section_heading: Posljednje godine (1633. – 1642.)
paragraph_text: Nakon 1630. Galilejev vid počeo je ubrzano slabiti, a pred smrt je oslijepio. Nije, međutim, bio usamljen, nego okružen vrlo bliskim osobama. Ferdinand II. de Medici namjeravao ga je pokopati u bazilici Santa Croce, pored grobnice oca i predaka, te mu u čast podići mramorni mauzolej.<ref>Shea, William R, Artigas, M, Galileo in Rome: The Rise and Fall of a Troublesome Genius, Oxford University Press, 2003., str. 199.; usporedi sa Sobel, D, Galileo's Daughter, Fourth Estate, str. 378. Crkva se međutim protivila, držeći da takvo što nije moguće jer je Galileo optužen za herezu.<ref>Shea, William R, Artigas, M, Galileo in Rome: The Rise and Fall of a Troublesome Genius, Oxford University Press, 2003., str. 199. i Sobel, D, Galileo's Daughter, Fourth Estate, str. 378.; usporedi s Favaro, A. (ur.), Le Opere di Galileo Galilei, Edizione Nazionale, Barbera, XIX, str. 378.-380. i Sharratt, M, Galileo: Decisive Innovator, Cambridge University Press, 1994., str. 207. Konsenzus je postignut pokapanjem u maloj prostoriji pored unutarnje kapelice.<ref>Shea, William R, Artigas, M, Galileo in Rome: The Rise and Fall of a Troublesome Genius, Oxford University Press, 2003., str. 199.; usporedi sa Sobel, D, Galileo's Daughter, Fourth Estate, str. 380. Preseljen je na prvotno zamišljenu lokaciju 1737., nakon što mu je podignut spomenik.<ref>Ibid. str. 200. usporedi s ibid. str. 380.-384.