section_heading: Povijest
paragraph_text: Mataemon Tanabe, tadašnji Fusen-ryū majstor, izazvao je Kanovu školu i njezine učenike i u tim borbama dobio sve borbe. Na Kanovo iznenađenje, Fusen-ryūov fokus je bio manji na bacačkim tehnikama, nego na koštce i gušenja - bez obzira da li se primjenjuju u stojećem položaju, kao dio rušenja ili na podu nakon jednostavnog rušenja - nego na elegantna bacanja koja čine srce Kodokan džuda. thumb|300px|Izvođenje jedne Kosen džudo tehnike Fusen-ryū blistao je na podu, gdje su pribadače, gušenja, ručni i nožni koštci visoko učinkoviti, dok je Kodokan džudo praktikantima bilo udobnije napadati i braniti se iz stojeće pozicije. Jigoro Kano je pozvao majstore svih džiju-džicu ryū-a koje je susreo i zamolio ih da doprinesu razvoju džuda. Isto je to zamolio Tanabea, nagovarajući ga da integrira Fusen-Ryū u Kodokan džudo. Tanabe je na to pristao, pa je svojom odličnom podnim tehnikama (Ne-waza) Fusen-ryū dosta toga dao Kodokan džudu. Zahvaljujući tom doprinosu, danas se Kodokan džudo sastoji od dva glavna skupa vještina, bacanja i podnih tehnike. Iako su tradicionalnije skupine vještina uključivale bacanja, podnu igru, gušenja i udarce, u modernom džudu ništa se ne vidi od udaraca (Atemi-waza).