text: قصتى ببساطة؛ انا بنت محترمة واهلى مربيينى كويس، طول عمرى باتقى ربنا فى حياتى، انا كنت بحب واحد زميل ليا وهو اصلا السبب انى حبيته واتعلقت بيه، كان بيهتم بيا وكنت بحس ان هو كمان فى اعجاب ناحيتى، بس عمرى ما اتكلمت معاه غير فى حدود الشغل.
  ويمر الوقت ويبقى معايا زميلة ليا تاخد بالها من كده تقوم كل يوم تهتم بنفسها وترسم وتدخله تضحك وتهزر وتفتح مواضيع، المهم وهى عارفة كويس انى معجبة بيه وبحبه، المهم؛ وكل الناس اللى فى الشغل واخدين بالهم من كده، قاموا قعدوا يسوّأوا فى سمعتى ويضحكوا عليا ويقولوا احنا هنمشيكى.
  المهم صبريت واجتهدت فى شغلى والبنت التانية مستمرة فى إللى هيه بتعمله، لكن إللى حولها ما عملوا معها زيي، بالعكس كانوا بيسمحولها تسيب شغلها وتقف وتتكلم وترسم علشان خاطر معاها واسطة كبيرة، مع انى عمرى ما كنت اقف اتدلع مع حد وباتقى ربنا فى شغلى.
  المهم يمر الوقت؛ والشخص إللى كنت بحبه معاملته تتغير معايا ويبهدلنى ويخليلنى اعيط، وما بعملش شغلى، المهم الشخص ده خطب البنت دي.
  انا بموت من القهر والعياط، كل يوم فى الشغل اضحك ادام الناس، ولما اروح اعيط بقهر، بتمنى الموت لانى بحبه جدا ودعيت ربنا انساه، لكن مش عارفة! بشوفه فى احلامى..