section_heading: Objašnjenje
paragraph_text: Dokazali smo da se za velike kvantne brojeve n klasične frekvencije ν<sub>n</sub> podudaraju s kvantnim frekvencijama ν<sub>n n-1</sub>. No tada se automatski podudaraju i Fourierove frekvencije 2∙ν<sub>n</sub>, 3∙ν<sub>n</sub> i tako dalje s kvantnim frekvencijama ν<sub>n n-2</sub>, ν<sub>n n-3</sub> i tako dalje. To je stoga što energije atoma postaju kod visokih kvantnih brojeva približno s jednakom razlikom (ekvidistantne). Tvrdnja je načela korespodencije da ovo podudaranje ne postoji samo za frekvencije nego i za jakost spektralnih linija. U klasičnoj teoriji jakost svjetlosti je određena kvadratom Fourierovih koeficijenata. Prema načelu korespodencije kvadratu Fourierovih koeficijenata a<sub>12</sub> odgovara kvantna veličina A<sub>n n-1</sub>, koja određuje vjerojatnost prijelaza iz stanja n u stanje n - 1. Kvadratu Fourierovih koeficijenata a<sub>22</sub> odgovara kvantna veličina A<sub>n n-2</sub> i općenito a<sub>k2</sub> odgovara A<sub>n n-k</sub>. Prema tome svim kvantnim frekvencijama i jakostima korespondiraju određeni izrazi u klasičnoj slici. Iako je očigledni smisao klasične emisije sasvim različit od kvantne, klasični model s diskretnim eliptičnim stazama daje vjernu sliku svjetlosti, koju atom emitira. Slaganje između klasičnih i kvantnih frekvencija i amplituda je to bolje što je veći kvantni broj stacionarnog stanja. Za izvenredno velike kvantne brojeve to podudaranje postaje savršeno. Prema manjim kvantnim brojevima kvantitativno se slaganje sve više gubi, a preostaje još samo kvalitativna analogija.