section_heading: Nalazišta
paragraph_text: mini|desno|230px|Uranit mini|desno|230px|Uranijev heksafluorid (UF<sub>6</sub>) upotrebljava se za obogaćivanje uranija izotopom uranij-235 procesom difuzije Uranij je u svojim spojevima po raširenosti u Zemljinoj kori između antimona i platine; ima ga dakle više nego srebra, joda, kadmija, žive i bizmuta. Poznato je oko 80 uranijskih minerala, od kojih najviše desetak dolazi u obzir kao rude. Najvažniji su od njih: uranov smolinac, uranit, UO<sub>2</sub> (Rusija, Kanada, Demokratska Republika Kongo) i njegova varijacija kleveit (Norveška), karnotit, uranilvanadat (Demokratska Republika Kongo, Colorado, Utah) i nadalje torijanit (torij, UO<sub>2</sub>; Šri Lanka) i torit, tj. torij-silikat (ThSiO<sub>4</sub>) koji sadržava do 22 % U<sub>3</sub>O<sub>8</sub> (Norveška). Uranij se dobiva iz smolinca otapanjem u sumpornoj kiselini (pri čemu nastaju uranilsulfati) ili u otopini sode (pri s čemu nastaje uranilkarbonat), taloženjem uranijevog oksida magnezijevim oksidom, odnosno natrijevim hidroksidom i redukcijom oksida ugljenom u električnoj peći. U primjeni su i metode s pomoću ionskih izmjenjivača i ekstrakcije organskim otapalima. Metalni uranij služi za proizvodnju nuklearnog goriva. Najjači su proizvođači uranijeve rude SAD, Rusija, Kina, Kanada, Španjolska, Francuska, Češka, Australija, Demokratska Republika Kongo, Južnoafrička Republika, Madagaskar, Argentina i dr.<ref>"Uranium", The McGraw-Hill Science and Technology Encyclopedia, publisher =The McGraw-Hill Companies, Inc.