section_heading: Alfvén–Klein Kozmologija
paragraph_text: U 1960-im je teoriju iza plazmatične kozmologije uveo Alfvén, stručnjak za plazme koji je 1970. dobio Nobelovu nagradu za fiziku za svoj rad na magnetohidrodinamici (MHD). Godine 1971., Oskar Klein, švedski teorijski fizičar, proširio je ranije prijedloge i razvio Alfvén-Kleinov model svemira,<ref> ili "metagalaksija", raniji termin koji se koristio za označavanje empirijski dostupnog dijela svemira, a ne za cijeli svemir koji uključuje dijelove izvan našeg horizonta čestica. U ovoj Alfvén-Klein kozmologiji, koja se ponekad naziva i Klein–Alfvénova kosmologija, svemir je sačinjen od jednakih količina materije i antimaterije, a granice između područja materije i antimaterije označene su kozmičkim elektromagnetskim poljima formiranim od dvoslojnih, tankih dijelova koji se sastoje od dva paralelna sloja sa suprotnim električnim nabojem. Interakcija između tih pograničnih područja stvorila bi zračenje i to bi tvorilo plazmu. Alfvén je uveo pojam ambiplazme za plazmu koja se sastoji od materije i antimaterije i tako su dvostruki slojevi formirani od ambiplazme. Prema Alfvénu, takva bi ambiplazma bila relativno dugotrajna, jer bi sastavne čestice i antičestice bile pregrijane i preniske gustoće da bi se međusobno brzo uništile. Dvostruki slojevi djelovat će na odbijanje oblaka suprotnog tipa, ali i na spajanje oblaka istog tipa, stvarajući sve veća područja materije i antimaterije. Ideja ambiplazme razvila se dalje u oblike teške ambiplazme (protoni-antiprotoni) i lagane ambiplazme (elektroni-pozitroni).