Όπου προσπαθεί να θέσει ένα πρόγραμμα πολιτικής , όπως στο πρόσφατο βιβλίο του το μέλλον της αμερικανικής προοδευτισμού ( co με τον Roberto Μανγκαμπέϊρα ούνγκερ ) , νομίζω ότι ταλαντεύεται ανάμεσα σε θλιβερές , συμβατικές ιδέες ( δημόσια χρηματοδότηση εκστρατειών , βασισμένη στην κατηγορία μάλλον αγώνα δράση , φόρος κατανάλωσης ) και εντελώς μη πρακτικά ( ένα τροποποιημένο κοινοβουλευτικό σύστημα , ρητή οικονομική αναδιανομή , υποχρεωτική ψηφοφορία ) .
Τείνει να πηγαίνει από σεξουαλικές ιδέες σε μη πρακτικά .