section_heading: Kiparski opus
paragraph_text: Vulas u svome radu reinterpretira tradicionalne motive, reminiscencije na zavičaj kroz „modernu“ metodu fragmentiranja i preslagivanja fragmenata u pokrenute kompozicije, pritom se koristeći „tradicionalnim“ materijalom - drvom (kamenom ili broncom). Njegovu interpretativnu metodu, Radovani definira kao „simulaciju korijena“, Angeli Radovani, Kosta. Genealoška razmatranja u našoj skulpturi, Forum 9/X (V), Zagreb, rujan 1975., str. 330.-340. dok izvedbenu metodu možemo definirati kao metodu „dezagregacije forme i mase pod snažnom sugestijom estetike enformela“, tada dominantne estetike slikarstva. Iako se služi izvedbenom metodom bliskoj suvremenim tendencijama, tradicija se u Vulasovom radu ogleda u motivici, ali i u korištenom materijalu, najčešće drvu, a zatim, i u to vrijeme pomalo zaboravljenoj bronci i kamenu. Poslijeratno kiparstvo (do 70-ih) svojevrsno je „novo željezno doba“ u smislu dominantnog korištenja željeza za oblikovanje skulptura (Džamonja je možda najbolji primjer u domaćoj umjetnosti). thumb|Spomenik Podhumskim žrtvama