paragraph_text: Po svim kazivanjima temelji su u Krstacu, koji je udaljen od Staroga grada 4 do 5 km. Prema legendi najednoj uzvišici u središtu Teočaka bio je franjevački samostan. Križ mu se vidio iz daljine i tako je taj dio Teočaka dobio ime Krstac. Prema legendi u samostanu je bio razboj od zlata za tkanje. Kad su stanari samostana morali ga napustiti, rasklopili su razboj te ga bacili u bunar koji je bio uz samostan i zatrpali ga. Zato što su stanari samostani nestali u jednoj noći, nije imao tko označiti lokalitet bunara. Za zakopanim su zlatom mnogi poslije tragali. Poznato je da je u vremenu od 1920. do 1925 g. jednom mještaninu pošlo za rukom da na lokalitetu gdje bi trebao biti samostan, iskopa tri šipke zlata teške 7 kg, ispod jedne kamene ploče. Kad je to prijavio, vlast mu je to oduzela, rekla da se radi o mjedu te mu platila neki mali iznos novaca. Gledano po svim usmenim kazivanjima i imenima zemljišta, lokalitet franjevačkog samostana morao bi biti na prostoru od Mramora preko Gaja i Ilazovače, čiji je dio i Karazan i Vinograda, što je sve skupa dva km u dužinu, lokalitet na Krstacu. Na rečenom Mramoru, dijelu Krstaca je nekropola stećaka, koja je dala ime lokalitetu (Mramor). Bila je sve do 1945. godine. Stećci su i danas na lokalitetu Bjelovnica i Begov Mejdan. Nedaleko od Mramora između dviju mahala Krstaca Jukanovića i Hodžića je vrlo velika kamena ploča, nešto koso postavljena prema sjeveru. Na njoj su uklesane potkovice konja, kozji papci, kokošije i pureće noge (pandže), od nepoznatog umjetnika kipara. Priča kaže da je tu Đerzelez Alija skočio sa svojim konjima s Kušleta, a odavde na Brezovo Polje, Nakića Kuli. Budući da je to veliko grobište, realno je da je tu bila i nekakva crkva. Sjeveroistočna Bosna bila je snažno uporište bogumila. Zbog iskorjenjivanja toga, bila je potrebna crkva i samostan.