowity stan oksydacyjny (TOS), wskaźnik stresu oksydacyjnego (OSI), dialdehyd malonowy (MDA) i cholesterol utlenionej lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL) mierzono na początku badania i 4 tygodnie po leczeniu. WYNIKI: Do analizy włączono łącznie 63 pacjentów w trzech grupach: 10 g/d BSP (n=21), 5 g/d (n=22) i placebo (n=20). Po 4 tygodniach spożycie BSP spowodowało znaczny spadek MDA (P=0,001 dla efektu leczenia), utlenionego cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (P=0,03 dla efektu leczenia), OSI (P=0,001 dla efektu leczenia) i znaczny wzrost TAC (P=0,001 dla efektu leczenia). Nie znaleziono żadnego wpływu na TOS. WNIOSEK: BSP miał korzystny wpływ na stan stresu oksydacyjnego u pacjentów z cukrzycą typu 2.


title: Potencjalna skuteczność kiełków brokułów jako unikalnego suplementu w leczeniu cukrzycy typu 2 i jej powikłań.

text: Żywność funkcjonalna i jej składniki nutraceutyczne są obecnie uważane za leczenie uzupełniające w cukrzycy typu 2 i zapobieganie jej długotrwałym powikłaniom. Młode kiełki brokułów jako żywność funkcjonalna zawierają wiele związków bioaktywnych, w szczególności sulforafan. W warunkach hiperglikemii i oksydacji sulforafan może aktywować szlak sygnalizacji odpowiedzi antyoksydacyjnej zależnej od czynnika 2 związanego z NF-E2 (Nrf2), indukuje enzymy fazy 2, łagodzi stres oksydacyjny i dezaktywuje jądrowy czynnik kappa-B (NF -κB), kluczowy modulator szlaków zapalnych. Co ciekawe, sulforafan indukuje niektóre receptory aktywowane przez proliferatory peroksysomów, które przyczyniają się do metabolizmu lipidów i homeostazy glukozy. W modelach zwierzęcych i in vitro sulforafan wykazuje również działanie przeciwnadciśnieniowe, przeciwnowotworowe, kardioprotekcyjne i hipocholesterolemiczne oraz ma właściwości bakteriobójcze wobec Helicobacter pylori. Suplementacja kiełków brokułów u chorych na cukrzycę typu 2 o wysokiej zawartości sulforafanów spowodowała zwiększenie całkowitej zdolności antyoksydacyjnej osocza i zmniejszenie wskaźnika stresu oksydacyjnego, peroksydację lipidów, triglicerydy w surowicy, stosunek utlenionej lipoproteiny niskiej gęstości (LDL)/cholesterolu LDL, insulinę w surowicy, insulinę oporności i wysoce wrażliwego białka C-reaktywnego w surowicy. Sulforafan może zapobiegać nefropatii, zwłóknieniu wywołanemu cukrzycą i powikłaniom naczyniowym. Potencjalna skuteczność sulforafanu i prawdopodobnie innych bioaktywnych składników młodych kiełków brokułów sprawia, że jest to doskonały wybór w leczeniu uzupełniającym w cukrzycy typu 2.


title: Celowanie w komórki macierzyste raka za pomocą sulforafanu, składnika diety z brokułów i kiełków brokułów.

text: Wiele badań potwierdza ochronne działanie brokułów i kiełków brokułów przeciwko rakowi. Właściwości chemoprewencyjne sulforafanu, który pochodzi z głównego glukozynolanu brokułów i kiełków brokułów, zostały szeroko zbadane. Ostatnie badania nad wpływem sulforafanu na nowotworowe komórki macierzyste (CSC) przyciągnęły duże zainteresowanie. Sugeruje się, że CSC są odpowiedzialne za inicjację i utrzymanie raka oraz przyczyniają się do nawrotów i lekooporności. Szereg badań wykazało, że sulforafan może celować w CSC w różnych typach raka poprzez modulację NF-κB, SHH, przejścia nabłonkowo-mezenchymalnego i szlaków Wnt/β-katenina. Obiecujące wyniki przyniosła terapia skojarzona z sulforafanem i chemioterapią w warunkach przedklinicznych. W tym artykule skupimy się na wpływie sulforafanu na CSC i ścieżki samoodnowy, a także przedstawimy krótki przegląd ostatnich badań na ludziach z użyciem preparatów z kiełków brokułów.


