section_heading: Uprava nad provincijama
paragraph_text: Od 27. pr. Kr. postojale su dvije vrste provincija, senatske i carske. Senat je upravljao starim, umirenim provincijama (Afrika, Betika, Narbonska Galija, Azija, Makedonija): njihovi upravitelji birani su kockom, ostajali su na dužnosti obično godinu dana, nisu zapovjedali vojskom, i nazivali su se prokonzulima (iako su samo upravitelji Azije i Afrike stvarno bili bivši konzuli, a ostali bivši pretori). Car je upravljao ostalim provincijama (Sirija, tri galske provincije, sjeverne oblasti Hispanije i druge) i one su zajedno bile njegova provincia: on je postavljao njihove upravitelje, koji su provodili njegovu politiku i od kojih ni jedan nije imao naziv prokonzula, jer je August sam držao prokonzulsku vlast (imperium proconsulare) u svojim provincijama. U većini carskih provincija bila je raspoređena vojska. One u kojima se nalazilo više od jedne legije bile su povjerene bivšim konzulima, a one s jednom legijom ili čak manjim brojem vojnika bile su date na upravu bivšim pretorima; u oba slučaja upravitelji su se nazivali legati Augusti pro praetore (Augustovi legati s ovlaštenjima pretora). Nekim carskim provincijama upravljali su vitezovi (obično s nazivom prokuratora, ali ponekad i prefekta). Judeja je u vrijeme Kristovog raspeća bila takva viteška provincija, čiji je upravitelj bio Poncije Pilat. Sasvim izuzetan položaj imao je Egipat, koji je smatran osobnom carevom svojinom, pa je i njen prefekt bio jedinstven po tome što je bio vitez koji je imao zapovjedništvo nad legijama.