section_heading: Povijest
paragraph_text: mini|lijevo|15 metara visok kameni spomenik Staljinu u [[Pragu iz 1955. Srušen 1962.]] Prvo desetljeće nakon Oktobarske revolucije, prošlo je u traženju pravog umjetničkog izraza za novo društvo, i bilo je barem što se tiče umjetnosti - vrijeme umjetničke slobode i brojnih ruskih izama (Suprematizam, konstruktivizam) i eksperimenata. Nakon stabilizacije režima 1930-ih počelo se sređivati stanje u kulturi, najprije su ukinute sve dotadašnje umjetničke organizacije, a onda osnivane nove socijalističke. Prvi teoretičar tog stila bio je Anatolij Lunačarski koji je još 1906. iznio potrebu za stvaranjem proleterskog realizma, kao protuteže buržujskoj umjetnosti. Termin socijalistički realizam prvi je skovao Ivan Gronski predsjednik tadašnjeg organizacijskog komiteta Saveza sovjetskih pisaca i objavio u Literarnoj gazeti 1932. Stil je postao službeni umjetnički pravac nakon I. kongresa sovjetskih pisca 1934., kada ga je inaugurirao Maksim Gorki. Zahtjevi za socrealizmom su se odnosili na kritiku ranije avangarde, te „malograđanštine” u književnosti. Od umjetnika se zahtijevalo da nekritički slave i uzdižu vladajući sustav, ljude na vlasti i proklamiraju politiku. Takvu praksu nisu prihvaćali veliki književnici toga vremena (npr. Maksim Gorki, Boris Pasternak, Mihail Bulgakov), donekle uz izuzetak Šolohova (u romanu Uzorana ledina, ne i u Tihom Donu). Vrlo je malo pisaca tog stila uspjelo stvoriti pravi lik od krvi i mesa, kao što je to uspjelo Nikolaju Ostrovskom u njegovom prvom i jedinom romanu Kako se kalio čelik. Njegov junak Pavel Korčagin, stvarni je čovjek dirljivo i strastveno ocrtan, vjerojatno zato što je to bio i autobiografski roman i osobno iskustvo samog tragičnog romanopisca. Većina ostalih likova bili su nažalost puno neuvjerljiviji i beživotni.<ref>Socialist Realism, Encyclopædia Britannica Online pristupljeno 15. studenoga 2016.