title: Fizjologiczny i biochemiczny metabolizm kiełkujących nasion i kiełków brokułów.

text: W pracy badano zmiany fizjologicznego i biochemicznego metabolizmu oraz zawartości glukorafaniny i sulforafanu w kiełkujących nasionach i kiełkach brokułów. Długość kiełków, długość korzeni i świeża masa wzrastały wraz z czasem kiełkowania. Sucha masa wahała się od 2,5 do 3,0 mg na kiełek. Gwałtowny wzrost częstości oddechów kiełków nastąpił między 24 a 36 godziną kiełkowania, a następnie utrzymywał się na wysokim poziomie. Analiza HPLC wykazała, że zawartość glukorafaniny wzrosła we wczesnym etapie (0-12 h) kiełkowania, spadła do niskiej wartości 3,02 mg/g w 48 h, a następnie osiągnęła najwyższą wartość 6,30 mg/g w 72 h kiełkowania . Zawartość sulforafanu drastycznie spadła w pierwszym dniu kiełkowania, następnie powoli wzrastała i osiągnęła wysoką wartość 3,38 mg/g po 48 godzinach, po czym ponownie spadła.


title: Wpływ kiełków brokułów na insulinooporność u pacjentów z cukrzycą typu 2: randomizowane badanie kliniczne z podwójnie ślepą próbą.

text: Stosowanie składników antyoksydacyjnych to nowe podejście do poprawy insulinooporności (IR) jako głównej cechy cukrzycy typu 2 i jej powikłań. Celem pracy było zbadanie wpływu proszku z kiełków brokułów (BSP) zawierającego wysokie stężenie sulforafanu na IR u pacjentów z cukrzycą typu 2. Osiemdziesięciu jeden pacjentów zostało losowo przydzielonych do otrzymywania 10 g/d BSP (A, n = 27), 5 g/d BSP (B, n = 29) i placebo (C, n = 25) przez 4 tygodnie. Stężenie glukozy i insuliny w surowicy na czczo, stosunek glukozy do insuliny oraz ocena modelu homeostazy wskaźnika IR (HOMA-IR) mierzono na początku i ponownie 4 tygodnie po leczeniu. Badanie ukończyło 72 pacjentów, a 63 zostało włączonych do analizy. Po 4 tygodniach spożycie 10 g/d BSP spowodowało istotny spadek stężenia insuliny w surowicy oraz HOMA-IR (p = 0,05 dla efektu leczenia). Dlatego kiełki brokułów mogą poprawić IR u pacjentów z cukrzycą typu 2.


title: Biodostępność i wzajemna konwersja sulforafanu i erucyny u ludzi spożywających kiełki brokułów lub suplement brokułów w badaniu krzyżowym

text: Spożywanie brokułów może zmniejszyć ryzyko różnych nowotworów, a obecnie dostępnych jest wiele suplementów brokułowych. Nie badano biodostępności i wydalania izotiocyjanianów metabolitów szlaku kwasu merkapturowego po spożyciu przez ludzi suplementów brokułowych. Dwa ważne izotiocyjaniany z brokułów to sulforafan i erucyna. Zastosowaliśmy krzyżowy projekt badania, w którym 12 badanych spożywało 40 gramów świeżych kiełków brokułów, po czym następowało miesięczny okres wypłukiwania, a następnie tych samych 12 badanych spożywało 6 tabletek suplementu brokułowego. Jako kontrole negatywne dla spożycia izotiocyjanianów czterech dodatkowych uczestników spożywało kiełki lucerny podczas pierwszej fazy i tabletki placebo podczas drugiej. Próbki krwi i moczu zbierano przez 48 godzin podczas każdej fazy i analizowano pod kątem metabolitów sulforafanu i erucyny przy użyciu LC-MS/MS. Biodostępność sulforafanu i erucyny jest dramatycznie niższa, gdy badani spożywają suplementy brokułowe w porównaniu ze świeżymi kiełkami brokułów. Szczytowe stężenia w osoczu i wydalanie z moczem były również opóźnione, gdy badani spożywali suplement z brokułami. Polimorfizmy GSTP1 nie wpływały na metabolizm ani wydalanie sulforafanu lub erucyny. Sulforafan i erucyna są zdolne do interkonwersji in vivo i ta interkonwersja jest spójna u każdego osobnika, ale zmienna między osobnikami. Badanie to potwierdza, że spożywanie suplementów brokułowych pozbawionych aktywności mirozynazy nie daje równoważnych stężeń bioaktywnych metabolitów izotiocyjanianu w osoczu w porównaniu z kiełkami brokułów. Ma to konsekwencje dla osób, które spożywają zalecaną porcję (1 tabletka) suplementu brokułowego i wierzą, że otrzymują równoważne dawki izotiocyjanianów.


