Κάποτε μια φωνή αναδύθηκε ανάμεσα στα ζοφερό κλαδιά overheadin έναν πλήρη εσπερινό της χαράς illimited . Μια γερασμένη τσίχλα , αδύναμη , γκοντ , και μικρή στο έκρηξη φτερό είχε επιλέξει έτσι να πετάξει την ψυχή του πάνω στην αυξανόμενη καταχνιά .
Η τσίχλα ήταν τόσο κλεισμένη στην καταχνιά του που δεν μπορούσε να κάνει θόρυβο .