section_heading: Uprava nad provincijama
paragraph_text: Da bi nagradio svoje vojnike posle vjerne službe, Cezar ih je naselio uglavnom po imanjima u provincijama, u veteranskim gradovima. To je učinio i August iz istog razloga, ali i da bi smanjio opasno vojno prisustvo u državi uopće. Stoga je, tijekom samo jedne generacije, organizirano više od 120 novih centara po cijelom carstvu, u eksploziji urbanizacije koja ni prije ni kasnije nije imala paralele. U naseljima nazvanim coloniae svi su stanovnici bili rimski građani, a gradske magistrature, i gradski život uopće, bio je najvećim dijelom organiziran prema rimskom uzoru. Neke kolonije bile su izuzete od plaćanja direktnog poreza, čime su se još više približavale svojim italskim uzorima. U municipijama su rimsko građansko pravo dobivale samo osobe koje su bile magistrati (u Africi su posle Hadrijana rimska građanska prava ponekad davana svim članovima lokalnog senata). Na taj se način cijela lokalna aristokracija postepeno uključivala među rimske građane. I u municipijama su lokalni statuti predviđali rimske oblike gradske uprave. Gradski centri čiji su stanovnici u potpunosti bili isključeni iz rimskog građanstva nazivali su se civitates i uživali su autonomiju u lokalnim poslovima, pod nadzorom upravitelja provincije. Na zapadu je mnogim takvim naseljima na kraju dodijeljen status municipija, poslije čega su u njima usvojene prvobitno italske magistrature (duoviri i aediles, koji su zajedno činili jedan kolegij nazvan quattuorviri) i senat (curia ili ordo), koji je obično imao 100 članova. Cijeli je zapad ubrzo došao pod upravu gradskih centara ove tri vrste, bez kojih centralna vlast ne bi mogla uspješno djelovati. Štoviše, ti su centri širili ekonomski i kulturni utjecaj i tako imali značajnu ulogu, posebno u zaostalim područjima. Na istoku, međutim, gradski su centri, iako podjednako važni za upravu nad određenim područjem, već odavno postojali i imali razvijenu vlastitu kulturu i oblike vlasti.