title: Palenie tytoniu i żucie tytoniu, picie alkoholu i ryzyko raka płuc wśród mężczyzn w południowych Indiach.

text: W Indiach rak płuc jest jednym z najczęstszych i śmiertelnych nowotworów, a palenie tytoniu pozostaje jego najważniejszym czynnikiem etiologicznym. Celem naszego badania jest zbadanie wpływu różnych form palenia tytoniu, w tym palenia i żucia, na ryzyko raka płuc u mężczyzn w południowych Indiach, a zwłaszcza porównanie wpływu palenia bidi z paleniem papierosów na raka płuc. Oceniliśmy również możliwą rolę indyjskich napojów alkoholowych i nieindyjskich napojów alkoholowych na powstawanie raka płuc. Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne w Chennai i Trivandrum. W sumie zrekrutowano 778 przypadków raka płuc i 3430 kontroli, w tym 1503 kontroli raka i 1927 zdrowych kontroli. Wpływ palenia papierosów, palenia bidi, żucia i picia alkoholu na ryzyko raka płuca oszacowano na podstawie bezwarunkowej wieloczynnikowej regresji logistycznej. Zastosowaliśmy również uogólniony model addytywny (GAM) z lokalnie ważonymi wygładzaczami (less), aby znaleźć najbardziej prawdopodobną krzywą dla zależności dawka-odpowiedź. Wyniki GAM sugerują stabilizację po 35 latach palenia lub 10 paczkolatach ekwiwalentu papierosa zarówno dla papierosów, jak i bidi. OR wynosi 4,54 (95%CI = 2,96-6,95) i 6,45 (95%CI = 4,38-9,50) odpowiednio dla ponad 30 lat palenia tylko papierosów i tylko dwa razy dziennie oraz 6,87 (95%CI = 4,62). 10,2) i 10,7 (95% CI = 5,82-19,6) odpowiednio dla ponad 12 ważonych skumulowanych konsumpcji tylko papierosów i tylko bidi. Ryzyko raka płuc u byłych palaczy papierosów spada po rzuceniu palenia szybciej niż u byłych palaczy bidi. Nie ma dowodów na wpływ żucia i ryzyka raka płuc ani wyraźnych dowodów na wpływ ogólnego picia alkoholu wśród osób nigdy nie palących, chociaż picie alkoholu w Indiach wydaje się nadal wiązać z ryzykiem raka płuc przy ograniczonej mocy (OR = 2,67, 95%). CI=1,02-7,02). Wydaje się, że palenie bidi ma silniejsze działanie rakotwórcze niż palenie papierosów: ta różnica występuje niezależnie od tego, który aspekt palenia został wzięty pod uwagę. Prawa autorskie 2003 Wiley-Liss, Inc.


title: Osoby chore i chore populacje.

