Μέχρι το 1968 , όταν ο τζόνσον ράγισε από την πίεση του να μεσολαβεί σε ένα όλο και πιο κεντρομόλος δημοκρατικό κόμμα και ο κένεντι έπεσε στη σφαίρα ενός δολοφόνου , δύο πολιτικοί ιδανικό τύποι είχαν μια σιωπηλή πλειοψηφία που υποστήριξε τον πόλεμο του τζόνσον στο βιετνάμ και ψήφισε τον ρίτσαρντ . Ο Νίξον , και μια νέα τάξη φιλελεύθερων επαγγελματιών και νέων που υποστήριξαν τον πόλεμο του τζόνσον στη φτώχεια , αλλά μισούσαν όλα όσα εκπροσωπούσε ο Ρίτσαρντ Νίξον .
Κάποιοι υποστήριξαν τον τζόνσον και ψήφισαν τον νίξον .