section_heading: Od 1919. do 1921. godine
paragraph_text: Drugo razdoblje - do 1921. godine - obilježeno je ugledanjem na djela Miroslava Kraljevića koji interpretira Cézannea i dodaje naznake ekspresionizma. Predvodili su Milivoj Uzelac, Vilko Gecan, Marijan Trepše i Vladimir Varlaj - praška četvorka. Usvajanjem Cézanneovog načina slikanja, Kraljevićevog utjecaja te poticajima i učenjem Jana Preislera u Pragu, nastaju tri djela novoga duha Proljetnog salona - Uzelčev Most, Gecanov Pejzaž iz Gomirja – Mlinovi i Trepšeov Maslinik. Takvom novom načinu slikanja, interpretiranju sezanizma, priklonili su se i mnogi drugi poput Varlaja, Tartaglie, Šumanovića koji se vraća u Zagreb i održava izložbu, zatim Šulentića, te Vladimira Becića. Još jedna od karakteristika koju razvija generacija mladih umjetnika Proljetnog salona jest ekspresionizam koji možemo definirati kao nova oblikovna nagnuća oblikovana u Hrvatskoj sa svojim vlastitim umjetničkim jezikom i utjecajima. Autoportret Marina Tartaglie smatra se iznimkom ekspresionizma hrvatskog slikarstva Proljetnog salona. Nastala je na temeljima talijanske secesije, ekspresionizma i dodira s futurizmom. Kod Milivoja Uzelca, koji je smatran umjetnikom kod kojeg nema nikakvog oblika ekspresionizma, postoji dio opusa koji možemo razmatrati u određenim ekspresionističkim granicama. Kod Vilka Gecana uočavamo pokušaje prihvaćanja sezanističkog načina slikanja te u to vrijeme on apsolvira prvu fazu ekspresionizma u svom opusu. Slikom Cinik Gecan je formalno i sadržajno iznio ekspresionizam. I drugi su umjetnici slikarski, grafički i crtački doprinijeli oblikovanju ekspresionizma Proljetnog salona: Trepše, Tomislav Krizman, Anka Krizmanić te nekolicina srpskih i slovenskih umjetnika.