text: Rose G (Departament Epidemiologii, Londyńska Szkoła Higieny i Medycyny Tropikalnej, Keppel Street, Londyn WC1E 7HT, Wielka Brytania). Osoby chore i chore populacje. International Journal of Epidemiology 1985;14:32-38. Etiologia konfrontuje dwa odrębne zagadnienia: determinanty poszczególnych przypadków oraz determinanty zapadalności. Jeśli ekspozycja na niezbędny czynnik jest jednorodna w populacji, wówczas metody studium przypadku/kontroli i kohorty nie wykryją go: zidentyfikują jedynie markery podatności. Odpowiednie strategie kontroli to podejście „wysokiego ryzyka”, które ma na celu ochronę podatnych osobników, oraz podejście populacyjne, które ma na celu kontrolowanie przyczyn zachorowalności. Te dwa podejścia zwykle nie konkurują ze sobą, ale priorytetem powinno być zawsze odkrycie i kontrolowanie przyczyn zachorowalności.


title: Nowy krem dopochwowy na bazie kurkuminy Vacurin selektywnie eliminuje komórki ludzkiego raka szyjki macicy.

text: CEL: Zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) pozostają główną przyczyną śmiertelności na całym świecie. W USA strategie przesiewowe i szczepienia zapobiegają nowotworom szyjki macicy związanym z HPV, ale pochłaniają ogromne koszty opieki zdrowotnej. Kurkumina, będąca składnikiem przypraw, ma silne właściwości przeciwnowotworowe i przeciwwirusowe, które trudno było wykorzystać w leczeniu ze względu na słabą biodostępność ogólnoustrojową. Ten projekt testuje możliwość opracowania terapii raka szyjki macicy opartej na kurkuminie. METODY: Używając czterech linii komórkowych raka szyjki macicy HPV(+) i normalnych fibroblastów, najpierw przetestowaliśmy selektywność i siłę kurkuminy w eliminacji komórek HPV(+). Następnie opracowaliśmy krem na szyjkę macicy na bazie kurkuminy i przetestowaliśmy jego skuteczność w eliminacji komórek HPV(+), a także jego możliwych skutków ubocznych na nabłonek pochwy zdrowych myszy. WYNIKI: Kurkumina selektywnie eliminuje różne komórki raka szyjki macicy HPV(+) (HeLa, ME-180, SiHa i SW756), hamuje transformujący antygen E6, drastycznie hamuje ekspresję białka pronowotworowego receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR ) i jednocześnie indukuje p53. Dodatkowo Vacurin, jednorodny koloidalny roztwór kurkuminy w klinicznie stosowanym amfipatycznym kremie dopochwowym, eliminuje alokowane komórki HeLa, jednocześnie hamując ekspresję EGFR. U myszy, codzienne dopochwowe podawanie Vacurin przez trzy tygodnie nie powodowało zmiany masy ciała, a gdy myszy zostały uśmiercone, nabłonek pochwy nie wykazywał żadnych niepożądanych skutków wywołanych przez Vacurin. WNIOSEK: Opracowaliśmy krem dopochwowy na bazie kurkuminy, który skutecznie usuwa komórki nowotworowe HPV(+) i nie wpływa na tkanki nienowotworowe. Nasze dane przedkliniczne potwierdzają nowatorskie podejście do leczenia szyjki macicy zakażenia HPV. Copyright © 2012 Elsevier Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone.


title: Metody dostarczania kurkuminy (diferuloilometanu): przegląd.

text: Kurkumina oddziałuje z dużą liczbą celów zewnątrz- i wewnątrzkomórkowych w dwufazowy sposób zależny od dawki. Kontroluje stany zapalne, stres oksydacyjny, przeżycie komórek, wydzielanie komórek, homeostazę i proliferację. Jego mechanizmy działania są na ogół skierowane na komórki, które wykazują zaburzoną fizjologię lub jawnie nieprawidłowe stany związane z mutacją. Optymalizacja zastosowań profilaktycznych lub terapeutycznych wymaga dostarczania odpowiednich ilości kurkuminy do uszkodzonych celów komórkowych. Ponieważ stany chorobowe anatomicznie zlokalizowane są od miejsc miejscowych do ogólnoustrojowych, skuteczne stosowanie kurkuminy wymaga specyficznych metod dostarczania zorientowanych na zmiany chorobowe, których przedstawiciele są tutaj omówieni. Copyright © 2013 Międzynarodowa Unia Biochemii i Biologii Molekularnej, Inc.


