section_heading: Književnost socijalizma
paragraph_text: Petro Marko (1913. – 1991.) svoje iskustvo u Španjolskome građanskom ratu prenosi u roman Zbogom (Hasta la vista, 1957.), koji se prije svega bavi sudbinom albanskih dragovoljaca, ali s naglašenom idejom međunarodne solidarnosti. To je i tema romana Posljednji grad (Qyteti i fundit, 1960.), koji se bavi Drugim svjetskim ratom, ali tako da izbjegava nacionalistički žar i prikazuje Talijane koji uviđaju svu strahotu rata. Među ostalim su mu romanima Doba oružja (Stina e armëve, 1966.), Halimi (1969.), Ultimatum (1972.) i drugi. Fatmir Gjata (1922. – 1989.), romanopisac i pripovjedač, u romanu Prevrat (Përmbysja, 1954.) slika seljakovu ideološku transformaciju u okolnostima partizanske borbe, a u romanu Močvara (Kënete, 1959.) opisuje narodnu akciju isušivanja močvarnoga kraja i živo analizira psihologiju kolektiva. Na istom je tragu Kolë Jakova (1917. – 2002.), čija drama Naša zemlja (Toka jonë, 1954.) slika ljude u revoluciji s posebno oživljenim likom jednostavne gorštakinje, a u poemi Heroji Viga (Herojt e Vigut, 1953.) opisuje jednu epizodu partizanske borbe. Llazar Siliqi (1924. – 2001.) na oratorsko-patetički način opijeva oslobođenje, pa tako poema Prishtina (1949.) predstavlja pravu odu komunističkom duhu Albanaca zatočenih u tom njemačkom logoru u kojem je i sam bio zarobljen, a poema Preporod (Ringjallja, 1959.) slavi obnovu zemlje i novi socijalistički poredak.