section_heading: Izumiranje
paragraph_text: thumb|right|Größenvergleich des Geweihs mit dem eines Rothirsches (rechts unten) thumb|right|Geweih eines Riesenhirsches, Megaloceros giganteus antecedens, Spannweite ca. 2,60 Meter, [[Urmensch-Museum Steinheim]] Prije se smatralo da su vrste roda Megaloceros izumrle zbog širenja šuma, u kojima se nisu mogli efikasno kretati zbog svog velikog rogovlja. Međutim, ta pretpostavka je pomalo nelogična s obzirom na to da i dan danas u Euroaziji postoje velika stepska prostranstva. Također je netočna teorija da su izumrli zato što su njihovi rogovi postali preveliki. Megalocerosi su stotinama hiljada godina bili vrlo uspješne vrste i izumrli su u periodu kada i ostale velike vrste životinja. Kao što kaže A.&nbsp;J. Stuart pri Institutu za biologiju Univerziteta College u Londonu, Megaloceros je u zapadnom Sibiru preživio 3000 godina duže nego što se prije smatralo. Za njega i njegov tim to je dokaz da su razlozi izumiranja bili mnogo kompleksniji. On pretpostavlja da je njegovom izumiranju doprinijela činjenica da su njegovi ogromni rogovi sadržavali 8 kg kalcija i 4 kg fosfata, zbog čega je imao potrebu za velikom količinom hranjivih tvari, pa je mogao živjeti samo na onim lokacijama gdje su biljke bile izuzetno hranjive.