title: Kurkuma i kurkumina jako środki miejscowe w leczeniu raka.

text: Stwierdzono, że etanolowy ekstrakt z kurkumy („Curcuma longa”) oraz maść z kurkuminą (jej aktywny składnik) przynoszą niezwykłe złagodzenie objawów u pacjentów z zewnętrznymi zmianami nowotworowymi. Zmniejszenie zapachu odnotowano w 90% przypadków i zmniejszenie swędzenia w prawie wszystkich przypadkach. Suche zmiany zaobserwowano w 70% przypadków, a niewielka liczba pacjentów (10%) miała zmniejszenie wielkości zmiany i bólu. U wielu pacjentów efekt utrzymywał się przez kilka miesięcy. Działanie niepożądane zauważono tylko u jednego z 62 ocenianych pacjentów.


title: Leczenie skojarzone kurkuminą i kwercetyną gruczolaków w rodzinnej polipowatości gruczolakowatej.

text: TŁO I CELE: Polipowatość rodzinno-gruczolakowata (FAP) jest chorobą autosomalną dominującą, charakteryzującą się rozwojem setek gruczolaków jelita grubego i ewentualnie raka jelita grubego. Regresja gruczolaków w tym zespole następuje po podaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych i inhibitorów cyklooksygenazy-2, ale związki te mogą mieć znaczne skutki uboczne. Oceniliśmy skuteczność kombinacji kurkuminy i kwercetyny, pochodzących z diety, dostępnych bez recepty, w regresji gruczolaków u pacjentów z FAP. METODY: Pięciu pacjentów z FAP po wcześniejszej kolektomii (4 z zachowaną odbytnicą i 1 z workiem krętniczym odbytu) otrzymywało kurkuminę 480 mg i kwercetynę 20 mg doustnie 3 razy dziennie. Liczbę i wielkość polipów oceniano na początku i po terapii. W celu określenia różnic w liczbie i wielkości polipów zastosowano test rangowanych znaków Wilcoxona. Oceniono również skutki uboczne leczenia i przestrzeganie zaleceń lekarskich. WYNIKI: U wszystkich 5 pacjentów stwierdzono zmniejszoną liczbę i rozmiar polipów w stosunku do wartości wyjściowych po średnio 6 miesiącach leczenia kurkuminą i kwercetyną. Średnie procentowe zmniejszenie liczby i wielkości polipów w stosunku do wartości wyjściowej wyniosło odpowiednio 60,4% (p < 0,05) i 50,9% (p < 0,05). Zanotowano minimalne niepożądane skutki uboczne i brak nieprawidłowości laboratoryjnych. WNIOSKI: Połączenie kurkuminy i kwercetyny wydaje się zmniejszać liczbę i wielkość gruczolaków jelita krętego i odbytnicy u pacjentów z FAP bez znaczącej toksyczności. Potrzebne są randomizowane badania z grupą kontrolną, aby potwierdzić te odkrycia.


title: Kurkumina zaburza funkcję supresora guza p53 w komórkach raka okrężnicy.

text: Kurkumina (diferuloilometan) jest uważana za potencjalny środek chemoprewencyjny u ludzi. In vitro hamuje transkrypcję przez NF-kappaB oraz aktywność enzymów lipooksygenazy lub cyklooksygenazy, które ułatwiają progresję nowotworu. In vivo działa ochronnie w modelach chemicznej karcynogenezy u gryzoni. Kurkumina zawiera alfa,beta-nienasycony keton, reaktywny podstawnik chemiczny, który jest odpowiedzialny za represję NF-kappaB. W związkach innych niż kurkumina to samo ugrupowanie elektrofilowe jest związane z inaktywacją supresora guza, p53. Tutaj donosimy, że kurkumina zachowuje się analogicznie do tych związków. Zaburza konformację białka p53 wymaganego do jego fosforylacji seryny, jego wiązania z DNA, transaktywacji genów odpowiadających na p53 i zatrzymania cyklu komórkowego za pośrednictwem p53.