paragraph_text: Kada se odredi karakter nečistoće potrebno je odrediti sredstvo za sanitaciju. U pravilu se za odmašćivanje biraju sredstva s lužnatim karakterom, a za skidanje kamenca sredstva s kiselim karakterom. Svako sredstvo za pranje sadrži površinski aktivne tvari koje stvaraju pjenu – tenzidi, i to najčešće iz skupine anionskih ili iz skupine neionskih. Kisela sredstva najčešća su na bazi fosorne ili limunske kiseline. Kiseline ujedno imaju dezinfekcijski učinak. Lužine, među kojima najpoznatija natrijeva lužina, spadaju u tzv. klasične dezinficijense. Lužine djeluju dubinski i dobro otapaju bjelančevine. U lužnatim sredstvima vrlo se često nalazi i natrijev hipoklorit, koji ima dobro dezinfekcijsko svojstvo, te ovisno o koncentraciji i svojstvo izbjeljivanja. Koncentracija aktivne tvari je vrlo bitna. Nakon sanitarnog pranja, kada se utvrdi da više nema prisutnosti organskog onečišćenja kreće se na završnu dezinfekciju, bez obzira na to što samo sredstvo za pranje ima dezinfekcijski učinak. Dezinfekcija se najčešće vrši preparatima na bazi klora i to trikloroizocijanuričnom kiselinom, koja se u preparatima pojavljuje pod raznim trgovačkim imenima, dolazi u obliku bijele kristalične tvari, snažnog mirisa po kloru.