Όταν ο κητς κοιτάζει τα βαμμένα νούμερα και τα δέντρα στο ελληνικό δοχείο ( σε ωδή σε μια ελληνική τεφροδόχο ) , δεν είναι απλά χαρούμενος που αυτές οι εμφανίσεις δεν θα σβήσουν ποτέ , γιατί είναι τέχνη , και έτσι μόνιμα · είναι χαρούμενος που δεν έχουν ποτέ έπρεπε να ζήσω , ότι δεν είναι αχ , χαρούμενα , χαρούμενα κλαδιά !
Στην Ωδή του σε μια ελληνική τεφροδόχο , ο κητς κοιτάζει τα ζωγραφισμένα αντικείμενα με ευτυχία γιατί δεν ήρθαν ποτέ στη ζωή και θα είναι μόνιμα , όπως οι φιγούρες τέχνης .